Evet, Shirley.
Bay Bloch, yeni kanadın güncel kopyalarını masanıza koydum.
Ekibimizle perşembeye bir toplantı ayarladım.
Gördüm. Teşekkürler.
Crown Bank'tan Phillip Bronwyn aradı, toplantı istedi.
Perşembe 13.00'ü önerdi. CPA toplantınızı çarşambaya alabilirim.
- Harika. - Son bir hatırlatma:
Bugün parti için babanızı alacaktınız.
Carlos'la huzurevinin dışında bekleyecekler.
Sağ ol, Shirley. Telefon var, açmam lazım.
ÖZLEM
- Selam Rachel. - Daniel.
Selam.
- Şuna bak, harika görünüyorsun. - Teşekkür ederim.
- Yirmi yıl falan mı oldu? - Oldu o kadar, evet.
- İnsan farklı gözlerle bakıyor. - Evet.
Evet. Heyecan verici bile diyebiliriz, değil mi?
Madem öyle, beni neden 45 dakikaya sıkıştıracaksın?
Sen öyle istedin. Söyledim, bugün sadece 45 dakikam vardı.
Öyle tercih ettin. Yarın gani gani vaktim vardı oysa.
Ama bugünü istedin. Neden öyle tercih ettin?
Sen 45 dakika teklif ettin. 45 dakikamızı kullanalım bence.
Yarın iki saat görüşebilirdik.
- Bugünde ısrar ettin. - Boş ver, önemli değil.
Sorun değil gerçekten.
Aslına bakarsan son zamanlarda epey düşündüm seni.
Geçirdiğimiz günleri.
Gerçekten güzel günlerimiz oldu, değil mi?
O geziler, 110. Cadde'deki o komik ev.
Kahkahalar, kavgalar, bağırış çağırışlar.
- Göbek dansın. - Flamenko.
Doğru.
- Dans etmeye devam ediyor musun? - Hayır. Keşke.
Bunca zaman nasıldın peki?
- Hâlâ Kanada'da mısın? - Evet. Çok kibar bir adamsın.
Bu görüşme senin için çok can sıkıcı.
Doğru değil. Senden haber aldığıma çok sevindim.
Boş ver, özür dilerim.
Şu deli olduğun şarkıcı kimdi?
Sürekli onun şarkılarını söylerdin. Sanson. Véronique Sanson.
Onu hâlâ dinliyor musun?
Rachel? Neden ağlıyorsun?
Bunca yolu seninle konuşmak için geldim.
Sorun yok, konuşuyoruz işte. Seni kırdıysam özür dilerim.
Bazen yoğun hayatlar yaşarken...
Biz ayrıldıktan sonra, Kanada'ya geri taşındığımda,
hamile olduğumu öğrendim.
Allen'ı doğurdum. Dünyanın en güzel bebeğini.
İki ay önce 19 yaşına girdi.
Çok özel bir çocuk. Sana çektiğini söyleyebilirim.
Neyse, sana ondan hiç bahsetmedim.
Çocuk istemediğini biliyordum, hiç istemiyordun hem de.
Senden hiçbir şey istemedim. Yardımını istemedim.
Hey şey... Her şey yolundaydı.
- Dana etimiz bitmiş. - Az sonra bakalım, teşekkürler.
- Tabii. Özür dilerim. - Çok özür dilerim. Tanrım.
Hemen dönerim.
- Merhaba, Bay Bloch. - Shirley.
Avukatımı arayabilir misin?
Sor bakalım, yarım saate müsait mi?
- Perry mi, James mi? - Perry, evet.
Tamamdır, hemen arıyorum.
Onunla konuşmam gerekebilir. Teşekkür ederim. Hoşça kal.
Özür dilerim.
İki hafta önce arabamı aldı
ve bir kaza geçirdi.
Köprüden geçerken araba yoldan çıkmış... O öldü.
Sana söylemek istedim. Babasısın sonuçta.
Merhaba, Perry.
Selam, Daniel. Shirley aramamı istedi.
- Bana hâlâ ihtiyacın var mı? - Gerek kalmadı.
Güzel. Sana gönderdiğim anlaşmaya ne diyorsun?
Bir şey demiyorum. Yarın bakalım.
İki yere takıldım, bil diye söylüyorum. Yarın konuşuruz.
- Hoşça kal. - Güle güle.
Merhaba, Carlos. Ne haber baba?
Hadi bakalım. Tuttum seni, Bill. Otur güzelce. Yaslan.
Sizi görmek ne güzel. Geldiniz.
Evet!
Pekâlâ.
Merhaba, Bay Bloch.
Haftaya salı kalkan ilk uçağa bilet aldım.
Çarşamba öğleden sonra dönüyorsunuz. Şoför sizi kapıda karşılayacak.
Seyahat programınızı gönderiyorum. İyi geceler, Bay Bloch.
Sayın yolcular, kaptanınız konuşuyor. Toronto'da hava biraz bulutlu.
Sıcaklık 20 derece.
İyi günler, bizimle uçtuğunuz için teşekkürler.
Hamilton'a varıyoruz, Bay Bloch.
- Affedersiniz, Peder. - Buyurun.
Allen Hilu için geldim. Bir tören mi var?
Evet, ben de onları bekliyorum. Siz de bekleyebilirsiniz.
Teşekkür ederim. On dakika önce başlaması gerekiyordu, değil mi?
- Evet, belli ki biraz geç kalacaklar. - Anlıyorum.
Hemen dönerim.
Ben Rachel. Sinyal sesinden sonra mesajınızı bırakın.
Merhaba Rachel. Ben Daniel, az önce geldim.
Mezarlıktayım. Her şey yolunda mı? Yoldasınız, değil mi?
Her neyse, ben geldim, bekliyorum. Hoşça kal.
Ne yazık ki bekleyemeyeceğim.
Gidip Bayan Hilu'nun istediği gibi mezarın başında dua okuyacağım.
İsterseniz gelebilirsiniz.
- Olur tabii, geleyim. - Buyurun.
- Neyiniz olurdu? - Ailemizden biriydi.
"Düşmanlarımın önünde bana sofra kurarsın.
Başıma yağ sürersin. Kâsem taşıyor."
"Ömrüm boyunca yalnız iyilik ve sevgi izleyecek beni.
Hep Rab'bin evinde oturacağım." Amin.
Siz de bir şey söyleyebilirsiniz.
Söylemeyeceğim sanırım.
Aklınıza geleni söyleyebilirsiniz. Fark etmez.
Peki.
Merhaba.
- Merhaba, Daniel. - Evet.
Ben Robert Hilu. Rachel'ın kocası.
Merhaba. Ben de az önce mezarlıktan çıktım.
Evet, mesajınızı yeni aldık. Kusura bakmayın.
Rachel geleceğinizi düşünse iletişime geçerdik.
Rachel iki gündür hastanede. Otoimmün bir hastalık olabilirmiş.
Steroid tedavisi görüyor. Gerçekten çok üzgünüm.
OTEL WALPER
Hay aksi. Şimdi nasıl peki?
Onun için gerçekten zor. Istırap verici.
İki berbat gün geçirdi, şimdi uyuyor.
Bir iki güne taburcu ederler sanırım.
Yarın gece yola çıkıyorum. Teşekkür ederim.
Belki sabah hastanede onu ziyaret edebilirim.
Çok iyi olmayabilir. Kimsenin onu bu halde görmesini istemiyor.
Ama yarın sizi ararım.
- Bir değişiklik olursa yani. - Peki.
Yarın öğleden sonraya kadar Walper Otel'deyim.
- Anlaştık. Tekrardan üzgünüm. - Asıl ben üzgünüm. Güle güle.
...son derece güçlü bir piyasa.
Bu daha dirençli ve dayanıklı ekonomi...
- Alo? - İyi akşamlar, Bay Bloch.
Lobide sizi bekleyen bir misafiriniz var.
Tamam. Hemen geliyorum. Şey... Kim acaba?
Beni bekleyen biri varmış.
