VICTOR HUGO'NUN 'SEFİLLER' ADLI ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
- Burada uyuyamazsın. - Benden uzak dur.
Neden hana gitmiyorsun?
- Sence neden? - Kapıları çaldın mı? Yardım istedin mi?
İstedim. Her yerden istedim. Rahat bırak beni.
Oradan istememişsin.
O kapıyı çal.
Kim olabilir?
- Bana yiyecek verir misiniz? - İçeri gelin.
Bakın, ben bir suçluyum.
İsmim Jean Valjean. Tam 19 yıl hapis yattım.
Dört gün önce çıktım. Şartlı tahliye edildim.
Pazartesi günü Dijon'a gidip rapor vermem gerek
yoksa beni yine hapse atarlar. İşte vesikam.
Okuyamıyorum ama "Çok tehlikelidir" yazdığını biliyorum.
Konuğum olarak yemekte bize katılabilirsiniz.
Ben bir suçluyum. Vesikamı gördünüz.
Kim olduğunuzu biliyorum.
Evinize girmeme izin mi vereceksiniz?
İşlediğiniz suç neydi?
Birini öldürmüş olabilirim.
Sizi öldürmeyeceğimi ne biliyorsunuz?
Benim sizi öldürmeyeceğimi ne biliyorsunuz?
Nedir bu? Bir şaka mı?
Sanırım birbirimize güvenmek zorundayız.
Hiç kimseyi öldürmedim. Ben bir hırsızım.
Yiyecek çaldım. Çaldım ama bedelini ödedim.
Zincire vurulmuş hâlde 19 yıl.
Sonra beni serbest bırakıp sarı vesika verdiler.
Sarı vesikayla ne yapabilirim ki?
Dijon'daki tahliye memurumu göreceğim. Ya sonra? Açlıktan ölecek miyim?
Geçen 19 yılın ardından asıl ceza şimdi başlıyor.
İnsanlar adaletsiz olabiliyor.
İnsanlar mı? Tanrı değil mi?
Pekâlâ, her kimseniz size teşekkür ederim.
Yiyecek ve yatacak bir yer. Gerçek bir yatak.
Sabaha yeni bir adam olarak uyanacağım.
Kim var orada?
Biz de tahta kaşık kullanırız.
Bu konuda başka bir şey duymak istemiyorum.
- Rahatsız ettiğim için üzgünüm. - Yakalamışsınız onu.
Gözüm bu adamın üzerindeydi.
- Şükürler olsun. - Sana çok kızgınım Jean Valjean.
- Gözünüze ne oldu? - Konuğumuz olduğunu size söylemedi mi?
Söyledi. Çantasını arayıp bu gümüşleri bulduktan sonra.
Kendisine sizin verdiğinizi iddia ediyor.
Evet, elbette gümüşleri ona ben verdim.
Peki, şamdanları niçin almadın?
Aptallık etmişsin.
Madam Gilot, gidip şamdanları getirin.
En az 2.000 frank ederler. Onları neden almadın? Acele et!
Mösyö Valjean'ın yola çıkması gerek. Çok zaman kaybetti.
- Şamdanları almayı unuttunuz mu? - Bize söyledikleri doğru muydu yani?
Tabii ki. Onu geri getirdiğiniz için teşekkür ederim. Şimdi içim rahat etti.
Serbest bırakın!
- Gerçekten beni bırakıyor musunuz? - Piskoposun dediklerini duymadın mı?
Madam Gilot, beyefendilere şarap ikram et.
- Susamış olmalılar. - Teşekkür ederim.
Bunu unutma, sakın ola unutma.
Yeni biri olacağına dair söz verdin.
Söz mü? Bunu neden yapıyorsunuz?
Jean Valjean, kardeşim sen artık kötü biri değilsin.
Bu gümüşlerle ruhunu satın aldım.
Seni korku ve nefretten arındırdım.
Şimdi de seni Tanrı'ya emanet ediyorum.
DOKUZ YIL SONRA
İyi günler yüzbaşı. Ben Javert, yeni polis müfettişiyim.
İşte, Paris Valisi’nden aldığım emirler.
Evet. Merhaba Müfettiş Javert. Ben de sizi bekliyordum.
Ben Yüzbaşı Beauvais.
- Yolculuğunuz nasıl geçti? - Belgelerime bakmadınız.
Eminim bir sıkıntı yoktur. Yemek yediniz mi, yoksa...
Prosedüre uymanızı rica ediyorum.
Pekâlâ...
...her şey tamam gibi görünüyor müfettiş.
Vigau Polis Teşkilatı'ndaki görevinize başlayabilirsiniz.
Paris perişan bir hâlde.
Suçlular etrafta kol geziyor sokaklar pislik içinde.
- Buradaki koşullar çok daha iyi. - Vigau'da hayat hiç böyle iyi olmamıştı.
Sizi seramik fabrikamıza götüreyim mi? Buradaki en büyük işletmedir.
- Pekâlâ. - Bu taraftan.
- Fabrikanın sahibi kim? - Belediye Başkanı.
Eskiden fabrikada çalışan bir işçiydi.
Beş yıl önce fabrika iflas edince
onu 500 franktan daha az paraya aldı. Şimdi düşününce inanılmaz geliyor.
Düşündüm de Yüzbaşı, ilk önce Belediye Başkanı'na rapor vermeliyim.
- Emredersiniz. - Her şeyin arkasındaki güç
Belediye Başkanı gibi görünüyor. Dâhi bir adam olmalı.
Olağanüstü biridir.
Sizi uyarmalıyım, kendisi biraz gariptir.
- Garip mi? Ne gibi? - Utangaçtır. Münzevi hayatı yaşar.
Belediye başkanı olmak bile istemedi. Geri çevirmeye çalıştı.
Kasabanın ileri gelenleri ısrar etti.
- Hırslı değil yine de başarılı, öyle mi? - Gizemli biridir.
Bazıları deli olduğunu düşünür ama ben onu seviyorum.
- Onu seviyorum ve ona acıyorum. - Belediye Başkanı'na acıyor musun?
Yapayalnız olduğu için. İşte geldik.
- Burada mı yaşıyor? - Tuhaf, öyle değil mi?
Bir işçinin evinden biraz daha iyi.
İyi günler Başkanım. Yeni polis müfettişi geldi.
Size rapor vermek istiyor.
Önemli değil. Yapmasına gerek yoktu.
Başkan Bey, müfettişin rapor vermesine müsaade etmezseniz...
...sanırım gözyaşlarına boğulacak.
Başkan Bey, ben Müfettiş Javert.
Emniyet amiri olarak göreve başladığımı bildirmekten onur duyarım.
Affedersiniz. Adınız neydi?
Müfettiş Javert. Geleceğimi size bildirmişlerdi.
- Paris size... - Belgeler yanınızda mı?
Evet, Başkan Bey. Bağışlayın. Onları derhâl takdim etmeliydim.
Güzel. Geldiğiniz için teşekkür ederim.
Yüzbaşı, Müfettiş'in yerleşmesine yardımcı olun.
- Tamam. İyi günler. - İyi günler.
- Kadınlarla erkekler ayrı mı çalışıyor? - Evet. Başkan Bey
fabrikayı farklı cinsiyette olanları ayrı tutacak şekilde yeniden tasarladı.
- Garip biri olduğunu söylemiştim. - Hayır, garip değil Yüzbaşı.
Namusuyla çalışan kadınları önemsiyor ve onların iffetini korumak istiyor.
Oldukça makul, akıllıca.
- Özür dilerim. - İzninizle efendim.
- İstemeden oldu. - Birini daha mahvettin!
- Maaşımdan kesecekler... - Pekâlâ. Bu kadar yeter!
Eşyalarını al. Yerini değiştiriyorum.
- Bu unutulmaz bir... - Hele şükür!
- Ben yine de unutacağım! - Gidelim! İşinize dönün!
Hadi. Eğlence sona erdi.
Hadi. Herkes işine dönsün.
Bir korumanız olsa daha güvende hissederdim.
Merak etmeyin başımın çaresine bakabilirim.
Fazla zamanım yok. Bir an önce gitmeliyim.
Umarım, bu acelenizin sebebi sıkıntılı bir durum değildir.
Neden tüm servetinizi çektiğinizi sorabilir miyim?
Bu kurumun, emrinize amade olduğunu bildiğinizi umuyorum.
Teşekkür ederim. Bir iş fırsatı söz konusu. Kriz yok.
- Yarın dönerim. - Gitmeden önce
kızlardan biri hakkında bir şeyler duydum.
Kızın çocuğu varmış ve evli değilmiş.
Buna inanacak sebeplerim var.
- Ne? Yoksa fahişe mi? - Ben fahişeleri...
Kendini satan kadınları işe almam.
Elbette almazsınız. Özür dilerim.
Ben sadece, kızlarımızın ahlaksızlığa maruz kalmasını istemiyorum.
- İşten çıkarılmasını öneriyorum. - Kararınıza güveniyorum.
Teşekkür ederim.
Fantine, benimle gel, lütfen. Hadi.
Fahişeyi yakaladı.
Madam, lütfen beni göndermeyin. Küçük kızım çok hasta.
Ona bakanların gönderdiği mektubu siz de okudunuz. Sıtmaya yakalanmış.
İlaçlar için 40 frank gerekiyor yoksa kızım ölecek.
Bu, Thénardier denen insanlar da kim?
- Akrabaların mı? - Hayır, akrabam değiller.
Çocuğunu saklamak için, isteyerek yabancılara mı verdin?
Çocuğum var diye beni işten çıkarıyorsunuz...
Çocuğun olduğu için değil. Evlilik dışı bir çocuğun olduğu hâlde
namuslu rolü yaptın için.
Onu doyurabilmek için para kazanmalıyım.
Hem çalışıp hem de ona nasıl bakarım? Yalan söylemek zorundayım.
Yalan söylemen benim suçummuş gibi konuşuyorsun.
Özür dilerim. Üzüldüm biraz. Amacım size karşı gelmek değil.
Cosette tatlı, küçücük bir kız. Masum bir çocuk.
