Hanımlar ve beyler,
Ilana Glazer'ı sıcak bir şekilde karşılayalım.
Merhaba.
Aman tanrım. Çok tatlısınız.
Çok teşekkürler. Sizi görüyorum.
Evet, sizi görüyorum.
Ne haber Toronto?
Aman tanrım.
Bu gece burada olduğum için çok heyecanlıyım.
Ben...
Keşke göğüs ucu koruyucu taksaydım.
Aman tanrım.
Yaklaşık iki yıl önce anne oldum.
Teşekkürler.
En çok da bunun neşesine şaşırdım.
Çünkü şöyle diyorlar,
"Hayatının en zor işi."
Aslında öyle. Bu
Çok zor
Evet.
On sekiz yıl boyunca uyku yok, diyorlar.
Uykusuzluk yüzünden...
Biri gülüyor. Onu güldürdüm.
Uykusuzluk yüzünden bilişsel eksiklik yaşıyorum.
Ama o kadar keyifli ki şok oldum.
Bir ebeveyn olarak sihirli bir deneyim yaşıyorum
ve bu sihir benim için hamile kaldığımda başladı.
Evet.
Hamile kalmaya çalışana kadar
hiç bu şekilde yapmamıştım.
Hiç düşünmeden, sonuna kadar yapmamıştım.
Tam yol ileriyi kastediyorum.
Leziz.
Çok güzel bir his. Hoşuma gitti.
Evet, çok hoşuma gitti.
Salgılamayla hiç tamamlamamıştım
çünkü hiç doğum kontrol hapı kullanmıyordum.
Doğum kontrol hapı lisede kullanılır.
Çünkü çocuklara bu konularda güvenilmez.
Kızlarımıza 7 gün 24 saat ilaç vermek
liseli bir çocuğun prezervatifi doğru takmasına
güvenmekten daha güvenlidir.
Evet.
Şapşal patili bir köpeğe güvenirdim.
Böyle yapar.
O tuhaf, katlı penis yerine.
Tyler Wizzawati bile doğru yapar, diyordum.
Anladınız mı?
Doğum kontrolüne ihtiyacım yoktu çünkü düzleştiremediğim saçlarım
ve caz grubuna olan bağlılığım benim için bunu hallediyordu.
Evet.
Miles Davis varken cinsel deneyimi kim ne yapsın?
Evet. Hızlı cevap, "Ben" mi?
Zaten sonlara doğru saçım sayesinde tipim Miles gibiydi.
Sonra yıllarca prezervatif kullandım. "Kullanılmış prezervatif."
Ne zaman bir prezervatif açsam şunu merak ettim,
"Bu kullanılmış mıdır?"
Prezervatifi açtığında iğrençtir.
Fabrika çıkışı mı böyle?
Üretim hattının en sonundaki, "Hadi, başlıyoruz."
Güm! "Paketleyin."
"Ver bakayım. Oh! Gönder gitsin."
Partnerimle uzun zamandır geri çekme yöntemini kullanıyoruz.
Aslında o kullanıyor. Ben sadece hayranlıkla izliyorum.
Geri çekme yöntemi çok risklidir ve mükemmel bir zamanlama gerekir.
Geri çekebilen bir adam rehine pazarlığı falan yapabilir.
Ben bu sorumluluğu alamam.
Ya yapacak kişi ben olsaydım?
Yani...
Bedenim o kadar kuvvetli değil. Bilemedim.
Geri çekmek, yogaya dönen sekstir.
Plank yapmaya dönüşen seks.
Geri çekme yöntemi, planladığınız çok özel bir yemektir.
Birden fazla tabak vardır.
Ve son tabak geldiğinde
herkes aslında bunu bekliyordur. Tatlı.
Garson tabağı önünüze koyar.
Göz teması kurarken unsuz çikolatalı kekten mükemmel bir dilim verir.
Tam bir çatal dolusu kapmışken, dudaklarınıza gelmeden
onu elinizden alır ve elinin tersiyle yüzünüze yapıştırır.
Sonra o lokmayı alır, peçeteye sarar ve sifonu çeker.
Geri çekme yöntemi budur.
Evet.
Lisede testis sancısını hatırlıyor musunuz?
Tam bir dümen.
O düzmeceyi hatırlıyor musunuz?
Testis sancısı lise yıllarımızın seçim sahtekârlığıydı.
Külliyen yalan.
Ben lisedeyken mahalleye yeni türde bir çocuk taşındı.
Emo oğlan.
Hepimiz sporcu tipli futbolculara aşinaydık.
Ama bu emo oğlanlar farklıydı.
Bize benziyorlardı.
Onlar da kot tayt giyiyorlardı.
Ayrıca gözleri de dumanlıydı.
Saçları Ah Mary Vah Mary gibiydi ama alınlarına yapışıktı.
Bu çocuklar farklı olduğu için
bize eski oğlanlardan farklı davranacaklarını sandık.
Ama "Hadi, sikimi yalamalısın
yoksa testislerim ağrır." dediler.
Ben inandım. Sağlık sorunu sandım.
Anlıyor musunuz?
"Çabuk, yerleştir. Aman tanrım." dedim.
Bir hayat kurtardığımı sanıyordum.
Moda adına çok ateşli bir zamandı.
Olsen ikizlerini sık sık düşünüyorum.
Başka var mı?
Onlar hep vardı.
Bence onlar feminist kahraman.
Olsen ikizleri altı aylıkken Bizim Ev'e seksi bebekler olarak seçildi.
Ne?
Ve başarılı da oldular. Hem de çok.
Olsen ikizlerinin The Row adında lüks bir giyim markası var.
- Duydunuz mu? - Evet!
