Hayatım boyunca, çocukluğumdan beri,
oyunun kahramanı olmak istedim.
Yenilmez.
Şimdi geriye dönüp baktığımda,
beni durdurabilecek hiçbir şey yoktu.
Benim adım Peter Boleslaw Schmeichel.
En azından annemin soyadımızı telaffuz ettiği şekliyle.
Sanırım insanlar beni daha çok şöyle biliyor...
Schmeichel! Dünyanın en iyisinden müthiş bir kurtarış.
Her şeyi, her zaman kontrol altında tutmak istedim.
Öyle olmak zorundaydım.
Her oynadığımda, sanki bir savaş gibi.
Gerçekten kazanmak zorundayım.
Acımasız. Tutkulu.
Hatalara yer yoktu.
Onun bir tutumu ve güçlü bir duruşu vardı
bu da biraz korkutucu olabiliyordu.
İnanılmaz bir kurtarış!
O, sahip olduğumuz en iyi kaleciydi.
Böyle bir kaleciye sahipseniz,
savunmaya ihtiyacınız yoktur.
Bir forvet onun karşısına çıktığında,
başka birinin karşısındaymış gibi hissetmezdi.
O futbola bir şey kattı, bir şey yarattı.
Peter Schmeichel'dan harika bir kurtarış!
Kaleciliği yeniden tanımladı.
O, oyunun temel taşlarından biri.
Peter Schmeichel Danimarka'da bir tanrı gibi mi?
Evet, o Tanrı. Tek bir Tanrı var, o da Peter.
Peter eşsiz biriydi.
Ama en büyük zaafı öfkesiydi.
Babam futbolcuydu.
Tüm kimliğimiz buydu.
Onun zayıf düştüğünü görmemiz beklenmezdi.
Bu, o değildi.
Kaleci olmak en büyük sorumluluğu üstlenmektir.
Eğer orada durmadıysanız, o duyguyu bilemezsiniz.
Kurşun geçirmez olmalısınız.
Kendimle ilgili bir farkındalık oluştu...
Kim olduğuma dair.
Hayat geriye bakarak anlaşılır, ama ileriye doğru yaşanır.
Onu yaşamalısınız.
Bayanlar ve baylar, sizi "Büyük Danimarkalı"yla tanıştıralım.
Dünyanın en iyi kalecisi, Peter Schmeichel.
Selam Peter, hoş geldin.
Ailen burada.
Danimarkalı bir anne ve Polonyalı bir babadan doğdum.
Çocukken biri beni zorladığında
o meydan okumayı kabul ederdim
ve herkese bunu yapabileceğimi gösterirdim.
Hem de çok daha iyi bir şekilde.
Eğer birisi daha önce yapmadığım bir şeyi yaptıysa,
benim için daha iyisini yapmak çok büyük bir meseleydi.
Biri iki metre zıpladıysa, benim üç metre zıplamam gerekirdi.
Bir yere tırmanıyorsak, o daha yükseğe tırmanıyordu.
Komikti.
Hayat doluydu.
Bir sandalyede oturamazdı.
Her yerdeydi.
Gerçekten çılgın şeyler yaptım.
Ama diğer çocuklar için imkansız olan şeyleri yapmak istiyordum.
En tepede olmak istiyordum.
Evimizde bu anlatıyla büyüdüm,
"En iyi olmalısın."
Bu, babamdan geliyordu
Bence kendini korumak içindi.
İkinci Dünya Savaşı'nın ilk gününde babasını kaybetmişti,
Polonya'nın işgali sırasında.
Babası ilk gün hayatını kaybetti
ve sonra annesi de savaş bittiğinde
elinden alınmıştı.
Dört çocuğun önünde kelimenin tam anlamıyla götürüldü
ve bir daha onu hiç görmediler.
Bir toplama kampına gönderildi ve orada hayatını kaybetti.
Tanrım, bununla yaşamak...
Bu, bazen onun davranışlarını anlamamı sağlıyor.
Hayatının çoğunu şeytanlarıyla mücadele ederek geçirdi.
1961'de babamın Danimarka'ya gelişi oldukça sıra dışıydı.
Oldukça olağanüstüydü.
Annemle babam Polonya'da tanıştı,
annem bir gemi turundaydı,
bu tur, Sopot adlı küçük bir kıyı kasabasına gidiyordu.
Annem tiyatroyu çok sever.
"A Taste of Honey'" Sopot'ta sahneleniyordu
ve Manchester, Salford'da geçiyordu.
Baş karakterin adı da Peter'dı.
Bir adam görüyor, elinde biletler var.
Yanına gidiyor ve onu bir bilet vermesi için ikna ediyor.
O adam benim babamdı.
Babam profesyonel bir müzisyendi.
Annem altı ay boyunca orada kaldı ve evlenmeye karar verdiler.
Annem, büyük ablama hamileydi.
Bir gün, ki bu annem için çok tipik bir hareket, şöyle dedi.
"Tamam, Danimarka'ya dönüyorum.
Sen de kendi yolunla gel."
Tabii annem vizesi olduğu için gidebiliyordu.
Ancak bir Polonya vatandaşıysan, o zamanlar bu imkansızdı.
Doğu Bloku ülkelerinden çıkmak mümkün değildi.
Yetkililer, "Eğer çıkmak istiyorsan,
Danimarka'da bizim için casusluk yapmalısın." dedi.
Babam bunu reddetti. Kesinlikle reddetti.
Tabii bir kez başvurduğun zaman, gözetim altında tutuluyordun.
Her an izleniyordu, 7/24 takip ediliyordu.
Sonunda pes etti.
Şeytanla anlaşma yaptı ve casus oldu.
Danimarka'ya geldikten sonra,
yetkililere giderek şöyle söyledi.
"Polonya'dan çıkmamın şartı bu."
Onu bir hücreye attılar.
Sonunda ona şunu söylediler.
"Burada kalmana izin vereceğiz, ama bizim için de casusluk yapmalısın."
Böylece çifte ajan oldu.
Polonya Büyükelçiliği'ne gider, sorguya çekilirdi,
sonra Danimarka yetkililerine gider ve
aynı şeyi yapardı.
Baskı altındaydı.
Müzik yapmak ve ailesini kurmak istiyordu
ve sadece normal bir hayat istiyordu.
Onun yaptıklarından çok etkilendim, bunu söylemeliyim.
Her zaman hayata devam etmek için
inanılmaz bir güç bulan insanlardan etkilenmişimdir.
Kendileri için bir varlık yaratanlardan.
Bence o, bunun en iyi örneklerinden biri.
Ama...
O kadar yıl boyunca inanılmaz bir öfke taşıdı ve...
Bunun açığa çıkması çok da zor olmadı.
Bağırmakta iyiydi.
Hatırlıyorum kendime, büyüdüğümde ve çocuklarım olduğunda,
"Sakın onlara bağırma, Margrethe. Bunu yapma." dedim.
Çünkü gerçekten, gerçekten zor.
Babası hiç duygu göstermedi.
Ne ilgiliydi, ne de nazik.
Bu, Peter'ı etkiledi.
Bir adam olarak çok...
Onunla ilk tanıştığımda, o sanki...
böyle çok sert.
Bu tabii babasının geçmişinden geliyor.
Bunu söylemek garip ama,
onun öfkesi yüzünden
ben evin dışında çok vakit geçiriyordum.
Yani dışarıda futbol oynuyordum.
İlk maçım işte buradaydı.
O zamanlar on bir kişilik oynuyorduk, yani saha...
Bu büyüklükteydi ve ben muhtemelen şu boyuttaydım.
Bir antrenmana katıldım
ve kendimi, topu ve çevremdeki oyunculara
ne yaptığımı pek kontrol edemiyordum.
Antrenör bana baktı ve dedi ki,
"Neden kaleye geçmeyi denemiyorsun?"
Bu bana uydu ve o günden beri kaleciyim.
Kalecilik özeldir.
Futbolun getirdiği inanılmaz zirveler ve inanılmaz düşüşler vardır.
Bir kaleci olarak, ikisinden de sorumlusun.
Son umut olma fikrini çok seviyorum.
İlk aşamalarda sana futbolun senin için uygun olabileceği
-söylendi mi? -Evet.
Benimle oynayan herkes bana bunu söyledi.
Okul takımına seçildim.
Öğretmen bana dedi ki, "Senin çok büyük bir yeteneğin var
ve bence bir gün Danimarka için oynayacaksın."
Tamam. Yeteneğin var. Yetenek asla yeterli değildir.
Gerçekten çok çalışmalısın.
Çalıştım.
Annemden bahsetmeliyim. Onun işi çok zordu.
Bir hemşireydi, kanser hastası çocuklara bakıyordu.
O benim hayatımdaki sabit noktaydı, dayanağımdı.
Ondan çok şey miras aldım.
Disiplin, güçlü bir zihniyet,
bunların hepsi benim eğitimimin bir parçasıydı.
Daha en başından, içimde bir üstünlük hissi vardı.
Kimse beni yenemezdi.
Danimarka için oynamak istiyordum.
Ayrıca Manchester United'ta oynama hayalim de başlamıştı.
Bu benim hayalimdi.
Herkes Liverpool, Bayern Munich'i
Real Madrid'i destekliyordu.
Benim için ise Man United vardı.
Bu garip.
Neden olduğunu bilmemek garip ama bilmiyorum.
Dokuz yaşında Manchester United için oynamak istediğimi söyledim.
Pek çok çocuk "Manchester United'da oynamak istiyorum" der,
ama kaçı bunu gerçekten başarır?
Bu, her gün hayalini kurduğum bir şeydi.
Her gün.
Ama babamın benim ne yapmamı istediği konusunda şüphe yoktu.
Bunu babam yazdı.
Çocukluğumdan beri hiç çalmamıştım.
Hatırlamıyorum.
Bunu o yazmıştı.
Ondan kalan, kendi yaptığı
tek şey bu.
Tabii babanız, hayatınızda gerçekten çok önemli bir kişidir.
Ben tek oğuldum.
Oğulların babalarının izinden gitmesi beklenir.
Peter çok iyi çalardı.
Gerçekten çok iyi.
Danimarka'nın en iyi piyanistlerinden biri olabilirdi.
Gerçekten olabilirdi.
Ama futbol, Peter için tek şeydi.
Başka hiçbir şey yoktu.
Sadece futbol, futbol ve futbol.
Ama Peter,
asla çok geç değildir. Hâlâ başarabilirsin.
Benden çok daha iyi piyano çalabilirsin.
Sadece bir şeyler yapman gerek.
İşte böyle.
Ailem, yapacağım şeyin bu olduğunu
ve beni durduramayacaklarını
kabul edene kadar yıllar geçti.
19'umda, Hvidovre adlı bir kulüple yarı profesyonel sözleşme imzaladım.
Peter Schmeichel'den bir harika kurtarış daha!
O dönemde, Danimarka'daki
en büyük yeteneklerden biri olarak görülüyordum.
