Başlamak istediğim yer,
tam burası.
Neden burası?
Çünkü
seninle ilgili ilk anım bu.
Tuhaf, sonrasında partide tanışmadık mı?
Gösterime geldin mi?
Kulüpte seni fark etmedim.
Ama ben seni fark ettim.
Nick, bak.
Gerçekten! Sana yine baktı.
Çok utanmaz.
Garrido'nun arkadaşlarından biri mi?
Hayır, onu daha önce hiç görmedim.
Galiba senin gösterinden sonra onu aradı.
Tanrım, çok bayıksın!
İspanya'ya gelmen iyi bir fikir değil.
İtalya'da on yılda bir sanatsal devrim oluyor
ve en iyi yanı da,
yaptığın her şey hatırlanıyor,
şereflendiriliyor, taklit ediliyor.
Burada da bir şeyler oluyor, ama çabucak unutulup gidiyor.
Ve biz İspanyollar ilk utananlar oluyoruz.
90'larda yaptığımız şeylere inanamazsın,
artık kimse hatırlamak istemiyor.
Hey, zeka küpü!
Nasılsın? Tanıştınız mı?
Nicolas benim şirketimde. Onu Madrid'e getirdim.
Buz daha gelmedi, değil mi?
Hayır.
Ama yani...
Madrid'e gelmenin iyi bir fikir olmadığını söyledin.
Evet, ama o bunu bilmiyor.
Garrido...
Sende bir...
Adın neydi?
Daniela mı? Daniela.
Ama Garrido, senin...
Sanki tenin...
Sanki gündüz vaktindesin.
Ben seni sağda solda kötülemiyorum.
Dur, dur. Bir saniye. Kafam karıştı.
Ben bu şekilde hatırlamıyorum.
Bu kısmı sen mi uydurdun?
Ona bunu söylemedim, değil mi?
Merak etme.
Önemi yok.
Merhaba. İyi akşamlar.
Pardon, ama İspanyolca bilmiyorsan, sorunumuz var.
Ben İspanyolca biliyorum, ama nereye gittiğimizi bilmiyorum.
O zaman yandık kızım.
Burası benim evim.
Güzel bir ev.
Teşekkür ederim.
Bir tek terasın eksik.
Patronununki gibi.
Birincisi, o patronum değil. İkincisi...
Ben teras sevmem.
Şaka yaptım.
Yok, evet...
Ben de.
Çok özgüvensizdin.
Gösterilerinde plak kullanır mısın?
Eskiden. Artık değil.
Bilgisayarınla DJ'lik yapmak
günah sayılmıyor mu?
Evet.
Evet, öyle.
Seni beğenmem için can atıyordun.
Bu doğru.
Bilmiyorum. Neden bilmiyorum. Ben
hep bir kıvılcım arıyorum.
Ama kıvılcım para etmiyor.
O yüzden parasız kalıyorum.
Ve bir şey bulamazsam, İtalya'ya dönmek zorunda kalacağım.
Peki Madrid'i neden beğenmedin?
İlk geldiğimde daha fazla seans,
kayıt falan olur sanmıştım.
Ne ters gitti bilmiyorum.
Şey gibi geliyor...
Bu şehirde gözlerim yarı kapalı dolaşmışım,
ve hiçbir şey bulamamışım.
Beni buldun.
Çoktan bana tam gaz âşık olduğunu hissediyordun.
Bunu sır gibi içinde sakladın.
Her konuda nasıl bu kadar eminsin?
Sesimi duyuyorsun, ama burada değilim.
Nasıl yani?
Neredesin?
Buradayım.
Ve burada.
Eğer bir gün üzülürsen,
beni burada bulacaksın.
Ve burada.
Ne düşünüyorsun?
Mantıklı geliyor mu?
O...
Gün ışığına bulanmış, sanki gündüz vakti gibi.
Evet, evet.
Gece bile olsa, gündüz gibi duruyor
ve gölgesi farklı bir yöne düşüyor.
Garrido gibi, değil mi?
Ne?
Garrido gibi gündüz vaktinde.
Ne diyorsun sen?
Hayır.
Hayır, bu... Bu yanlış.
Bir şey eksik.
Daniela?
Daniela!
Orada mısın?
Hayır. Yine mi?
Telefon.
Telefona bak.
Şu telefona bak!
Hayır, hayır. Lütfen, lütfen. Beni dinle!
Hemen cevap ver!
Telefona bak aptal!
Telefona bak!
Nick!
Kapıyı açacak mısın?
Evet.
İçeri gel. İki dakika izin ver.
Tamam.
O kızı duydum.
- Teresa mı? - Evet.
Evet, o...
Haftaya görüşeceğiz galiba.
Sence normal mi?
Evet, cenazede tanıştık.
İyi biri aslında.
Sana söylediğim terapiste gitmeyi bırakmışsın.
Evet, bıraktım.
Biraz zor bir yoldu.
İstediğim sonuçları alamıyordum.
Evet, tabii. Yani anlıyorum. Kesinlikle.
Ama galiba tekrar başlayacağım.
Sonbaharda Londra'ya gidersem, kesin.
Daha önce gelmediğim için özür dilerim Nick.
Dileme.
Başka bir yerde takılmayı tercih ederim zaten.
Evet.
Victoria, sen...
Beni dert etme.
Seninle gurur duyuyoruz.
Böyle trajedilerin altından herkes kalkamaz.
Hey Nick.
Unutma, biz yanındayız dostum.
Bir şeye ihtiyacın olursa, biliyorsun. Ona odaklan.
Evet. Biliyorum.
Sana iş bulmamı istersen bulurum.
