Benim adım Alithea.
Bu hikâye gerçek.
Ancak bunu bir masal gibi anlatırsam inanma olasılığınız
daha yüksek olur.
Şimdi, bir varmış bir yokmuş
insanlar gökyüzünde metal kanatlarla uçabildiği,
perdeli ayaklar giyip denizin dibinde yürüyebildiği,
ellerinde havadan aşk şarkıları çalabilen
cam aletler tutabildiği zamanlarda...
Yeterince mutlu ve yalnız bir kadın vardı.
Tercihen yalnızdı.
Mutluydu çünkü bağımsızdı,
bilimsel zihninin egzersizlerinden geçiniyordu.
Onun işi hikaye anlatmaktı.
O bir hikaye anlatıcısıydı
insanlığın tüm öykülerinde ortak olan gerçekleri bulmaya çalışırdı.
Bu amaçla yılda bir veya iki kez
yabancı diyarlara yolculuk yapıyordu.
Çin'e, Güney Denizlerine,
ve Levant'ın zamansız şehirlerine...
Onun gibilerin bir araya gelip hikayeler anlattığı yerlere.
Bu taraftan.
- Affedersiniz. - Bu taraftan hanımefendi.
Ne yapıyorsun? Bırakabilir misin lütfen?
İstanbul'un gizemleri.
Alithea!
Hoş geldin!
- Sonunda geldin! - Günhan!
Canım arkadaşım.
- Çok güzel! - Affedersin.
- Bu Amina. - Amina.
British Council'den.
Havaalanında bagajımı taşıyan adam,
onu gördün mü?
Hangi adam?
Sen gelince o da kaçıp gitti.
Küçük, koyun postu ceket, pembe yakalı.
İlginç.
Dokunamayacağım kadar sıcaktı.
Misk kokulu.
Belki de bir cindi.
Muhtemelen korsan bir taksi şoförü.
Çok fazla parfüm sıkmıştır.
Peki Profesör,
cinlere inandığını mı söylüyorsun?
İnanıyorum ki bunlara inanması gerekenler var.
Ben de mi?
Cin, hayalet,
uzaylılar, ne işinize yararsa.
Otel sizin için güzel bir sürpriz hazırladı.
Bu Agatha Christie odası.
Bu odada Doğu Ekspresinde Cinayet adlı eserini yazdı.
Pekâlâ, eğer elinizde
meteorolojik verileri ölçme ve
modelleme imkânınız yoksa,
bir fırtınanın gücünü nasıl açıklarsınız?
Mevsimleri nasıl açıklarsınız?
Sonbahardan kışa, ilkbahardan yaza geçişi,
Dünya'nın Güneş etrafında bir eksen eğikliğiyle
döndüğünü bilmeseniz nasıl anlatırsınız?
Her şey bir gizemdi.
Mevsimler, tsunamiler, mikrobiyal hastalıklar...
Hikayelere başvurmaktan başka ne yapabiliriz ki?
Dr. Binnie'nin bizi anlamaya teşvik ettiği gibi,
hikayeler bir zamanlar şaşırtıcı varoluşu tutarlı hale getirmenin tek yoluydu.
Bu kesinlikle doğru.
Birbirimize hikayeler anlatarak,
bütün harikaların ve felaketlerin
ardındaki bilinmeyen güçlere...
Bilinmeyen güçlere isim verdik.
Sizlere göstereyim.
Yunanlılardan, Romalılara, İskandinavlara
ve daha nicelerine kadar tüm kültürlerde,
tüm mitolojilerde var olan güçlü, ilişkilendirilebilir
tanrılarla ilgili hikayeler anlattık.
Zeus ve onun soyundan gelenler, Poseidon, Athena,
Thor ve tüm bu ekip günümüzde bile anlamlı bir yerdeler.
Bunlar onların kalıntıları.
Sorumuz aynı, bunların amacı ne?
Peki şimdi onlardan ne istiyoruz?
Mitler vardır, bilim vardır.
Affedersin.
Mitoloji, o zaman bildiklerimiz.
Bilim ise şimdiye kadar öğrendiklerimiz.
Er ya da geç,
yaratılış hikayelerimiz yerini bilimsel anlatılarına bırakmaya başladı.
Titiz bir bilim.
Ve tüm bu tanrılar ve canavarlar
orijinal amaçlarını yitirirler ve metafora indirgendiler.
Saçmalık!
Alithea!
Alithea.
Ne oldu?
Bilmiyorum, düştü.
Bir anda düştü.
Tanrım.
İyi misin?
Bir doktora görünmen gerekmez mi?
Neden? Kendimi çok iyi hissediyorum.
Affet beni, Alithea. Emin misin?
Her zamanki ağrılar ve sızılar dışında herhangi bir olumsuz durum yok.
Telaşlanacak bir durum yok.
Peki, orada ne oldu?
Son zamanlarda hayal gücüm beni ele geçirmeye başladı.
Bana pusu kuruyor.
Bence bu bir uyarı.
Ne için?
Rehavete kapılmamak.
Dikkatli olmak için.
Zaman zaman bir şekilde kendini gösteriyor.
Karşı koymamaya çalışıyorum.
Bir an kontrolü ele alıyor, sonra geri çekiliyor.
Ne geri çekiliyor?
Günhan, bu mantıksız. Umursama.
Çocuk gibi davranıyorsun. Bunu biliyor musun?
Biliyor musun, aslında bir çocuğum.
Kader varsa, bundan kaçabilir miyiz?
Kim söyleyebilir?
Ama size şunu söyleyeyim,
İstanbul Kapalıçarşı'da,
62 cadde ve 4.000 dükkân var.
Ve bu dükkanlardan birinde üç oda var.
Odaların en küçüğünde,
eski ve yeni, tasnif edilmemiş bir sürü eşya vardı.
O yığının en altından,
Bir hatıra seçtim.
Bunun ne olduğunu biliyor musun?
Emin değilim ama Çeşm-i Bülbül
yani "Bülbül Gözü" olabilir.
1845 yılı civarında İncirköy'de camcılar vardı.
Mavi-beyaz spiral desenleriyle ünlüydüler.
Lütfen. Bu benden bir hediye.
Daha az kederli bir şey seç.
Peki, bu Çeşm-i Bülbül ise, bunu doğrulamanın bir yolu var mı?
Gerçek olanlarda cam üfleyicilerin
bazen ciğerlerden kan lekelerinin görülebildiğini söylüyorlar.
Ancak yakın zamanda yapılmış bir taklit olması muhtemel.
Yangından zarar görmüş. Başka bir şey seç.
Hayır, teşekkür ederim Günhan.
Bunu sevdim.