Daniel?
Merhaba, ben Mikey. Allen'ın en yakın arkadaşıydım.
Merhaba. Tanıştığımıza memnun oldum.
Robert ve Rachel haber verdi.
İyi etmişler.
- Acaba... - Tabii.
Sizi görmeden edemedim. İnanılır gibi değil.
- Neymiş o? - Allen'ın babası olmanız.
Evet, bu doğru. Evet.
Sizinle tanışsa çok sevinirdi.
- Öyle mi diyorsun? - Kesinlikle.
Peki siz nasıl tanıştınız? Birlikte mi okudunuz?
Komik. Okulumuz buranın tam karşısı. Şu tuğlalı büyük kırmızı bina.
- Evet. - Dört sütunlu.
Allen'la konuşmaya başlayınca
bir baktık ki ikimiz de müzikle ilgiliyiz.
O, piyano çalardı. Ben çello çalıyorum.
- Allen piyano mu çalıyordu? - Çok iyi bir virtüözdü.
Bach'ı kimsenin çalamadığı gibi çalardı, çılgın bir romantikti.
Bunu çok tartışırdık.
- Ne hoş. - Evet.
Diğer sıradan şeyler peki? Spor mesela?
Hamilton Bulldogs. Sıkı taraftarız.
Birbirinize çok da benzemiyorsunuz.
Çene hariç. Bir de dudaklar. Dudaklar aynı.
Kız arkadaşı var mıydı peki?
Ne oldu? Kızlardan hoşlanmaz mıydı?
- Neden? Size gey gibi mi geldim? - Alakası yok. Merak ettim sadece.
Allen kızlardan hoşlanıyordu. Ki bu benim için kötüydü.
Ama bacağındaki sorun yüzünden kızlar Allen'la pek ilgilenmiyordu.
- Ne sorunu? - Bir bacağı 1,5 santim daha kısa.
Diğerinden yani. Zor anlaşılıyordu gerçi.
Platform topuklu ayakkabı giyerdi, bir de uzun pantolonlar.
- Zar zor fark edilirdi. - Aksıyordu yani.
Hayır. Kalın taban o farkı dengeliyordu.
- Rachel bundan bahsetmemişti. - Bakın Daniel, buraya geldim,
çünkü size sormak istediğim bir şey var.
Umarım evet dersiniz çünkü başım biraz belada.
Peki, ne oldu?
Allen'la yeterli paramızın olmaması gibi bir derdimiz vardı.
Biz de şöyle karar vermiştik...
Kulağa kötü gelecek ama öyle değil.
Biraz ot almaya karar verdik. Arkadaşlarımıza satacaktık.
Bir kilo aldık, bu bizi idare eder dedik.
- Bir kilo? - Büyük bir risk değildi.
Eğlence amaçlıydı. Normalde burada çok sorun edilmiyor.
Allen kaza geçirdiğinde zulamız arabadaydı.
Onu bize satan adam parasını geri istiyor şimdi.
Daniel, 5.000 dolar. Bunu karşılayamam.
Acaba Allen'ın payına yardım eder misiniz?
Tamam. Bir düşüneyim.
Yaptığınız müziği biraz daha anlatsana.
- Nerede çalıyordunuz? - Bakın, başım cidden büyük belada.
Dediğini anladım. Kulak arkası etmiş değilim.
Yanlış bir şey yaptık belki ama siz Allen'ın babasısınız.
Yardım ederseniz beni bu adamdan kurtarırsınız...
Mikey, sana söz veriyorum, bu konuyu düşüneceğim.
Anlaştık mı? Hemen şu an bir çek yazmamı beklemiyorsundur.
Açıkçası evet, öyle düşünmüştüm.
- Biraz bekleyelim. - Neden beklemeyelim ki? Anlamıyorum.
Benden bir uyuşturucu alışverişini finanse etmemi istiyorsun. Üzgünüm.
Üzgün değilsiniz.
Paralı birisi olduğunuzu biliyorum. Fabrikanız var.
Bana yardım edebilirsiniz.
Allen'ın sizi görmemesi iyi oldu belki de.
Sizinle pek gurur duymazdı.
OTEL WALPER
DELTA LİSESİ 2023 MEZUNLARI
- Günaydın. - Günaydın.
Dışarıda mı bekleyeyim?
Toplantıdayız. Ne istemiştiniz?
- Planladığımız bir şey var mıydı? - Hayır.
Ben Daniel Bloch. Allen'ın babası. Allen Hilu'nun.
Merhaba. Başınız sağ olsun. Haberi alınca yıkıldık.
Kaybınız için çok üzgünüm. Allen'ın annesini tanıyorduk sadece.
- Acınızı paylaşıyorum. - Teşekkür ederim.
- Oturun lütfen. Bir şey alır mısınız? - Hayır, böyle iyiyim.
- Martha psikolojik danışmanımız. - Merhaba.
Çok üzücü bir kayıp, tam bir trajedi. Çok sevimli, sessiz bir genç adamdı.
Zeki bakan gözleri vardı. İçe dönük biriydi.
Çok konuşkan değildi ama gücünü hissedebilirdiniz.
Güçlüydü. Oğlunuz gerçekten özel biriydi.
Teşekkür ederim.
"İçe dönüktü" derken ne demek istediniz?
Arkadaşı yok muydu?
Onun geldiği yerden çok az öğrencimiz var ne yazık ki.
Çaba göstermediğimizden değil ama içlerine kapanabiliyorlar bazen.
Tabii, anlıyorum.
Sınıf fotoğraflarına bakıyordum da...
Onu görmedim.
Bu fotoğraflar çekilirken okulda değildi sanırım.
- Mezun olmadı mı yani? - Bakın, Bay Bloch.
Allen çok ciddi bir şey yaptı.
Hızlı ve sert bir tepki vermemiz icap etti.
Duvara kocaman, edepsiz bir graffiti yaptı.
Okulun tam karşısına.
Öğretmeni Alice hakkında rezil, iffetsiz şeyler.
Hocamız için çok aşağılayıcı ve hazmetmesi güçtü.
Ne tür şeyler yazmış peki?
Bakın ne diyeceğim, Allen'ın bazı harika özellikleri vardı.
Şimdiye dek gördüğümüz en iyi piyanistlerden biriydi.
Çok güzel çalardı.
Teşekkürler. Şunu bilmek isterim,
sizin için de uygunsa,
duvara ne yazmıştı acaba?
Bence bu bir hata olur ama madem istiyorsunuz...
Size göstereyim. Gelin.
İşte. Binanın geri kalanı boyanınca üzeri kapatılacak.
- Ama... - Fransızca bilmiyorum.
- Tercüme eder misiniz? - Tabii.
Alice bizim Fransız Edebiyatı hocamız...
Diyor ki, "Bir ayağını okul kapısının yanına,
diğerini kütüphanenin yanına koyarsan
ortaokul binasının çatısına oturabilirsin,
o kulenin sana girmesine izin ver.
Sonra biraz öne eğil, klitorisini spor salonunun çatısına sürt.
İnlemen bitince bankta oturacağız
ve seni kucaklayacağım. Birlikte konuşacağız."
Bu bir şiir.
Bu bir şiir, konusu da... Özür dilerim elbette,
hoca hanıma ayıp olmuş ama bu bir aşk şiiri.
- Öyle değil mi? - Küçük düşürücü.
Alice hocamızı okul avlusunda çıplak sergiledi.
Çok zordu.
Açıkçası, hocası hakkında kaba bir dille yazıyorsa
biraz şok edici olacaktır. Ama şiir bunu yapar zaten, değil mi?
Şok etmesi gerekir. Çok güzel bir şiir, harika hatta.
Bay Bloch, belli ki sanat hakkında görüşlerimiz çok farklı.
Yemin ederim anlamıyorum, böyle bir çocuk neden okuldan atılır?
- Bir şiir yüzünden. - Bu bir aşk şiiri değil.
Özür dilerim. Günümüzde her şeye aşk şiiri diyorlar
ama bu bir aşk şiiri değil. Acınız, acımız. Orası ayrı.
