Joplin Lisesi'nin 2011 mezunlarıydık.
Hepimiz mezuniyete hazırlanıyorduk.
Bir hortum salgını ülkeyi kasıp kavuruyor.
Tuscaloosa ve Alabama şiddetli bir hortumla mahvoldu.
Doğal afet kıtlığı olmayan bu dünyada belirtiler artık kıyameti işaret ediyor.
SIĞINAĞINIZ VAR MI?
Çoğu okul arkadaşım dünyanın sonu geliyor sanıyordu.
ABD tarihinin en ölümcül ikinci hortum salgını.
300'den fazla hortum.
Kendimize Mahşer Sınıfı dedik.
Camping "İncil'deki matematiksel ipuçları 21 Mayıs'ı işaret ediyor" diyor.
Çoğu insan bunu saçma buluyordu.
- "Son işiniz olsa da bu gazeteyi alın." - Son işiniz olsa da.
Herkes bunu konuşuyor.
O gece buluşalım diye düşündük.
- Kalkışa üç dakika. - Beş, dört, üç, iki, bir.
SON
Hâlâ hayattayız!
Olabilecek en kötü şeyden 24 saat önce yaşamı kutladığımızı düşününce
insan bir tuhaf oluyor.
- Bu bir hortum. - Nereye gideceğiz? Etrafımızı sardı.
Aman Tanrım!
Hadi! İçeri girin!
JOPLIN KASIRGASI: FELAKETİN BİLANÇOSU
Dünyanın sonuna dair tahminler asılsız çıktı.
21 Mayıs'ta kıyamet kopmadı.
22 MAYIS
Camping şöyle açıkladı, manevi bir kıyamet günü…
O gün kötü başladı. Hayatımın belki de en berbat akşamdan kalmalığını yaşıyordum.
"Hayatta Kalma" partisi dediğimiz çok büyük bir parti vermiştik.
Dünyanın sonu gelecekti. Yok olacaktı.
Biz de ertesi güne kadar içelim dedik.
Mac akşamdan kalmaydı.
Ben yağlı bir pizza yemek istiyordum ama izin vermiyordu.
Akortlu mu?
- Ne? - Akortlu mu?
- Pek sayılmaz. - Tamam.
Mac'le çıkıyordum.
Müzikle bağ kurmuştuk.
Mac hava durumu meraklısıydı, ben de bunu çok sempatik buluyordum.
"Öyle olsun" diyordum.
Janice Huff hava durumunu aktaracak. Janice, günaydın.
Görünürde pek bir şey olmasa da şartlar çok uygun.
Maalesef yılın bu zamanı hortum çıkması için şartlar ideal.
Dışarı çıktım.
Yukarı baktığımda gökyüzü baştan başa masmaviydi.
Sadece batıdan tek başına yaklaşan bir fırtına vardı.
Kocaman bir kümülonimbus bulutu vardı.
Ama zirvesi o kadar tepede ve atmosferin yukarısındaydı ki
ucu görünmüyordu.
Şiddetli bir gök gürültülü fırtına olduğunun göstergesiydi.
Bir nevi amatör bir fırtına avcısıydım çünkü çok fırtına kovalamıştım.
Ama öylesini hiç görmemiştim.
Kesinlikle aklımı başımdan aldı.
Mac radara baktı.
Onu gösterip şöyle dediğini hatırlıyorum,
"Hortum çıkaracak bir hücre varsa o da budur."
Kaylee ve erkek kardeşine "Gidip bakalım mı?" dedim.
Zaten hepimiz hemfikirdik. Sormaya bile gerek yoktu.
"Evet, yapalım."
22 Mayıs 2011'de
annemle San Diego, Kaliforniya'dan Joplin, Missouri'ye uçuyorduk.
Diğer çocuklardan çok farklıydım.
Amerikan futbolu veya futbol oynuyorlar ya da çizgi film izliyorlardı.
Benim tek istediğim Weather Channel izleyip
hava haberi sunmaktı.
Ben Chad Crilley. Yoğun kar yağışı olan Big Bear, Kaliforniya'dan bildiriyorum.
Şiddetli hava şartları Güney Kaliforniya'yı hâlen etkiliyor.
Süperstar gibi hissediyor musun?
Dokuz yaşındayken çocuk hava habercisi, sonra da genç hava habercisi oldum.
Günaydın. Şuna bakın. Bu sabaha başlangıcımız…
Hava hakkında insanların sandığından daha çok şey biliyordum.
Özellikle de hortumlar ilgimi çekiyordu.
- İleri gitmelisin. - Ne yaptığımı biliyorum.
Kasırga'yı ilk izlediğimde
aşırı ilgimi çekmişti.
Büyük bir hortum kadar şiddetli bir şeyin oluşması için ne gerekliydi?
Ayrıca bunu bizzat deneyimlemek nasıl olurdu?
Bugün sıcaklıklar 15'in üstüne çıktı. Dediğim gibi çok güzel bir gün.
San Diego hava durumundan sıkılmıştım.
Hayalim hava olayları olan bir yerde haber sunmaktı.
Ortabatı'da Hortum Sokağı denen bir bölgeye gitmek istedim.
Çevresel özellikleri nedeniyle
dünyanın hiçbir yerinde olmadığı kadar hortum oluşumuna yatkın bir yerdi.
Sıcak ve soğuk hava bir araya gelip inanılmaz güçlü rotasyonlara neden olur,
bu da hortumlara yol açar.
Anneme söylemeden
Ortabatı'daki birkaç TV meteoroloğuna e-posta gönderdim. Biri geri döndü.
Teksas'ın merkezindeki gök gürültülü fırtınalar nedeniyle
bölgede çok kasvetli bir akşam yaşanıyor.
Joplin'in KOAM kanalının meteoroloğu Doug Heady cevap verdi.
Gece yarısından sonra kötüleşecek.
Chad, Hortum Sokağı'na gelip gözlem yapmak istediğini söyledi.
Videolar bile gönderdi.
Aylarca süren planlamadan sonra KPPRLA Hava Merkezi.
Garajında stüdyosu vardı.
Meteorolog Chad Crilley size buradan…
Chad'in ciddi olduğu açıktı.
Ama 13 yaşında olduğu için hâliyle "Annenle konuşmalıyım Chad" dedim.
Biraz şaşırdım. "Bu adam da kim?" dedim.
"Joplin nerede?"
Chad yalnız gitmek istediğini söyledi.
"Hayatta olmaz, seninle geleceğim" dedim.
En büyük hortumlarımız hep mayısta olur.
Ben de 22 Mayıs, 23 Mayıs, 24 Mayıs'ta hava şartları kötü olacaktır, dedim.
Uçak biletlerini aldılar.
Chad cam kenarında otururken bana dönüp dedi ki
"Anne, şu an hava çok tuhaf."
Joplin'e inişe geçtik. Çok sallamaya başladı.
Sayın yolcularımız, türbülanstan geçiyoruz. Kaptanınız…
Chad otelde bir sığınak olduğunu söyledi.
Bunu söylediğinde "Neden bahsediyorsun sen?" dedim.
"Sığınak mı? Nereye gidiyoruz?"
O pazar hava şahaneydi.
Kiliseden çıkmış, arabamı yıkarken "Hava ne güzel" demiştim.
Joplin…
Joplin ilginç bir yer.
Joplin, İncil Kuşağı bölgesinin en muhafazakâr yerlerindendir.
Her köşede McDonald's misali bir sürü kilise bulunur.
2011'de lise üçteydim.
Hristiyan çocuklarla takılırdım. Gey olduğumu saklamalıydım. Baksanıza.
Evet, Holly'nin yüzü şöyle oldu.
Harika görünmüyor mu?
Hayır. Bu ne biçim ruj?
Saçlar NSYNC döneminden JC Chasez gibiydi. Lütfen!
İsa'yı ve Tanrı'yı seviyorum
ama cemaatinin beni sevip sevmediğini bilmiyordum.
Okulda zorbalığa uğradım.
Kızlar kâğıda "homo" yazıp bana fırlatırdı.
Çocuklar çok acımasızdı.
"Tanrı ne zaman gelip beni alacak" diye düşünüp dururdum.
Buradan nefret ediyordum.
Chad Elliott ve Josh Marsh'la KZRG Haber Saati.
Missouri Güney Eyalet Üniversitesi'nde Joplin Lisesi mezuniyet töreni yapılacak.
Mezunlar için büyük bir gün.
Mezun olmaya hazırlanıyordum.
Herkes dağılıp hayatın bir sonraki aşamasına atılacaktı.