Hvidovre'den gelen kaleci kusursuz bir maç çıkardı.
Ama o noktada hâlâ yarı profesyoneldim.
Yani, çalışmazsam geçimimi sağlayamazdım,
bu yüzden farklı işlerde çalışıyordum.
Adeta çifte bir hayat yaşıyordum.
Kasper, 5 Kasım 1986'da doğdu,
bu benim için olağanüstü bir gündü.
Baba olmuştum,
bu gerçekten çok istediğim bir şeydi.
Tam o sırada Brondby ile sözleşme imzalamıştım,
Danimarka'da tam zamanlı olan ilk kulüp.
O gün öğrendim ki,
Brondby'deki ilk maçım
Şampiyonlar Ligi çeyrek finali olacaktı.
Bu büyük bir olaydı.
Baba olduğum için çok mutluydum,
ama bunun benim yolumu veya
düşüncemi değiştirdiğini hiç hissetmedim.
Peter çok gençti.
Onun Kasper'ı tuttuğu bir fotoğrafı görmelisiniz,
adeta bir çocuk gibi görünüyor.
Gerçekten çocuk gibi görünüyor.
Duygusal olarak da birçok yönden bir çocuk gibiydi.
En azından çok genç bir adamdı.
Sonra kendini tamamen tüketen bir kariyere girdi.
Tüm zihinsel enerjinizi ona harcıyorsunuz.
Baba veya eş olmak o kadar kolay değildi,
çünkü bu işe o kadar kendinizi kaptırıyorsunuz ki.
Eski eşimle çok genç yaşta tanıştım.
Bir anda bir çocuğumuz oldu, bir dairemiz oldu,
sorumluluklarımız vardı.
Ama...
benim odağım başka bir yerdeydi.
22 yaşında, sonra 25'te bir kez baba olmak bu biraz erken,
özellikle de kariyerini inşa etmek için acele eden
ve son kullanma tarihi olan bir sporda yer alan biri için.
Ama iyi bir ebeveyn olmanın belirli bir formülü yoktur.
Evet, zaman zaman çok uzakta olurdum,
zaman zaman büyük bir baskı altında olurdum,
ve bunun aile hayatımıza
bir yansıması olurdu.
Ebeveyn olma yeteneğim konusunda
gerçekten bir pişmanlığım yok.
Baba, baba, baba.
Bir takımda oynuyordum ama aynı zamanda bireysel bir spor yapıyordum.
Çünkü benim pozisyonum çok farklıydı.
Kalecilik, sporun içinde bir spordur.
Farklı bir forma giyeriz, kendi antrenörümüz vardır.
Kalecilik en büyük sorumluluğa sahip pozisyonudur.
Tamamen reaktif bir pozisyondur.
Kontrol yoktur.
Peki, nasıl kontrol sağlarsınız?
Kendimi kabul ettirmeye çalıştım.
Forvet kafasını kaldırdığında, ben çoktan pozisyonumu almış olurdum.
Sonra sadece açılar üzerinde çalışıyordum.
Eğer bir forvet bana şu açıdan geliyorsa, ben burada olurdum.
Kaleyi göremezdi.
Yani, artık hareket edip zeki olmaya çalışırsın, değil mi?
Sadece seninle birlikte hareket ederdim.
Gün be gün, tekrar tekrar, bu içgüdü haline geldi.
Performansım iyileşti ve
bu bana çok daha fazla güven verdi.
Hatta penaltı atan oyuncu bile oldum ve bir maçta iki gol attım.
80'lerin sonunda Brondby'nin oynadığı bir maça gitmiştim.
Peter Schmeichel ve takım için
büyük bir heyecan vardı.
İnsanlar, sahayı görebilmek için ışık kulelerine tırmanıyordu.
Oldukça gizemli, çok karizmatik ve farklı olan bu kaleciyi
görmeye çalışıyorlardı.
Kulübe geldiğinde, daha çok genç olmasına rağmen
odayı dolduruyordu.
Tutumu olan, tavırları olan bir karakterdi.
Her şey mükemmel olmalıydı
ve takım arkadaşlarından çok şey talep ediyordu.
Bazen dönüp,
"Sus artık Peter, Tanrı aşkına!" derdik.
Ama bazen de bize gerçekten yardımcı olurdu
çünkü yüzde yüz konsantre olmazsanız,
Peter'ın peşinize düşeceğini bilirdiniz.
Bu büyük kazanma arzusu, Brondby'nin temel taşlarından biriydi
ve Peter bunu talep ediyordu.
Danimarka'nın kalecisi pozisyonunu 1988'de devraldı.
Schmeichel fark yaratıyordu.
O, önden, yani aslında arkadan liderlik eden kişiydi.
Frederiksberg Hastanesi'nde çalışıyordum
ve televizyondan onun ilk maçına çıktığını duyduğumda,
"Bu benim kardeşim!" dedim. Çok gururluydum.
Danimarka takımını çok seviyordum
ve takıma katılmak benim için çok büyük bir olaydı.
Brian Laudrup her zaman,
"Sen çocukken özgüven iksirine düşmüşsün," derdi.
Hiç kendimden şüphe etmedim.
Brondby'de dört çok iyi ve önemli yıl geçirdim.
Başarı özgüven getirir ve daha fazla başarıyı doğurur.
Ama bu yeterli değildi.
Brondby'de çıta o kadar yüksek değildi.
Onun hedefi çok daha yüksekti
ve çıta, ulaşılabilecek en yüksek seviyede olmalıydı.
Daha fazlasını öğrenmek istiyor, daha fazlasını başarmak istiyor
ve dünyanın en büyük kulübünde oynamak istiyordu.
Bu inanılmaz cesur bir karar ve büyük bir kararlılık örneği.
Özellikle bir kaleci için.
Profesyonel futbolda kaleciler için büyük bir pazar yok.
Futbolda ne kadar ileri gidebileceğimi keşfetmek istiyorum.
Maalesef, Danimarka futbolu yeterince güçlü değil.
En azından kaleciler için.
İngiliz futboluna
bir Danimarkalı kaleci getirme konusunda temkinliydim,
çünkü bu zorlu bir lig.
İlk deneyimim, aslında
onu Brondby'deki antrenmanını izlerken oldu.
Birinin bağırdığını, yüksek sesle talimat verdiğini duydum
ve düşündüm ki, bu ilginç biri.
Onu izledim ve gerçekten harikaydı.
Devasa bir adamdı.
1.93 boyunda ve hızı,
hızı inanılmazdı.
Biri ceza sahasına her girdiğinde kendini uzatıyordu.
Kanat açıklığı bir uçak gibiydi.
Sahanın her yerini kaplıyordu.
Sonra öne çıkmaya başladı.
Kendi kendime, "Tanrım, kalemi tamamen kaplıyor." dedim.
Kimse onu geçemezdi. Büyük bir adamdı.
Çok fazla yiyordu.
Yaşını söylediklerinde inanamadım, 27'ydi.
"27 mi? Peki, bu zamana kadar neredeydi?" dedim.
Kaleci antrenörümüz Alan Hodgkinson,
"Onu mutlaka almalısın." dedi.
Hayatım boyunca hep bunu hayal ettim.
İlk geldiğimde, beni doğrudan başkanın ofisine götürdüler.
Onunla daha önce hiç tanışmamıştım.
Bana, "Benimle gel," dedi
ve beni müzeye götürdü.
Manchester United oyuncusu olarak
bana verilecek olan bu sorumluluğu
anladığımdan emin olmak istiyordu.
Sadece bir futbol kulübüne katılmıyordum,
tarihi olan bir yere geliyordum.
Bu, hayalini kurduğum kadar özeldi.
Manchester United'ın tanımı romantizmdir.
Bu romantizm, Matt Busby ve 'Busby Babes' ile kök salmıştı.
En az on yıl boyunca futbolu domine etmeye hazırdılar,
ancak 1958'de Münih'teki trajediyi yaşadılar ve yeniden
inşa etmek zorunda kaldılar.
İngiltere'nin Avrupa Kupası'nı kazanan ilk takımı oldular.
United'ın tarihi bundan ayrı düşünülemez.
Romantizm, yeniden doğuş.
İnsanların Manchester United'a aşık olmasını sağlayan şey de buydu.
Ama sonra kulüp kendi geçmişine yetişemez hale geldi.
O noktada, geçmiş zaferlerini kovalayan bir kulüp haline gelmişti.
Bu önemli bir yıl. United'ın ligi kazanmasının üzerinden 25 yıl geçti,
bu yüzden şehir, bir şampiyonluğun getireceği
morale gerçekten ihtiyacı var.
United nasıl oynarsa oynasın,
maçlarına nadiren 40.000'den az seyirci gelir.
Bu bölge işsizlik, yoksulluk ve aidiyetsizlikle
karakterize ediliyor.
Bu yüzden Old Trafford, kitlelerin sığınağı hâline geldi.
Manchester United'daki ilk günümde,
nereye bakacağımı, kiminle konuşacağımı
ne yapacağımı bilmiyordum.
Tek tek içeri giriyorlardı.
"Kahretsin, bu Mark Hughes!" diye düşündüm.
Bryan Robson, en sevdiğim oyunculardan biri
ve yanımda oturuyor.
Tamamen büyülenmiştim.
Peter binaya girdiğinde, ilk gözünüze çarpan şey
onun tavrı ve büyüklüğü oldu.
Kesinlikle büyük bir karakteri ve kişiliği vardı
çünkü doğuştan kazanan biriydi.
İlk antrenmanımda, yardımcı antrenör Brian Kidd,
"Tamam, pas çalışması yapacağız.
Peter, sen biraz vole çalışabilirsin." dedi.
"Ne? Hayır, ben pas çalışmasına katılacağım." dedim.
"Hayır, hayır, hayır."
"Hadi ama, kaleciler pas çalışmasına katılamaz." dediler.
Ama ben her zaman bunu yapmıştım, bu yüzden gidip çalışmaya katıldım.
Herkes birbirine bakıyordu,
"Bu adam ne yapıyor?" diye düşünüyorlardı.
Sonunda o kadar utandılar ki başlamak zorunda kaldılar.
Bir koşucu gibi eğitim almak istiyordu.
Şimdi bunlar normal şeyler ama 1991'de
bu Britanya futbolunda tamamen yeni bir şeydi.
Manchester United oyuncuları için de tamamen yeniydi.
Benim felsefem, takımın bir parçası olman gerektiğiydi.
Onların seninle olması,
seni tanımaları, sana güvenmeleri gerekiyor.
Onlar benim kendimi savunabileceğimi,
ne yaptığımı bildiğimi gördüler.
O çok iyi adapte oldu.
Gerçekten iyi bir kaleciye sahip olduklarını anladılar.
Schmeichel, alışık olduğu ortamları
Manchester'ın dışında bir villayla değiştirdi.
Burada eşi Bente, çocukları Kasper ve Cecilie ile birlikte yaşıyor.
