Dünyanın hala çok büyük olduğunu mu düşünüyorsun?
Bir yerde bir savaş varsa, bu diğerini etkilemez mi?
Ve sen huzur içinde oturabilir misin...
gördüklerini görmezden gelerek?
Gördüklerini görmezden gelerek?
Sınırlarımız içinde savaş sürerken
uyumaya devam ediyoruz
sanki savaş beşinci yılını doldurmamış gibi.
Sanki Çeçenistan Avrupa'dan
ay kadar uzakta.
Hadi. Gidelim.
Anna Politkovskaya.
Test sonuçlarını görmek istiyorum.
Bu bizim normal prosedürümüz değil.
Eh, o normal bir hasta değil.
Üzgünüm, siz bir akraba mısınız?
Hayır, ben onun patronuyum.
Sonuçlar burada olmalı.
Biliyorum, çünkü daha önce çıktılarını almıştım.
Sence bir şekilde silinmiş olabilir mi?
Sadece test sonuçları değil...
kabul edildiğine dair hiçbir kayıt yok.
İyi olacaksın.
O bir savaşçı.
Annen yaşayacak.
-Ne oldu? -Onu buradan çıkarmalıyız.
Kayıtları kayıp.
Bundan emin misin?
Başka seçeneğimiz yok.
Burada güvende değil.
Onu ölüme terk edecekler.
Neredesin?
Hah?
İki dakika.
Dikkatli ol. Dur, dur, dur, dur.
O iyi mi?
Şimdi acele et. -Git.
Dikkatli!
Koltuğa.
-Tamam. -Yavaş, yavaş.
Sorun yok.
-Hadi, hadi. Hadi şimdi.
Tamam, 1, 2, 3.
Başını koruyun. Başını koruyun!
Ne yapıyorsun?
Likhovskoy'deki hastane neredeyse 12 saat uzaklıkta.
Bir şey olursa, aranızda eğitilmiş biri var mı?
Hadi gidelim.
İyi olacaksın, anne.
Vites kayıyor, ama seni götürmeli.
Paranoyaksın.
Kesinlikle öyleyim.
Alexei, teşekkür ederim.
-Teşekkürler. -Elbette. Tamam.
Onu içeri alalım, yoğun bakım!
Elinizden geldiğince hızlı.
1, 2, 3, 4.
-Dikkatli ol. -Tamam.
Tamam.
Başını koruyun.
Baba, binlerce test yaptılar
ama başladıklarından daha az şey biliyorlar.
Aptal, aptal kadın.
Sana ayıyı dürtemezsin ve karşılık beklemezsin demiştim.
Yani bu annenin suçu mu?
Hayır, hayır, benim, benim suçum.
Daha fazla savaşmalıydım.
Onu o ülkeye gitmekten alıkoymalıydım.
Onu neredeyse teşvik ettim. Hayır.
Hey, tatlım, dinle.
Annen kendi kararlarını verir.
Senin yaptığın tek şey onu sevmekti,
tıpkı onun seni ve kardeşini sevdiği gibi.
Tamam? Bunu düşün.
Tamam mı?
Sevgilim?
Sen, iyi misin?
-Vera? -Evet, sen...
"Sevdi" dedin.
Üzgünüm. Hayır, ben... Demek istediğim...
Bir şey değişirse seni ararım.
Dua etsem sakıncası var mı?
Merhaba.
Ben Anna.
Kim kalem ister?
Bunları sana verebilir miyim? Teşekkürler.
Teşekkürler, teşekkürler.
Yani, evlatlık edinilmeyenlere ne oluyor?
Evlatlık edinilmeyenler ne oluyor?
18 yaşına gelmeden önce bir eve yerleştiremezsek,
geçiş yapıyorlar.
Yani, zamanında zorla çıkartılıyorlar, askere alınmak için.
Kimse sistemin mükemmel olduğunu söylemiyor.
Sistem çalışmıyor.
Merhaba.
Benim adım Anna.
Konuşmaz.
Ona "Angela" diyoruz, melek anlamında.
Rus askerleri onu Grozni'nin dışında dolaşırken bulmuş.
İşgalin başlamasından çok kısa bir süre sonra.
Rus gibi göründüğünü düşündükleri için onu buraya getirmişler.
Yani, Çeçen misin?
Şşş.
Üzgünüm.
Bebeğini beğendim, Angela.
Hmm?
Grozni'de bebeğine kötü bir şey mi oldu?
-Ah. -Angela!
Hayır. Bu...
YARDIMCI BAKICI 1: Ben... Ben müdürü çağırayım.
Hayır, lütfen, lütfen, sorun yok... sorun yok.
Onu... onu cezalandırmayın.
Ah.
Benim hatamdı.
Çok meraklıydım.
Sasha, biliyorum... sadece söylüyorum.
Biraz...
Evet. Meşgul olduğunu biliyorum.
Ben de meşgulüm. Tamam.
Evet, biz meşgul insanlarız. Evet, doğru.
Hoşça kal, Sasha, hoşça kal.
Günaydın. -Ah, günaydın.
Hoşça kal.
-Raporunuz. -Oh, teşekkürler, Pavan.
Teşekkürler.
Rahatladım.
Hayır. Bir dakika. Bekle, bekle, bekle.
Kimse kimseyi yolsuzlukla suçlamıyor, tamam mı?
Muhabirlerimiz sadece birkaç basit soru sormak istiyor.
Ne tür sorular?
Örneğin, 2,5 milyar ruble kamu inşaat projeleri için
ayrılmışken nasıl olur da
bu para İspanya'nın güneyinde
bir grup zengin için villalar yapmakta kullanılır?
Beni ne sinirlendiriyor biliyor musun?
Her şey mi?
Onun dışında ne?
Her şeyin dışında ne?
-Istiridyeler. -Ne?
İtalyan Alpleri'nde bir restoran var,
zengin Ruslara hizmet ediyor.
Sahibiyle röportaj yaptım.
Yetimlerle ilgili yazıyorsun sanıyordum.
Menüde sekiz çeşit olduğunu biliyor musun?
-Yetimler mi? Istiridyeler.
Dünyanın dört bir yanından uçakla getiriliyorlar.
Peki bunun makaleyle ne alakası var?
Devlet yetimhanelerinin bütçeleri kesiliyor.
Çocuklar aç kalıyor.
Kimse umursamıyor,
en azından yeni zenginler
-egzotik deniz ürünleriyle... -Evet, anladım.
Ne oldu burnuna?
Seni sinirlendirmiyor mu?
Evet, sinirlendiriyor ama ne yapabilirim ki?
Berezovsky dosyasını bulamıyorum.
Yazdığın şeylerin seni üzmesine izin verme.
Üzülmüyorlar.
Önce üzülüyorum, sonra yazıyorum.
O lanet dosyayı nereye koydum?
Neredeydi?
-Neredeydi? -Mm.
Bu ne?
-Karamel. -Iğğğ.
-Karameli sevmiyor musun? -Karameli severim.
Fare pisliği sevmem.
Devlet gazetesi için çalışmalısın.
Oradaki karamellerin harika olduğunu duydum.
Evet.
Muhabir maaşlarının da öyle olduğunu duydum.
Burada neden bulunuyorsun?
Seninle vakit geçirmeyi seviyorum.
Ek süre mi istiyorsun?
İki, üç gün mü?
Bir.
Teşekkürler.
-Ve harika olmalı. Evet.
-Kapıyı çarpma.
Şimdi, farkında olmalısın
kitabını eleştirenlerin çoğu
açıkça milliyetçi buluyor.
Bunu kötü bir şeymiş gibi söylüyorsun.
Sovyetler Birliği'nin 1990'da dağıldığını söylüyorum,
ve çoğu insan o zamandan beri
daha büyük bir Rusya fikrinden uzaklaştı.
Eğer atalarının kanıyla kazanılan
topraklardan uzaklaştılarsa,
o zaman zayıf ve hainlerdir.
Bu bir görüş, değil mi?
Eğer hoşuna gittiyse,
Bu Geceki Konuğumuz Profesör Vorobiev'den
Daha Büyük Rusya.
Yarın farklı bir şey. Görüşmek üzere.
İyi geceler.
Ve kes.
Aman Tanrım.
Teşekkürler.
Oh.
Nereden bulmuşlar onu?
-Harikaydın. -Öyle mi?
Yeni arkadaşın çok neşeli görünüyor.
-Kim, Frankenstein'ın yeğeni mi?
Gizli polis yüzüne mi bastı?
Neden tüm dikkat bizde anlamıyorum.
Televizyonda canlı yayında rejim değişikliği çağrısı yapmıyorum.
Neden olmasın?
Çünkü, canım, adam yeni iktidara geldi
ve... ve bu kabalık olurdu.
Peki, o zaman... o zaman onu olduğu gibi çağır,
kendi cebini doldurmaya takıntılı eski bir KGB pisliği.
Harika bir fikir.
Eskiden böyle iki kere düşünmeyeceğin zamanları hatırlıyorum.