Korkunç bir kayıp bu. Şimdi gitmek zorundayız.
- Zil çaldı, bir toplantımız var. - Toplantınıza gidin tabii.
Sadece kovulduktan sonra ona ne olduğunu anlatmak istiyorum.
Uyuşturucu satmaya başlamış. Evet.
Allen bir arkadaşıyla birlikte büyük miktarda ot almış.
Satmaya niyetlenmiş. Açıkçası bana göre...
- Bilemiyorum. - Kusura bakmayın ama gitmeliyiz.
Bence okula geri dönmesini düşünmelisiniz.
Okula geri alın, diplomasını verin. Fotoğrafını da eklemelisiniz.
Toplu mezuniyet fotoğraflarına. Hiç değilse bunu düzeltebilirsiniz.
Bakın Daniel, ne yapabileceğimize bakalım.
Söz, size haber vereceğim. Şimdi gerçekten toplantıya gitmeliyiz.
İsterseniz kalabilirsiniz.
- Kaldır şunu! - Hadi çocuklar.
Alsana!
Güzel. Yolla.
- Siz Allen'ın babası mısınız? - Evet. Neden?
Allen'ın babasının okula geldiğini duydum.
- Sen kimsin? - Allen'ın babası ölmüş ama. Boğulmuş.
- Nasıl yani boğulmuş? - Piyanistmiş, boğulmuş.
Piyanisttim, evet...
Ben Lillian. Allen'ın kız arkadaşıydım. Tanıştığımıza memnun oldum.
Ben de. Kaç yaşındasın? Epey küçük görünüyorsun.
- 16 yaşındayım. - 16 mı?
İkinizin arasında üç yaş var yani.
- Senin yaşında bu çok değil mi? - Hayır. Hatta bizimle yaşıyordu.
Evde kalmıyor muydu?
Bizimle yaşadı, ninemle aynı odada kalıyordu.
Neden evde kalmıyordu?
Çünkü annesi ve Robert'la sürekli didişiyordu.
Yani kendi evinde uyumuyor muydu hiç?
Hayır. Bizim evde uyurdu. Ağzı açık, böyle.
- Ölmüş gibi. - Demek öyle uyuyordu.
Ebeveynlerin peki? Onu severler miydi? Yani... Nasıl araları nasıldı?
Babam çoğunlukla hapisteydi.
Annem onu yemekle şımartırdı, ben de onun kadınıydım.
Bunu kim istemez?
- Haklısın. - Allen hayatımın aşkı.
Kimseyi bir daha asla böyle sevmeyeceğim.
Daha çok gençsin. Söz, başkalarını da çok seveceksin.
Asla. Üstelik beni sevmiyordu bile. Alice'e âşıktı, öğretmenine.
- Şiirdeki Alice. - Evet.
"Ona âşıktı"dan kastın ne?
- Aralarında bir şey mi vardı? - Hayır, hayır.
Ama Allen için o, dünyanın en güzel kadınıydı.
Sürekli ondan bahseder, hep onu takip ederdi.
Ölümünden sonra bir şiir defteri buldum. Onun hakkında yazmış hep.
Ama öğretmen onu istemedi, bu yüzden hep bana geri döndü.
O defteri görebilir miyim? Çok isterim.
Elbette, tabii ki.
Selam Rachel. Otelde bir gece daha kalıyorum.
Allen'ın arkadaşlarıyla buluşacağım ama senden haber bekliyorum.
Beni haberdar et. Umarım daha iyisindir. Hoşça kal.
Kaza burada oldu işte.
Hazlar gelir gider, aşk baki kalır
- Alice? - Evet?
- Merhaba. - Merhaba.
Ben Allen'ın babası Daniel.
Merhaba. Evet, Müdür Thomas onu görmeye geldiğinizi söylemişti.
Allen'ın fotoğrafının mezuniyet fotoğraflarına eklenmesini istemişsiniz.
Bence haklısınız. Biliyor musunuz, yapıyor.
- Fotoğrafı ekleyecek. - Gerçekten mi?
- Evet. - Harika.
Buna sevindim işte Tanıştığımıza da memnun oldum.
Ben de çok memnun oldum.
Sizi tanıyormuşum gibi geldi. Bütün gece bunu okudum.
Allen'ın sizin hakkınızdaki düşünceleri, şiirleri.
Bütün defter sizin hakkınızda.
Orada harika şeyler var. Çok güzel yazmış.
Yazmış, evet. Bu defteri biliyorum. Hakkında çok konuştuk.
Açıkçası, olacak iş değildi.
Yaş farkını, benim onun hocası olduğumu düşünürsek.
- Bu çok açıktı. - Sizi sürekli göklere çıkarmış.
İnsan âşık olunca pireyi deve yapar.
Tanıdığı en üzgün kadının da siz olduğunuzu yazmış.
- Komik, hüznümü severdi. - Peki siz? Siz onu sever miydiniz?
Aşkına istediği gibi karşılık veremedim ama onu sevdiğimi bilirdi.
- Sizce acı çekmiş midir? - Hayır. Asla.
Hatta bence bundan biraz hoşlanıyordu bile.
Sahiden mi? Umarım öyledir.
Sizinle tanıştığımıza sevindim. Başınız sağ olsun.
Alice, aslına bakarsanız mezarlığa gidecektim.
Büyük bir şey istediğimin farkındayım
ancak Allen'la ilgili çok fazla sorum var.
Benimle gelseniz harika olurdu.
Onun hakkında konuşmaya devam ederdik. Gerçekten müthiş olurdu.
Bu çok hoş bir düşünce, davetiniz için sağ olun.
Ne yazık ki bugün olmaz. Bir etkinliğe katılmam gerekiyor.
Ama söz, birkaç gün içinde mezarını ziyaret edeceğim.
Evet, bunu her şeyden çok isterdi sanırım.
Tabii, bunu kesinlikle yapacağım.
Birkaç saat sonrasına ne dersiniz?
Etkinlikten sonra gideriz.
Alice, ben gerçekten bir baba olarak onun için hiçbir şey yapmadım.
Şu an onu mutlu edecek bir seçim yapma şansım varsa şayet...
Size söz verdim ya, birkaç gün içinde onu görmeye gideceğim.
Bunu siz yaptınız. Sayenizde oldu.
- Anladım. - Pekâlâ.
Alice? Özür dilerim.
Kabalık etmek istemem. Ben sadece...
Beni rahatsız eden bir şey var, size bunu sormak istiyorum.
Allen aslında iyi bir çocuktu, ciddi bir zihinsel sorunu falan yoktu.
Kendime sormadan edemiyorum,
size nasıl bu kadar tek taraflı âşık olabildi? Bir şeyi yanlış mı anladı?
Belki bilmeden onu cesaretlendirecek bir şey yapmış olabilir misiniz?
Onu bilerek veya bilmeyerek cesaretlendirmedim.
Şimdi gerçekten gitmem gerekiyor. Hoşça kalın.
Merhaba. Bir dakikalığına ödünç alabileceğim bir malanız var mı?
- Memnuniyetle. - Harika, teşekkürler.
- Çok güzel bir kız. - Teşekkürler.
- Daniel. - Jacob. Memnun oldum.
Evet.
- Kızınız mı? - Evet. Gerçekten çok güzeldi.
İnsanlar gözlerini ondan alamazdı. Tıpkı şu an sizin gibi.
- Kızıl saçlı. - Tek bir çili olmayan bir kızıl saçlı.
O bir melekti.
Nereye gitse oradaki en güzel varlık olurdu,
ben de gurur dolu babasıydım. Ayrıca korkardım.
- Hep korkardım. - Neden korkardınız?
Hem çok iyi bir öğrenciydi hem de iyi keman çalardı.
Yedi yaşından beri mükemmeldi.
Çok korktuğum için onu eleştirirdim.
Hakkında olumsuz konuşurdum.
İnsanlar kıskançlık eder ve çekemezdi çünkü.