Kıyafetler çok güzel.
Sanki sadece hayaletler giysin diye yapılmış.
Çünkü bu kıyafetlerle yerden birkaç santim yukarıda süzülüyorsun.
Zevkleri kusursuz. Zoru başarmışlar.
Olsen ikizlerinin The Row diye bir giyim markası olmamalı.
Çifte Bela adında bir tekila markaları olmalı.
Ama Olsen ikizlerinin yaptığı en saçma şey
Mary Kate'in o 60 yaşındaki Fransız canavarla evlenmesiydi.
Çünkü bence bizi trolledi.
Laguna Beach'ten birini bulabilirdi
ama Normandiya sahillerinden birini seçti.
Hani öpüştükleri fotoğraflar vardı, Fransız basketbolunda mıydı neydi.
Gerçi ne yaptıklarını bilmiyorum. Kruvasan yarışmaları falan herhâlde.
Adam şöyleydi.
Mary-Kate "İstediğin bu muydu?" der gibiydi.
"Mary Kate, kes şunu kanka. Kızım, merhamet et lütfen." dedim.
Merhamet etti. Boşandılar.
Burada boşanan var mı?
Evet. Aferin size.
Boşananlara bir alkış alayım.
Evet.
Beğenmedin mi? Kaybol.
Seninle gurur duyuyorum. Harika.
Ben evliyim.
Ama boşanma meraklısıyım.
Çünkü evlilik zordur.
Kocamla evli olduğum için çok şanslıyım.
Ama erkekle evli bir kadın olmak çok zor
çünkü bazen onu adamın teki gibi görüyorum.
Hayatımı birlikte kurmayı seçtiğim kişi olarak değil.
Tüm dünyayı bu şekilde görüyorum.
Yüksek binalara bakınca gökyüzünde ereksiyon görüyorum.
New York dünyanın en büyük pipi ölçme yarışması.
Bina "Bakın, ne kadar uzunum." diyor.
Hemen yanındaki "Bakın, ben açılıyım." diyor.
Belediye "Önemli olan boy değil beyler.
Yapmayın." diyor.
Dünyayı böyle görünce anı tam manasıyla yaşayamıyorum.
Bu gece burada sizinle olmaktan çok mutluyum.
Komedimle size hizmet etmekten onur ve ayrıcalık duyuyorum.
Hedefe kilitlenmiş hissediyorum.
Ama yine de aklımın köşesinden bir ses
"Nasıl oluyor da burayı bir saatliğine işgal edebiliyorsun Ilana?" diyor.
"Eş cinsel ve Yahudi bir kadınsın."
Nasıl olduğunu söyleyeyim.
Sürekli suratımda bir sik var.
Sesim bir sik vasıtasıyla duyulacak olsa
beni küçük kuku hoparlörlerinden dinlersiniz.
Mikrofonun şekli böyle olmak zorunda mı? Adı da mik yani.
Anladık mik. Tamam, kendine gel.
Mikrofon neden iki meme değil?
Sağlı sollu, stereo gibi.
Odadaki bir ses mühendisi "Üzgünüm tatlım,
penis şeklinde olmalı." dedi.
Hayır. Biraz yenilikçi olsaydınız
mikrofonumuz meme olurdu ve ben de kafamı arasında sallardım.
Ama sanki erkekleri sevmiyorum gibi oldu.
Sanki erkeklerden nefret falan ediyorum. Ama erkekleri cidden severim.
Ağzıma alırım, anladınız mı?
Yani...
Ağzıma alırım.
Sıradan bir işlem gibi değil.
Sonuna kadar.
Erkekleri severim.
Benim sorunum adamlarda.
Arada fark var.
İnsan farkı hissediyor. Erkekler taşınmana yardım eder.
Adamlar iş bulmana engel olur.
Erkekler birleşmene izin verir. Adamlar şöyledir...
Erkekler markete gri eşofmanla gider.
Adamlar spor salonuna kotla gider.
Erkekler gibiyseniz aslında kadınsınızdır.
Adamlar gibiyseniz poliste kaydınız vardır.
Erkekleri severim. İyi bir erkek buldum.
Kocam çok seksi. Evet.
Benim için en önemli şey budur.
Kocam harikadır. Doktorası var.
Onda doktora var, bende LOL.
Soytarılık için iyi oluyor.
Kocam ilişkimizin duygusal lideridir.
Ben kızgınlıklarımı zamanla biriktirip
sürtük gibi davranırım.
Sonra birden gözyaşlarına boğulurum.
Durup düşün ve tekrar et.
Kocam üzgünse "Üzgünüm." der.
Ben "Islandım." derim.
Hislerinizi o anda söylemek mi? Hadi ama.
Bayılırım.
Kendime iyi bir erkek buldum
ama bu dünyada 43 yıldır bir adam olarak yaşadığı için
bensiz gömlek alamaz.
Kafası karışır ve bunalır.
Bir iPad'de, kendini buna adamış bir cihazda, sekmeler açıp
ona beğendirmem gerekir.
"Bu Uniqlo.
Tamam, Gap var." derim.
Kocam "Dur biraz, bekle.
Dur. Aman tanrım.
Birkaç tane düz renk görebilir miyim lütfen?" der.
"Şöyle olsun. Sepete ekleyelim,
beğenmezsen anneciğin iade eder, tamam mı?" derim.
Kocam "Evet ama benim bedenim kaç?" der.
"Medium." derim.
Kocam cigara içerken kuantum mekaniğini açıklayabilir.
Everlane sitesinde ödeme yap butonuna basamaz.
Ama beni hamile bırakınca üç kişilik gömlek almaya başladım.
