Evet.
İşte yazılarımı yazdığım kulübedeyiz.
Otuz yıldır bu kulübedeyim.
ŞEKER HENRY'NİN İNANILMAZ ÖYKÜSÜ YAZAN, ROALD DAHL
Başlamadan önce ihtiyacım olan her şeyi yanıma almaya önem veririm.
Elbette sigara. Kahve, çikolata.
Başlamadan önce muhakkak ucu sivriltilmiş bir kalem alırım.
Altı kalemim var. Sonra da yazı tahtamı temizlerim.
Hep silgi artığı olmuş.
İşte oldu.
Sonra da nihayet başlarım.
Genelde birkaç düzeltme gerekir.
Evet.
Şey…
Şeker Henry 41 yaşında bekâr ve zengin bir adamdı.
Ölen zengin babası sayesinde zengindi.
Parasını bir eşle paylaşmayacak kadar bencil olduğu için bekârdı.
Boyu 1,88'di ve muhtemelen sandığı kadar yakışıklı değildi.
Giyimine oldukça dikkat ederdi. Takımlarını pahalı bir terziye diktirir,
gömlekleri gömlekçiye, ayakkabıları ayakkabıcıya yaptırırdı.
Berberine on günde bir saçını tıraş ettirir,
o sırada mutlaka manikür de yaptırırdı.
Kır evine eş değer fiyatta bir Ferrari otomobili vardı.
Tüm arkadaşları zengindi ve ömründe bir gün bile çalışmamıştı.
Şeker Henry gibiler dünyanın her yerinde yosun gibi sürüklenir durur.
Çok kötü insanlar sayılmazlar ama iyi de değillerdir.
Hayat dekorunun bir parçasıdırlar.
Henry tipindeki zenginlerin şaşmayan garip bir ortak özelliği vardır.
Müthiş bir "daha zengin olma" dürtüsü.
On milyon katiyen yetmez. Yirmi milyon da öyle.
Daha fazla paraya karşı doyumsuz bir arzuyla
ve bir sabah bankada para bulamama korkusuyla yaşarlar.
Çeşitli yöntemlerle servetlerini artırmaya çalışırlar.
Kimi hisse senedi alıp iniş çıkışını izler.
Kimi arsa, eser ya da elmas alır.
Kimi rulet, yirmibir, at yarışı oynar. Kimi ne bulsa oynar.
Şeker Henry de bunlardandı, üstelik hileden de hiç kaçınmazdı.
Yazın bir hafta sonu Londra'dan taşraya, Sör William W'da kalmaya gitti.
Ev harikuladeydi. Arazi de öyle.
Ama o cumartesi Henry vardığında şakır şakır yağmur yağıyordu.
Ev sahibi ve diğer konuklar oyunlarla vakit geçirirken
Henry keyifsizce cama çarpan yağmur damlalarını izliyordu.
Henry salondan ayrılıp ön koridora çıktı.
Amaçsızca evde dolaşmaya başladı ve sonunda kendini kütüphanede buldu.
Sör William'ın babası kitap koleksiyoncusuydu
ve bu devasa odanın duvarları deri kaplı, hoş antika ciltlerle doluydu.
Henry'nin ilgisini çekmedi.
Macera ve dedektif romanı severdi, burada onlardan yoktu.
Çıkmak üzereyken oldukça farklı bir şeye gözü takıldı.
İki kitabın arasından öne çıkmış olmasa asla fark etmeyeceği kadar inceydi.
Onu raftan çekip aldı.
Okul çocuklarının kullandığı karton kapaklı defterlerden farksızdı.
Kapağı lacivertti ve üstünde yazı yoktu.
İlk sayfada siyah mürekkeple okunaklı bir şekilde şöyle yazıyordu:
DR. Z.Z. CHATTERJEE'DEN
GÖZLERİNİ KULLANMADAN GÖREN ADAM IMDAD KHAN ÜZERİNE RAPOR
Tuhaf. Garip. Bu da ne?
Bir koltuğa yerleşip en başından okumaya başladı.
Henry'nin lacivert defterde okudukları şöyleydi…
Ben Kalküta Lord ve Leydiler Hastanesi başhekimi Z.Z. Chatterjee.
2 Aralık 1935 sabahı dinlenme odasında çay içiyordum.
Yanımda üç doktor daha vardı. Marshall, Mitra ve Macfarlane.
Kapı vuruldu.
"Gir" dedim.
Affedersiniz beyler. Bir ricada bulunabilir miyim?
"Burası özel bir oda" dedim.
Biliyorum. Davetsiz geldim, üzgünüm
ama size çok enteresan bir şey göstermek isterim.
Rahatsız olduk ama bir şey demedik.
Beyler, ben gözlerini kullanmadan gören bir adamım.