Günahlarım yüzünden onu cezalandırmayın.
- Aptallık ettim. Âşık olmuştum. - "Aşk" demek. Hep aynı bahane.
Haklısınız. Ben kötü biriyim ama Thénardierler iyi insanlardır.
Kendilerinin de iki kızı var. Cosette, onlarla oyun oynuyor.
Yalnızlık çekmiyor. Onlarla kalması daha iyi.
Ben, sadece, ilaçları için para kazanmak zorundayım.
Lütfen. Bir ay daha. Çok çalışırım.
Başkan Bey, çalışanlarını önemser.
Ahlak anlayışı şaibeli kadınların, kızları etkilemesine izin vermez. Üzgünüm.
- Neler oluyor burada? - Sandalyeler için beş metelik.
Sizinle iş yapmak bir zevkti.
- Kaçıyor musun yoksa? - Paraya ihtiyacım olduğu için sattım.
Bana, bir aylık kira borcun var.
- Haftaya kadar yok. - Öde ya da çık.
Odayı isteyen insanlar var.
Sadece 30 frank. Hadi ama elinde 50 frank var.
Sana 15 veririm, kalanı da haftaya öderim.
- Nasıl? İşinden kovulmuşsun. - Kovulduğumu kim söyledi?
Burası hâlâ küçük bir kasaba.
- Bir işim var. - Yalan söyleme.
Haftaya çamaşıra başlıyorum.
Hikâyeni herkes biliyor. Bir piçin var.
Hiç kimse sana iş vermez.
Lütfen, yarısını al. Kalanı da ödeyeceğim.
Bu kadar endişelenme. O kadar da kötü değil.
Hâlâ bir yatağın var.
Evet. Saçlarının kalitesi iyi.
On frank.
Saygıdeğer Baş Rahibe.
Digne Piskoposu, huzur içinde yatsın
bana, manastırınızdan ve başarılı çalışmalarınızdan sık sık bahsederdi.
Onun anısına, manastıra bir yardım...
Yoksa "bağış" mı demeliyiz?
"Bağış" daha uygun. Ayrıca "yapmak" yerine "bulunmak" diyelim.
- Bir bağışta bulunmak... - Mösyö!
Bir kaza oldu. İşçilerden biri. Lafitte!
- Çıkarın beni! Nefes alamıyorum! - Çekilin. Bırakın geçeyim.
- Bırakın geçsin. - Yardım edin. Kaldırmamız lazım.
- Hadi, acele edin! - Herkes toplansın!
- Hep birlikte. - Hadi çocuklar!
Çıkarın beni! Kaburgalarım kırılıyor!
- Hazır olun. - Hadi, kaldırın. Hep birlikte. Kaldırın!
İtin çocuklar. Hadi, itin.
- Marla. - İyi akşamlar.
- Claudette bu gece nerede? - Mösyö.
- Gittikçe çoğalıyorlar. - Müfettiş, korkuttunuz beni.
Evet, dört yeni kız saydım.
Görüyorsun, Yüzbaşı, kasaba geliştikçe beraberinde suç da artıyor.
- Adamları çağırıp, tutuklayalım mı? - Hayır. Her zamankileri kontrol ettin mi?
Evet.
- Yeni kızları da kaydettim. - Güzel.
- Marla. - İyi akşamlar.
- Saat 22:00 oldu mu? Çanı duymadım. - Erken geldim. İçim rahat etmedi.
- Lafitte ve at arabasını duydun mu? - Herkes onu konuşuyor.
Müthiş bir başarı.
Belediye Başkanı hep böyle güçlü müydü?
İri yarı bir adam ama bu kadar güçlü olduğunu bilmiyordum.
- Gençken belli olmuyor muydu? - Gençken onu tanımıyordum.
Doğru. Buraya sonradan gelmişti. Nereli kendisi?
Buraya Paris'ten gelmiş ama memleketi orası değil.
- Sanırım... - Buraya ilk geldiğinde
belgelerini inceledin mi?
- İnceledim sanırım. Hatırlamıyorum. - Belki de incelemedin.
Neden inceleyesin ki?
Şu kız kim?
Sen de kimsin?
- Bas git! - Evet, defol!
- Selam canım. - Evet.
Bu kız yeni.
Kim var orada?
Başkan Bey.
Atını ve arabanı satın alıyorum.
Doktor, diz kapağının kırıldığını söyledi. Artık eski işini yapamazsın.
Paris'teki Sainte Marie Manastırı'na bir mektup yazdım.
Rahibelerin, bir bahçıvana ve bekçiye ihtiyaçları varmış.
Başkan Bey...
- Özür dilerim. Çok özür dilerim. - Ne için?
Mösyö, ben eskiden...
Size çok kızgındım.
Buraya ilk geldiğinizde benim gibi sıradan bir işçiydiniz.
Sonra zengin oldunuz.
- Ben sorunlarla boğuşurken. - Hepimizin sorunları var Lafitte.
Hepimiz zaman zaman yardıma ihtiyaç duyarız. Dinlen biraz.
Manastırdan cevap geldiğinde sana haber veririm.
"Yeni B-E-K... Bekçimiz
için... teşekkür ederim"
B-E-K-Ç-İ. Bekçi.
- İşte bu. Bekçi. - Affedersiniz.
- Müfettiş Javert sizi görmek istiyor. - Beklemesini söyle.
Başkan Bey, size harika haberlerim var.
Paris, planım ile ilgileniyor.
- Hangi planmış bu? - Mektupta yazıyor efendim.
Neden siz anlatmıyorsunuz Müfettiş? Sonuçta plan sizin.
Bağışlayın. Unuttum. Özür diliyorum.
- Özür dilemek mi? Ne için? - Okuma bilmediğinizi unutmuşum.
Kâtibiniz bahsetmişti.
Servet kazanmak için eğitiminizi ihmal etmişsiniz.
Paris'in ilgilendiği şey nedir Müfettiş? Sizi dinliyorum.
Son beş yılda, Vigau'nun olağanüstü büyümesi sebebiyle
detaylı bir nüfus sayımı yapmayı teklif ettim.
Bu ilginç olabilir ama bu polisin işi mi?
Modern yasaların uygulanması Modern metotlar gerektirir
Bu da bilgi demek oluyor.
Örneğin, son on yılda Kaç kişi buraya yerleşti?
Nereden geldiler? Geçmişlerinde neler var?
Suçlu nüfusumuz yerel mi yoksa suçlular dışarıdan mı geliyor?
Bilgi olmadan, tehlikeli unsurları nasıl kontrol edeceğimizi bilemeyiz.
- Bir hata yapıyor olabilirsiniz? - Hata mı? Hata bunun neresinde?
Bazen, insanlar temiz bir sayfa açmak için başka bir yere yerleşir.
Hayatlarına burnunuzu sokarak onlara kötülük ediyor olabilirsiniz.
Dürüst bir adam gerçeklerden korkmaz.
Mesela, Paris, babamın bir hırsız annemin bir fahişe olduğunu biliyor.
Eğer annem ve babam buraya yerleşirse kim olduklarını herkes bilsin isterim.
- Islah olmuş olsalar bile mi? - Islah olma, gözden düşmüş bir hayaldir.
Modern bilime göre insanlar, doğuştan kanuna uyanlar ve uymayanlar diye ayrılır.
Bir kurt, kuzu postuna bürünebilir ama özünde hâlâ bir kurttur.
Çok talihsiz biri olduğunuzu düşündüm Müfettiş.
Talihsiz mi? Anlayamadım.
Ne yazık ki sıkıcı bir karakola tayin olmuşsunuz.
Paris'te daha mutlu olurdunuz. Herkesin, doğuştan veya
deneyimleri sonucu sahtekâr olduğu yerde.
Öyle mi? Bakalım Paris'i tercih edecek miyim?
Fikrimi açıkça izah etmem için vali yardımcısıyla görüşmemi istediler.
Dört gün boyunca burada olmayacağım.
Sizi özleyeceğiz. İyi şanslar.
Teşekkür ederim. Hoşça kalın.
Müfettiş? Bir saniye.
Lütfen.
- Bir veda hediyesi vereceğim. - Bana hediye mi veriyorsunuz?
Evet, Müfettiş. Belgelerim.
Vaftiz sertifikam, vesikam,
Marsilya Limanı'ndaki çalışma belgem.
Nüfus sayımına en doğru şekilde başlamanızı isterim.
İyi yolculuklar Müfettiş.
Yürüyün. Belgelerinizi hazırlayın. Paris'te zamanı boşa harcamayız.
- Müfettiş Javert. Geçmeme izin verin. - Belgeler!
PARİS EMNİYET MÜDÜRLÜĞÜ
Müfettiş Javert, Vali teklifinizden çok etkilendi.
Bir ay içinde, nüfus sayımı için gerekli bütçeyi onaylamasını bekliyorum.
Teşekkürler efendim. Bu harika bir haber.
Artık Paris'te tanınan birisiniz Javert. Geleceğiniz çok parlak.
O nedenle, belediye başkanını araştırma talebinizi
geri çekmenizi öneriyorum.
Efendim, Toulon'daki taş ocaklarında bir yıl gardiyan olarak görev yaptım.
Orada, Jean Valjean'ın aynı gücü sergilediğine tanık oldum.
Tıpkı, Başkan'ın yaptığı gibi.
Ağır iş sayesinde, aşırı derecede güçleniyorlar.
Aklımda bu bağlantıyı kurduğumda
servetiyle gözümü kamaştırması geçtiğinde
git gide daha da emin olmaya başladım.
Ayrıca, şu an yüzünü ve sesini öyle iyi hatırlıyorum ki, onu görür görmez
- tanımadığıma şaşırıyorum. - Şüphesiz...
Efendim.
- Onu ihbar etmeye hazırım. - İhbar etmek mi?
Kanıt olmadan mı?
Onu mahkemeye çıkarabilirsem kanıt bulabilirim.
Size belgelerini göstermiş ve hepsi de usule uygun.
Vaftiz sertifikasını inceledim.
Bir kopya. 11 yıl önce kilisede yangın çıktı.