Hamileyken Los Angeles'ta altı ay boyunca bir televizyon programı çekiyordum
ve çekimler boyunca hep hastaydım.
İnanılmazdı. Durmadan devam etti.
Her sabah sette karavanıma giderdim,
sonra banyoya fırlayıp köpük kusardım.
Bildiğin köpüklü yüz temizleyici gibi.
"Beni uyutacaklar mı?" diyordum.
Ekipten birinin bacağını ısırma ihtimalim mi var?"
Hayır.
Gerçekten korkmuştum, bunu daha önce hiç duymamıştım.
Annemi aradım ve şöyle dedi...
Çok komik.
"Sana hamileyken her gün 04.30'da
köpük kusardım. Tamamen unutmuşum."
Sürtük, unuttun mu?
Kadınlar Dövüş Kulübü'ndeyiz.
Erkekler evin bodrumunda güreş hikâyeleri yazmayı sever
ve öpüştüklerini kimseye söylemeyeceklerine dair söz verirler.
Bu sırada kadınlar umumi tuvaletlerde sessizce kusuyordur.
"Unutayım gitsin."
Çoğu hamile oyuncu
sette ve ekranda küçük şişliklerini saklamak zorunda kalırken
göbeğim sorun çıkarmadı.
Sonuna kadar çok küçük kaldım.
Ama iki büyük sorunum daha vardı.
Göğüs göbeğim.
Meme değil, füzeydiler.
"Bazoonga"lar her neyse, göğsümdeydi.
On dört yaşındaki çocuklar beni laboratuvarda tasarlamış gibiydi.
Oynadığımız dizi tek bir gecede geçiyordu.
Devamlılık için çok çekim yaptık.
Sanki gece boyunca alerjik reaksiyon gösteriyormuşum gibiydi.
Çeneme çarpıyorlardı.
Aylarca suya giremedim. Cidden.
Banyo yaparken saçımı kapla yıkıyordum.
Memelerimin ilk üzerime fırlayışı değildi.
Gençken memelerim büyüktü.
İlk çıktıklarında dokuz yaşındaydım.
Bana dünyayı gezdiriyorlardı.
"Sola git." diyordu. Ne?
Ayrıca şaşırmıştım, bir nesli es geçmişlerdi sanki.
Annemin küçük, sevimli, öpülesi memeleri vardı.
Beşinci sınıfta anneminkinden daha büyüktü.
On yaşında, kocaman sallanıyordu. Yahudi gibi.
Öyle işte.
Shtetl memeleri.
Toplumu besleyebilirim gibi görünüyordum.
Kadın muamelesi görmeye o zaman başladım.
Bebek bakıcılığı işleri geliyordu. Çok iyiydi.
Diğer beşinci sınıflara bakıcılık yapıyordum.
"Öğle yemeğinde şeker yiyelim mi?"
"Evet, süper." diyordum.
Eller belimin altına o zaman inmeye başladı.
Kapıdan geçerken nazikçe dokundular.
O daha bu yıl bitti.
Özlüyorum.
Öncelikle çok faydalı oldu.
O cümleleri anlamak.
"Tamam, teşekkürler."
Ayrıca bazen dokunulmak hoşuma gidiyor.
Herhangi bir kapıdan girmeden önce
hemen durup şöyle yaparım.
"Sanırım çatalıma değmek isteyen yok.
Pekâlâ."
Bu dünyada kadın olmak çok küçük düşürücü olabilir.
Hamileliğimin sonlarına doğru doktorumun muayenehanesinde
karnımın ultrasonu çekiliyordu.
"Kıçımın" ultrasonu nasıl olurdu?
Karnımın yani.
"Ilana, bebeğin ters geliyor." dedi.
"Kesin ters geliyor, değil mi?" oldum.
Yani...
"Ters gelme neydi?
Ters gelmeyi hatırlat lütfen."
Bir bebek doğmak üzereyken
alnı kukuya gelmeli, tamam mı?
Kuku kapısını tak tak çalmalı.
"Merhaba anne.
Selam.
Johnny geldi." Şaka yaptım.
Bebeğin doğmaya hazır. Tamam.
Benim bebeğim ters geldi. Kukuya kıçı geldi.
Pelvik tabanımda bebek Buda gibi oturuyordu.
Tüpe dalan Super Mario Brother gibi ayaklarıyla zıplamaya hazırdı.
Doktorum "37. haftanda olduğun için
sezaryen planlaması yapmalıyız." dedi.
İlk başta üzüldüm
çünkü sezaryen ihtimaline duygusal olarak hazır değildim.
Yanlış anlamayın, sezaryen müthiştir.
Çok sıkı oluyor, değil mi?
İyileşmesi aylar süren büyük bir ameliyat.
Ama çok iyidir çünkü sağlıklı bir bebek çıkarıyorlar
ve çok sıkı oluyor çünkü sebebi malum.
Ama şaşırmıştım.
"Başka seçenek var mı?" diye sordum.
"Aslında bir tane var.
Ameliyathaneye geliyorsun." dedi.
"Tamam." dedim.
"Ve sana genel anestezi yapıyoruz." dedi.
"Pekâlâ." dedim.
"Ben ve başka bir kadın." dedi.
Bu kadın hastane sisteminde mi? Başka bir kadınmış.
Marketteki kasiyer olabilir. Reese Witherspoon olabilir.
Bilmiyoruz. Bilemeyiz. Herhangi biri işte.
Ben ve başka bir kadın bebeği dışarıdan itip çekecek.
Bebeği döndürerek yerine oturtacak.
Sonra da işe yaramasını umacağız.
"Şu an kulağa daha hoş gelen ne, biliyor musun?
Sezaryen olmak. Evet.