Ben de heyecanlıydım.
Joplin Lisesi'nde farklı gruplar vardı.
Ben sporcu kategorisindeydim diyebilirim.
2.100'i aşkın öğrenci lisenin koridorlarını doldurdu.
Bu kadar öğrenci varken
birinin popülerlik zirvesine oturması zor olsa da
sosyal farklılıklar son derece belirgindi.
İşte Joplin Lisesi'nin en popüler öğrencilerinin hikâyesi.
- Selam, ben JET-14'ten Will Norton. - Dostum Will'in bir YouTube kanalı vardı.
Willdabeast, birkaç sayı. Bilmiyorum, girmezdim.
Hayranı değildim, arkadaşıydım.
Ama Will bir videosuna beni koydu.
Çapkın sporcumuz Keegan var.
Şey… Bilmiyorum.
Beni çapkın sporcu diye tanıttı.
Sanırım o zamanlar öyle görülüyordum, belki de öyleydim.
Lisedeyim. Tek kişiye bağlanıp onunla olmak zorunda değilim.
1,85 boyunda, 90 kilo ağırlığında dış açık
85 numara, Keegan Henry!
Futbol takımının kaptanı olunca kızlar ilgileniyor tabii.
Oynamayı seviyordum.
Cuma gecesi ışıkları. Takımınla gurur duymak.
Anlamlı şeyler.
Mezuniyete gitmek istemiyordum. Bence abartılıydı.
Kız kardeşim gömleğim buruşuk diye dırdır ediyordu.
"Ütüleyecek değilim. Gidelim de bitsin" dedim.
Fırtınalar çoğunlukla batıdan gelir,
biz de Kansas'a doğru daha açık alanlara doğru gittik.
Birçok şiddetli fırtınada hortum çıkmaz ama koşullar mükemmelse olur.
Fırtına ne kadar şiddetliyse o kadar rotasyon yapmaya başlar.
Buna mezosiklon diyoruz.
Belli bir noktaya geldiğinde hortum oluşturur.
Sihir gibi.
Nefes kesici.
En çok hortum Rocky Dağları'nın doğusunda, düzlük alanlarda gerçekleşir.
Hortum Sokağı'nda büyüyenler için hortumlar olağandır.
Her yıl hortum sirenleri duyardınız
ama kimse pek aldırmazdı.
Genellikle tarlalarda inekler falan savrulurdu.
Kaylee ve kardeşi Eric benimle birkaç kez fırtına gözlemine gelmişlerdi.
Arabada müzik dinleyerek giderdik.
Mac birçok yönden benim tam tersim.
"Ne düşünüyorsun?" diye sorduğumda
tüm samimiyetiyle "Hiçbir şey" dediğinde hayrete düşüyordum.
"Nasıl olur? Nasıl hiçbir şey düşünmezsin?" diyordum.
Benim aklımdan devamlı binbir türlü şey geçiyordu
ama nasıl engelleyeceğimi bulmuştum.
Heavy metal.
İnsana tokat gibi çarpıyor,
bu da düşüncelerimde kaybolmamı engelliyor.
Matematik, hesaplamalı matematik, bilgi teknolojisi
ve bilgisayar enformasyon bilimlerinde lisans derecemi yeni almıştım.
Ama daha gençken arkadaş edinmekte zorlanıyordum.
Sanırım öz güvenim hep düşüktü.
Kendimi rahat ve güvende hissettiren insanlarla olmaya çalışıyordum.
Kardeşim Eric ve ben…
Kısacası benim kankamdır.
Mac de beni rahatlatıyordu.
Kansas yakınlarındayken
eyalet sınırında bir benzinlikte durup fırtınayı seyrettik.
Joplin'den birkaç kilometre uzaktaydık.
Olabilecek şeyleri çekmek için
fotoğraf makinelerimizi çıkarmıştık.
Sanırım adrenalin bağımlısıydım. Hep heyecan peşindeydim.
Çıkıp bunları yapmaya yetecek kadar bilgim yoktu.
Biraz sorumsuz davrandığım söylenebilir ama bence heyecan vericiydi.
Her seferinde bir maceraydı.
Joplin Lisesi çok mezun verdiği için
herkesi lise binasına sığdıramadılar.
Mezuniyet töreni şehir dışındaki Missouri Güney Eyalet Üniversitesi'ndeydi.
Bayanlar ve baylar,
Joplin Lisesi 2011 mezunlarını hep beraber alkışlayalım.
Törende rahatsızlık vermemek için
cep telefonlarını kapatmanızı rica ediyoruz.
KANKA, BU KONUŞMALAR ÇOOK SIKICI OLACAK
Will'e mesaj atıp konuşmacılarla dalga geçiyor,
mezuniyet dışında her şeyden konuşuyordum.
Teşekkürler 2011 mezunları.
"Çabuk. Ne zaman gideceğiz?" diyorduk. Çünkü aşırı sıkılmıştık.
Bu ara geleceği ve beni nelerin beklediğini
çok sık düşünüyorum.
Şimdiye dek 10 yıl sonra nerede olacağımı tahmin edebiliyordum.
Joplin, Missouri'de okula gidiyor, büyük bir olayın olmasını bekliyordum.
Bugün o büyük olay gerçekleşiyor.
Teşekkürler.
FM 102.9, AM 1310, News Talk, KZRG.
Akşam dokuza kadar hortum uyarısı var.
Tehlikeli gök gürültülü fırtına ve hortum riski yüksek.
Öğleden sonra işe gidiyordum.
CherryBerry adlı donmuş yoğurt dükkânında çalışıyordum.
BİRÇOK AROMA TONLARCA SOS
Çok kalabalıktı.
Kendi kendime şöyle düşünmüştüm,
"Tam donmuş yoğurt yeme zamanı. Hortum uyarısı var."
O zamanlar hortum alarmı verilmeden kimse fırtınaları önemsemezdi.
Ama ne zaman hava kötü olsa kıyamet kopacak diye düşünürdüm.
Kulağa saçma geliyor ama o zamanlar her yerde bu vardı.
2012 gibi filmlerdeydi.
Göğe Yükseliş bu. Erdemliler cennete gitti…
Simpsonlar'da bile Göğe Yükseliş şakası yaptılar.
Kilisede o günün yaklaştığı öğretiliyordu.
Beni en korkutan şey de geride bırakılmaktı.
Birçok hava uyarısı var.
Hortum uyarıları kırmızı, şiddetli fırtına uyarısı olan yerler sarı.
Saat 16.20'ydi.
Bir gıcırtı duydum.
İlk kez o zaman şöyle düşündüm,
"Hortum uyarısından bahsedenler aslında ciddi olabilirmiş."
GÜNEY ANA CADDESİ
TAZE DONUT
İndikten sonra otelimize giderken
Doug'a mesaj atıp sağ salim indiğimizi haber verdim.
Ama cevap vermediğinde şaşırdım.
Bu biraz tuhaf geldi çünkü Doug hep çabucak cevap verirdi.
AÇIK
Yemek için bir yer bulduk.
İçeri girerken rüzgâr çok hafifti
ve kuş cıvıltıları duyulmuyordu.
Büyük bir hava olayı olacağının belirtileri hissediliyordu.
Yemeğe oturduk, restoran çok kalabalıktı. Televizyonda beyzbol maçı vardı.
3-0'da atış yapıp topu sağ saha köşesine savuruyor…
Chad'e baktım, resmen telefonuna yapışmıştı.
Radar uygulamama baktım.
Güneybatı Missouri'ye yaklaşan bir süper hücre fırtınası gördüm.
Heyecanlandım çünkü hava bozacaktı
ve Ortabatı'ya bunun için gelmiştim.
Tanrım, şu bulutların ilerleyişine bak.
…İlçe Yolu'nda dönüp duran uzun bir bulut görüyorlar.
Bu haber…
Yere inecek mi?
İnecek gibi mi görünüyor?
Evet, inmeye çalışıyor gibi.
Çok daha fazlası inecek.
Dönüyor.
İniyor.
Çocuklar…
İnmeye çalışıyor.
Hiç…
Hiç öylesini görmemiştim.
Bunu birkaç kez yapmıştık ama bu sefer bir şeyler değişmişti.
…Columbus bölgesi. Üçüncü uzun bulut ihbarı geldi.
Rotasyona girmiş olabilir…
Çocuklar.
Kesinlikle dalgalanıyor…
Kanım dondu. Tüylerim diken diken oldu.
Bir terslik vardı.
Ben de sordum…
"Gidelim mi?"
…Riverton'ın dışında.