Bente, her şeyi bir anda toplayıp
Manchester'a taşınmak nasıl bir duyguydu?
Aslında pek seçeneğim yoktu.
Sadece eşlik etmek zorundaydım ve her şey yolunda gitti.
Peter bunu ya hep ya hiç şeklinde mi sundu?
Hayır, kesinlikle öyle değildi!
Üzgünüm bölüyorum ama bunu konuşmuştuk.
Bu olasılığı konuşmuştuk
ama taşınma hazırlıklarına başlamamıştık.
Ama zor bir karar olmadı.
İngiltere konusunda çok mutlu değildi.
Bundan bahsetmek ister misin?
Şimdi bundan memnunum, çünkü dil bildiğimiz için
büyük bir avantaj var, şimdi anlıyorum.
İngilizceyi oldukça hızlı öğrendim.
Evde hiç İngilizce konuşmadık, hep Danca konuşurduk,
her zaman Danimarka usulü Noel kutladık,
Danimarka geleneklerini yaşattık.
Manchester benim büyüdüğüm yerdi.
Orada olmayı çok seviyordum, gerçekten seviyordum.
Yan komşularımız Steve ve Janet Bruce'tu, bu harikaydı
çünkü İngiltere'ye alışmamıza çok yardımcı oldular.
Amy ve Alex vardı,
çok eğlenceliydi. Pek çok insan,
"Ünlü bir babaya sahip olmak nasıl bir şey?" diye soruyordu.
Ben de "Başka türlü bir şey hiç yaşamadım ki.
O benim sadece babam ve Steve de sadece onun arkadaşı." diyordum.
Çünkü onlar da normal insanlardı.
Hayatımız tamamen futboldan ibaretti.
Bütün kimliğimiz buydu.
Babam çok odaklanmış biriydi.
Her şey kontrol altındaydı.
O inanılmaz derecede profesyoneldi,
rolünü ve pozisyonunu çok ciddiye alırdı.
Kendisine karşı çok katıydı.
Rutinleri vardı, her şeyi belli bir şekilde yapardı
ve bundan asla ödün vermezdi.
Doğum günlerini kaçırdı mı, Noel'i, yılbaşını,
okul gösterilerini kaçırdı mı? Evet, kaçırdı.
Ama hiçbir şeyi değiştirmek istemezdim.
Merhaba Pete.
Seni 10-15 dakika içinde alacağım, tamam mı?
Şu kamerayı kapat, o kameradan sıkıldım.
Finalde oynayacak bir takım arıyoruz.
1980'de "Mavi Göl" filminde kadın başrolü kim canlandırdı?
"Mavi Göl" mu?
Jane Fonda.
Hayır, hayır, o değil...
Brooke Shields.
Evet! 4-0!
-Hayır, hayır, sen... -Şaka yapıyorsun.
Önce Jane Fonda dedin, sonra değiştirdin.
Hayır, hayır, ben sadece Jane Fonda'nın kuzenini söyledim.
İngiltere'ye gitmeyi hep istemiştim.
Kendimi çocukluğumdan beri İngiltere'ye ait hissediyordum.
Ne zamandır bilmem ama hep burada olmam gerekiyormuş gibi hissettim.
Manchester United'a transfer olduğumda
kesinlikle evimde olduğumu anladım.
İlk dört maçımda gol yemedim.
Çok mutluydum.
Basın dikkatimi çekmeye başladı.
Schmeichel'dan harika bir kurtarış.
Peter Schmeichel'dan sezonun en iyi kurtarışlarından biri.
Ben de o sıralarda Manchester United'a katıldım.
Gelmeden önce onu pek tanımıyordum.
Böyle benzersiz bir kalecilik tarzı hiç görmemiştim.
Çok garipti.
Yaptığı bazı şeyleri daha önce
İngiliz futbolunda hiç görmemiştik.
70-80 yardlık uzun elle atışlar yapıyordu.
O dönemde bu, oyunu değiştiren bir şey gibi hissediliyordu.
Top doğrudan kaleciden geldi!
Ama Eski Birinci Lig'e geldiğimde,
çok güçlü oyunculara karşı oynuyordum
ve o zamanlar kalecilere temas etmek serbestti.
Bununla başa çıkmayı öğrenmek zorunda kaldım.
Ceza sahasındaki hakimiyeti
onun en büyük gücüydü.
Top içeri atılıyor, "Nerede?" diye soruyorduk.
Ona güveniyorduk.
O tam bir dağ gibiydi.
Önüne çıkan her şeyi yok edecekmiş gibi hissediyordun.
Herkes eğiliyordu, stoperler ve savunmacılar.
Onun durmayacağını biliyorlardı.
Bu konuda inanılmazdı.
Ama sonra takım arkadaşlarım benimle dalga geçmeye başladı.
"Evet, evet, Fash'le kapışana kadar bekle" dediler.
Ben de düşünüyorum, "Fash mi? Kim bu Fash?"
Meğerse Wimbledon'da oynayan John Fashanu'ymuş.
Rakibini provoke etmeye çalışan biriydi.
Sahaya çıkıyorum, kafamda o var.
Bana karşı gol attı.
Onun kafama girmesine izin verdim.
Bu beni sinirlendirdi.
Bu yüzden karar verdim, ben de öyle olacağım.
O kadar kibirli olacağım ki, tüm bu oyuncular benden nefret edecek.
Onların içine bakacağım.
Varlıklarını bile kabul etmeyeceğim.
Onların konsantrasyonunu bozacağım, sinirlendireceğim.
Beni düşünmelerini istiyorum
ve asla gol atma şansları olmadığını.
Cantona.
Şuna bakın.
Harika kurtarış, Schmeichel.
Bir forvet onun karşısına çıktığında,
bu başka bir kaleciyle karşılaşmak gibi olmuyordu.
O çok farklıydı.
Onda özel bir şey vardı.
Büyük Danimarkalı bu ülkeye geldiğinden beri
29 maçta 16 golsüz oyun.
Old Trafford'a gerçekten çok iyi uyum sağladı.
Beni transfer ettiğinde,
Sör Alex bana takımın son eksik parçası olduğumu söyledi.
Artık ligi kazanabilecek bir takımız.
Walters içeri gönderdi.
Şimdi şampiyonluk hiç şüphesiz Leeds United'a gidiyor.
Manchester United için her şey bitti.
Ligi kazanamamak,
bugün bile inanılmaz derecede üzücü.
O hissi asla üzerimden atamayacağım.
Çok yakındık ve
herkesten çok daha iyiydik,
ama nedense, yeterince iyi olamadık.
O sezondan sonra, zihinsel olarak tükenmiştim.
Futboldan biraz bıkmıştım.
Öncelikle, şampiyonluğu kazanamadık.
İkincisi, Danimarka olarak,
Euro 1992'ye katılamadık.
Yugoslavya'ya yenildik.
Elbette çok hayal kırıklığına uğradım
ama sadece futbolu düşünmek istemiyordum,
biraz ara verip toparlanmak istiyordum
ve bir sonraki sezona hazır olmak istiyordum.
Yugoslavya'nın iç savaşa sürüklendiği
konusunda endişeler artıyordu.
Uluslararası toplumun Yugoslavya'yı
her şeyden dışlayacağına dair
söylentiler dolaşıyordu.
Bu olursa, Euro 1992'den de ihraç edileceklerdi,
ve onların yerine gruptaki ikinci takım
gidecekti, yani biz gidebilirdik.
Tamamen dürüst olmam gerekirse,
bu fikri korkunç buldum.
Yaptırımlar onaylandı,
Yugoslavya Avrupa Şampiyonası'ndan çıkarıldı.
Turnuva 10 gün içinde İsveç'te başlıyor.
Soru şu, en iyi futbol ülkeleriyle
mücadele edebilecek kadar iyi miyiz?
Ben iyimserim ama saf bir iyimser değilim.
Gidip Avrupa şampiyonu olacağımızı düşünmüyorum.
Hazırlık sürecimizin yeterince iyi olabileceğini sanmıyorum.
Karar verildiği gün,
doğrudan kampa girdik.
Teknik direktörümüz Richard Moller Nielsen,
bu konuda çok netti.
Öncelikle, Yugoslavya halkına karşı sorumluluğumuz vardı.
Onlar cezalandırılmıştı,
bu yüzden Euro 92'ye gidip çaba göstermemek olmazdı.
Peter ve Richard'ın çok iyi bir ilişkisi vardı.
Peter takım arkadaşlarından çok şey bekliyordu
ve Richard'ın çok çalıştığını görebiliyordu.
Rakip hakkında her şeyi biliyordu ve Peter bunu beğeniyordu.
Peter aslında derin bir sadakat duygusuna sahip biri.
Eğer onunla bir bağ kurarsanız,
bu onun için çok önemli olur.
Bir bakıma, Moller Nielsen tıpkı Peter gibi biraz dışlanmış biriydi.
Peter'ın Moller Nielsen'de sevdiği şey,
aynı hırsa sahip olmalarıydı.
Ben burada olmak istemiyordum ama
o beni hemen buraya getirdi.
Pazartesi günü
ilk kez bir araya geldiğimizden beri
takımın coşkuyla dolup taştığı açıkça görülebiliyor.
Çok iyimseriz.
Kimse üç kez kaybetmeyi hayal edemez.
İnsanlar yarı finale
anca ulaşabileceğimizi düşünüyordu.
Evet, Danimarka'nın ilk maçı
11 Haziran'da Malmo'da İngiltere'ye karşı oynanacak.
Fırtına öncesi sessizlik.
Danimarka-İngiltere maçı, şu an bulunduğumuz Frankfurt'ta oynanıyor.
Oğlumun bu maçta olması, gerçek bir duygusallık katıyor.
Umarım, umarım, parmaklarımı çapraz yapıyorum,
Kasper'a da merhaba diyebilirim.
Bu çok güzel olurdu.
Talksport'a çıkmam gerekiyor.
Bu biraz hassas bir durum çünkü burası hem memleketim
hem de benimsediğim ülke.
Aptalca manşetler oluşturmak istemiyorum.
İyi gitmiyor çünkü beynim çok yorgun.
Beni yakalamak için iyi bir zaman seçtiler.
Benden saçma bir şey söylememi istiyorlarsa, işte şimdi tam zamanı.
-Nasılsın? -Geldiğiniz için çok teşekkürler.
Bu adamlar beni takip ediyor.
Çekim yapmalarını sorun etmiyorsun değil mi?
Hayır, sen, lanet olsun, kameraları bayağı seviyorsun, değil mi?
Benden mi?
Danimarka bugün İngiltere'yi yense büyük bir sürpriz olur mu?
Bence bu büyük bir kelime çünkü bu,
Danimarka'nın çok iyi bir takım olmadığını ima eder.
Ama bence biz gerçekten iyi bir takımız.
Bu şok edici bir sonuç olmaz.
Ama büyük bir sonuç olur.
Hull bayrağının yanında bir fotoğraf çekilebilir miyiz?