Bütün belgelerin orijinalleri yok oldu. Başkan'ın belgeleri bu kopyaya dayanıyor.
Tanıklığınız, Vigau Belediye Başkanı'nı mahkemeye çıkarmak için yeterli değil.
Şikâyette bulunun, ben de araştırılmasını salık vereyim.
Efendim, Jean Valjean bir hırsız. Yozlaşmış ve ahlaksız bir adamın
yetki sahibi olması, kurumumuzu gülünç duruma...
Javert. Şikâyette bulunun, dedim.
Bir yandan ben de gizlice araştıracağım.
Kanıt olmadan, onu ihbar etmeye kalkmayın.
Sabırlı olun.
Bir yere gidecek değil ya, öyle değil mi?
"Madam, aylık on franka anlaşmıştık ancak bu artık yeterli olmuyor.
Cosette günden güne büyüyor.
Altıncı doğum günü partisini ve ona aldığımız oyuncak bebeği çok sevdi.
Onu seviyoruz o yüzden hediyenin parasını istemiyoruz.
Yeni bir paltoya ve ayakkabıya ihtiyacı var. Bunları alacak paramız yok.
Ayrıca, iki kızımın toplamından daha fazla yemek yiyor.
Şu andan itibaren, her ay 20 frank göndermeye başlayın
yoksa gelip onu almanız gerekecek.
Saygılarımla, Thénardier"
- Pekâlâ, cevabın nedir? - Başka yere taşınamam.
Bir oda tutacak kadar param yok.
Burası hayır kuruluşu mu? Dört aydır para ödemiyorsun.
- Ödedim ya. - Benim de faturalarım var.
Ayıracak bacaklarım da yok. Ayrıca, bir fahişeye oda kiralamak
iyi bir şey değil.
Kolyeye ne dersin? Biraz para eder.
Hayır, bu olmaz.
- Bu, kızım için. - Bir çözüm bulsan iyi olur.
On frank istiyorum yoksa atarım seni.
Hayır.
Bu defa para istiyorum.
İyi akşamlar Mösyö.
Tanrım, berbat görünüyorsun. Ne kadar?
Bir frank.
- Şaka yapıyorsun. - 50 metelik.
50 metelik mi? Bir cesedi becermek için mi?
- Damarlarında bir damla kan yok. - Matmazel.
- Bir meteliğe ne dersin? - Kesin şunu!
Bir meteliğim var. Sana harcayacak bir meteliğim var.
Önce, göğüslerine biraz renk gelsin!
Bir içki almaz mısın?
Bir içki alsana!
Yerde kal kaltak.
Adama saldırıyor.
Efendim, düzeni bozuyorlar. Müsaade eder misiniz?
Ben hallederim.
Bu kadar yeter!
Benim suçum değil. Onlar başlattı...
- Evinize dönün! Çabuk olun. - Hadi, gidelim.
- Yüzbaşı. - Fazla ileri giderse
size haber vermemi istemiştiniz. Yeterince sessiz kaldığımı düşünüyorum.
Onu hapishaneye götürün. Altı ay yatacaksın.
Altı ay mı? Cosette ne olacak? Ona ne olacak?
- Cosette de kim? - Benim kızım.
Eğer onlara para yollamazsam kızımı sokağa atarlar!
Kızın Vigau'da mı?
- Hayır efendim, kızım... - O hâlde beni ilgilendirmez.
Müfettiş. Lütfen beni de bir dinleyin.
Beyefendiye vurdum. Hatalı olduğumu biliyorum.
Onların da elbisemden içeri kar atmaya hakları yoktu.
Üstelik tek elbisem bu ve işe giderken onu giyiyorum.
Özür dilerim. Niyetim münakaşa etmek değil.
Bir daha olmayacak.
Müfettiş, yalvarırım. Lütfen merhamet edin.
Pekâlâ, seni de dinledim. Hâlâ altı ay yatacaksın.
- Dünya yansa bile, fikrim değişmeyecek. - Bir saniye Müfettiş.
- Başkan Bey. - O sendin. Bunu bana sen yaptın.
Beni kovdun.
- Seni sürtük! Buraya gel. - Gel buraya.
Bırakın onu.
- Ne? - Açıklamama izin verin Müfettiş.
Kızı tutukladığınız sırada oradan geçiyordum.
İnsanlar, bütün suçun kıza saldıran beylerde olduğunu söyledi.
Aslında, tutuklanması gereken onlar.
Bu yeni kanıtları duyduğunuza göre kızı serbest bırakın.
Gidebileceğimi söyledi. Belediye Başkanı değil mi o?
O hâlde ben gidiyorum. Bir daha kimseyi rahatsız etmem.
- Çavuş, gidebileceğini kim söyledi? - Ben.
Vigau'daki nihai karar yetkisi bende ve ben kadın masum, diyorum.
- Size tükürdü. - Sinirlenmişti. Onu affediyorum.
Size hakaret etti. Adamlarımın önünde saygısızlık etti.
- Bu benim sorunum Müfettiş. - Hayır efendim, yanılıyorsunuz.
Siz, düzeni, ahlakı ve hükûmeti tüm toplumu temsil ediyorsunuz.
Onu affetmeye hakkınız yok.
Adaleti hiçe saymaya hakkınız yok.
Hakkım var Müfettiş. Ceza Kanunu'nun 9. ve 11. maddelerine göre
serbest bırakılmasını emredebilirim.
Çavuş, bu kadın gitmekte serbesttir.
Buna izin veremem mösyö. Ben de oradaydım. Bir adama saldırdı.
Karar yetkisi bende. Kadın gidebilir.
- Ben görevdeyken hiçbir yere gidemez. - O hâlde Müfettiş,
kanunun 66. maddesine uyarınca yarına kadar sizi görevden alıyorum.
- Başkan Bey... - Çıkabilirsiniz Müfettiş. Gidin! Derhâl!
Gidebilirsin.
Su.
Su getirin!
Kurtulacağını sanmıyorum. Devamlı Cosette diye sayıklıyor.
- O da kim? - Kızı.
İyileşmek için tüm iradesiyle savaşması gerek.
Belki de kızı yanında olsaydı...
- Anlıyorum. Sağ olun Doktor. - Bir hemşireye ihtiyacınız olacak.
Sabaha kadar kimseyi bulamam. Bu gece ne yapacaksınız?
Bu gece, ona ben bakarım.
Vücudunu sıcak, başını serin tutun. İyi geceler.
Dedikodulardan niçin rahatsız oldunuz? Beni kovmanıza gerek yoktu.
Giysilerin ıslanmış. Sana kuru kıyafetler...
Merak etmeyin. Para istemeyeceğim. Bunu hak ettiniz.
Neden bu kadar iyi davrandığınızı hiç anlamıyorum.
Kafam çok meşguldü. Bilmiyordum.
Eğer doğrudan bana gelmiş olsaydın bunların hiçbiri...
Dinlenmen lazım.
- Öpücük istemiyor musunuz? - Dinlenmeni istiyorum.
Merak etme. Sana kızını getireceğim.
- Thénardierlere mi gideceksiniz? - Hayır, gidemem.
Cosette'i göndermeleri için para yollarım.
- O benimle yaşayamaz. - Elbette yaşar. Yaşayacak.
Okula gidecek.
Senin de endişelenmene gerek kalmayacak.
İyileştiğinde sana bir iş bulacağım.
Anlamıyorsunuz ki.
Ben bir fahişeyim ve Cosette'in babası yok.
Tanrı var. O, herkesin babasıdır.
Sen de onun eserisin.
Tanrı'nın gözünde, sen masum ve güzel bir kadından
başka bir şey değilsin.
Mösyö.
- Günden güne daha iyi görünüyorsun. - Yalancısınız.
- Lütfen. - Teşekkür ederim.
Fantine, baksana.
- Bu Thénardier'nin el yazısı mı? - Evet.
- Bir sorun mu var? - Okusana.
Okuma bilmiyorum. Bana siz okur musunuz?
- Ben de öğrenmeye çalışıyorum. - Ne uyumlu bir çiftiz.
Kâtibime göre, onlara borcun olduğu için Cosette'i göndermeyecekleri yazıyormuş.
- Borcum yok. Parasını verdim. - Ben de para gönderdim. Yalan söylüyor.
Cosette'i getirip, parasını elden alabilirdi.
- Gidip kızımı alacağım. - Hayır. Kalkma sakın.
Merak etme. Bu yapmana gerek yok.
Eline para geçtiğini düşünüyor. Biraz açgözlülük ediyor, hepsi bu.
İstediği miktarı ve Cosette'i getirmesi için yol parası gönderdim.
Birkaç gün içinde burada olur.
- Onu görmek harika olacak. - Bir şeyler yemelisin tatlım.
- Sen yemeğini ye. - Ya siz? Siz yemeyecek misiniz?
"Küçük kuşumuz, sevgili Cosette'imiz
annesiyle olmaya can atıyor ama biraz öksürüyor.
'Aynı annem gibi öksürüyorum' dedi küçük tatlı melek.
Doktor, seyahat edecek kadar iyi olmadığını söylüyor.
Güçlendiğinde, onu bizzat getireceğim.
Bu arada, ilaçları çok pahalı ve doktor ücreti cep yakıyor.
- Fantine, bize 50 frank daha borçlandı..." - Tamam, yeterince duydum.
- Cevap yazmamı ister misiniz? - Hayır.
Fantine'in imzalaması için şu söylediklerimi yaz.
Mösyö Thénardier, Cosette'i size bu notu getirene teslim edin.
Saygılarımla.
Hemen yola çıkacağım.
- Javert. - Sizinle derhâl görüşmem lazım.
Yalnız olarak.
Sağ ol Pierre.
Acelem var Müfettiş.
Mösyö, ciddi bir...
Kamuoyunun güvenini sarsacak bir hadise gerçekleşti.
Ast rütbede biri, yasalara büyük saygısızlık yaptı.
- Afişe edilip, cezalandırılması gerek. - Suçu işleyen kim?
Benim.