Günün birinde nazar değeceğini biliyordum.
- Bekliyordum. - Neyi... Hastalanmasını mı?
Birden, sebepsiz yere,
12 yaşındayken kızımıza bir mutsuzluktur geldi.
Karımla önce hormonlardandır dedik ya da belki biri onu üzmüştü, ama hayır.
Tüm o güzellik, tüm o zekâ,
bu sonsuz hüzün içinde kaybolmuştu.
Sanki kızımın içinde bir şey ölmüştü, artık hiç gülümsemiyordu.
Sonra 18. doğum gününde... Yanında değildik.
Ona kızmıyorum, gücenmiyorum. Daha fazla dayanamadı sadece.
Çok üzücü.
Allen, oğlum
19 yaşında. Piyanistti.
- Trafik kazasında vefat etti. - Çok üzüldüm.
Karınızla buraya sık geliyor musunuz?
- Çok güzel olmuş. - Sadece ben geliyorum.
Karım Sonia gelmiyor.
O, Elizabeth hâlâ hayattaymış gibi devam ediyor.
Çok kötü.
Çok güzel gerçekten. Su buraya zarar vermiş biraz.
Köşeden sızıyor. Belki tıkamak isteyebilirsiniz.
- Teşekkür ederim. - Evet.
- Tanıştığımıza memnun oldum. - Ben de.
Bu iki günün toplantılarını iptal etmemi istemiştiniz, Bay Bloch.
OCL'den Ernest Friar sizi arayabilir. Konuşmak istiyor.
Yönetmelik değişikliğiyle ilgili belediye toplantınız haftaya.
Zoom görüşmesine çevirmeye çalışacağım. İyi geceler, Bay Bloch.
Esas mesele eğilimler...
- Bonjour. - Bonjour.
Alors...
Bu ne? Neler oluyor?
Sorun olmazsa dersinize katılmak istiyorum.
Bu mümkün değil ne yazık ki.
- Müdür bana izin verdi. - İzin mi? Tam olarak ne için?
Allen'ın ders aldığı sınıfta olmama.
Yanlış sınıfa gelmediysem.
Evet. Peki. Öyle olsun.
Hatta mümkünse sandalyesinde oturmak isterdim.
Tabii. O halde şuraya geçmeniz gerekecek.
Anna, Bay Bloch'a yer açar mısın?
Teşekkür ederim.
- Sınıfa neler olduğunu açıklayayım. - Tabii.
Bay Daniel Bloch, Allen Hilu'nun babası.
Çok parlak bir öğrenciydi. Geçen yıl burada okudu.
Ne yazık ki geçtiğimiz ay bir trafik kazasında can verdi.
Eminim duymuşsunuzdur. Evet.
Emin değilim ama Allen bir kez
gerçek babasının öldüğünü söylemişti. Komşuyduk.
Üvey babasını da tanıyorum. Robert.
Evet, Allen babasının hayatta olduğunu bilmiyordu sanırım.
Annesi ona hiç söylememiş, Daniel'ın da Allen'dan haberi yoktu sanırım.
Ona neden söylememiş?
Her ailenin olayları ele alış şekli farklıdır.
Buna saygı duymalıyız.
- Söz alabilir miyim? - Tabii ki.
Allen'ın annesi bana Allen'a hamile olduğunu söylemedi.
Çocuğu istemeyeceğimi biliyordu çünkü.
Beni çok iyi tanırdı. Üzülerek söylüyorum ki haklıydı.
Ama şimdi size bir şey söylemek istiyorum. Biraz zor bir şey.
Kendimi bildiğimden beri babam beni döverdi.
17 yaşıma kadar korkunç dayaklar yedim. Sonra yetişkin olunca,
çocuk sahibi olmak her düşündüğümde ürküttü beni.
Belki ben de onları babamın beni dövdüğü gibi döverim diye korktum.
O korku, dünyaya çocuk getirme isteğimi baltaladı.
Bu yüzden Allen'ın annesi bana hamile olduğunu söylemedi.
- Allen'a benden bahsetmedi. - Yani hiç çocuğunuz olmadı mı?
- Bence saygılı olalım. - Sorun değil, Alice. Konuyu ben açtım.
Hayır, çocuğum yok. Hayır. Allen dışında tabii.
- Sizi nasıl döverdi? Ne kullanırdı? - Eline ne geçerse.
Çoğunlukla kemerle.
Bazen çıplak elleriyle. Bazen bir sopayla.
Tekmelerdi de. Ortaya karışık çalışırdı.
Siz ne yapardınız?
Kafamı korumak için ellerimi böyle kaldırırdım.
Onunla hâlâ konuşuyor musunuz?
Pek konuşuyorum diyemem. Şu anda huzurevinde.
Konuşmuyor. Hafızası çok zayıfladı.
- Ben de gidip yanında oturuyorum. - Onu seviyor musunuz?
- Pekâlâ, bu kadar yeter. - Hayır, sevdiğimi sanmıyorum.
Daniel. Merhaba.
Size teşekkür etmek istedim. Özür dilemek de istiyorum.
Ben de özür dilemek istedim.
Eve dönmeyecek miydiniz?
Evet, ama Allen'ın annesi Rachel bu gece hastaneden çıkıyor.
Yarın onu görüp öyle döneceğim.
Anladım. Şey, bugün sizinle mezarlığa yine gelemeyeceğim.
Ama isterseniz civarda bir kahve içebiliriz.
- Olur tabii. - Tamam.
Babam bir yıl önce vefat etti.
O yüzden özür dilerim. Benim için biraz fazla olmuş olabilir.
Özür dilerim. Hiçbir fikrim yoktu. Size baskı yapmak istememiştim.
Sorun değil. Allen bu konuda harikaydı.
Babam ölünce sınıfa başsağlığı mektupları yazdırmış.
Akşamları bana bir yığın getirirdi.
Çok sevgi dolu, rahatlatıcı.
Bir keresinde beni ağlarken görmüştü, sarılmak için hemen yanıma geldi.
Bir öğretmenle öğrencinin yakınlaşması hata olsa da direnemedim.
- İyi geldi mi? - Geldi, evet.
Sarılmaya ihtiyacım vardı ama yine de...
- Bir öğrencinin kafası karışabilir. - Evet.
Öğretmenin? Onun da biraz belki?
Sanmıyorum ama görüyorum ki genler iş başında.
Birbirinize çok benziyorsunuz. İnatçısınız. Kolay pes etmiyorsunuz.
Ama Allen'la ilgili en aptalca hatam
grubunu izlemeye gitmeyi kabul etmem olmuştu.
Burası.
Köşede birisi var.
Burası çaldıkları sahne, Allen da şu köşedeki piyanodaydı.
Öyle mi?
Benim masam tam şurada, sütunun yanındaydı.
- Kalabalık mıydı? - Çok.
- Ne güzel. - Allen gözlerini benden bir an ayırmadı.
Seyircilerin arasında olmanız onu belli ki heyecanlandırmış.
Evet, ama biraz abartılıydı. Gözlerini benden ayırmıyordu.
Bazı seyircilerin dikkatini çekti.
Bittiğinde yanıma geldi, benden onu öpmemi istedi.
Onu öpmem için yalvardı daha doğrusu.
Öptünüz mü?
- Hayır, öpmedim. - Affedersiniz. Yardımcı olabilir miyim?
Kusura bakmayın, bir şeye bakıyorduk da... Gidiyoruz.
Evet, işte geldik. Burada yaşıyorum.
İkinci katta. Gerçekten memnuniyet duydum.
Ben de öyle. Gerçekten güzel zaman geçirdim.
Allen eskiden şu banka oturup beni izlerdi.
Binaya bakardı.
Bazen orada saatlerce otururdu.
Alice, siz etkileyici ve özelsiniz.
Allen'ın hakkınızda söylediklerine yürekten katılıyorum.
Teşekkür ederim.
Bir süre bankta oturmamın sakıncası olur mu?