-Sorun olmaz, değil mi? -Tamam.
-Bugünün tadını çıkarın. -Teşekkürler.
Kavga yok.
Bira içmek için biraz erken değil mi?
Maçtan önce on litre içmek zorundaysan
erken başlamalısın.
Hadi İngiltere!
Maç sonrası oyuncularla röportaj yaparım ama bunu asla yapmam.
-Tebrikler. -İşte böyle.
İşte.
Hiç üzülmedin mi?
Bir maçı...
Bir maçı kazanamadığımızda hep bir hayal kırıklığı olur.
Peter, Danimarka için büyük bir geceydi.
Burada Malmo'de kendinizi biraz şaşırttınız mı?
Hayır, kendimizi şaşırttığımızı söyleyemem.
Maçı kazanamadığımız için biraz hayal kırıklığına uğradım.
İngiltere'ye karşı oynadığımızda,
biz daha iyi takımdık.
Birbirimize bakıyorduk ve
"Burada gerçekten bir şeyler başarabiliriz" diye düşünüyorduk.
Altı yıldır birlikteydik.
İyi bir takım olduğumuzu biliyorduk.
Bir anda inancımız biraz değişmeye başladı.
Özgüvenimiz yükselmeye başladı.
Sonra Stockholm'e gittik
ve İsveç'e karşı ikinci maçı oynadık.
Çok sayıda fırsat yarattık
ama hepsini kaçırdık.
Onların bir şansı oldu ve gol attılar.
Soyunma odasında oturduğumu hatırlıyorum.
Hayal kırıklığına uğramıştım ve çok sinirliydim.
Hiçbirimiz medya ile konuşmak istemiyorduk.
Baskı altındaydık, teknik direktörümüz de baskı altındaydı.
Çok zor bir durumdaydık.
Ama tabii ki, son maçta Fransa'yı yenersek,
yarı finale çıkacaktık.
Onlar turnuvanın favorileriydi.
Maçtan önce gelip bize, "Bize fazla yüklenmeyin,
çünkü sıradaki maçımız Hollanda'ya karşı," dediklerini hatırlıyorum.
"Bu adamların kazanmasına izin veremeyiz," diye düşündüm.
O andan itibaren,
herkes burada bir şeyler başarabileceğimize inandı.
Sonra Danimarka kırmızı ve beyaza büründü,
her yerde bayraklar vardı.
Her şey kırmızı ve beyazdı. İnanılmazdı.
Benim için Danimarka için oynamak,
ülkeni temsil etmek en büyük şeydi.
Bu, zirveydi.
Babam vefat ettiğinde
tüm evraklarını incelerken,
aslında Polonya'da doğduğumu fark ettim.
Yaklaşık altı yaşıma kadar Polonya vatandaşıymışım,
babam Danimarka vatandaşı olana kadar.
O zamana kadar aslında Polonya vatandaşıymışım.
Garip bir durum, çünkü ben yarı Polonyalıyım.
Ama Polonya ile hiçbir bağım yok.
Hiçbir akrabamı tanımıyorum.
Birkaçını biliyordum, ama hepsi vefat etti.
Ama çok garip, çünkü
muhtemelen hâlâ hayatta olan
ve hiç tanımadığım bir ailem var.
Cruyff?
Ne yapıyorsun?
Sen küçük bir Polonya köpeği misin?
Öyle misin?
Sen Almansın, değil mi? Almanya'da doğdun.
Hollanda'nın gelmiş geçmiş
en iyi futbolcusunun adını taşıyorsun.
Bu oldukça komik, değil mi? Hollanda ve Almanya,
futbol açısından birbirlerinden nefret ederler.
Biz de bir Alman köpeğine bir Hollandalı süperstarın adını verdik.
Değil mi?
Şimdi, son şampiyon Hollanda
ve Avrupa Şampiyonası tarihinin
en başarılı ülkesi Almanya ile
finale çıkmak için mücadele ediyor.
Hollanda'ya karşı oynadığımız maç her iki tarafa da gidebilirdi.
1-0 ve 2-1 öne geçtik.
Maç 2-2 sona erdi.
Beş penaltı kurtarmam gerekiyordu.
Bu anı iple çekiyordum.
Bu oyunun bir parçasıydı ve keyif almamam için hiçbir neden yoktu.
Ama bir kaleci olarak, penaltı atışlarında
hiçbir kontrolün yoktur.
Peki, nasıl kontrol sağlayabilirsin?
Kendi kendime dedim ki, "Tamam, ilkinde sağa gideceğim,
ikincisinde sola gideceğim."
Bu tamamen içgüdüydü, aklıma gelen şeydi.
Sola, sağa ya da beşinde de sola atlayabilirdim.
Rastgele hareket edecektim, yani yenilirsem
kendi kararım yüzünden yenilirdim.
Rakip beni alt etmiş olmazdı.
İnanılmaz değil mi? Schmeichel kurtardı!
Danimarka için hayati bir kurtarış!
Doğru tahmin ettim. Tahmin değil, çünkü bu bir tercihti.
Tercihim doğruydu.
Kontrol bende.
Danimarka'dan başka hiçbir takım Dünya Kupası ya da
Avrupa Şampiyonası'nda finale çıkmadı.
Biz tarih yazdık ve bir sürü bira ile kutladık.
Sabah beş civarında, bir piyanonun etrafında
oturduğumuzu hatırlıyorum,
Peter çalıyor ve biz şarkı söylüyorduk.
Menajerimiz kahvaltıya indiğinde,
bize gelip dedi ki, "Çocuklar, artık
yukarı çıkıp uyumalısınız,
çünkü dört saat içinde
antrenman yapmamız gerekiyor.
Dört gün sonra Almanya'ya karşı final oynayacaksınız."
Jack Charlton, hiç kimse Danimarka'nın bu maçı
kazanabileceğine inanmıyor. Bunun hakkında ne düşünüyorsunuz?
Mantıken, ben de aynı şeyi söylerdim.
Finalde malzeme sorumlusu beni malzeme odasına çağırdı
ve bana formayı gösterdi.
"Bu akşam bunu giymeni istiyorlar," dedi.
Onun için bu korkunç bir formaydı
ama ben ona baktığımda,
"Bu hayatımda gördüğüm en güzel forma," diye düşündüm.
"Bu finalde bunu giymeden oynamam mümkün değil."
Bu bana ekstra güç verdiğini hissettim.
En iyi oyunlarımdan birini oynamam gerektiğini biliyordum.
Almanya dünya şampiyonuydu.
Harikalardı.
İlk 20 dakika boyunca üstümüze üstümüze geldiler.
Birbiri ardına gelen pozisyonlar...
Dur durak bilmeyen bir baskı vardı ama biz fırtınayı atlatıyorduk.
Sonra biz gol attık.
Jensen'dan harika bir gol!
Şahane bir gol attım ama
eğer kalede Peter Schmeichel olmasaydı,
muhtemelen bu maçı iki ya da üç farkla kaybederdik.
İkinci yarıda Almanya her şeyi denediğinde,
Peter daha önce hiç görmediğim kurtarışlar yaptı.
Adeta sekiz kollu bir ahtapot gibiydi.
Vilfort.
Ve gol!
Bir gol daha attılar.
Artık Danimarka, futbol tarihindeki
en büyük gecesinden sadece bir adım uzakta.
Onun dünya çapında bir kaleci olduğunu biliyorduk.
Bazen kendini göstermek için doğru günü yakalaman gerekir.
O gün, o bunu yaptı.
O andı.
İnanılmazdı.
Son düdük çaldı.
Garip bir histi.
Ne yaparsınız?
Bunu nasıl kutlarsınız?
Dürüst olmak gerekirse,
o andan sonra ne olduğunu bilmiyorum.
Gerçekten.
Her şey o kadar gerçek dışıydı ki...
Gerçek dışıydı.
Bundan sadece iki hafta önce,
turnuvada bile değildik.
Zaten otelde olan bir takımın yerine geçtik.
Onları bir anda dışarı attılar ve biz onların odalarına yerleştik.
Bu onların da hikayesiydi.
Peter Schmeichel, söylemeliyim ki,
şu anda Danimarka'nın en popüler adamı.
Burası, başardıklarımıza
inanmaya başladığımız yer.
Kendimizi çimdiklememize gerek yok.
Bu, kesinlikle muhteşem bir şey.
Bu zafer bana farklı bir statü kazandırdı.
Bu, Danimarka futbolunun ve hatta
Danimarka spor tarihinin zirvesiydi.
Ama bunların hiçbiri, Schmeichel'ın sergilediği
o muhteşem performansı
olmadan asla mümkün olmazdı.
Kaleciliği daha önce hiç görmediğimiz bir seviyeye çıkardı.
Danimarka için oynamak büyük bir hayalimdi.
Sahaya çıkıp milli marşı dinlemek inanılmazdı.
Küçük bir ülke olmamıza rağmen,
başarılı olma konusunda yanıp tutuşuyorduk.
14 yıl bu takımın bir parçasıydım ve her anından keyif aldım.
O an asla kaybolmaz, hala içimde yaşıyor, çok sık hatırlıyorum.
Çünkü bu, insanlara gerçekten bir şey ifade etti.
Dünyaya bunun yapılabileceğini gösterdik.
Danimarka'daki insanlara bunun başarılabileceğini gösterdik.
O, bir Avrupa finalinin galibi olarak geri döndü.
Havaya girmişti. Gerçekten harikaydı.
Bence bu ona yardımcı oldu.
Bence nerede oynayacak olursak olalım,
o buna hazırdı.
Futbolun yeni Premier Lig'i nihayet onay aldı.
Birinci Lig'in yerine geçecek olan bu lig,
bu Ağustos'ta başlayacak.
Premier Lig, en başından itibaren farklıydı.
Oyun gerçekten televizyon gelirlerine açıldı
ve birçok yönden Manchester United için inşa edildi.
Psikolojik olarak, önceki sezonda yaşananların
üzerini çizmek için iyi bir fırsattı.
Bu, Ferguson için kullanışlı bir araçtı.
"Bu yeni yarışmanın ilk kazananı biz olalım" dedi.
Takımın soyunma odasında gerçekten iyi bir atmosfer vardı.
Çok fazla iyimserlik hâkimdi.
Sonra başladık.
İki mağlubiyet aldık, bir de beraberlik.
Üç maçın ardından ligin alt sıralarındaydılar
ve United hakkındaki tüm sorular geri dönüyordu.
Ama panik yoktu.
Teknik Direktör hep şöyle derdi, "Sezon Paskalya'da başlar."
Asıl önemli olan zaman o zamandır.
Eğer hata yapacaksanız,
eğer maç kaybedecekseniz, erken yapalım."
Ekim, United için korkunç bir aydı.
Üç mağlubiyet aldı ve dört maç boyunca gol atamadı.
Peter Schmeichel dedi ki, "Eğer bir forvet almazsak,
hiçbir şey kazanamayız."
