Herkesin bir geçmişi vardır,
kim olursa olsun.
Travma insanı değiştirir.
Çok acı çektim.
İnsanların gördüğü tek şey başarı.
Fakat bir an gelir, dayanma noktasına gelirsin.
Ve böylece, Tour de France
ilk kez dağlara giriyor.
Bisiklet dünyasının en büyük iki sporcusu
şimdi onur mücadelesi veriyor.
Bu, Tour de France tarihinin
en heyecanlı sonu olacak.
Sarı mayo baş döndürüyor.
Bu mayonun kimin omzunda olacağı ve
kimin tarafından giyileceği hiç belli olmaz.
Pendulum LeMond'u Fignon'a doğru sallıyor.
Tour de France’ı kazanmak benim hayalimdi.
Fakat kimse, ne zorluklar yaşadığımı anlamıyordu.
Fiziksel ve psikolojik olarak,
onca darbeye ancak dayanabilirsin.
Şuna bakın, Fignon uzaklaşıyor,
ve Greg LeMond sarı mayoyu kaybediyor.
Bu, Tour de France’taki en önemli gündü.
Greg LeMond tükendi.
Bana kalırsa, Greg LeMond'un
Tour de France'in tam da şu anında
elinden gelenler tükenmişti.
SON SÜRÜCÜ
İkinci tekrar. İşaret.
Kaliforniya, Los Angeles'ta doğdum.
Oldukça asi bir çocuktum.
Ama Tahoe Gölüne taşındığımda,
kayak yapmayı öğrendim.
Bu, tutkum oldu.
Tahoe Gölü, bir tür kış harikalar diyarı gibiydi.
Dışarıda vakit geçirmeyi seviyorsanız,
daha iyi bir yer yoktur.
Ve kayak için ön hazırlık olarak bisiklet sürülürdü.
Gidip ilk bisikletimi aldım.
Babam da benimle geldi, o da bir bisiklet aldı.
Haftada bir ya da iki kez birlikte bisiklet sürmeye başladık ve
ilk iki hafta zorlandım,
ama üç hafta içinde, gerçekten iyi hissetmeye başladım,
babam da aynı şekilde ve
bisiklet sürmeye aşık oldum.
Biz, sürüş partneri olduk.
Haftada üç ya da dört gün sürerdik.
Tahoe Gölü, Reno'da sürmek,
Alpler'de sürmeye benziyor.
Buna bağımlı olduk.
Cliff Young, yerel bir yarışçı,
"Yarışmayı hiç düşündün mü?" diye sordu.
Ve ben de, "Hayır." dedim.
"İki hafta sonra burada yapılacak olan kulüp
toplantısına, gelmelisin." dedi.
Ve oraya 40 sürücü geldi.
İtalyan şortları vardı,
İtalyan taytları, deri ayakkabılar vardı,
ben ise koşu şortları,
tenis ayakkabıları, tişört hatta belki bir atletle gitmiştim.
Sonra, grupla birlikte kalıp,
tepeye doğru sprint attım
ve ikinci oldum.
Herkes durdu,
hepsi babama doğru gelip,
"çok yetenekli bir çocuk, onu kesinlikle
yarışmaya sokmalısın" dediler.
Kesinlikle bir sporu keşfetmenin mükemmel
bir kombinasyonuna sahiptim,
ama bunu ailemle birlikte yaptım.
Babam yarışmaya başladı, annem bunu çok sevdi,
Volkswagen minibüsümüz vardı,
ve her hafta sonu Şubat'tan Ekim'e kadar,
birlikte yarışlara giderdik.
Bir daha asla kayak yapmaya dönmedim.
O andan itibaren sadece bisiklet yarışlarına katıldım.
Ertesi yıl, girdiğim bütün gençler yarışında birinci oldum.
O yıl itibariyle, ülkedeki en iyilerden biriydim.
Çok hızlıydı. Buna bayılıyordum.
Ve her derginin sayfalarını karıştırırdım,
Miroir du Cyclisme'den İngiliz bisiklet dergilerine,
İtalyan dergilerine kadar.
Ve o fotoğraflarda, bisikletin güzelliği,
yarışlar, dram, bisikletçilerin yüzlerindeki o ifadeleri gördüm.
Bunu nasıl açıklayacağımı bilmiyorum, gerçekten büyüleyiciydi.
Bir Amerikalının bakış açısından,
Eddy Merckx, Bernard Hinault hakkında
böyle romantik hayatların ötesindeki
anlatımları okurdum.
Ve işte o an "Avrupa'da yarışmak nasıl olurdu?"
diye hayal kurmaya başladım.
Sonra 18 yaşında ilk kez Avrupa'ya gittim.
Sonunda Tour de France'ı izlemek için.
Ve bu, harika bir atmosferdi.
Yollar insanlarla doluydu.
O atmosfer, o enerji, muhtemelen
hayatımda yaşadığım en büyüleyici şeydi.
Sıcak hava,
gerçekten dik, zorlu tırmanışlar,
en iyi bisikletçiler,
ve tabii ki, Hinault bir tanrı gibiydi.
İnsanlar bana idealist diyebilir,
ama benim için Tour tamamen saf görünüyordu.
Hayalini kurduğum her şeydi.
Ve dedim ki, "Tamam, işte yapmam gereken şey bu."
1979, bana göre gerçekten yarıştığım en iyi yıldı.
Ama o yılın en önemli olayı, Kathy ile tanışmam oldu.
Tamam, Kathy, birinci çekim. İşaret.
Bir Holiday Inn kafe dükkanına girdim,
ve arkadaşımın bir grup bisikletçiyle birlikte
başka bir masada oturduğunu gördüm.
Kız kardeşimle yanlarına gidip "Merhaba" dedim.
Ve orada olduğumuz için mutluyduk,
yarışı izlemeye gelmiştik.
Ama Greg LeMond masaya gelip bize "Merhaba" dediğinde,
sadece "vay be" dedim.
Ve içimden, "Aman Tanrım.
Vay be. Bu adam gerçekten çekici." diye düşündüm.
Sadece fiziksel olarak
yakışıklı olduğunu düşünmekle kalmadım,
aynı zamanda o pozitif enerjisine bayıldım.
Yarıştan sonra dedik ki,
"Bir dondurma yemeye gidelim mi?"
Ve oraya vardığımızda,
bütün dondurmasını koluma döktü.
Sonra onu kolumdan yalamaya çalıştı.
Bana baktı ve dedi ki, "Seninle çıkmamın
herhangi bir yolu var mı?"
Ve ben, "Aman Tanrım, evet, kesinlikle." dedim.
Sonra göl kıyısındaki plaja gittik.
Orada bir cankurtaran kulesi vardı.
Yukarı çıktık ve onu ilk defa öptüm, ve
işte o an her şey değişti.
Hayatımın en güzel öpücüğüydü.
Ben tamamen bu adama vurdum duymaz oldum,
ve sanırım o da bana aynı şekilde aşık oldu.
Cyrille Guimard, üçüncü çekim.
Üçüncü çekim.
Greg LeMond yarışlara katılmak için Fransa'ya geldi.
Ben, Fransız milli takımının
teknik direktörü Lucien Bailly ile arabada oturuyordum,
çünkü İngilizce bilmiyor olduğumdan, ki hâlâ İngilizce bilmiyorum,
işkence altında bile öğrenmem.
Yarıştan sonra Greg LeMond ile konuşmam gerektiğini biliyordum.
Onda büyük bir yetenek vardı.
Yarışın bitiş alanına, otele vardım ve
Hinault'un koçu Cyrille Guimard yanıma geldi
ve beni profesyonel olarak takıma almak istediğini söyledi.
Bu benim için büyük bir olaydı.
Çünkü bisiklet sürmeye başladığımda,
"Amerikalılar Avrupalılarla asla rekabet edemez" gibi bir algı vardı.
Onlar sanki farklı bir gezegendendi.
Bu yüzden benim için önemliydi.
"Guimard bana bir sözleşme teklif etti.
Aman Tanrım." dedim. Bu benim hayalimdi.
Onu havaalanından almaya gittim,
ve daha kapıdan çıkmadan bana
profesyonel bir sözleşme teklifi aldığını söyledi
ve bunu gerçekten kabul etmek istediğini
ama gerçekten ne yapmak istediğimizi hep birlikte
konuşmamız gerektiğini söyledi.
Ve ben de, "Seninle giderim." dedim.
Benim üniversiteye gidip,
kariyer yapmam gerekiyordu.
Okulu bırakma kararım
ailem için büyük bir şok oldu.
Onlara okulu bitireceğime söz vermiştim.
Ama biz altı ay sonra, Aralık ayında evlendik,
ve 9 Ocak'ta Fransa'ya uçtuk.
Charles de Gaulle'e indik, ve Bernard Hinault beni karşıladı.
Heyecan verici bir dönemdi.
Takımınız değişti mi?
Takım yeni.
Ve çok iyi yeni yarışçılarımız var.
Greg gibi bir takım arkadaşıyla hiçbir sorun yaşamayacağız.
Hinault çok ünlü ve karizmatikti.
Ama aynı zamanda harika bir lider, müthiş bir takım arkadaşıydı.
İşte Hinault geliyor! Evet, Hinault!
Kral Hinault, dördüncü Tour zaferine doğru ilerliyor.
Gelecek yıl, beş zaferle Anquetil
ve Merckx’e katılabilir.
Greg'in uyumu neredeyse anında gerçekleşti.
Öncelikle, o zeki ve uyumlu biriydi.
Açık fikirliydi ve iyi bir mizah anlayışına sahipti.
O küçük aksanı herkesi eğlendiriyordu.
Greg LeMond, 19 yaşındasın. Yeni Hinault sen misin?
Bilmiyorum. Bernard çok, çok iyi.
Bu benim için zor.
Bernard, Greg’i kendisinin varisi olarak seçmişti.
Durum buydu.
Onda bir zayıf nokta yok.
Her şeyi yapabiliyor.
Hızlı sprint atıyor. Tırmanıyor.
Yarışlarda zaman kazanıyor.
Bu üç özelliğe sahipseniz, başarı için gereken her şeye sahipsiniz.
Gerektiğinde Greg LeMond’un
bayrağı devralabileceğini düşünüyorum.
Ona Bernard’ın prensi diyebilir miyiz?
Bernard’ın prensi mi? Evet, öyle umuyorum. Elbette.
Ama benimle birlikte,
başka bir genç bisikletçi, Laurent Fignon da
Renault takımında profesyonel oldu.
Öncelikle o çok yetenekliydi.
Laurent Fignon’un gerçek yeteneği en başından belliydi.
Kısacası, onun potansiyeli tartışılmazdı.
Fignon, bisikletin yeni yıldızı mı?
Yıldız mı? Emin değilim. Henüz değil, sanmıyorum.
Sonuçta sadece bir kazanan olabilir.
Ama kazanan kim olursa olsun, bu tüm takıma yazılır.
Bu yüzden, her şey yolunda.
O dönemde kültür çok farklıydı.
Yılın 100 günü yarışta, 200 günü otelde,
eşimden uzaktaydım.
Ama gerçekten iyi olmak için bu neredeyse şart.
Bisiklet, sahip olduğun günlük enerjinin belki %96’sını alır.
Onun sadece kariyerine odaklanmasını istiyordum.
Bu, ikimiz için de iyiydi.
Bu sayede, yılda 200 gece
yalnız kalmaya dayanabildim.