Bunu Google Takvimime ekleyebilirsin, teşekkürler.
Hoşça kal."
Yok artık.
Eve gittim. Bu plan içime tam sinmemişti.
Kendim araştırdım. Google'da "bebekleri döndürmek" diye arattım.
Bir bebek DJ birliği bulmayı umuyordum.
"Ters gelenler, en iyi fetüs biziz."
Ama bulduğum şey bir o kadar şaşırtıcıydı.
Bebekleri döndürmek diye bir yöntem varmış.
Bu yönteme göre hamile kişi
ütü masasını ortaya çıkarıyor.
Kocasının gömleğini üstünden alıyor.
Bebeğin dönüşü tamamlandığında ütüye döneceğinize söz veriyorsunuz.
Bu gömlekler sabah için ütülenecek efendim.
Ütü masasını kanepeden yere doğru yatırıyorsun.
Ütü masasının üstüne oturuyorsun, geriye yaslanıp öyle kalıyorsun
ve lav lambası teknolojisi işe yarasın diye dua ediyorsun.
Ne?
İnsan ırkı olarak cam zeminli lüks uçaklar icat ettik.
Musk ya da Zuck gökyüzünde sıçarken bize yukarıdan bakabilsin diye.
Ama kadın vücudunda bebek döndürmenin daha iyi bir yolunu bulamadık.
"Tamam, anladım. Bunu yapmayacağım." dedim.
Ütü masası kısmını yapmayacağım ama anladım.
Vücudun ters çevriliyor.
Beni bu pozisyona getiren pozisyona geldim.
Yüz üstü, kıç yukarı. Evet.
Yüz üstü, kıç yukarı, bebeğimi bu şekilde çevirdim.
Bazen de bu şekilde sevişmeyi de seviyorum.
Neyse, yüz üstü durdum, kıçım havada Aladdin'in ilk yarısını izledim.
Ertesi sabah Aladdin'i bitirdim. Kanepeden kalktığımda
oturduğum yerde su birikintisi olmuştu.
Aladdin tabii ki seksi.
Garip bir seksiliği var.
Çok çevik. Aladdin'e gömlek yok, sadece yelek var.
Her adımda meme ucunu gösteriyor.
Yahudi değil ama kippah takıyor.
"Ne haber Aladdin? Ne haber dostum?"
Ama bu kadar çok sıvı sıkıntılıydı.
Doktorumu arayıp su birikintisini ve Aladdin'in seksiliğini anlattım.
"Hayır Ilana, bence Aladdin yüzünden değil." dedi.
"Bence doğuruyorsun.
Hastaneye gelmeni istiyorum."
"Kaltak, gerginim." dedim.
Hastaneye gittim. Beni iki asistan karşıladı.
Bir erkek, bir de kadın asistan.
İlk şunu fark ettim. Gençtiler. Bunu giderek daha çok yaşıyorum.
Benden genç olup çok daha ciddi işleri olan insanlar.
"Kaçıncı sınıftasınız?" falan oldum.
Genç oldukları anlaşılıyordu. Erkek asistan bana şöyle dedi.
"Dinle, odadaki filden bahsetmeliyim."
Şöyle oldum.
"Şunu söyleyeyim, en büyük hayranınım." dedi.
"Şimdi de kukumu mu göreceksin?" dedim.
"Evet." dedi.
Ben de "Tamam." dedim.
Ve gördü.
Hepsini. Baştan sona, millet.
Ön delikten arka deliğe kadar.
Son beş yılda tüm alt takımımı gören
iki kişi var. Biri hayatımın aşkı, diğeri en büyük hayranım.
Utanç verici.
Ama size bir sürprizim var.
En büyük hayranım beni parmakladıktan sonra
doğumun başlamadığı anlaşıldı.
Yanlış alarm.
Şaka gibi, palyaço Ilana'yı hayranları parmakladı.
Evet.
Küçük bir hediye aldım Jonas, kurcalandıktan sonra...
...ultrasona girdim.
Bebek doğru pozisyona gelmişti.
Evet, çılgınlık.
Otuz dakika tek kişilik köpek pozisyonu işe yaradı.
Bunun tıbbi alternatifi
doktorumun ve bir kadının bana ilaç verip dövmesiydi.
Google'a şükürler olsun. Evet.
Birkaç hafta sonra bebeği doğurdum. Teşekkürler.
Göğsümün üstüne yattığında
ona şu üç sihirli kelimeyi söyledim. "Ha siktir be.
Ha siktir be."
Sihir. İnsan sihri.
"Sihirlisin. Sihirliyim.
Sihirliyiz." Kocama "Sihre tanık oldun." dedim.
"Çok şanslısın. Biz yaptık kızım."
Aman tanrım. Mucizevi bir zamandı.
Biraz da üzücüydü.
Hiç bebek gördünüz mü bilmiyorum ama çok zavallılar.
Tipleri böyle. Boyunları yumuşak.
Acayip çaresizler.
"Neden buradayım?" der gibi bakarlar.
"Bilmem, tatlı olursun sandım.
Ayrıca cehenneme hoş geldin. Üzgünüm.
Cidden üzgünüm.
Bu benim içindi.
Senin için değil."
Çok kızacaksın ha
Bebek sahibi olmak çok zor sanırdım.
Ama çocuk büyütmek çok daha zor.
O enerjisi, fikirleri.
Kızım saçımın toplanmasına dayanamıyor.
Acaba iğrenç olduğu için mi?
Odaya tokayla girince, "Çıkar şunu.
Çıkar şunu. Uzun seviyorum." diyor.
Mafya sevgilim gibi.
"Elbise giy. Elbise giymeni seviyorum."