- Şaka yapıyorsunuz, değil mi? - Hayır, yapmıyorum.
Peki.
- Nasıl isterseniz. Hoşça kalın. - İyi geceler.
Allen?
Baba.
Çok güzel çaldın.
- Öyle mi diyorsun? - Kesinlikle.
- Ee, onunla tanıştın mı? - Tanıştım.
Senin hakkında çok güzel şeyler söyledi.
- Sürekli senden bahsetti. - Sence benden gerçekten hoşlanıyor mu?
Bundan hiç şüphem yok. Koşullar farklı olsaydı
seninle birlikte olmayı her şeyden çok isterdi.
Koşulların farkındayım.
Ama Allen, benim canım, tatlı oğlum...
Bu konuda bir şey yapabilirsin. Başka biriyle tanışabilirsin.
Dışarıda bir sürü harika kız var.
Güzel kızlar var. Esmerler, sarışınlar...
Çilleri olmayan kızıllar bile var.
Başlıyor.
Gel.
- Sorun değil. Sen de yapabilirsin. - Hayır, ben böyle iyiyim.
Merhaba Rachel. Nasılsın?
- Robert? - Daniel. Memnun oldum.
- Teşekkürler. - Gelsene.
- Teşekkür ederim. - Ne demek. Buyur, otur.
Peki.
- Rachel birazdan gelir. - Güzel.
- Selam. - Merhaba.
- Selam, Daniel. - Nasılsın?
İyiyim. Bu şekilde olduğu için çok üzgünüm.
16 yaşımdan beri böyle bir enfeksiyon geçirmemiştim.
Baksanıza, bize içecek bir şeyler getireyim mi?
- Teşekkür ederim. - Sağ ol.
Buraya gelmekten çok ama çok memnunum.
- Biraz dolaşmışsın. - Evet.
Allen'ın çaldığı kulübe gittim. Mikey ve Lillian ile tanıştım.
Tuttuğu defteri, yazdığı şiirleri ve mektupları okudum.
Rachel, o çok iyi bir yazarmış.
Tarafsız olmadığımı biliyorum
ama o gerçek bir sanatçıymış.
Ne kadar müthiş olduğunu yavaş yavaş keşfediyorsun.
Evet. Ayrıca öğretmeni Alice'le de tanıştım, harika biri.
- Nerede tanıştınız? - Okulda tanıştık.
Bana çaldığı kulübü o gösterdi.
Kazanın olduğu yeri de gördüm.
- İyi misin? - Daniel. İyi niyetli davranıyorsun.
Ama o kadın tam bir bela.
Allen'ın hayatını mahvetti. Oysa Allen birkaç yıl içinde,
kendi yaşında, hatta biraz daha genç bir kızla tanışabilirdi.
Onunla evlenebilirdi, düğünde masa masa gezerken
onunla gurur duyabilirdim.
Herkesten beyaz giyinmesini istemeyi bile planlamıştım.
- Fakat onu toprağa verdim. - Çok üzgünüm.
Ne aptalmışım. Rüyama girdi.
Sürekli giriyor zaten.
Benden öğretmeninin fotoğrafını mezarına koymamı istedi.
Aptal gibi mezarlığa gittim,
bir çukur kazıp mezarının yanına bir fotoğrafını koydum.
Al, bak.
- Bu ne? - Polis celbi.
O harika öğretmeni Allen'ı şikâyet etmiş.
- Alice mi? - Evet.
İnanmıyorum.
Apartmanının yanındaki bankta oturmuş,
ayrılmak istememiş.
Orada öylece oturmuş. Hayatının son iki haftasında aklını kaçırmıştı.
Kadının müdürle ilişkisi olduğunu öğrenince çılgına dönmüş.
- Hangi müdürle? Thomas mı? - Evet.
- İnanamıyorum. - Böyle oldu ama işte.
Müdürle ne işi varmış? Adam çok kurnaz.
Demek ki kurnaz erkeklerden hoşlanıyor. Artık ne önemi var Daniel?
Ne bileyim, inanamadım...
- Niye böyle bir şey için polise gitsin? - Artık bir önemi yok, Daniel.
Okul müdürüyle de konuştuğunu biliyorum.
Talep ettiğin şey de çok hoştu.
Ama biz burada işleri böyle yapmayız.
Her halükârda, geldiğin için teşekkürler.
New York'taki hayatına geri döndüğünde
gelecekte yapacağımız her anma törenine seni davet edeceğim.
Elbette. Evet, bugün dönüyorum.
Geldiğin için teşekkür ederim, Daniel. Her şey için teşekkürler.
Daniel. Burada ne işiniz var?
- Girebilir miyim? - Tabii.
Geçin lütfen.
Bunu bana açıklayabilir misiniz?
Bu nedir?
Bu sabah Rachel'a gelmiş.
Daniel, bir noktada, başka bir seçeneğim yoktu.
Şikâyette bulundum.
- Peki bundan neden bahsetmediniz? - Çünkü... Bilmem.
Dün yarım gün birlikte sağda solda dolaştık.
Neden söylemediniz? Nasıl olabilir ki bu?
Allen hakkında şikâyette bulunmuşsunuz. Neden?
Daha fazla dayanamadım, Daniel. Beni rahat bırakmadı.
- Dayanamadım. - Peki.
Neden polisi karıştırdınız? Anlamadığım bu.
O, öğrencinizdi. Bir öğretmen bunu nasıl yapar?
Kendisini seven öğrenciyi polise vermek...
Bir gece gidip müziğini dinliyorsunuz. Ertesi gün şikâyetçi oluyorsunuz.
O geceye gitmek hataydı, demiştim.
Kimin hatası? Sizin. Size şiir yazan bir çocuk bu.
Sınıfa taziye mektupları yazdırıp moral vermek için size sarılıyor.
Şu masum aşkın çocuksuluğuna bakın. Siz peki? Polis çağırıyorsunuz.
Dayanamadım diyorum. Gece gündüz o bankta oturdu.
Ne olmuş yani? Polise gitmeniz mi gerekiyordu?
Kazayla aynı günmüş. Polis gelmiş, o da kaçıp kaza geçirmiş.
- Ne yapacağımı bilemedim. - Ona ihanet ettiniz.
Kaçması sizin hatanız, polisten kaçtı öldü.
- Delilik bu! - Deli olan sizsiniz! Yaptığı tacizdi.
Bana işkence ediyordu. Rahat bırakmıyordu.
Her yerde peşimdeydi. Beni tehdit etti.
Görüştüğüm kişiye zarar vereceğini söyledi.
"Neredesin?" diye hep arardı.
Hayatımı mahvediyordu. Başka ne yapacağımı bilemedim.
Onu görmeye dayanamıyordum artık.
Onu görmeye dayanamıyordum. Özür dilerim.
Affedersiniz, geri dönebilir miyiz?
Cennetin Kapıları Mezarlığı'na gitmek istiyorum.
- Gidersek geç kalırsınız efendim. - Olsun, biraz gecikebilirim.
Yeter artık.
Onu unut. Bu kadar yeter.
Daniel. Bana katılmak ister misiniz?
Bugün Elizabeth'in doğum günü, şarap getirmiştim.
- Olur tabii. - Güzel.
Evet. Önerdiğiniz gibi çerçevelettim.
- Su, kar falan, hiçbir şey geçirmez. - Mükemmel.
Ben de New York'a dönüyorum.
- Sahiden mi? - Evet.
Buyurunuz.
- Şerefe. - Şerefe.
Şuna baksanıza.
Allen, Elizabeth'le tanışsa ona âşık olurdu.
Tam Allen'a göre. Hayatının bütün seyri değişirdi.
Belki her şey bambaşka olurdu.
Bazen ben de düşünüyorum, Elizabeth birine âşık olsa ne olurdu diye.
- Birbirlerine kesin âşık olurlardı. - Onun depresyonu Allen'ı rahatsız etmezdi.
Elizabeth'i güldürürdü belki.
Kendini ona verirdi. Ona kul köle olur, şiirler yazardı.