Gidelim mi?
Fırtınanın kenarları simsiyahtı.
Her şeyiyle şunu anlatıyordu, "Vay canına, bu çok şiddetli bir fırtına."
İneceği yerin tam kuzeydoğusundayız. Dur…
Sonra radyo haberi geldi.
Dinleyin.
Hava servislerinden hortum alarmı.
Radarda Joplin'in kuzey ucuna yaklaşan bir hortum belirlendi…
Bu şeyin tam kuzeydoğusundayız. Gitmemiz lazım.
Radarda hortum görülüyormuş.
Gidelim.
- Tam orada. - Tanrım, orada.
Evet. Hemen ileride.
Kemeri takıp telefonumu ön panele koydum. Yani doğrudan yukarı bakıyordu.
Nereye gideceğim?
Golf topu büyüklüğünde dolu bildirildi.
Oha!
Güneyine gidebilirsek hâlâ iyi bir seyir noktası bulabilirdik.
Dolu yağan yerden uzakta olurduk.
- Güvende olacağımız bir yere gitmeliyiz. - Aynen öyle.
Rüzgâr fırtınaya doğru çekilip onu besliyor şu anda.
Yavaşla. Bu tren yolunda bir rampa var.
Ya şuraya, bir buçuk kilometre öteye ya da üstümüze inecek.
O anda bir hortum inebilirdi.
Şu tepede dursana. Evet.
Şuraya bakın. Şunlara bakın.
Evet.
Çıkalım.
Ben arabada kalacağım, hemen gazlarız.
Sirenler acı acı ötmeye başladı.
Hayatımda hiç duymadığım sirenler.
Sirenler orası için hortum alarmı verilmiş demekti.
"Çıkıp bakacağım, hemen dönerim" dedi.
Yanımdaki müşterilere dönüp sordum,
"San Diego'dan yeni geldik. Sirenler için endişeye gerek var mı?"
Bunların hep çaldığını, endişelenmememi söylediler.
Bunu Joplin'in yerlilerinden duyunca
"Tamam, yemeğe devam edeyim. Her şey yolunda olmalı" dedim.
Gökyüzünün ne kadar karanlık olduğunu hemen fark ettim.
Ayrıca yemyeşil bir tona bürünmüştü.
İyi akşamlar.
Hortum sirenleri devam ediyor. Arka planda duyuyorsunuzdur.
İşte.
Joplin bölgesindeyseniz kesinlikle bir yere sığınma zamanı.
Kesinlikle sığınma zamanı.
Sonra gördüklerim beni çok korkuttu.
Akla gelebilecek en şiddetli hortumun radar ekranına yansıdığını düşünün.
Canavar hortumun şehre yaklaştığını görünce
öleceğimizi sandım.
Chad koşarak gelip kolumdan tuttu.
"Anne, hemen gitmeliyiz. Hemen!" dedi.
Dedim ki "Hayır, sorun yok. Çok sık oluyormuş. Merak etme Chad."
Çok gergindim, ayağa kalkıp avazım çıktığı kadar
"Sığınmazsak öleceğiz!" diye bağırmak istedim.
13 yaşındaydım ve tiz sesimle
annemle diğer yetişkinlere talimat vermeye çalışıyordum.
Cardinals önde…
Hava durumu uyarısı için yayın akışımıza ara veriyoruz.
Herkese iyi akşamlar. Ben meteorolog Doug Heady.
Restorandaki televizyonlar yerel hava istasyonuna geçti.
KOAM'den Doug Heady çıktı.
Bu artık yere indiği doğrulanmış bir hortum.
Doug yere indiğini söylediği anda
gördüklerim hem doğrulandı
hem de gerçek olduğu anlaşıldı.
Kötü olduğunu o zaman anladım.
O zaman kalkıp koşarak kaçtık.
Yerdekiler için tehlikeli bir durum, bu nedenle bir yere sığınmalısınız.
Yayındaydım. Hortum çok hızlı gelişti.
Çok yıkıcı, muazzam bir hortum olduğu radardan belli oluyordu.
Doğuya doğru ilerliyordu, yani direkt şehre girecekti.
Kule kameramıza bakalım.
Gökyüzü çok tehditkâr görünüyor.
Ama kule kamerasına bakınca hortumu seçemedim.
Sağa sola döndürüp nerede olduğunu anlamaya çalışıyordum.
Tek görebildiğim koyu gri, siyahımsı bir duvardı.
Batıya bakıyoruz.
Gördüğünüz gibi hemen şurada olabilir,
şu yağmur bandının içinde.
Yağmurla çevrili bir hortum olduğunu anlamam
birkaç saniye sürdü.
Yağmurla çevrili olduğundan geldiği anlaşılmayacak.
Çok güçlü hortumlar
o kadar çok nem çekme potansiyeline sahiptir ki yağmurla çevrelenirler.
O duvarın hemen ardında canavar bir hortum olduğunu
çoğu insanın anlamayacağını biliyordum.
Taşlık bir alanda durmuş çekim yapıyor, o noktayı izliyorduk.
Çok feci bir hortum oluşturmak üzere.
İşte şurada.
Şu rotasyona bakın.
Yuh.
Tanrım, şu bulutların ilerleyişine bak.
Hava kararıyor.
Güneş sönmüş gibi gökyüzü kararıyordu.
Daha önce böyle bir şey görmemiştim. Gündüz vakti karanlık.
Güneş tutulması gibiydi.
Devasa bir fırtına tam anlamıyla güneş ışığını engelliyordu.
Gördün mü?
Evet, gidelim.
Mac, bin!
Paniklemeyin.
Paniklemeyin. Yapılacak en kötü şey bu.
- Etrafı göremez hâle geleceğiz. - Bir şekilde görmemiz lazım.
Biz fırtınayı kovalıyorken
fırtına bizi kovalamaya başladı.
Şuradaki şeyi görüyor musunuz? Üzerimize geliyor.
Kendinizi ve ailenizi korumak için yapabilecekleriniz:
Arabadaysanız hemen inin. Büyük bir sığınağa girin.
16 yaşındaydım.
Arkadaşlarımla geziyordum.
Evan, Dylan ve abisi Doug'la.
Evan radyoda Tech N9ne çalıyordu.
Ürkütücü bir hava vardı.
Erkek kardeşim "Hadi, gidip bir şeyler alalım" dedi.
Güzel güzel, sorunsuz takılacaktık.
Arka yollardan gidecektik, ana yollara hiç bulaşmayız.
Arka yolları avucumuzun içi gibi biliriz.
Lisedeyken tek başıma takılırdım.
Sonunda okuldan atıldım çünkü sürekli başım belaya giriyordu.
Bisiklete binmek ve ot içmek gibi daha önemli işlerim vardı.
BMX benim hayatımdı.
Tek başıma kazandığım parayla bisikleti kendim yaptım.
Ergenken para kazanmaya çalıştınız mı hiç? Çok zordur.
Babam mesaj atıp "Hortum var, dikkat et" dedi.
Ben de dedim ki
"Hiçbir hortum belirtisi yok. Sonra görüşürüz."
Aptal mıyım, bilmiyorum
ama Oz Büyücüsü'nü izlediğimde tehlikeli gelmemişti.
İki dakika sonra saniyeler içinde hava karardı.
Sonra gökyüzü kapkara oldu.
Burnumuzun ucunu göremiyorduk.
Ölümcül bir karanlık.
Daha önce öyle bir şey görmemiştim.
Bu…
Manyak bir şeydi.
- Yine hortum sirenleri çalıyor. - Joplin'de yine hortum sirenleri.
Hortum sirenleri çalıyor.
Buradan defolup gitmemiz lazım artık!
Defolup gidelim. Tanrım.
Arkamıza bakın.
- Tanrım. - Tanrım!
Tanrım.
Hemen arkamızda.
Minik yan aynama bakıyordum.
Karanlık, devasa bir canavar görüyordum.
Bir homurtu vardı. Doğa Ana acıkmıştı sanki.
Fırtına doğuya ilerlemeyi sürdürüyor.
Şu anda lise mezuniyetinin yapıldığı Joplin'in hemen kuzeyindeki MSSU,
fırtınanın yolu üzerinde yer alıyor.
Cheyenne Nooney.
Mezuniyet sonrası büyük bir parti olacaktı.
Hazır olun millet.
Veda partisi. Herkes son kez bir araya gelecekti.
Amber Cantu.
DJ'lik yapacaktım, heyecanlıydım.
Will de heyecanlıydı, hatırlıyorum.
William Norton.
İşin güzeli, alfabenin sonundaydım.