Dinlenmek istersen, istediğin kadar dinlen.
Ve tabii ki daha ucuz bir
daire bulman gerekirse,
sana yardım edebilirim
tabii ki.
Evet.
Şerefe.
Burada ömrünün
sonuna kadar üzgün olmayı hak eden biri varsa,
o da direksiyonun başındaki pislik.
- Evet. Ne oldu? - Tamam.
- Yapma. - Olduğu gibi söyledim, kusura bakma.
- Yok, yok... - Bu bir kazaydı, tamam mı?
Kusura bakma, ama hayır.
Hayır, hayır. Bu bir kaza değildi.
Sorumluluk denen bir şey var.
Lütfen.
- Bırak Garrido. - Garrido, yeter.
Lütfen.
İngilizce konuş. Biraz saygılı ol.
Bırak artık.
Merhaba!
Merhaba.
Al bakalım.
Kahve.
Harika. Teşekkür ederim.
Rica ederim.
Ee, ne oldu?
Boşandığımı biliyorsun, değil mi?
Bunun beni ne kadar etkilediğini hiç anlatmadım.
Ben seni hep iyi gördüm.
Geçen yıl depresyon için tedavi gördüm.
Bu tedaviyi anlatmam yasaktı.
Hey, hiç söz etmedin.
Hâlâ bu tedaviyi anlatmam yasak.
Peki sen ne...
Ne diyorsun, işle alakalı bir şey mi?
Evet. Belçikalıların geliştirdiği bir ilaç,
ve test etmelerine yardım ediyoruz.
Ve bunu anlatamazsın.
Bunu konuşmuyoruz.
Evet.
Tabii seni listeye eklemelerine izin vermezsen.
Anti depresanlar hakkındaki düşüncelerimi biliyorsun.
Hayır, hayır. Bunlar antidepresan değil.
Bilinçli rüya nedir, biliyor musun?
- Evet. - Öyle mi?
İstediğin şeyi rüyanda görebilmek.
Şimdiki zamanda kendinin farkındasın.
Rüya gördüğünü biliyorsun.
Tamam, yani...
Bazı insanların yapabildiğini duymuştum, evet.
İşte, bizdeki kimyasal bileşim
böyle bilinçli rüyalar görmeni sağlıyor.
Anında. Her şeye sen karar veriyorsun.
Rüyalar çok net, somut oluyor.
Ve tamamını hatırlayabiliyorsun.
Şu anda ciddisin, değil mi?
Ama şu var.
Ne olduğunu bilmiyoruz.
Neyin ne olduğunu?
Ne işe yaradığını biliyoruz,
ama ne için olabileceğini,
kullanırsak ne gibi tehlikeleri olduğunu bilmiyoruz.
Tamam, yani... Bunu ne için kullanıyorsun?
Bir yıldır tedavi amaçlı
kullanımı var mı diye araştırıyoruz,
ve galiba var.
Yani, tedavi mi? Ama ne demek istiyorsun?
Mesela, benim durumda,
duygusal bağımlığımı aşmak için.
Rüyalarım daha önce o durumda olduğum anılara dayanıyordu.
- İlk seferinde... - Vay be!
...benden tüm hayatımın
ilk anısını yeniden kurmamı istediler.
Ben... Annemlerin mutfak masasının altındaydım.
Sonra?
Hiçbir şey.
- Tünaydın. - Tünaydın.
Şey için geldim...
Bugün, bu saatte insanlar bir tek sebeple gelir.
- Benimle gelir misin lütfen? - Olur.
- Kimliğin gerekiyor. - Evet.
Bunu imzalamam gerek, değil mi?
Her sayfasını mı, yoksa...
Tamamını okuman gerek.
Dikkatli bir şekilde. Gerçekten.
Yok, anladım.
Bu, insanlara bunu anlatmamam için, değil mi?
Hayır.
- O daha önce imzaladığın. - Evet, evet.
Bunda talimatlara uymaya, dozajlara,
saatlere saygı göstermeye
ve her deneyimin ardından bize tam ve ayrıntılı bir
rapor vermeyi kabul ediyorsun.
- Nereden bileceksiniz doğruyu... - Biz anlarız.
Nicholas.
Bu çok ciddi bir taahhüt.
Ve sürekli kendini adaman gerekiyor.
Yani bunu etraflıca düşünürsen, biz daha rahat ederiz.
- Yok, tabii, tabii. - Tamam.
Nasılsın?
Uykun geldi mi?
- Hem de çok. - Tamam.
Uykuya dalacak kadar gelmesini bekle,
çünkü ne kadar yorgun olursan, o kadar iyi.
Sonra bunu iç,
bir dakika bekle, sonra aç
ve sakince oku.
Tamam.
Bu senaryo gibi, tamam mı?
Hayır, senaryo değil, çünkü
sana belli bir hikaye dayatmak istemiyoruz.
Sadece mekanın betimlemesi ve
çok basit. Göreceksin.
- Harika. - Tamam.
O zaman, yarın konuşuruz.
İyi geceler.
Kahretsin!
Hayır, hayır, hayır!
Ee? Anlat.
Yine küçük bir çocuktum.
Tamam, seni bir aylığına tedaviye alacağız.
Her gece yeni tasarının olduğu bir e-posta göndereceğiz
ve hapı içtikten sonra onu okuyacaksın.
Ve haftada bir burada buluşacağız, tamam mı?
Merhaba.
Nerede olduğumuzu biliyor musun?
Evet, tabii ki.
Vay be.
Bu ne...
Ne...
Bunu görebiliyor musun?
Daniela?
Daniela.
Neredesin?