Eskiden yumruklardan nasıl kaçınılacağını bildiğin zamanları hatırlıyorum.
Peki, doğruların soğuk yüzündeki günün nasıldı, canım?
Kimse ailesine ne olduğunu bilmiyor.
Yani, muhtemelen ölüler.
Ve o bir şey söylemiyor.
Ve bunu ondan çekip çıkaramadın.
Yetimlere bir sıfır.
Komik değil, Sasha.
Kız için üzülüyorum. Sadece tarafsızım.
Bunu bir ara denemelisin.
O zaman sen olmazdın, değil mi?
Bir bakalım.
Oh.
Müthiş bir yumruğu var.
Evet. Yani, Putin önce vurdu.
Harika uyumunun dışında, parça nasıl gidiyor?
Oh.
Bir röportajım daha var, sonra yazacağım,
Dimitri yayımlayacak, ve hiçbir şey olmayacak.
Putin, Saint Petersburg belediye başkan yardımcısıyken...
yüzde 25 komisyon alıyordu
binlerce yetkisiz sözleşmeden
gıda sevkiyatları için, çoğu eksik geri dönen
bir gıda kıtlığının ortasında.
Belki yerel mafya ile bağlantıları araştırmalıyız.
Uh, Nestor, Çeçenistan'da yeni bir şey var mı?
Şunu düşünüyordum,
ona arada sırada biraz kredi vermek
zarar verir mi?
Çeçenler bu işi başlattı.
Kendi kendilerini mi işgal ettiler yani?
O bir isyanı bastırdı.
12 ay bile geçmeden, geriye sadece temizlik kaldı.
Bana göre bu bir başarı hikayesi.
Daha çok bir hayal gibi geliyor.
Putin'in üç üst generaliyle oturdum.
Generaller mi? Vay.
Arka planda annesiyle de konuştun mu?
Ve oradaydım.
Grozni'de mi?
Listede yoktu.
Yani, ordu nereye gidebileceğini
ve ne görebileceğini belirliyor.
Yani, birini oraya göndermeye neden para verelim ki?
Belki ordunun basın bültenlerini
her hafta yayınlamalıyız. Yani, vay.
-Tasarrufları düşün. -Tamam, tamam.
Şahsen bence Çeçenistan'a yönelik
tüm yaklaşımımız... yanlış.
Dinliyorum.
Belki de bakış açımızı çeşitlendirmeliyiz.
Şu anda, bu... Rus ordusunun.
Ya Çeçenlerinki olsaydı?
Bak, isyancıları kastetmiyorum.
Denedim.
Tanıştığım birkaç sivil benimle konuşmuyor,
çünkü ben Rus'um.
Ne yapmam gerekiyor?
Bolivyalıymışım gibi mi davranmalıyım?
İspanyolcan nasıl?
Tamam.
Bu kadar. Teşekkürler.
Haklı, biliyorsun?
Nestor hakkında mı?
O saf. Öğrenecek.
-O tam bir işe yaramaz.
Ve gerçekleri geride bıraktı.
O ucuz biri.
Hayır, eğer okuyucularımız propaganda istiyorsa,
Tass okuyabilir veya televizyon açabilirler.
Biz bunun için burada değiliz. Bunu kim onaylardı biliyor musun?
Ah, işte başlıyoruz.
Gorbaçov'un bu gazeteyi kurma sebebi
ve Nobel ödül parasını harcaması
en azından bir kaynağın...
Dürüst haber vermesi içindi.
Biliyorum.
O fotoğrafı indiriyorum.
Oraya bir savaş muhabiri göndermemize gerek yok,
Dmitry.
Herkesin onlardan var.
Peki, neye ihtiyacımız var?
Bölmek için üzgünüm.
Yazdığın yetimhane yazısını okudum.
Harika iş çıkardın.
Teşekkürler.
-Oh, ne... Ben...
Yuri ile konuşuyordum az önce.
Hmm.
Ve seninle hemfikiriz.
Çeçenya'da savaş muhabirine ihtiyacımız yok.
Bir insan muhabirine ihtiyacımız var.
Ah, güzel.
Birisi ki, hassas, empati sahibi,
ama aynı zamanda kararlı ve güçlü olanlara
zor sorular sorarak karşı koymaya istekli...
onları kızdırmak pahasına bile olsa.
Eh, en fazla bir hafta sürecek.
Ve... ve bak, bu benim işim.
Bence bu harika bir fikir.
-Teşekkürler. -Bu nasıl harika bir fikir olabilir?
Yani, savaş bölgesine gitmek ne kadar
harika bir fikir olabilir?
Belki Ilya Çeçenleri sevmiyordur.
Kim Çeçenlerden bahsetti?
Ne düşünüyorsun, kadın olduğu için
kendini koruyamaz mı?
Ah, ve kurşunun umurunda mı sanıyorsun?
İnsanlarla konuşacağım,
bazıları Allah'a ibadet eden insanlar,
ve onlar hakkında yazacağım.
Ve baba?
Yani, bunu kabul ediyor mu?
Kesinlikle.
Hayatımda duyduğum en aptalca şey bu
hayatımda.
Rusya ve Çeçenistan arasındaki savaşın
dünyadaki en uzun süren çatışma olduğunu biliyor muydun?
-Bilmiyordum. Sen... Kahretsin. Hey!
-Aman Tanrım. -Ben senin kocanım, tamam mı?
Çocuklarının babasıyım.
Seni seviyorum.
Ve... ve... ve... ve senin burada olmanı istiyorum.
Yani, hayır, bu olmayacak.
Yarın Dmitry'yi arıyorsun,
fikrini değiştirdiğini söylüyorsun.
Tamam mı? Tamam mı?
Bitirdin mi?
Gidiyorum, Sasha.
Gidiyorum.
Ah, kahretsin. İsa aşkına.
Hadi ama, dinle.
Dinle, pasaportunun ve seyahat planının
bir kopyasını Dmitry'ye veriyorsun.
Hayır. Aslında, ikimize de veriyorsun ve hiçbir yere gitmiyorsun,
hiç... hiç bir adım bile,
nereye gittiğini yazılı gördüğümüz yerden.
-Tamam mı? -Tamam, doğru.
Tamam mı?
İsa aşkına, sanki Disneyland'e gitmiyorsun.
İnsanlar birbirini öldürüyor. Anladın mı?
Birbirlerine ateş ediyorlar. Birbirlerini havaya uçuruyorlar.
Ortada kalırsan sen de öleceksin.
Tamam.
-Hayır, yapma... -Sasha, ben...
Hayır, bana Sasha deme.
Bana dikkatli olacağına söz ver.
Sana gerçekten dikkatli olacağıma söz veriyorum.
Şşş.
Ah.
Kaptan Turgenev,
makalenin başına başınızın arkasından
bir yazı yazmak istediğim kadar, durup insanlarla
konuşabilsek yardımcı olur.
Evet, olurdu ama Khiris'te duruyoruz, daha önce değil.
Tamam mı?
Biliyor musun, belki hiç durmayız.
Anna, dışarı çık!
Hadi!
Yere yat!
İlk defa mı çatışmada?
Oldukça havalı, değil mi?
Ne oluyor?
-Yere yat! -Tamam, tamam!
Bağırmayı kes.
Temiz bölge!
-İyi. -Teşekkürler.
...Grozni'deki savaş şimdi başladı.
Rus Ordusu Komutanı, şehirde kalan herkesin
topçu ve hava saldırıları için meşru hedef sayılacağını
açıkladı.
Ah, hadi ama, yine mi?
İstersen onu yok sayabilirsin.
Eh, o savaş bölgesine
giden tek kişi değil, biliyorsun?
Hmm, baba.
Hepimiz kilise duvarının arkasına
sıralanmıştık. -Parça parça patlıyordu.
Hadi ama, baba. Baba, hadi ama.
Affedersiniz.
Kaç kez anlattım?
Herkes duydu, klasik bir hikaye.
Bu hikayeyi dokuz kere duydum.
Ve makineli tüfek ateşi
her yerden geliyordu.
Ve durdular, bu adam dışarı atladı ve dedi ki,
"Vurmayın, biz gazeteciyiz! New York Times'danım."
Ve adam dedi ki, "Hayır, çapraz bulmacalarınızı sevmem!"
-Tüm yeri havaya uçurdu. İşte böyle.
Çok korkardım.
Muhtemelen hiç korkmamışsındır.
Uh, aslında pantolonumu ıslattım sanırım.
-Sasha! Evet, öyle yaptım.
Peki, tanıştığın en korkutucu kişi kimdi?
Uh, merak ediyorum...
-Orospu çocuğu.
Öyle miydi? Ben domuz sandım.
-Ah, hayır. Bahse girerim hepiniz
Çeçenya'ya geri dönmediği için sevinçlisiniz.
Garip oldu.
Hayır.
Bu ne? Şimdi bunu taşımamız lazım, daha hızlı, hadi.
Hadi millet! Hadi hareket edelim!
Hadi, şimdi!
Hadi! Daha hızlı çocuklar, daha hızlı!