Eric transfer edildiğinde
her şeyin değiştiği anlardan biriydi.
Önceki sezon Leeds United'ın en önemli ismiydi.
Bir şekilde, Ferguson onu transfer etti.
Bu kulüp özeldi. Özel olduğunu biliyordum.
United'a gelmek için iyi olmalısınız.
Güçlü bir karaktere sahip olmalısınız,
bu kulübün baskısını kaldırabilmek için gerekli.
Çünkü bazı oyuncular bunu başaramaz.
Eric, İngiliz futbolunda daha önce gördüğümüz
hiçbir şeye benzemiyordu.
İlk geldiğinde İngiliz futboluna alışmakta
-zorlandın mı? -Hayır.
Hayır.
Hayır, çünkü İngiliz futbolu bana alışmalıydı.
Cantona. Bu harika bir gol.
Dennis Irwin tekrar içeri girdi!
Eric Cantona bambaşka bir seviyede.
Onun farklı olmasını sevmiştim.
O büyük bir etki yarattı.
Artık ligi kazanabilecek bir takımımız vardı.
Eric ile uzun bir süre aynı odada kaldım.
Beş yıl boyunca oda arkadaşıydık, çok iyi bir ilişkimiz vardı.
Birçok şeye ilgi duyuyordu.
Keskin fikirleri vardı, ama aynı zamanda açık görüşlüydü.
Peter bana göz kulak oldu.
Gerçek bir liderdi.
Fiziksel olarak güçlüydü ama zihinsel olarak da güçlüydü.
Gerçek bir karakteri vardı.
O bir kazanan ve liderdi. Herkesi yanında götürürdü.
Tepenin zirvesine.
Manchester United
İngiltere'nin şampiyonu!
Muhteşem!
Biz harikayız, değil mi?
-Adın ne? -Kasper Peter Schmeichel.
Sonunda ligi kazandık. 26 yıldır kazanamamıştık.
Siktir, parlatalım şunu!
Harika!
Berbat görünüyor.
Bozma.
Aferin, çocuklar.
Dennis, Dennis.
Bu gerçekten iyi bir tane.
Senin için yeterince iyi!
Peter!
Şimdi geri dönüp tekrar yapmamız gerekiyor.
Benim bakış açım şuydu. Bir kez kazandım mı, artık önemli değil.
Rafa kaldır. Unut gitsin.
Devam etmemiz gerekiyor, tekrar ve tekrar.
Şampiyonlar, Manchester United,
rakiplerin yakalaması gereken takım olacak.
Her zaman gereklilikleri biliyorduk ve
Sör Alex bundan asla ödün vermedi.
Premier Lig'i kazanmalısın. Hepsi bu.
En yüksek seviyende performans göstermelisin.
Aksi takdirde, yerini başka biri alır.
18-19 yaşında A takım soyunma odasına girdiğinde,
kendini neredeyse delilerin arasında buluyordun.
Peter büyük bir karakterdi ve
onun ne kadar güçlü bir kişiliğe sahip olduğunu anlıyordun
sadece sahada değil, soyunma odasında ve
antrenman sahasında da.
Doğru başladığımızdan emin olun. Bugün bizim günümüz!
Hadi Gaz, hazır mısın?
Oyalanmayın, hadi çıkalım.
Gary, bugün iyi odaklan!
Hepsi agresifti, önde baskılıydılar
yoğundular,
talepkâr figürlerdi.
Hepsi vahşiydi.
Hayatında Roy Keane, Paul Ince, Mark Hughes
ve Peter Schmeichel kadar vahşi başka biriyle
asla karşılaşamazdın.
Tabii ki Sör Alex Ferguson, patron da dahil.
Hey!
Peter inanılmaz derecede talepkârdı.
Hatalara yer yoktu.
Peter Schmeichel'dan daha fazla gol yemekten
nefret eden birini görmedim.
Oyuncularımda kendimden bir şeyler görmeyi hep sevmişimdir.
Peter'da büyük bir parçamı görüyorum.
O bir kazanan.
Önünde bir hata yaparsam,
sanki büyükannesinin çantasını çalmışsın
gibi bakardı.
Bu bir suç gibiydi.
Bu yüzden büyük Danimarka aksanıyla bana bağıran hep oydu.
Şimdi buna zorbalık denir ama
geri dönüp baktığımda,
bu sadece sert ve yoğun bir ortam,
inanılmaz bir kazanma mentalitesinin
hakim olduğu bir yerdi.
O seviyeye ulaştıklarında ve takıma girmeye başladıklarında,
Manchester United'da oynamanın nasıl bir şey olduğunu
az çok biliyordun.
Zihinsel olarak çok güçlü olman gerekiyordu.
Bu yüzden sertleşmeleri gerekiyordu.
Bunun eski moda bir düşünce olduğunu biliyorum ama
bu, karakter ve standartları oluşturur.
Anında gelen sıkıntıyla baş edemezsen
eleştiriye dayanamazsan,
o takımda sana yer yoktur.
Hem de hiç.
Sormam lazım, sinirin nasıl?
Sesin yıllardır Steve Bruce ve Gary Pallister'in kulaklarında
yankılanıyordu, değil mi?
Biliyorum. Ama bu çoğunlukla bir rol yapma meselesi.
Bu bir rol mü yani?
Hayır, hayır, buna bir rol diyemezsiniz.
Yani, bizim aramızda öyle hissettirmiyor.
Bunun bir rol olduğunu söyledim
ve her zaman söyledim, oyun bittiğinde
o karakterin dışına çıkma yeteneğim vardı
Bu sadece bir yanılsama.
O karakterine girip çıkamazsınız,
çünkü 90 dakika boyunca bunu sürdürmek zor.
O zamanlar hiç duygularını göstermezdi.
Öfke, öfkesini gösterirdi
ama duygularını, hislerini göstermezdi.
Sanırım onun için bu bir zayıflık işareti olurdu.
Onun zayıf olduğunu görmememiz gerekiyordu.
Bu onun doğasında yoktu.
Eğer babam bir maçı kaybetmişse
hiçbirimiz onunla aynı arabaya binmek istemezdik.
Başka bir arabaya binmek isterdik.
Bir seferinde çok sinirli olduğu bir maçı hatırlıyorum
ve eve resmen uçuyorduk.
Pek rahat bir yolculuk değildi.
Tek istediğimiz eve varıp hayatta kalmak için dua etmekti.
Şimdi onunla aynı meslekte 23 yıldır çalıştıktan sonra,
davranışlarını çok daha iyi anlıyorum.
Sürekli değerlendirilmek ve sürekli performans baskısı altında olmak.
Futbol bunu insana yapar.
Çalışma temposu, çaba, oraya ulaşmak için gerekenler...
Bunlar başkalarıyla ilişki kurmayı kolaylaştıracak
özellikler değildi.
Babam taviz vermezdi, oldukça disiplinliydi,
bense rutinler konusunda biraz daha rahatım.
Annem bana insanlarla
daha rahat olmayı, daha sosyal olmayı
ve hiçbir şeyi kaçırmak istememeyi öğretti
Çok kibirli görünebilir.
Öyleydi de. Ama ben daha yeni
bu kibirin altında büyük bir utangaçlık olduğunu öğrendim.
Bana sorarsanız, kibirli olmaktan çok utangaç.
Oynamayı bırakalı o kadar uzun zaman oldu ki
geriye dönüp baktığımda "Aman Tanrım.
Tanrı aşkına,
neden böyleydin?
Bu çok utanç verici."
Ama içten içe biliyorum ki, eğer böyle olmasaydım,
bu başarıyı elde edemezdim.
En iyilerin en iyisi olmak için
böyle biri olmak zorundaydım.
En iyi takımlar her zaman teknik direktörlerini yansıtırlar.
Biz de Alex Ferguson'u tamamen yansıtıyorduk.
O benim gibi biri için mükemmeldi.
Evet, çarpıcıydı
ama ben de öyleydim.
Çok talepkârdı.
Eğer hırslıysanız, talepkâr bir patron istersiniz.
İşin güzel yanı, eğer gerçekten
sinirlenip kendini kaybederse,
ona karşı çıkabilirdiniz.
O bir tepki arıyordu
ve eğer ona karşılık vermezseniz hayal kırıklığına uğrardı,
çünkü umursadığınızı görmek isterdi.
Sıra Liverpool'a geldiğinde,
tavrında hafif bir değişiklik olmuştu.
"Beyler, sırada Liverpool var. Hazır olun."
Bu maçta çok hızlı bir şekilde 3-0 öne geçtik
hatta rahatlıkla 5-0 veya 6-0 yapabilirdik.
Ama sanki oyunu durdurduk.
Onlar gol attı. 3-1, ardından 3-2 oldu...
İkinci yarıda takımı oyunda tuttuğumu hissettim.
Bizi sürekli baskı altına aldılar.
Eşitliği sağladılar.
Maçtan sonra tabii ki hayal kırıklığına uğradı
ve sinirlendi.
Beni suçladı.
Ona sinirlenmemin sebebi,
attıkları üçüncü golün,
hayatı boyunca her gün çıkıp alacağı türden bir ortaydı.
Bana göre o top tamamen onun olmalıydı.
Bu beni öfkelendirdi.
Kesinlikle benim hatam olmadığını düşündüm
ve tepki verdim.
Yüz yüze tartıştık.
Bu tür şeyler hakkında konuşmayı sevmem.
Bu, sadece bizim aramızda kalması gereken bir şey.
İnsanların her şeyi bilmek istediğini anlıyorum.
Ama ben, böyle şeyleri anlatacak biri değilim.
Keşke bir kamera kaydetseydi,
çünkü gerçekten kelimelerle anlatamam.
Teknik direktör ve oyuncu arasında, veya oyuncular arasında
gördüğüm en şiddetli tartışmaydı.
Böyle bir şeyi daha önce hiç görmedim.
Gerçekten kavga edeceklerini sandım.
Kavga edecekler sandım.
Direktörün 20 yıl boyunca birçok oyuncuya sert çıktığını gördüm,
devre arasında gelip herkesi parçaladığını gördüm,
buna ben de dahilim.
Ama bu sefer Peter tam anlamıyla karşılık veriyordu
ve direktör de aynı şekilde karşılık veriyordu,
Ben içimden "Bu ne lan?" diyordum.
Tam anlamıyla delirmişlerdi.
Vahşiydi. Korkunçtu.
Kendimi tamamen kaybettim.
Takım arkadaşlarım hakkında söylememem gereken şeyler söyledim.
Bunu yapamazsın.
Bu neredeyse ihanet gibi bir şeydi.
Bir takım üyesi olarak oyuncuları eleştirmek benim işim değil.
Belki de en büyük pişmanlığım budur.
Kesinlikle bir çizgiyi aştım.
Onunla bir çizgiyi aştım, ona şeyler söyledim.
Kendimi kaybetmeme asla izin veremem.
Ona, "Sen bittin" dedim.