Otobüs durağına gidiyorum, süpermarketi geçtim.
Hayır, hayır. Daniela...
Orası dışında her yer olur, tamam mı? Dur!
Gelip seni alacağım, tamam mı?
Sen sakın kımıldama!
Kapı da olmaz.
Ne yapayım? Ne yapayım? Tamam. Düşün.
Gözlerimi açtığımda,
kapı açılacak.
Daniela.
Bir daha sakın yanımdan ayrılma.
Merhaba!
Merhaba.
Tanrım. Teresa.
Bugün geleceğin tamamen aklımdan çıkmış.
Neyse, içeri gel.
Sana bir mesaj gönderdim.
Bir fincan çay veya kahve ister misin?
Evet, kahve. Tamam.
Geceleri çalışıyorum, o yüzden gündüzleri yorgun oluyorum.
Ne harika bir daire.
Teşekkür ederim.
Bunu o yaptı.
Evet, biliyorum.
Gölgeler farklı yönlere düşüyor.
Hey, bak, ben...
Az önce seni tanımadığım için özür dilerim.
- Hayır, hayır. - Sen...
Merak etme.
Benzer bir şey benim de başıma geldi.
Seninle değil.
Cenazede bir sürü yeni insanla tanıştım,
yüzlerini hatırlamaya çalışmak...
Yani, benim...
Kafam bana oyunlar oynuyor.
Ve hafızam kötü, zaman da...
Saatin kaç olduğundan haberim yok.
Evet.
Otursana.
Bunu da o yapmış.
Evet, o yaptı.
Başka dövme yaptırmayacağımı söylemiştim ama,
onu hatırlatan bir şey istedim.
Şimdi ben de yaptırmak istedim.
Ama kendi fikrim olmalıydı, değil mi?
Veya görmemişsin gibi davranabiliriz.
Evet, öyle yapalım.
Vay be!
Bu çok daha iyi.
Çok daha iyi.
Ne tür müzik çalalım?
Seninkilerden olsun.
Başka bir cevap verebilir misin?
Hidrogenesse.
Benim nasıl aklıma gelmedi?
Bir şey diyeyim mi?
Hidrogenesse çal.
Bu...
Bu inanılmaz!
Yürüyüş için dışarı çıkalım mı?
Evet.
Nereye gidiyoruz?
Bilmiyorum.
Vay be.
Ne düşünüyorsun?
Bilmiyorum.
Aklına gelen ilk şeyi söyle.
Ne düşündüğümü sorduğunu düşünüyorum.
Başka?
Hidrogenesse'e bayılırım.
Onları hiç canlı izlemedim.
Hayır.
Hayır, bence de izlemedin.
Bunu görebiliyor musun?
Evet, tabii ki.
O ne?
Bilmiyorum.
Yarım kalmış gibi.
Yarım mı?
Yani yapım aşamasında mı?
Aslında...
Bu ara sokağı daha önce hiç
gündüz vakti görmemiştim.
Gündüz vakti mi?
Yani şimdi mi?
Hayır, yani uyanıkken.
Galiba şimdi anladım.
Nasıl yani?
Bilmediğim her şey aslında yok.
Eğer bir şeyi gözümle görmediysem, böyle oluyor.
Söylediğin hiçbir şeyi anlamıyorum.
Olsun, anlamana gerek yok. Umurunda değilmiş gibi davran.
Tamam.
Galiba şehirde biraz dolaşıp,
tüm ayrıntıları inceleyeceğim,
o zaman bir daha böyle bir şey olmaz.
Aslında muhteşem, değil mi?
Umurumda değil.
Dur.
Gidebilirsin.
Bu tuhafmış.
Ne düşünüyorsun?
Buraya daha önce hiç geldik mi?
Gelmedik.
Bir saniye.
Merhaba.
Nicolas.
Ne oldu?
Sen... Burada ne arıyorsun?
Cenazede bir sürü insanla tanıştım,
- yüzlerini hatırlamaya çalışınca... - Tamam.
Daniela, gitmemiz gerek.
- Pardon. - Merhaba.
Seni tanıdım.
Radar Room'a çok giderim, iki kere DJ'lik yaptığını gördüm.
Tekno müziğe bayılırım.
Ama hâlâ İspanya'da olduğunu bilmiyordum.
Bir süredir çalmıyorsun, değil mi?
Hayır, yani ben pek...
Bugünlerde elimden geleni yapıyorum.
Eskiden üniversite arkadaşlarımla gittiğim
dağdaki kulübeyi seçtim.
Aslında tuhaf, çünkü ben...
Ben şimdiki yaşımdaydım, ama
onlar o zamanki yaşındaydı, tamam mı?
Bir arkadaşım hariç, George.
O eski George'la
bugünkü George yer değiştiriyordu.
İlk başlarda çok sık oluyordu, ama sonra sabit oldu.
Bu normal.
Bilmiyorum, bu...
O küçük hata ve gri duvarlar dışında kusursuz bir deneyimdi.
Pardon, "gri duvarlar" mı dedin?
Evet, evet.
Gri duvarlar.
Galiba ormanda gitmediğim veya görmediğim
kısımlardı, galiba beynim boşlukları
bu şekilde dolduruyor, işte,
gri duvarlarla.
İlginç.
Sana hiç anlatmadığıma inanamıyorum.
Gerçekten mi?
Evet, para aldığım ilk konserdi.
Anlatsan hatırlardım.
Sadece üç aylık bir şeydi, temmuzdan eylüle kadar.
Ama herhalde şimdiye kadarki en harika işimdi.
- Peki kimdin? - Drakula.
Sadece herkesin bildiği canavarlar olabiliyorduk.