Her neyse, eminim ilginç bir hikayesi vardır.
Alo?
Günaydın Dr. Binnie.
- Günaydın. - Oda servisinden arıyorum.
- Evet. - Yumurtalarınızı nasıl olsun?
Akışkan olsun lütfen.
- Peki ekmek? - Evet, ama kabuksuz.
- İki yumurta mı? - Sadece bir tane.
- Tamam, teşekkür ederim. - Teşekkür ederim.
Gözlerimi kapatıp üçe kadar sayacağım,
sonrasında gitmeniz durumunda minnettar kalırım.
Bir,
iki,
üç.
Dört...
Beş...
Altı...
Yedi, sekiz...
Dokuz, on.
Sanırım İngilizce konuşmuyorsundur?
Almanca?
İspanyolca?
Yunanca?
Einstein.
Televizyon.
Vericiler.
Ben orta güçte bir cinim
ama bu iletileri anlamaya başlıyorum.
Benim dilimi konuşmayı öğrendin.
Bu İngilizce gayet anlaşılır.
Kurallarının çabucak öğrenebiliyorum.
Hayır, hayır.
Bu küçük Albert'i sizin olsun ister misiniz?
Hayır, hayır.
Bu onun için iyi olamaz. Onu geri koy.
- Onu genişletebilirim. - Nasıl?
Onunla konuşabilirsin.
- Bu nasıl mümkün olabilir? - Hayır, onu geri koy.
- Dileğin bu mu? - Bu mümkün değil.
Hayır. Bu senin sorumluluğun.
Peki ne dileyeceksin?
Gönlünden geçen nedir?
Şimdi, aceleci davranmaya gerek yok.
Bu işi yavaş yavaş yapmam gerekiyor.
Dünyanın bütün vakti elimde.
Bana kendinden bahset.
Benim adım Alithea Binnie.
Bir konferans için Türkiye'deyim.
Ve bir gün içinde memleketime dönüyorum.
Başka?
Ayrıca yapmam gereken bir itiraf var.
Hiç kimseye anlatmadığım bir şey.
Harika.
Küçükken, bir oğlan vardı.
İlk aşkın mı?
Hayır, hayır. O etten kemikten değildi.
Cin mi?
Hayır.
O sırada kendimi bir kız okulunda buldum.
Kız sürüsü.
Ben... Ben doğası gereği yalnız bir yaratığım.
Ve bir oğlan, Enzo,
bir hiçlik içerisinden bana geldi.
Hayal etme ihtiyacından.
Bana sadece ikimizin konuştuğu bir dilde hikayeler anlattı.
Ve başım ağrıdığında hep ortadan kaybolurdu,
ama astımdan hareket edemediğimde hiç uzakta olmazdı.
Sana vermeme izin vermediğin küçük Albert gibi miydi?
Bir yansıma mıydı?
Sadece bir yokluğun yansıması.
Gitmesinden korktum, bu yüzden onu yazdım.
Ve ben bir günlüğü gerçekleriyle doldurdum.
Ama ne kadar gerçekçilik katmaya çalışsam da,
şüphe etmeye başladım,
her şey saçma gelmeye başladı.
Aptal gibi hissettim.
Ve bir süre sonra
hepsini okul sobasında yaktım.
Ve ondan sonra da tamamen ortadan kayboldu.
Ama ben buradayım.
Akla ters düşse de, evet.
Ben buradayım ve yapmamız gereken işler var.
Daha sonra tekrar gelebilir misiniz lütfen?
Oda servisi, Dr. Binnie.
Kahvaltınızı getirdim.
Bir dakika!
Kapıyı kapalı tut.
Günaydın.
Nereye koymamı istersiniz, Dr. Binnie?
Teşekkür ederim. Ah, Ben alabilirim.
- Lütfen izin verin. - Hayır, ben halledebilirim.
Tamamdır Dr. Binnie. Umarım iyi dinlenmişsinizdir.
Çok lezzetli görünüyor. Evet, dinlendim.
Bu güzel günde ne yapmayı düşünüyorsunuz?
Emin değilim. Doğaçlama yapacağım.
Size güzel bir sanat galerisini göstermek istiyorum...
Çok naziksiniz. Teşekkür ederim.
Bu öğleden sonra, fırsat bulduğunuzda.
- Belki başka bir zaman. - Harikadır.
Teşekkür ederim. Güzel bir gün geçirmenizi dilerim.
Tamamdır, çok güzel. Tadını çıkarın.
Teşekkürler.
Daha uygun bir boyuttasın.
Uyum sağlamak için elimden geleni yapıyorum.
Lütfen.
Kahvaltı sipariş etmeme gerek yoktu.
Bu Nan-e nokhodchi. Nohut, karanfil, fıstık.
Ağzında eriyecek.
Sana bir şey sorabilir miyim?
Tabii ki.
Şişeme nasıl girdin?
Uzun bir hikaye.
Bu benim üçüncü hapsolmamdı.
Üç kere şişeye mi hapsoldun?
Ben bir cin olabilirim,
ama aynı zamanda kadınların sohbetine aşırı düşkün bir aptalım.
Bundan sonra daha dikkatli olmam gerekiyor.
Peki ilk başta nasıl hapsoldun?
Tutkudan.
Başka ne olacak?
Kimdi?
Belkıs.
Saba Melikesi Belkıs mı?
Benim kanımdandı.
Cin miydi?
Annesi bir cindi.
Bu mümkün mü?
Cinlerle ölümlülerin birleşmesine izin veren kanunlar vardır;
ancak, bir eşekle bir atın birleşmesinden çıkan çekirdeksiz katır gibi,
bunlar da ölümsüz bir yavru meydana getiremezler.
Peki, nasıl görünüyordu?
Bacaklarındaki sık siyah tüyler dışında,
diğer tüm insanlara benziyordu; ama tabii ki o Belkıs'dı.
Herkesin anlattığına göre çok güzeldi.
O güzel değildi. O güzelliğin ta kendisiydi.
Her bakımdan özgürdüm.
Yatak odasına girip çıkıyordum.
Belkıs...
Köle kadınlarından biri kadar ben de mutluluktan
titremesine neden olan dokunuşları biliyordum.
Hiçbir canlıyı bu kadar istememiştim.
Ve o da karşılığında seni mi arzuluyordu?
Ben onun oyuncağıydım. Onun sırdaşıydım.
Süleyman olmasaydı belki daha da fazlası olurdum.
Sultan Süleyman mı?
Hatırası şad olsun.
Çölleri aşarak onu elde etmeye gelmişti.
Belkıs ona gitmedi mi?
Hayır, asla.
Ama bu bütün kutsal kitaplarda var.