Bisiklet sürerken çok agresif olduğu söyleniyor ama,
evde gerçekten sakin,
rahat biriydi.
Kesinlikle Greg’in en iyisi olduğunu düşünüyorum.
Tabii ki biraz taraflıyım.
Tour de France’a hoş geldiniz,
dünyanın en prestijli bisiklet yarışı.
Yirmi üç bireysel etap,
toplamda 4.132 km süren bu destansı mücadeleyi oluşturuyor.
Bisikleti düşündüğünüzde,
genellikle bireysel yıldızlar akla gelir,
her şeyin kendileri için ve tek başına kazandıklarını sanırsınız.
Ama işin aslı öyle değil,
çünkü bisiklet bir takım sporudur.
Takım oyun planları, takım stratejileri vardır,
ve o dokuz kişilik takımın her bir sürücüsü
belirli bir amaç doğrultusunda belirli bir role sahiptir,
ve bu da, liderlerini Paris'teki bitiş çizgisine ilk ulaştırmaktır.
Ego yönetmek zordur ama şunu söyleyeyim:
Eğer hiç kimsenin egosunun olmadığı bir takımınız varsa,
hiç sorun yaşamazsınız ama hiç bir yarışı da kazanamazsınız.
Benim için, egosu ve karakteri olan adamlar,
sürü gibi davranan “iyi çocuklardan” daha iyidir.
Yarışları iyi çocuklarla ya da koyunlarla kazanamazsınız.
Fignon, Bernard Hinault, LeMond gibi adamlarla kazanırsınız.
Bernard Hinault, 1983 Tour’a katılmayınca,
Laurent Fignon o yılın Tour de France’ını kazandı.
Fignon sadece 22 yaşındaydı
ve unutmayalım ki bu onun ilk Tour’uydu.
İşte o an büyük bir şampiyon olduğu anlaşıldı.
Tour de France’ı kazanmak insanı değiştirir!
1984 Tour’unda, Laurent Fignon ikinci kez kazandı.
Bernard Hinault ikinci oldu.
Greg LeMond ise üçüncü.
Ve benim ilk Tour’umda, 1984’te,
Fignon öne çıktı ve o Tour’u kazandı,
ve Hinault gerçekten çok sinirlendi.
Bernard Hinault bizim için bir kahraman gibiydi.
Ona gerçekten büyük bir saygı duyuyorduk.
Hem bir lider olarak,
hem de kişisel hayatını nasıl yönettiği açısından.
Ertesi yıl, Greg, Hinault’nun beşinci Tour’unu kazanması için
elinden gelen her şeyi yaptı.
O benim için bir kardeş gibiydi.
Sadece bir takım arkadaşı değil.
O yıl Tour’u kazanacak kadar iyi olduğumu biliyordum.
Ama takım arkadaşım için kendimi feda etmekten mutluydum.
Bu çok güzeldi.
Evet, gerçekten çok güzeldi.
Bernard Hinault,
beş Tour kazananı.
Tabii ki de bir Amerikan hikâyesi,
Washoe County, Nevada’dan Greg LeMond için bir başka tarihi an.
Eşi Kathy’den bir öpücük.
Hinault, Greg’in yaptıklarını fark etti.
Böylece, Hinault ertesi yıl bir söz verdi:
“Sana ilk Tour’unu kazanman için yardım edeceğim.”
Burada Greg LeMond’un kazanmasını sağlamak için bulunuyoruz.
Ve eğer Greg LeMond’un herhangi bir gün bir sorunu olursa,
bir takım arkadaşı ona yardımcı olmak zorunda.
Ama her şey yolunda olacak.
-Takımın lideri Greg mi? -Evet, Greg LeMond.
Tour’da altıncı zaferi kazanmayı düşünmüyor musunuz?
Öncelikle bir kişinin kazanmasından çok,
takımın kazanmasını düşünmeliyiz.
Zaten beş kez kazandım, bu o kadar da kötü değil.
1986 TOUR DE FRANCE
1986 Tour’una girerken,
takım arkadaşım için kendimi feda etmiştim,
ve onun sözünü tutacağından emindim.
Bernard Hinault zirveye ulaşırken,
devasa bir kalabalık onu karşıladı.
Ve o ilk söylentiler başladığında,
Hinault’nun bizzat bunu yapmak istediğini duyduğumuzda,
şoke olmuştuk.
Şimdi Greg LeMond ne düşünüyor acaba?
Çünkü “Porsuk" geri döndü.
Bernard Hinault hâlâ bu çizgiyi geçecek
gücü bulmayı başarıyor, süresi: 1:18:47.
Bernard Hinault muazzam bir performansla zirvede.
En yakın arkadaşlarınızdan birinin size kazık atmasını
ve sırtınızdan bıçaklamasını beklemezsiniz
"Porsuk" yine köşesinden çıktı
ve bir kez daha Tour de France'taki tüm bisikletçilere meydan okuyor.
Dört dakika, 36 saniye.
Kimse, Bernard Hinault'nun bu kadar büyük
bir farkla kazanacağını söyleyemezdi.
Ve şimdi sarı mayoyu kazandı.
O bir Fransız, o bir kahraman.
Artık takım onun için pedal çeviriyordu.
Sanırım altı buçuk dakikalık bir fark attı.
Ona, "Tamam, geçen sene kazanmana yardım ettim,
şimdi benim rakibim mi oldun?" dedim.
Sonunda, "Tamam, siktir git!" dedim.
Ve bum! Artık birbirimize karşı yarışıyoruz.
Bernard Hinault yarışı önde götürüyor.
Alev almış gibiydim. O kadar güçlüydüm ki!
Bu da ne? Bir grup ona yetişiyor.
Buna inanır mıydınız?
Greg LeMond bir anda ortaya çıktı.
Bir anda Tour de France
yeniden açık bir yarış haline geldi.
Ve Hinault yavaş yavaş geride kalmaya başlıyor.
Greg LeMond için tezahüratlar geliyor.
Hiçbir Amerikalı, dağ etaplarında bir zafer kazanmadı.
Bernard Hinault buna oldukça üzülecek
Son 100 metre.
Bu yılki Tour'un tüm favorileri
bugün atağa kalktı,
ve hepsi adil bir şekilde
Kaliforniyalı Amerikalıya yenildi.
LeMond, yumruğunu havaya kaldırıyor!
Takımı zaten onu arkasından bıçaklıyordu.
Sonra duyduk ki, pelotondaki diğer bazı sürücüler
Greg’i yarıştan çıkarma teklifinde bulunmuşlar,
böylece Hinault için yarıştan elenmiş olacaktı.
%80'inin Hinault’nun kazanmasını istediği söyleniyor.
LeMond’un engellenebileceği konusunda kötü bir ima var.
Greg dedi ki, "Eğer bunu yapacaksanız,
şimdi söyleyin, ben bırakırım.
Bana zarar vermenize gerek yok."
Greg'le bir kaza mı oldu?
Hayır, hayır. Kent! Hayır.
Ne oldu?
Tek başına, yardım almadan kazanmaya çalışıyor, kendini öldürüyor.
Ve ne söyleyeceğimi bilmiyorum.
Sadece yalnız olduğu için kötü hissediyorum.
Affedersiniz.
Ama o dönemlerde, tüm bu stres yüzünden,
Başka bir şeyle daha mücadele etmeye başlamıştım.
Kimseye söylemediğim bir sırrım vardı.
13 yaşındayken,
Bir aile dostu tarafından cinsel tacize uğradım.
Bu adamı muhtemelen sekiz yaşımdan beri tanıyordum.
Çok küçük yaşta beni kandırıyordu.
Bunu düzenli olarak yapıyordu.
İş için gelir, bir gece kalırdı,
sonra Tahoe'ya geri dönerdi.
Bu yaklaşık bir yıl, bir yıl üç ay kadar sürdü.
Aileme nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum.
Bilirsiniz, bu nasıl anlatılabilir ki?
Bir şekilde kendinizi sorumlu hissediyorsunuz,
ya da sanki bunu isteyerek kabullenmişsiniz gibi geliyor,
bu da utancın bir parçası oluyor.
Bob ve Bertha, Greg’in istismara uğradığından habersizdi.
Greg babasıyla bisiklete binmeye başladığında,
o adam artık Greg’in hayatında değildi.
Ve bu, bir tür arınma gibiydi.
Bir erkek çocuk, bir adam tarafından istismara uğradığında,
çok büyük bir utanç duyar.
Ve bisiklete binmek,
onun kendini iyi hissetme yöntemiydi.
O kadar meşguldüm ki, bisiklete tamamen kaptırdım kendimi.
Ama o şey hep oradaydı, hep.
Ve bir gün, bir noktada,
nerede olursanız olun, geri dönüp sizi vuruyor.
Hinault'nun ihanetiyle
açığa çıkan o derin acı,
bu Greg’in yetişkin bir birey olarak
ilk kez o istismarı yeniden hatırlamasına neden oldu.
Bu, çok buruk bir zafer oldu.
Keşke mutlu olabilsem.
Sanırım Şanzelize'ye vardığımda ve her şey bittiğinde mutlu olacağım,
ama şu anda mutlu olmak zor.
Çok fazla baskı var,
havada büyük bir gerginlik var.
Bu gerçekten zor oldu.
Kimse benim ne yaşadığım hakkında hiçbir fikre sahip değildi.
Adı Fransızca'da "Dünya" anlamına geliyor,
ve bugün Paris'te Greg LeMond'un dünyası budur.
Birincilik sarı mayosunu giyen ilk Amerikalı.
Podyuma çıktığında,
kendi kendine dedi ki: "Kahretsin. Artık ünlüyüm."
Beni istismar eden o adam,
ortaya çıkıp konuşabilir."
O Tour zaferime hiç sevinemedim.
Moulin Rouge'daki takım partisine katılmam gerektiğini söylediler.
Ama oradan mümkün olduğunca çabuk ayrıldık.
Zaferden sonra, o depresyondaydı.
Ve bu çok kötüydü çünkü Jeff iki yaşındaydı,
ben de beş aylık hamileydim.
Yani, o kadar içine kapanmıştı ki.
Hem duygusal, hem de fiziksel ve zihinsel olarak,
hiç sabrı kalmamıştı,
Bu, sadece Tour’un yorgunluğu değil,
aynı zamanda duygusal travmanın da yorgunluğuydu.
Bir sonraki yıl yarışmayı dört gözle beklemiyordum.
Paskalya'dan sonraki Salı günü,
tekrar Avrupa'ya dönmemiz gerekiyordu.
Greg’in kız kardeşi Kathy, herkesi Paskalya yemeğine davet etti.
Hepimiz oradaydık ve bir amcası dedi ki:
"Bilirsiniz, yarın hindi avı sezonu açılıyor.
Neden bize katılmıyorsun?
Sabah hep birlikte ava çıkarız."
Greg de, "Tabii," dedi.
Sonra Pat, kocası da gelmeye karar verdi.
Ertesi sabah,
çok garip bir şey oldu.
Çünkü nedense, Greg tekrar eve geri döndü.
Yani, evden çıkmıştı
ve amcasına doğru gidiyordu, ama geri döndü
"Gerçekten gitmek isteyip istemediğimi bile bilmiyorum," dedi.
Ben de, "Git. Yani, amcanı neredeyse hiç görmüyorsun,
bu güzel bir fırsat olur," dedim.
Sabah 7:30'da araziye vardık.
Ama o gün kendimi biraz garip hissediyordum.