Bir an dibinden ayrılmazdı.
- Allen çok şehvetliydi. - Lütfen.
Bir çift olsalardı nasıl olurdu diye düşünüyorum.
Elizabeth hüznünü tümden terk etmemiş olsa bile.
Âşık olmak her şeyi çekilir kılar, üzüntüyü bile.
Belki tanışırlar. Sonuçta buradalar.
Hiçbir yere gitmediler. Buralarda dolanıyorlar.
Evet, çok tuhaf. Bu korkunç ölüm ve acı yılında,
karım Sonia ile... Çinli komşularımızı anlatayım o zaman.
Taocular. Söylediklerine göre bir gelenekleri varmış.
Bir genç kadının öldüğünde, onu ölen bir başka genç adamla evlendirirlermiş.
Onları bir düğünle birleştirirlermiş,
her neredeyseler sonsuza dek birlikte yaşasınlar diye.
Sonia da biriyle olması için Elizabeth'i evlendirmek istedi.
Sonia ile kendimi, Elizabeth'e göre birini bulmak için
oğlunu kaybetmiş Çinli aileleri gözden geçirirken buldum.
Kâbus gibiydi.
Dünyadaki en mantıklı, harika insan olan karın,
aniden gözlerinin önünde deliriyor.
Onları gerçek bir düğünde birbirleriyle eşleştirdiler yani?
- Evet. - Davetliler falan?
- Evet, tam bir düğün. - Ne oldu? Yaptınız mı?
Hayır. Neyse ki yıldı ve pes etti.
Çok da kötü bir fikir değilmiş.
- Ne o? - Bu düğün olayı. Etkileyici.
Yani bunu yapan Allen ve Elizabeth olsa bile.
- Şaka mı bu? - Ne kaybederiz?
Bu insanlar bizim sevdiklerimiz. Onlarla özel zaman geçirmek istemez miyiz?
Bir parti verir, insanları davet ederdik.
Beyaz giyinin, derdik. Aptal çocukluk anıları anlatırdık.
Şiirler okurduk. Çılgınca, biliyorum ama çok da çekici.
- Hadi ama... - Ben ciddiyim.
Jacob, bu çok...
Bak, hayatta olsalardı,
telefon numaralarımızı değiş tokuş ederdik, hepsi bu.
Ama öldüler. Anlamlı bir şeyler yapmalıyız.
Bu düğün de bize o anlamı verecek.
Yani biz öyle göreceğiz. Saçma bir fikir mi bu?
- Evet. - Tamam da onları tanıştıracağız sadece.
- Onları yönlendiririz. Küçük bir partiyle. - Her şekilde yersiz.
- Sonia bu fikirden vazgeçti zaten. - Rachel'ın hoşuna gider.
Allen'ın annesinin.
Ne?
- Bu fikri beğeneceğinden emindim. - Çok uçuk. Kusura bakma.
Biraz alışılmadık.
Rachel, beni tanıyorsun. Uçarı bir adam değilimdir.
Maneviyatım da zayıftır.
Çok alışılmadık, çok uçuk. Ne diyeceğimi bilemedim.
Küçük bir şey, tamam mı? Samimi bir parti gibi düşün.
- Abartılı bir düğün değil. - Açıkçası, Daniel,
sana ne olduğunu anlamış değilim.
Al benden de o kadar.
Birkaç hafta önce oğlum olduğunu bile bilmiyordum.
Şimdiyse, sayende biliyorum.
Rachel, biliyorum. Kulağa çok kopuk bir fikir gibi geliyor.
Ama çok güzel bir kız var. Elizabeth. Kızıl saçlı, soluk tenli.
Tam Allen'ın âşık olabileceği tipte biri.
O da 12 yaşından beri depresyondan mustaripmiş.
18 yaşında daha fazla dayanamayınca intihar etmiş.
- Allen depresif kadınları sevmez miydi? - Severdi sanırım.
Öğretmenini unutmasına yardım etmeliyiz.
- Allen öldü, Daniel. - Elizabeth de.
İkisi de aynı yerde. Arkadan itilmeleri lazım sadece.
- Alice'e takılıp kalmış. - Özür dilerim. Bence yeter.
Bu saçmalıktan sıkıldım. Gerçekten, üzgünüm, yetti artık.
Mezarının yanına fotoğrafını gömmek saçmalık değil ama?
O istedi.
Ben de çıkardım oradan.
- Fotoğrafı çıkardın mı? - Evet.
- Neden? - Yeter çünkü.
- O öğretmenden sıkıldım. - Aklını kaçırmışsın sen, Daniel.
Özür dilerim. Affedersiniz, efendim. Beyefendi...
Geç saatte müzik çalmak otel kurallarına aykırı. Özür dilerim.
- Özür dilerim. Tamam. - Teşekkürler.
Bunu yaptığın için sağ ol.
Daniel, açıklığa kavuşturayım:
Düğünden veya başka bir çılgınlıktan bahsetmek yok, tamam mı?
Tatlı bir çiftle bir araya gelip çocuklarımızdan bahsedeceğiz.
- Olay bundan ibaret. - Aynen öyle.
Evet.
- Hazır mısın? - Evet.
- Merhaba. - Daniel.
- Merhaba. - Bu Rachel.
- Merhaba. Jacob. - Rachel.
- Ben Sonia. Memnun oldum. - Merhaba, Sonia.
- Hakkınızda çok şey duydum. - Müthiş aydınlık bir ev.
- Sağ olun. - Sonia çizdi.
- Çok güzel. - Teşekkür ederim.
Bu taraftan.
Yirmi bin kalori. Tam şu anda kalçalarımda hissediyorum.
Teşekkürler.
Türk lokumu. Şuna bakın. Bayıldım. Şuradaki yok mu...
- Annem de aynısından yapardı. - Ya?
- Hayır. - Evet.
- Deneyin lütfen. - Deneyeceğim.
- Ne düşünüyorsunuz? - Bayıldım.
- Harika. - Çok narinler.
Bu işi mi yapıyorsunuz? Türk lokumu falan mı ithal ediyorsunuz?
Hayır canım. Elizabeth'in sevdiği tek tatlı bu.
- Allen lokum sever miydi? - Ben de onu düşünüyordum.
Hatırlamıyorum.
Birden belki de hiç denememiş olduğunu düşünmek üzdü beni.
Umarım denemiştir.
Bugün bir iki güzel an yaşadık.
Jacob uzun zamandır aradığımız bir kaydı nihayet buldu.
Mozart'ın 21. Mi Minör Keman Sonatı. Elizabeth çalmıştı.
Şu anda onu dinliyoruz.
- O mu çalıyor? - Aynen öyle.
- Çok güzel. - Teşekkürler.
Ben de Allen'ın çaldığı başka bir parçayı getirdim.
- Hemen sonra dinleyebiliriz. - Olur.
Tabii.
Çok güzel.
Diğer güzel şey. Fotoğrafı getirsene.
Çok heyecan verici.
Bakın.
İnanılır gibi değil. Hamilton Bulldogs. Şuna bak.
- Evet. - Allen'ın takımı.
Elizabeth, Bulldogs'un kız takımında kaleciydi.
Bu yılki takım. Elizabeth'i Photoshop'la eklemişler.
Bu o. İnanamıyorum.
- Allen da Bulldogs'da mı oynardı? - Hayır, keşke oynasaydı...
Oynayamasa da sıkı bir taraftardı.
- Neden oynayamıyordu? - Bacağında küçük bir sorun vardı.
Ne tür bir sorun?
Bir bacağı diğerinden üç dört santimetre kısaydı.
Aksama falan yoktu ama.
Ayakkabılarının bir tekinde kalın bir taban vardı. Evet.
Bu yüzden fark edilmiyordu.
Ama hokey oynarken bu bir sorundu, taraftarlıkla yetindi.
Bütün maçlara, hatta bazen deplasman maçlarına bile giderdi.
Bu yüzden Elizabeth'in kız takımında olması müthiş.