60 yaşlarında, ufak tefek, ak bıyıklı ve kulakları siyah kıllarla kaplı biriydi.
Başımı dilediğiniz şekilde elli bandajla sarın,
yine de bir kitabı okuyabilirim.
Gayet ciddi görünüyordu. Merakımı celbetmişti.
Girin lütfen.
Pekâlâ. Dr. Marshall kaç parmak gösteriyor?
-Yedi. -"Tekrar" dedim.
-Dokuz. -"Tekrar" dedim.
-Üç. -"Tekrar" dedim.
-Yine üç. -Tekrar.
Parmak yok.
Hilesi ne?
Hile yok. Yılların eğitiminden sonra başardığım hakiki bir şey.
-Nasıl bir eğitim? -Bağışlayın ama bu özel bir mevzu.
Bizden isteğiniz ne?
Gezici tiyatrodayım. Kalküta'ya bugün geldik.
Akşama Royal Palace Hall'da açılış gösterimiz var.
Gözlerini Kullanmadan Gören Adam Imdad Khan olarak tanıtılıyorum.
Yeni bir şehre geldiğimizde en büyük hastaneye gidip
doktorlardan gözlerimi özenle ve ustaca sarmalarını isterim.
Bu işi doktorların yapması mühimdir yoksa hile yaptığım sanılabilir.
Sonra sokağa çıkıp tehlikeli bir şey yaparım.
Doktorlara baktım. Mitra ve Macfarlane hastalarına dönecekti. Buyurun.
-Marshall dedi ki… -Niye olmasın? Layıkıyla yapalım.
Hiçbir şey görmemesini sağlayalım.
Çok naziksiniz. Dilediğinizce yapın.
"Sarmadan önce göz çukurlarına yumuşak bir şey dolduralım" dedim.
-Hamur? -Güzel. Hastane fırınına git.
Gözkapaklarını mühürlerim.
Uzun koridordan ameliyathaneye götürdüm. "Uzanın lütfen" dedim.
Dolaptan bir şişe kolodyon aldım.
-Bununla gözkapaklarınızı yapıştıracağım. -Nasıl çıkarırım?
Kirpik altına dikkatlice biraz alkol sürün, çözülür.
Katılaşırken gözlerinizi kapalı tutun.
İki dakika geçti. "Gözlerinizi açın" dedim. Açamadı tabii.
Dr. Marshall'ın hamurundan alıp Imdad'ın bir gözüne yaydım.
Çukuru doldurup çevresindeki deriyi de hamurla kapladım.
Diğer gözüne de yaptım.
Kenarlara sertçe bastırdım.
-"Rahatsız ediyor mu?" dedim. -Hiç. Sağ olun.
"Bandajı sen sar" dedim Marshall'a. Parmaklarım yapış yapış.
Seve seve. Bunları şöyle koyalım…
Marshall, Imdad'ın hamurlu gözlerine kalın pamuklar koydu.
Yapıştılar.
Doğrulun lütfen.
Marshall kalın bir bandajla onun yüzünü ve başını sardı.
-Lütfen solunum için burnum açık kalsın. -Elbette.
Biraz dar gelebilir, kusura bakmayın.
Nasıl oldu?
"Şahane" dedim. Feci bir beyin ameliyatı geçirmiş gibiydi.
-Rahat mısınız? -Gayet rahatım.
Böyle itinalı bir iş çıkardığınız için tebrik ederim.
Imdad Khan yataktan kalkıp doğruca kapıya yürüdü.
Daha neler! Gördün mü? Direkt kapı tokmağını tuttu!
Marshall sırıtmayı kesti.
Imdad koridorda normal ve çevik adımlarla yürüyordu.
Beş metreden takip ediyorduk. Kocaman, bandajlı kafasıyla
dosdoğru yürüyen bu adamı izlemek ürkütücüydü…
"Gördü!" diye bağırdım. "Arabayı gördü! İnanılmaz!"
Dr. Marshall yanıt vermedi. Hayretler içerisinde donakalmıştı.
Imdad hiç zorlanmadan merdivenden indi.
Korkuluğu bile tutmadı.
Çıkanlar vardı, tepkilerini görüyorsunuz.
Merdivenleri inince dönüp sokağa açılan kapılara yöneldi.
Dr. Marshall'la yakın takipteydik.
Avluda yalınayak yüz çocuk bağıra çağıra beyaz kafalı ziyaretçimize koştu.
Ellerini kaldırıp onları selamladı.
Bir bisiklete yürüdü, bindi ve avluda sekiz çizdi.
Yalınayak çocuklar tezahüratlarla peşindeydi.
Kornalar çalarak her yönden vızır vızır gelen otomobillerle dolu
işlek trafiğe hızla daldı.
Muhteşem kullanıyordu.