Her neyse, bir tepenin
zirvesine çıktık,
aşağısı bir vadiye bakıyordu,
hindilerin tüneklediği yere.
Yürümeye başladığımızda, ben orta hattan yürüyordum.
Kayınbiraderim sağ hattı aldı.
Amcam ise sol hattı.
Bir sebepten, ayağa kalktım
ve birden bir silah sesi duydum.
Bağırmaya çalıştım ama kan tükürüyordum.
Saat daha sabah sekiz bile olmamıştı.
Pankek yapıyordum ve telefon çaldı.
Arayan UC Davis Tıp Merkezi'ydi.
Üzgün olduklarını ama kocamın vurulduğunu söylediler.
Mümkün olduğunca hızlı gelmeniz gerekiyor dediler.
Hemen kız kardeşi Kathy'yi aradım ve, "Greg vuruldu,
Yoldayım" dedim.
Ve sadece hayatta olması için dua ediyordum.
Acil servise vardığımızda,
sürekli ameliyathaneyi aramaya çalışıyordum.
"Bir gelişme var mı?" diye hemşireye sordum.
Ve o sadece,
"Hayatını kurtarmaya çalışıyoruz," dedi.
Böylece Kathy ve ben
orada uzun bir süre oturduk.
Sonra birisi,
hastaneden biri,
Kathy’nin yanına geldi
ve ona kocasının, şehrin diğer tarafındaki
başka bir hastanede olduğunu söyledi.
"Ne? Ne oldu?" diye sordu.
Ve onlar dediler ki,
Greg’i vurduktan sonra,
kendini öldürmeye çalışmış, o kadar perişanmış ki,
şu an psikiyatri servisinde yatıyormuş.
Ve o da, "Pat mi Greg’i vurdu?" diye sordu.
Yere yığılıp ağlamaya başladı.
Sürekli, "Kathy, çok üzgünüm.
Çok üzgünüm," diyordu.
Sonra annemi aradım ve ona her şeyi anlattım.
Ve annemle telefondayken,
bana, "Bu çıkardığın ses de ne?" diye sordu.
Ben de, "Ne demek istiyorsun?" dedim.
"Doğum yapıyor olabilir misin?" dedi.
Ben de, "Bilmiyorum," dedim.
O da, "Hemen doktorunu ara," dedi.
Doktorumu aradım, o da gelip beni aldı.
"Belli ki doğuma girmişsin," dedi.
"Bu bebeği durdurmamız gerek."
Sonra ameliyathaneyi aradı.
Ve, Greg’i neredeyse yoğun bakıma alacaklarını söylediler.
Doktorum beni odaya sokmayı başardı.
"Ona, onu sevdiğini,
yakında onu tekrar göreceğini,
söylemen gereken her şeyi söylemelisin.
Ama artık gidip bu bebekle ilgilenmeliyiz, tamam mı?" dedi.
İçeri girdim ve Greg yatakta asılı gibiydi,
Her yerinden kanlar akıyordu.
Çarşaf sadece kandan ibaretti.
Beyaz çarşafın üstündeki o kanı görmek,
Bu,
bu kadar çok sevdiğiniz birinin
orada,
o durumda olması korkunçtu,
ve güçlü kalabilmesi için dua ediyordum,
Çünkü gerçekten çok kötü yaralanmıştı.
Bu yüzden Greg’e, söylemek istediğim her şeyi söyledim.
Sonra diğer hastaneye gittim.
Greg’in annesi de benimle geldi.
Scott’un gelmesine üç buçuk
hafta boyunca izin vermediler.
Tour de France’ı kazanan tek Amerikalı,
Bisiklet yarışçısı Greg LeMond,
Sacramento'da avlanırken av tüfeğiyle vuruldu.
Bisikletçi Greg LeMond, ağır bir kaza geçirdi.
Bisiklet şampiyonu şu anda hastanede
ve durumu kritik olarak değerlendiriliyor.
Greg’i benim bulunduğum koridordaki farklı bir
odaya yerleştirdiler.
Ve ben doğumu tamamen yalnız başıma yaptım.
Her şey bitmek üzereyken, doktor gidip Greg’i getirdi.
Greg'in uzanması için odama başka bir yatak getirdiler,
çünkü o kadar zayıftı ki ayakta bile duramıyordu.
Vücudumda hâlâ 45 saçma vardı,
biri ana atardamara baskı yapıyordu.
Kardiyolog bana,
"Bunu nasıl atlattığını bilmiyorum.
Bir milimetrenin yüzde biri daha yakında olsaydı,
ölmüş olurdun." dedi. Anında kan kaybından ölürmüşüm.
25 kilo kas kaybettim.
Kanımın dörtte üçünü kaybettim.
Sağ akciğerim çöktü.
Bütün vücudumu mahvetti.
İki ya da üç hafta sonra,
takımım bir mektup yolladı, romantik bir dille,
"Seninle çalışmak harikaydı, ama kovuldun."
Başka bir takım bul," diyorlardı.
Mayıs ayında maaşım tamamen kesildi.
Bir anda sıfıra düştüm.
Greg artık çalışır hale gelmişti.
Tüm aileyi biz geçindiriyorduk.
Babası bizim için çalışıyordu. Kız kardeşi bizim için çalışıyordu.
Pat bizim için çalışıyordu.
Bir sürü insan bizimle çalışıyordu. Bu gerçekten zordu.
Stres inanılmazdı. Yani, bilirsiniz,
O kadar çok kötü gün geçirdim ki,
Kaç kere ağladığımı bile bilmiyorum.
Av kazası hakkında konuşmak büyük bir hassasiyet taşıyordu,
Çünkü olay aile içinde gerçekleşmişti.
Bir yabancının silahıyla vurulmamıştım.
Pat ve Kathy’nin taşıdığı suçluluk
duygusuna dahil olmak, gerçekten çok acı vericiydi.
Hiçbir zaman normale dönmedi.
Ve Greg’in ailesiyle olan ilişkimiz de,
hiçbir zaman normal olamadı.
Dürüst olmak gerekirse, o av tüfeğinden çıkan kurşun
ailenin dağılmasına neden oldu.
–Bu çok zor. –Gerçekten çok zor.
Greg biraz toparlandıktan sonra yeni doğmuş bebeğimiz ve
yeni yürüyen çocuğumuzla birlikte uçtuk ve bir karavan kiraladık
ve öylece Montana’ya gittik.
Aracı bir parka çektik.
Hiçbir şey yapmadan sadece birlikte vakit geçirdik.
O uyudu, yedi, balık tuttu
ve sonunda yaşama hevesini geri kazandı.
Ve yeterince iyileştikten sonra
bir sonraki adım olan,
tekrar bisiklete binmeye hazırdı.
Sanırım ilk kez bisiklete binmem,
haziranın ilk haftasını bulmuştur.
İki ya da üç kilometre sürebildim.
Sonrasında çok ağrım oldu.
Nefes alamıyordum.
Bacaklarım ölü gibiydi.
Hâlâ çok acı çektiğini biliyordum.
Ama bisiklet sürmeyi seviyordu.
Gerçekten bisikletine binmeyi seviyordu.
İşte o zaman anladım ki,
ne olursa olsun
yeniden yarışlara dönmeli ve
Tour de France’ı kazanabileceğimi kanıtlamalıyım.
Babam, benimle ilgilenecek takımları araştırmaya başladı.
O yıl beni kabul edecek tek takım PDM’di.
Belçika’ya uçtum ve küçük bir yarışa katıldım.
Pelotonla sadece bir buçuk kilometre dayanabildim.
Bir buçuk kilometre sonra, lastiğim patlamış gibi yapmak zorunda kaldım.
O yıl boyunca sürekli bisiklete binip durdum,
neredeyse tüm yarışlarda geride kaldım.
Bu, gerçek bir kâbustu.
Ve sonra 1988’de Tour de France başladı.
Yarışa katılacak kadar güçlü değildim.
Takımın sahibi beni aradı: "Greg!"
Çok heyecanlıydı.
"Başardık Greg, başardık!"
L’Alpe d’Huez’i kazandık!
Rooks ve Theunisse, birinci ve ikinci sırada.
Sihirli formülü bulduk, mükemmel sistemi!
"Greg, hayal ettiğinden daha fazla
Tour kazanacaksın!" dedi.
Ben de "Tamam" dedim, telefonu kapattım.
İki gün sonra, Rooks'la Theunisse doping testini geçemedi.
Doping testinde yakalanmak en rezil şeydir.
Ben asla, asla yanlış bir şey yapmadım.
Bugünlerde anti-doping kontrolleri böyle yapılıyor.
İdrar örnekleri, laboratuvarda analiz edilmek üzere teslim ediliyor.
Fakat testler her şeyi ortaya çıkarmıyor.
Ve içimden, "siktir!" dedim.
Ve Kathy’ye, "hiçbir şey umrumda değil,
Bu takımla tekrar yarışmak yerine, bırakmayı tercih ederim.
Bir şeyler kullanıp pozitif çıksaydım,
bu önceden yaptığım her şeyi silip atardı.
Her şeyi yok ederdi." dedim.
Kendimden hiçbir şüphem yoktu.
Tabii ki, herkes için utanç travmatik bir şeydir, ama
dünya çapında bir utanç yaşamak korkunç olurdu.
Kariyerinden önceki hayatı için çok büyük bir utanç taşıyordu.
Bisiklet ise onun için, saf bir şeydi.
Önceden yaşadığı hiçbir kötü şeye benzemiyordu.
Ve bence bu
ona güç veren şeydi,
çünkü artık asla yapmak istemediği
bir şeyin, ona ne hissettiğini biliyordu.
Bir daha oraya dönmeyecekti.
Ve şimdi bir takım bulmalıydım,
çünkü bu takımla bir daha yarışmayacaktım.
Ama kimse bana yaklaşmadı.
Seçeneğim kalmadı.
Sonunda ADR adlı,
çok tanınmayan bir takımla sözleşme imzaladım.
Ailemizi geçindirecek kadar bile kazandırmıyordu ama,
o takım olmasaydı, Tour’da yer almazdım.
Onlar için girdiğim ilk büyük yarışım İtalya’daki Giro'idi.
Harika bir yarış izliyoruz.
Ama Giro d'Italia’ya geldiğimde,
çok kötü bir şekilde yarışıyordum.
Tour de France’ı kazandıktan sonra,
belki sadece sıradan bir yarışçı olacağımı
kabullenmek çok zordu.
Tour de France’ı kazandıktan sonra,
sıradan bir yarışçı olamazsınız.
Bunu asla yapamazdım.
İtalya’dan beni aradı.
Gerçekten o zaman her şey kötüydü.
Çöktüm. Yani, bu sadece
bir konuşma gibi değildi. Ağlıyordum.
Dedim ki, “Artık bunu yapamam.
Yarından itibaren bırakmak istiyorum.”
Ve dedim ki, “Herkese bağırmak istiyorum.
Bir daha yarışmak artık umurumda değil.
Boşverin. Bırakın artık! Yeter!” dedim.
Onun için gerçekten endişelendim,
çocuklarla birlikte doğrudan uçağa bindim.
Onu otelde buldum ve dedim ki,
“Bir daha asla yarışmak zorunda değilsin.
Eğer bırakmak istiyorsan, bırak.
Bütün bunların üstesinden gelmek için ne gerekiyorsa yap.
Eğer yarışlara geri dönmek, istemezsen, sorun değil.
Ben kasiyer olarak çalışırım." dedim.
Ne olduysa, oldu.