Size iftira attım mösyö. Buraya, beni görevden almanızı istemek için geldim.
Müfettiş Javert, siz ne diyorsunuz?
İstifa etmemi söyleyebilirsiniz ama ben bu şerefi hak etmiyorum.
Cezalandırılmam gerek. Bana bir konuda haksızlık ettiniz...
Şu kadın konusunda.
Bu defa, hakkımı teslim edin. Görevime son verin.
Tanrı aşkına Javert. Ne için?
Sizi, Paris Emniyet Müdürlüğü'ne ihbar ettim.
Bir suçlu olduğunuza yemin ettim.
- Ne olduğuma? - Bir suçlu.
Elimde kanıt yoktu.
Jean Valjean isimli adamın hatırası vardı sadece.
Tam 20 yıl önce, hapishanede onun gardiyanıydım.
Elimde kanıt olmadığı hâlde sizi ihbar ettim.
- Beni ihbar mı ettiniz? - Evet.
Aptallık ettim.
Yanıldığımı, sizin Jean Valjean olamayacağınızı söylediler. Haklıydılar.
Gerçek Jean Valjean'ı gördüğüm Arras'tan az önce döndüm.
- Gerçek Valjean mı? - Evet.
İki hafta önce, kendine Carnot diyen biri
Arras'ın dışında, elma çaldığı için tutuklanmış.
Hapishanedeki mahkûmlardan biri adamı görür görmez
"Bu adamı tanıyorum. 20 yıl önce Toulon'da aynı hapishanedeydik.
Bu, Jean Valjean" demiş.
Buna inanmadım.
Gözlerimle görmek için oraya gittim.
Hiç şüphe yok.
Carnot, Valjean'ın ta kendisi.
Beni affedin mösyö.
Şimdi, size bakıyorum ve bir suçlu olmadığınız ortada.
Demek, artık bir suçlu olduğumu düşünmüyorsunuz.
Elbette düşünmüyorum. Valjean'ı kendi gözlerimle gördüm.
Sizin gibi asil birinin, bir suçlu olduğunu düşünerek
- aklımı yitirmiş olmalıyım. - O adam
- Valjean olduğunu itiraf etti mi? - Tabii ki etmedi.
İddiaları anlamazlıktan gelen aptal numarası yapan biri.
Başka ne yapabilir ki?
Valjean, şartlı tahliyesini ihlal etti.
Yani, ömür boyu hapis yatacak.
- Duruşma ne zaman? - Yarın.
Yarın.
- Ne kadar sürer? - Öğleye kadar biter.
- Yarın. - Kanıtlar çok sağlam.
İftira sebebiyle suç duyurusunda bulunup beni görevden almanız için döndüm.
Bunu düşünmem lazım.
Ben de eve gidiyordum. Birlikte yürüyelim Javert.
Sert ama onurlu bir adamsınız.
- Göreve devam etmenizi istiyorum. - Bu mümkün değil.
Suçunuzu biraz abartıyorsunuz.
Abartmıyorum mösyö. Size kızgındım.
Otoritenizden rahatsız oldum.
İntikam almak için size iftira attım.
Astlarımdan biri bana bunu yapsaydı onu mahvederdim.
Beni cezalandırmak zorundasınız mösyö yoksa hayatımın bir anlamı kalmayacak.
O zaman beni suçla Javert.
- Sizi mi, Başkan Bey? - Kendinizi affetmenizi emrediyorum.
Merhametiniz için beni suçlayın.
Görevinize devam edeceksiniz. Emrim budur.
Bugün onu almaya gidecek misiniz?
Evet. Bu gece.
Bir sorun mu var?
Elimden geleni yapacağım.
Kızım için iyileşmeye çalışacağım.
Yine de Tanrı beni yanına almaya karar verirse Cosette'e siz bakar mısınız?
- Buna hakkım yok, biliyorum... - Sen ve Cosette,
benim yanımda hep güvende olacaksınız.
Yemin ederim.
- Mahkeme burası mı? - Evet efendim.
Teşekkür ederim.
- İçeri girebilir miyim? - Sizi içeri alamam. İçerisi dolu.
Dolu mu? Oturacak yer yok mu?
Tıklım tıklım. İki önemli dava var.
- Yani içeri giremez miyim? - Hayır. Bu mümkün değil.
Tabii eğer beyefendi bir devlet çalışanı değilse.
Hâkimin hemen yanında, onlar için ayrılmış yerler var.
Salondaki en iyi yerdir.
Ben, Vigau Belediye Başkanı'yım.
Beyler, hâkimler sanığın kayıtlarını tekrar incelerken
rica ederim yerlerinizden kalkmayın.
Tutuklu, sanık kürsüsünde ayakta duracak.
- Şeref verdiniz Başkan Bey. - Hoş geldiniz efendim.
Teşekkürler.
- Sorgulamaya devam edin. - Geri zekâlı gibi davranıyorsun.
O yüzden sana basit bir soru soracağım.
Sen, Jean Valjean mısın, değil misin?
Öncelikle... Öncelikle olan neydi?
Soruya cevap ver.
Kötüsünüz siz. Bunu söyleyecektim.
Adınız aklıma gelmedi.
Ben öyle bir adamım ki... Neydi o kelime?
Ben, her gün yemek yemeyenlerdenim. Ben...
Benim karnım aç. İşte kelime buydu.
Hırsızlık sebebiyle zaten suçlu bulundun.
- Savcının sorusuna cevap ver. - Soru mu sordu?
Jean Valjean mısın, değil misin?
Doğum yerimin, Faverolles olduğunu söylüyorsunuz.
Nereli olduğumu söylemeniz, çok zekice. Bu kadarını ben bile bilmiyorum.
Annem de babam da serseriydi.
Sayın Başkan,
sanığın, geri zekâlı gibi davranarak
suçunu kurnazca inkâr etme çabası göze alındığında
- tanık olarak Brevet'yi çağırıyorum. - Kürsüye çık.
Brevet, sana hatırlatırım
az sonra söyleyeceklerin, bir adamın hayatını mahvedebilir.
İfade verirken, tümüyle emin olmalısın.
Hafızam kuvvetlidir.
- Sahip olduğum en iyi özellik. - Sanık ayağa kalksın.
- Bu adamı tanıyor musun? - Evet.
Onu ilk tanıyan bendim. Bunun için mükâfatlandırılmam...
- İlk kimin tanıdığı önemli değil. Kim bu? - Jean Valjean.
Birlikte 19 yıl aynı hapishanede yattık.
Yaşlanmış tabii. Ayrıca aptallaşmış.
- Yaşından dolayı herhâlde. - Sayın Başkan
- kürsüye, mahkûm Lombart'ı davet ediyorum. - Sen inebilirsin.
Sanık, ayakta duracak.
Tekrar ediyorum, vereceğin cevaplar ile bir adamın hayatını mahvedebilirsin.
Sanığı tanıyor musun?
Tanımamam mümkün değil.
Tam beş yıl aynı zincire vurulduk.
Ne oldu sana böyle?
Bir merhaba yok mu? Beni özlemedin mi?
Merhaba.
Kürsüye Bertin'i çağırıyorum.
Seni de uyarıyorum, vereceğin cevaplar bir adamı mahvedebilir.
Sanığı tanıyor musun?
Evet. O, Jean Valjean.
Sayın Başkan...
...salona konuşabilir miyim?
Evet, elbette Sayın Belediye Başkanı.
Brevet, Lombard, Bertin.
Bana bakın.
Beni tanıdınız mı?
Seni hatırlıyorum Brevet.
Toulon'da muhbirdin. Görüyorum ki hâlâ ispiyoncusun.
- Valjean. - Merhaba Brevet.
Sana da merhaba Lombard. Şık giysilerime bakma.
Tıraşlı çeneme bakma. Gözlerime bak.
Kendine allahsız derdin, öyle değil mi?
Omzunda bir yara izi var.
Beni öldürmeye çalıştığında hediye etmiştim.
- Seni ocağa yapıştırdığımda. - Bu sensin.
Mahkemeye yara izini göster.
Bertin, sol kolunun iç kısmında
bir tarih dövmesi var. 1789, devrimin yılı.
Göster onlara.
Sayın Başkan, bu adamları tanıyorum. Onlar da beni tanıyor.
Aradığınız adam, benim.
Jean Valjean, benim.
- Evet, bu o! - Tanrım!
Başkan Bey, iyi kalpli biri olduğunuzu biliyorum...
- İyi kalpli mi? - Ama bu?
Hapishanedeyken, ben de aynı bu adamlar gibi
adi, cahil ve pisliktim. İyi kalpli değil.
Keşke susup, bu zavallı adamın benim yerime acı çekmesine
izin verebilseydim ama...
Soruşturmaya devam edin.
Valjean olduğuma dair başka kanıtlar da bulacaksınız.
Derhâl ofisime gelin.
- Mösyö, dönmüşsünüz. - Henüz çocuğu getirmedim.
- Bir saate kadar gidiyorum. O nasıl? - Öksürüğü şiddetlendi.
Daha çok kan var. Sanırım o...
Sanırım kızını görmek için dayanıyor.
- Durun. - Javert için acil bir mesajım var.
- Ben alırım. - Bizzat teslim edilecek.
Bu, Arras'tan özel bir tutuklama emri.
Biliyordum.
Biliyordum
Biliyordum!
- Mösyö, dönmüşsünüz. - Fantine, eğer bana bir şey...
Rüya görüyordum.
- Siz, ben ve Cosette vardı. - Heyecanlanma.
Kiliseye kabul törenindeydik.
Öyle güzel görünüyordu ki.
- Fantine, eğer bana bir şey... - Sonra, beni tanımadı.
Ben de ağlamaya başladım.
Bir şey söyleyeceğim.
- Yakında öleceğimi biliyorum. - Ben, bunu yapamayacağım...
Bunu, kızıma verir misiniz?
Onun için sakladım.
Evet.
- Bunu ona verir misiniz, lütfen? - Vereceğim.
Sizin yanınızda kalabilir, değil mi?
Onu büyütürsünüz, değil mi?