Bütün şehir boşaltılıyor.
Sınıra yakın kamplara gönderiliyorlar.
Affedersiniz?
Affedersiniz, benimle konuşur musunuz?
Neredeydiniz...
Bakın, ben bir gazeteciyim. Konuşabilir misiniz?
Sadece deniyorum... Neden kimse benimle konuşmuyor?
Bakın.
Ne oldu?
Rus Ordusu.
Ne? Açıklayabilir misiniz?
-Ne? -Hm.
Lütfen, ne...
Sadece yardım etmek istiyorum.
Sadece... Bakın, ben... Ben...
Siktir et bunu. Lanet olsun.
Alo? -Dmitry?
Anna? -Dmitry?
Duyabiliyor musun...
Bu...
Ah, kahretsin!
Hey, sana bir şey sorabilir miyim?
Bir muhabirin işi haber yapmak değil mi, yardım etmek değil, ha?
Rus muhabirler söz konusu olduğunda,
Kremlin'in uygun gördüğü gerçeğin versiyonunu
beslemek için.
Eh, bu bazıları için doğru olabilir.
Ama hepsi için değil.
Çalıştığım gazete insanların gerçeği hak ettiğine inanıyor,
yalanları değil.
Yalanlarla boğuluyorlar.
Oh, sence gerçek daha mı kolay yutulacak?
-Benimle konuşur musun?
Bir keresinde bir Rus gazetecinin sözünü dinledim.
Bir daha asla dedim.
Lütfen!
Politkovskaya! Hadi gidelim. Zaman doldu.
Bensiz gidin.
Bana ne dedin?
Ben kalıyorum.
Seninle bu vahşi Çeçen köpekleri
arasında duran tek şey...
...Rus Silahlı Kuvvetleri.
Benim refahımı düşünen kuvvetler,
biliyor musun, duygulandırıcı.
Ama bu yolda hiç köpek görmüyorum,
vahşi ya da başka türlü.
Gördüğüm şey, Grozny’den kaçmaya çalışan çaresiz insanlar.
Şimdi, neden?
Bilmiyorum.
Kendin bilirsin, ama artık yalnızsın.
Araca, hadi gidelim!
Bir içki alsam iyi olur.
Bak, az önce yaptığım şeyin beni öldürmeyeceğinden
emin olmam lazım.
Emin olamayacağım için riski göze almalıyım.
Bu arada ben Anna Politkovskaya.
Anzor.
Gerçekleri gerçekten rapor etmek istiyorsan...
Sana görmen zor olan şeyleri göstereceğim.
Harika.
Şimdi gidebilir miyiz?
Dünya'nın kara deliğine girdin, Anna.
ANNA.
Buradan ışık veya gerçek kaçamaz.
Merhaba.
Nasıl hayatta kalıyorlar?
Bu...
Merhaba, selam.
Benim adım Anna.
Senin adın ne?
Lütfen, sen kimsin?
Burada ne yapıyorsun?
Sorun yok. Bu Anna Politkovskaya.
-Hikayemizi anlatmak istiyor. -Rus mu?
Evet, Rus'um.
Novaya Gazeta'dan bir gazeteciyim.
Biliyorum, senin gibi insanlar yalancıdır.
O farklı.
Adın ne?
Fatima.
Benimle konuşur musun, Fatima?
Lütfen?
Eğer konuşursam, hikayemi anlatırsın ve yalan yok.
Söz veriyorum.
Teşekkür ederim.
Gel.
Seni kaydetmem sorun olur mu?
Hayır.
Tamam, teşekkürler.
Sadece şuraya koy.
Vakha beni severdi.
Hayatında asla başka bir insana zarar vermedi.
Onu her zaman güldürebilirdim.
Beni sevdiği şey mizah anlayışımdı.
Çoğu erkek, komik olmak ister ama...
Vakha umursamazdı.
Cesedini bulduklarında...
birkaç kez vurulmuştu.
Her iki kulağı da kesilmiş ve ganimet olarak alınmıştı.
Bunu kimin yaptığını söyleyeceğim.
Ruslar.
Hemen eve dönerim.
Ama her şey gitti.
Evimi yıktılar.
Gidecek hiçbir yerim yok.
Kocamı öldürdüler.
Çocuklarımın babası yok.
Donuyorum ve korkuyorum.
Kimse bize aldırmıyor.
Kimse bize yardım etmeyecek, burada yapayalnızız.
Savaş her şeyi aldı.
"Bir gazeteci olduğunuzu öğrendiklerinde,
size büyücüymüşsünüz gibi sarılıyorlar,
sanki önemli bir şey size bağlıymış gibi.
Bu savaş asi bir cumhuriyeti dizginlemek için yapılmıyor.
Bu savaş sürdürülüyor
bir kişinin çıkarlarını ileri taşımak için...
Rusya'nın geçmişte bıraktığını düşündüğü türde bir lider
olmaya kararlı bir başkan,
kendini beğenmiş, zalim, güç delisi otoriter biri."
Aman Tanrım.
Pekala, ona sert davranacağını söylemiştin.
Kapısının önünde bir bomba patlattın.
Kucağını hedef almıştım.
Bütün operasyonu havaya uçurmaya kararlısın.
Ah, o zaman ekleyeceğim bir şey var
iyi bir baba olduğuna dair
ve generallerinin hayır kurumlarına
ne kadar bağış yaptığına.
Yanık ünitesine.
İlk paragrafa taşı.
Korkunçluğu biraz hafiflet.
Bunun dışında, bir kelime değiştirme.
Raporunun bir kısmını her hafta yayımlayacağız.
Teşekkür ederim.
Putin'den önce Ruslar kendilerini nasıl hissediyordu.
O, ülkemizi tekrar sevmemizi sağladı.
Bazılarımız hiç vazgeçmedi.
Sovyet karanlığına geri dönüyoruz.
Kendi cehaletimizden ölüm getiren
bir bilgi boşluğu.
Eğer Rusya'da gazeteci olmayı seçerseniz,
riski kabul etmelisiniz.
Doğum günün kutlu olsun.
Üzgünüm, ben... Ben orada...
Ne, bir şey mi...
Uh, Ilya, üzgünüm.
Gerçekten kötü, kötü sinyal.
Gönderdiğim hediyeyi aldın mı?
Evet.
Bu bir Sufi sözü.
Güzel, anne ama şey,
ne dediğini bilmiyorum.
"Sadece kalpten gökyüzüne dokunabilirsin."
Bu ses ne?
Bunlar bomba mı?
Obüs ateşi.
120. Tümen bir saldırı yapıyor
böylece Putin seçimlerden önce övünecek bir şeyler bulur.
Yakın gibi geliyor.
Bilmiyorum. Bence 5 kilometre uzakta.
Evet.
Uh, bekle.
İşte böyle.
Arabadan inin.
Bir sorun mu var?
Arabadan inin.
-Seni sonra ararım. -Hayır, anne, bekle.
Üzgünüm. -Haydi, hareket et.
Lütfen, sorun nedir açıklayabilir misiniz?
-Hey. -Peki, bizi nereye götürüyorsunuz?
Kes sesini!
Gazeteci.
Evet, gazeteciyim ve burada olma yetkim var.
Ama lütfen, lütfen okuyun.
Dokunmasanız...
-Ah!
Ah, ah, Tanrım.
-Ah.
Kahrolası pislikler.
Bir rapor yazmalısın. Seni öldürebilirlerdi.
Onlar hiç kimse.
İnsanların gözlerini hiç kimseyle açmayacağım.
Ama bir dahaki sefere, Anna, bir hiç kimse muhtemelen
ses kaydedicinden fazlasını kıracak.
Hey.
-Dün gece reytingler harikaydı. -Evet.
Serinin en iyisi.
Artık dünkü haberler.
Eşin, kendine oldukça isim yapıyor.
Pöf.
Çocukları o büyüttü
ben kendime isim yaparken, yani...
Evet, bu adil.
Biraz pervasız değil mi sence?
Tehlikenin farkında olduğunu söylüyor, yani.
Ama sen misin?
Bana ne olacak?
Fırçayla gözümü çıkartabilir.
İyi bir program olsun.
Üzgünüm.
İş yerinde kaldım.
Bir görev peşinde.
Hepimiz için kolay değil.
Hayır, tamam, şey...
Peki ya son bir yıldır
Çeçenistan'a gitmek yerine,
başka bir adamın kollarına koştuğunu öğrenseydin?
Yani, n... nasıl, nasıl hissederdin o zaman?
-Paylaşmak gibi mi?
Onu bir çatışmaya göndermemeliydiler.
O bir insan muhabiri.
İnsanları sever.
Bu onun kimliği.
Bitirdiniz mi efendim? -Teşekkürler.
Biliyor musun, bugün köşesinde ona ne dedi biliyor musun?
Gangster.
Bu senin annen.
Güzel, nazik,
ve bir T-90 tankı kadar ince düşünceli.
İnsanlar, ona ne kadar nefret ettiğini fark etmeye başlıyor.