Andrew Keegan Tinney.
Yerime döndüğümde sona yaklaşmıştık.
Will ve diğer arkadaşlarla fotoğraf çektirmek için kaldım.
Ailem çıkıp evin yolunu tutmuştu.
Mezuniyet töreninden çıktık, hortum çıkmış.
Babam beni arayıp sirenler çalıyor, fırtına gelecek dedi.
"Hemen eve dön."
Sesinden belliydi, hemen gelmemi istiyordu.
Babam bu bölgenin ambulans şefi.
Babam bize ne olursa olsun her zaman hazır olmayı öğretti.
Hatta lisedeki son dönemimde acil tıp eğitimi aldım.
Babam bu fırtınadan endişeliyse
kamyonetime atlayıp eve gitmem gerektiğini biliyordum.
Çıkmak için uzun bir kuyruk vardı. "Boş versene, bekleyecek değilim" dedim.
Çimenlerden geçip kaldırımı aştım, yola çıkıp eve erken vardım.
Bu tehlikeli bir hava durumu.
Lütfen hemen hortum barınaklarınıza girin. Bodrumunuza inin.
Yağmur şiddetlendi.
Eve doğru ilerlerken giderek kötüleşti.
Gördüğünü doğrulayanlar var.
Sığınağınızda mutlaka üstünüze örtecek battaniyeniz,
pilli radyonuz ve fenerleriniz olsun.
Banyo gibi evin herhangi bir odası olabilir.
Tanrım.
Hava gözlemcileri
Batı Joplin'de karada çok girdaplı bir hortum bildirdi.
Hücre 30 km hızla doğuya ilerliyor. Çok yavaş.
Anne!
- Birçok hasar ihbarı var. - Anne!
Sığınmalısınız.
…tehlike. Fırtınanın yeri belli.
Yazar kasada çalışıyordum.
Müdürüm "Masa ve sandalyeler uçmadan gidip dışarıdan alır mısın?" dedi.
Ben de alelacele toplamaya başladım.
Gökyüzü tuhaf renklere bürünmüştü.
Havadaki durgunluğu hissediyordum,
çok manyak bir histi.
Sonra dükkânın arka tarafına, sola baktığımda
resmen bir duvar gördüm.
Çıkardığı sesi hiç unutmayacağım. Çok gürültülüydü.
Korkunç bir hırlama sesi gibi.
Hemen içeri koşup yetişkinlere bağırmaya başladım.
Parmağımla işaret ederek şuraya gidin diye emir veriyordum.
Âdeta kukla gibi oynatıldığımı hissettim.
"Beni dinleyin yoksa ölürsünüz!" diye bağırıyordum.
Bir çift çıkmaya çalıştı. "Hayır, burada kalın" dedim.
"Hortum çıkarsa burası yerle bir olur.
Ailemin yoğurtçuda ölmesine izin vermem" dediler.
Sonra ışıklar kesildi.
Sokak lambaları söndü.
Birçok elektrik kesintisi bildirildi.
Hortum yıkıp geçerken durum böyle…
Tanrım, beni koru.
…bu da öyle.
- Ha siktir! - Tanrım!
- Bu çok kötü. - Tanrım!
Yolu sadece farlar aydınlatıyordu.
Ağaçlar eğiliyordu. Aklıma gelen ilk şey dinozorlardı.
Ağaçların arasında dev bir şey yürüyor.
Koskocaman ağaçlar sokakta uçuyordu.
Biri arabaya düştü, Evan tepemizde onunla sürdü.
Ön cam gitmişti, yağmur içeri giriyordu.
Evan "Ne yapacağım?" dedi.
Evan arkamızdan geldiğini sanıp gazı kökledi.
Böylece hortumun daha da içine doğru girdik.
Hortum hemen karşımızdaydı. Neredeyse bize dokunmak üzereydi.
Kule kameramız büyük darbe alıyordu.
Kule kameramız Joplin'in merkezindeydi.
Şehrin 10 kilometre dışındaki kanal binasından izliyordum.
Yine söylüyorum, hortum yağmura sarılı olacak.
Şu anda görmek çok zor.
Çabucak şiddetinin azalmasını umuyordum.
Ama gitgide güçleniyordu.
Yere inip bir buçuk kilometreye yayıldı.
Joplin'in tam kalbinde gücünün zirvesine ulaştı.
Enkaz görülüyor, yani rüzgârlar çok kuvvetli.
Radarda göstereyim.
Radarda enkaz topunu gördüğümde evleri, ağaçları uçurduğunu anladım.
O sırada başımızın büyük belada olduğunu anladım.
Elektrik hatlarını içine çekiyordu.
Bize yetişiyordu.
Can havliyle hortumdan kaçıyorduk.
- Nereye gidiyoruz? - Bilmiyorum!
Buraya… Bu tarafa geliyor.
Ondan kaçmalıyız!
Tanrım!
Gazı sonuna kadar kökledim.
Rüzgârla savruluyordum.
Neredeyse kamyoneti yolun dışına fırlatıyordu.
Düşünmekten beynimdeki hücreler yanmak üzereydi.
En kötü senaryoyu belirleyip
kötü sonuçları önlemeye çalışıyordum.
Gayet saf bir şekilde
biraz olsun kontrolüm olduğunu düşünüyordum.
Rüzgâra bak. Şurada toplanan yağmura bak.
Yağmur şu tarafa doğru gidiyor.
Yağmur durdu ve yana doğru hareket etmeye başladı.
Rotasyonunu karşımızda görebiliyorduk.
Bulutlar yön değiştirdi.
Tanrım. Bu muazzam bir rotasyon.
Onu görünce "Tamam, uçmak üzereyiz" dedim.
Tanrım, sıçtık. Şuna bakın.
Şu anda arabadayız. Bu çok kötü.
Nereye gidiyoruz? Yağmur… Rüzgâr çok kötü.
Nereye gideceğiz? Etrafımızı sardı.
Şeye git…
Alp's'e git! En yakın yer. Oraya gireriz.
Kaylee'nin telefonunu panelde gördüm.
Önemli olacağını biliyordum. Alıp cebime koydum.
İçeri girelim hadi!
Girin!
Millet!
Hadi!
…çok girdaplı hortum bildirildi.
Yaklaşık 10 dakika önceydi, yani fırtına…
…doğuya ilerlemeye devam ediyor.
Sessiz sakin bir dükkâna girdik.
Millet, dışarıda durum çok kötüye gidiyor. Çok ama çok kötü.
Bir yere sığınmamız gerekebilir, cidden. Bir yere sığınmamız gerekebilir.
Önce bizi ciddiye almadılar.
Sığınabileceğimiz bir yer var mı?
- Burada mı? - Lütfen!
Millet, bu camlardan uzaklaşalım!
Biz neyin geldiğini biliyorduk. Bize doğru gelen gerçek bir canavardı.
Öylece gezinenler vardı.
Arka odanız falan var mı?
Bu…
Soğutucu.
- Girelim. - Soğutucuya girelim.
- Bakın, cidden kötü. - Soğutucuya.
Soğutucu tam da olmamız gereken yerdi.
Kapı savrularak açıldı.
Eric kapatmak için koştu.
Eric, buraya gelsene.
Soğutucuya girmeliyiz.
Hadi, buraya. Buraya.
Buraya!
- Herkes toplansın. Millet. - Tanrım, bu hiç iyi değil.
Buzlu şekerlerin doldurulduğu yere sığıştık.
Kötü durumda olduğumuzu biliyordum.
Kaylee olabildiğince alçakta yere çömelmişti.
Ben de ona arkadan sarıldım.
Eric sağımdaydı, Mac arkamdaydı.
Kolumu Eric'e doladım.
Bir tür canlı ağırlık oluşturduk.
Birbirine çarpan şişeler duyuluyordu.
Bina titriyordu.
Korkutucu olmaya başlamıştı.
Çok korkutucu.
Yaklaşıyordu, giderek daha sesli gürlüyordu.
Okulda mecburen katıldığım hortum tatbikatlarını hatırladım.
Başını dizlerinin arasına koy. Ellerini ensene koy.
"İnsanları korumalıyım" diye düşündüm.
Yedi kişilik bir aile vardı.
"Aile tuvalete girsin" dedim.
Çünkü dış duvarları yoktu.
Ama orada bana yer yoktu.
"Ben nereye gireceğim?" dedim.
Bir depo olduğunu hatırladım ama iki dış duvarı vardı.
Bizi daha savunmasız kılıyordu.
O odada benimle beraber iki genç vardı.