- Evet, onu büyütürüm. - Bana söz verin mösyö.
Söz veriyorum.
Çok iyi yalan söylüyor.
Bu konuda oldukça tecrübeli. Yalanlarla geçen bir ömür.
- Kurtarın beni. - Korkma. Senin için gelmedi.
Seni almak için gelmedi.
Belediye Başkanım...
Artık belediye başkanı değil.
- Sizinle yalnız konuşalım. - Konuş. Lafı geveleme.
- Bana bir iyilik yapın. - Konuş hadi.
- Çocuğu getirmem için bana iki gün verin. - Şaka mı yapıyorsun?
- Ne kadar isterseniz veririm. - Ben o kadar aptal mıyım? Öyle sanıyorsun.
Beni affettiğinde çok gülmüş olmalısın.
Cömert, iyi kalpli Başkan.
Hayır. Fahişen için gidip bir şeyler getiremezsin.
Ait olduğun yere gideceksin. Bu kaltak da hapse girecek.
Kızını asla göremeyeceksin. Hapse giriyorsun.
Seni kurtaramaz o bir suçlu.
- Javert. - Baş belası serseri.
Ayağa kalk!
Seni tekrar görmek çok güzel Valjean.
Onu öldürdün.
Nereye gideceksin Valjean? Belgelerin yok.
Seni bulacağım.
Günah çıkardı mı? Tanrı'yla barıştı mı?
Evet mösyö.
Bir suçlu musunuz? Doğru mu bu?
Evet.
- Müfettiş nerede? - İçeride.
Onu öldürdünüz mü?
Çok yazık.
Kafamı şişirecek kadar sert vursanız iyi olur.
- Nerede o? - Yarım saat önce gitti.
- Yayan mı? - Arabayla.
- Ne tarafa gitti? - Güney yoluna.
- Posta arabasına el koyun. - Peki.
- Sen gitme Beauvais. Siz ikiniz gidin. - Herkese sorun. Gittiğini herkes gördü.
Yanına ne kadar para aldı?
- Hiç para almadı. - Defterleri göster.
Anlamıyorum. Fabrikayı devretmiş.
Bütün çalışanlara.
Kıdeme göre paylaştırdı. Kendisine hiçbir şey almadı.
Acele edin.
Daha hızlı! Hadi, sür şunu!
- Günaydın, Başkan Bey. - Günaydın.
Ne yapıyorsun sen? Yavaşlama. Dizginleri bana ver.
Hadi!
Evet.
Çok hızlı gidiyoruz efendim!
Dikkat edin!
Seni... Seni tutukluyorum.
O fahişe kime mektup yazıyordu? Bana adresi ver.
Demek geldin, seni küçük sürtük. Nerede kaldın?
- Çok ağır bu. - Bir daha şikâyet ettiğini duymayacağım.
Bir metelik getirmiyorsun.
Hiç olmazsa odaları temizle. Obur boğazını ben doyuruyorum.
Bir teşekkür alıyor muyum? Hayır. Hep ukala cevaplar. Hadi iş başına.
O çorapları bitireceksin yoksa akşam yemeği yok.
Burada kalmayı hak etmen lazım.
Ne istiyorsunuz?
- Bir oda, lütfen. - Oda ücreti 20 metelik.
Peşin ödeyeceğim.
Pekâlâ mösyö.
Canım, tatlım, bir tanem. Yine unuttun, değil mi?
Unuttum.
Bunu hep yapıyorum. Her şeyi unutuyorum. Neyi unuttum?
Sıradan odaların hepsi dolu.
Sadece balayı odası müsait. Üzgünüm ama onun ücreti 40 metelik.
- Yiyecek bir şey ister misiniz? - Ekmek ve peynir.
O kadar mı? Tavşan yahnisi var.
- O ne örüyor? - Kim?
Kızlarıma çorap örüyor.
- O, kızınız değil mi? - Bu mahlûk mu? Hayır.
Neden? İlginizi mi çekti?
Olabilir.
- Adı ne? - Cosette.
- Fiyatı ne kadar? - Kızın mı?
- Çorapların. - Çoraplar.
Bilmem.
- Çorapları mı alacaksınız? - Galiba 30 metelik.
Çorapları alıyorum.
Çalışacağı süreyi de alıyorum. Oyun oynamasını istiyorum.
Elbette, çorabın teki için 30 metelik istediğimi anladınız.
Cosette, kalk oradan. Hadi. Buraya gel.
Cosette! Sana çık oradan dedim!
Çıksana!
Artık benim için çalışıyorsun. Dinlenebilirsin veya oyun oynayabilirsin.
Ne yapmak istersin?
Madam, bu doğru mu? Oynayabilir miyim?
Duydun işte. Evet, oynamak zorundasın.
Hadi, çabuk ol. Oynamaya başla.
Belki de mösyö, Cosette'in kucağında oynamasını ister.
Paris'e gidiyorum. Binebileceğim bir posta arabası var mı?
Çoktan gitti.
Paris'e bir sonraki araba şafak vaktinde.
- Cosette'i sevdiniz mi? - Onu yanımda götürmek istiyorum.
Mösyö, size doğru söylemek zorundayım.
- O çocuğu çok seviyorum. - Öyle mi?
Evet, bu doğru. Zengin bir adam değilim.
İlaçları için 400 frankın üzerinde para ödedim.
Aptal bir adamım ben. Aklım yok.
Sadece kalbim var. Kocaman bir kalp.
- Ödediğin 400 frankın üzerinde miydi? - 500 frank.
Pekâlâ. 500 frank. Hemen gitmek istiyorum.
Üzgünüm mösyö ama annesi o çocuğu bize emanet etti.
- Onu bir yabancıya veremem. - Ne kadar?
Mesele para değil. Kız üzerinde hakkınız var mı?
- Para istemiyor musun? - Tabii ki hayır. Yani...
Bana 1.000 frank hatta 1.200 frank teklif etseniz de kızı size veremem.
Bu doğru, 1.500 frank borcum var.
Belki, 1.500 frankım olsa hayatım kurtulabilirdi fakat...
Hayır, parayı düşünemem. Burada kanunlar söz konusu.
Önemli olan şey, kızın üzerinde kimin hakkı olduğu.
İçim rahatladı.
İşte Cosette'in annesinden bir mektup. Kızı almama izin veriyor.
Cosette, saklan.
- Paris'e kadar yürüyecek miyiz? - Evet. Yoruldun mu?
Hayır mösyö. Ben iyiyim.
Cosette, bana "mösyö" demesen iyi olur.
- İnsanlar yabancı olduğumuzu düşünür. - Peki, size ne demeliyim mösyö?
Baba, olabilir. Bana "baba" demeye ne dersin?
Mösyö, siz babam değilsiniz ama öyle değil mi?
Seni kucağıma alayım mı?
- Dallara yetişebiliyorum. - Fransa'daki en uzun kız sensin.
- Ben Fransa Kraliçesiyim. - Çok doğru.
Sen Fransa Kraliçesisin.
Sen kraliçesin Cosette.
Kraliçesin.
Sıranız geldiğinde incelenmesi için belgelerinizi hazırlayın.
Uyanın. Burası Paris.
Sıraya geçin. Belgelerinizi hazırlayın!
- Arkadakiler, sırayı bozmayın! - Belgelerinizi çıkarın
incelenmesi için hazırlayın!
Arabaların geçmesine izin verin!
Buraya gitmeliyiz.
Belgelerinizi çıkarın ve incelenmesi için hazırlayın.
Cosette, beni dinle.
Burada bekle. Hemen dönerim. Tamam mı?
Belgelerinizi çıkarın ve incelenmesi için hazırlayın!
Beni bırakma!
Sıranı bekle!
Sessiz olmalısın. Sadece duvara bir göz atıp geleceğim.
Seni bırakıp gitmeyeceğim.
- O duvara tırmanacak mıyız? - Evet.
Tamam mı?
- Hadi, kımıldayın biraz! - Baba!
Sana baba dememi istemiştin.
Senin belgelerin nerede?
- Hâlâ gelmedi mi? - Yürüyerek geliyor.
Küçük kız onu yavaşlatmış olmalı.
Dinle Javert.
Onun Valjean olduğunu söylediğinde sana inanmadık.
Senden özür dilemek yerine
validen, seni Paris'e tayin etmesini istedim.
Benim yardımcım olarak çalışacaksın.
- Mösyö, onur duyarım. Teşekkürler. - Belgelerinizi çıkarın!
Bu arada, bu adamlar Valjean'ı bulman için emrindeler.
Belgelerinizi çıkarın!
Pekâlâ, Cosette, bebeğini bana ver. Şimdi sırtıma çık.
Gel. Ayağını buraya koy. Hadi.
İşte böyle. Zıpla hadi.
Aferin sana. İyi misin?
Sen, belgelerin nerede?
- Korkuyorum baba. - Aşağıya bakma.
Tabii ki bunu yapamaz.
Anlamadım Javert. Neyi yapamaz?
Belgelerinizi hazırlayın!
Siz üçünüz, duvarın etrafında dolaşın.
Çatıya atlayabileceği bir aralık var mı inceleyin. Derhâl!
- Anlamıyorum. - Belgeleri yok efendim.
Bu kapıdan gelmeyecek.
- Şurayı gözetleyin. - Emredersiniz.
Ayağa kalkma. Eğil.
Karşıya geçmemiz gerek.
Sus! Öldürtecek misin bizi?
Cosette, özür dilerim. Çok üzgünüm. Bir şey yok.
Özür dilerim ama sessiz olmak zorundayız. Gürültü yapamayız.
Geçebileceğimiz tek yer burası.
Beni dinle. Atlamak zorundayız.
Valjean!
Gel hadi. Elimi tut.
- Duvarın diğer tarafında ne var? - Rahibe manastırı.
Javert, bir manastır dolusu rahibeyi uyandırıp
- yataklarını arayamam. - Onların kendi güvenliği için.
Javert, kesin talimat var. Rahibelerin, konuşmayı bırak
erkeklere bakması bile yasak.
Burası kız yatılı okulu. Onları korumalıyız.