Yaptıklarından nefret ediyor.
Savaştan nefret ediyor.
Neredeyse Çeçenleri sevdiği kadar.
Hey, buraya eğlenmeye geldik, unutma.
İç.
Hiç isyancılara katılmayı düşündün mü?
Biliyor musun, Anna, bir gün uyandım ve bir savaş patlak vermişti.
Evet, arkadaşlarımın çoğu isyancılara katıldı,
ama Ruslardan onları öldürecek kadar nefret etmedim.
Bazı insanlar savaşın tek yolunun kazanmak olduğunu düşünür.
Biliyor musun, savaşı bitirmenin tek yolu
onu bitirmektir.
Savaşı bitirerek bitirirsin.
Ah, ah.
Başka bir şey konuşamaz mıyız?
Evimizde bir misafirimiz var.
Savaş bekleyebilir.
-Sana içki vermedim. Ama ben...
Gel, gel, gel. Sana içki vermesini söyledim.
Anne, tabakları dedin.
Bu Amina, Zarina, Amir ve Khava.
Gel, gel, gel. Bu gece, aile olarak birlikte yiyelim.
-Ah. -Ve içelim.
Oh. Teşekkürler.
Biliyor musun, harika kokuyor.
Oh, Anna, bir ziyafet seni bekliyor.
Annem, Çeçenistan'daki en iyi jijig-chorpa yapar.
Hey, hey. Seni kim büyüttü, ha?
-Kurtlar mı? Bırak. -Anne.
Ah.
Oh, Natalya.
-Lezzetli. -Ben topladım.
Temizledim. Hepsini kendi başıma pişirdim.
Anne. Hiçbir şey yapmadım.
Hiçbir şey yapmadın. Zaten hiçbir şey yapmazsın.
Onu seçen benim,
- o yüzden ne... Bu yalan.
Tamam.
Onları dinleme.
Onlar yalancı.
Anna için kadeh kaldırmak istiyorum.
Oh, hayır, hayır, hayır, hayır.
Çeçen halkına umut ve ışık getirdiği için,
sözünü tuttuğun için.
Ve söz veriyorum ki bunu tutmaya devam edeceğim.
Anna'ya.
-Anna'ya. -Mm.
Görüyor musun?
Kuzenim Anzor, onun özel şoförü.
Onlar çok ünlü.
Sırtımdaki hedef yeterince büyük değil mi?
Tatlı zamanı geldi, ha?
Evet.
Bu adamlardan herhangi biriyle tanıştın mı?
Hiçbir zaman.
Bunlar 2 Ocak civarında kaybolan Çeçen siviller.
Şimdi, köylerindeki insanlarla
iletişimdeyim ve iddia ediyorlar ki milis biriminizin üyeleri
bu adamları gözaltına almış ve ardından birkaç gün boyunca,
sizin sıkı gözetiminiz altında,
onlara işkence etmiş.
Bu adamı tanıyor musunuz?
Salambek Turamov.
Kaynaklarımız diyor ki Salambek'e işkence ettiniz,
onu bir hücreye sürükleyip
Ekim bölgesi ofislerinde öldürdünüz.
Bir yorum yapmak ister misiniz?
Beni cinayetle mi suçluyorsunuz?
Salambek'in ebeveynleri suçluyor.
Bu ifadeyi yaz...
"Ben Rusya Federasyonu ordusunda bir subayım...
bir katil değil."
Ama küçük hikayeni yaz.
Moskova'daki birkaç liberal eşcinselden başkası okumayacak.
Doğru,
diğer gazeteler kadar okuyucumuz yok,
ama bakın,
benim için önemli olan tek sayı,
birinci derece cinayet suçlamalarını
getirmek için gereken savcı sayısıdır
Rus Ordusu subayına karşı.
Ve o sayı bir.
Sanırım burada işimiz bitti, öyle değil mi?
Boğazını kesebileceğimi
ve seni bir domuz gibi kan kaybından ölüme terk edebileceğimi biliyorsun.
Benimle konuşmaya vakit ayırdığınız için teşekkür ederim, Binbaşı.
Şimdi, müsaadenizle, şoförüm beni bekliyor.
-Günaydın. -Günaydın.
Eee, masama ne oldu?
Pekala... pekala, oldukça düzenli.
Muhtemelen yeni stajyer yapmıştır.
Yeni geldi.
Yerel bir gazete için stajyer muhabirmiş.
Gerçek bir gazeteci olmak istiyormuş.
Evet, pekala, masamdan uzak dursun istiyorum.
Sinirli olmanı seviyorum.
Güvenlik Konseyi'ne hitap ederken de böyle olmanı istiyorum.
Ah. Teşekkür ederim.
Ben Anna.
Biliyorum.
Şu anda ne yapıyorsun?
Ee, kahve yapıyorum.
Bunu yaparak gazeteci olmayı öğrenemezsin.
Tamam mı?
BM'ye yapacağımız açıklamayı hazırlamamda bana yardım etmeni istiyorum.
Natalya'yı ara, ona benim için çalıştığını söyle.
Son altı ayda Çeçenya'daki Rus birliklerine karşı
olan tüm şikayetlerin bir listesini istiyorum,
ve sonra günün geri kalanını telefon görüşmeleri yaparak geçirmeyi planla.
Ah, ve bir çay alacağım, şekersiz.
Putin'den hoşlanmıyorum, çünkü kendi halkından nefret ediyor.
Bizi sadece kendi amaçlarına ulaşmak için
bir araç olarak görüyor, gücünü elde etmek ve sürdürmek için.
Bizimle istediği gibi davranabileceğine inanıyor.
"Çünkü biz hiç kimseyiz.
O ise bir şekilde zirveye tırmanabilen biri.
Bugün Çar ve Tanrı'dır.
Rusya'da daha önce de bu bakış açısına sahip liderlerimiz oldu.
Bu, trajediye, geniş çapta kan dökülmesine,
ve iç savaşlara yol açtı."
"Ben bunu istemiyorum.
Bu tipik Sovyet Çekisti'nden hoşlanmıyorum."
Ya da eski gizli polisin bir üyesi.
Çekist'in ne anlama geldiğini biliyorum.
Sadece Rusya dışındaki kimse bilmeyecek.
Eğer... eğer Associated Press'in haberi alacağını bilseydim,
o zaman farklı bir şekilde ifade ederdim.
"Bu tipik Sovyet Çekisti'nden hoşlanmıyorum,
Kremlin'in taht odasında
kırmızı halıda yürümek
ve sanki oranın sahibiymiş gibi davranmasından."
Altın cilalı ve parlıyor.
Hizmetkarlar itaatkarca gülümsüyor.
Yoldaşlar, eski KGB meslektaşları
sınırlı yeteneklerinin çok ötesine terfi etmiş
onun sayesinde, ağırbaşlı bir hava takınıyorlar.
İsa aşkına.
Güçlü bir şey, Putin imparator olarak.
Birinin bunu söylemesi gerekiyordu sanırım.
Belki güç pozisyonunda biri
yoğun günlerinden beş dakika ayırır
ve bir haritada Çeçenistan'a bakar.
Ne? Neye bakıyorsun?
Hmm?
Hiçbir şey.
Oh, teşekkür ederim.
Affedersiniz, sakıncası var mı?
Hayır, hayır.
Sen bir yazarsın.
Hmm.
Sadece bir tahmin.
Bir teslim tarihine yetişmeye çalışan birinin o perişan bakışını taşıyorsun.
Keşke yazabilseydim.
Tarih hakkında yazardım.
Eski çarlar, İvan, Petro.
Yani, günümüzde, onlar hakkında ne istersen söyleyebilirsin
ve kimse umursamıyor gibi görünüyor, ama o zamanlar...
Ve kilise hakkında ne söylediğine dikkat etmen gerekiyordu.
Hepsi Stoglav'daydı.
Bunun ne olduğunu biliyor musun?
Çarın din adamlarına soruları ve onların cevapları kaydıydı.
Ve kanon hukukunu oluşturdu.
Yazarların ifade edebileceklerini.
Ve yazarların ne ifade edebileceğini belirledi.
Bunlar harika.
Neden her sabah buraya geldiğini anlayabiliyorum.
Nesin sen?
Durman gerekiyor.
Neyi durdurmam gerekiyor?
Çarı eleştirmeyi mi?
Anla, benim için fark etmez.
Bizzat ben, senin köşeni okumaktan keyif alıyorum.
Sabırsızlıkla bekliyorum.
Tutkun, insanlığa olan ilgin,
Çeçen halkına olan sevgin...
hepsi takdire şayan.
Ama durumunu değiştirmiyor.
Peki, tam olarak durumum nedir?
Sizinle tanışmak güzeldi.
Günaydın.
-Günaydın. -Merhaba.
Ah, hadi ama.
Ah, Gregor. Merhaba.
Evet.
-Bir dakikam var. -Sasha.
-Ne yaptılar? -Sasha?
Evet.
Seninle biraz konuşmam lazım.
Şimdi mi? Geç kaldım.