Onun kararlarımı desteklemesi,
üzerimdeki baskıyı ortadan kaldırmış gibiydi.
Ertesi gün, kendime dedim ki,
"Boş ver, sadece süreceğim.
Sadece nasıl hissettiğime bakacağım.
Hiçbir beklenti içinde olmayacağım.
Kendi tempomda gideceğim"
İşte o zaman psikolojik olarak özgür hissetmeye başladım.
Ve sonunda yarışı bitirdim.
Giro ve Tour de France arasında
üç hafta vardı.
Bir plan yaptım.
Tour’a katılacaktım ve işe yaramazsa da
sorun değildi ama en azından elimden gelen her şeyi yapacaktım.
Ve bunun ya her şeyimi ortaya koyacağım,
ya da tamamen bırakacağım bir an olduğunu biliyordum.
Eğer Fransızların dediği gibi, dünya kültürü,
zevki, ve tarihi Paris’te başlıyorsa,
bu yılki, yarışmanın yankıları
her zamankinden daha güçlü hissedilecek
Paris ve tüm Fransa,
Eyfel Kulesi’nin 100. Yılını,
Fransız Devrimi’nin 200. Yılını,
ve 86 yıl önce bugün başlayan bisiklet yarışı
Tour de France’ın yıl dönümünü kutluyor.
Üç hafta sürecek olan yarış,
burada, Şanzalize’de sona erecek.
Işıklar Şehri’nde kutlamalı bir yaz ayı yaşanıyor.
Birinci çekim, dördüncü tekrar.
O yıl, Tour de France, Lüksemburg’da başladı.
Ben LeMond’u bir rakip olarak görmüyordum.
Takımı çok zayıftı.
Hala bir iyileşme sürecindeydi.
Rakipler listesine baktığımda,
onun en altta olduğunu söylerdim.
Ve 1989’da, fiziksel ve zihinsel olarak en iyi formumdaydım.
1988’de Tour’u kazanmıştım.
Zaten İspanya Tour’unu da kazanmıştım.
Özgüvenim tavan yapmıştı, bacaklarım güçlüydü.
Her şey harikaydı.
1989’da, daha Lüksemburg’a varmadan kazanacağımdan emindim.
O yıldaki Tour de France’ta Laurent Fignon ile birlikteydim.
1985’te ciddi bir sakatlık geçirmişti.
Ama 1989’da, Fignon en iyi formuyla geri dönmüştü.
Giro’yu kazanmıştı.
Bu da Tour’a büyük bir özgüvenle gelmesini sağladı.
Bu güveni görmek harikaydı.
En sevdiğiniz renk nedir?
Tabii ki her zaman sarı.
Ya pembe?
Pembe de güzel ama ben sarıyı tercih ederim"
Giro’dan sonra iyimserdim, umutluydum,
ama yine de gerçek bir özgüven kazanmaktan çok uzaktaydım.
Her şeyin yolunda olmasından dolayı mutluydum.
Başlangıç noktasına giderken kendi kendime, "Eğer bir etap galibiyeti
kazanır ve ilk 20’ye girersem, o zaman,
Tour de France'dan sonraki en mutlu olduğum an bu olur," diyordum.
Babasının yanında oturduğumu ve çok gergin olduğumu hatırlıyorum.
Gerçekten kendini gösterecek miydi?
Orada olabilecek miydi?
Greg LeMond, yarışı nerede bitireceği
konusunda oldukça dürüst davrandı.
Ancak, Tour de France'ı
kazanmak için geri dönmesi gereken forma
bir anda ulaşılamayacağını da belirtti.
Ve LeMond iyi bir süre yapıyor.
Bitiş çizgisine yaklaşıyor.
Breukink’i geçemeyecek,
ama genel klasmandaki güçlü isimlerin
arasında yerini alacak.
İşte bakın! Greg LeMond ikinci sırada!
Harika bir performans.
Ve o an kalbinde küçük bir kıpırtı hissediyorsun,
İçimden bir ses "bu oldukça iyiydi" diyor.
Laurent Fignon, Tour de France öncesinde,
Tour of Italy'yi kazanarak,
Fransa'nın yeni gözdesi haline geldi
ve herkesin beklentisini artırdı.
Basınla sık sık sorun yaşasa da,
en büyük cevabı sahada veriyordu.
İnsanlar ona şampiyon olduğu için seviyordu,
ama onu gerçekten popüler yapacak olan
bir şey eksikti.
Fignon’un asıl motoru kafasındaydı.
Ama onu harekete geçiren şey zafer hazzı değildi,
egosuydu.
Fignon’un formda olduğu açık.
Bu yılın en iddialı isimlerinden biri olabilir.
Ve işte, 10:00.48.
Greg LeMond’u ikinci sıradan indiriyor.
Harika bir performans.
Daha önce iki kez kazandığı yarışı bir kez daha kazanmak istiyor.
Benim için çok iyi bir başlangıçtı.
Eğer ilk 10’a girersem,
yarışmayı güzel bitiriyor olacağım.
Ama yine de elimde iyi bir sonuç olmayacak.
Üç hafta boyunca ne kadar dayanabileceğimi kestiremiyordum.
Ama bazı günlerde çok iyi olacağımı biliyordum.
Son sırada yarışa çıkan isim ise Pedro Delgado.
Geçen yıl turu kazandığım için, sarı mayoyu giyen,
ve başlangıç etabına son çıkan bisikletçi olacaktım.
Yarışa ısınmak için 2 saat önceden çıktım.
Ama başlamaya yarım saat kala,
başlangıç çizgisine yaklaşırken,
"Hey, Perico! Bir fotoğraf, bir imza,
bir röportaj ver" dediler. Ben ise, "Hayır" diyordum.
Çok fazla insan vardı, ben de tekrar ısınma alanına döndüm.
Geri dönerken Thierry-Marie ile karşılaştım.
"Hey, Thierry! Yarış nasıl geçti?" dedi.
"Yarış mı? Harika! Çok yoğun."
"Tamam, hadi gitmem lazım, geç kaldım zaten!" dedim.
"Tamam. Bol şans dostum!" diyordu.
Reynolds ekibinin Tour de France zaferi için
harcadığı milyon dolarlık emek
şimdi büyük bir darbe alıyor
Ve geçen yılın şampiyonu Pedro Delgado geç kaldı.
Hem de çok geç.
Dur.
Başlangıç çizgisine geldiğimde çalışanlar panik içindeydi.
-"İşte burada! Geldi!" -"Hadi, çabuk hazırlan!"
"Hayır! Pedala bas, bas!"
Başlangıç rampasına çıktım,
hakem beni itekledi,
ve kronometreye baktım:
44 saniye, 45...
1:44, 2:44, 3:44...
En iyisi bunu düşünmemekti.
Tour de France için inanılmaz bir başlangıç bu.
12 dakika 48.3 saniye,
ve bu süreye geç başlaması da dahil.
Kaybettiğim şey sadece zaman değildi,
asıl problem aklımı kaybetmemdi.
Bu affedilemezdi, kendimi affedemedim.
İkinci güne geçerken,
1988’in şampiyonu Delgado, 198 kişi arasında 198. Sıradaydı.
Evet, Tour'u bugün kaybetti.
Maalesef onun için yarış bitti.
Fignon su almak için durdu ve bana seslendi
"Perico! Hâlâ burada mısın?!"
"Evet, buradayım!" dedim.
"Yerinde olsam, eve giderdim." dedi.
"Tamam, sağ ol Laurent." dedim.
Bazıları onun gerçekten acımasız olduğu,
ve yarışı bırakmamı istediği için böyle söylediğini düşündü.
Ama bence eğer aynı şey Fignon’un başına gelseydi,
o devam etmezdi.
İlk haftayı Greg'le geçirdim.
Hâlâ fiziksel durumundan emin değildi.
Günü gününe ilerliyordu,
ve biz de bu şekilde devam ediyorduk.
Yarışta çok temkinli gittim.
1986'ndan beri Tour de France gibi bir yarışta,
profesyonel bir grubun önünde bulunmamıştım.
Bugünkü zaman yarışı etabı 73 kilometreden oluşmakta.
Bu yarışı kazanmak isteyen herkesin
bugün güçlü bir performans göstermesi gerekiyor.
Bireysel zaman yarışı, bisikletin temelidir.
Birçok yarışta, hatta maratonda bile
rakiplerine karşı mücadele edersin,
ama zaman yarışında tek rakibin sensin.
Bu yüzden inanılmaz bir konsantrasyon
ve azim gerektirir.
Bugün gerçekten bir hakikat yarışı yaşanıyor.
Delgado, Tour de France’ta
ya iddialı yarışacak,
ya da tamamen yarış dışı kalacak.
Aklımda bir fikir oluşmaya başlamıştı
Bırakmaya hazır olmadığım için, en azından bir etap kazanıp,
hem kendimi hem de hayranlarımı mutlu etmeye çalışacaktım.
Zaman yarışından sonra,
Pedro Delgado tekrar genel klasman mücadelesine dahil oldu.
Delgado, etap boyunca güneşli havada pedal çevirdi
ve 1 saat 38 dakika 36 saniyede bitişe ulaştı.
Ancak şimdi görüyoruz ki,
şiddetli bir sağanak yağmur başladı.
Neden bazen bu kadar aksi oluyorsun?
Çünkü sürekli gazetecilerin üzerimde baskı kurmasından bıktım.
Biraz huzur içinde bırakılmak istiyorum.
Bana saygılı olduğunuz sürece istediğiniz soruyu sorabilirsiniz,
ama beni kışkırtmayın.
Fignon’un yarışın ikinci yarısında
nasıl geri döndüğüne bakın.
Tour de France’ı kazandığı yıllarda,
mükemmel bir zaman yarışçısıydı.
Şimdi tekrar eski formuna yaklaşıyor.
LeMond, 39:09'da çizgiyi geçiyor, mükemmel bir süre.
O anda belliydi
çok iyi gidiyordu, hem de gerçekten çok iyi.
Greg, kazadan önce dünyanın en iyi
zaman yarışçılarından biriydi.
Ama bizim için asıl mesele şuydu, "Greg iyi olacak mıydı?"
Eski formunu yakalayabilecek miydi, ya da en azından bir kısmını?
Ve Greg LeMond bitiş çizgisine yaklaşıyor.
Gerçekten mükemmel bir performans sergiliyor.
Dönüşü kontrollü alıyor, son 200 metre.
Greg LeMond, dünya sahnesine
tekrar geri döndüğünü ilan ediyor.
Ve şimdi Tour de France’ın en iyi
klasmanında zirveye oturuyor.
Greg LeMond için 1:38:12.
Ne muhteşem bir sürüş!
Gerçekten inanılmaz bir gündü.
Tour de France’ın yeni sarı mayosu
sadece beş saniyelik farkla
Amerikalı Greg LeMond'un oldu.
Evde çocuklarla beraber koltukta
çılgınca bağırdığımı hatırlıyorum.
Eğer o Tour’da yaptığım tek şey buysa,
yine de harikaydı. Sarı mayoyu aldım,
bu inanılmaz bir histi.
Bunu düşündükçe tüylerim diken diken oluyor.
Sadece sarı mayonun
yeniden ona verilmesi hissi saf bir mutluluktu.
Bu mucizenin gerçekleştiğine inanamadık.
Benim için geri dönmek saf bir mutluluktu.
Bernard Hinault artık yoktu.
Tüm o acı ve çile bitmişti.
Kathy'ye dedim ki,
"Bu benim yarışım, bu benim mücadelem."