Yani vampir gibi mi?
Evet, vampir.
Evet, ama Drakula değil.
Drakula çok yaşlı.
- Sen sıradan bir vampirdin. - Hayır, hayır.
Sıradan bir vampir değil.
Pelerinim ve aristokrat kıyafetlerim vardı.
O Karanlığın Efendisi'ydi.
Belki ben...
Yapacağım. Tamam.
İnanmıyorum.
Aynen hatırladığım gibi.
Bunu sever miyim?
Hayır.
Buna bayılıyorsun.
Tamam.
Hadi.
Kokusu aynı.
Aman Tanrım!
Bunu çok özlemişim.
Hiç böyle bir yere gitmemiştim.
Bu...
Mükemmel. Harika!
Ama canım bunu yapmak istemiyor.
Karanlığın Efendisi!
Olmadı mı?
Bu testere!
Eskiden testereli adamı çok kıskanırdım.
Turnenin sonunda çıkardı, Derisurat gibi giyinirdi.
Derisurat herkesin bildiği bir canavar değil.
Testereli Drakula.
Sabit dur.
Tamam. Bunlar kitaplar.
Hayır. Korkunç bebek olmaz.
Beş dakika izin ver, tamam mı?
İçeri girip saklanacak yer bulacağım, sonra geleceksin.
- Tamam mı? - Hayır.
Hayır mı?
Neden?
Korkuyorum.
Amaç da o zaten.
Benimle içeri gel.
Ama o zaman canavar olamam.
Ben de canavar olabilirim.
Kim olabilirim?
Cinli kız var.
Çok korkunçtu.
Zombiler çok korkutucu.
Aslında başlarım herkesin bilmesine.
İstediğin canavar olabilirsin.
Bir Cenobite.
Babadook.
Carrie!
Tabancalı köpek balığı olmak istiyorum.
Defolun benim sularımdan pis turistler!
Ee...
Plan ne? Ne yapalım?
Bilmem.
Ne yapmak istersin?
Bir konsere gitmek isterim.
Tuhaf, çünkü çok fazla konsere gitmedim.
İyi.
Hayır, ama birini hatırlamam gerek.
Sözlerini anladın mı?
Çoğu zaman İspanyolca anlıyorum, ama bazen...
Hiç anlamıyorum.
İyi misin?
Keşke bitiş tarihi olsa.
Bir tarih gelecek,
sonra şöyle bir mektup alacaksın:
"Denediğin için teşekkürler, bu kadar yeter."
Ne demek istiyorsun?
Bilmiyorum, bazen çaresizliğe kapılıyorum.
Ne kadar çizer olacağımı bilmiyorum,
içimde bu derin duyguyla dolaşıyorum,
sanki sahtekarmışım gibi.
Ben sanki
tüm umudumu kaybedene kadar rahat edemeyecekmişim gibi.
O zaman mutlu olacağım.
Hayır.
Bu şekilde düşünme.
Bir anlamı yok.
Tamam.
Plan yaptın mı?
Nasıl yani?
Yani uzun vadeli.
Buradan gideceğini söylüyorsun.
Artık gitmeyi planlamıyorum.
Yani sonsuza dek Madrid'de mi kalacaksın?
İstediğim her şey burada.
Peki ya ben gitmek istersem?
Neden gitmek isteyeceksin ki?
İstediğin her şey burada.
Hadi, gidelim.
- Nick! - Catalina!
Merhaba bebeğim!
- Kike, zeka küpüm! - N'aber Garrido?
Çok iyi görünüyorsun.
- Senin adına çok sevindim. - Teşekkür ederim.
Harika.
- Merhaba Susi. - Merhaba.
- Seni görmek çok güzel. - Seni de.
- Şeyden beri gelmedim... - Biliyorum, biliyorum.
Doğrusunu istersen biraz korktum.
Olsun. Her şey harika.
- Tamam. - Gel.
- Şarap getirdim. - Teşekkür ederim.
- Peynir. - Evet.
- Kadeh getireyim, değil mi? - Lütfen.
Susi. Hayır, hayır. İyi misin?
Ne oldu?
Özür dilerim.
Onu hâlâ çok düşünüyorum.
Biliyorum, hepimiz düşünüyoruz, tamam mı? Herkes.
Neden bu evden çıkmıyorsun? Bu çok acı verici.
İstersen bir süre benimle kalabilirsin, biliyorsun değil mi?
- Yok, biliyorum, ama... - Evet?
- Biz iyiyiz, tamam mı? Burada iyiyiz. - Ne?
İyiyim dedim, tamam mı? Ben iyiyim.
Ne oldu?
Hey, bir şey yok.
Daha önce bu kitabı hiç açmamıştım, yani...
Ben hallederim.
Bunu daha önce hiç görmemiştim.
Tabii ki.
Şimdi çiziyorum.
Hayır, böyle bir şey yapabildiğini bilmiyordum.
Bir şeyler çizmek mi?
Hayır, yeni şeyler çizmek.
Nasıl yani?
Saçmalıyorum, tamam mı?
Beni boş ver.
Beni boş vermeye çalış.
Ben seni öperken.
Her yerini.
Ben biraz daha çalışayım.
Olur mu?
Tamam.
Senin için iyi miydi?
- Evet, harikaydı. - Öyle mi?
Harikaydı.
Ama şimdi başka bir erkeği tercih ederdim.
Tamam.
- Hep düşündüm ki sen... - Evet, hayır, hayır, ama... Hayır.
Değişiklik olsun diye.
Sen harikasın.
Olsun.
- Değişiklik mi? - Evet.
Yok, anladım.