Benimle gel, dostum,
çünkü bu tamamen benim kontrolüm dışında.
-Merhaba. -Merhaba.
-Ne oldu? -Hiçbir şey.
-Kim o? -O...
Kimse değil.
-Boş ver, Ilya... -Ama neden sana bakıyor?
Ben... Bilmiyorum.
Hadi ama. Ilya.
Lütfen bırak, Ilya.
Hey!
Oh, Ilya, o gitti.
Ayi, yai, yai.
Ah.
Burası tam bir karmaşa.
Bir haftadır buradayım. İçine giremiyorum.
Hayır, onun dağınıklığı. O temizlemeli.
Baban, şey, o... zor zamanlar geçiriyor.
Çalışmamaktan nefret ediyor.
Bak, onun için bahane üretmeyi bırak.
Bak, bak, bak, Ilya.
Hey.
Tamam.
Hayır, tamam değil, tamam mı?
Değil... değil...
Hiçbiri tamam değil.
Ne baba, ne sokakta seni takip eden yabancılar.
Oh, oh...
Muhtemelen yazdığın bir makalenin dengesiz
konusu olan biri şimdi sana kafayı takmış,
ya da son iki yıldır,
her sabah uyandım
ve bugün mü diye merak ettim
birinin beni arayıp annemin bir hendekte
bulunduğunu söyleyeceği gün.
Bu... bu... bu hiç iyi değil.
Ilya...
Ah.
Sen olduğunu düşündüm.
Merhaba.
Merhaba. Hoş geldin.
Yemekte kalacak mısın?
Hayır.
Ah, Ilya.
Ilya!
Neden üzgün? Ona ne dedin?
Bilirsin, gün boyu çalışmayı ne kadar sevdiğim,
alışveriş yapıp sonra yemek yapmayı,
değişiklik olsun diye
belki senin yapman güzel olurdu.
Evet, meşgulüm! Bir şey yapıyorum.
Ne yapıyorsun? -Ölüm tehditlerini kaydediyorum.
Neden?
Ah.
-Sasha. -Bu arada,
bugün en sevdiğin savaş suçlusu aradı.
Senin için kaydettim. İşte.
Duydun mu?
Öleceksin.
Göğüslerini keseceğim ve vahşi köpeklere yedireceğim.
Evet?
Son seferde, rahmindin.
Bana bir şey diyor ki deli Binbaşı Lapin'in
ciddi anne sorunları var.
Kimse senden bunu yapmanı istemiyor.
Bir kayıt lazım.
Ve zaten...
başka ne yapabilirim ki?
Başka sorgu mektubu yazdın mı?
Bir sürü mektup yazdım, tamam mı?
Kimse geri yazmıyor.
Yazacaklar. Sadece zaman meselesi...
-Bu... -Ve olacak.
Eski günler gibi.
Hissetmiyor musun?
Sanki biri Stalin'in mezarını açmış
ve koku havada.
Peki ya Vasily?
-Onu aradın mı... -Lütfen yapma.
Sadece...
Hepsi ondan korkuyor.
Büyük şaka. Bana ulaşmaya bile çalışmıyorlar.
-Üzgünüm. Ben çok... Ben... -Hayır, hayır. Hayır.
Yemek yapmalıyım.
Üzgünüm.
Affedersiniz, size yardımcı olabilir miyim?
Anna ile konuşmam lazım, Anna Politkovskaya.
Bir dakika.
Affedersiniz? Hey.
Buraya giremezsiniz.
Onu durdurun.
Ne oluyor?
Hey, hey, hey, durun.
Burada randevunuz olması lazım.
Sadece böyle içeri giremezsiniz.
-Siz... -Bekleyin, bekleyin.
Sorun yok.
Bu adamı tanıyor musunuz?
Etrafta gördüm.
Size nasıl yardımcı olabilirim?
Ordu mu?
Onbaşı. Semenov, Ivan.
5. Ordu, Motorize Piyade Tugayı.
Gudermes'te savaştınız mı?
Ağır kayıplar verdiniz.
Onlar daha fazlasını aldı.
Bakın,
bana bir şey söylemek istediğinizi biliyorum,
çünkü beni takip ediyorsunuz.
Yalan söylediler.
Çöp için dediler.
Tamam. Ivan, benimle gel.
-Bir şey yok. Lütfen. -Anna...
Bırak gitsin.
Dmitry, iyiyim, gerçekten.
Lütfen, bu taraftan.
Beni takip et.
-Emin misin? -Kesinlikle.
Oturun lütfen.
Siper kazdık, ben ve takımımdan birkaç adam.
Astsubay çöpleri gömeceklerini
söylediğinde.
Ona inanmamak için bir sebebim yoktu.
Ertesi gün bir grup özel kuvvetler kampa geldi.
Onlar etnik Çeçenlerdi
ilk başta Ruslara karşı savaşan,
sonra taraf değiştiren.
Neden orada olduklarını anlayamadım.
Sonra büyük bir grup sivil
kamptan dışarı sürüldü
ve siperin kenarına doğru yürütüldü,
çöpleri gömmek için kazarak açtığımız yere.
Özel kuvvetler tüfekleriyle bekliyordu.
Kamp bir hafta sonra söküldü
ve iz bırakmadan kayboldu...
tüm bir kamp.
Şey, acaba
bir harita çizebilir misin?
Adımı yayımlamayacağına söz verir misin?
Yalan söylemediğine söz verirsen.
Anna.
Biliyor musun, bütün bu zaman burnumun dibindeydi.
Ne?
Çavuş Semenov'un görevli olduğu kamp, biliyor musun?
Orada iki yüzden fazla ceset gömülü olduğunu düşünüyor
ve ona göre,
aynı şey tüm bölgede oluyor.
Eğer bu doğru çıkarsa, bunun ne olduğunu biliyor musun?
Evet.
-Oraya gitmeyeceksin. -Neden?
Çünkü beş gün içinde Güvenlik Konseyi'ne
hitap etmen gerekiyor.
Bu bekleyebilir.
Aman Tanrım, Anna!
Birleşmiş Milletler'deki İngiliz heyeti tarafından
şahitlik yapmaya davet edildin, değil mi?
Bu, istediğin zaman değiştirebileceğin
bir manikür randevusu değil.
Bak, Semenov bana geldi,
çünkü güvenebileceği tek kişi benim.
Hayır. Bu gazeteye güveniyor!
Ve sen bu gazete için çalışıyorsun,
tam tersi değil.
Oh.
Tamam. Anladım, anladım, tamam mı?
Çeçenya senin bebeğin.
Peki, bu gazete benim.
Ve kesinlikle para için değil.
Başka bir yerde iki katı kazanabilirim, değil mi?
Ama o zaman saçmalık işinde olurdum.
Ve bu yüzden çok mutlu oldum
Birleşmiş Milletler'den davet geldiğinde.
Kofi Annan'ın imzasını gördüm ve düşündüm ki, "Tamam.
Belki doğru bir şey yapıyoruz." Tamam mı?
Ve biz derken sen ve beni kastetmiyorum.
Bu kapıdan girip de umursayan herkesi kastediyorum.
Tamam mı?
Hey, hey, hey!
-Hey, hey, hey. -Biri... burada biri var.
Buraya yasadışı bir işgal
ve Çeçenya'daki siviller üzerindeki yıkıcı etkileri
hakkında bir konuşma yapmak için geldim.
Ama son 48 saatte, sistematik kitlesel katliamları
doğrulayan kanıtlar aldım.
Hayal edemeyeceğim ölçekte.
Sitede 150'den fazla öldürülmüş sivil var,
birçoğu elleri arkadan bağlanmış halde bulundu
dikenli tellerle ve çoğu işkence belirtileri gösteriyor.
Daha fazla toplu mezar bulmayı bekliyoruz.
Kremlin şu anda bunu gizlemek için
elinden gelen her şeyi yapıyor.
Dünya Rusya'nın
teröristlere karşı savaştığını düşünsün istiyor,
oysa gerçekte
asıl amacı Çeçen halkına karşı soykırım kampanyası.
dedicated bir kampanya.
Evet, efendim. Gördüm.
Anlaşıldı, efendim.
Evet, teşekkür ederim.
İnsanlar hayatlarıyla ödeyebilir
inandıklarını yüksek sesle söyledikleri için.
Sadece benimle konuşmak bile birini tehlikeye atabilir.
O nerede?
Burada değil.
Hayır. Hayır, hayır, hayır. Burada değil.
Regita'da.
Geri gel. Burada değil!
Nereye gidiyorsun?
Aman Tanrım. Bırak onu. Bırak onu.
Onun peşinden gitme.
Yalnız bırak!
Lütfen!
Diz çök.
Hımm.
Hey, Baba filmi birazdan başlıyor.
Ah. Kaçıracağımız için üzücü.
E, oda servisiyle eski günlerdeki gibi
kalabiliriz.
Şey, bana
ödülümü almaya neden gitmediğimi sorduklarında,
şöyle derim, "Ah.