Bir dakika daha izledik. Sonra köşeyi dönüp gözden kayboldu.
-"İnanmakta zorlanıyorum" dedi Marshall. -İnanmakta zorlanıyorum.
"Ben de" dedim.
Galiba bir mucizeye tanıklık ettik.
Gün boyu hastalarla meşgul oldum.
Altıda üstümü değişmek için eve gittim. Uzunca soğuk bir duş aldım.
Belimde yalnızca bir havluyla verandada viski soda içtim.
Yediye on kala Royal Palace Hall'a vardım.
Gösteri iki saatti.
İlginçtir, keyif aldım. Jonglör, yılan oynatıcısı, ateş yutan,
gırtlağından midesine kadar meç sokan kılıç yutucu.
Son olarak coşkulu trompet sesleriyle dostumuz Imdad Khan sahneye çıktı.
İzleyiciler sahneye çağrılıp gözlerini bağladılar.
Bir oğlanın etrafına bıçaklar atıp silahla başındaki teneke kutuyu vurdu.
Son olarak zaten sargılı olan başına bir metal fıçı geçirildi.
Oğlan, Imdad'ın bir eline iğne, diğerine pamuk ipliği verdi.
Önüne kocaman bir büyüteç yerleştirildi
ve hiç falso vermeden ipliği iğne deliğinden ustaca geçirdi.
Hayrete düşmüştüm.
Kuliste Imdad'ı sessizce taburede oturmuş, makyajını silerken buldum.
-Merak ettiniz, değil mi Doktor? -"Hem de çok" dedim.
Kulaklarının üzerindeki gür kıl tabakası yine gözüme takılmıştı.
Bunu daha önce kimsede görmemiştim.
Bir teklifim var. Mesleğim yazarlık değil.
Ama gücü nasıl edindiğinizi anlatırsanız bunu en sadık şekilde yazıya döker,
Britanya Tıp Dergisi'nde, hatta ünlü bir mecmuada yayınlatabilirim.
Tanınmanıza yardımı olur mu?
-Çok yardımı olur. -Şahane.
Tıbbi notlar almak için hızlı bir tekniğim var.
O akşam Imdad'ın söylediği her şeyi harfiyen yazdım.
Şimdi onun ağzından aktarıyorum.
O AKŞAM IMDAD KHAN'IN SÖYLEDİĞİ HER ŞEY
(HARFİYEN)
1873'te Keşmir Eyaleti'nde doğdum.
Babam demir yollarında bilet kontrolörüydü.
Bir gün okulumuza bir hokkabaz geldi ve gösteri yaptı.
Büyülenmiştim.
İki hafta sonra birikimimi alıp
gezici bir kumpanyaya katılmak için kaçtım.
Yıl 1886, yaşım 13'tü.
O grupla üç yıl Pencap'ı baştan aşağı dolaştım.
Sonunda en beğenilen sanatçı olmuştum.
O süre boyunca paramı biriktirdim
ve sonunda birikimim 3,000 rupiyi geçti.
Derken nadir rastlanan yerden yükselme gücü kazanmış
büyük bir yogiden haberdar oldum.
Söylenene göre dua ettiğinde bedeni yerden yarım metre yükseliyordu.
Her şeyden öte çok etkileyiciydi.
Bıyık?
Kumpanyadan ayrılıp
yoginin yaşadığı söylenen Ganj kıyısındaki küçük kasabaya doğru
yola koyuldum.
Bir gün, bir gezginin
yakındaki balta girmemiş ormanda yalnız bir keşişle karşılaştığını duydum.
Bu bilgi bana yetti. Hemen atlı araba kiralamaya gittim.
Sürücüyle pazarlık ederken bir adam çıkageldi,
aynı yöne gideceği için arabayı paylaşıp masrafı bölüşmeyi teklif etti.
Ne mükemmel bir şans ama!
Yol arkadaşımla konuşurken onun büyük yoginin öğrencisi olduğunu
ve efendisini ziyarete gittiğini öğrendim.
Kendimi tutamadım, "Aradığım adam o! Lütfen tanışabilir miyim?"
Yol arkadaşım bana uzun uzun baktı.
"Bu imkânsız" dedi.
O andan itibaren sorularımı cevaplamayı reddetti.
Ancak küçük bir bilgi koparabildim.
Büyük yoginin her gün meditasyona başladığı saati.
Yol arkadaşım arabayı durdurdu, indi ve uzaklaştı.
Yola devam eder gibi yapıp köşeyi dönünce hemen indim,
gizlice geri yürüdüm.
Adam ormanın içinde çoktan kaybolmuştu.
Çalılıkta bir hışırtı duydum. "Bu o değilse bir kaplandır" dedim,
"Birazdan bana saldıracak, parçalayacak ve küçük, kanlı lokmalar hâlinde yiyecek."