Sence Tour de France’ı bu yıl kazanabilir misin?
Kazanmak isterim, çok isterim.
Ama gerçekçi olmalıyım.
Çok zorlu rakiplerim var,
Fignon, Delgado ve Andrew Hampsten.
Çok iyi pedal çevirenler var,
onları yenmek kolay olmayacak.
Elimden geleni yapacağım ama üç hafta boyunca
dağ şartlarına dayanıp, her gün gücümü
toparlayabilir miyim, emin değilim.
En çok bundan korkuyorum.
O yüzden, yapabiliyorken,
anın tadını çıkarmalıyız. Bu harika.
Ve sürekli "Kendimi iyi hissediyorum,
ama tırmanabilir miyim bilmiyorum." diyordu.
21 gün boyunca hile yapmak imkânsızdır.
Üç hafta boyunca sadece gerçek yetenek kazanır.
Dağlara geldiğinizde neler olacağını kimse bilemez.
İlk büyük sınav Pireneler olacaktır.
Önümüzdeki birkaç günde,
Tour kazanılacak ya da kaybedilecek.
Yarışmacılar önce Pireneler'de,
uzun bir mesafe gittikten sonra da
Alp'lerde yarışacaklar.
Harika bir tırmanıcı olduğum için,
Pirenelere vardığımızda tek hedefim kazanmaktı.
Ama bunun için erken atak yapmam gerektiğini biliyordum.
Son dağa kadar bekleyemezdim.
O an yarışta herkes benim rakibimdi.
Ve onları birer birer geride bırakmalıydım.
Son 1.000 metre!
Tüm İspanyollar burada!
Delgado onları hayal kırıklığına uğratamaz, değil mi?
Delgado sol omzunun üzerinden bakıyor,
ve sanırım ilk kez
Delgado’nun gerçekten acı çektiğini görüyoruz.
Çünkü o genelde acı hissetmiyor gibi görünürdü.
Ama şimdi her saniyeyi kazanmak istiyor,
arkasındaki yarışçılara fark atmak için bacaklarını zorlamak zorunda
çünkü Alplere ulaşana kadar
buna bir daha fırsatı olmayacak.
Delgado vites değiştiriyor, bir kademe yükseltti!
Bu gerçekten muhteşem bir yarıştı.
Dakikaları sayıyordum ve düşündüm ki,
Tour’da kimsenin daha önce yapmadığı bir şey yapacağım.
Rakiplerime 8 dakika avans verip,
yarışı kazanan kişi olacağım.
Bu komik olurdu, değil mi?
Diğerlerinin biraz daha gerisinde,
Laurent Fignon var.
Bir dizi ataktan sonra öne geçmeye çalışıyor.
Fignon geri döndü. LeMond burada üçüncü.
Amacım önde kalmaktı,
ama rüzgarın içinde olduğumdan emin olmalıydım.
LeMond, mümkün olduğunca zor durumda kalmaktan kaçınacak.
Etrafındaki takım çok zayıftı,
bu yüzden yarışın yükünü taşıyamazlardı.
Bunu biliyorduk.
Superbagnères'in zirvesine vardığımızda,
oraya tırmanırken tempo benim için oldukça hızlıydı.
Son kilometreye kadar dayanıyordum.
Çoğu zaman, zor bir dönemden geçiyorsanız,
birisi size saldırıyorsa ve hemen cevap verebilirseniz,
yavaşlarlar.
Bu yüzden benim taktiğim şu oldu,
Fignon saldırdı ve ben hemen cevap verdim.
Onunla kaldım, o yavaşladı.
Ama ben sınırımdaydım.
Ve düşündüm ki, bir saldırı daha gelirse biterim.
Greg LeMond bu kez baskıyı hissediyor, çünkü Fignon uzaklaşıyor.
Ve bana öyle geliyor ki, Greg çökmüş gibi.
Greg burada yardım bekliyor gibi görünüyor.
Beş saniye geçiyor ve sarı mayoyu kaybediyor.
Greg LeMond, tırmanışın zirvesine yaklaşırken,
sarı mayoyu kaybediyor.
Tour de France’da bugün olağanüstü bir gün yaşandı.
Greg LeMond çökmüş durumda.
Bisikletçiler arasında, dediğimiz gibi, duvara çarptı.
Laurent Fignon, bu akşam sarı mayoyu giyecek.
Ve beş günden fazla bir süre geçti Fignon en büyük viteste,
sarı mayoyu kazandığını biliyor.
Çünkü Laurent Fignon şimdi, Tour de France'ın yeni lideri.
Beş yıl beklemenin ardından,
Laurent Fignon sarı mayoyla podyumda.
Greg asla yarışmak istemedi, bu sarı mayo için kabul edilemezdi.
Kim sarı mayo giyiyorsa, yarışmalı,
yakında işleri kontrol altına alacağım.
Yarış bitince, beni Tour lideri gibi yarışmadığım konusunda eleştirdi.
Sanki sarı mayonuz varsa,
önde olmalı ve herkesi tempoya sokmalısınız.
Tour’un liderisiniz.
Önde kim varsa, mayoya sahip çıkmalı.
Yarışta lider bir tavrınız olmalı.
Ve sanırım Greg buna katılmıyordu.
Bütün işi benim yapmama izin veriyordu.
İkinciydim, aramızda sadece beş saniyelik fark vardı.
Dönüp dedim ki, "Seni orospu çocuğu,
Ne kadar zor bir dönemden geçtiğimi,
son iki, üç yılımı bilemezsin. Anlıyor musun?
Burada olduğum için ne kadar mutlu olduğumu da."
Laurent bir tür blöf yapıyordu ve çok zekice,
psikolojik olarak onu domine etmeye başladı
ve Greg tuzağa düştü.
Ertesi sabah, Laurent’a dedim ki,
"Dinle, çeneni kapatsan iyi olur.
Seni gördüm, Andy Hampsten de seni gördü.
Dün bir motosiklete tutunuyordun.
Yarıştan atılmalısın.
Şu anda bile konuşmamalısın.
Tour’un favorisi, Laurent Fignon, bir motosiklete mi tutunuyormuş?
Bunu kim rapor etti?
Bu fikrini çöp kutusuna at.
Tour de France’ta bir başka kavurucu sıcak gün daha.
Şu anda lider için her şey yolunda görünüyor.
Fignon’u iten bir güç vardı.
Bu ona musallat olan bir şeytan gibiydi.
Laurent Fignon bu yıl kendine çok güvenen bir sürücü.
Ve zaferi gördüğü zaman,
her zaman seni alt etmek için bir şey buluyordu.
Sarı mayo ve yedi saniyelik avantaj
Laurent Fignon tarafından güvenle korunuyor.
Taraftarlarına, basına,
rakiplerine karşı %100 saldırgandı.
Siktir. Sakin ol!
-Saçmalamayı kes. -Çekmeye devam et.
Bana saygısızlık yapma!
Bunun yayınlanma hakkın yok. Buna hakkın yok.
LeMond ile arandaki mücadele gerçek mi, yoksa dostça mı?
Tour de France kazanma mücadelesi pek dostça olamaz.
Umarım bu mücadele Alplerde sonuçlanır.
Bunca zaman, onun kibirli bir şerefsiz olduğunu düşündüm.
Alplere vardığımızda başarma zamanımın geleceğini biliyordum.
Fignon’un Greg’e kafayı takması, yani demek istediğim,
Fignon bunu birçok yarışmacıya yaptı.
Ama Greg zayıf biri değildi. Buna göz yummayacaktı.
Ve Greg karşılık verdi.
Şimdi Alplerdeyiz,
bu yarışın kazananı burada belli olacak.
Bugün, bu tabii ki, yarışın en kritik zaman yarışması olacak.
40 kilometrelik zorlu bisiklet sürüşü.
Yolda iki tane birinci kategori tırmanış var.
Bu parkurdaki tek iniş
başlangıç kabininin altındaki 180 cm'lik yükseklikten.
En azından düşündüm ki,
tüm rakiplerimden en az bir dakika alacağım.
Artık, İspanyollar ona Perico diyor, bu onun takma adı.
Hiç şüphe yok ki, bu performansla
liderlik sıralamasında yukarı tırmanacak
Ne saklıyor bilmiyoruz, ancak
yarışın geri kalanında herkes için
kesinlikle Paris'in bir hafta sonraki favorisi olarak görülmeli.
İyi gidiyordum, çok iyiydim.
Bu şekilde gidersem, sarı mayo benim olacaktı.
İşte Greg LeMond köşeyi dönüyor.
O, Orcieres’de Delgado’nun on saniye gerisindeydi.
Ve şimdi Greg LeMond son gücüne kadar geri savaşıyor.
LeMond, bu Tour de France’a geri döndü,
ve bu Tour kesinlikle Greg LeMond veya Pedro Delgado tarafından
kazanan ya da kaybedilen bir yarış değil.
1:11:39 ile beşinci oluyor.
Bu harika bir sürüş.
Fignon’u tanıyorum, çok kibirli olduğunu biliyorum.
O yüzden, zaman yarışına,
“Bu iş bende, merak etmeyin" diye başlayacak.
Laurent Fignon şu anda biraz dağınık
bir şekilde sürüyor. Yuvarlanarak ilerliyor.
Sürmesi gerektiği gibi sürmüyor.
Fignon, son kilometrede.
Fignon’un gerçekten zorlandığı,
ve sarı mayosunu korumaya çalıştığı görünüyor.
İşte tam o noktada, onu susturdum.
Ama şu anda kesin olan bir şey var,
Laurent Fignon liderliği kaybediyor
ve birkaç saniye kazanmak için mücadele ediyor.
1:12:26 ile Laurent Fignon, onuncu sırada.
Laurent Fignon, Tour de France’daki liderliğini kaybetti.
Geride kaldı.
Yarışmacılar listesi, yeniden
Amerikalı Greg LeMond’un lehine görünüyor.
Artık bu yılki Tour de France’ın son
aşamasına giriyoruz, ne harika bir yarıştı.
Pedro Delgado, Paris'te zafer kazanmak için tek rakibinin,
Greg LeMond olduğunu söyledi.
Artık Fignon’u rakipten saymıyor.
Laurent Fignon gazetelerde
Tour de France’ı kazannasının mümkün olmadığını söyledi,
ama Greg LeMond’un kazanmasını engellemek için uğraşacak.
LeMond ve Fignon arasında artık dostluk kalmadı.
Bugün büyük tırmanıştalar, Izoard üzerinde olacak.
Delgado’yu izliyoruz.
Delgado saldırıyor, ve şimdi hızlandı
elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyor.
Ertesi gün Col d'Izoard’da,
Pedro Delgado saldırdı ve ben onunla kaldım
hemen arkamdaydı, tekerleklerine çok yakındım.
Greg LeMond’dan gelen tepkiye bakın.
Vay canına, harika.
Delgado ile bağlantıyı koruyor.
Ve eğer Delgado, Greg’i bugün üzerinden atamazsa,
yeri sallantıda demektir. Görünüşe göre Greg,
sarı mayoyu Paris’te bırakacak gibi görünüyor.
Daha iyi yarışıyordum. Kesinlikle.
Tour’a ben liderlik yapıyordum.
Kendimi çok iyi hissediyordum.
İmkansız bir şey oluyor gibi.
Ve kaybolan adam, Laurent Fignon.
Col d'Izoard’da geriye düştüğünde, kendimi daha da iyi hissettim.
Ve ondan 12 saniye daha aldım.