Bütün hikayeler ve resimler...
Ve Handel bu konuda müzik yazdı.
Hanımefendi, ben oradaydım.
Süleyman ona geldi.
Önce müzikle başladı.
Onu vazgeçirmek için elimden geleni yaptım.
Fakat bacaklarındaki tüyleri almak için
Jabassa Arısı'nın kokulu ağdasını kullanınca,
onu kaybettiğimi biliyordum.
Ama aptal gibi, bedeninin zengin ve güzel olduğunu, ama zihninin
daha zengin, daha güzel ve daha dayanıklı olduğunu
söylemeye devam ettim.
Ve o da benim söylediklerimin hepsine katıldı ve bir damla gözyaşı döktü.
Ona imkansız gibi görünen görevler vermeye başladı,
bin odalı sarayda kırmızı ipekten özel bir iplik bulmak,
annesi cinin gizli adını tahmin etmek,
ona kadınların en çok neyi arzuladığını söylemek...
Bu gerçekten imkansız görünüyor.
Onun için değil.
Yeryüzündeki hayvanlarla ve ateşten yaratılmış cinlerle konuşabiliyordu.
İpek ipliğini bulmak için karıncaları,
annesinin adını fısıldaması için de bir ifrit buldu.
Sonra Belkıs'ın gözlerinin içine baktı ve
kadınların en çok arzuladığı şeyi söyledi.
Şaşırmıştı,
ve ona haklı olduğunu söyledi.
Ve böylece ona en çok arzuladığı şeyi verdi,
bu da onunla evlenmek ve yatağına girmekti.
Çok büyük bir sihirbazdı...
Ve beni bir büyü sözcüğüyle pirinç bir şişeye hapsetti.
Benim için yalvarışta bulunmadı.
Ben onun için hiçbir şey değildim.
Şişede bir nefes.
Ve böylece Kızıldeniz'e atıldım
ve 2.500 yıl boyunca çürüdüm.
Uykunun dışında,
birisi şişede 2500 yıl ne yapabilir?
Cinler uyumaz.
Peki, nasıl başardın?
İlk 100 yıl kaderime öfkelendim.
Boschkolo'ya kurtulmak için dua ettim ve bu işe yaramadığında,
bildiğim veya bilmediğim herhangi bir tanrıya dua ettim.
Ve hâlâ hiçbir cevap bulamayınca da
zamanımı uyanık rüyalarımda hayatımı gözden geçirerek geçirdim.
Ve bunu da defalarca tükettiğimde, duama ve öfkeme geri dönmüştüm.
Ve sonra nihayet
kendime bir oyun oynadım.
Şişenin içinde kalmak için dua ettim.
Boschkolo'dan beni daima şişede tutması için dua ettim.
Peki bu işe yaradı mı?
Hiçbir şey istememek mi?
Hiçbir şeyi istemeyip sadece bir şişenin içinde kalmak mı?
Hayır.
Bir cin için ölüme en çok yaklaştığımız andır.
Belkıs'ın sorusunun cevabını biliyor musun?
Kadınlar en çok neyi arzular mı?
Evet.
Sen bilmiyor musun?
Bilmiyorsan sana söyleyemem.
Elbette hepimiz aynı şeyi istemiyoruz.
Hanımefendi, istekleriniz benim için hiç de açık değil.
Hayatımın öyle bir noktasındayım ki, ihtiyacım olan her şeye sahibim.
Ben memnun olduğumu söyleyebilirim, hem de minnettarım.
Söyle...
Evli misin? Dul musun?
Bir anne, belki?
Çocuğum yok, kardeşim yok, annem babam yok.
Bir zamanlar bir kocam vardı.
Peki bu kocanın gidişatı nasıldı?
Gidişatı mı?
Başlangıçta parlıyordu.
Peki ya sonunda?
Çok da ilginç bir hikaye değil.
Ama bu bir hikaye. Bu senin hikayen
ve insanı etkileyenleri anlamak her zaman akıllıca bir davranıştır.
Lütfen.
Peki...
Gençliğimizden beri tanışıyorduk.
Erken yaşta evlendik.
Başlangıçta birbirimizin zihninden ve bedeninden zevk alıyorduk.
Yılları rahat geçirdik,
ve sonra hep olduğu gibi
hepsi buharlaştı,
ve git gide...
Azaldık.
Peki o nerede?
Hackney'de Emmeline Porter'la birlikte.
Bana dedi ki...
Duyguları okuma yeteneğim yokmuş
Onun duygularını okuyamıyormuşum.
Bir karara varacağız.
Çok heyecanlı!
- Heyecan verici! - Hayır değil.
Tahmin edeyim. Sonunda kimse ölmüyor.
Hayır!
Beynimin çalışma şekli...
Hem gücümün hem de
yalnızlığımın kaynağı.
Sanırım hikayeleri bu yüzden seviyorum.
Duyguları hikayeler aracılığıyla buluyorum.
Belki onu geri isteyebilirsin.
Hayır, hayır.
Hayır.
Sanmıştım ki...
Bir kayıp ve ihanetle üzülebilirim sanmıştım ama
hayır, aslında özgürdüm.
Zindandan çıkıp güneşe çıkan bir mahkûm gibiydim.
Kendi hayatımın alanına açılabildim.
Hayır, bundan fazlasını isteyemezdim.
Sen akıllı ve dikkatli bir kadınsın, Alithea.
Ama hepimizin arzuları var,
bizden gizli kalsa bile.
Bu olabilir.
Ama ben aynı zamanda bir anlatıcıyım da,
ve bu bir sorun olacak.
Çok büyük bir sorun olacak.
Bak, hilebaz cinlerle ilgili bütün hikayeleri
ve dilekleri kendi amaçları doğrultusunda
nasıl manipüle ettiklerini biliyorum.
Ben onlardan değilim.
Ben tanrı korkusu olan ve şerefli bir adamım
gönlünün arzusunu yerine getirmek için buradayım.
Bu doğru olsa bile,
dilek dileyenlere nasıl güvenebilirsin?
Bana güvenebileceğini nereden biliyorsun?
Umarım.
Konu sen olunca daha çok umuyorum.
Anlatılan
komik bir hikaye var. Büyük ihtimalle duymuşsundur
Küçük bir teknede denizde kaybolan üç arkadaş.
Sihirli bir balık tutuyorlar,
her birine birer dilek hakkı sunuyor.
İlki, "Keşke eşimle evde olsaydım" diyor.
Ortadan kayboluyor.
İkincisi, "Keşke çocuklarımla kırda oynuyor olsaydım" diyor.
Ortadan kayboluyor.
Üçüncüsü ise "Arkadaşlarımı özledim..."