Nasıl bir erkek?
Düşüneyim.
Bir fikrim var.
Tamam.
Şunu deneyeyim.
Hayır!
Bu nasıl?
- Bu fikri sevdim. Harika. - Ben...
Hadi!
Bilmiyorum.
- Ne oldu? - Ben...
Kendini öper miydin?
Hayır mı?
Benim sesim böyle mi?
Merhaba!
Merhaba, nasılsın?
Ne yapıyorsun?
Sen gelene kadar vakit öldürüyordum.
James Jean.
- Daniela'nın en sevdiği. - Evet, öyleydi.
Galiba beni de alıştırdı.
Çok iyi görünüyorsun.
Sağ ol.
Daniela, gel de şuna bak.
Daniela?
Daniela, buraya gel.
Senin...
Dur!
Bunu çok yavaş bir şekilde çıkaracağım.
Aman Tanrım.
Zavallıcık.
Kafeterya Simal
Kafeterya Simal?
Orada mıydın?
Daha önce hiç duymamıştım.
Ne?
Başla.
Nicolas!
Burada çalıştığımı nereden bildin?
Çok tuhaf. Ben de aynı şeyi merak ettim.
Bana hiç anlattın mı?
Ne? Burada çalıştığımı mı?
Evet, işte... Bana bunu özellikle söyledin mi?
Zannetmiyorum.
Tamam.
Nicolas?
Hayır, hepsi bu, aslında...
Kafeterya Simal, çok tanıdık geldi.
Tamam, hoşça kal.
İstediğin zaman gel!
Dört uzun metrajlı film yaptılar.
Birincinin adı 1.0.
İkinci 2.0. Ve üçüncü 3.0.
Ama dördüncünün adı 4.0 değil,
1.0 artı 3.0.
Hey, dün öğleden sonra neredeydin?
Teresa'yla birlikteydin.
Aile lokantasında çalışıyor.
Ona arkadaşlık ettim.
Teresa ne dedi?
Yapması gereken tüm işlere yetişemiyormuş.
Ama onunla konuşmak bana ilham veriyor.
Hangi açıdan ilham veriyor?
İş konusunda.
Ne tür iş konusu?
Hep kendi tasarım stüdyomuzu açmak istemiştik.
Bir Patreon hesabı açıp birlikte yaptığımız
her şeyi ve yeni çalışmalarımı
paylaşabileceğimi söyledi.
Madrid'e taşındığımdan beri ben...
Ne bileyim, portfolyomu taşıdım ve
aradan üç yıl geçti, yolumu kaybetmiş gibiyim.
Öyle mi? Nasıl?
Bu kadar zamanı boşa geçirmek beni kahrediyor.
Benimle bu kadar çok vakit kaybettiğin için üzgünüm.
Ne? Ne?
Hayır, sana Teresa gibi ilham veremediğim için özür dilerim.
- Teresa'yı mı kıskanıyorsun? - Hayır! Hayır.
- Biraz kıskanıyorsun. - Hiç de bile.
Hadi Nicolas. Uzun zaman önce ayrıldık. Sadece arkadaşız.
Biliyorum. Arkadaş olmanıza sevindim, bu...
Bununla yüzleşiyorum. Harika, evet.
Evet, çünkü konuşmak istersen konuşabiliriz.
- Mutlu olmanı istiyorum. - Ben kıskanç biri değilim, tamam mı?
Burada konuyu kapatalım. Sorun etmiyorum.
Tamam, iyi, çünkü...
Sonra onunla buluşacağım.
Harika.
Çok iyi. Bu harika.
Tamam.
Bir şey diyeyim mi?
Burada seninle birlikteyken,
senin de benimle olmanı istiyorum.
Burada mı?
Burada, yani...
burada, bu mekanda.
Neyse, bu konuşmayı unut.
Dört uzun metrajlı film çektiler. Birincinin adı...
En başından değil, belki...
Bir şey diyeyim mi? Az önce söylediğimiz her şeyi unut.
Taksi!
İyi akşamlar çift.
Hoşça kal, seni seviyorum.
Kemerini bağla canım.
Ee, eklemek istediğin bir şey var mı?
Hayır. Yok.
Victoria.
Merhaba.
Bunu yaptığım için kendimi aptal gibi hissediyorum.
Ama gerçekten konuşacak başka kimsem yok. Burada veya...
Veya uyanıkken.
Anlıyorum.
Ama bu sohbetin
gerçek olduğuna
inanmak için mantıklı bir sebep yok, değil mi?
Tabii ki yok.
Tamam.
İyi.
Tamam, bu...
Burası büyüyor.
Gri duvarlar sanki geri çekiliyor.
Giderek azalıyorlar. Yani kayboluyorlar.
Hayatımda hiç görmediğim caddelerde yürüyebiliyorum.
Anlıyorum.
Bu nasıl mümkün olabilir?
Mümkün değil.
O zaman ne oluyor? Çünkü hiçbir fikrim yok.
Peki ya Daniela?
Evet, yok, Daniela...
Daniela'nın gerçek olmadığını biliyorum.
Tamam mı? Onun hakkında hatırladığım
her şeyin bir kolajı olduğunu biliyorum ama...
Nasıl anlatsam? O...
Beni şaşırtıyor.
Birlikte olduğunuz zaman seni şaşırtmaz mıydı?
Hayır, tabii ki şaşırtırdı.
O zaman seni burada da şaşırtması normal,
eğer onu olduğu gibi hatırlıyorsan.
Evet, tamam.
Bu mantıklı.
Ama ne...
Ama ne?
O...
Bazı şeyler yapıyor,
buradan gelmeyen şeyler.