Ama oydu.
Adamın yürüdüğü yerde en ufak bir patika emaresi yoktu.
Uzun bambuları ve envaiçeşit bitkiyi yara yara ilerliyordu.
En az yüz metre arkasından ses çıkarmadan yürüdüm.
Sık sık yaptığım üzere onu gözden kaybettiğimde
adım seslerinden takip edebiliyordum.
Bu gerilimli "lideri takip et" oyunu yarım saat sürdü.
Ansızın önümde yürüyen adamın sesi kesildi.
Durup dinledim.
Birden sık çalılığın arasından küçük bir açık alan ve iki kulübe gördüm.
Yüreğim hopladı.
Yakındaki kulübede bir su birikintisi, yanında ibadet halısı, tepesinde ise
güzel, kalın gövdeli, dalları yapraklı ulu bir baobap ağacı vardı.
Muazzam öğlen sıcağında bekledim.
Ağır rutubetli öğleden sonra sıcağında bekledim.
Saat beşe gelirken usulca ağaca tırmanıp yaprakların arasına saklandım.
Büyük yogi nihayet kulübesinden çıktı, halısına bağdaş kurup oturdu.
Her hareketi sakin ve ahesteydi.
Avuç içlerini dizlerine yerleştirdi ve burnundan derin bir nefes aldı,
şimdiden üzerine bir nur indiğini görebiliyordum.
On dört dakika boyunca hiç kımıldamadan o hâlde kaldı.
Sonra onu izlerken gayet açık ve net bir şekilde gördüm ki
bedeni yavaşça yerden yükseldi.
Otuz santim. Kırk. Kırk beş. Elli.
Halının yarım metre tepesindeydi.
Ağacın tepesinde kendi kendime
"Karşında havada oturan bir adam duruyor" dedim.
Saat tuttum, 46 dakika boyunca bedeni havada asılı kaldı.
Sonra poposu yeniden halıya değene kadar yavaş yavaş toprağa indi.
Ağaçtan inip yanına koştum. Büyük yogi el ve ayaklarını yıkıyordu.
"Ne zamandır buradasın?" dedi sertçe.
Birden bir tuğla alıp öyle şiddetli fırlattı ki
dizimin altına çarpınca ikiye bölündü.
İzi hâlâ duruyor. Göstereyim.
Aslında bu bir şans oldu.
Büyük bir yogi öfkesine yenilip tuğla fırlatmamalı.
Yaşlı adam küçük düşmüş, pişman olmuş ve kendini hüsrana uğratmıştı.
Beni öğrenci olarak alamayacak olsa da saldırmasının kefareti olarak
birtakım bilgilendirici talimatlar vereceğini açıkladı.
Gerçi saldırıyı da hak etmiştim.
Yıl 1890'dı. Neredeyse 17 yaşındaydım.
Büyük yoginin talimatı ne miydi? İşte geliyor.
Zihin darmadağındır.
Aynı anda binlerce farklı şeyle meşgul olur.
Gördüklerin, duydukların, kokladıkların, düşündüklerin, düşünmemeye çalıştıkların.
İstediğin an sadece tek bir şeyi zihninde canlandıracak kadar
odaklanmayı öğrenmelisin.
Sıkı çalışırsan bilinçli zihnini
seçtiğin tek bir nesneye üç buçuk dakika odaklamayı başarabilirsin.
Bunun için 20 yıl her gün azimle çalışmalısın.
"20 yıl mı?" diye haykırdım.
20 yıl. Daha uzun da sürebilir. Genelde o kadardır. Belki hiç yapamazsın.
O zamana yaşlanmış olurum!
Süre değişir. Kiminin 10, kiminin 30 yıl sürer.
Çok nadir de olsa
bir iki yılda bu gücü edinmeyi başaran özel biri çıkar
ama milyarda bir. O sen değilsin.
Zihni odaklamak o kadar zor mu…
Neredeyse imkânsız. Deneyip gör. Gözlerini kapatıp bir şey düşün.
Tek bir nesneyi düşün. Gözünün önüne getir.
Birkaç saniyeye zihnin dağılır.
Başka düşünceler doluşur. Çok zor bir şeydir.
Buyurdu büyük, bilge, yaşlı yogi.
Böylece alıştırmalara başladım.
Her akşam oturdum, gözlerimi yumdum
ve en sevdiğim insanı gözümde canlandırdım.
On yaşındayken kan hastalığından ölen ağabeyimi.
Yüzüne odaklandım ama zihnim dağılmaya başladığı an
alıştırmayı kestim ve birkaç dakika dinlenip yeniden denedim.
Beş yıl her gün çalıştıktan sonra bir buçuk dakika boyunca
sadece ağabeyimin yüzüne odaklanabiliyordum.
İlerleme kaydediyordum.