Şimdi, Fignon’un zor durumda olduğu gibi görünüyor.
Fignon burada geride kaldı.
Greg LeMond artık kesinlikle Tour de France’ın kazananı gibi görünüyor.
LeMond bu Tour de France boyunca her geçen gün
daha güçlü ve daha özgüvenli oldu.
Artık kendine inanacak.
Laurent, ne gün ama, değil mi?
Evet.
Seni vahşi bir şekilde sınırlandırılmış gördük.
Her gün zaman kaybetmek sinir bozucu.
14 saniye diyebiliriz. 14 saniye.
Evet ama her seferinde 14 saniye geride kalmak utanç verici.
Bunu durdurmak için bir şey yapmam gerek.
Henüz ne yapacağımı bilmiyorum, ama durdurmam gerek.
Al Trautwig’in canlı yayınındasınız.
Fransız Alpleri’nde akşam olurken
yerel saatle 9:30’dan hemen önce,
bugün herkesi heyecanlandıran adam yanımda duruyor.
Greg LeMond, bu yarışta ikinci kez sarı mayo giydi.
Greg, yarış başlamadan önce ilk 20'de olurum demiştin.
Birkaç hafta sonra ilk beş dedin.
Şimdi, Paris bir hafta uzaklıkta ve lider durumdasın.
O zaferi tatmaya yakın mısın?
Sanırım en iyi sürücünün kim olduğunu öğrenmemize çok az kaldı.
Benim de yazanmak için herkes kadar şansım
olduğunu düşünüyorum. Hatta, belki çoğundan daha fazla.
Orada harika hissediyordum.
O yarışı bitirdikten sonra, şöyle düşündüm,
"Tamam, belki de Tour’u burada kazanacağım."
Benim için bu yarışta her şey mümkündür
yeter ki genel olarak yarışı kazanma taktiğin olsun.
Ve bu yarışı kazanmak için ne gerekiyorsa yapacağım.
Greg, dağlarda Laurent’ten daha iyi değildi.
Aksine, bu tamamen Laurent’in stratejisinin bir parçasıydı
bu yüzden endişelenmemiştik.
Bir şeyleri saklı tutuyorduk çünkü ertesi gün Alpe D'Huez vardı.
Genellikle keskin farklar dağlarda açılır.
Ve Alpe d'Huez’i biliyoruz,
hata affetmez.
İşte burası. Alpe d'Huez tırmanışı.
Aşağıda, sekiz km uzakta, Bourg d'Oisans köyü var.
Tırmanış burada başlar
ve sonra yol burada dağlara uzanır,
sarkıtılmış bir ip gibi.
Delgado'yla LeMond arasında
harika bir mücadele bekliyoruz.
Sabah sekizde buraya geldik
ve tahminlerimize göre dağın yamaçlarında
yarım milyon insan var.
Bu rekor bir kalabalık olacak.
Tour de France’ın kazananının burada belli olacağını düşünüyoruz.
Bu geceyi kim kazanacak, LeMond mu, yoksa Pedro Delgado mu?
Alpe d'Huez’e geldiğimizde umutluydum.
Ama başka bir problem vardı.
Ve Fignon şimdi kesinlikle bir sürpriz oldu.
Greg LeMond ve Laurent Fignon.
Delgado yine Alpe d'Huez’in
alt yamaçlarında gözükmüyor.
Ve aslında, o noktada gerçekten iyi hissediyordum.
Ama bir noktada zorlanmaya başladım.
Ne olduğunu ya da nedenini bilmiyordum.
Ama tırmanışın 10 kilometre
sonrasında zorlanmaya ve
güç kaybetmeye başladım.
Guimard hemen arkamdaki arabadaydı,
ve omuzlarımın düştüğünü görebiliyordu.
Ve sarı mayom vardı, takım arabamız öndeydi,
Fignon ikinci sırada, Guimard buradaydı.
Arabalar böyle gider.
Ve José, Guimard’ın beni tanıdığını biliyordu.
Guimard oraya çıkmaya çalışacaktı.
O noktada radyo yoktu.
Ve Fignon’a bana saldırmasını söyleyecekti.
Ve José De Cauwer onu engelledi.
Ve onu engelledi ve onu uzak tuttu,
sanırım, bir ya da iki kilometre kadar devam etti.
Her iki araba da hurdaya dönmüştü.
Her yerlerinde ezikler vardı.
Sonunda Guimard, Fignon’un yanına gitti ve “Saldır” dedi.
O da benim yanımdaydı.
Camını açtı, “Saldır, saldır!” dedi.
Fignon, “Yapamam” dedi.
"Saldırsan iyi olur!” diye bağırıyordu.
Açıkça yapmazsan kovulursun diyordu.
Ve işte Fignon, dört kilometre kala atağa kalkıyor.
Laurent Fignon dün birkaç saniye kaybetmişti.
Şimdi o saniyeleri ve daha fazlasını geri alacak
LeMond tepki vermeli.
LeMond burada sarı mayoyu kaybedebilir.
Ve ben tükendim.
Ve adamım, çok zorlandım.
Aerobik sınırıma ulaştım.
Delgado anında tepki verdi.
Şuna bakın, Greg çöktü.
Tekerleği yakalayamıyor. Delgado’yu takip edemiyor.
Delgado uzaklaştı.
Laurent Fignon önde gidiyor.
Ve Greg, ritmini bulmak için gerçekten zorlanıyor.
Şimdi Greg'in çok zorlayıp geri dönme zamanı.
Rezervlerini zorlamalı ve geri gelmeli.
Greg LeMond, Fignon’a adeta bir sıçrama tahtası sağladı.
Şimdi Delgado arkasına bakıyor
ve sonunda Greg LeMond’un artık onunla olmadığını görüyor.
Dağın zirvesinde bir hafta boyunca bekleyen kalabalığın
birçoğu bu anı görmek için buradaydı,
ve şimdi bekledikleri an geliyor.
Tour de France'ta büyük kapışma!
Ve günün sürprizi
Laurent Fignon, bu gücü nereden buldu?
Laurent Fignon, büyük sıkıntılar yaşadı,
ama şimdi Alpe d'Huez’de kanatlanmış gibi!
Ve çok zorlandım. Çok acı vericiydi.
Ve işte Greg LeMond, sarı mayoyla.
Şimdi Alpe d'Huez’in zirvesine ulaşmak için
çok uzun bir yol gelmeli.
İşte doğrulama geliyor.
LeMond ve Fignon arasındaki fark,
sarı mayo klasmanında 53 saniye.
O eşsizdi.
Fignon herkesten üstündü.
Tartışmasız üstünlüğü vardı.
Ve Laurent Fignon büyük vitese geçiyor.
Son kilometreye girerken,
Greg LeMond hâlâ savaşıyor, birkaç saniye kurtarmayı umuyor,
hâlâ Paris’teki sarı mayo umutlarını
canlı tutmak için mücadele ediyor.
Greg LeMond, dördüncü bitirecek
ve bu, yıllardır Tour de France’ın en sansasyonel etaplarından biri.
Alpe d’Huez’de geride kalınca morali bozulmuştu.
İlk kez kaybettiğinde, bu çok acıtır.
Ve o "Yapamadım" diye hissediyordu.
"Bu, içimde bir zayıflık olduğu anlamına mı geliyor?"
"O benden daha güçlü. Bunu nasıl yapacağım?"
Greg’in avantajını azaltmak için hızlı gitmem gerekiyordu.
Aynı zamanda Delgado’ya bir saniye bile kaybetmemeliydim.
Ama bu önemli değil.
Beklediğim kadar iyi bir gün geçirmedim,
ama yine de çok iyi bir yarış çıkardığımı düşünüyorum.
Sadece Fignon bugün benden biraz daha iyiydi.
Ve bunu değerlendirdi.
Ve avantajını kullandı.
Laurent, şu anki fark 26 saniye. Bu çok heyecan verici.
Sence Tour kazananı, Versailles'de mi belli olacak?
Umarım çoktan belli olmuştur.
Ama derler ki Alpe d'Huez’de
mayoyu alan kişi, turu kazanırmış.
83 ve 84’te de olduğu gibi, umarım bu yıl da öyle olur.
Ama 26 saniye gerçekten yeterli değil.
Biraz daha fazlasını isterdim.
Tour de France’ın bitmesine 366 km kaldı.
Duygusal Alpe d'Huez etabının ertesi sabahında.
LeMond'un numarası takım formasına tekrar takılıyor,
ve artık Tour de France’ta ipler Fignon’un elinde.
İkisi de başlangıca yaklaşırken enerji depoluyor.
Ve şimdi d'Oisans sahilinden tırmanışa geçebiliriz.
Bugün Tour de France’ın lider grubuna bakıyoruz.
Ve Fignon, Tour de France’ta artık zirvede.
Avantajını artırmaya çalışıyor.
Şimdi, Fignon tüm Tour de France’ı
geride bırakmaya çalışıyor.
LeMond buna cevap vermek zorunda,
çünkü Greg LeMond şu anda birkaç saniye bile
kaybetmeyi göze alamaz.
Fignon’un kişiliği öyleydi ki
beni Alpe d'Huez’de geçtiğinde bu ona cesaret verdi.
Ertesi gün tekrar saldırdı.
Ne yazık ki ben gerçekten zorlanıyordum.
Acı çekiyordum.
Laurent Fignon yine atağa kalkıyor.
Ondan beklenmeyen bir hareket,
ama bir şekilde bunu yapacak gücü buluyor.
Greg LeMond’u yarışa geri sokmak,
şu an Delgado’ya kalmış durumda,
LeMond’un Delgado’ya yardım etmediği görülüyor.
LeMond'un cevap vermediğini hatırlıyorum.
Ben cevap vermek zorundaydım ve herkes bana yükleniyordu.
Fignon’u yakalamak için yardım istedim,
ama LeMond hiçbir şey yapmadı.
Şu anda,
Fignon farkı açıyor ve Delgado pes etti.
Kenara çekilip, "Bak Greg,
Tour de France’ı kazanmak isteyen sensin,
o zaman kendin yap" diyordu.
Yarışmayı tamamen bıraktılar.
Delgado tempo yapmaktan bıktı.
Tekrar hızlanıyor.
LeMond ise açıkça yerini savunmak istemedi.
Theunisse de öyle.
Ve belki de şu anda,
bu muhteşem Tour de France'deki üç sürücü de
Laurent Fignon’un en iyisi olduğunu kabul etti.
LeMond, benim gözümde açıkça
gücünün sonuna gelmiş durumda.
Tour de France’ın bu anında.
Ben bir atakçıydım.
Bu yüzden Fignon’un stilini seviyorum, çünkü benimkiyle aynı.
Bu tarz bir sürüş demek, sadece pedala basmak,
hareketsiz durup, tembellik yapıp,
başkalarının hamle yapmasını beklemek değildir.
Dostum, sen bu yarışı kazanmak istemiyor musun?
Bence şampiyon bunun sorumluluğunu üstlenmeli.
Tüm yarış boyunca büyük bir dezavantajla yarışıyordum.
Vurulmuş olmanın bedenimi gerçekten etkilediğine inanıyorum.
Vücudumda muhtemelen 45 saçma var.
Ve o noktaya geldiğimde,
yarış benden çok fazla enerji almaya başladı.
Artık bitiş çizgisi görüş alanında, kafasını eğiyor.
Her saniyeyi değerlendirecek.
Bu köşeyi döndüğünde, bitişi göreceksiniz.