''Keşke geri gelseler'' diyor.
Çözmüşsün.
Dilekle ilgili hiçbir hikaye yoktur ki, öğretici olmasın.
Hiçbiri mutlu sonla bitmez.
Şaka olması gerekenler bile.
Ama bu hikayenin yazarları sen ve benim
ve bütün tuzaklardan uzak durabiliriz.
Ya hiç dilek dilemezsem?
Affedersin?
Hiç dilek dilemezsem?
Bu biraz...
Bu oldukça...
Bu bir felaket olurdu!
Pekâlâ.
Bir sonraki hapis dönemimi anlatmam lazım.
Seni can kulağıyla dinliyorum.
Şişemin
Kızıldeniz'in derinliklerinden Konstantinopolis'teki bir saraya
nasıl geldiğini asla bilemeyeceğim.
Ama sanırım bir şekilde Osmanlı askerinin öldürülmesi söz konusuydu.
Bir imparatorluğun çöküşü.
Ve aşık bir kız.
Gülten, saraydaki cariyelerin
avlusunda bir köle olarak yaşıyordu.
Ona göründüğümde...
Bayıldı.
Ve onu uyandırmakta çok zorluk çektim.
Ona zarar vermek istemediğimi açıkça belirttim,
çünkü o şişeye mahkûmdum.
Üç dilek gerçekleşene kadar.
O dileklerini söyleyene kadar.
- Lütfen. - Peki.
Şimdi zavallı kız bana,
güzel bir adama çılgınca aşık olduğunu söyledi...
Ve hemen onun gözünde lütuf bulmayı diliyordu.
Nitekim onun
en çok arzuladığı o kişi de Muhteşem Mustafa'ydı.
Şehzade Mustafa.
Kanuni Sultan Süleyman'ın en büyük oğlu,
ve muhtemelen kudretli tahtının varisi.
Eğer gelecekte olacakları bilseydim,
İblis'in gazabını göze alıp onu bu isteğinden şiddetle alıkoyabilirdim.
Ama hiç düşünmeden
şişemi alıp onu hazırlayacak yağları hazırladım.
Büyüleyici yağlar
bir zamanlar Belkıs tarafından kullanılmış.
Şişeyi saklamasını, yoksa
gücünün başka ellere geçeceğini söyledim.
Mustafa'nın yanına gittim.
Gülten.
Adını fısıldadım.
Onu çağırdı.
Çok kolaydı.
Bir cin olarak insanların davranışlarına karşı sonsuz bir merakım var.
Ben de boş zamanlarımda
sarayın entrikalarını araştırmaya koyuldum.
Ve orada, hadımlar,
cariyeler ve eşler arasında ilk defa Hürrem'i gördüm.
Çok gülen.
O da bir zamanlar, bütün olayların
arasından yükselip Sultan'ın gözdesi olmuş bir köleydi.
Süleyman-ı Hikmet ondan başkasını görmezdi.
Ve sevgili Mustafa'nın tahtını kendi oğulları lehine korumaya çalıştı.
Ve bu amaçla prensi birçok meraklı gözle izletti.
Hürrem'in nasıl bir
manipülasyon şaheseri yarattığını görünce
Gülten'imin de bu ağa yakalanmasından endişe ettim.
Dikkatli olması konusunda uyarmaya çalıştım.
Ama o, ikinci dileğine çoktan karar vermişti.
Ne büyük hata.
Çünkü o noktada,
Süleyman, şanı yürüsün,
baltalanıyordu.
Savaşçıları onun yumuşadığına inanıyorlardı,
güçlü bir elle yönetmektense
şiirleriyle ilgileniyordu.
Hürrem, ordunun kendisini
tahttan indirip yerine Mustafa'yı geçirmek istediği söylentilerini körükledi.
Şehzade, bitmek bilmeyen iktidar oyununun bir piyonu haline gelmişti.
Kanuni Sultan Süleyman,
Fatih Sultan Süleyman,
imparatorlukların hamisi ve koruyucusu,
Süleyman Baba,
kalbini kıracağını bildiği bir seçimle karşı karşıya kalmıştı.
Gülten ise ortalarda görünmemesi için hiçbir sebep göremiyordu.
Zira bir sonraki padişahın oğlunu taşıyordu.
Tüm uyarılarıma rağmen
yeni şişmiş göğüslerini ve karnını sergilemeye devam ediyordu.
Ve fısıltılar kısa sürede sarayın her yanına yayıldı.
Korkunç komplolar çok hızlı ilerledi.
Şehzade Mustafa masum bir şekilde babasının huzuruna çıktı,
ona sadakatini temin etmek istedi.
Ve dilsizler onu bekliyordu.
Onu çok seven yeniçerilerine seslendi,
fakat sesi babasının yayının kirişi yüzünden kısılmış, nefesi kesilmişti.
Gülten!
"Bir şey dile!"
"Kendini kurtar, Gülten!"
Sadece birkaç kelime söyleyebilse çocuğunu güvenle doğurabilecekti,
ve ben de en sonunda Cinler Diyarı'na gizlice kaçabilecektim.
Ancak suikastçıların eline düştü.
Ellerinden zorla alacaktım,
İblis'in bir takipçisi tarafından engellendim.
Gülten!
Kendini kurtarmak gibi bir dileği olmadı.
İkimizi de kurtaracak bir şey dilemedi.
İşte oradaydım,
ya da belki de orada değildim
üçüncü dileğin yerine getirilmemiş olması nedeniyle neredeyse
özgürleşmiş ve bu dünyaya bağlanmıştım.
Ama farkındasın değil mi,
bana az önce dilekler yüzünden
mahvolmuş bir kadının hikayesini anlattın.
Evet, ama onun dileklerini söyleyememesi beni de mahvetti.
Başka hiç kimse dileği söyleyemez miydi?
Umudum bu yöndeydi.
Ve bu seni sonunda özgürleştirecek mi?
Tek umudum bu.
Ama sen görünmez oldun.
Bir hayalet gibi.
Görünmeden dolaştım.
Ve şişen, sadece ölen Gülten'in bildiği gevşemiş taşın altında saklıydı.
Evet, zor bir durumdu.
Birinin dikkatini çekmeye çalıştım,
bana yardım edebilecek herhangi biri...
Ant içerim ki, çok denedim.
Onların kokularını, her adımlarını takip ettim.
İstedim, yalvardım, bağırdım.
Bana çekecek her şeyi yaptım.
Ve bunu 100 yıldır acınası bir şekilde yaptım ve
her başarısızlığımda iradem zayıflamaya başladı.
Ve sonra 1620'de
umut, elinde kılıç olan bir çocuk kılığında geldi.
Murat! Murat!