Duşumu aldım, otobüse bindim. Öfkeden deliye dönmüştüm.
Eve döndüğümde hâlâ öfkeden kuduruyordum.
Menajerime, "Beni kovdu, hemen bana başka bir kulüp bulmalısın" dedim.
Herhangi bir yere gitmeye hazırdım.
Pazartesi sabahı kulübe gittim, onun ofisine çıktım.
Bana, "Seni bırakmak zorundayım" dedi.
Ben de, "Tamam, sorun değil" dedim.
O an hayal kırıklığı bile yaşamadım, çünkü
ben de böyle biriyim, ve içimden,
"Bunu kabul etmeyeceğim" diye düşünüyordum.
Bir toplantı düzenledi ve takıma inanılmaz bir şekilde öfkelendi.
Sonra çıktı ve ben de, "Arkadaşlar, davranışım için özür diliyorum.
Bu çok yanlıştı. Gerçekten, gerçekten üzgünüm" dedim.
Sonra beni kovmadı.
Bu konu bir daha asla açılmadı.
Menajerime, kapının önünde durduğunu
ve benim özrümü duyduğunu söylemiş.
Neden şaşırdığını bilmiyorum,
ama "Tamam, sorun yok" demiş.
"Onu takımda tutacağım."
Bense, "Bu işten nasıl kurtulacağız?" diye düşünüyordum.
Sonra çıktı ve özür diledi.
"Şükürler olsun," dedim kendi kendime.
O sezonda, Manchester United,
Premier Lig tarihinin en iyi takımlarından biri haline geldi.
Çift kupa kazandılar.
Bu, takımı başka bir seviyeye taşıdı.
Tüm sezonları birbirine karıştırıyorum.
Her şey bulanık hale geliyor.
İngiltere'deki diğer takımlar için standartları biz belirliyorduk.
Bu, çocukluğumdan beri hayalini kurduğum şeydi.
O soyunma odasında oturduğunuzda
ve etrafınızdaki oyunculara baktığınızda,
"Her şeyi kazanacağız" diye düşünüyordunuz.
Bizi anlaşamayan bir grup olarak görüyorlardı.
Ben oraya arkadaş edinmeye değil, kazanmaya gitmiştim.
Herkes orada aynı sebeple bulunuyordu.
Evet, tartışmalarımız olabilirdi ama bu tamamen önemsizdi.
Biz oraya kazanmak için gitmiştik. Açgözlüydük.
Her şeyi kazanmak istiyorduk.
Bu, hepimizin paylaştığı ortak noktaydı.
Kazanamadıklarınızı daha çok hatırlıyorsunuz.
Özellikle hiçbir şey kazanamadığınızda.
Bunu kullanıyorsunuz.
Bu, daha iyi olmanız için elinizdeki bir araç.
İşin özü kazanmaktır.
Her oynadığınızda, sahip olduğunuz her şeyi
ortaya koyuyorsunuz.
İyi günler bayanlar ve baylar.
Bugün sizi buraya, Peter Schmeichel'in sezon sonunda
İngiliz futbolundan emekli olmayı düşündüğünü
duyurmak için davet ettik.
Sezon sonunda Manchester United'dan ayrılmak için
izin istedim ve kulüp bunu
nazikçe kabul etti.
Bunun için gerçekten minnettarım.
Şu an en önemli şey, sezonun
geri kalanına tamamen odaklanabilmem.
Manchester United ile harika bir kariyerim oldu.
Kulübe, oyunculara ve taraftarlara borçluyum.
Sezonu zirvede, kazanarak tamamlamak için elimden geleni yapacağım.
Şüphe yok ki tükenmişlik,
büyük ihtimalle stresin bir sonucu.
1998 Dünya Kupası'nın sonunda...
Çeyrek finalde elenmiştik.
Sör Alex'i arayıp, "Ne zaman dönmemi istiyorsun?" diye sordum.
"Yarın dönmeni istiyorum," dedi.
Kendi kendime, "Tanrım, bittim ben," dedim.
Dört yıldır hiç ara vermemiştim.
35 yaşındayım.
Bunu daha ne kadar yapabilirim?
İyi bir kaleci olmak başka bir şey,
Ama bir Premier Lig takımının ve milli takımın bir numarası olmak...
Bu sadece kalecilikle ilgili değil. Bu, tamamen zihniyetle ilgili.
Bir hata takıma mal oluyor,
bu yüzden mükemmel olmak zorundasınız.
Ama kimse mükemmel değildir.
Fakat attığınız her adımda mükemmele
olabildiğince yakın olmak zorundasınız.
O kalede durmadıysanız, gerçekten ne demek olduğunu bilemezsiniz.
Çoğunun anlayabileceğinden daha büyük bir baskı.
Bu kadar uzun süre üst seviyede oynadıktan sonra,
Peter ilk kez kendini
bir kaleci olarak kırılgan hissetti.
Modern futbolda psikologlar olurdu,
performans uzmanları olurdu.
Ama o dönemde futbolcular yenilmez olmak zorundaydı.
Manchester United gibi bir takımda oynuyorsanız,
zayıflık göstermek gibi bir şansınız yoktu.
O hep öyle bir oyuncu oldu.
Her zaman kendime şunu söyledim,
"Eğer bu seviyede olmadığımı hissedersem, bir şey yapmalıyım."
Bunun benim için son sezonum olması gerektiği çözümüne vardım.
Man United için oynamaya devam edemezdim
ve bu kararı tamamen kendi başıma verdim.
Kimseyle konuşmadım.
Olgunlaştıkça geriye dönüp, "Bu ne kadar aptalca bir şeydi?" dedim.
İnsanlarla konuşmalısın.
Sana "Hey, böyle büyük bir karar vermek için
uygun bir durumda değilsin." derlerdi.
Ama beni bedavaya bırakmaları gerekti.
Bunu ben talep ettim.
Kolay olmadı ama sonunda kabul ettiler.
Alex, bu kulüp için ve senin için
üzücü bir gün, değil mi?
Evet.
Ama inanılmaz biriydi.
Kariyerimde, hem oyuncu olarak hem de teknik direktör olarak,
gördüğüm en iyi kaleciydi.
Tamam, çok teşekkürler.
Fergie hiç direnmedi.
Her zaman, "Gözlerindeki kararlılığı görebiliyordum,
bu yüzden karşı çıkmak istemedim." derdi.
Bir toplantı yaptık ve dedim ki, "Bu benim son sezonum olacak."
O da, "O zaman güzel bir sezon olsun." dedi.
Bir sonraki adım Avrupa'yı kazanmaktı.
Sadece Premier Lig'i kazanırsak yerimizde saymış oluruz.
Avrupa'da kazanmamız gerekiyordu.
Alex Ferguson, her şeyi başarmış bir teknik direktördü,
ama Avrupa Kupası'nı kazanmamıştı.
Bu bir saplantıya dönüştü ve Manchester United'ın hedefi oldu.
O kulübün gelenekleri,
Avrupa Kupası'nı kazanmanı gerektirir.
United tam olarak bu noktadaydı.
Manchester United ve Inter Milan,
haftanın Avrupa çeyrek finallerinin en dikkat çeken eşleşmesi.
Onların takımı inanılmazdı
ve bizi ezdiler.
Zanetti, Inter Milan için geliyor.
Yakın direğe doğru, Schmeichel kurtarıyor.
Şimdi Jaap Stam. Schmeichel yine kurtardı.
Colonnese için bir şans!
Henning Berg çizgide engelledi!
Ve bir orta geldi, Zamorano bir şans yakaladı!
Sanki...
Onun her zaman yaptığı bir şeydi.
Everton ile oynadığımız bir maçı hatırlıyorum,
forvet oyuncuları kaleye doğru giderken...
Schmeichel harika bir kurtarış yaptı.
Sonra bağırarak üstlerine koştu!
Ödleri koptu.
Büyük, sarışın devin yanından geçmek mümkün değildi.
Vücudunu açarak kurtarış yapmasıyla ünlüydü.
Gerçekten dev gibiydi.
Ben bile yolundan kaçardım.
Yüksek atlamada Fosbury vardı.
Dick Fosbury ve inanılmaz Fosbury sıçrayışı.
Ve Panenka.
Ama artık tüm kaleciler böyle kurtarış yapıyor, bir canavar gibi.
Schmeichel hareketi. Schmeichel tekniği.
Peter bir şey yarattı.
Peter Schmeichel'dan müthiş bir kurtarış!
Bu çeyrek finalin
en kritik anlarından biri olabilir mi?
Bizi ezip geçtiler,
ama biz 2-0 kazandık.
Inter'den sonra Juventus ile eşleştik
ve Juventus büyük bir sınavdı.
Önceki tüm sezonlarda kaybedeceğimiz iki dev takım
karşı karşıya geliyordu.
Peter, tebrikler.
Şampiyonlar Ligi finaline ulaştınız.
Evet, yani, böyle bir şeyi hayal bile edemezdim.
Premier Lig'de Arsenal son şampiyondu.
Sürekli başa baş gidiyorduk.
Arsenal ile aramızdaki bu rekabet, benim en çok eğlendiğim dönemdi.
Çünkü kazanan biz olduk.
Böyle bir kaliteye karşı üstün gelmek
inanılmaz bir duyguydu.
Bazen çizgiyi aştılar, evet, ama bu futbolun bir parçasıydı.
Futbolu daha önemli hale getirdi.
O yıl yaptığımız her şeyin karşılığını aldık.
Bize hiçbir şey tepside sunulmadı.
Asla inancımızı kaybetmedik.
Hakem maçı bitirene kadar mücadele etmeye devam ettik.
Bir anda üç maç, üç galibiyet
ve inanılmaz bir sezon yaşayabilirdik.
Üç galibiyet, küçük galibiyetler.
Bir anda, rüya gerçeğe dönüşmeye başladı.
Manchester United, gerçek bir sportif büyüklüğün eşiğinde.
Peter Schmeichel,
İngiltere'deki son lig maçına çıkıyor.
Bence kaleciliği bambaşka bir seviyeye taşıdı.
O üç maça ulaştığımızda,
benim için ilk iki maçla ilgili hiçbir şüphe yoktu.
Tottenham'a karşı kaybetmek imkânsızdı.
İmkânsız.
Lig sezonunun son gününde,
son düdüğe kadar mücadele ettik.
Manchester United, yedi sezonda
beşinci kez şampiyon oldu.
Bu inanılmaz üçlemenin ilk ayağı tamamlandı.
İki maç daha.
FA Cup finalini kaybedeceğimizin imkânı yoktu.
Sorun şu ki,
o sezon Bayern ile iki kez karşılaşıp
iki maçı da berabere bitirmiştik.
O maçı kazanabilecek miydik?
United, Bayern Munich'in dev olduğunu biliyor,
üç kez Avrupa Kupası'nı kazanmışlar
ve onlar da bir üçleme peşindeler.
Menajer Alex Ferguson, ilk 11'ini ancak yarın açıklayacak.