Televizyonda eski bir film vardı
-ve izlemek istedim." -O eski bir film değil.
Bu Baba filmi.
Baba filmini seviyorsun. Ben sadece öyleymiş gibi yaptım.
Şimdi, hazır ol.
Merhaba.
Anzor tutuklandı.
Ne?
Oğlumu aldılar.
Peki, nereye götürdüler?
Ne?
Her şey yolunda mı?
Hadi gidelim.
Evet.
Teşekkürler.
Hayır, artık eski günler gibi değil, değil mi?
Başladığımızda, ödül kazanırsan,
kendini öldürtmen gerekirdi
ya da en azından bir kaç bacağını kaybetmen gerekirdi, değil mi?
Haber odasına bir kahve makinesi resmi asarlardı
üzerinde "Asla unutulmayacak" yazardı.
Sonra gelen biri, "Bu kim?" derdi.
-Değil mi?
Ve şimdi gecenin son ödülüne geçiyoruz.
Küresel İnsan Hakları Gazetecilik Ödülü,
dünyadaki gazetecilerin büyük önemini tanımak için kuruldu.
Bu yıl ödül, Anna Politkovskaya'ya veriliyor.
Bu yıl ödül Anna Politkovskaya'ya veriliyor.
Evet!
Üzgünüm. Üzgünüm. Üzgünüm.
Savaşın iki tarafı vardır.
Ben üç tarafı olduğunu söylerim.
Arada kalan masum siviller
sadece Ortaçağ, vahşi bir savaş olarak tanımlayabileceğim bir durumun ortasında.
Ve bu ödülü olağanüstü, cesur insanlara
adamak istiyorum.
Üzgünüm, seni utandırdıysam, tamam mı?
Bir kaç kadeh şarap içmiştim.
Aferin, Sasha. Şaraba suç at.
Tanrım, herkes seni sevdi, tamam mı?
Herkes konuşmanı sevdi.
Ne kadar süre kızgın kalacaksın?
Bak, üzerinde leke var...
Hayır, bu elbise hakkında değil!
-Suyla ilgili. -Bu...
bu seninle ilgili
ve kendine acımanı nasıl da abarttığınla ilgili.
Oh, uh, uh, uh, sana yardım etmeye çalıştığımda,
bana kızıyorsun, benim yaptığım her şeye kızdığın gibi.
Ne hakkında konuştuğunu...
-...anlamıyorum. -Ne diyorsun sen? Sen bir yıldızdın.
Gittiğin her yerde özel muamele görüyordun, evde bile.
Sonra düşünülemez olan oldu.
Eşin ikinci planda oynamayı bıraktı.
Evet, bu, tamamen yanlış bir değerlendirme.
-Bu tamamen yanlış. -Haklıyım!
Evet. Uh, her konuda haklısın.
Yani, her zaman her şeyde haklısın değil mi?
değil mi?
Yani, evde oturmayı sevmemekte haklısın
ve hiçbir şey yapmamayı sevmemekte haklısın.
Yıllarca hiçbir şey yapmadan oturmayı sevmiyorum.
Ve bu kimin suçu?
Uh, benim suçum değil, değil mi?
-Tabii ki... -Değil mi?
-Değil. -Yani...
Yani, beni her şeyden sorumlu tutuyorsun.
Başka kimi suçlayacaksın ki?
-Hayır. -Hayır, üzgünüm.
Bak, Sasha, Sasha, artık umurumda değil.
Çantanızı alabilir miyim efendim?
Evet, lütfen.
Vasily ile konuştum.
Bir süreliğine orada kalmama izin verecek.
Vasily için iyi bu.
Ne kadar kalmayı düşünüyorsun?
Sanırım birkaç gün daha.
Burada insanlar var.
Şey, uh...
Dinle...
Benden daha iyi bir yazarsın.
Bunu söylemenin senin için kolay olmadığını biliyorum.
Alo?
Onu dövdüler...
ve sonra çöp gibi ölüme terk ettiler.
Ah, Maaret.
Her şeyi aldılar.
Bir kardeş, kocam, çocuklarım.
Savaşın yaptığı tek şey almak.
Ve asla yeterli değil.
İki yüzyıldır alıyor, hala daha fazlasını istiyor.
Çok üzgünüm.
Biliyor musunuz, eğer bu son derece uzun
ve aslında hiçbir şey olmadığı bu kostüm
dramasını izlemekten sıkılırsanız,
sanırım bir futbol maçı var.
Hayır mı?
Peki.
Kimse savaşın korkunç etkilerini
rapor etmiyor.
Kremlin'in sözde terörizmi bastırmak için
uyguladığı taktikler
şiddet dalgası yaratıyor
ki benzeri daha önce yaşanmamış.
Sahneyi terk edin!
Şimdi hemen!
Eğer dediklerimizi yapmazsanız
hepiniz öleceksiniz.
Sevdiklerinizi arayın.
Onlara rehin alındığınızı söyleyin
Vedeno Keşif ve Sabotaj Taburu tarafından.
Vedeno'dan.
Peki, bir şey isteyen var mı?
-Ben iyiyim, teşekkür ederim. -Ilya?
Nikolai Agapov, Moskova'daki
Dubrovka Tiyatrosu'ndan canlı bildiriyor,
Çeçen teröristler tarafından ele geçirildi.
-Aman Tanrım. ...bomba patlatmak.
Bu akşam saat 9'dan hemen sonra,
-çok sayıda ağır... -Sesi kısın.
...Çeçenler tiyatroyu bastı...
Peki, bu kim?
Egorov, Rusya Federasyonu.
Ne istiyorsunuz?
Teröristlerin ne istediğini söylemek için arıyorum.
Ve bu nedir?
Siz.
Ben mi?
Evet, müzakereleri yürütmek için.
Liderlerine göre, Çeçen nüfusunun tamamının
güvendiği tek Rus sizsiniz.
Hemen Dubrovka Tiyatrosu'na gelmenizi istiyorum.
Oraya vardığınızda, beni soracaksınız
ve adamlarımdan biri sizi komuta merkezine
götürecek.
Tamam.
Anne?
Şey, benden müzakerelere yardım etmemi istiyorlar.
Telefonla, değil mi?
Hayır.
-Aman Tanrım. 40'larında bir kadın
tiyatro gösterisi izlerken öldürüldü.
Yani, anlamalarını sağlaman gereken insanlar bunlar mı?
Ve... ve oraya gidip ne yapacaksın?
Onlara gerçeği mi göstereceksin?
Ilya, yardım edebileceğim bir şey varsa, yaparım.
Tabii ki.
Hayatım boyunca hep bunu duydum.
Masumlar ve güçsüzler
-ve sana ne kadar ihtiyaçları var. -Ilya, Ilya.
-Bu hiç bitmiyor, anne. -Ilya, Ilya, beni dinle.
Hayır, çünkü bu dünya!
Ve kim ne yaparsa yapsın, dünya asla kurbanlardan yoksun kalmayacak.
ya da başka biri onu değiştirmek için.
Söyle bana, anne, biz nereye uyuyoruz?
-Hayır, hayır... -Bu seninle ilgili değil!
O halde söyle bana!
Demek istediğim, biz sadece senin etin ve kanın değil miyiz?
Evet, biz lanet olası sefil ve ezilenlerin
-tam üyesi değiliz... -Ah.
-Ilya, ben... -Hayır, hayır.
Ilya.
Gitmiyorsun.
Hayır, gitmiyorsun.
Burada kalacaksın.
-Onun kararı. -Hayır, hayır.
Senin ölmeni izlemeyeceğim!
Kendini dinle.
Anne, lütfen dikkatli ol.
Marta ve metro ekibini gönderdim.
Seni görevlendirmek isterdim ama meşgul görünüyorsun.
Şimdi bana bir iyilik yap, kimseyi kızdırmamaya çalış.
Bunun senin için zor olduğunu biliyorum.
Ah, deneyeceğim.
Taksi bulamazsın.
Washington'daki bir arkadaş, orada her yerde haber olmuş.
Londra'daki bağlantım aynı şeyi söylüyor.
Aferin çocuklar. Onları büyük vurmuşsunuz.
Neden bunu yapıyorsun?
Bir ebeveyn değilsin.
Belki bir gün çocukların olur
ve... ve o zaman,
çocukların dünyaya bakacak
ve senin onlara bıraktığın
ve... ve seni yargılayacaklar, dünyayı daha iyi bir yer yapıp
yapmadığın ya da
dünyayı daha iyi bir
yer yapmadığın değil ama...
Seni ne kadar çok çabaladığına göre yargılayacaklar.
Benim gidebildiğim yer buraya kadar.
Seni onlara götüreceğimi söyledim, ama seni teslim etmeyeceğim.
Git, anne.
Kimse araya girmesin.
Beyefendi?
Geldiğin için teşekkürler, Anna.
Oraya rapor vermeye ya da gözlem yapmaya gitmiyorsun.
Halka açık açıklamalar yok, röportajlar yok.
Ağzını kapalı tut ve görüşlerini kendine sakla
durum çözülene kadar.