Murat!
Bu çocuk sanki beni hissediyordu.
Onu taşa çekebiliyordum.
İbrahim!
Gel.
Murat!
İbrahim!
Ve tam onların eline teslim edilmek üzereyken,
anneleri onları buldu.
O da Kösem'di,
Sultan I. Ahmed'in dul eşi.
Ve çocuklar da tahtın bir sonraki varisi.
Bacaklarındaki tüyleri gördüğümde,
Murat'ın soyunda bir yerlerde cin gücünün bulunduğunu anlamıştım.
Onu her yere takip ettim, onu tekrar taşa çekmeye kararlıydım.
Ancak 11 yaşına geldiğinde tahta çıktı ve Sultan Dördüncü Murat oldu.
Ve her zamanki entrikalara kapılıp, benim için daha büyük bir kayıp oldu.
20 yaşında ordularını savaşa götürdü.
Kafkasya ve Mezopotamya'da adamlarıyla birlikte savaştı.
Kendi canı pahasına bile olsa, pervasızlığını anlatan hikayeler var.
Onu bir daha göremeyeceğimi sandım.
Umut bir canavardır, Alithea, ben de onun oyuncağıyım.
Öldü mü?
Savaşta değil.
İstanbul'da ise Kösem'in tahtı koruması gerekmekteydi.
İbrahim'i koruması gerekiyordu.
- Küçük kardeş mi? - Evet.
Osmanlı soyunun sonuncusuydu.
Erkek çocuk doğurması gerekiyordu.
Bunun üzerine Kösem onu tamamen samur kürküyle kaplı bir kafese kapattı.
Aman ne hapishane.
Asla ayrılmak istemeyeceği bir yer.
Onu krallara layık bir şekilde yozlaştırdı.
Etin genişliği arttıkça hazzın da daha yoğun olacağına inanıyordu.
Kösem, şehvetli ve iri güzellikleri arayıp buluyor
ve onları divanına getiriyordu.
Benim kaderim de bu fetişe bağlıydı.
Nasıl yani?
Göreceksin.
Murat geri döndü.
Ve fatih olarak dönse bile,
kanlı cübbesini kaldıramadı.
Savaş gerçekten ruhunu çürütmüştü.
Yalnız kalmasını bekliyordum.
Onu tekrar taşa çekmeye kararlıydım.
Sözünüzü kesmek istemiyorum ama bir sorum olacak.
Böyle bir adamın nasıl bir dilekte bulunacağı senin için önemli miydi?
O kadar gözü dönmüş...
Hayır.
Çok kötü olsa bile mi?
Özgür olacaksam hayır.
Gerçek şu ki, aklında başka şeyler vardı.
Kendisinin yenilmez olduğuna inanıyor
sonsuza dek hüküm sürmek için tüm rakiplerinden kurtulması gerekiyordu.
İbrahim.
Kösem'in onu durdurması lazımdı.
Bir şekilde, kan arzusundan başka tatminlerle uzaklaştırması gerekiyordu.
Öncelikle onun sürekli sarhoş kalmasını sağladı.
Ve sonra çok kurnazca bir şey denedi.
Hoşuna gidebilecek bir şey.
İmparatorluğun her köşesinden
en iyi hikayecileri bulmak için
adamlar gönderirdi.
İkna edici olmayanlar korkudan kaçar veya sabırsızlığının gazabını çekerdi.
Onu büyüleme yeteneğine sahip tek bir kişi vardı.
Hikayelerle onu rahatlatan,
hikayelerin anlatışına esir tutan...
Bu onun tek dostuydu.
Ve o dostluk sevgiye dönüştü.
Başka yapacak bir şeyim olmadığı için,
minnetle dinliyordum,
çünkü ben de hikayelerinde kaybolmayı seviyordum.
Yaşlı adam ölünce
saraydakilerin hepsi sokaklara kaçtı çünkü
Murat'ın acısının yeni bir cinayete yol açacağından korktular.
Ama o sadece oturdu, ağladı ve boşalana kadar içti.
Ve sabrımın mükafatını alıyordum.
Çünkü bu haldeyken
nihayet dikkatini çekip onu gizli banyoya geri çekmeyi başarmıştım.
Bunun nereye varacağını biliyorum.
Taşı kaldırmaya gücü yetmeyecek.
Mandalı çevirmeye bile gücü yetmedi.
Oradan çıktı içkiye daldı ve sonra da ebedi uykuya...
İşte oradaydım,
kendi unutuluşuma terk edildim,
sesimi duyacak kimse yoktu,
beni tanıyan, hisseden, duyumsayan kimse yoktu.
Hayal bile edemezsin.
Aslında edebilirim.
Yalnızlığı hayal edebiliyor musun?
Ne kadar bunaltıcı olduğunu?
Evet.
Biz ancak başkaları için gerçek olduğumuzda var oluruz.
Katılıyor musun?
Evet.
Bu o zaman, bizim kaderimiz Alithea.
Hiçbir dilek dilemezsen,
dünyalar arasında sıkışıp kalacağım,
görünmez ve yalnız, sonsuza dek.
Dilek dile, Alithea.
Gönlünün arzusu yerine gelsin.
Ben olsam daha dikkatli olurdum.
Anlaşılan sen bir çıkış yolu bulmayı başardın.
Öyle ya da böyle.
Bir düzenbazın huzurunda olduğumu düşünmeye başlıyorum.
Çok daha iyi olurdu.
İşlerim çok daha kolay olurdu.
Ama gerçek şu ki, ben sadece aşırı şanssız bir aptalım.
Buna inanmak zorundayım.
Evet?
İbrahim padişah oluyor sanırım?
İbrahim'in tahta çıkarılması gerekti.
Cariyelerinden birini Şam'a vali tayin etti.
Adı Şivekar'dı.
Her bakımdan onun gözdesiydi.
Eğer serbestçe dolaşamasaydı, gizli banyoyu bulamazdı.
Eğer banyo yapmaya karar vermeseydi, taşmayacaktı.
Yerde yürürken sakarlık yapmasaydı
kayıp, düşüp taşı parçalayıp
- şişemi bulamazdı. - Tabii.
Dürüst olmak gerekirse daha onurlu davranmalıydım.
Ama utanmadan yalvarmaya başladım.
"Dilerim ki, şişenin içine geri gir Boğaz'ın dibine git.''
İşte buradayım, dikkatli ellerine düştüm.
Birbirimizden kaçamayacağız gibi.
Senin insafına kaldım.
Bu dilekler...
Tehlikeli bir sanat.
- "Dilekler" sonsuz çözülmeler getirir. - Hep değil.
- Tüm hikayelerinde var. - Biliyorum ama...