Ve kalabalık ayakta,
ellerini başlarının üstüne kaldırarak Laurent Fignon'u alkışlıyor.
Çünkü bugün,
Tour de France'ı kazandığını biliyor, bundan eminim.
Saniyeler sayılıyor, Fignon kalabalığı selamlıyor,
ve yarıştaki diğer bisikletçilere sonunda
gerçekten en iyisi olduğunu gösterdi.
Şimdi saate bakın.
Ve bu biraz yıkıcı oldu.
İki kötü gün geçirdim.
Bu yılın Tour de France kazananına bakıyoruz,
Laurent Fignon.
Ama o anda, her şeyi düşünmeye başladım,
çalıştığım, başardığım her şeyi.
Kaybetmek, ne yapmak istediğimi yeniden değerlendirmeme sebep oldu.
İlk sorumuz şu olmalı,
50 saniye, Tour de France’ı kazanman için fazla mı?
Zaman yarışının mesafesini düşünürsek,
bu zor bir görev olacak.
Eğer bu 50 kilometrelik bir zamana karşı yarış olsaydı,
kazanabileceğime dair çok umutlu olurdum.
Henüz bitmedi ama...
bugün daha az ihtimal görünüyor.
Bu...
Elimden geleni yaptım. Sadece, biliyorsunuz, Fignon...
dün ve bugün inanılmaz güçlüydü.
Sonraki aşama neredeyse yarışın bittiği andı,
herkes şöyle diyordu,
"Şükürler olsun, bitti."
Bitişe ulaşmak büyük bir özgürlük,
stres ve çabanın serbest kalması anlamına geliyor.
İşte Fignon, bacaklarını biraz açıyor.
Bence sadece hala güçlü olduğunu göstermek istiyor
ve eğer biri numara yapmaya kalkarsa, tepki vereceğini gösteriyor.
O gün zamanı toparlayamayacağımı biliyordum.
Muhtemelen bitişe 50 km vardı.
Fignon yanıma gelip omzuma dokundu. El sıkıştık.
İkincilik için tebrik etti.
50 saniyelik bir farkla, endişelenmeye pek gerek yoktur.
Sarı mayoyu sırtınızda taşıyorsanız
ve son gün 24 km kaldıysa,
Tour’u kazanıyorsunuz demektir.
Genellikle her şey yolunda gider.
Ama sondan bir önceki etapta
Laurent büyük bir problem yaşamaya başlıyor.
Birkaç kez doktorun arabasına gitti
acıyı dindirmek için merhem istedi.
"Utanıyorum" diye yakındı,
Küçük bir şeyim var ama ne olduğunu bilmiyorum".
Bitiş çizgisine yakın
Küçük sorun büyük bir soruna dönüştü.
Yarış bittikten sonra, Paris’e giden trende duruma baktırdık
ve Laurent’in epididimit olduğunu keşfettik
ve testisi normal boyutunun üç katına kadar şişmişti.
Diğer bisikletçilerin hiçbiri bunu bilmiyordu.
Bu, doktor, fizyoterapist ve benim aramda bir sırdı.
O trende hepimiz aynı vagondaydık.
LeMond, Fignon, ben, takımlar ve yöneticiler.
Ve Fignon’un direktörü Cyrille Guimard,
biraz şampanya aldı ve yudumladı.
“Sen harika bir rakiptin, Perico. Teşekkür ederim.”
Sonra diğerleriyle de aynı şeyi yaptı.
Ve biz bisikletçiler şöyle düşündük,
“Dostum, yarışı çoktan kazanmış gibi davranıyorsun.”
Hadi ama, bisiklet yarışlarında çok garip şeyler olur.
Son ana kadar hiçbir yarışı kazandım diye sayamazsın.
Biz de en iyisi, her zamanki gibi davranmak olsun diye karar verdik.
Bir sorun olduğunu belli etmek,
LeMond’a güven verebilirdi.
O anı bir İspanyol televizyon kamerası yakalamıştı,
Fignon döndü, tükürdü ve hedefi tam vurdu.
Elbette insanlar şöyle dedi,
“Bu kabul edilemez! Fignon rezalet bir adam.”
“Ne kadar iğrenç ve kötü biri.”
Kendi kendime, neden böyle davrandığını düşündüğüm.
Sarı mayoyu giymişsin zaten.
Daha ne için bu kadar sinirleniyorsun?
Laurent o gece mutlu değildi.
Ama burası Tour de France,
sırtında sarı mayon var.
Bence hiçbir bisikletçi,
“Ben başlamayacağım.” demezdi.
Eğer 150 km, hatta 100 km olsaydı, başlayamazdı bile.
24 km mi?
Oynayalım mı? Oynamayalım mı?
Oynamaya karar verdik.
Burası güzel Versailles Şatosu,
şimdi Fransız tarihinin önemli bir anıtı.
Geçen hafta sonu Fransızlar,
devrimin 200. Yıl dönümünü kutladı,
şatoya yürüyüp,
Fransa monarşisini devirdikleri o anı hatırlattılar.
Bugün ise kapılarının önünde yeni bir savaş başlıyor.
Fransız Laurent Fignon ile
Amerikalı Greg LeMond’un savaşı.
3.218 km süren yarışın ardından aralarında sadece 50 saniye var
ve her şey zamana karşı yapılacak yarışa bağlı,
yani, iki adam arasındaki gerçek yarışa.
Bir şeyden çok eminim,
Bu Tour de France,
yarış tarihindeki en yakın bitiş olacak.
Bana göre Fignon önde çünkü basitçe
sarı mayo giyiyor ve bu kendisi için kazanma motivasyonu.
24 km'lik etaptaki 50 saniyelik fark,
LeMond'un aşması için fazla.
Annemle ve Greg'in annesiyle oturuyorum, çocuklar da oradaydı.
Ve babam, "bence kazanacak" diyordu.
Ve ben dedim ki, "Bırak şöyle konuşmayı.
Fransa Turu'nda ikinci olmak mı?
Bu, hayallerimizin çok ötesinde.
Sadece minnettar olalım."
Şu an Greg LeMond’u parkurda izliyoruz.
Bugün nasıl gittiğine bakalım.
Sadece saf hız üretmesi lazım.
Bugün sadece günün en iyi zamanını yapması yetmez,
yaklaşık bir dakikayı kapatması da gerek.
Biliyorum ki, eğer kendimi zorlarsam,
herkes de kendini bana karşı zorlayacaktı.
Fignon, Hinault, kim olursa olsun umurumda değil.
Tüm büyük şampiyonların bu yeteneğe sahip olduğunu düşünüyorum.
Daha fazla acı ile çabalarını daha ileriye götürebilirler.
Laurent acı içindeydi.
Ve işte bu yüzden benim için,
bu onun kariyerinin en büyük başarısıydı.
Ve Fignon’un deparını izliyoruz,
buradaki tüm tezahüratlar ve bağırışlar Laurent için.
Fignon, Tour de France'daki hiç bir
zaman yarışında LeMond'un önüne geçmedi.
Bugün bunun zamanı geldi.
Paris sokaklarında sarı mayo giyen bir adamı görebilirsiniz
burada yaşayan bir adam.
Geriye doğru başını çevirdiğini gördük.
Fignon, burada rotanın tamamı boyunca takım direktörü
Cyrille Guimard'dan zaman kontrolü alacak.
Greg hâlâ o aerodinamik pozisyonda, muhtemelen yolun ortasındaki,
beyaz çizgiyi kullanarak
kendini ortada tutuyor ve sıkıntıdan kaçıyor.
Bitiş çizgisinde canlı olarak Fransız televizyonunu izliyorum,
Onun nasıl geçeceğini göremedim.
Biliyorum, artık saniyeler içinde olacak,
hiçbir zaman bölüm ya da bir şey almıyorum,
ne kadar iyi hissetsem de,
Fignon'un nerede olduğunu hâlâ bilmiyorum.
Belki harika gidiyordum. O daha da iyi olabilirdi.
Elimden gelenin en iyisini yaptım.
Eğer Tour'u kaybedersem, kaybederim.
Phil, şu an, Fignon'un zamanı gelmeye başladı.
Greg LeMond'dan 21 saniye geride,
ilk 11 kilometrede, yarı mesafede.
Fignon, şu an LeMond'a karşı liderliğinin yarısını kaybetmiş.
Greg LeMond burada hayatı için yarışıyor.
Elimden gelenin en iyisini yapıyorum ve tempomu ayarlıyorum.
Yapmam gerekeni
hayal ettiğim duruma geçiyorum.
Her iki sporcu da Tour de France'ı kazanmayı hak ediyor.
Phil, LeMond'u buradan izlemek inanılmaz
çünkü vücudunun üst kısmı neredeyse hiç hareket etmiyor.
Başını biraz aşağıya indirdiğinde tek bir titreme var
ve böylece aerodinamik pozisyona geçiyor.
Önünü görmek için
başını tekrar kaldırıyor, sırtından ve uyluklarının
üst kısmından çıkan güç inanılmaz, özellikle de
geçirdiği ateşli kazadan hâlâ sırtında kalan 67 saçma
olduğunu düşününce.
Yirmi dokuz saniye, millet.
Greg LeMond hâlâ bunu yapabilir.
Aslında karar Şanzelize'de verilecek gibi görünüyor,
çünkü Place de l'Etoile'den Arc de Triomphe'nin zirvesine
kadar olan küçük tırmanış, dünyanın
buraya kadar gelinen en zor yollarından biridir.
Şu anda zaman farkı 32 saniye.
Şanzelize'de geçmesi gereken fark tam olarak on sekiz saniye, Paul.
Anneme sürekli şöyle diyordum,
"O kadar iyi görünüyor ki."
Sonra zaman kontrollerini görüyordum
ve "Aman Tanrım, sanırım bunu başarabilir." diye düşündüm
Şimdi, alkışlarla! Greg LeMond, Şanzelize'de,
ve 35 saniyelik farkla, Laurent Fignon'un önünde.
Fignon geri dönebilirse,
ki, zaman denemelerindeki geri dönüşleriyle ünlüydü.
Gerçekten hangi tarafa bahis oynayacağımı bilmiyorum, Phil.
Laurent her zaman son kilometrelerde daha fazlasını yapmasıyla bilinirdi.
180 km boyunca tam hızda gidebilir
ve sonra bir kavgaya girdiğinde, birdenbire vites değiştirir.
Bu yarışa bu kadar ince bir farkla son veremezsiniz,
ve bunu yüz yıl boyunca yazamazsınız.
Onu bu kadar güçlü görmek, sanki Şanzelize'ye
karşıdan tırmanıyormuş gibi görüyorsunuz,
Arc de Triomphe etrafında dönüp geri inmeden önce,
Ve biliyordum ki, zafer çok yakındı.
Onun gerçekten acı çektiğini görebilirsiniz,
Bu, Greg için Tour de France'ın son bölümü.
Aklındaki her şeyi boşaltması gerekiyor.
Çok yakında, Laurent Fignon, Şanzelize'ye katılacak.
Ona büyük bir alkış gelecektir.
Greg LeMond şimdi eve dönüşünü yapıyor,
burada 40 mil hızla gitmesi gerekiyor.
Ritmini çok, çok hızlı bir şekilde tekrar buluyor.
Streamlined pozisyonuna geçecek.
Dişlerini sıkarak kafasını aşağıya eğecek,
ve düz bir çizgide eve doğru gidecek.
İşte alkışlar.