Ve sonra istediğimi söylemekte özgürüm, hmm?
Yarbay Egorov.
Pekâlâ, bu tamamen sana bağlı.
Liderin adı Musa Barayev,
iyi bilinen bir Çeçen ayrılıkçısı.
30'dan fazla terörist ve 800 rehine olduğunu tahmin ediyoruz.
Çocuklar hâlâ içeride,
onları dışarı çıkarmak önceliğiniz olmalı.
Tiyatronun CCTV kameralarına da erişebildik,
özellikle giriş ve çıkışlara odaklı,
yani genellikle seni görüş alanımızda tutmalıyız.
Ama bir şeyler ters giderse, yapabileceğimiz pek bir şey yok.
Çelik yeleğimiz var.
Gerek yok.
İki rehineyi zaten öldürdüler.
Vahşiler.
Vahşilere mi güveniyorsun?
Eğer vahşilerse, çelik yelek
bana pek yardımı olmayacak, değil mi?
Başlayalım mı?
Hanımefendi.
İçeri giriyor.
Tamamen yalnız.
İyi olacak.
Adamlarının ne kadar zamana ihtiyacı var?
İki ila üç saat.
Anlaşıldı, içeri girdi.
Emri ver.
Beyefendi.
Merhaba?
Merhaba.
Ben Abu Bakr.
Ben Anna.
Seni tanımak bir onur, Anna Politkovskaya.
Memlekette senin hakkında şarkılar yazıyorlar.
Bir tanesi senin Rusya'nın en cesur kadını olduğunu söylüyor.
Barayev'i görmeye geldim.
Tabii ki.
Benimle gel.
Ne lan bu? Ne... bu ne lanet şey böyle?
Salak mısınız siz?
Bunu alın...
Aptal herifler.
Okuyucularınıza cihatçı olmadığımızı söyleyin, tamam mı,
bazılarının inandırmak istediğine rağmen.
Sizinle tanışmak bir zevk.
13 yaşından küçük çocuklar.
Bir anlaşma yaptınız.
Onları serbest bırakmalısınız.
Tamam.
13 yaşından küçük tüm çocuklar,
şimdi benimle merdivenlerde toplanın.
-Bu sizin eşiniz mi? -Evet, o diyabetik.
-İşte böyle. -Teşekkürler.
Çocuklar.
Gelin.
Geri dönüşü olmayan bir noktayı geçtik.
Ya savaş şimdi durur ya da rehineleri havaya uçururuz.
Peki...
Ve bu mu senin mesajın?
Bak, anlıyorum.
Çeçenya'daki durumun dayanılmaz olduğunu biliyorum.
Size bir anlaşma yapmanızda yardım edeyim.
Tüm güvenlik taramaları hemen durdurulmalı.
Eğer kabul ederse, büyük çocuklar gidebilir.
Peki iki gün sonra taramalara devam etmesini ne engelleyecek, ha?
Çocukları serbest bırakırsanız, bu bir jest olur Abu Bakr,
ve size söylüyorum, bu önemli bir jest.
Seninle konuşmak istiyor.
Teşekkürler.
Güvenlik taramalarını durdurmanız gerektiğini söylüyor.
Önce 13 yaş ve üzerindekileri serbest bırakacak,
sonra Vedeno dışındaki tüm bölgelerde durdurma emri vereceğim.
Önce, daha büyük çocukları bırakman gerektiğini söylüyor.
Anna.
Fatima.
Ah, uzun bir yol katettik.
Çok farklı yollardan.
Sen kelimeleri seçersin, ben eylemi.
Bu adamlar...
...seni kullanıyorlar.
Yanılıyorsun.
Bunlar iyi adamlar.
Büyük bir dava için savaşıyorlar.
Kocan, eğer hayatta olsaydı, peki, o...
onlarla birlikte durur muydu?
Savunmasız olanları avlayan adamlar mı,
ki onlara başka seçenek bırakmayanlar mı,
masum insanları ne adına öldürenler mi?
Barış mı?
Yüzünü ört, Fatima.
Şimdi benimle gel.
Mahkemeden merhamet dile.
Buradan canlı çıkmanın tek yolu bu.
Peki.
Diğer çocuklar gidebilir.
Ve kadınlar?
Belki.
Gitmelisin.
Ve konuşmaya devam etmelisin.
Yoksa bu nasıl sona erecek?
Çeçenistan özgür olduğunda.
O zaman bu sona erecek.
Hoşça kal, Anna.
Ne... Hayır. Ne... o değil...
Hayır. Çık, çık...
Ne oluyor lan?
Alfa takımı binayı basıyor.
Tanrım, savaş eve geldi.
Ne oldu?
Hayır, ne?
-Hayır, çık, çık... -Tamam.
-Bırak!
Bırak gitsin.
Ne...
Ne halt ettiniz?
Beni kullandınız.
Beni zaman kazanmak için kullandınız.
Her birimizin bir işi var, Anna.
Birçok masum hayatı kurtardık
ve birkaç Çeçen uyutuldu.
İyi iş çıkardınız.
Anladığım kadarıyla bu fikri ortaya atan
başkandı, ama bana atıfta bulunmayın.
Bakın, siz delisiniz.
Siz... siz hepiniz tam bir delisiniz.
Yani başkanı cinayetle mi suçluyorsunuz?
Geçen ay, başkan sivil halka karşı
kimyasal silah kullanılmasını emretti,
170 kişi öldü.
Peki, s... s... siz bunu ne olarak adlandırırsınız?
Opioid karışımlı bir gazdı, doğru mu?
Fentanil.
İnsanları uyutmak için kullanılan
bir sakinleştirici.
Öldürmek için değil.
Bu insanları görüyor musunuz?
Şimdi, bunlar sivil, terörist değil,
ve uyumuyorlar.
Fentanil solunum baskısına neden olur.
Mağdurlar yanlarına çevrilmeliydi ki...
hava yolları açık kalsın.
Bunun yerine, sırtüstü bırakıldılar,
boğulmalarını sağladılar.
Gördüğünüz gibi, acil servis personeli
kurbanların sayısı karşısında tamamen
hazırlıksız yakalanmış durumda.
Eğer önceden bilgilendirilmiş olsalardı...
-Neden bilgilendirilmediler? -Gizlilik.
Gördüğünüz gibi, ekibimiz
operasyonun gizli tutulduğunu ortaya çıkardı
ve sadece bilmesi gereken kişilere açıklandı.
Ve bu, hayat kurtarabilecek insanları
kapsamıyordu.
Ve 30 teröristin yüzlerce kişiyi rehin alması gerçeği?
Rus halkının korkması gereken
tek terörist...
kendi başkanlarıdır.
Bunu görmelisin.
Kuzey Osetya'nın Beslan kasabasından
gelen raporlar yeni ulaşıyor.
Çeçen ayrılıkçılar okula girerek
birçok kişiyi rehin aldılar.
Bu, Dubrovka Tiyatro olayını acı bir şekilde hatırlatıyor,
yüzlerce çalışan ve insan hala içeride mahsur kalmış durumda.
Oh, hayır.
Anna, bu senin savaşın değil.
Uh, uh, dinle, D... Dmitry, uh, birinin müzakere etmesi lazım.
Denemek zorundayım.
En son kontrol ettiğimde,
senin gazeteci olman gerekiyordu.
Ama... ama ben... ben öyleyim ve sen bunu biliyorsun
ve neden orada sahada olmam gerektiğini.
Sadece dikkatli ol.
Sahadaki bağlantım seni karşılayacak
ve seni okula götürecek.
Hükümet 200 ila 400 rehine diyor,
ama Osetya'daki bağlantım 1100'e yakın,
700 çocuk.
İyi şanslar.
Teşekkürler.
Dikkat et!
Hoş geldiniz.
Teşekkürler.
-Çay ya da kahve, hanımefendi? -Hayır, teşekkürler.
-Çay ya da kahve, hanımefendi? -Çay, lütfen.
KABİN MEMURU: Çayınız hanımefendi.
Oh, teşekkürler.
Hanımefendi?
Anne.
Anne, uyanıksın.
İşte su, su.
-Ilya?
Evet, o uyanık.
Tamam.
Ilya yolda.
Tamam, ben gidip bir hemşire çağıracağım. Tamam mı?
Ne... ne oldu?
Rehineler?
Anne.
Ne oldu?
Asiler spor salonunun içinde bir bomba patlattılar.
Kremlin'e inanıyorsan tabii.
Kayıplar vardı, anne.
Kaç kişi?
Sayı sürekli değişiyor ama...
şu anda 300'den fazla ölü diyorlar.
Huh?
Tüm ayrılıkçılar dahil mi?
Huh?
Kaç çocuk?
Anne, dinlenmen lazım. -Vera, kaç çocuk?
Çoğunluğu.
Haklıydın.
Yaşamak için savaşacağını söylemiştin.
Tanrı büyüktür.
Garry Kasparov dün televizyonda idi.
Seni "ulusun vicdanı" olarak adlandırdı.