Hilebaz olmadığını söylüyorsun ve
hikayenin yazarlarının sen ve ben olduğumuzu söylüyorsun.
Ama kendimi bundan kurtaramıyorum.
Doğru.
Sen şişene geri dön de ben onu daha saf birine vereyim.
Daha çaresiz birine. Daha açgözlü birine.
Bu şişeye geri dönmeyeceğim.
Neden?
Bu şişeye geri dönmeyeceğim.
Ben de üç dilek dilemeyeceğim.
O zaman beni unutulmaya gönderiyorsun.
İmkansız birisin.
Başımı ağrıtıyorsun.
Peki, tamam.
Bak şöyle yapacağım. Üç dilek dileyeceğim.
- Yapacağım. - Ölmeden önce mi?
Hemen şimdi. Birbiri ardına...
Hazır mısın?
Bir numara. Keşke baş ağrın geçseydi.
İki numara.
Bu çaydan bir yudum almayı dilerim.
Ve son olarak, bunlardan bir tane daha yemek isterim.
Dalga geçiyorsun.
Üç dilek, gayet basit ve teorik olarak güvenli.
Tam da gönlümün arzusunu haykırdığım için Süleyman tarafından hapsedildim.
Sadece sana seninkini vererek kurtuluşumu kazanabilirim.
Evet, simetriyi takdir ediyorum, ama mesele şu ki,
düşününce tek bir uygun dilek bile aklıma getiremiyorum.
Ve sen benden üç istiyorsun.
İçinde bir hayat var mı? Hatta yaşıyor musun?
Bazı kültürlerde arzunun yokluğu aydınlanma anlamına gelir.
O zaman sen dindar bir aptalsın.
Eğer ben razıysam, kaderi neden zorlayayım?
Ve bir korkaksın.
Beni kışkırtma.
Hiçbir insan, hiçbir melek ve
hiçbir cin, en derin isteklerini yerine getirme fırsatını kaçırmaz
ve ben hiçbir şey istemediğini iddia edenin birinin hükmü altındayım.
Alithea Binnie, sen bir yalancısın!
Keşke hiç tanışmasaydık diye düşünmeye başlıyorum.
Hayır! Olmaz!
Öyle deme!
Peki...
Bu belli ki daha önce olmuş.
Ve kötüymüş.
Kötüydü.
Acıydı.
Bu, en acımasız dilekti.
Yine aptallığın yüzünden mahvoldun.
Ben bir dahi yüzünden buradayım.
Bu sefer kimdi?
Adı Zefir'di.
İnsanlık tarihinde böyle bir zekaya çok az rastlanmıştır.
Ama onun aptallığı yüzünden buradasın.
Zefir'in sonucu olarak bu duruma düştüm.
Ve bu, bana anlatmaktan kaçındığın hikayeydi, değil mi?
Bu, kendime bile anlatmaktan kaçındığım hikaye.
Zefir, 12 yaşındayken
zengin bir tüccarla evlendirilen terk edilmiş bir çocuktu.
Kendisinden çok daha büyüktü ve nazikti,
eğer birini kuş gibi kafeste tutmanın nazik olduğunu düşünüyorsanız.
Kendisinden hoşlanmayan ve onunla hiç konuşmayan iki yaşlı karısı vardı.
Hizmetçiler de dahil olmak üzere herkes onunla alay ediyor gibiydi.
Ne terbiyesi vardı, ne de ilmi.
Artık pek de güzel değildi ve nedenini bilmeden öfkeleniyordu.
Kaderin bir cilvesi olarak şişem ona
kocasının bir aşk hediyesi olarak gelmişti.
Ve onu tatmin etmeyi bitirdiğinde ve sonunda yalnız kaldığında,
şişeyi açmayı başardı.
Sanki beni bekliyormuş gibiydi.
Onun keskin zekalı olduğunu hemen anladım,
o da benim özgürlüğe ve sohbete aç olduğumu gördü.
Ona hikayemi anlattım, tıpkı sana anlattığım gibi,
o da bana kendi elleriyle yaptığı şeylerle kendini gösterdi.
Uçuş teorileri padişahların ve kralların dilinde olan dahi
Da Vinci gibi hatırlanabilirdi.
Usta bir sanatçıydı ama kimse onun sanatını görmüyordu.
Kullanılmayan gücünden kendisini tükettiğini söyledi.
Bir cadı olabileceğini düşünüyordu.
Ancak, eğer erkek olsaydı zekasının normal olarak kabul edileceğini söyledi.
Öğrenmeye meraklı bir kadındı,
ve onun ilk dileğinin ne olacağını biliyordum.
Ve bu dileği yerine getirmek beni çok mutlu etti.
Ben de ona tarih, felsefe, dil, şiir öğrettim.
Ona astronomi, matematik öğrettim, bunlar onun için bir mutluluktu.
Ona kitaplar ve yazılar getirdim,
onları şişe koleksiyonunun içine sakladık.
Sabah...
Kırmızı bir cam kavanozdan Aristoteles'i, yeşil bir kavanozdan
Öklid'i, Pisagor'u, Spinoza'yı dilediği zaman çağırabilirdi;
onları yeniden canlandırmama gerek kalmazdı.
Odasında bütün dünya vardı ve ben ona gönlümü kaptırdım.
Onu mutlu etmek benim için büyük bir mutluluktu.
Onun geliştiğini görmek...
Ve her bakımdan gelişti.
Tamamen.
Kocasının kendisinden beklediği itaat hareketlerine bile
isyan etmeye başlamıştı,
çünkü bir cinle sevişmemiş hiçbir insanın
erişemeyeceği bir aşk sanatı ustalığı kazanmıştı.
Zefir'e olan özlemi bir saplantıya dönüşmüştü.
Ve yanına geldiğinde, ben odasından çıkıp göklerde yolculuk ederdim.
Dağları, okyanusları gördüm...
Ormanın canavarlarını gördüm,
insanların ayak basmadığı bir yerlere.
Ve ben döndüğümde o beni bekliyor olurdu.
Ona günümün nasıl geçtiğini anlatırdım, o da sevinçten ve
hayal kırıklığından bayılırdı.
Neden özgür olmayı dilemedi?
Onun için daha önemli bir şey vardı.
Bir "matematik" tasarlamıştı,
uzayı, zamanı ve maddeyi var eden kuvvetleri açıklayan bir dildi.
Tam bir Promethean'dı, cesurdu.
Ama bir bulmacayı çözemedi.
Bir anahtara ihtiyacı vardı,
algısının kapılarını açacak bir anahtar.
Bu yüzden ikinci dileğini kullandı.
Ona cinler gibi uyanıkken rüya görmeyi öğrettim.