Bu kızlar, soylu ailelerin çocukları.
Haklıysan, aileleri ayaklarını öper
- değilsen, seni giyotine gönderirler. - Efendim, içeride olduğunu biliyorum.
Bu da ne?
Sen kimsin?
Bu sefer, arabanın altında kalan benim Lafitte.
Başkan Bey.
Eğer bütün rahibeleri ve öğrencileri kilisede toplarsanız
adamlarım her yeri arayabilir.
Güvenliğiniz için.
Biz, erkeklerden korkmuyoruz. İsa'ya tapınmak için buradayız.
- Sizi buradan koruyamam. - Okulumuzda ya da manastırda
arama yapmanız mümkün değil. Üzgünüm Müfettiş.
Baş Rahibe'ye kardeşim olduğunuzu söyledim.
Yeni bahçıvan siz olacaksınız.
Güzel, teşekkür ederim.
Yarın da kızın okul kaydını halleder misin? Parasını veririm.
Kim bu kız?
Bir yetim.
Bundan sonra benimle yaşayacak.
ON YIL SONRA
- Çok yazık. - Ne?
Önümüzdeki yılı düşünüyordum. Sıra Cosette'e gelecek.
Kendini İsa'ya adamak acınacak bir şey mi?
Güzel bir rahibe, feci bir kayıptır.
Cosette buraya tıkılıp kalacak olsa da
siz dünyayı gezebilirsiniz. En azından Paris'i.
Hiç merak etmiyor musunuz?
Dışarı çıkmayalı kaç yıl oldu?
Dünya hiç değişmez ki Lafitte.
Değişiyor ama. Dışarı çıkın ve kendi gözlerinizle görün.
Çok şaşıracaksınız.
- Neye bakıyorsun? - Sadece gelip geçen insanlara.
- Yemin etmek istemiyorum. - Baş Rahibe'ye söz verdin.
Buradan gitmek istiyorum. Lütfen.
- Burada güvendeyiz. - Neye karşı güvendeyiz baba?
İhtiyacımız olan her şey var. Çalışıyorum yanında olabiliyorum.
- Güzel bir hayatımız var. - Lütfen baba.
Bunu düşüneceğim.
Bizim için yaptığınız her şeye minnettarız ama
benim için dünyadaki en önemli şey kızımın mutluluğu.
Cosette'in fikrini değiştirmesi doğal olarak beni üzdü.
- Ben de onun mutlu olmasını isterim. - Teşekkür ederim.
Uygun bir ev bulur bulmaz buradan ayrılacağız.
Düşünüyorum da Paris'te hiç kimseyi tanımıyorum.
İyi bir semtte ev bulmama yardımcı olur musunuz?
Lafitte, öyle bir eve paran yeter mi?
Buraya gelmeden önce param vardı.
Aile serveti. Geçinmemize yardımcı olması için saklıyordum.
Umarım, kararının doğru olduğundan eminsindir.
Eminim.
Baba, baksana.
- Hemen dönerim. - Burada bekliyorum.
- Pekâlâ. Arabadan inme. - İnmem baba.
Hemen döneceğim.
Madam, paranız var mı? Para verir misiniz?
Ailemizin geçimini sağlayamıyoruz. İyi bir maaş için grev, neden olmasın?
Grev yapmak yasalara aykırı diye mi?
Kral her şeyi suç ilan etti. Yazı yazmak suç.
İki hafta önce polis, işçilerin gazetesi Égalité'i kapattı.
- Basını imha ettiler. - Konuşma yapan adam
ABC Derneği'nin lideri.
En büyük ve en tehlikeli öğrenci grubu.
Kralı devirmek istiyorlar. Sınırsız seçme hakkı talep ediyorlar.
Ne istedikleri umurumda değil. Kim olduklarını bilmek istiyorum.
- Fikrini söylemek suç. - Marius Pontmercy.
- Café Musain'in üstünde bir oda tutmuş. - Fakir olmak suçların en büyüğü.
Eğer bu suçları işlersiniz, ömür boyu mahkûm olursunuz.
- O çocuğa yoğunlaş. - Hükümetimizin acıması,
insafı, bağışlaması yok.
- Bizlere iş de yok! - İşimiz yok.
İş bulamadığımız için çocuklarımız açlıktan ölüyor. Söyleyin,
sevdiklerimizi koruyamayacak kadar âciz miyiz?
Sebebini biliyorsunuz.
- Kral yalan söyledi! - Kral bize ihanet etti.
Seçme hakkı vereceğine söz vermişti.
- Seçme hakkımız var mı? - Hayır!
Atalarımızın, uğruna canını verdiği Cumhuriyet nerede?
- Nerede? - Burada.
İşte burada kardeşlerim. Kafamızın içinde yaşıyor.
En önemlisi, en güzeli de yüreğimizde yaşıyor.
Yüreğimizde, Cumhuriyet biziz!
Cumhuriyet biziz!
Neredeydin? Sana arabadan inme demiştim.
Biraz hava almaya çıktım.
- O kim? - Bilmem. Sokakta konuşma yapıyordu.
Hadi gel, evimize gidelim.
Sağ olun.
- Sağ olun. - Teşekkürler.
Yine mi sen? Bu kez baktım. Ayinde olmadığına eminim.
- Oradaydım Peder. - Hadi, çık sıradan.
- Girmemize izin vermiyorlar. - Sorun yok Peder. Bırakın geçsin.
- Bugün fazladan yemeğimiz var. - Nasılsın Gavroche?
Teşekkür ederim. Sizin kadar güzel ve nazik hiç kimse yok.
İnandırıcı yalanlar söylüyorsun. Ruhun için endişeleniyorum.
- Küçük arkadaşların kim? - Onlar benim bebeklerim.
Dün sokakta dolaşırken buldum onları.
Ben iyi bir baba olmaz mıyım?
Gerçek bir paltoyla daha iyi bir baba olursun Gavroche. Bekle bir dakika.
Arkadaşım, onunla parkta yürümek isteyip istemediğinizi öğrenmek istiyor.
Al bakalım. Bebeklerini yarın getir onlara da ceket vereceğim.
- Sağ olun efendim. - Teşekkürler.
- Kızı hiç yalnız bırakmıyor. - Baba değil sanki gardiyan.
Hadi, dağılın. Geliyorlar.
Hadi çocuklar. Çabuk olun.
- Hadi eve gidelim. - Biraz yürüyüş yapabilir miyiz?
Hava güneşli ve ılık.
Çok yorgunum. Bana bahçede kitap okur musun?
Neden sen eve gidip uzanmıyorsun? Ben yürüyüş yaparım.
- Tek başına mı? - Bir gün tek başıma yürümem gerekecek.
- Bir gün, bugün değil. - Biliyorum.
- Neden biraz dinlenmiyorsun...? - Oyun oynamayı bırak.
- Oyun oynamıyorum. - Bana karşı mı geliyorsun?
Ben senin babanım. Arabaya bin!
Bugün perşembe. Madam Toussaint en sevdiğin tatlıyı yapmıştır.
Ne dersin Cosette?
Yabancılar tehlikeli olabilir.
- Başka bir isteğiniz var mı? - Yok. Sağ ol Toussaint.
Değilsin, biliyorsun.
- Efendim? - Sen babam değilsin.
Sinirlenip bugünkü gibi tuhaf davranmaya başlayana kadar
bunu hiç söylememiştin. Bunu ilk kez söyledin.
- İlk kez. - Evet, haklısın.
Peki, sen benim babam mısın?
Cosette, annene sana bakacağıma dair söz verdim.
Fazla endişelendiğimi düşünüyorsun
- ama yabancılar tehlikeli... - Tamam.
- Ne oldu? Sorun ne? - Bu konuşmayı tekrar duymak istemiyorum.
Utandığın bir şey var. Benimle ilgili olmalı.
- Hayır çocuğum. - O zaman kendinle ilgili.
Utanç verici sır seninle ilgili belki de ikimizle.
Bunun önemi yok. Dışarı çıkamıyorum.
- İnsanlarla konuşamıyorum. - Kes artık.
Yalan söylediğini düşünüyorum. Sırrını biliyorum.
Sırrın, beni her an yanında istemen çünkü çok yalnızsın
benim de sonsuza dek yalnız kalmamı istiyorsun.
Cosette.
Haklısın. Ben baban değilim. Ben...
Sadece seni korumak istiyorum, hepsi bu.
Dünya tehlikeli bir yer, inan bana.
Senden başka hiç kimsem yok.
Seni korumak için bildiğim tek yol bu. Özür dilerim.
Önemli değil.
- Hadi gel, yemeğini ye. - Birazdan gelirim.
Tamam. Toussaint sana bir tabak ayırır.
- Merhaba. - Merhaba.
- Adın ne? - Marius.
- Seninki ne? - Ben Cosette.
Cosette.
- Sana bir şey getirdim. - Teşekkür ederim.
Cosette!
- İstersen çorbanı ısıtabilirim. - Geliyorum Toussaint.
Burada olacağım.
Yarın akşam. Dışarıda.
Yarın görüşürüz.
Silah var mı?
- Belki de biraz fazla hızlı ilerliyor. - Devrimler, hızlı olmalıdır.
İlerlerken kaybedecek zaman yoktur.
Durum içler acısı. İki hafta geçti. Peki, elimizde ne var?
Bize bile yetmeyecek kadar silah.
O zaman, devrimcilerin yaptığını yaparız.
Sokakları harap eder, taş atarız.
Yapma Marius, taş atmak mı? Bize sopalarla saldırmayacaklar!
- Sonuç? - Odanın arkasına depolanmış
iki fıçı barut var. Silahlar ise ayrı bir hikâye.
- Planları ne? - Harekete geçme zamanı
konusunda karar veremiyorlar. Hazır olup olmadıklarını tartışıyorlar.
- Aslında hepsi korkuyor. - Bu züppeler zararsız görünüyor.
Seni başka bir gruba kaydıralım.
- Teşekkürler. - Şu Marius hakkında bir şey var mı?
Âşık oldu. Sevgilisini görebilmek için yemek çadırına gitmesi gerekiyor.