Evet, Garry Kasparov satranç oynamaya devam etsin.
Günaydın.
Bunu gördün mü?
Anna!
Aziz değilim.
Bundan çok uzak.
Beslan'ın annelerine sorun.
Ama onlara söylemeyin.
Ana Rusya.
-Bundan çok uzak. Anna!
-Anna! -Teşekkürler.
Anna! Anna! Anna!
Tamam, lütfen geri durun. Geri durun.
-Anna! -Anna!
Affedersiniz, teşekkürler.
-Anna! -Anna!
Dikkatli olun, dikkatli olun.
Anna! Anna! Anna!
İyi misin?
Evet.
-Hadi eve gidelim. Tamam.
Bir muhabir hiçbir zaman hikaye olmamalı.
Ben bir politikacı değilim.
Moskova'da kalabalıktaki bir başka yüzüm sadece,
St. Petersburg'da ve Çeçenya'da,
işimi yapıyorum.
Ve durmayı düşünmüyorum.
-Merhaba, nasılsın? İyi.
Yarın ne yapıyorsun?
Yarın mı?
Çalışmaya gitmeyi planlıyorum.
Neden?
Şey, bugün izin almayı düşündüm.
Bana katılmak ister misin?
Tamam.
Peki.
Saat 12:00'de, Drewsbury Park'ta, müzik standında.
Tamam. Orada görüşürüz.
Orada görüşürüz.
Hoşça kal.
Ayaklarım şişmiş.
En son ne zaman giydin bunları?
Oh, 30 yıl önce.
Cumartesi öğleden sonraları Gorky Park'a giderdik
cha-cha dansı için.
Ne?
-Cha-cha mı? -Evet, cha-cha.
Oldukça iyi bir dansçıydım.
Eşime sor.
Biliyor musun, Sasha ile bir çay dansında tanıştım.
-Şaka mı yapıyorsun? -Mm.
Ve sürekli ayağıma basıyordu.
Neyse ki, çok yakışıklıydı.
-Bak, bunu seviyorum. -Hmm?
Beraber zaman geçiriyoruz.
Hiç zaman geçirmiyoruz.
Hep iş, iş, iş oluyor.
Voulez-vous danser?
Diğer tüm gazetelerde bir seyahat yazarı var.
Bizde neden yok?
Çünkü birini karşılayamayız.
Muhasebecimize göre değil.
Ona göre, en iyi çeyreğimizi geçirdik,
sayende.
Mm.
Yani biraz yazabilen ve garip yerlerde
uyumaktan rahatsız olmayan birini tanıyor musun?
Sorun ne, Dima?
İnsanların ayağına basmayı bırakmamı mı istiyorsun?
Beni hiç almaya gelmediler.
Yıllardır bunu yapıyorum,
bir sürü tehdit aldım, ama bir kere bile.
Sadece...
muahbirlerimi, arkadaşlarımı öldürdüler.
Anna, lütfen.
Senden durmanı istemiyorum,
sadece ateş hattından çıkmanı
ve köşeni devam ettirmeni istiyorum.
Sadece odağı değiştiriyorsun
cinayet ve yolsuzluktan konaklama ve kahvaltıya.
Düşüneceğim.
Tamam.
Natalya gönderdi.
Çeçen sivilleri öldüren iki adamın videosu,
muhtemelen Çeçen bölge liderlerinin
ya da, ya da belki Putin'in emriyle.
Bunu doğrulaman gerekecek.
Anlamıyorum.
Kendine dikkat et.
Ama bu senin önderliğin.
Ve hazırsın.
Alo?
EGOROV:Egorov.
Oh, m... merhaba.
EGOROV:Buluşmak istediğini anlıyorum.
E... evet.
Ama halka açık bir yerde. Etrafımda bir sürü insan olsun istiyorum.
Nasıl istersen.
Yarın, 11:00'de, sanat müzesinde.
Um, t... tamam.
O zaman görüşürüz.
İyi uykular.
İyi geceler.
Üzgünüm, geç kaldım.
Sır vardı.
Şekersiz siyah çay.
Tamamen iyi bir içeceği boşa harcadın.
Ve neredeyse iyi bir gazeteciyi boşa harcıyordun.
Bak, bu samimiyetsiz gelebilir biliyorum,
ama hayatta olduğuna sevindim.
Yani, bu demek oluyor ki artık
üzerime başka bir suikast ekibi göndermenden
endişelenmeyeceğim, değil mi?
Benim kararım değil.
Kimin kararı peki?
Buna cevap veremem.
Sormamın nedeni, çünkü seyahat masasına
yeniden tayin edildim.
Bu yüzden senden biriyle konuşmanı istiyorum.
Bilgiyi iletebilirim.
Ne...
Bak, ben orta yönetimim.
Bu kararlar onlar, um...
Yetkim sınırlandırılmış.
Ah.
Diğer bir deyişle, işi bitirdiler.
-Kuralları ben koymuyorum. -Hayır, sadece onlara uyuyorsun.
Bir şey sorabilir miyim?
Biliyor musun,
hayatta seçebileceğin tüm yollar içinde,
neden bu yolu seçtin?
Sana da aynı şeyi sorabilirim.
Ben inandığım yolu seçtim.
Ben yapmadım.
Biliyor musun tüm bunlar, burası bir kenar mahalleydi,
ta ki Büyük İvan sakinleri kovup
bir saray inşa edene kadar.
Bu zalim olduğu için değil, vizyonu olduğu içindi.
O, o cehennem çukurundan yükselen parlayan bir şehir gördü,
ve ötesinde güçlü bir imparatorluk
iki kıtayı kucaklayan.
Ve işte buradayız, 500 yıl sonra,
bir gazeteci bir yaşam için yalvarıyor bir...
bir ülke ki bir yüceltilmiş haydut tarafından yönetiliyor,
ilk Starbucks'ının açılışını kutluyor.
Anlamanı beklemiyorum.
Çocukların var mı?
Neden bilmek istiyorsun?
Hayır, çocuklarım yok.
Ama evlisin?
Bekarım.
Ve merak ediyorsan, her iki ebeveynim de öldü.
Ne demek istiyorsun?
Yani, kimsen yok mu?
Ne demek istiyorsun, eğer yaşar ya da ölürsem umursayan yok mu?
Evet, kimse yok mu?
Ben...
Nesin?
Üzgünüm.
Yönetmenle iyi ilişkilerim var,
ve o da iyi ilişkiler içinde biriyle
sana yardım edebilecek bir pozisyonda, bu yüzden bir ricada bulunacağım.
Teşekkür ederim.
Hoşça kal, Anna.
-Bir şey buldun mu? -Mm.
Ya sen?
Ah.
Bağırma.
-Vera! -Evet?
Oh.
O bir bebek bekliyor.
Oh.
Sasha, tabii ki, bir erkek olursa mutlu olurum.
Bir torun istemez misin?
Oh, yani, kızlar...
Evet, daha tatlı oluyorlar, özellikle küçükken.
Eminim.
Ben de öyleydim.
Hâlâ öylesin.
-Tanrım, yaşlanıyoruz. -Evet.
Büyükanne ve büyükbaba olacağız.
Biliyorum.
Bunu konuşmalıyız.
-Şey... -Tamam.
Yani, doğru yapalım. Ne demek istediğimi biliyorsun?
Evet. Oh.
Telefonda kapatmamı ister misin?
Çok alışveriş yapmam lazım, Sasha, bu yüzden.
Kürk mantolar mı?
Hayır.
İlya bu akşam yeni kız arkadaşıyla
yemeğe geliyor. Hayır.
-Biliyorum. Aman Tanrım.
-Ziyafet mi hazırlıyorsun? -Evet, Vera da geliyor.
Harika.
Neden gelmiyorsun?
Saat kaçta? -8:00.
Tamam, harika. -Evet.
Evet, çok isterim. -Tamam.
Biraz şarap getiririm, olur mu?
-Evet. Pekala... Tamam, sevgiler.
Tamam. O zaman görüşürüz. Hoşça kal.
Oh.
Bırak.
-Bırak. -Hayır!
Gazetecilik her seferinde hayat kaybına değer mi?
Gerçeğin bedeli ne kadar umursandığı mı?
Hayır.
Gerçekten başka değerli hiçbir şey yok.
♪ Bir serinin içindeyim ♪
♪ Bu kez bir serinin içindeyim ♪
♪ Şansımın değişebileceğini hissediyorum ♪
♪ Hava kazasından beni çıkar ♪
♪ Gölden beni çıkar ♪
♪ Çünkü ben senin süper kahramanınım ♪
♪ Kenarda duruyoruz ♪
♪ Devlet başkanı adımı çağırdı ♪
♪ Ama ona zamanım yok ♪
♪ Muhteşem bir gün olacak ♪
♪ Şansımın değişebileceğini hissediyorum ♪
♪ Hava kazasından beni çıkar ♪
♪ Gölden beni çıkar ♪
♪ Çünkü ben senin süper kahramanınım ♪
♪ Kenarda duruyoruz ♪