Ayaklarımın altında beton kırılmaya başladı.
- Kulaklarım patlayacak. - Ha siktir!
Kulaklardaki basıncın değiştiğini hissediyorsunuz.
Millet.
Tepemizde!
Tanrım.
Sonra muazzam bir gümbürtü koptu.
Şöyle bir sesti…
Sonra bir anda
her şey savruldu.
Karşımızdaki duvar patladı.
Gözümüzün önünde uçuşan şeylerden bir duvar görüyordum.
Gözümün önünden bir ağaç geçti.
Bir tırın arka kısmının uçtuğunu gördüm.
Binanın kenarına dayanan bir araba duvarı ayakta tuttu.
Binanın her yerinin ağır çekimde parçalandığını gördüm.
Etrafta bir şeyler uçuyor, duvarlar yıkılıyor,
tavan yarılıyordu.
Bir baktım, duvarlar yıkılmış. Doğrudan sokağı görüyordum.
Tek gördüğüm bir rüzgâr duvarıydı.
Ah! Çok acıyor!
Tanrım!
Çok şiddetliydi.
Sanki biri sırtıma kum püskürtücü tutuyordu.
Gökyüzünde resmen bir şeyler uçuşuyordu.
Beyaz bir şimşek çaktı.
Binanın beton bloklarından biri
kafama çarptı.
Cam ve kum yağmuruna tutulmuştuk.
Şöyle sesler…
Dartın tahtaya çarpınca çıkardığı ses gibi.
Bu parçalardan biri ne zaman bir yerime saplanacak?
Ne zaman boynumu kesecek, kardeşime ya da Mac'e çarpacak?
Gürültüden öleceğimi sandım. İnanılmaz sesliydi.
Kükrüyor gibiydi.
Hortumdan geçerken arabanın içinde enkaz uçuşuyordu.
Taşlar çarpıyordu.
Çarpışan cam kırıkları bizi kesiyordu.
Havayı dışarı çekiyordu.
"Emniyet kemerlerinizi takın!" dedim.
Bunun içine giriyoruz. Çıkmama ihtimalimiz var.
Canımızdan olacağız diye çok korktuk.
Başımızı havaya kaldırıp bağırıyorduk,
"Tanrım, sen her şeye kadirsin. Tanrım, ışığınla beni sar."
"Bizi ışığınla koru."
Durmadan büyüdü, büyüdü, büyüdü.
Sonra birdenbire durdu.
Başımı kaldırdım.
Masmavi gökyüzünü gördüm.
Merkezde, gözdeydik.
Gözlerime inanamadım.
"Tanrım, işte gökyüzü" dedim.
Ortasında girdaplar gördüm.
İnanılmazdı.
Gözü olan hortumlar
dev gibidir, canavardır.
O sükûnet anında kalakalmıştık.
Tamamen bir kaosla çevrili o küçük tünelde.
Hayatımda ilk kez
"Kontrol asla bende değil" hissiyle yüzleşmek zorunda kalmıştım.
Kıpırdamayın! Herkes yerde kalsın!
Yerde kalın!
Hortumun gözünde ortalık sakinleşince çoğu insan bittiğini sandı.
Ama biz ikinci yarının geleceğini biliyorduk.
Sığınmaya devam edin.
Kule kameramızdan yerdeki hortumu görebiliyoruz.
Takip etmeye devam ediyoruz.
Şu anda çok ama çok tehlikeli bir durumla karşı karşıyayız.
Bu fırtınayı takip etmeye devam edeceğiz.
Kanalımıza ulaşacağını sanmam.
Ağaç mı devrildi?
- İçeri girelim. - Herkes yere yatsın!
Geliyor.
Tanrım!
Yüce İsa, Tanrım!
Bizi duyabiliyorsanız, eğer hâlâ…
- Tamam, yayından çıktık. - Evet. Yayından çıktık.
Kesinlikle çok tehlikeli bir durum.
GÖRÜNTÜ YOK
Kule kamerası çöktü. Çok enkaz yedi ya da yıldırım çarptı.
Kule kamerası çöktüğünde
insanlara olanları anlatamamak çok korkutucuydu.
İnsanlar güvende miydi? İnsanlar sığınakta mıydı?
Ne olduğunu öğrenmek için çırpınıyordum.
Arabanın yolda kayarak havalandığını hissettim.
Yana doğru yuvarlanıyordu.
Sonra fırladı ve uçup gitti.
Herkese baktım, neredeyse veda eder gibi. Öyle bir tavırla.
Sanki öleceğimi biliyordum.
Dylan beni tutuyordu.
Bana tutunuyordu.
Hortum beni onun kollarından kopardı
ve arabadan çekip savurdu.
Hortumun içinde uçuyordum.
Cenin pozisyonundaydım, çığlık atıyordum.
Yer çekimi diye bir şey yok. Sadece boşluk.
Hayatım gözlerimin önünden geçti.
Hayatta bir sürü şey yaşamıştım.
Her şeyi hatırladım. "Tanrım" dedim.
Kaderimi kabul ettim ve…
Sonra ışığı gördüm.
Ergen aklımla bunun Göğe Yükseliş olduğunu düşündüm.
"Tanrı inananları göğe çekip alıyor."
"Bu dünyanın sonu olacaksa
dünyada kalıp olacakları görmek istemiyorum" dedim.
Bir noktada göğe çekilmek üzere kendimi bıraktım.
Vücudumun yükseldiğini hissediyordum.
Kardeşimin yükseldiğini hissettim.
Kardeşim olmadan eve gidemezdim.
Yanımdakini bıraktım, kolumu boynuna dolayıp
onu altıma çektim.
Ama sonra Mac'le aramda rüzgâr hissettim.
Mac'in de çekildiğini anladım.
Bana var gücüyle tutunuyor ve havaya yükseliyordu.
Mac!
Ne kadar dayanabilirdim bilmiyordum.
Birimizin sağ çıkamayacağını anlamak
gerçekten kahredici bir histi.
O anda yüzde yüz huzurluydum.
Sanırım hazırdım.
Seni seviyorum dedik ve ölmeyi bekledik.
Hortumun içindeyim!
- Duyan var mı? - Buyurun.
Yaralı memur var!
Hortum karaya indi. Güneydoğuya doğru ilerliyor.
Tabur 1, arama için
tehlike geçene kadar müdahaleyi 5-10 dakika ertelememizi önerdi.
Tanrım!
Hayattayız!
Hayattayız lan!
- Hayattayız! - Hayattayız!
Bir saniyeliğine "Evet, yaşıyoruz!" diye sevindik.
O an çabucak geçip gitti.
Ne yapacağız?
Şimdi ne halt edeceğiz?
Bekleyeceğiz.
Kaçalım! Hayır, hayır…
Hayır, yerde kalın!
Etrafa baktığımızda
her şey gitmişti.
Dünyanın sonu gibiydi.
Dışarı çıktığımda şehirde patlamalar gördüm.
Üç kilometrelik alan bomboştu.
Her ev yıkılmış, her ağaç devrilmişti.
Çığlık attığımı hatırlıyorum.
Göğe Yükseliş olup bitti sandım.
Gey olduğum için Tanrı beni almamıştı.
Ailemi bulmam gerektiğini biliyordum.
Ama sağ olup olmadıklarını bilmiyordum.
Sonra ben…
Kendimi hazırlamalıydım.
Acil müdahale.
Herkese ihtiyaç olacak. Ölenler ve mahsur kalanlar var.
Herkesi çağırın.
2-70, durum?
Güney Ana Caddesi tamamen yok olmuş. Tamamen yıkılmış.
Koca binalar gitmiş, birçok yaralı var.
10-4. En kısa zamanda yardım ulaştırmaya çalışıyoruz.
Restoranın mutfağına sığınıp hortumun vurmasını bekledik.
Ama beklenen kıyamet hiç gelmedi.
Restoranı vurmamasına şaşırmıştım.
Belki abartıp aşırı tepki vermiştim.
Annemle sokağın karşısındaki otelimize döndük.
Cep telefonları çökmüştü. Doug'a ulaşamadık.
Radyoyu açtım.
Joplin bir kâbusu yaşadı.
Yarım kilometre ötemizde olup bitenleri dinliyorduk.
Hortum Joplin'in kalbinden geçti.
Eyalet sınırında başladı
ve şehrin içinde geniş bir hat boyunca yıkıp geçti.
Otele bir arabanın yanaştığını gördük.
Arabaya bile benzemiyordu.
Korku filminden fırlamış ya da savaştan çıkmış gibiydi.