Ne soruyorsun Nick?
Tanrım.
Yok bir şey, hiç.
Çünkü hayal gücümün bir ürünü olduğunu biliyorum.
Bana söylediğin her şey...
Sanki ben...
Kendim söyledim, yani bir önemi yok.
Tamam, o zaman...
Burası büyüyorsa, belki sana gerçek bir cevap verebilirim.
Öyle mi?
Burası giderek daha somut oluyorsa, bu iyi bir şey değil mi?
Bu başına gelen en iyi şey değil mi?
Evet, yok.
Tabii ki.
Eğer bunlar gerçekten oluyorsa,
o zaman burası...
Bu mu oluyor?
Burası gerçeğe mi dönüşüyor?
Bu senin için uygun mu?
Güneşi oynatmak.
İki kere el çırpınca benim gelmem.
Daniela'nın neyi hatırlayıp neyi hatırlamayacağını seçmek.
Yok, bu...
Ben onu...
Ben onu böyle kontrol etmek istemiyorum.
Ne yapabilirim?
Bırak.
Bırakayım mı?
Evet.
Bu süper güç numarasını bırak.
Benim gibi yap.
Kollarını uzat.
Böyle.
Derin bir nefes al.
Ve şöyle de:
Artık yeter.
Şimdi mi?
Evet, neden olmasın?
Yani...
- Merhaba. - Merhaba.
Kiminle konuşuyordun?
Kimseyle.
İyi misin?
Evet.
Galiba iyiyim.
Ne oldu?
Bana ne soracaktın?
Bunu soracaktım işte. Ne oldu?
Klinikte toplantım vardı.
Normalde doğrudan seninle iletişim kurarlar ama
biri saygı gösterip önce bana geldi.
Herkes seni bu tedaviye benim getirdiğimi biliyor.
Victoria, ne diyorsun sen?
Daha önce de şüphelenmişler,
ama şimdi tedaviyi atlayıp raporları uydurduğundan
emin olmuşlar.
Neden uydurayım ki? Bu çok saçma.
O zaman sana nasıl yardım edebileceğimi bilmiyorum.
Hangi konuda? Bana nasıl yardım edeceksin?
Tedaviyi durduruyorlar mı?
Nicolas, sana yardım etmek için onları rahatlatıp
hukuki yollara başvurmalarına engel olmak gerek.
Tedaviyi zaten durduruyorlar.
Ne?
Nick, ya hapları içmedin,
ya da hapları içip kendi istediğin rüyaları gördün.
Victoria, harika bir şey oldu.
Ne yapıyorsun?
Sana her şeyi anlatacağım. En başından anlatacağım.
Rüyanda ne görüyorsun?
Nick, rüyanda ne görüyorsun?
Daniela.
Bunu düzeltmek kolay olmayacak Nick.
Bu tedavi sayesinde duygusal bağımlılıktan kurtulacaktın.
Ve sen onu daha da kötü hale getirmek için kullandın.
Hey.
İyi misin?
Hayır, zannetmiyorum.
Ne oldu? Sorun ne?
Nicholas, bir şeyler oluyor.
Ne?
Bunu anlatmam gerek.
Çünkü sana karşı dürüst olmak istiyorum. Bunu hak ediyorsun.
- Bir şey mi yaptım? - Hayır.
Hayır, hayır. Hatta tam tersi. Ben yaptım.
O zaman anlat.
Bunu ilk kez sana söylüyorum.
Ne oldu? Söyle.
Bu çok zor. Özür dilerim.
Daniela, söyle.
Bilmiyorum...
Ne olduğunu bilmiyorum.
Birden bunun doğru olmamasından korkar oldum.
İleri sar.
Gerçekten özür dilerim.
Hayır, hayır.
Çok gittin.
Ben galiba hâlâ Teresa'ya âşığım.
- Ne? - Bilmiyorum.
Bilmiyorum, ama ben...
Bir anda bunu bana nasıl söylersin?
Flört falan etmiyoruz. Öyle değil.
Bunu sana asla yapmam.
- Kendimi berbat hissediyorum. - Bu çok saçma.
Evet, öyle. Ama doğru.
Hayır, hayır. Burada çok saçma.
Bu olamaz, çünkü...
Hayır, özellikle de şimdi.
Seninle çok fazla zamanım kalmadı.
Ne?
Şu anda bununla uğraşacak durumum yok.
- Hiçbir şey anlamıyorum... - Beni hâlâ seviyor musun?
- Evet, tabii ki. - Tamam, iyi.
Buna sıkı sıkı tutun, tamam mı?
Diğer her şeyi sil.
Öğle yemeği için aklıma harika bir fikir geldi.
Merhaba Victoria.
Merhaba.
Bak, sana yalan söylemeyeceğim.
Zor oldu, ama sonunda hukuki yollara başvurmamayı kabul ettiler.
Teşekkür ederim.
Bu harika bir haber.
Ama yarın oraya gidip olanları açıklaman gerek.
Tabii ki.
Ve yeni bir gizlilik sözleşmesi imzalayacaksın.
Sana bir e-posta gönderdiler,
ve ona hemen cevap verirsen çok iyi olur.
Ne isterlerse. Yapacağım.
Ayrıca kalan hapı da götürmen gerek.
Bir tane hap kaldığını biliyorlar. Aptal değiller.
Nicolas, lütfen.
Victoria, bak. Her şey için özür dilerim.
Teşekkürler.
Hoşça kal.
- Merhaba. - Merhaba.
Ne oldu?
Hiç. Daha iyi olamazdım.
Bana anlatabilirsin.
Öyle mi?