Ve böylece çözümler ona ulaştı.
Görünmeyen güçleri, elektromanyetik alanları
ve kuvvetleri açıklayabiliyordu...
Cinlerin yaratıldığı madde de bu zaten.
Sen elektromanyetik misin?
Senin toz olman gibi, ben ince bir ateşten yaratıldım.
Ve o bir çocuk doğuracağı zaman,
mutlulukla dolup taştım,
çünkü bunun bizi güçlendireceğini biliyordum.
Senin çocuğunu mu taşıyordu?
Ateş ve tozdan bir çocuk.
Nerede işler tersine döndü?
Alithea, onu sevdim.
Zihnindeki coşkuyu sevdim.
Öfkesini sevdim.
Somurtkanlığını gülümsemeye dönüştürme gücümü sevdim.
Onu Belkıs'dan daha çok sevdim.
Kendi özgürlüğünden daha mı fazla?
Evet.
Onu yanımda tutmak en büyük arzum oldu.
Onun tutsağı olarak kalmak.
Özgür bırakılma düşüncesi yüreğimi bulandırıyordu.
Üçüncü dileğini dilemesin diye onu durdurduğumu fark ettim.
Tanrım.
Ben bunu berbat ettim.
Kocası gibi beni de onu tutsak etmekle suçlamaya başladı.
Telafi etmeye çalıştım.
Kefaretini ödemek için kendimi şişeye koyacaktım.
Mühürlenecektim.
Bu şekilde benim üzerimde daha fazla güce sahip olabilecekti.
Bir şişenin içinde hiç olmak.
Bunu onun için yapabilirdim.
Ve her seferinde yatıştırırdım.
Her seferinde, sonuncusu hariç.
Aniden çıkan bir fırtına gibi, gök gürültüsü ve şimşek gibi
ağlamaya ve feryat etmeye başladı ve şöyle dedi:
"Keşke seninle tanıştığımı unutabilseydim."
Ve anında da öyle oldu.
Onun hafızası silindi. Ben şişedeydim.
Beni unutmuştu.
Alithea, nasıl olur da...
Birini tüm benliğinle sevmek hata olur?
Bir dileğim var.
Ancak, bunu istemenin çok fazla olacağından korkuyorum.
Benim gücüm dahilinde mi?
Umarım öyledir. Umarım ki öyledir.
Gönlünden geçen bu mu?
Evet, bundan eminim.
Bak...
Ben seni sevmek için buradayım.
Ve...
Ben de karşılığında senin beni sevmeni istiyorum.
Bizden aşk sanatı yapmamızı mı istiyorsun?
Evet, o da var.
Her şey.
Ve sen kendini buna bırakacak mısın?
Evet.
Yalnızlıklarımızın birlikte olmasını istiyorum.
O sevgimizin zamansız masallarda anlatılmasını istiyorum.
Saba Melikesi Belkıs'a duyduğun o özlemi
ve dâhi Zefir'e verdiğin o sevgiyi istiyorum.
İstiyorum.
Ben mi?
Sen.
Sen?
Ben.
Çok mu fazla?
Dileğim fazla mı?
Gel.
Uyanan bu özlemlere ne yapacağız?
Bir zamanlar bir cinle aşk yaşadığıma nasıl inandırabilirim?
Zaten bana inanan çok az kişi olurdu.
Aşk akılla ulaşılabilecek bir şey değildir.
Daha çok bir buhara benziyor,
bir rüya belki de,
bizi kendi hikayelerimizin büyüsüne çeken...
Eğer öyleyse bunun gerçek olup olmadığını nasıl bileceğiz?
Bu bir gerçek mi, yoksa sadece bir delilik mi?
Bugün Londra'ya gidiyorum.
Benimle eve gelir misin?
Artık o kadar kolay bir yer değil.
Ama sen de orada olursan daha iyi olur.
Buraya lütfen.
Ellerinizi kaldırın.
Lütfen çıkın.
Cebinizde ne var?
Boş bir şişe ve bir kapak.
Lütfen x-ray'den geçirin.
Çok hassas, zarar görmesini istemiyorum.
Zarar görmeyecektir. Lütfen X-Ray'den geçirin.
Oraya koymamayı tercih...
Pasaport ve biletiniz.
Teşekkürler.
Oldukça kırılgandır.
Hanımefendi.
Bu bir tuzluk.
Hayır! X-ray olmaz! Lütfen!
Durun hanımefendi, durun.
Hanımefendi.
Kendin istediğinde.
Burada hava ağır.
Israrcı sesler ve aceleci yüzlerle dolu.
Küçük Einstein gibi mi?
Televizyon, telefon kuleleri falan mı?
Evet.
Evet. Bütün dahiyane icatlarınız aynı anda mırıldanıyor.
Kafanı eğ.
Hepsini duyuyor musun?
Bir yandan da görüyorum ve hissediyorum.
Ben bir vericiyim.
Bu kadarı fazla değil mi?
Ben bir cinim.
Uyum sağlayabilirim.
Yakında alışacağım.
Geri geldi.
Geri döndüğüne inanıyorum.
Birisiyle mi birlikte?
Hayır, sanırım yine kendi kendine konuşuyor.
Merhaba, Clementine.
Fanny. İyi misin?
Herhangi bir sorun yaşadın mı?
Sorun mu? Ne tür bir sorun?
Yabancı arkadaşlarınla.
Çünkü sık sık kendimize şu soruyu soruyoruz
"Dr. Binnie neden başkalarının kendi hikayelerini savunmak yerine
hikayelerini incelemek için zamanını ve zekasını harcıyor?"
İngiliz kültürümüzden utanıyoruz, öyle mi?
Hayır, hayır.
Farklı olan herhangi birinden refleks olarak
korkan birinden utanmam daha olası.
Tam olarak ne diyorsun?
Bize bağnaz diyor.
Sizin sözünüz, benim değil.
Yanlış anladın.
Önemli olan görünüşleri değil canım.
Önemli olan nasıl yaşadıkları. Neye inandıkları.
- Ne yedikleri. - Ne diyorsunuz?
Herkesin etnik kökenleri ortaya çıkıyor.
Bunalmış durumdayız ve evimize felaketimizi davet ediyoruz.
Doğal değil.
Kuşlar havaya aittir. Balıklar da denize.
Ve yüce Tanrı bizim böyle olmamızı istemiştir.
Baştan sona saçma sapan şeyler söylüyorsunuz.
Bu bilim. Bu bilimsel bir gerçek.
Bu yanlış bir benzetme.
Yani hayvanların doğal bir yaşam alanı var.
Doğrudur ama insanoğlu istediği
her ortamda yaşayabilme yeteneğine sahip.