Ayrıca saçım uzun değil. Geniş seviyorsun.
Ne?
Ebeveyn olmak kadar anksiyeteye sebep olan bir şey yoktur.
Yeni doğduklarında ödün kopuyor.
Sürekli ölümün eşiğindeymiş gibiler.
Sanki canlı değillermiş gibi.
Ama birkaç yıl sonrasında sevgim arttıkça anksiyetem de arttı.
Bu iş o kadar tatlı olmaya başladı ki kalbim patlayacak gibiydi.
Paul Simon'ı dinliyorduk ve kızım isteklerde bulunuyor.
"Anne, Paul Simon." Evet. "Anne, Paul Simon."
"Ne diyorsun?" dedim.
"Bezelye." dedi.
Alev almak istiyorum.
Bir viski bardağı alıp kafama vurmak istiyorum.
Kocamla birbirimize bakıp "Siktir!" dedik. Kafa attık.
Aklıma gelen tek çözüm, onu bir şekilde yoga matı gibi sarıp
tampon şeklinde
içeri geri sokmak oldu.
Anladınız mı?
Kızlar hayal kurar.
Ama ebeveyn olmadan önce de anksiyeteyle mücadele ettim.
Anksiyete ve depresyonla 37 yıl boyunca mücadele ettim
ve daha 36 yaşındayım.
Rahimdeyken bile farkındaydım.
"Dışarısı sıkıntılı görünüyor." diyordum.
Anksiyetemin sebebi her şeyin mükemmel olmasını istemem.
Ailece çıktığımız ilk gezinin de mükemmel olmasını istedim
ama Florida'ya gittik. Yani mükemmel değildi.
Ama mükemmel bir Florida oldu.
Şöyle açıklayayım.
Covid sırasında ailem Long Island'da büyüdüğüm evi sattı
ve temelli olarak Florida'ya taşındı.
Son birkaç yıldır bir Airbnb kiralayıp
onları ziyaret ediyoruz.
New York'un kışlarından kaçmak harika oldu.
New York kışı ekstra grotesk katmanlar içeriyor.
Bu yıl Florida'ya gittiğimiz hafta kaldırımda spiral gördüm.
İlk seferimdi.
Oraya nasıl geldi? Nasıl ya?
Kadının biri New York'ta flört etmeyi mi bıraktı?
"Hayır, hayır." dedi ve bam!
Birkaç kez ıkınıp "İkinci gelsin." Bam!
Bu kadar. "Sikerler, Hinge'i siliyorum."
Geçen yıl ilk defa bir bebekle seyahat ettim.
Tabii ki kendi bebeğimle.
Asla başkasının bebeğiyle seyahat etmem çünkü bu bir kâbus.
Sürekli bir şeyler dökülüyor.
Bir şey düşüyor, alıyorsun.
JFK'de yengeç yürüyüşü yapıyorsun.
Bebeğin kendisi dökülüyor, kafasını tutamıyor.
Fort Lauderdale'a indik. Her şey yolunda mı diye
Airbnb ev sahibini aradım.
Tam da o sabah evin ovalandığını, temizlendiğini,
sterilize edildiğini söyledi.
Vardığımızda hak verdik. Ev pırıl pırıldı.
Evin bir ucundan diğerine kokain çekebilirdiniz.
Bu, Florida ev teftişinde standart protokoldür.
Oranın halkı gibi hissettik.
Gerçekten kaygan bir evdi. Kanepenin bile kaygan olduğunu fark ettim.
Kumaş değildi, cırlayanlardandı.
Kanepeden ziyade bank gibiydi.
Dardı. "Tamam, anladım. Pekâlâ."
Evi kontrol ederken ana yatak odasına gittim.
Kocamla orada uyuyacaktık.
İki metre yüksekte, yanında priz olan küçük bir raf gördüm.
"Çok tatlı." diye düşündüm.
"Belki de Airbnb ev sahibi, oraya eski usul bir çalar saat koymuştur.
Misafirleri erteleme tuşuna basamasın
ve enerjik bir şekilde kalkıp
Florida güneşini yakalasınlar diye.
Ne zaman Airbnb'de kalsam dekoru en aza indirmem gerekiyor.
Kiraladığım fiyat aralığı şöyle.
Her zaman Marilyn Monroe'nun çerçeveli siyah beyaz bir afişi olur.
Değil mi?
Kocaman bir satranç seti vardı.
Piyon elimden büyüktü.
"Bu oyun için yeterince büyük ya da akıllı değilim." dedim.
Satranç takımını kanepenin altına tıktım
ve Marilyn'i duvardan indirmeye gittim.
Tanrı onu korusun, çok severim.
Gülüşüne bayılırım.
Ama o gülümsemenin altında gözleri "FBI yaptı Ilana." der gibi.
Ona bir ay bakmak istemiyorum.
Zavallı Marilyn'i duvardan indirdim.
Marilyn'in arkasındaki duvarda kocaman bir çıkartma gördüm.
Üzerinde "Brazzers" yazıyordu.
Brazzers'ın ne olduğunu bilmeyenler,
11 Eylül öncesine kadar porno bağımlısı değildiniz.
Aferin size.
Kendinizi bizden iyi mi sanıyorsunuz?
Brazzers, dünyanın en iyi porno sitesidir. Brazzers öyle diyor.
Bir porno evi kiralamıştım.
İçinde bir, iki tane porno çekip paranızı hemen geri alabileceğiniz kadar
tatlı ve ucuz bir ev kiralamıştım.
Mükemmel yeni doğan bebeğimle bir porno evi kiralamıştım.
M. Night Shyamalan filminde başrol olmuştum.
Parçaları birleştiriyordum.