Arabadan bir bey indi. İyi olmadığı belliydi.
Kanlar içindeydi ve…
Şokta olduğu belliydi.
"Joplin yok oldu" dedi.
Evler yok oldu. Ağaçlar yok oldu.
Arabalar yok oldu. Binalar yok oldu.
O zaman anladım ki hayal bile edemeyeceğim kadar büyüktü.
Joplin'in çok yardıma ihtiyacı olacak.
Evin araç yoluna girdiğimde babam telsiziyle garajdaydı.
Bağırıp çağıran insanlar var. En kısa zamanda ihtiyacımız var.
Her yerde yüzlerce yaralı var.
Babam "Git giyin" dedi.
İçeri koştum, kepimi ve cübbemi çıkardım.
Hepimiz birkaç dakika içinde üzerimizi değişip hazırlandık
ve babamın iş arabasına atladık.
Fırtınanın Joplin'den geçtiği yere gittik.
Kaylee! Kaylee, neredesin?
Hey!
Kaylee, tuttum seni.
Kaylee, Tanrım, siktir ya!
Çok boktan bir durum.
Dört bir yanımıza yıldırımlar düşüyordu.
O kadar yakındı ki tüyleriniz kalkıyordu.
Tam bir çılgınlık.
Sinirler altüst. Nereye gidiyoruz?
Millet, nereye gidiyoruz? Ev nerede? Kimse yok mu?
Tanrım, ailelerimiz.
Annemin evi ve Kaylee ile Eric'in ailesinin evi
tam hortumun yolunun üzerindeydi.
Tanrım.
Oraya kamyonetle gelmiştik
ve Alp's'in otoparkında duruyor olmalıydı.
Çıkıp kamyoneti aradık.
Çocuklar!
Eric!
Eric, Kaylee, buraya gelin!
Kaylee'nin kamyoneti hâlâ oradaydı ama hurda olmuştu.
Çantam ve eşyalarım üzerimdeydi, yani anahtarlar hâlâ bendeydi.
Gidip evimizi bulacaktık.
Dört lastiğimiz de patlaktı.
Telefon direklerinin, ağaçların, elektrik hatlarının üzerinden geçiyorduk.
Ne gerekirse.
Çünkü ailelerimize ulaşmaya çalışıyorduk.
Nasıl geçeceğiz bilmiyorum. Geçmek imkânsız.
Otoyolda en az iki devrilmiş tır var.
Geri aldım. Devrilmiş birçok araç var.
Uyandım. Hâlâ arabanın içindeydim.
"Herkes burada mı? Herkes hayatta mı?" dedim.
"Çocuklar, konuşun. Biri cevap versin."
Birden kardeşim "Evet, hayattayım, iyiyim" dedi.
Evan "Evet dostum. Ben de iyiyim" dedi.
Ama Steven'ın sesi çıkmadı.
Arabadan inmem lazımdı. Onu hemen bulmalıydım.
"Steven, seni bulmalıyım. Bana seslen!" diye bağırdım.
"Steven!
İşaret ver. Buradayım de."
Gözlerim açılıp kapanıyordu.
Bilincim gidip geliyordu.
Bana koşarak gelen Doug, Evan ve Dylan'ın yüzlerini gördüm.
"Niye onlar yürüyor da ben yürümüyorum?" dedim.
"Bu iyiye işaret değil."
Hareket etmeye çalıştım.
O zaman acıyı hissedip bağırmaya başladım.
Acılar içinde kıvranıyordum.
İnanılmazdı.
Paramparça olmuştu.
Yemin ederim, göğsünün içinde atan kalbini görebiliyordum.
Yardım bulup onu yaşatacaktık.
Yamacın tepesine yaklaşan ışıklar gördüm.
Bana doğru gelen aracın önünde durdum,
hiç yavaşlamadan çekip gitti.
Sonra tepeden bir Chevy geldi.
Araba resmen hurdaya dönmüştü.
Hemen arabadan indiler.
"Uyuyacağım" dedim. Dylan yüzüme tokat atıyordu.
"Pes ediyorum. Burada öleceğim" dedim.
Sonra kendimden geçtim.
Yetkili, 20. ve Range Line'da triyaj alanı kurmaya çalışıyor.
20. Cadde ve Range Line kesişimi savaş alanı gibiydi.
Yolda cesetler vardı,
binalar yok olmuştu,
arabalar ters dönmüştü.
Tam bir yıkım vardı.
Tüm izinli memurları göreve çağırın.
Orada bir alan seçip hazırlayabilir misiniz?
Yardım için acil tıp teknisyeni olmuştum.
Alelacele gidip elimizden geleni yapmaya başladık.
18 yaşındaydım ama korkmuyordum.
Endişeli değildim. Yanımda babam vardı.
"Sen bu alanı al, ben bunu alayım. Sonra durum raporu verelim" dedi.
Nereye baksam daha fazla yaralı görüyordum.
Bir kızın bana mezuniyet cübbesiyle geldiğini hatırlıyorum.
"Keegan, ailem nerede?" dedi.
Hâlâ kim olduğunu bilmiyorum.
O beni tanıyordu, adımı biliyordu ve üzerinde mezuniyet cübbesi vardı.
Yüzü kan içindeydi. Kim olduğunu bilmiyorum.
Saatlerdir yürüyordum.
Travmanın şokundaydım.
Gökyüzünde garip renkler vardı.
Sanki ruhani bir dünya gibiydi.
Sonra annemi gördüm. Hayattaydı ve çok sevindim.
Dünyanın sonu gelmemişti. Ailem göğe yükselmemişti.
Yaşıyorlardı.
Annemle babam evimizin tamamen yok olduğunu söylediler.
Bana sarıldığını hatırlıyorum. Kollarını boynuma doladı.
Annem dedi ki
"O sırada markette saç boyası alıyordum."
Ben de tüm şapşallığımla dedim ki "Tanrı'ya şükür saçını boyuyorsun anne."
"Evde olmadığın için, iyi olduğun için çok mutluyum."
Ana Cadde'den çıktığımız anda
kaybolduk.
O mahalleyi avucumuzun içi gibi bilirdik
ama nerede olduğumuzu anlamadık, bizi yönlendirecek hiçbir şey yoktu.
Bir tarla vardı.
Kaylee'nin tarlaya battığını hatırlıyorum.
Gaza bastı, biraz daha battık.
Eric'le "Olsun. Çıkıp iteriz" dedik.
Kamyonetten indik.
Eric'le birbirimize bakıp
"Oğlum, Joplin'in ortasında bu ne tarlası?" dedik.
"Ne tarlası? Neredeyiz? Neden tarladayız?"
Etrafa bakınca lise antrenman sahasında olduğumuzu anladık.
Gittiğimiz lisenin. Oradaymışız.
Çocukluğumuzun geçtiği okulu
tanıyamadık bile.
O an ayıldık.
2.100'i aşkın öğrenci lisenin koridorlarını doldurdu.
Bu ara geleceği çok sık düşünüyorum.
Büyük bir olayın olmasını bekliyordum. Bugün o büyük olay gerçekleşiyor.
Joplin Lisesi hakkında bir şey duydun mu?
Joplin Lisesi anladığımız kadarıyla yok olmuş.
İnanılmaz, bugün mezuniyetim vardı.
Hortum sirenleri hep çalar ama genellikle bir şey olmaz.
Ben de "Bir şey olmaz" dedim.
"Bir şey olmaz" dediğim tek günde de…
Deneme, bir, iki, üç, dört, beş.
Weather Channel, Mike Bettes. Amanda, ben Bettes. Duyuyor musun?
Joplin yok oldu.
Orta kesimde şiddetli hava şartlarından bahsediyorduk.
Joplin, Missouri'yi hortumların vurduğunu görüyoruz.
Şu an canlı bildiriyoruz.
Hiç böyle bir manzarayla karşılaşmadım. Nefesim kesildi. İnanılır gibi değil.
Çok üzücü bir manzara. Ben…
Tek söyleyebileceğim geçen ay gördüklerimize çok benziyor, yani…
Affedersiniz.
Tuscaloosa'da.
Tanrım.
Mike, iyi misin?
Eminim korkunç şeyler görüyorsundur.
Evet, bu…
Onu görünce "Oha" demiştim.
Weather Channel'dan biri bile yıkımdan etkilenip üzüldü.
Demek durum ciddi.
Buralı olmayan birinin gözünden görmek garip.
Güçlü bir hortum şehrin büyük bir kısmını yerle bir etti.
Neredeyse hiçbir şeyin ayakta kalmadığı bildirildi.