Bu arada hokkabazlık numaralarıyla epey para kazanmaya başladım.
El çabukluğuna doğuştan yatkınım fakat alıştırmalarıma hep devam ettim.
Her akşam nerede olursam olayım, sessiz bir köşeye çekilip
zihnimi ağabeyimin yüzüne odakladım.
Bazen bir mum yakıp aleve bakarak başlardım.
Bildiğiniz üzere, mum alevi üç kısımdan oluşur.
Üstteki sarı, alttaki leylak rengi ve içindeki siyah kısım.
Mumu yüzümden 40 santim öteye, gözlerimle aynı hizaya yerleştirir
ve yukarı aşağı bakarak göz kaslarımı az da olsa oynatmak zorunda kalmazdım.
Etrafımdaki her şey kaybolana dek tam ortadaki siyah kısma bakardım.
Sonra gözlerimi kapatıp ağabeyimin yüzüne odaklanmaya başlardım.
1907'de, 34 yaşına geldiğimde
zihnim hiçbir şekilde dağılmadan üç dakika odaklanabiliyordum.
Aynı sıralarda küçük bir yeteneğin de farkına vardım,
varla yok arası tuhaf bir histi.
Gözlerimi kapatıp bir şeye dikkatle, aşırı yoğunlaşarak baktığımda
baktığım nesnenin dış hattını görebiliyordum.
Yoginin dediği bir şeyi anımsadım.
"Kimi kutsal insanların odaklanma gücü öylesine gelişmiştir ki
gözlerini kullanmadan görebilirler."
Her gece mum aleviyle alıştırma yaptıktan sonra
bir kahve içer, göz bağı takıp oturur, gözlerimi kullanmadan görmeye çalışırdım.
İskambil destesiyle başladım.
Arkayı inceledim, değerleri tahmin ettim. Anında %60 başarı elde ettim.
Sonra dünya ve seyir haritaları alıp odamın her yerine astım.
Saatlerce gözlerim bağlı onlara bakıp küçük yazıları okumaya çalıştım.
Sonraki sekiz yıl her akşam bu tarz pratiklere devam ettim.
1915'te artık bir kitabı baştan sona gözlerim bağlı okuyabiliyordum.
Başarmıştım!
Nihayet bu güce sahiptim.
Bildiğiniz üzere bu, hokkabazlık numaram oldu.
İzleyici bayıldı ama hâlâ kimse gerçekliğine inanmıyor.
Sizin gibi ustaca gözlerimi bağlayan doktorlar bile
gözler kullanılmadan görülebileceğine inanmıyor.
İmgeyi beyne yollamanın başka yollarını unutuyorlar.
Imdad Khan sustu. Yorulmuştu. "Hangi yollar?" diye sordum.
Açıkçası bilmiyorum.
Görme işi vücudun başka bir yeriyle yapılıyor.
Neresiyle?
O gece uyumadım.
Bu adam bilim insanlarını sevinçten havalara uçururdu.
Belki yaşayan en değerli insandı.
Biyoloji, kimya veya sihirle
bir imge gözler kullanılmadan beyne nasıl gönderilebilir, öğrenmeliydim.
Körler görebilir, sağırlar duyabilirdi. Kim bilir daha neler.
"Bu müthiş adam boşlanmamalı" diye düşündüm.
Imdad'ın o akşam anlattığı her şeyi titizlikle yazıya geçirdim.
Durmadan beş saat yazdım.
Sabah sekizde hastaneye gitmeden en önemli kısmı bitirdim,
demin okuduklarınızı.
Marshall'ı öğlen çay molasında görebildim, on dakikada anlatabildiğim kadar anlattım.
"Akşam tiyatroya gideceğim" dedim. Onu kaybedemeyiz.
Ben de geleyim.
18,45'te Royal Palace Hall'a gittik. Park ettim, beraber tiyatroya yürüdük.
"Bir terslik var" dedim. Kalabalık yoktu, kapılar kapalıydı.
Gösteri afişi hâlâ asılıydı ama biri üstüne siyah bir yazı geçmişti…
"Bu akşamki gösteri iptal."
Kilitli kapının oradaki yaşlı bekçiye sordum, "Ne oldu?"
Biri öldü.
-"Kim?" Elbette cevabı biliyordum. -Gözlerini kullanmadan gören adam.
-"Nasıl?" diye haykırdım. -Uyudu ve bir daha uyanmadı.
Olur böyle şeyler.
Yavaş yavaş arabaya yürüdük.
Yoğun bir keder ve öfke hissediyordum.
Bu kıymetli adamdan gözümü ayırmamalı, misafir edip ilgilenmeliydim.
Imdad mucizeler yaratmış,
sıradan insanların erişemeyeceği gizemli güçlerle bağlantıya geçmişti.