Laurent Fignon yukarıya çıkıyor, işte orada,
Greg LeMond ise aşağıya iniyor.
Bu yılki Tour de France'ın iki en büyük sporcusu
ve bisiklet dünyasının en büyük isimleri şimdi mücadele ediyor.
Onur meselesi, gurur meselesi
Tour de France'taki en büyük bitiş için.
Phil, şu anda fark 48 saniye,
Laurent Fignon'un üç kilometresi kaldı.
Fark 48 saniye, Phil.
Bu, hayatımda gördüğüm en inanılmaz şey.
Bu Pedro Delgado.
Greg LeMond onu yakalıyor.
Delgado bu yılki Tour de France'ı dört buçuk dakikadan
fazla geride bitirecek.
Sadece o değil, Phil, bence etabı da kazanacak.
Çünkü zamana bak, 26:57.
Birinci sıraya yerleşiyor.
Şimdi Laurent Fignon'un gelmesi için iki dakika 50 saniye
daha beklememiz gerekiyor.
Greg! Seni seviyorum!
Fignon'un zamanı 27:47'den daha iyi olmak zorunda.
Greg LeMond hayatının performansını sergiledi.
Hala farkın 48 saniye olduğunu söylüyorlar.
İki sürücü arasında tam iki saniye var,
her gün bisikletlerine binerken
asla yenilgiyi kabul etmeyen iki sporcu.
Sarı mayo baş döndürüyor.
Bir sonraki gün kimin omuzlarında
olacağı hiç belli olmuyor.
Kalabalık öne doğru atılırken geri sayıma başlıyoruz
Fignon şimdi orada her türlü zorluğu yaşıyor.
Çizgiye vardığımda, sadece farkı öğrenmek istiyorum.
Ne kadar süre oldu. Birçok karışıklık vardı.
Greg LeMond, bitiş çizgisinde Fransız radyosunun analizini dinliyor.
Hala, yeterince hızlı olup olmadığından emin değil.
Haydi, devam edelim!
Fignon'u görmeye çalışıyorum,
ve biliyorum ki sonuç çok yakın olacak,
o an sadece sonuçları öğrenmek için bekliyorsunuz.
Fignon'un kazanmak için 43 saniyesi kaldı, Phil.
Çok uzun bir mesafe gibi görünüyor.
Her şeyini verdi. Arkasındaki motorlu taşıt ordusuna bak.
Süre farkı çok yakın olacak,
yani bir ya da iki saniye fark olacak.
Gerçekten bilmiyorum. Bu inanılmaz.
Her zaman tehdit altında olan
Tour de France zirvesine doğru geliyoruz,
Bu iki adam, yarış boyunca siam ikizleri gibiydi.
Şimdi bağ koptu ve Greg LeMond'un kazanması olası gibi görünüyor,
ama Fignon'un bitiriş hızına bak.
Hepsi devre dışı. Çok yakın olacak.
27:47. Yapması gereken bu.
Kronometre, çizgiye kadar geri sayım yapıyor olacak.
Bu inanılmaz olacak.
Fignon, bariyerlere çarpıyor.
Tour de France'ı kaybetti.
Kalabalık bunu fark etti.
Laurent Fignon, Tour de France'ı kaybetti
tam da çizgideyken.
Tour de France'ı sekiz saniye farkla kaybetti.
Buna inanabiliyor musunuz?
Ve Fignon, kalabalığın ortasında düşüp yere yığıldı.
Tamamen yere kapandı.
O an, "Aman Tanrım,
Tour'u kazandım." anıydı.
Kazandı mı? Emin miyiz?
Bu, en garip şeydi çünkü
Bernard Hinault geldi.
Bernard Hinault ile geçmişte yaşadığımız her şeyi biliyorsunuz.
Beni tuttu ve Greg'in yanında olmam için bitiş çizgisine götürdü.
Çünkü Greg'in bana doğru koşmaya çalıştığını görebiliyordu.
Hinault'nun bana bu kadar yardımcı olmasının
oldukça olağanüstü olduğunu düşüyordum.
Etrafımızda toplandılar.
Greg!
Koşup Kathy'yi aramaya gittim,
çünkü oraya gidip "İnanabiliyor musun?
Vazgeçmeye hazırlanıyordum. Ve Tour'u kazandım." dedim.
Ve bu, benim için...
İşte,
Neyse, bu güçlü bir andı.
-İnanamıyorum! -Aman Tanrım.
Greg'i kucaklamak, gerçekten en iyi hisdi.
Sadece, "Aman Tanrım, gerçekten yaptın."
"Gerçekten geri döndün, yaşıyorsun, bunu gerçekten yaptın."
1986 ile bu hissi kıyasladığında
-ne düşünüyorsun? -Hiçbir şeyle kıyaslanamaz.
Zaman denemesi hakkında tüm hesaplamaları yaptıktan sonra,
gerçekten mümkün olacağını düşündünüz mü?
Mümkün olduğunu düşündüm ama, çizgiyi geçene kadar bilemedim.
Bu inanılmaz.
Kathy'nin tepkisini alalım, Kathy?
-Başardığına inanamıyorum. -Nasıl hissediyorsun?
-Kazanabileceğine hiç inanmadım. -Bunu yapabileceğini düşünmedin mi?
Hayır. Yüzde 1 diye düşündüm.
O kadar inanılmaz ki, inanamıyorum.
Ne kadar büyük bir rahatlama hissi olduğunu anlatamam size.
Bu sadece Tour de France'ı kazanmanın sevinci değildi.
O, "Geri döndü" rahatlamasıydı.
Ve bu uzun, çok uzun bir yolculuktu.
İşte, Tour de France'ın sonu.
Ve Fignon kalabalığın içinde yerde.
Sekiz saniye ile kaybetti.
3200 km'den fazla bisiklet sürüp, son 200 metreye,
geldiğimize inanabiliyor musunuz?
Bitirişte onu görmedim.
Herhangi bir şey söylemeye gerek yoktu.
Yapılacak hiçbir şey yoktu.
Bir an için Tour'u kaybettiğini düşündün mü?
Laurent Fignon, birazdan cevap verecek.
Asla bilemezsin.
Hep eğik pedal çevirdim.
Her iki bacakla ayn gücü uygulayamıyordum.
Viteslerle doğru şekilde başa çıkamıyordum.
Ve zavallı Fignon, kendini kazanan olarak görüyordu.
Bu yüzden, kırıldı.
Felakette boğuluyordu.
Biz ne kadar sevindiysek, o da o kadar üzüldü.
Bu onun için zordu.
Ve işte, sarı mayo.
Geoffrey ona bakıyor, Greg LeMond üzerine giyiyor.
Podyum bir şiir gibiydi.
Ne çift ama!
Çok coşkuluydular.
ama Fignon’a saygısından fazla mutlu görünmemeye çalışıyor.
Fignon ise, dünyadaki en büyük
üzüntüyü kalbinde taşıyordu.
Yıllar sonra hâlâ "Bu saçma!" diyordu.
"İki Tour kazandım, ama kimse bundan bahsetmiyor".
"Sadece 8 saniye farkla kaybettiğimi konuşuyorlar."
Onun podyumda şaşkın olduğunu
görebiliyordum ve ben de sadece, "Hey,
harika bir yarış çıkardın.
Bu bizim için büyük bir savaştı.
Şimdi senin iki, benim iki.
Gelecek yıl bunu yine yapalım." gibi bir şey söyledim.
Yani, mutluyum. Ne diyebilirim ki?
-Bu sadece, -Nereden çıktı bu?
Daha önce Tour de France kazandım.
Herkes yeteneğin kaybolduğunu düşünüyor, ama kaybolmaz.
Ve ben hissediyorum ki
pelotondaki en yetenekli sürücülerden biriyim ve bugün bunu kanıtladım.
Ama bu gücü gerçekten ailem,
arkadaşlarım, masörüm Otto Jacome,
ve kayınpederim, kayınvalidem, yakın çevremdeki
herkes sayesinde aldım.
Ama bunu kendin yaptın.
Herkesin yardımıyla yaptım, ama
en büyük yardımı ailemden aldım derim.
'89, kazandığım diğer zaferlerden farklıydı.
O zaman, çalıştığım ve hayalini kurduğum her şeyin,
vurulmamla birlikte elimden alındığını düşünüyordum.
Yani, o iki yılı atlatmak,
gerçekten birden fazla kez pes etmek istemek,
çok düşük bir ihtimalken bu yarışı kazanmak,
bilirsiniz, bu,
sahip olduğun en iyi unvan gibi.
Greg’in annesini gördüğümde,
sadece ağlıyordu
ve şöyle dedi,
"Artık Kathy'nin vicdanı iyileşebilir."
Kızı ve damadı için,
Greg'e zarar verdikten sonra çok büyük bir vicdan azabı taşıyorlardı.
Biliyordum ki, onlar, "Greg'i vurup,
neredeyse öldüren kayınbirader" diye bilindikleri için acı içindelerdi.
Bu yüzden, suçluluk ve sorumluluk hissediyordu.
Bu yüzden o zafer, geçmişi geride bırakmamızı sağladı.
Aslında annesinin ve babasının rahatlamasını görebiliyordunuz.
Bu, o kabusun sonu demekti.
Bir dönemin sonuydu.
Bu Hinault, Fignon, LeMond dönemi bitmişti.
Hepsini eğittim.
Ve '89 sonuydu.
Peki sonra ne mi oldu?
Sonra olan şu ki,
maalesef, EPO'nun ve Armstrong dönemi başladı.
Bir travma yaşadığınızda,
bu, koruma kalkanınızın birazını alır.
Kalkanınızın sadece bir katmanını.
Ve sonra başka bir travma, bir katmanı daha alır.
Şüphesiz, vurulmak benim kırılma noktam oldu.
Ölümün eşiğinde olan birisiyle konuştuğunuzda,
bilirsiniz, gerçekten önemli olan şeyler hariç
başka bir şey düşünemeyecek hale gelirsiniz.
Ve sanırım bu av kazası,
ailemizde ikinci bir travmaya yol açtı,
Greg'in, yaşadığı, o açılmayı daha da genişletti.
Ve bisiklet, her zaman onun onay kazandığı yerdi.
Gerçekten, bu konuda çok iyiydi.
Bisiklete başlamadan önce hayatında çok utanç duymuştu.
Ve bisiklet, saf ve iyi bir şeydi.
Ve şimdi ise geri dönmüştü.
Evet, ondan sonra her şey değişti.
İyimserdim.
Şüpheler, özgüvensizlikler gitmişti.
Aslında, kendimi tamamen normale dönmüş gibi hissettim.
Ve gerçekten de öyleydim. Dört hafta sonra Dünya Şampiyonası'nı kazandım.
Geri dönmenin zaman aldığını düşünüyorum.
Kazandı. Dünya Şampiyonası kazananı Greg LeMond!
Gerçekçi bir şekilde geriye baktığımda,
"Vay be, bu gerçekten çok hızlı bir geri dönüştü" diyorum,
her ne kadar benim için çok yavaş gelse de.
Bir insan olarak asla pes etmem,
her ne kadar istemiş olsam da.
Ve sanırım bu direncin bir parçası Kathy'di.
O gerçekten beni ayakta tutan temeldi.
Dürüst olmak gerekirse, yapmamız gereken her şeyin
üstesinden birlikte gelebiliriz.
Ve '89'da kazandığımda,
bu, herkes için bir iyileşme yarışıydı.
Bu, bütün ailemin yaşadığı sevincin
bir parçasıydı.