O kanepe, o bank kanepe çok dar.
O kanepede kıçınızı yaya yaya
The Great British Bake Off izleyemezsiniz.
Bu kanepe sakso çekmek için
çünkü bacaklarınızı ayırmadan
ya da kulağınızın arkasına getirmeden en fazla 90 saniye oturulur.
O satranç seti, o piyon.
İri yarı, altı parlak.
Onu kaldırmasak mı acaba?
Yatak odasına da getirebiliriz.
Hani çalar saat için değil de
kamera için rafı olan odaya.
Orgazm sırasında kamera o fişte
çalışabilsin diye.
Tabii ki onun orgazmı.
Şampuan spermdi, bunca zamandır spermmiş!
Ovalanmış, temizlenmiş, sterilize edilmiş. Kesin öyledir sürtük.
Tanrım.
Birden Brazzers'ta iş aramaya başladım.
Mecburdum millet, mecburdum.
Videoların yarısı bu evde çekilmiş gibiydi.
"O yorgan bu yorgan mı?" dedim.
Kocama "Çok seksisin.
Birkaç video yükleyip bu porno evinde
biraz para kazanalım mı?
Brazzers'ın hem çalış hem oku programı var mıdır sence?" dedim.
Pornoyla bir sorunum yok.
Pornoya bayılırım.
Sadece porno setinde uyumak istemiyorum.
Hamburger yerim ama mezbahada değil.
Pornoya bayılırım. İyi pornoya bayılırım.
Pandemi başladığında pornoya para vermeye başladım
çünkü küçük işletmeleri desteklemek çok önemliydi.
Yerelde asılın, millet.
Bunlar serbest gezen yıldızlar.
Tabii kafesi seçmezlerse.
Kadınların hazırladığı bir porno sitesine aboneyim çünkü bir noktadan sonra
ücretsiz sitelerdeki reklamlar beni korkutmaya başladı.
Birkaç yıl önce şöyle reklamlar çıktı.
Üvey erkek kardeş ve üvey kız kardeş pornosu.
"Bunu ben aramadım." dedim.
Sanırım Büyük Ensest'in hedefindeydim.
Evet, anlayamıyorum. Annemler evli, erkek kardeşim eş cinsel.
Bu taraklarda hiç bezi yoktu.
Gerçek hissettiren pornoyu seviyorum.
Pizzacı pornosu günlerini özlüyorum. Çok tatlı değil mi?
Bir noktada klasik Amerikan sineması gibi.
Tatlı adam pizzayla geliyor. Tabii ki sakso çekerim, evet.
Sonra pizza yerim. Bence bu bir randevu.
İşçilerin gerçek haklardan faydalandığını görmek beni acayip tahrik ediyor.
Kuryelerin günümüzde saksoya vakitleri yok.
Çok üzücü.
Geçen hafta pizza sipariş ettim, kapıma frizbi gibi gönderdi, cidden.
İnsanların harcadıkları emek, zaman ve yaratıcılıkları için
adil şekilde maaş aldıklarını görünce heyecanlanıyorum.
Aman tanrım.
Sendikalarımla gurur duyuyorum. Oyuncular Sendikası ve Yazarlar Sendikası.
Geçen yıl grev yaptılar. Zordu, çarpıcıydı ve cesurcaydı
ama Hollywood hasta olduğu için bunu yapmalıydık.
Ensest hikâyesini Hollywood'dan daha çok seven yoktur.
Sanat filmlerinden bahsetmiyorum.
Büyüklerden bahsediyorum.
Yıldız Savaşları, galaksiler arası ensest masalı.
Yıldız Savaşları'nın iğrençliği sonunda ensestin ortaya çıkması.
Çünkü filmi izliyorum
ve uzay tatlışlarıyla takılıyorum.
Kavuşmalarını umarken bir anda "Dur. Bekle.
Onlar kardeş. İyi geceler."
Hislerimle tek başıma başa çıkmalıyım.
Yardım edin.
Game of Thrones rahatsız bir şeydi.
Zaten meme ve ejderha var, ensest de mi lazım?
Yeter be.
Ama beni bugün bile şaşırtan, en sevdiğim filmlerden biridir.
İkonik film, Fırlama Kızlar.
Fırlama Kızlar'ı mükemmel senaryosu,
unutulmaz modası ve feminist bakış açısıyla hatırlıyoruz.
Yönetmeni kadındı.
Ama Fırlama Kızlar'ın asıl hikâyesi
bir üvey erkek kardeşle üvey kız kardeşin birlikte olmasıdır.
Sonunda işi hallettiklerinde "Evet, sonunda.
Bu ikisi sevişebilir." diyoruz.
İğrenç, değil mi?
Ve seksi olmama şansları yoktu.
Paul Rudd ve Alicia Silverstone gibi gençler vardı.
On yaşındaydım. "Anne, bu filme bayılıyorum."
Sanırım Büyük Ensest beni avlamış.
Büyük Birader, kız kardeşini becerirken izlememi izliyordu.
Bir şey sorabilir miyim? Aramızda gerçek bir bağ var bence.
Şunu soracağım. Hiç tam orgazm olmak üzereyken
ailenizin öldüğü aklınıza gelip de orgazmın yalan olduğu
bir deneyim yaşadınız mı?
Ben de. Hayır, üzgünüm.
Ben de. Hayır. Umurumda değil.
Ölmeleri umurumda değil.
Anne olmak çok stresli, tamam mı?
Ebeveynler kadın-erkek ise çok uzun bir süre eşitsizlik oluyor.
Hamileydim ve "Tamam, bunu ikimiz arasında
yapabilecek tek kişi benim." dedim.
"Yani sorun yok, tamam."