Şimdiyse ölmüştü. "Buraya kadarmış" dedi Dr. Marshall.
Buraya kadarmış.
"Evet" dedim.
"Buraya kadarmış."
Imdad Khan'la iki görüşmeme dair her şeyin gerçek ve aslına uygun kaydıdır.
Vay canına.
İşte bu son derece ilginç.
Fevkalade bir bilgi bu.
Hayatımı değiştirebilir.
Henry'nin sözünü ettiği bilgi
Imdad Khan'ın kapalı duran iskambilleri okuyacak şekilde kendini eğitmesiydi.
Malumunuz, hilekâr bir kumarbaz olan Henry servet kazanabileceğini hemen fark etti.
Uşağın bulunduğu servis odasına inip mum, şamdan ve bir cetvel istedi.
Odasına götürdü, kapıyı kilitledi, perdeyi çekti, ışığı söndürdü.
Mumu tuvalet masasına koydu, sandalye çekti.
Gözlerinin fitille yeksan olduğunu memnuniyetle fark etti.
Defterde yazıldığı gibi, cetvel yardımıyla yüzüyle mum arasında 40 santim bıraktı.
Imdad Khan en sevdiği kişinin, yani vefat eden ağabeyinin yüzünü
gözünde canlandırıyordu.
Henry'nin kardeşi yoktu.
O da kendi yüzünü gözünde canlandırmaya karar verdi.
Henry alevin ortasındaki siyah kısma gözünü diktiğinde
olağanüstü bir şey oldu.
Zihni tamamıyla boşaldı, beyni kıpırdanmayı kesti
ve bir anda tüm bedeninin
o küçük, siyah, yanan hiçliğin içinde rahat ve sıcacık sarmalandığını hissetti.
Açıkçası bu sadece 15 saniye sürdü.
Sonrasında iki eli kanda olsa
günde beş kez mumla pratik yapmayı alışkanlık edindi.
BİR AY SONRA
İlk kez bir şeye yürekten bir hevesle kendini adamıştı
ve fevkalade bir ilerleme gösteriyordu.
Altı ay sonra
zihnine başka hiçbir düşünce girmeksizin üç dakika boyunca
yalnızca kendi yüzüne odaklanabiliyordu.
"O benim" diye düşündü.
"Müthiş bir hızla yoga gücü edinebilen o milyarda bir rastlanan kişi benim."
11 BUÇUK AY SONRA
İlk yılın sonunda beş buçuk dakikayı geçmişti.
Vakit gelmişti.
16 EYLÜL 1959
Londra'daki oturma odası. Gece yarısı.
Henry ilk kez bir desteyi kapalı olarak önüne koyup
üsttekine odaklanırken heyecandan titriyordu.
Başta sadece kartın arkasındaki ince kırmızı çizgileri gördü,
dünyanın belki de en yaygın iskambil deseniydi.
Sonra deseni bırakıp odağını kartın diğer yüzüne çevirdi.
Kartın arkasındaki görünmeyen yüzüne yoğun bir şekilde odaklandı.
Otuz saniye geçti. Bir, iki, üç dakika.
Henry kılını kıpırdatmadı. Çok gelişmiş odaklanma gücü kusursuzdu.
Kartın arka yüzünü gözünde canlandırdı. Zihnine başka düşünce giremezdi.
Dördüncü dakikada bir şey oldu. Yavaş, büyülü ama belirgin bir şekilde
siyah bir leke maçaya, eğri bir şekil beşe dönüştü.
Maça beşlisi.
Titreyen parmaklarıyla kartı alıp çevirdi.
"Başardım" dedi.
Henry takıntılı hâle geldi. Erzak almak dışında evden çıkmıyordu.
Gündüzleri ve geç saatlere dek kronometreyle kartların başında durup
saniye saniye süresini azaltıyordu.
Bir ayda bir buçuk dakikaya düşürdü, altı ayda 20, yedi ayda ise 10 saniyeye.
Hedefi beşti.
Kartı en fazla beş saniyede okuyamazsa kumarhanelerde başarılı olamazdı.
Ancak hedefine yaklaştıkça ulaşması zorlaştı.
On saniyeden dokuza inmek dört, sekize inmek beş hafta sürdü.
Artık sıkı çalışmak yormuyor, 12 saat aralıksız çalışabiliyordu.
Er geç hedefe ulaşacağından emindi.
Son iki saniye en zoruydu, 11 ay sürdü. Ama bir cumartesi akşamüstü…
Beş saniye. Her kartta süre tutarak desteyi elden geçirdi.
Beş saniye.
Bu ana ulaşması ne kadar mı sürmüştü?
Kesintisiz bir çabayla geçen üç yıl üç ay.
Londra'da yüzü aşkın yasal kumarhane vardı.