Evet.
Bir şey diyeceğim.
Ne yapmak istersin?
Bilmem. Sen ne yapmak istersin?
Sen ne istersen onu yapmak isterim.
Dans etmek istiyorum.
Güzel bir öneri.
Dans edelim.
- Gidelim. - Evet.
O ne?
Önemi yok.
Bir şey diyeyim mi?
Takside vakit kaybetmeyelim.
Bir şey deneyeceğim.
Bir fikrim var.
Ne fikri?
Neredeyiz?
Bu tarafa gitmemiz gerek.
Bakar mısın?
Sen kimsin?
Nereden geliyorsun?
Kaç!
Hey! Hey!
Hey, dinle. Binada serbest dolaşan bir çift var.
Merdivenlerden çıkıyorlar! Hadi! Birinci kat!
Birinci kat! Hadi!
Nicolas. Nicolas. Nicolas.
Bunu bana açıkla. Nicolas!
- Ne yapıyoruz? - Kımıldama!
Hareket etme!
- Tanrım. - Buradalar. İkisi birden.
Silahı indir, tamam mı?
Unutma. Tekno müzik seversin.
Evet. Tekno müzik severim.
Ben sevmem.
Yere yat!
Herkes sakin olabilir mi?
Genç hanımefendi dediğimi yapacak.
Sen de öyle!
Polis zaten geliyor.
- Lolo, lütfen! - Nicolas.
Korkuyorum. Korkuyorum.
Korkma. Biz canavarız.
Ve bunu yapmak için para alıyoruz.
Tabancalı bir köpek balığı ve testereli bir Drakula mı?
O sıradan bir vampir!
Buna da bakalım?
Evet, öyle yardım edebilir.
Kaldırması lazım.
Ne oluyor öyle?
Gidip bakalım mı?
Hayır, hayır.
Hapları bana ver!
Ver hadi, ver!
Aman Tanrım.
Bunu yaptığımıza inanamıyorum.
Sana bir şey söylemem gerek, tamam mı?
Gerçek olduğunu biliyorum.
Tamam mı? Eğer sen gerçeksen,
o zaman bunlar da gerçek.
Bundan sonra ne olacağını, nereye gittiğimi bilmiyorum,
ama şunu biliyorum,
bir daha seni bırakmak istemiyorum.
Ne? Bu ne?
Elimde bir tek bu kaldı.
Merhaba, ben Doktor Vermeiren.
Tekrar arıyorum.
Lütfen Nicolas, en kısa zamanda bizi ara. Teşekkür ederim.
Nick, ben Victoria.
Bütün gün sana ulaşmaya çalıştılar.
Lütfen beni ara. Korkmaya başladım. Tamam mı? Hoşça kal.
- Bunu yaz. - 1,25.
- Bunu da. Bu biberler. - 2,45.
- Ve bu. - 2,75.
Bu domates sosunu da.
- 4,50. - 4,50.
- 1,20. - 1,20.
- 5,80. - 5,80.
- 13,50. - 13,50.
- 19,50. - 19,50.
- 13,50. - 13,50.
- 19,50. - 19,50.
13,50...
Kahretsin.
Günaydın!
Daniela?
Aman Tanrım!
Döndüm!
Daniela. Seni çok özledim.
Merhaba.
Nereye?
Teresa'yla görüşeceğim.
Hayır, hayır. Hayır.
Teresa'yla görüşemezsin.
Ne dedin sen?
Teresa'yla görüşemezsin, çünkü onu tanımıyorsun.
Onunla hiç tanışmadın.
Şuna bir bak.
- Evet, benim defterim. - Evet, ama bak.
Tamam.
Bu nasıl...
Ön kapağına bak.
- Ben... - Benimle gel.
Hadi.
Sen dünyanın en ünlü ressamlarından birisin.
Ve tüm bunlar
açılış sergin için.
Ne zaman?
Şimdi.
Harika görünüyorsun.
Daniela.
Geldin. Hoş geldin.
Gel, basın bekliyor.
On dakikamız var.
Sonra açılış resmileşecek, tamam mı? Hadi.
Bu kavramsal sanat.
Sanatsal kaynağın tekrarı.
Tekno gibi.
Bana sorarsan çok zevksiz.
Aynı tabloyu tekrarlamak mı?
Ne oldu? Duvarları mı dolduramamışlar?
Elimden geleni yapıyorum.
Pardon, Daniela, buradayım.
Bugüne kadarki kariyerini nasıl tanımlarsın?
Aslında hiçbir fikrim yok.
Çok etkileyici.
Özür dilerim.
Böyle bir geribildirime alışık değilim.
Bilgisayarla çalıştığını sanıyordum,
ama orijinallerini gördüğüm anda nefesim kesildi.
Daniela?
Ne...
Bu ne?
Efendim?
Ben...
Bugün haberlerde görüp seni aradım,
ama açmadın, sonra...
Az daha beni içeri almıyorlardı.
Bunlar ne?
Neden bana bir şey söylemedin?
Anlamadım.
Affedersin. Tanışıyor muyuz?
Daniela?
Senin neyin var?
Affedersin, galiba birine benzettin.
Nicolas.
O kim?
Sen artık yoksun.
Nicolas, nereye gidiyoruz?
Eve gideceğiz, tamam mı?
Biliyor musun?
Daha bile güzel bir yere gideceğiz.
Garrido.
Defol git.
Ne oluyor?
Burası artık senin dairen değil.
- Sen nasıl... - Kaybol.
Özür dilerim.
Bence bugüne ait her şeyi unutmalısın.
Burada ne işimiz var?
Artık burada yaşıyoruz.