Bu bir hakikat değil.
- Ne diyorsun? - Bu bir görüş.
Ve yanılıyorsun.
Artık buna tahammül edemem.
Hadi, Clem. Deli kadını rahat bırak.
Ona hiçbir zaman bir mantık yükleyemeyeceğiz.
Biliyor musun, bunu size daha önce hiç söylemedim.
Ama ikiniz de acınasısınız.
Kapat o çeneni!
Beyinsiz ve acınası.
Sen, pislik!
Sarmaşığın duvarımızın yanında büyümesine engel ol!
Neden beni etkilemesine izin verdim?
Onlara üzülmeliyim.
Ama burası benim evim. Benim sığınağım.
Keşke onlara...
Bu arada bu bir dilek değil.
Biliyorum.
Cinim.
Günün nasıldı?
Dinleyen her kulak senindi.
Her ses, her koku ve her dokunuş.
Her yerdeydin.
Hemen dönerim.
Bu saatte kapımıza kim gelebilir?
O, olabilir.
Clem. Fanny.
Nohut, karanfil, fıstık.
Ağzınızda eriyor.
Bu benim arkadaşım.
Bir süre burada kalacak.
Merhaba.
- Merhaba. - Merhaba.
Cinim bana,
Cinler Aleminde bir araya geldiklerinde birbirlerine
hikayeler anlattıklarını söyledi.
Hikayeler onlar için nefes gibi.
Anlam yaratıyorlar.
"Evet" dedim.
"Bizde durum böyle."
Anlattığımız her hikâye, sonsuz şekil değiştiren bir mozaiğin parçası.
Ve bu küçük çakıl taşının da, bütün hikâyeler gibi bir sonu var.
Eğer konu dilekse, bu bir ibret hikayesidir.
Peki, nasıl ters gidecek?
Belki de çoktan gitti.
Gerçek karşılarında çırılçıplak durduğu halde, onlar sırtlarını döndüler.
Böylece hakikat kenara çekilip gölgelerde beklemeye başladı.
İlerleyen günlerde cin, anlatıcıya işine giderken eşlik ederdi.
Ve onunla birlikte olmadığında, dünyayı büyük bir hevesle keşfetmeye çıkardı.
Bugün çok güzel bir gün geçirdim.
Çok şey gördüm.
Bir insanın, bir diğerinin canlı beynine bakıp ölümcül bir
kanamayı durdurduğunu gördüm.
Hadron Çarpıştırıcısı'na gittim.
Maddenin özünü araştıran devasa bir alet.
Ve sonra bir tabak gördüm, uzun zaman önce
ölmüş yıldızların fısıltılarını dinleyen büyük bir tabak.
İnsanlık...
Şahane, Alithea.
Böyle düşünmene sevindim.
Hepsi Zefir'in şişesine hapsolduğumdan beri oldu.
Bütün bunlar 200 yıldan kısa bir sürede gerçekleşti.
Evet ama sadece, bu mühendislik ve teknoloji...
Bütün bu gösterişli olaylara rağmen
şaşkınlığımızı sürdürüyoruz.
Kaosu kontrol altına alamadığımızda
korku ve panikle dolarız ve birbirimize saldırırız.
Ama tabii ki, insansınız.
Bu sizin tabiatınız.
Evet. Yani hikaye hiç değişmiyor.
Nefret hakim.
Aşktan daha uzun yaşar ve yayılır.
Sadece aşktan bahsetmek istiyorum.
Hepiniz ne kadar da çelişkilisiniz.
Çok teşekkür ederim.
İnsanlık ne büyük bir muamma...
Karanlıkta el yordamıyla dolaşıyorsunuz,
yine de zekanızı büyük bir etki yaratacak şekilde kullanıyorsunuz.
İlginç bir hikaye.
Nereye varacağını görmek için sabırsızlanıyorum.
Ya da nasıl biteceğini...
O da...
Bir ölümlü bunu bilemez ama bir cin bilebilir.
Cinler sonsuzdur.
Çok da şanslısın.
Belki.
Fakat siz, tozdan yaratıklar...
Cinlerin ve meleklerin gücünü ve amacını gölgede bırakmayı başardılar.
Bize bir faydanız yok.
Belki de solarız ve...
- Ve kaybolup gider miyiz? - Evet.
Evet, bu tüm derslerimin ve makalelerimin konusuydu.
Biliyorum.
Yine de buradasın.
İmkansızım.
Evet.
Merhaba?
Eve geldim.
Merhaba?
Cin?
Aşkım?
Cin.
Ne oluyor?
Beni duyuyor musun?
Cin, konuş benimle.
Benimle konuşmaya çalış.
Benimle konuşmanı diliyorum.
Uyuyordum.
Uyumak...
Cinler uyumaz.
Yürüyüşe çıkalım.
Uzun, canlandırıcı bir yürüyüş.
Bizim için bir şeyler hazırladım.
Her şeyi planladım.
Bizim için harika bir gece.
Harika olacak.
- Hayatımızın en güzel zamanı. - Dur!
Bu elektromanyetik alanları kafamdan itebilirim.
Uzaklaştırabilirim.
Pikniğe gidelim!
Ukulele çalarız.
Alithea, burada benim için de bir yer var.
Bu güçler
asla gitmeyecek, bu dünyadan gitmeyecek.
Onların üstesinden geleceğim. Bunu senin için yapabilirim.
Sen benim Alitheam'ımsın ve seni seviyorum.
Teşekkür ederim, teşekkürler. Denediğin için teşekkür ederim.
Seni sevmediğimi mi sanıyorsun?
Aşk bir armağandır.
Bu, kişinin özgürce verdiği bir armağandır.
Bu istenebilecek bir şey değil.
İkimizi de kandırdım.
O dileği dile getirdiğim an,
onu verme yetkisini elinden aldım.
Bunu herkesten çok ben bilmeliydim.
Bunu bir daha mahvetmeyeceğim.
Cinim, bu dünya sana göre değilse,
ait olduğun yere dönmeni dilerim.
Orası her neresiyse...
Anneciğim!
Gel buraya maymuncuk!
Annen o değil.
- Hey, hey, hey! - Olamaz!
İzle. Ligin en iyi forveti.
Gördün mü şunu?
Zaman zaman ziyaretlerine gelirdi,
her anı canlı canlı yakalarlardı.
Gürültülü gökyüzünün acısına rağmen,
her zaman olması gerekenden daha uzun süre kalırdı,
kadın ona gitmesi için yalvardıktan çok sonra bile.
Hayatta olduğu süre boyunca döneceğine dair söz vermişti
ve bu onun için fazlasıyla yeterliydi.