Ancak kesin olan bir şey var, Peter Schmeichel.
United'ın kalesinde son kez oynayacak
ve takımın kaptanı olacak.
Gençken, maçlardan önce ciddi şekilde gergin olurdum.
Brondby'deki ilk maçım, Şampiyonlar Ligi çeyrek finaliydi.
Otobüsün kaza yapmasını diliyordum ki maçı oynamayalım.
O kadar büyük bir maçtı ki,
şimdiye kadar oynadığım stadyumlardan
en kalabalık olanı burasıydı ve çok gergindim.
Kendime dışarıdan baktım ve dedim ki,
"Pete, hayatın boyunca bu maçları hayal ettin,
ve şimdi korkuyorsun. Bunu yaşamalısın,
bu muhteşem bir şey."
Artık gerilmemeye karar verdim.
O andan itibaren, bir daha heyecanlanmadım.
Beni böyle bir şeyi yapmaya iten şey neydi?
Bunun için inanılmaz bir güç gerek.
Bu gücün nereden geldiğini bilmiyorum,
ama oradaydı.
Şampiyonlar Ligi finali.
Tam zirvedesin.
Dünyadaki herkes senin ne yaptığını izliyor
ve sanırım bundan daha yükseğe çıkmak mümkün değil.
Bundan neden korkasın ki?
Orada çünkü bunu seviyorsun, o yüzden keyfini çıkar.
Bayern Munich için çok kolaydı.
Oyuncular çok iyi ve çok disiplinliydiler.
1-0.
Oyunu tamamen kontrol ettiler.
Ama fırsatları vardı ve hiçbiri değerlendirilmedi.
Direğe vurdular, üste vurdular.
Ne bilmek istiyorsun?
Direğe vuranın
girip girmediğinden biraz şüpheliydim.
Carsten Jancker'ın üst direğe vuruşu,
onun girmeyeceğini biliyordum.
Biraz şansımızla ilerliyorduk.
Üç dakika kaldı.
Sonra korneri kazandık, yani zamanının geldiğini biliyordum.
Büyük kaleci geliyor.
Peter Schmeichel ileri çıkıyor.
Karmaşa yaratmak için ileri çık.
Kazanmaya çalışırken yapabileceğin her şeyi yaparsın.
Bu, teknik direktörden gelir.
Hiçbir otoritem yoktu.
Schmeichel'a doğru.
Topa dokundu.
Kafası topu kaleye doğru gönderecek kadar büyük değildi.
Dwight Yorke için geldi. Çıkarıldı.
Giggs şut atıyor. Sheringham.
Ama sonra golü bulduk.
Geriye koşarken,
adrenalin, nefesimi kesiyordu.
Şimdi tekrar odaklanmaya çalışıyordum,
"Nefesini sakinleştir, odaklan, konsantre ol."
Kendime söylüyorum, her şeyi kendime anlatıyorum.
Aklımdan geçen tek şey, "Lütfen şut atma. Lütfen."
Çünkü hiçbir şeyi kurtarabilecek durumda değilim.
Beckham.
Sheringham'a ve Solskjar başarıyor!
Gol attık.
Sonra...
Sonra her şey silindi.
Sonrasına dair hiçbir şey hatırlamıyorum.
O yüzden sonrasını sorma.
Manchester United'ın şimdiye kadar sahip olduğu
en iyi savunma oyuncusu son görevini yapacak.
Artık kutlamalardan bıktım!
Kasper, maç bittiğinde ağlıyordu
ve ben de "Neden ağlıyorsun?" dedim.
O da, "Bu son oyun."
"Babam artık United oyuncusu değil." dedi.
Ben de, "Tamam, bu büyük bir şey."
"Siktir, bitti" dedim.
"Artık Man United için oynamayacak."
Hiç Man United için son maçım olduğunu düşünmemiştim.
Maçtan sonrasını hiç düşünmüyordum.
İlk Şampiyonlar Ligi finalime odaklanmıştım.
O duygusal şeyleri içeri sokmak istemedim.
Dedim ki, "Bu, oynayacağın
en önemli oyun olacak."
Her oynadığım oyunda kendime dediğim gibi.
Asla ileriye bakma, asla.
Oyunu kazan, devam et.
Uyandım ve artık Man United oyuncusu değildim.
Tabii, Manchester United'ı bırakmak büyük bir hataydı.
Niye Manchester United'ı bırakasın ki?
Niye gidip teknik direktöre şunu demedim?
"Hâlâ iyi bir iş çıkarabilirim.
Ama sanırım her oyunda oynayamam."
Çok gururluydum.
Bunu zayıflık olarak göreceğini düşünmüştüm.
O güçlü kişilikler, zırhlı insanlar istiyordu,
onları hiçbir şeyin geçemeyeceği kişiler.
Yanıldığıma çok eminim.
Sanırım bana saygı duyardı ve yardımcı olurdu.
İçimde beni durduran bir şey vardı ve bana dedi ki
"Hayır, kararımı verdim."
O harika bir oyuncuydu, harika bir karakterdi
ve gerçekten hayran olduğum bir insandı.
Manchester United'ın yüz yıllık tarihine bakınca
Peter Schmeichel, işte tam en üstte.
Asıl problemler Peter'den sonra başladı.
Kaç tane kaleci denedim, bilmiyorum.
Kaleci denemekle ünlendim.
Şampiyonlar Ligi finalinden önce
hiçbir kulüp ile görüşmemiştim.
Man United ile yüzde yüz adil oynamak istedim.
Son maçı oynadığımda, nereye gideceğimi bilmiyordum.
Portekiz'de Sporting Lisbon'a gittim.
Lisbon'a daha önce gelmiştim ama orada yaşamamıştım
ve hemen oraya aşık oldum.
Şimdiye kadar çok yetenekli oyuncular gördüm
ama çok deneyimsizler.
Ama oynayabiliyorlar.
Bugün gayet açık bir şekilde potansiyelin olduğunu gördüm,
en azından kupalar için rekabet edebilecek bir takım oluşturabiliriz.
Şampiyonayı kazandığım yıllardan keyif aldım
ama alışkın olduğumdan çok farklıydı.
Yani yarı boş stadyumlarda oynuyorduk ve
mutlu değildim.
Tanrım, Premier Lig'i ne kadar özledim.
Büyük Danimarkalı İngiltere futboluna geri döndü.
Sporting Lisbon'da iki sezon geçirdikten sonra,
Premier Lig'de son bir şans daha istiyor.
Old Trafford'daki insanların bunu anlamasını istiyor.
Peter'ın Manchester United'dan ayrılmasına karşı bir sorunum yoktu.
Nedenini merak etmiştim çünkü bir kaleci için nispeten gençti,
ama kararını vermişti
ve fikrini değiştiremezdin.
Hayal kırıklığım şuydu, yani United'da oynarken,
sonra gidip City'de oynayamazsın.
Harika bir kaleci kaybettik, dünyanın en büyüğüydü.
Kupayı kazandı sonra
biraz güneşlendi,
sonra geri dönüp Manchester'da oynadı
ve Birmingham'da oynadı.
United için oynamaya devam edebilirdi.
Yaşlı bir kadın, kalenin arkasında duruyordu.
Manchester City taraftarıydı, bana bağırıyordu.
"Schmeichel, lanet sadakatin kimeymiş bugün göreceğiz."
Tanrım, ne oluyor burada?
Gerçekten çok garip bir gündü.
Giggs. Schmeichel cesurca kurtarıyor.
United kahramanı bugün City'nin kahramanı oldu.
Üç bir galip. Peter Schmeichel için harika bir gün.
Biliyorum kazandık, biliyorum bu rekor için önemli.
Hiçbir Manchester derbisini kaybetmedim,
ama bu benim için tamamen anlamsız.
Bazen her şeyi tam olarak düşünmezsin.
Manchester United'a karşı oynayacağımı düşünmemiştim,
ne olacağını düşünmedim, ta ki olana kadar.
Tanrım, nefret ettim.
Bir ay süren ruhsal bir sorgulamanın ardından,
hayatının en zor kararını veren
Schmeichel, sezon sonunda emekli olacağını açıkladı.
Bu pazar Büyük Peter, eldivenlerini bırakacak.
Daha geçen hafta bizlere neden muhtemelen
Premier Lig'in en büyük kalecisi olduğunu göstermişti.
Diouf için mi? Evet, o da.
Schmeichel!
Son maçında, kariyerinin en büyük kurtarışlarından birini yapıyor.
Ama son, duygusal bir an olacak mı?
Bilmiyorum, eşim sürekli bunu soruyor.
Çok soğuk olduğumu söylüyor.
Sürekli baskı altında yaşadığım bir hayatım var.
Hayatında verdiğin kararlar ne olursa olsun,
oyunda verdiğin kararlar ne olursa olsun,
bununla yaşaman gerekiyor.
Pazar günü buna çok duygusal yaklaşmayacağım.
Sanırım çok fazla düşünmeyeceğim.
Futbolu bırakmaya karar verdiğimde,
çoktan hazırım.
Mutlu değildim.
Babam, Man United'da oynamamdan dolayı çok gururluydu.
Bunu bana söyledi de.
Ama United'daki kariyerimin sonlarına doğru,
babamın alkol kullanımı,
ki biz bunun farkında değildik,
gittikçe daha belirgin hale gelmişti.
Bana 40 yıl boyunca alkolik olduğunu söyledi.
Bu bir hastalık, ve pek çok insan bundan muzdarip.
Bir ailede, bir bağımlı olduğunda,
her zaman başka bir şey olarak adlandırılır.
Onun bahanesi, zorlu bir geçmişi olduğuydu.
Çocukluğu, ya da bilmem ne.
Üçlüye giden yol boyunca,
ilk kez durumun ne kadar kötüye gittiğini gördüm.
Daha kötüsü olamaz diye düşündüm, ama her gün daha kötü oldu.
Portekiz'e taşındığımda, çok kısa bir süre sonra annem de oraya geldi,
çünkü kaçtı diyebiliriz.
Birçok profesyonel tavsiye aldık.
Yapabileceğiniz bir şey olmadığını söylediler.
Sorunun sahibi olan kişi karar vermeliydi.
Kişiyi izole etmeliydik.
Bu çok zor. Çok zor.
Ailemle birlikte daha yeni Portekiz'e taşınmıştık.
Ona telefon numarası, adres, hiçbir şey vermedik.
Bir gün, bahçede köpeğimi gezdiriyordum.
Karanlıktı ve elimde bir el feneri vardı.
Telefonum çaldı ve o zamanki eşim arıyordu
Dedi ki, "Baban kapıda."
Ben de "Ne?" dedim.
Bir şekilde, bir uçuş biletini ayarlamayı başarmış,
sonra bir taksiye binmiş.
Şoföre onu evime götürmesini söylemiş.
Adresim yok ama şoför nerede oturduğumu biliyormuş.
Bu da oldukça korkutucu.