Çok ciddi bir durum ve bu tip şeyler çok hızlı oluyor,
bu yüzden kamerayla ulaşmak zor ama uğraşıyoruz.
23'ü sabahı San Diego'daki Fox 5 kanalından bir telefon aldım.
Haber yayını yapmamı rica ettiler
çünkü o sırada hiçbir ulusal kanal henüz Joplin'e ulaşamamıştı.
Ben de kendi kendime şöyle düşündüm,
"Diğer muhabirler yapıyorsa ben de yapabilirim."
Tünaydın, meteorolog Chad Crilley. Joplin merkezden canlı bildiriyorum.
Büyük bir kama hortumu yerleşim alanlarını yıkıp geçti.
Burada büyük hasar var.
Sonraki birkaç gün stüdyoda benimle oturdu.
Hatta Chad burada, Hortum Sokağı'nda yaptığımız işle ilgili saha eğitimi aldı.
Chad'in bir gün bu işin yıldızı olacağını o zaman anlamıştım.
Sağ ol Kurt. İyi akşamlar. Joplin'le başlıyoruz.
Rekor kıran F5 hortumu 10 km uzunluğunda bir yara açmış.
Hortumdan sonra Joplin herkesin dilindeydi.
Joplin, Missouri hortumdan yara aldı.
Kıyamet sonrası gibi görünüyor.
Kötü hava döneminin yarına kadar sürmesi bekleniyor.
Dünyanın dört bir yanından haber muhabirleri geliyordu.
Bazı evler toz yığınına dönüştü.
Yetkililer olağanüstü hâl ilan etti.
Medya ilgisi zorladı. Kameralar her yerdeydi.
Kendimi hedef gibi hissediyordum.
"Çekin. Onu çekin."
Adını kodlayabilir misin?
Ben Cecil Cornish. C-E-C-I-L, C-O-R-N-I-S-H.
- Kaç yaşındasın Cecil? - 17.
- Lisede misin? - Evet.
Evet.
Herkes kepini havaya attığında "Vay be, sonunda başardık" demiştim.
Mezuniyet günümü, Joplin tarihinin en trajik olaylarından biriyle
paylaşacağım aklıma gelmezdi.
Çok zordu. Hâlâ da bilmiyorum, acaba arkadaşım Will Norton…
Kayıp. Hâlâ çok kötü. Evet. Ama…
Öyle işte.
Cep telefonları çok az çekiyordu.
Milletin mesaj atıp "Hey, iyi misin? Neredesin?" dediklerini hatırlıyorum.
Will'in kayıp olduğunu o zaman öğrendim.
Uzun bir hafta sonu eğlencesi sonrası dün gece Los Angeles'tan döndüm.
Bu 18 yaşındaki Will Norton.
Evet, lise sondayım. Kimse bana inanmıyor, yemin ederim.
Öğrenci kimliğimi göstereyim.
YouTube'da bir yıldız.
videoları bir buçuk milyondan fazla izlenmiş.
Uyuyamıyorum.
Çok iyi bir ruh hâlindeyim ama nedenini bile bilmiyorum.
Geçen pazar hortum cipini vurduğunda kayboldu.
- Adını söyler misin? - Evet, Tracey Presslor.
Bahsettiğimiz kişi…
Yeğenim Will Norton.
Mezuniyetten dönüyordu, değil mi?
Sirenler çalıyordu.
Herkes sığınmak için farklı yönlere dağıldı.
O arabayı sürüyordu, abim de yolcu koltuğundaydı.
Hortum onları alıp havaya kaldırdı.
Uzanıp yeğenimi tuttu, ona tutunuyordu.
Will hemen İncil'den dualar okumaya başladı,
durmadan okuyordu
ve abim onu tutarken hortum Will'i resmen tavandan çekip aldı.
Herkesin toplu çabasını görünce
sonunda Will'i bulacağımıza dair umudumu korudum.
İnsanlar her gün onu arıyor, nerede olduğunu bulmaya çalışıyordu.
Hâlâ sağ olduğuna inanıyoruz
ama hortumun girdabıyla
çok daha yükseğe ve uzağa savrulduğundan endişeliyiz.
Joplin'den Springfield, Nevada'ya kadar herkesten ricam şu,
tarlalarınıza, ağaçların tepelerine bakın.
Sadece yeğenim için değil. Bir sürü insan kayıp.
Zigomikoz adı verilen son derece nadir bir et yiyen mantar
Joplin, Missouri'deki hortum kurbanlarına bulaştı.
Sağlık yetkilileri bu nadir ama ciddi hastalıktan
uçuşan enkazı sorumlu tutuyor.
Nadir görülen bir mantar türüyle temas eden sekiz kişiden üçü öldü.
Steven komadaydı.
İnsanları öldüren et yiyen bir mantara maruz kalmıştı.
Kemiklerini, derisini, kaslarını yiyordu.
Onu parçalıyordu.
Enfeksiyonun sebebi
toprakta ve çürüyen bitkilerde bulunan bir mantara maruz kalınması.
Olay Ozark'larda yaşandığı için o hortum çok şeyin içinden geçmişti.
Böyle bir şey taşımaması neredeyse imkânsızdı.
Mantarlar aşırı derecede istilacı.
Siyah, ölü dokunun alınması gerekiyor.
Steven'ın hayatta kalma şansı yüzde beşti.
Ölüm kalım savaşı veren arkadaşımı kaybetmekten korkuyordum.
Komadayken çok çılgın bir rüya gördüm.
Kafam kesildi de başka bir yerde mi yaşıyor, bilmiyordum
çünkü vücudumu hissetmiyordum.
Dünya'da salınmayı bekleyen korkunç güçlerin karanlık hatırlatıcısı.
Sanki bir yere gitmeyi bekliyordum
ama bekleme yeri benim için cehennem gibiydi.
"Bu gerçek değil, buradan çıkmam lazım" diyordum.
Çok nadirdir. 30 küsur yıldır hiç böyle bir vaka görmedim.
Annemle babam orada değilmişim gibi doktorla konuşuyorlardı.
Ama seslerini duymak çok iyi geliyordu.
Ben dokuz yaşındayken ayrıldılar.
Biz evden taşınınca babam perişan oldu.
Uyuşturucuya, eski hayatına geri döndü. Sonra işini kaybetti, evini kaybetti.
12 yaşındayken evden ayrıldım.
Arkadaşlarımda kalıyor, kanepelerinde yatıyordum.
Diğer normal ailelerin hayatı gibi bir hayat istiyordum.
Güvenli bir ev, akşam yemekleri ve bunun gibi normal şeyler.
Rüyamda doktor,
"Oğlunuza daha fazla kaynak ayıramayız. Ondan vazgeçmeliyiz" dedi.
Konuşamadığım için paniklemeye başladım.
"Yaşamak istiyorum" diyordum.
Uyandım, dışarısı güneşliydi.
İlk kez dışarıdaki havayı soludum ve nefesimi kesti.
Hapsolduğum rüyada olmadığımı anladım.
Komadan uyanmak öyle bir şey ki
sanki vücudun 100 yıl bir tabutta kalmış da
Tanrı bir yaşama fırsatı daha vermiş gibi.
Kırılgansın. Sanki…
Bebek gibisin yani.
Çok acıyor. Çok canın yanıyor.
Annemle babam içeri girdiler, ağlıyorlardı ve babam…
"Demiştim, başaracağını biliyordum" dedi.
Ve sonra… Evan'ın ağladığını hiç görmemiştim.
Dylan'la içeri ilk girdiklerinde
ağlamaya başladı ve ben de onu neşelendirmeye çalıştım.
"Ağlıyor musun?" dedim.
"Yaralandın kardeşim. Çok feci yaralandın" dedi.
Mantar vücudumu istila etmiş.
Bir parçamı kesmişler, tekrar çıkmamış. Böylece her yerimi kesmeye başlamışlar.
Kaburgalarımı, kısmen akciğerimi, karaciğerimi.
Sağ meme ucum gitmiş.
Kalbimden bir parça da almışlar.
Onun dışında
taş gibi vücut yani.
Anlatabildim mi?
Kaç kez oğlumu kaybedeceğim diye korktum.
Bunu atlatması bir mucize.
Sadece eve gidip yerleşmek istiyorum.
Normale dönmek istiyorum.
Dört ay kaldığım süre boyunca babam bana çok yardımcı oldu.
Her gün yanımdaydı.
İnsana gereken tek şey sevgi.
Hayatta aileden başka hiçbir şeye ihtiyacın yok.
Hortuma kadar bunun kıymetini anlayamadım.