Bu evi çok beğenmiştin.
Ne oldu?
Neden böyle giyindim?
Ne hatırlıyorsun?
Ne biliyorsun?
Senin kız arkadaşınım.
Başka?
Bilmiyorum.
Ne güzel sürpriz!
Bir saniye, daha yeni açtım.
Bugün bayram falan mı?
Sokakta kimseler yoktu.
Çok fazla araba da yoktu.
Hey, ne oldu?
Senden özür dilemeye geldim.
Ne için?
Daniela benimle hiç tanışmasaydı,
o gün o sokakta olmayacaktı.
Tamam mı? Hâlâ hayatta olacaktı. Hâlâ burada olacaktı.
Nicolas.
Bunu neden söylüyorsun?
Bu çok saçma.
Çünkü bu senin suçunsa,
herkesin suçudur.
Bak.
Hayatınıza karışmamalıydım.
Sen hayatımıza karışmadın.
Aramız ondan çok daha önce bozulmuştu.
Aranızda ne oldu?
Böyle bir insan olduğum için gurur duymuyorum.
Nasıl bir insansın?
Biz ayrıldığımızda, ondan nefret ettim.
Seni duyunca, senden de nefret ettim.
Ben...
Onu sürekli aradım.
İnternette ona hakaret etmek için
sahte hesaplar açtım.
Tüm arkadaşlarımızı ona karşı doldurdum.
Böyle biriyim.
Ve ondan özür dileme
onun adına
mutlu olduğumu,
benden uzakta bile olsa
mutlu olmasına sevindiğimi söyleme cesaretini gösteremedim.
Bu dünyadan benden korkarak gitti.
Hayır. Hayır.
Bu doğru değil, tamam mı?
O senden hiç korkmadı.
Bu konuda bana güven.
Teresa, haline bak.
Sanki gece vakti gibi.
Sen de.
Sence Daniela bizim gibi insanlar hakkında ne söylemeye çalışıyordu?
Tamam.
Ben bir karar verdim.
Ama önce sizden özür dilemem gerek, çünkü...
Siz varsınız.
Tamam mı?
Sen de varsın.
Bak, evini çaldığım için özür dilerim.
Tamam mı?
Yeter artık.
Daniela?
Daniela!
Hayır, bu... Bu yanlış.
Hayır. Hayır.
Hayır.
Aradığınız numara kullanım dışıdır.
Lütfen tekrar deneyin...
Merhaba!
Merhaba Susi, Daniela yanında mı?
Ne?
O nasıl? Daniela nasıl?
Bunu bana neden soruyorsun?
Susi, soruya cevap ver, tamam mı?
Daniela nasıl?
Nicolas, lütfen, beni korkutuyorsun, tamam mı?
Bir yere gitme. Geliyorum, tamam mı?
Bu yanlış.
Bu yanlış. Hepsi yanlış.
Bu tamamen yanlış, tamam mı?
"Yeter" derken, bu anlamda demek istemedim,
buraya dönmek istemedim!
Bu değildi... Bunu istemiyorum!
Tamam. Hayır, hayır. Bir hata yaptım.
Hata yaptım. Hata yaptım.
Sakin ol.
Tamam. Sakin ol, sakin ol.
Gözlerimi açtığım zaman...
Daniela yeniden yanımda olacak.
Tamam mı? Daniela burada benimle olacak.
Müzik çal.
Müzik çal!
Lütfen...
Hidrogenesse.
Müzik çal!
Biraz müzik çal!
Müzik...
Taksi!
Pardon, İngilizce biliyor musun?
Merak etme. Gideceğin yeri biliyorum.
Daha hızlı.
Hoşça kal!
Victoria.
Nick.
Yardım et.
Yine yardımına ihtiyacım var.
Anlat.
Her şey... Her şey
altüst oldu.
Tamam mı? Her şey tersine döndü. Burası orada...
Orası burada ve...
Özür dilerim. Hata yaptım. Buranın
içine ettim, oranın içine ettim ve...
Şimdi hiçbir şey...
Artık yapabileceğim hiçbir şey yok.
Yapabileceğin bir şey yok mu?
Emin misin?
Ben...
Yine eski aptal halime döndüm.
Sen aptal değilsin Nick.
Hatta,
bunu çözebilecek tek kişisin.
Rüyanda gör.
Nasıl yani?
Ne istersen rüyanda görebilirsin.
Ama ne istediğimi bilmiyorum.
Evet, biliyorsun.
Hepsi bunda.
Bunu kim yazdı?
Sen.
İstediğim bu.
Tamam.
Başlamak istediğim yer
tam burası.
Hayır, geldiğimiz gün
çamaşır makinesine ait fotoğraf yok.
Evet, anlıyorum ama...
Bunu düşünmedik bile.
Tamam.
Anlaştık. Çok teşekkürler.
Uyandırdım mı?
- Hayır. - Hayır mı?
Pardon.
Graciela aradı.
Çamaşır makinesini tamir ettirmemiz gerek.
Senin suçun olduğunu söylüyor, fazla doldurmuşuz.
Bilmiyorum. Ne kadar eski olduğunu biliyoruz.
İyi misin?
Galiba bir rüya gördüm.
Ne gördün?
Daniela?
Rüyanda ne gördün?
Hatırlamıyorum.
Dani, bu bir felaket.
Tamir ettirmek, yenisini almaktan daha pahalıya patlayacak.
Bir de ben konuşayım.
Peki ona ne diyeceksin?
- Ona ne diyeceksin? - Telefonu bana ver.
Hayır! Onu benden daha iyi kandırabileceğini mi sanıyorsun?
Belki.