Sonra da oraya gelmiş.
Bu arada, çok da sarhoştu.
Kapıyı açarken elimde hâlâ
o el feneri vardı.
Bunu hiç düşünmemiştim.
Gözlerinin içine baktım, adeta en büyük aşağılanma anıydı.
Ona sordum, "Ne istiyorsun?"
"İçeri girmek istiyorum, ailemi görmek istiyorum." dedi.
"Giremezsin. Seni istemiyoruz. Gitmelisin." dedim.
On dakika sonra gitti.
Orada öylece durdum, ne yaptığımı hiç bilmiyordum.
İçgüdüsel olarak bunu yapmam gerektiğini hissettim
ama sonuçlarının ne olacağını bilmiyordum.
Kopenhag'a geri döndü
ve uçaktan iner inmez doğrudan tedaviye gitti.
Ondan sonra 20 yıl daha yaşadı
ve bir daha asla içki içmedi.
Güç.
Schmeichel gücü.
Temizlendi, bağlarını onardı
ve ailedeki herkesle yeni ilişkiler kurdu.
Ama benimle konuşmak istemedi.
Sonradan öğrendim ki el feneriymiş.
Onu o el feneriyle o kadar aşağılamışım ki,
beni affedememişti.
Bir gün anneme dedim ki,
"Ona söyle, o el feneri onun hayatını kurtardı.
O aşağılanma, son itici güç oldu."
Birkaç saat sonra babam beni aradı
ve benden özür diledi.
O son 20 yılda gerçekten çok yakınlaştık.
Babamın farklı karakterleri var.
Profesyonel futbolcu olarak bir karakteri vardı,
yetişkin bir adam olarak başka bir karakteri var
ve son on yılda yeni bir karakter kazandı.
Yani onun birçok farklı versiyonu var
ve en çok sevdiğim versiyon şu anki hali.
Çok daha sakin, mutlu ve en önemlisi, artık gerçekten yanımda.
Eskisine göre çok daha fazla anın içinde.
Futbolu bitirdiğinde rahatlayabilirsin.
Futbol oynadığı zamana kıyasla
artık hayatın tadını daha çok çıkarıyor.
Kontrolden vazgeçme konusunda çok dikkatliyim.
Eğer bu belgeseli beş yıl önce çekmiş olsaydık,
söylediğin her şeyin üzerine düşerdim.
Bu konuda kendimi geliştirdim, çünkü her durumu
kontrol etmeye çalışmaktan nefret ediyordum.
Bu sadece kendin için değil, çevren için de stresli bir şey.
Her şeyin belirli bir şekilde olması gerektiğini düşünmek yorucu.
Benim için büyük bir meydan okumaydı.
Sürekli kontrol sahibi olmanın beni daha iyi
bir insan yapmadığını fark etmem gerekti.
Bu eskiden önemliydi ama artık değil.
Laura ile tanışmamın bana çok yardımcı olduğunu düşünüyorum.
O, kesinlikle kontrol edebileceğin biri değil.
Bugün yapabildiğim birçok şeyi,
düşünme ve davranış biçimimi
daha önce hayatımda ve futbol kariyerimde
sahip olabilmeyi isterdim.
Ama o zamanlar yapmam gereken şeyi yapabilmek için
bu şekilde olmam gerekiyordu.
Kendimi hep sahadaki ve saha dışındaki olarak ikiye ayırıyordum.
Bunun tamamen doğru olduğundan emin değilim.
O iki kişi muhtemelen
düşündüğümden çok daha yakınlardı.
Ama şimdi bu farkı daha da açıyorum.
Komik olan şu ki, onu hiç oynarken görmedim
televizyonda da izlemedim.
Onunla tanıştığımda, sadece mutlu ve eğlenceli bir adam gördüm.
Bu yüzden futbol oynarken bir görüntüsünü izlediğimde
"Neden bağırıyorsun? Neden bu kadar sinirlisin?" diyordum.
"Ne oldu? Sana ne dedi?" diyordum.
Çünkü onun bu yanını tanımıyorum.
O, 27 Haziran'da
caddede yürüyen, belediye meydanına giren
200 bin insanın toplandığını gören ama neden
orada olduklarını anlamayan kişiydi.
Yukarı baktığında beni balkonda
Avrupa Şampiyonası kupasını tutarken gördü.
Bundan tamamen habersizdi.
Futbol hakkında hiçbir şey bilmiyordu, bu harikaydı...
Artık her şeyi biliyor.
Futbol hakkında hiçbir şey bilmeyen biriyle tanışmak
benim için çok önemli bir gelişme oldu.
Beni hayatta başka değerlere,
başka yaşam biçimlerine ve
insanlarla farklı ilişkiler kurmaya yönlendirdi.
Tesadüfen bir müzik grubuna dahil oldum ve şimdi turneye çıkıyorum.
Böylece, babamın yaptığı şeyi yapacağım.
Sahneye çıkıp müzik çalacağım.
Grubun eski ses teknisyeni, country müzik türüne
-"Horse caz" diyordu. -Evet, horse caz.
Horse caz.
Horse cazına geçiyoruz.
Bunu ilk kez buradan duyuyorsunuz.
Peter, "Yeni bir şarkı yazdım, deneyebilir miyiz?" dedi.
Evet, şimdi bunu deniyoruz.
-İlk kez çalıyoruz. -Çok yeni.
Daha önce hiç duymadık.
O benim çocukluk kahramanımdı.
Sonra birden bire aynı takımda olduk.
Bu başlangıçta biraz çılgıncaydı.
Eskiden, "Aman Tanrım, o milli takımın kaptanı!" diye düşünürdüm.
Evet, gerçekten çok iyi biri.
90'lardan televizyonda göründüğü gibi değil.
Onlar profesyonel müzisyenler,
Zaman konusunda tamamen farklı bir anlayışları var.
Gelecekler, evet, gelecekler ve prova yapacaklar ama
onlara "saat on" deyince bu mutlaka saat on anlamına gelmiyor.
Kesinlikle benim saat onum değil.
Ama bu iki farklı dünya.
Bu durum benim takıntılı düzen anlayışımı zorluyor.
Biraz...
Evet, büyük bir meydan okuma.
Benim spor disiplinim ve katı kişiliğim,
bunu tekrar çalmamız gerektiğini söylüyor.
-Evet, katılıyorum. -Çünkü...
Evet.
Mahvettim.
Baştan alalım mı?
Komik olan şey şu ki, futbol beni hiç terk etmedi.
Dürüst olmam gerekirse, fark ettim ki onun futbolu,
benim futbolumdan daha önemli olmuş.
Hadi başlayalım!
Babamı örnek alırdım, bu yüzden onu çok taklit ettim.
Hazır mısın?
Kasper kurtarıyor!
Kazanma, en iyi olma konusundaki kararlılığım çok yüksekti.
Arka bahçede bir oyun olsun ya da
bir Monopoly oyunu olsun,
ne olursa olsun, kazanmak istiyordum.
Kasper, İngilizce söyleyebilir misin?
Bize neler olduğunu anlat.
Kurtaramadım.
Çocukken sünger gibisiniz.
Her şeyi sürekli içinize çekiyorsunuz.
Bana sorarsanız,
çok belli.
Biriyle bağlantı kurmak istediğinde,
Kasper için en doğal yol olarak bunu seçmesini doğal buluyorum.
Bununla büyüdü ve onun için bu...
mümkün, yapılabilir bir şeydi.
Bazen antrenman yapardık ve çocukların gelmesine izin verilirdi.
Kasper ve benim oğlum Raphael orada olurdu.
Birlikte oynarlardı. Benim oğlum umursamıyordu.
Ama Kasper'in kişiliğini hissedebiliyorduk.
Bir hedefi vardı.
Babası gibi olmak istiyordu.
Bunu hissedebiliyorduk.
Barclays Premier Lig'in
altıncı farklı kazananı var ve kimse bunu tahmin etmemişti.
Leicester gülümsüyor, tüm dünya gülümsüyor.
Şampiyonları getirin.
King Power Stadyumu'nda o gün o kupayı kaldırdığında,
yaşadığım en iyi Premier Lig zaferiydi.
İlk kez,
duygusal bir andı.
Tüm bunların içinde,
O anda, bir oyuncu olarak
bu kupayı aldığım zamandan daha fazla gururlu ve mutluydum.
Bu duyguyu anlayamıyorum,
çünkü çocukluğumdan beri hayatım boyunca hep bunu hayal ettim.
Beni motive eden şey buydu, enerji kaynağım buydu.
Biri nasıl benim hayatıma girip
bunu daha da önemli hale getirebilir?
Ama öyle oldu.
O senin çocuğun. Oğlum.
Aferin oğlum.
O biliyordu ki, ne kadar iyi olursam olayım,
başkaları için asla yeterince iyi olmayacağım.
Bana her zaman şunu söyledi.
"Sen fazlasıyla yeterlisin. Sen fazlasıyla iyisin."
Bunu bana 14 yaşındayken, maçlardan önce söylerdi.
Hâlâ daha söylüyor. "Kanıtlayacak bir şeyin yok."
Bir oğul olarak babanın sana bunu söylemesi
benim için yeterli.
Bir futbol kariyerinin akışında olduğunda
birçok şeye karşı hissizleşiyorsun.
Yani, zirveler o kadar yüksek değil, dipler de o kadar derin değil,
çünkü her hafta içinde bulunduğun
bu iniş çıkışlara alışıyorsun.
Kariyerine ilk başladığında,
60.000 kişinin önünde oynamak bir hayal gibi, inanılmaz bir şey.
Ama 15 yıl sonra, bu senin günlük rutinin haline geliyor.
İşinin bir parçası oluyor.
Ama sonra dönüp baktığında ve düşünüp
"Babam kaç maç oynadı?" dediğimde, neredeyse 700 maç.
700 maç, bu inanılmaz.
129 milli maç. Bu özel bir şey.
Şimdi, 60 yaşında,
hayatının bir sonraki bölümüne yeniden başlıyor.
Çünkü bir sporcu iki kez ölür.
Kariyerini bitirdiğinde,
tüm hayatın, tüm kimliğin bunun üzerine kurulu olmuştur,
çocukluğundan beri.
Bir anda artık o kişi değilsindir ve
bir daha asla geri dönmeyeceksin.
Şimdi ne olacak?
Artık kimsin?
Bu yüzden diyorum ki bir sporcu iki kez ölür
çünkü kimliğin yok olur.
Sonra yeniden doğman gerekir.
Babam, evime yaklaşık 200 metre mesafede gömülü.
Hep yanından geçeriz ve selam veririz.
Burada gerçekten güzel bir dinlenme yeri var,
çünkü Danimarka vatandaşı oldu ama
aslında Polonya'da doğdu.
Polonya da tam şu ağacın hizasında.
Yani Polonya'ya bakabiliyor
ve Danimarka'nın müziğini dinleyebiliyor.
Tamam, hadi bakalım. Hadi gel.