Sonra en küçük deliklerimden birinden bir bebek çıkardım.
"Güzel, güzel. Bende, bende."
Sonra o geldi. Vücudumdan yemek hazırlayıp
ona her yerde sütlü memelerimi emzirdim.
Konuşmaya başladı.
"Anne, anne." Tek istediği benim.
"Bari yardım etsen?" dedim.
İçten içe etmemesini umuyordum çünkü bütün ilgi bende olmalı.
Kocam son iki yıldır stajyerim gibi.
"Bir şey ister misin? Kahve, su, çıktı alayım?"
Babaların yapabileceği bir şey söyleyeyim, her şeyi taşırlar.
Bu işte iyiler, seviyorlar, bırakın yapsınlar.
Dağ kurtarma köpeği gibi yükleyin.
Onlar da...
"Aferin babacık. Aferin babacık, seni seviyoruz."
Ama anne ve baba arasında hep eşitsizlik var.
Bir çocuğun hayatı boyunca, annesi sıçıp batırırsa bu büyük bir olaydır.
Babası sıçıp batırırsa...
...seksi oluyor.
Çünkü babası sıçıp batırdığında ne oluyor? Baba sorunları.
Baba sorunları.
Baba sorunlarını çözmek için ne yaparsın? Bir sürü azgın yaşlı adamla sikişirsin.
Sorun ne?
Eğlenceli bir yaza benziyor.
İsim de cuk oturmuş. Baba sorunları, evet.
Porno aramalarındaki anahtar kelimeler. Bizde buna uygun bir tabir bile yok.
Annenle sorunlar.
Bu bir teşhis.
Teşhis şu, ya annenle aynısın ya da ayrısın.
Terapinin özü bu.
Hayatım ikiye ayrılır.
Annemi aramak ya da annemi aramamak.
Annenle sorunların varsa
bir sürü güzel, yaşlı kadınla sevişmezsin.
Bunu yaparsan iyileşirsin. Tamam mı?
Hayır, annenle sorun yaşarsan yeme bozukluğu yaşarsın.
Şanslıysan bunu uyuşturucu bağımlılığına çevirebilirsin.
On yıl terapi ve 90.000 dolar verdikten sonra hâlâ onay beklersin.
İşte bu gece bu yüzden buradayım.
Vay be, şükürler olsun.
Ben de garsonun "İyi seçim." demesi için yaşayanlardanım.
"Cidden mi? Yapma..."
Gelmeden önce menüye bakmadım bile.
Siparişim, özel olduğum anlamına mı geliyor?"
Ama artık anne olduğum için bir döngüyü tamamladım.
Çünkü anneliğe hep ilgi duymuşumdur.
Tüm yetişkin hayatım boyunca cuma akşamları yapmayı en sevdiğim şey
biraz kafayı bulup kendimi okşamak.
Bana hibrit ot, limon mine çiçekli sprey
ve bir rulo kâğıt havlu ver, iki buçuk saate görüşürüz.
Telefonumu kapatır, mum yakarım. Şabat, bebeğim.
"Şabat Şalom."
Arkadaşlarla kafayı buluyorsam da kafayı bulup gevşemem.
Kafayı bulup herkesle ilgilenirim.
Atıştırmalık tam olacak. Su ister misin?
Sıcaklığı ne yapacağız?
Isıtıyor muyuz yoksa battaniyeyle üşüyor muyuz?
Hamileyken 10 ay sigara içmedim.
Yani bir bakıma geri çektim diyebiliriz.
Tamam, aramızda bir bağ var, o yüzden dürüst olacağım.
O kadar çok sigara içmedim, desem daha doğru.
O kadar.
O kadar sigara içmedim, o kadar içki içmedim.
Küçük yudumlar aldım.
Ama kendimi kaybedecek kadar kafayı bulmadım.
Sonunda da bıraktım. Evet.
Yıllardır ne kadar rezil bir uyuşturucu bağımlısı olduğumu fark ettim.
Haftada altı, yedi, sekiz gece içiyordum.
Cila niyetine de Xanax ve iki Advil.
Emin miyiz?
Kızım, bugün salı.
Artık çok az içsem de kafam çok güzel oluyor, çok korkutucu.
Geçen hafta sonu ailemle beraberken "Biliyor musunuz?
Saçmalama sırası annede." dedim.
On miligramlık otlu jelibonumuz vardı
ve sadece kafasını kemirdim.
Yemin ederim, kolları yerli yerindeydi.
Omuzlar kaldı, tamam mı?
En fazla iki, üç miligram falandır.
O yediğimle öyle kafayı buldum ki çocuğum anladı.
Yüzümü süzdü, aşağı yukarı baktı ve şöyle yaptı...
"Sil, sil. Vay be, pardon." dedim.
Çünkü içimizden birinin şoförlük yapması gerekiyor.
Çünkü çocukların doğuştan günün her saati kafası iyidir.
Bu bilim. Hepsi "Zort" gibidir.
Dan!
Kızım geçen gün "Anne, yeşilsin." dedi.
"Evet, yeşilim kızım.
Nerede bebeğim?"
İyi dans eder.
"Anne, hareket iyi mi?"
"Evet, kızım, bayıldım.
Sakın hareketi bırakma."
Küçük yüzüne güneş kremi sürüyordum.
Sadece alnı kalmıştı
ve küçük bukleleri kapatıyordu
ama elim güneş kremi doluydu.
"Bebeğim, saçını alnından kaldırır mısın?" dedim.
Şöyle oldu.
"Saçını kaldır bebeğim.
Alnından kaldır." dedim.
Şöyle yaptı.
"Kahretsin, kız uçuyor." dedim.