Henry en az 10'una üyeydi. En sevdiği Lord's House'tu.
Görkemli bir George dönemi konağındaydı ve en klasıydı.
-İyi akşamlar Bay Şeker. -Dedi, işi simaları unutmamak olan adam.
Henry muhteşem merdiveni çıkıp kasaya yöneldi.
10,000 pauntluk bir çek yazdı.
Tombul kadınlar, yemlikteki tavuklar gibi rulet çarkına üşüşmüştü.
Gözleri hırsla parlayan pancar suratlı, purolu adamlar fişlerini sayıyordu.
Tuhaf. Henry ömründe ilk kez
bir salon dolusu iğrenç zengine tiksinerek baktı.
Yirmibir masasında, krupiyenin size göre solunda boş yer aradı.
Henry'nin plakasını alıp bir yuvaya yerleştirdi.
Kara gözlü, soluk tenli, genç sayılabilecek bir adamdı.
Gülümsemiyor, gerekmedikçe konuşmuyordu. Elleri narin, parmakları hesaba yatkındı.
Bir yığın 25'lik fiş alıp blok hâlinde yerleştirdi.
Saymasına gerek yoktu, parmakları hata yapmazdı.
Fişleri Henry'ye itti.
Henry fişlerini dizerken destenin en üstündeki karta baktı.
Beş saniyede on olarak okudu. Sekiz fiş koydu, 200 paunt.
Lord's House'ta limit buydu.
Kendisine onlu verildi. İkincisi dokuzluydu. Toplam 19.
19'da beklersin. Krupiyenin 20 veya 21 yapmamasını umarsın.
Usul budur.
-Sıra Henry'ye gelince, krupiye… -19.
Dedi ve sonrakine geçti. "Durun" dedi Henry.
Krupiye, Henry'ye döndü. Kaşlarını kaldırdı, tepkisiz baktı.
-19'da mı çekeceksiniz? -Dedi sakince.
19'dayken kaybettirmeyecek sadece iki kart vardı, as ve ikili.
Ortada 200 paunt varken 19'da kart çekmek için deli olmak lazımdı.
Sonraki kart açıkça görülüyordu. Krupiye dokunmamıştı.
"Evet" dedi Henry. "Bir kart daha." Omuz silkip verdi.
Onlu ve dokuzlunun yanına sinek ikilisi geldi.
-21. -Dedi donuk bir sesle.
Kara gözlerini Henry'ye dikerek sessiz, dikkatli ve şaşkın bakakaldı.
Henry onu afallatmıştı. 19'da kart çekeni belki de hiç görmemişti
ama bu adam şaşırtıcı şekilde sakin ve kendinden emin kart çekip kazanmıştı.
Henry bu bakışı görünce aptalca bir hata yaptığını anladı.
Dikkat çekmişti. "Affedersiniz."
Bunu asla yapmamalıydı.
Çok dikkat etmeli, hatta bazen bilerek kaybetmeliydi.
Oyun devam etti.
Henry o kadar avantajlıydı ki kazancını makul düzeyde tutmakta zorlandı.
Bir saatte 30,000 paunt kazandıktan sonra bıraktı.
Kolayca bir milyon kazanabilirdi.
Teşekkürler.
Henry artık kesinlikle dünyadaki herkesten daha hızlı para kazanabilecek durumdaydı.
Enteresan.
Bu hikâye gerçek değil de kurgu olsaydı
bu noktada şaşırtıcı ve heyecanlı bir şey uydurmak gerekirdi.
Dramatik ve sıra dışı.
Mesela Henry evine gider, parasını saymaya başlar.
Belki o sırada kendini hasta hissetmeye başlar.
Göğsüne sancı girer.
Hemen yatmaya karar verir, soyunur. Çıplak hâlde pijamasını giymeye gider.
Duvardaki boy aynasının yanından geçerken durur.
Alışkanlık gereği otomatikman odaklanmaya başlar.
Birden vücudunun içini görür.
Röntgen gibi ama daha iyisi. Her şeyi görür.
Damarları, pompalanan kanı, karaciğeri, böbreği, bağırsağı.
Atan kalbini görür.
Göğsünde sancıyan yere bakar
ve sağdan kalbe giden büyük damarda koyu renkli bir yumru görür.
Pıhtı. Önceleri pıhtı durağan gibidir.
Sonra hareket eder. Hafifçe, sadece bir milim kadar.
Arkasından pompalanan kanın ittiği pıhtı yine hareket eder.
Bir santim kadar ilerler. Henry dehşetle izler.
Serbest kalmış ve damarda ilerleyen büyük pıhtının
kalbe ulaşacağını biliyordur.
Ölmek üzeredir.
Kurgu için fena bir son değil ama bu hikâye kurgu değil, gerçek.