Birlikte maçlara gittiklerini hayal edebiliyorum da...
- Ne kadar mükemmel olurdu. - Onu birkaç maça götürmüştüm.
Birisi sayı buldu mu çok mutlu olurdu.
Düşünecek olursak, aynı maçlara gitmişler.
Aynı anda aynı sayılarda tezahürat yapmışlar.
Doğru.
Bir şey söylemek istiyorum.
Biraz huzursuzum, bunu dile getirmezsem olmayacak.
Mühim bir şey olmasa da.
Geri kafalı gibi görünebilirim. Ne var ki şu mesele hakkında
ne demiştiniz, bacağı kısa ve aksıyor muydu?
Aptalca olduğunu biliyorum ama bu kısma biraz takıldım.
- Çaresi yok değil gerçi... - Anlayamadım?
Aksamadığını söylemiştim.
Ama bunu ilk kez duyuyorum.
Kulağa aptalca ve önemsiz gibi gelse de...
- Rahatsız edici. Şaşırdım şahsen. - Deli misiniz? Neden bahsediyorsunuz siz?
Bir sıkıntınız mı var?
- Amacım öyle... - Neden bahsediyorsunuz?
Kızınız depresif biriymiş. Depresif bir kızmış.
Muhtemelen depresif bir kadına dönüşüyordu.
Tıbben depresif bir kadın olmak ne demek farkında mısınız?
Size bu konuda çok şey anlatabilirim. Pekâlâ, bu saçmalık bitsin artık.
- Rachel, niyeti başkaydı. - Sağ olun. Benim için zevkti.
Oğlum depresif biriyle olmasın zaten, gidip başkasını bulun.
Rachel, öyle demek istemedi, anlayın.
Rachel! Özür dilerim. Sizinle sonra konuşuruz.
Sinir bozucu olduğunun farkındayım. Ben de rahatsız oldum.
Şu konuyu kapatır mısın artık? Beni rahat bırak.
- Neden benimle böyle konuşuyorsun? - Bu komediden bıktım çünkü.
İğrenç bir kadınmış. Ne kadar aptalım.
İğrenç olsa bile ne önemi var?
En iyi arkadaşı mı olacaksın? Hayır.
Onlarla bir iki kez karşılaşacaksın.
Kim oluyor da Allen hakkında böyle konuşuyor?
Kim oluyor yani? İğrenç bir kadın. Kızı da iğrenç ve depresif.
Elizabeth harika biri. Bence sen de sevdin onu.
- Fotoğrafına nasıl baktın, gördüm. - Allen elini sallasa öyle birini bulurdu.
Neden her şeyi mahvediyorsun? Bunu neden yapıyorsun?
Bazı şeyleri konuşmanın bir yolu yordamı vardır...
- Bunu anlamıyor musun? - Sen de anca yalakalık yap.
Bazı şeylerin tamiri olmaz. Neden kötü olalım?
Orada ağzını açmadan oturdun. Sonra kalktın bir de özür diledin.
"Aksıyordu ama belli olmuyordu." Rezildi.
Afra tafra yapıyorsun bence şu an.
- Afra tafra mı? Adi. - Evet, afta tafra, aynen öyle.
Bak ne diyeceğim, onu anlayabiliyorum.
Evet, onu anlayabiliyorum. Allen'ın babası olmama rağmen
bacağında bir sorun olduğunu
ilk kez duyuşumu hatırladım. Ben de etkilenmiştim.
"Neyse ne" deyip geçmedim. Etkilendim.
Biraz hazmetmen gerekiyor. Eminim sen de ilk duyduğunda zorlandın.
Eminim zorlanmışsındır, bu zor bir şey çünkü.
Onu niye anlayamıyorsun? İlk kez o an duydu ve bu yüzden zorlandı!
- İn arabadan. - Rachel...
İn dedim!
- Selam. - Selam.
- Bir fincan kahve lütfen - Tabii, hemen.
Buranın adresi nedir? Taksi çağırmam lazım da.
- Riverside Caddesi, 190 numara. - Tamam.
300 metre aşağıda taksi durağı var. Sizi orada bıraksaydı ya?
Biraz tartıştık, inmeyi tercih ettim. Kahvemi bitirince taksi çağıracağım.
Peki, nasıl alırsınız? Koyu mu, açık mı?
- Espresso. Koyu olsun. - Tamamdır.
Tartıştık dediniz...
- Konuşup çözebilecek misiniz bari? - Evet, mühim bir şey değil.
Sormamın sakıncası yoksa konu neydi?
Oğlum evleniyor.
Gelinin ailesiyle tanıştık.
Klasik. Konu para mıydı? "Kim ne kadar verecek?"
- Öyle bir şey değil. - Sınıfsal mı? Size benzemiyorlar mı?
- Sınıf hep bir derttir. - Onun gibi bir şey, evet.
Peki ya çocuklar? Gelinle damat. Birbirlerine âşıklar mı?
Evet. Birbirleriyle epey uyumlular.
Âşıklarsa sorun bir şekilde çözülür.
- Evet. - Gerçekten. Güvenin bana, çözülür. Bakın,
sorun çözülürse sizden söz istiyorum, düğünü burada yapacaksınız.
- Nerede "burada"? - Kaç misafir var?
- Küçük bir kutlama olacak, yine de... - Gelin.
Gelin de bakın. Hadi.
Bu taraftan efendim.
Ee, anlaştık mı? Düğünü burada yapacak mısınız?
Umarım.
- Nasılsın, Robert? - İyiyim, sağ ol.
- Girebilir miyim? - Tabii, ama Rachel evde değil.
- Ne zaman döner? - Hiçbir fikrim yok.
Anladım.
- Kavga ettik. Sana anlattı mı? - Evet, anlattı. Evet.
Uğrayıp özür dilemek istedim.
Ziyaret ettiğimiz çift de özür dilemek istiyor.
- Bunu iletmen benim için önemli. - Tamam.
Sonra tekrar gelirim. Görüşürüz, teşekkürler.
Görüşürüz.
Daniel.
Dünden beri seninle konuşsam mı diye düşünüyorum.
Bence yaptığın şey oldukça tatsız. Bu düğün işi tam bir saçmalık. Şaka gibi.
Ama gerçekleşecekse benim de dahil olmam gerekir.
Her aşamasında. Ben onun babasıydım. Onu ben büyüttüm.
Öylece ortaya çıkıp beni görmezden gelemezsin. Rachel ile konuştun,
karar verip kızın ailesine gittiniz.
- Bu ne demek oluyor? - Bak Robert, aptalın önde gideniyim.
Elbette babasısın, elbette her aşamada sen de olmalısın.
Çok özür dilerim. Seni kırmak gibi bir niyetim yoktu asla.
Gerçekten çok üzgünüm.
Pekâlâ. Tamam.
Sanırım Rachel da biraz sakinleşti.
Bana kadından, dün olanlardan bahsetti.
Kalkıp gitmiş. Buna çok güldük.
- Gerçekten mi? - Evet.
Evet, sanırım kendini biraz aptal hissediyor.
Arayıp özür dileyecekti.
- Senden numaralarını alacaktı. - Mükemmel.
Elizabeth'in gerçekten özel olduğunu da söyedi.
Geldiğimiz yerden sunağa kadar olan yere kırmızı halı atabilirim.
Gelin ve damat giriş yaparken harika görünür.
Kırmızı halıya gerek yok.
Buraya gelişleri nasıl olacak?
Bu nikâh biraz farklı.
Tamam, siz nasıl isterseniz.
- Selam, Lillian. Nasılsın? - Merhaba.
Seni gördüğüme sevindim.
- Pekâlâ... Bu yaptığınız şey nedir? - Neymiş o?
- Düğün? - Gerçek bir düğün olmayacak.
Biz ebeveynler için küçük bir parti sadece.
- Bunu yapamazsınız. - Lillian, bunda bir şey yok, merak etme.
- Küçük bir parti. Davetiyeler dağıtıldı. - Davetiye mi?