"Otur bakayım, kıza su verin. Vay be.
Kız efsane."
Ama bence bunca yıl ot içmek beni daha iyi bir ebeveyn yaptı
çünkü beni anında bebek seviyesine yükseltiyor.
Kızım iki buçuk yaşında ve hayatının bir yılı boyunca
sadece şu sesi çıkardı.
Dil öğrenmeden önce hep anlatacak fikirleri, inançları vardı.
Kâbusa bakın. Düşüncelerinizi ve hislerinizi haykırıyorsunuz.
Neden bahsettiğinizi kimse anlamıyor.
Kendi anneniz "Da." diyor.
Ama sonra hatırlarım. Küçük bir fırt alırım,
ocağın üstündeki davlumbaza doğru üfleyip şöyle yaparım.
Şöyle yapardı.
"Evet kızım, neden bahsettiğini biliyorum."
Kafayı bul, konuş bebeğim.
Susam Sokağı'nı izlerken heyecanlı taklidi yapmama gerek yok.
Şöyleyim.
Minik Kuş, tam bir kraliçesin. Vay be!
Tanıtım müziği çıktığında kızım "Geç, geç." diyor.
Ama ben...
Bayılırım. En sevdiğim program.
Bayılırım.
Sopranos'u sikeyim. Kusura bakmayın.
Tony'nin bir cinayetini daha izleyemem.
Ama Kurabiye Canavarı'nın bağımlılıkla mücadelesini görmeliyim.
Çok bariz. Berbat durumda.
Küçük çocuğunuzun yanında yavaş hareket etmek ve yaptıklarınızı anlatmak
iyi bir alışkanlıktır.
Onlara kontrol hissi veriyor. Bu alışkanlığı seviyorum.
Beni anda tutuyor.
"Tamam bebeğim, o kokuşmuş popoyu
ıslak mendil ve bezle temizliyoruz.
Hadi seni kaldıralım. Dur.
Bu kadar küçükken nasıl bu kadar uzadın?
Hadi seni oturma odası alanına koyalım.
Sadece bir alan. Çünkü New York'ta yaşıyoruz.
Müstakil bir yer istiyorsan aileden zengin olmalısın."
Yıllardır kendi kendime böyle konuşuyorum.
Biraz kafayı bul, dışarı çık. "Yine buradayız."
Yine biraz kafayı bulduk Biraz bulduk
Yaptık. Bunu daha önce de yaşadık.
Bunu aşabiliriz ama halka açık alanlar özel alanlardan farklıdır.
Orası kesin.
Farklı bir hava, vay be. Sonuçta sokaktayız.
Kaldırımdayız. Aman tanrım. Yürü. Yürüyoruz.
Yürüyebiliriz. Yürümeyi biliyoruz.
Yürüyebilirsin, sen, biz ne? Ben.
Ben yürüyebilirim. Nasıl yapılacağını...
Köpekli adama bak, kardeş gibiler.
Ne?
Köpeği ona benzediği için mi seçti?
Yoksa zamanla mı oldu?
Tamam, metroya iniyoruz.
Korkunç.
İşte geliyor.
Noel zamanı geldi
New York'ta herkesin komşum olması çok tatlı.
O komşum. Bu komşum.
Şu adam otuz bir çekiyor. Tanrım.
Otuz bir çeken komşum. Tamam.
Kafam güzel ve yalnızım. Psikoz sınırındayım.
Çocuğuma çok iyi ebeveynlik yapıyorum.
Bunca yıldır ot içmek, panik ataklarla başa çıkma konusunda
çok iyi olmamı sağladı.
Kafayı binlerce defa bulduğum için
bir kez bile kafayı bulup hemen sakinleştiğim olmadı.
Her seferinde kafayı buldum, panik atak geçirdim
ve sakinleşmeyi hak ettim.
Evet.
İnsanı bunlar sadık bir keş yapıyor.
İnançlı yapıyor.
Tekrar tekrar yapacak inancın oluyor.
Ufaklıkla günde en az bir defa panik atak geçiriyorsun.
En sıradan şeyler kalıcı hasar verebilir.
Yürürken gözünü çıkartabilir.
Yemek yemek bambaşka bir dünya.
Çiğneme ve boğulma arasındaki çizgi inanılmaz ince.
Benimki daha bebekken, yani ilk seferinde
Florida'daydık.
Küçük karpuz dilimleri yiyordu.
Tüm dişleri çıkmamıştı.
Diş etleriyle eziyordu.
Bugüne kadar nasıl izlediysem aynı o şekilde yemesini izliyordum.
Tamam.
Olay olduğunda öğürmeye başladı.
Paniklemek için boğulmaya dönene kadar beklemem gerekti.
Şöyleydi.
İçimden "Siktir, Tanrım, siktir." diyorum.
"Aman tanrım.
Videoları izlemedim. Dersleri almadım.
Siktir, ölürse kendimi gebertirim.
Sen ölürsen ben de ölürüm, doğduğun gün Tanrı'yla yaptığım anlaşma bu!"
Ama dışarıdan şöyleydim.
Devam etti, şöyleydi.
İçimden şöyleydim.
Dışarıdan şöyleydim.
Sonunda, Siyahi Yahudi İsa'ya şükürler olsun,
şöyle yaptı.
Karpuza baktım, ona baktım ve dedim ki
"Kızım, günün kalanında rahatlayabiliriz."
Toronto, çok teşekkürler.
Tanrım, teşekkürler.
Tanrım, benim için bir onur ve ayrıcalıktı. Çok teşekkürler.
Teşekkür ederim.
Sizi gerçekten seviyorum, iyi geceler.
Alt yazı çevirmeni: Evrim Lafçı fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!