Onlara ne kadar ihtiyacım olduğunu ve bu kez yanımda olduklarını görünce
babamla yakınlaştık.
İhtiyacınız olduğunda bu bağın gücünü hissetmek inanılmaz.
Ayaklı mucize olarak bilinen Steven Weersing için duygusal bir gün.
Basın bana Mucize Çocuk dedi.
Neden mucize dediklerini anlamamıştım
çünkü bence mucize değildi.
Bundan anca benim gibi biri kurtulur.
Hiç şaşırmadım.
Alın size sürpriz ulan.
Bazen insanlar "Gerçek dünya berbat" derdi.
Gerçek dünyanın bize ve 2011 mezunlarına
mezuniyetten 15 dakika sonra tokat gibi çarpacağı aklıma gelmezdi.
Özellikle bize ve bana büyük darbe vurdu.
Will Norton'ı arama çalışmaları sona erdi.
Cesedi hortumun aracını devirdiği yerin yakınındaki bir gölette bulundu.
Tanrım. 2011 mezunlarından biri. Çok anı var.
Görmeyenler için Will'in aktif bir YouTube kanalı vardı.
Bir sürü videosu var.
Will'in günlük hayatını, yaşama hevesini yansıtıyorlar.
Will Kaliforniya'daki bir film okuluna tam burslu girdiğini söylemişti.
Gurur duymuş, heyecanlanmıştım.
Steven Spielberg gibi olmak istiyordu.
Will'le yakın değildim
ama bana hayallerini anlatması benim de hayal kurmamı sağlamıştı.
Kaç kişi olduğunu göstereyim. İnanılmaz.
Son sene büyük bir Cadılar Bayramı partisi vermişti.
Herkes için son sınıfın en önemli olaylarındandı.
Abartılı bir kahkahası vardı. Kafamın içinde duyabiliyorum.
Hoşça kalın millet.
Yaptığı her şeyde iyi niyetliydi.
WILL NORTON'IN ANISINA
Hortumdan herkes etkilendi.
Sevdiklerini, arkadaşlarını ya da evlerini kaybettiler.
Zarar görmeden kurtulan olmadı.
Ailemin evi yok olmuştu ama ailelerimiz iyiydi.
Buraya çıkıp durduğumuz yerde sigara yakacağım.
Buradaydık.
- Burada toplandık. - Tam burada.
Minnet duyuyorum.
Suçluluk duyuyorum.
Biz neden ayağa kalkıp kurtulduk da
birçok kişi, özellikle çocuklar kurtulamadı?
Çok şanslıydık.
Bu taraftan koşarak çıktık, atladık, oraya koştuk.
Vay anasını.
Travma sonrası stres bozukluğunun etkilerini duymuştum.
Biraz titrediğimi hissediyorum, anlıyor musunuz?
Bu konudan ne zaman bahsetsem böyle oluyor.
İnanılmaz.
Hortumdan sonraki yaz
bütün halk normale dönmek için harıl harıl çalıştı.
OP LİSESİ
Okulu görünce şöyle düşünmüştüm,
"Bu okulda okuyan son sınıf bizdik. O binadan en son biz mezun olduk."
O duvarlar ve koridorlar,
oradaki tüm anılar sonsuza dek yok oldu.
Yaptıklarınızdan, yaşadıklarınızdan sonra
birbirimize arka çıkarsak
o futbol sahasında aşamayacağımız hiçbir şey yok.
- Benimle misiniz? - Evet hocam!
Joplin Kartalları!
Kendi evimizdeki ilk maçta halk heyecanlıydı.
Joplin Kartalları!
KARTALLARIN YUVASI
Futbol sahası Junge hortumdan zarar görmemişti.
Junge'a girerken o gurur hissini ve dolu tribünleri hatırlıyorum.
Hiç öyle bir cuma görmemiştim.
"Vay be!" dedim.
Ekipmanı, kaskı takıp oynayasım geldi.
Joplin Lisesi Futbol Kartalları!
Başımıza çok boktan bir olay geldi.
Yaşasın Kartallar!
Çekip gitmek birçok insan için daha kolay olurdu.
Joplin'i bir madenci topluluğu kurmuş.
Halk elektrikli testerelerini kapıp bir şekilde halletti.
Bu da Joplin'i çok iyi anlatıyor.
Joplin Kartalları için sayı!
Yeniden inşa için büyük yardım geldi, bunu görmek olağanüstüydü.
Ülkenin her yanından tahminen 300.000 gönüllü
buraya gelip zaman ve emek harcadılar.
Bölgedeki öğrencileri okula ulaştırıp tek bir gün kaçırmamalarını sağladılar.
- Joplin Lisesi yeniden açıldı. - Hoş geldiniz.
Yerel alışveriş merkezinde.
Son senemde değişmiş olsak da, farklı gruplarımız olsa da
halkımızın güzelliği, bir beraberlik hissi olmasıydı.
Hayatta en güçlü bağlar
etrafımızdaki her şey yıkıldığında kurduğumuz bağlardır.
Joplin halkı ve 2012 mezunları,
uzun süren zorlu bir yoldu
ama önümüzde yarın var ve yürümeye devam edeceğiz.
Birlikte yürüyeceğiz.
Genellikle mezuniyet töreninize ABD Başkanı gelmez.
İnanılmazdı. Çok anlamlıydı.
Hepiniz için en büyük umudum hayatınızın yeni bölümüne başlarken
bu Joplin ruhunu
gittiğiniz her yere, yaptığınız her şeye taşımanız.
Bu yolda yalnız yürümek zorunda olmadığımızın
hatırlatıcısı olabilirsiniz.
Zorluklarla tek başımıza mücadele etmemiz beklenmiyor.
Tebrikler. Tanrı sizi korusun.
Tanrı 2012 sınıfını korusun.
Tanrı ABD'yi korusun.
Cecil Cornish.
Sizinle gurur duyuyorum
ve olabildiğince çok el sıkmak istiyorum. Tamam mı?
Sizi görmek güzel. Sizinle gurur duyuyorum.
Teşekkürler.
Çok sevindim.
17 yaşındayken seçilme konusunu çok kafaya takardım
ama en güçlü şey insanın kendini seçmesi.
Yaşımı aldığım bu dönemde artık gey olduğumu saklamıyorum.
Çocukken hissettiklerimi hisseden kuirler için
kâr amacı gütmeyen bir destek grubunun lideriyim.
Ergenlikte, memleketimde kalmak benim gözümde en kötü şeydi.
Ama artık burada yaşıyorum
ve Joplin'i seviyorum.
Joplin'i çok seviyorum.
Hayatımda yaptığım her şeyin, yaşadığım her şeyin
bir sebebi olmalı.
Baba!
Baba olmak dünyanın en güzel şeyi.
Çok güzel bir his
çünkü böyle hissedeceğimi hiç düşünmezdim.
"Eksik olan buymuş, ihtiyacım olan buymuş" diyorum.
Sahip olamadığım her şeyi ve fazlasını onlara vermek istiyorum.
Çocuklarım beni süperstar olarak görüyor.
Hepsini çok seviyorum.
Hortumdan sonra
öz güven patlaması yaşadım.
Hodri meydan dedim.
Kariyerimde yeni bir yol çizdim. Yeni yerlere gittim, uçağa bindim,
büyük şehirlerde araba sürdüm ve yeni insanlarla tanıştım.
Joplin hortumunu yaşamasaydım bunu asla yapmazdım.
Hodri meydan.
Artık hiçbir şeyden korkmuyorum.
Selam.
- Hoş geldin abla. - Ateş güzel.
- Sağ ol. - Aferin.
Mac yardım etti derdim ama Mac hâlâ eski Mac.
Kaylee, ben ve kardeşi beraber yaşadığımız o olay sayesinde…
Bundan dolayı hep yakın olacağız.
Biraz klişe gelse de
insanlarla geçirdiğiniz zamanın kıymetini bilmelisiniz.
Çünkü o günden sonra hiç göremediğim insanlar oldu.
Doğa Ana şakaya gelmez.
Önünde eğilirim. Korkutucu.
Orası kesin.
22 MAYIS 2011'DE HAYATINI KAYBEDEN 161 KİŞİYE
VE JOPLIN HALKINA ADANMIŞTIR.
YÜKSEK KÜRESEL SICAKLIKLAR EKSTREM HAVA OLAYLARINI SIKLAŞTIRIP
TOPLUMLARDA FELAKET ETKİSİ RİSKİNİ ARTIRMAKTA.
Alt yazı çevirmeni: Can Atalay fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!