Kızın babası kim?
Eksiksiz olmamı istediğinizi biliyorum o yüzden araştırdım. Hayırsever biri.
Fazla bir şey bulamadım ama ismini öğrendim. Lafitte.
- Tanıyor musunuz? - Sanmıyorum.
Yürüyüşe çıkacak mıyız?
Bu akşam olmaz. Kitabımı bitirmek istiyorum.
Dün akşam da yürümedik ve bugün evden hiç çıkmadın.
- Biraz egzersiz yapmalısın. - Çok yorgunum.
Sen iyi misin?
Evet, elbette. Kitap okuyacağım. Toussaint da burada.
İyi geceler canım.
Mektubun çok güzeldi.
Gerçekten çok güzeldi.
- Bana her şeyi anlat. - Her şeyi mi? Ne gibi?
- Hakkındaki her şeyi. - Hiçbir şey yok.
Anlatacak bir şey yok.
Sade bir kızım.
Sade bir yaşantım var.
Bir manastırda büyüdüm.
Birçok kızla beraber, tabii ki.
Babam da orada yaşıyordu. Babam çok iyi bir adamdır.
Beni sevgiyle büyüttü. Onun sevgisi benim evim oldu.
Beni anlıyor musun?
Sonra seninle karşılaştım.
Peki ya sen? Sen bir dâhisin öyle değil mi?
Dâhi mi?
Ben yoksul bir öğrenciyim. Herkes kadar akıllıyım.
Konuşman harikaydı. Sen konuşurken nefesimi tuttum.
Bir kelimesini bile kaçırmak istemedim.
Aynı geçen haftaki gibi mi? Her gece mi?
Birbirlerine âşıklar müfettiş. Bu, çok mide bulandırıcı.
Kız gizlice dışarı çıkıyor gün doğana dek birlikteler.
Yağmur yağarken bile dışarıdalar.
Silah tedarikçisine ulaşamadım ama zatürre oldum.
- Babası bilmiyor mu? - Buna ben de hiç şaşırmadım.
Bu tecrübe beni hayal kırıklığına uğrattı.
Kesinlikle çocuk istemiyorum özellikle de kız çocuğu.
Başka göreve atanabilir miyim?
Belki, başlarının üzerinde çatı olan
bir grup anarşistin arasına gizlice sızabilirim.
Evet. Tamam. Bunu ben hallederim. Görevin sona erdi.
İki gün dinlendikten sonra bana gel. Sana yeni görev vereceğim.
Teşekkürler. Sadece meraktan soruyorum ne yapacaksınız efendim?
Anlattıklarına bakılırsa Lafitte saygıdeğer ve varlıklı biri.
- Evet. - Belki biraz fazla yufka yürekli
kiliseye giden, sevgi dolu bir baba.
Kesinlikle. Komşuları, ondan övgüyle bahsediyor.
O zaman kızını, tehlikeli bir radikalin ayarttığını
bilmeyi hak ediyor.
- Mösyö. - Toussaint!
Bırak yemek yapmayı da gel bahçede otur. Harikulade bir gün.
- Sizi görmek isteyen biri var. - Kimmiş?
- Müff... - Önemli değil.
Müfettiş Javert. Polismiş.
- Biraz bekler...? - Beklerim.
- O kim? - O...
- Evet? - Bahçıvan.
- Neden? Neden evde yok, diyeyim? - Açıklayacak zamanım yok.
Bir haftalığına gittiğimi söyle ona.
Eğer geçmişin hakkında soru sorarsa
başım ağrıyor deyip izin iste.
Tamam mı? Detay verme.
- Korkuyorsun. - Hayır.
Lütfen, sadece git.
Heyecanlanmamaya çalış. Bunu anlar.
Sakin ve serinkanlı ol.
Babam, seyahate çıktığında, evde iki yalnız kadın olduğu anlaşılmasın diye
Toussaint'a sadece dışarı çıktı demesini tembihledi.
Sizin gibi bir polis müfettişi için bile endişelenmesi çok saçma, değil mi?
Ne zaman dönecek?
Belki bir hafta sonra. Bilemiyorum.
- Ona bir not bırakacağım. Zarfınız var mı? - Hemen getiriyorum.
Lafitte. Bir Lafitte tanırdım. Siz nerelisiniz?
- Buralıyız. Parisli. - Parisli mi?
Galiba bir bağlantınız yok.
Bu not babanıza özeldir.
Ona siz teslim ederseniz müteşekkir kalırım.
Ne korkunç bir adam. Nereden tanıyorsun onu?
- Bakışlarında hiç merhamet yok. - Bunun anlamı ne?
"Kızınız tehlikeli bir radikal tarafından ayartılıyor.
İsmi Marius Pontmercy.
- Sizi her gece kandırıyor." - Bilmiyorum.
Bana yalan söyleme! Kendini bu adama teslim ettin mi?
Doğru mu bu? Onunla her gece görüşüyor musun?
Hadi, vur bana! Vurduğun için sana doğruyu söyleyeceğim
öyle mi sanıyorsun?
- Bana doğruyu söyle Cosette. - Sen sürekli yalan söylerken
doğruyu söylememi nasıl istersin?
Bir polis memuru seni neden böyle korkutuyor?
Kimdi o? Sen kimsin?
Anlamıyorsun.
Beni mahvettin. Bizi mahvettin.
Haklısın. Anlamıyorum.
Bana gerçeği anlatmazsan nasıl anlayabilirim?
Gerçek ne? Kimsin sen?
Pekâlâ. Doğruyu söyleyeceğim.
Marius'u sevdiğim doğru. Bundan utanmıyorum.
Onunla sadece köşedeki bankta oturuyoruz ama
o köşe benim.
O benim hayatım.
Bizi mahvedecek olan şey bu mu?
Lütfen baba, bana her şeyi anlat.
Lütfen.
Lütfen anlat bana. Nedir bu?
Lütfen.
Nedir bu?
Ben...
Ben bir suçluyum.
Suçlu mu?
Gençken, senin yaşlarındayken
çok yoksuldum. Açlıktan ölüyordum.
Günün birinde, bir vitrinin önünde durdum.
Vitrin, ekmek doluydu.
Benimle, aç olmamak arasında
sadece tek bir cam vardı.
Çok kolaydı.
Camı kırıp istediğimi aldım.
Sonra, beni yakaladılar.
Yaklaşık 20 yıl zincire vurdular.
Bana, çok kötü şeyler yaptılar.
Onları sana anlatamam.
Hapishanedeyken, ben de bazı şeyler yaptım.
Korkunç şeyler.
Bir hayvana dönüşmüştüm.
Benden haysiyetimi aldılar.
Her şeyimi aldılar.
Müfettiş, yarın nerede olmamı istersiniz?
Café Musain'e dönecek miyim?
Hemen değil.
Meydandaki kalabalığa karış bak bakalım seni nereye götürecek.
Pekâlâ.
Lafitte... Geçmişi hakkında bir şey bulabildin mi?
Vigau'dan gelmiş. Doğma, büyüme oralı.
Lafitte ve kızı Cosette on yıl öncesine kadar orada yaşıyormuş.
Cosette mi? İsminin Cosette olduğunu söylememiştin.
Sormadınız ki.
- Yukarıda kimse yok efendim. - Efendim, burası boş.
Hiç kimse, hiçbir şey, hiçbir iz yok.
Hızlı hareket ediyor.
Evet, öyle.
Onu bulmanın bir yolu var.
- Marius. Bebeklerimi gördün mü? - Şimdi olmaz.
Marius. Bu gece olmaz. Yarınki eylemi planlamalıyız.
Eylem değil, bir devrim yapacağız.
Bu hakarete göz yumamayız. Kralın, Lamarque'ı kahramanı gibi
gömmesine izin veremeyiz.
- Söz veriyorum. Sadece bir saat. - Hayır Marius, bu bir oyun değil.
- Yarın ciddi olman gerekecek. - Ciddiyim.
Öyle mi?
Döndüğümde taktiklerimizi planlarız.
O şerefsizler, Lamarque'ı gömmeye çalışırken, biz onları gömeceğiz.
Çabuk dön. Yarından sonra
özgür bir adam olarak ona sarılabilirsin.
Belki.
Cosette!
"L'ouest Sokağı 18 numaraya gel"
Neden?
- Gitmesi gerek. Ben de onunla gitmeliyim. - Sorun ne Cosette?
- Hayatı tehlikede. - Hayatı mı? Nasıl?
Bu bir sır Marius. Sana söyleyemem.
Ben bir yetimim. O, hayatımı kurtardı. Her şeyi ona borçluyum.
- Şimdi onu bırakıp gidemem. - Yani, seni bir daha göremeyeceğim.
Dinle, ne yapacağımızı biliyorum. Konuşursak onu ikna edebiliriz.
- Bizimle İngiltere'ye gelirsin. - İngiltere mi?
Cosette, delirdin mi sen?
Yarın savaşacağız. Cumhuriyeti yeniden kuracağız.
Şimdi kaçamam. Neden İngiltere'ye gitmek zorundasın?
Neden şimdi? Neden?
- Bana ihtiyacı var Marius. İhtiyacı var. - Neden şimdi gitmek zorundasın?
Beni o büyüttü ve şimdi bana ihtiyacı var.
Anlıyorum.
Lütfen üzülme Marius.
Üzülme Marius.
Ne zaman? Ne zaman gideceksin?
Yarın, Lamarque'ın cenazesi yüzünden hiç kimse Paris'ten çıkamayacak.
Emin değil. Yarından sonra gidebiliriz, demişti.
Yarın akşam burada olacağım.
Söz ver bana. Benimle burada buluşacağına söz ver.
Sayıca bizden az oldukları ortada.
Şehirde 24.000 asker var.
İki gün içinde 30.000 asker takviyesi gelecek.
Peki, onları nereye konuşlandıracağız?
Efendim, muhbirlerimin söylediğine göre en kritik an, Lambarque'ın cenazesinin
meydandan geçtiği an.
Çatışmaya orada başlayacaklar.