Allen'ı bu şekilde nasıl evlendirirsiniz? Anlamıyorum.
Özür dilerim. Seni kırmak istemezdim.
O benim sevgilim. Hayatımın aşkıydı, birlikte olduğum tek erkekti.
Bu lanet Elizabeth de kimin nesi?
Lillian, Elizabeth intihar etmiş harika genç bir kadın.
Bu düğün, bu küçük tören, artık hayatta olmayan
iki kişi arasında. Sen hayattasın.
Bana hemen şimdi söz verin.
- Bu düğünü iptal edeceksiniz. - Bu imkânsız.
İnsanların haberi var artık. Mekân da hazır.
Flamenko gitaristi var. Artık çok geç.
Gitarist gelmesin. Bu aptal nikâhı iptal edin.
Her şeyi iptal edin. Allen bunu istemezdi.
- Allen artık burada değil. - Allen burada.
- Lillian. - Çocuğu burada.
- Ne demek istiyorsun? - Duydunuz işte.
Nasıl yani "çocuğu"?
Çocuğu.
Hamile misin?
Evet.
Doğurmak mı istiyorsun?
- Evet, istiyorum. Ama yapamam. - Neden?
Randevumuzu aldık bile.
Babam asla kabul etmez. Annem de kabul etmez.
Karar sana kalsaydı doğurur muydun?
Ben daha 16 yaşındayım.
- Doğru. - Hayatın kayar, diyorlar.
Babam buna asla izin vermez.
- İzin ver, onunla konuşmayı deneyeyim. - Kabul etmez.
Lütfen. Deneyeyim.
Peki. Tamam. Onlara size söylediğimi söyleyeceğim.
Pekâlâ, acınıza ve yasınıza olan saygımızdan sizi dinledik.
Ama dediğimiz gibi, biz kararımızı verdik. Yarına kürtaj randevumuz var.
Bu konu böyle kapanacak.
Evet, tabii ki.
Başka çocuğum olmadığını belirtmek isterim.
Allen'ın dışında.
Rachel şu anda cehennemi yaşıyor.
Ben daha yeni yeni bir şeyler anlıyor,
bir şeyler hissediyorum.
Birden bu şans doğdu. Allen'ın çocuğu çıktı ortaya.
Bu çocuk burada. Bir büyükannesi ve büyükbabası var.
Başka bir büyükannesi, büyükbabası ve bir annesi var.
Bu çocuğun harika bir ailesi var bence.
Bizim açımızdan bu, Rachel'la benim sahip olacağımız tek torun.
Biliyorum ama bizim öyle değil.
Düşüneceğinize dair bize söz verin lütfen.
Pekâlâ.
Düşünecek bir şey yok.
Yine de umutluyuz.
Umut edecek de bir şey yok, düşünecek de. Bu kadar yeter artık.
Neden bizimle böyle konuştuğunuzu anlamıyorum.
Çay nasıl? Güzel mi?
Evet.
- Teşekkür ettiniz mi? - Nasıl yani?
Bırak, Alex. Boş ver.
Beş dakika önce size çay ikram ettik. Bize teşekkür ettiniz mi?
- Hatırlamıyorum, etmişimdir herhalde. - Hayır, etmediniz.
Haklı olabilirsiniz, üzüntüden olsa gerek, dikkat etmemiş olabilirim.
Çocuğunuz üç yıl bu evde yaşadı.
Üç yıl bu evde yemek yedi, bu evde uyudu.
Bir kere olsun teşekkür ettiniz mi? Ona veya bana teşekkür ettiniz mi?
Bir şeye ihtiyacımız var mı diye hiç sordunuz mu?
Sizinle yaşamayı seçmesini zor kabullendim sanırım.
Bir anne olarak zoruma gitti ve gücendim.
O tatlı küçük oğlunuz bana nasıl teşekkür etti dersiniz?
Benden 6.000 dolar çalarak. Bunu biliyordunuz.
Bildiğinizi biliyorum. Aradınız mı hiç? Buraya gelip para verdiniz mi?
"O benim oğlum, sorumluluk benim."
Hayır, yapmadınız. Çünkü bizi küçümsediniz.
Tıpkı o tatlı küçük oğlunuzun bizi küçümsediği gibi.
Sokaktan aldığımız çocuğun annemin odasında uyumasına izin verdim.
Annem ki kanatsız bir melektir...
O kadın her gününü kitap okuyup kusarak geçiriyordu.
Sizin o küçük tatlı oğlunuz kızımı becermek istediğinde,
kızım 13 yaşındaydı, 13!
Annem birden uyanmasın diye
ona uyku hapı verdi.
Yemeğine uyku hapı koydu.
Kızımı rahat rahat becerebilsin diye.
Karım beni hapishaneden arar, annemin sürekli uyuduğunu söylerdi.
Yaşındandır dedik ama hayır.
O pislik ona ilaç veriyordu.
O topal köpek, o nankör mendebur,
o sakat şerefsiz, o lavuk...
Bu kadar küfür yeter.
- Kapa çeneni! - Alex. Şartlı tahliyeni unutma.
Bakın, ikisi de çocuktu. Kızınız 13, Allen 16 yaşındaydı.
Gençlikte böyle ahmaklıklar olur.
- Kapa çeneni dedim! - Hey!
Alex, ne yapıyorsun? Delirdin mi?
- Sus! - Susmayacağım!
- Yeter, yapma! - Hayır! Hayır!
- Lanet olsun! - O harika bir çocuktu!
- Pislik değildi. - Dur, Alex.
- Şerefsiz değildi. - Yeter.
Hayır, harikaydı. Yetenekliydi, seviliyordu.
Kızını becerdiyse sevdiğinden.
- Onu seviyordu. - Ağzını burnunu...
Onunla birlikte olmuş herkesi kıskanıyorum.
- Onu tanıdınız. - Sus.
Kapa çeneni.
- Yürü. - Kafa göz dalacağım.
- Seviliyordu. - Şikâyetçiyim!
Siktir git.
- Tamam. - Sen siktir.
Yürü.
Özür dilerim, uyandırdım. Gündoğumunu bekledim.
Bütün gece etrafta dolandım durdum. Polise gitmedim.
Aklımı kaybettim. Ne yapacağımı bilmez haldeyim.
Bu bebeğin ölmesine gönlüm razı olmuyor.
Merhaba, özür dilerim. Sizi uyandırmak istemedim,
günün aydınlanmasını bekledim.
Uyuyamadım. Sanırım aklımı kaçırıyorum.
Bir çözüm olmalı. Bu böyle olamaz. Bir şey olmalı.
Her şeyimi vermeye hazırım.
Büyük bir fabrikam var. İmkânı olan biriyim.
Lillian'a ve bebeğe her şeyimi vermeye hazırım.
Zengin bir anne çocuk olurlar. Dadıları olur.
Yardımcıları olur.
Yaşıtlarıyla oynamaya devam edebilir.
Kendim için bir şey istemiyorum. Bu bebeğin büyüdüğünü görmek istiyorum.
Bu, işe yarar, değil mi?
Başka ne yapabilirim bilmiyorum.
Yapılacak bir şey yok. Özür dilerim.
Yaşadıklarınıza saygım sonsuz.
Fakat bu çocuk yaşamak zorunda.
Benim çocuğum da yaşamak zorunda. Çok özür dilerim. Kapıyı kapatıyorum.
- Bir dakika lütfen. - Bu kadar yeter.
- İzin ver... - Git.
Lütfen, ben...
Adam haklı. Kızı çocuk daha.
Çocukların yaptığı şeyleri yapmaya ihtiyacı var.
Bir babanın yapması gerekeni yaptı.
Allen, oğlum...
Nasıl bir baba olurdum bilmiyorum.
Öyle bir durum olsaydı yani.
Ama bunca yıl yanılmışım, onu biliyorum.
Sana asla el kaldırmazdım. Asla.
Daniel nerede?
Daniel. Gel. Lütfen. Gel.
Affedersiniz.
Çeviren: Işıl Kocabay fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!