Onlarla tek tek savaşmayacağız. Etraflarını saracağız.
Yaşasın Cumhuriyet! Yaşasın...
Bu, çok korkunç baba.
Neden bu kadar öfkeliler?
Lamarque, Cumhuriyet için savaşan bir kahramandı.
Kral niçin Lamarque'a devlet töreni düzenliyor?
Lamarque'ı kendi kahramanıymış gibi göstermek istiyor.
Bu bir yalan. Büyük bir hakaret.
İşte bu yüzden öfkeliler.
Yaşasın Cumhuriyet!
- Yaşasın Cumhuriyet! - Yaşasın...
Yaşasın Lamarque!
Yaşasın Cumhuriyet!
Yaşasın cumhuriyet!
- Lamaruqe bizimdir! - Hadi gelin!
Lamarque'ı toprağa verelim.
Lamarque bizim kahramanımızdır! Hadi, herkes çeksin!
Hadi!
Yaşasın Cumhuriyet!
Barikatlara koşun!
İn aşağıya!
Kaldırın!
Verdiğin bilgiler altın kadar değerli.
Şehir muhafızlarındaki aptallar
cephanelikle ilgili tavsiyene kulak asmadılar.
Javert, neden böyle giyindin?
Çok tehlikeli bir kaçağın izini sürüyorum.
Büyük bir tutuklama olacak efendim. Muhtemelen, kariyerimin en önemlisi.
Öyle mi? Kim bu?
Yakalamadan önce söylemek istemem.
En azından, bana gideceğin yeri göster.
Sınırın dışında. Burası.
Şehrin o kısmında düzinelerce barikat var.
Başına her şey gelebilir. O bölgenin kontrolü bizde değil.
Her şey kontrolümüzde efendim.
Hava kararır kararmaz bariyerlerden geçeceğiz.
Yüzlerce insan kaçıyor.
Polis gidenleri önemsemiyor. Onlar daha çok
girenlerle ilgileniyor.
Yani bu mükemmel bir fırsat. Cosette lütfen!
Çatışmalar ne kadar kötü?
Fazla yaklaşmadım. Diğer taraftan gittim.
- Peki, ne diyorlar? - Hiç kimse ne olduğunu bilmiyor.
Sokaklar barikatlarla dolu. Herkes farklı bir şey söylüyor.
Gerçek ne olursa olsun, bu gece çok insan ölecek.
Sabaha kadar beklememiz çok mu tehlikeli olur?
Barikatların orada yok mu?
Bekleyeceğime söz verdim.
Gelmeyecek olsa bile, beklemek zorundayım.
- Canını bu kadar yakıyor mu? - Özür dilerim.
Onu sadece birkaç haftadır tanıdığımı düşünüyorsun.
Ben aptal bir kızım o da bir yabancıdan farksız.
Ben öyle hissetmiyorum ama.
Anlıyorum bir tanem.
Belgeleriniz.
Tamam.
Marius. Bu gece olmaz.
Bir saat.
Bir saatliğine gidiyorum.
- Çocuklarımı buldum. - Aferin Gavroche.
Marius.
Kanunlar, seni bunun gibi pisliklerden
korumak için var Cosette.
Valjean burada mı? Yalnız mı?
Sana hiçbir şey söylemeyeceğim.
Kimi ve neyi koruduğunun farkında mısın?
Adi bir hırsız olduğunu söylemedi mi sana?
- Kim olduğunu çok iyi biliyorum. - Öyle mi? Kim olduğunu söyledi mi?
Senin bir piç olduğunu da söyledi mi?
Annenin bir fahişe olduğunu söyledi mi?
Cosette, ver onu.
Yasaları çiğniyorsun. Bunun geri dönüşü yok.
Kimsin sen?
Ben, Başmüfettiş Javert.
Hemen teslim olursanız, sizin için daha iyi olur.
Teslim olmak mı? Seni, halkın adaletiyle yüzleşmeye götürüyorum.
Barikatlara mı?
Seni aptal. Devrimin hiç şansı olmadığını bilmiyor musun?
Biz ölürsek sen de bizimle ölürsün.
Hoşça kal Marius.
Seni seviyorum Cosette.
Hadi yürü!
Veda etmeye geldi.
Beni seviyor baba.
Beni seviyor.
Onu eski evimize götür.
Her şey yoluna girecek. Söz veriyorum sana.
Atış serbest!
İşte buradayız.
Ben haklıydım.
Onu tanıyor musun?
Fazladan bir kurşun bulduğumuzda öldüreceğiz onu.
Burada ne işiniz var? Cosette nerede?
Âşık olduğunuz evde seni bekliyor.
- Hadi git ona. - Gidemem. Şimdi olmaz.
- Şimdi olmaz. - O senin geleceğin.
Burada kazanamazsak, hiçbirimizin bir geleceği olmayacak.
Aşkınız var.
Tanrı'nın bize bahşettiği tek gelecek odur.
Git.
Gavroche, geri çekil!
- Gavroche! - Bana kurşun lazım.
- Gavroche! - Hemen buraya gel!
Geri gel!
- Gavrocjhe! - Buraya gel!
Gavroche! Geri gel!
Geri gel!
Buraya gel!
Baba!
- Baba! - Baba.
Hadi, hemen yapalım.
- Yaptıklarınla gurur duyuyor musun? - Sırada sen varsın.
Bırakın ben yapayım.
Onu ara sokakta öldür.
Kanı bizimkine karışsın istemiyoruz.
Bıçak. Tabii ya. Sana daha çok yakışıyor.
Neden? Neden beni rahat bırakmadın?
- Ben bir hiçim. Hiç kimse değilim. - Evet, ama beni alt etmeyi başardın.
Seni alt etmeye çalışmıyorum. Huzur içinde yaşamak istiyorum!
O zaman hemen bitir işimi.
Dostlarının sana ihtiyacı var.
Bu taraftan git. Kapıdan çık. Güvende olursun.
- Beni arkamdan vuracaksın. - Seni serbest bırakıyorum Javert.
Acele etsen iyi olur.
Merhametli davranmayacaklar.
Git hadi.
Beni öldürmelisin.
Asla pes etmeyeceğim.
Anladın mı?
Gitmene izin vermeyeceğim.
Buna bir son ver.
Öldür beni.
Sen öldün Javert.
- Geri çekilin! - Herkes geri çekilsin!
- Emredersiniz. - Arkadalar! Arkada!
İkişer ikişer alın!
Götürün onları beyler!
Teslim olun!
Teslim olun yoksa vururuz!
- Güzel! Askerler, binayı arayın! - Emredersiniz!
Ayakta dur.
- Sokağın diğer tarafına bakın! - Efendim!
Beni takip edin!
Oradakiler, şu girişi kontrol edin.
Hadi. Atla.
Yaşasın Cumhuriyet!
- Yaşasın Cumhuriyet! - Buradan çocuklar. Acele edin.
Yaşasın Cumhuriyet!
- Nişan al! - Yaşasın Cumhuriyet!
Yaşasın cumhuriyet!
Ateş!
- Siz ikiniz, çatıya bakın. - Tamam.
Fener getirin bana. Çabuk olun.
- Bu taraftan. - O kadar aptal değildir.
Tepeden inip, nehre doğru gidecek. Yürü.
Bir şey yok.
Hadi, bana yardımcı ol.
Bana yardımcı olmalısın.
İttir.
İttir!
Çek!
Yaşıyor mu?
Dikkatli ol.
Dikkat et.
- Doktor lazım. - Kurşuna dizilsin diye
- iyileştirecek misin onu? - Yapma Javert.
Birkaç gün içinde genel af çıkacağını biliyorsun. Senin istediğin, benim.
- Evet. - Beni tutukla.
Onu bırak gitsin.
- Umurunda olan tek şey bu mu? - Beni yakaladın işte.
Senin için önemli olan bu.
Çocuğu istediği yere götürsün. Sonra, onu bana getirin.
- Marius. - Yaşayacak.
- Toussaint, doktor çağır. - Tamam mösyö.
- Marius. - Yanına biraz para al.
Ne kadar isterse ödeyeceğimizi söyle.
- Tamam mösyö. - Git hadi!
Bunu sana vereceğime söz vermiştim.
Annenin kolyesiydi.
O, iyi bir kadındı.
Onu sevdim Cosette.
- Hayır. - Sana her şeyi anlattım.
- Ona iyi bak. Mutlu bir hayat sürün. - Hayır!
Bir anlaşma yaptım tatlım. Gitmek zorundayım.
- Mutlu olacağına dair söz ver. - Hayır. Böyle olmaz baba. Böyle olmaz.
Tatlım, doğru olan bu. Ben bir şey çaldım.
Seninle mutluluğu çaldım. Bedelini ödemeye hazırım.
- Git ona. Artık, o senin hayatın. - Lütfen.
Hayır.
Onu buraya getirin.
Bu önemli not vali için.
Mahkûma ne yaptığımı açıklıyor.
- Kahvaltıdan önce okumasını sağla. - Emredersiniz.
Biraz yalnız kalmam iyi oldu.
Neyi hak ettiğinle ilgili düşünmeye ihtiyacım vardı.
Sen, zor bir sorunsun.
Kenara doğru yürü.
- Neden beni tutuklamıyorsun? - Sen benim tutsağımsın. Dediğimi yap!
Yasaların önemini anlamıyorsun.
Sana bir emir verdim. İtaat et.
Beni neden öldürmedin?
Seni öldürmeye hakkım yoktu.
Benden nefret ediyorsun.
Senden nefret etmiyorum.
Sana karşı hiçbir şey hissetmiyorum.
Taş ocağına geri dönmek istemiyorsun değil mi?
O hâlde, ilk kez aynı fikirdeyiz.
Seni ömür boyu hapis cezasından kurtaracağım Jean Valjean.
Ne yazık ki, kurallar merhametli olmama izin vermiyor.
Hayatım boyunca tek bir kuralı bile çiğnemeden yaşamaya çalıştım.
Özgürsün.
Alt yazı çevirmeni: Yavuz Mustafa YALÇIN fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!