Doğru olmayan tek kısmı Henry'nin adı. Şeker Henry değildi. İsmi korunmalı.
Hâlâ korunması şart.
Onun dışında bu gerçek bir hikâye
ve gerçek olduğu için sonuna sadık kalmalıyız.
Gerçekte şöyle oldu…
Henry bir saat yürüdü. Serin ve hoş bir akşamdı.
Şehir hâlâ capcanlıydı.
Ceketinin iç cebindeki kalın para destesine dokundu.
Hafifçe sıvazladı. Bir saat için çok iyi paraydı.
Ancak kafası karışmıştı.
Büyük başarısı neden bu kadar az heyecan vermişti, anlamıyordu.
Bu üç yıl önce, yogadan evvel olsaydı
heyecandan deliye döner, kutlamak için gece kulübüne koşardı.
Ama Henry heyecan değil, üzüntü duyuyordu.
Her bahiste kazanması garantiydi.
Heyecan, beklenti, tehlike yoktu.
Elbette dünyayı dolaşıp milyonlar kazanabilirdi
ama eğlenceli olacak mıydı?
Öte yandan, yoga güçlerini elde etmek için yaşadığı süreç
hayata bakışını külliyen değiştirmiş olamaz mıydı?
Olabilirdi.
Henry ertesi sabah geç uyandı, kalktı,
tuvalet masasında duran kocaman desteyi gördü
ama onu istemedi.
-Bu ne? -Günaydın beyefendi.
-O sizin! Bir hediye. -Ben…
-Ne? -Cebinize koyun!
Peki.
-Bu da ne? -Para.
Sizin olsun!
Hey!
Hadi!
Kapı çaldı.
Ne yaptığını sanıyorsun?
Kalabalık için üzgünüm. Para dağıtıyordum.
İzdiham yaratıyorsun!
Para dağıtıyordum. Pardon, bir daha yapmam. Şimdi giderler.
Polis elini belinden çekip 50 paunt uzattı.
-Siz de almışsınız. -Bu bir kanıt. Para nereden?
Yirmibirden kazandım. Şansım çok yaver gitti.
Henry kulübün adını verdi, polis yazdı.
Sorun, doğrularlar.
-Defteri indirdi. Umurumda değil. -Ya?
Hem de hiç.
Hatta hikâyene inandım ama bu, yaptığını katiyen mazur göstermez.
Yasa dışı bir şey yapmadım, değil mi?
Yasa dışı mı?
Aptalın tekisin!
Şansın dönüp de öyle büyük bir meblağ kazandıysan
ve dağıtmak istiyorsan pencereden atmazsın.
Hayrı dokunacak bir yere verirsin. Bir hastaneye, yetimhaneye.
Ülke, çocuklara Noel'de hediye alacak para bulamayan
hastane ve yetimhanelerle dolu.
Senin gibi hayatında hiç yokluk çekmemiş şımarık bir aptal ise
kalkmış sokağa para saçıyor!
Polis hışımla merdivenden inip kapıdan çıktı.
Henry kımıldamadı.
Polisin öfkesi ve sarf ettiği sözler onu derinden sarsmıştı.
Utanmıştı.
Berbat bir histi.
Henry ansızın bedenine güçlü bir elektrik yayıldığını hissetti
ve her şeyi değiştirecek şahane bir fikir geliştirmeye başladı.
Şahane fikrini mümkün kılacak şartları düşünerek volta atmaya başladı.
Bir, şu andan itibaren hayatımın her günü çok büyük paralar kazanacağım.
İki, aynı kumarhaneye altı ayda bir kereden fazla gitmeyeceğim.
Üç. Tek oturuşta çok fazla kazanmayacağım. Gecede 50,000 paunt, sınırım bu.
Dört. Yılın 365 günü gecede 50,000 paunt.
18,25 milyon paunt eder.
Beş. Yer değiştireceğim. Bir şehirde üç geceden fazla kalmayacağım.
Londra, Monte-Carlo, Cannes, Biarritz,
Deauville, Las Vegas, Meksiko, Buenos Aires, Nassau.
Altı. Kazandığım parayla tüm dünyada hastaneler ve yetimhaneler açacağım.
Klişe ve duygusal bir hayal gibi gelse de, ki bence gerçekleştirebilirim,
hiç de klişe olmayacak. Bence müthiş etkileyici olacak.
Yedi. Bir ortak lazım.
Parayı alıp ihtiyacı olanlara yollayacak bir masa başı çalışanı.
Sonsuza kadar yürekten, koşulsuzca güveneceğim biri.
John Winston Henry ile babasının muhasebecisiydi.
Onun babası Henry'nin dedesinin muhasebecisiydi.
Dünyanın en zengini olabilirsin.
Dünyanın en zengini olmak istemiyorum.
İngiltere'de iş yürütemem. Vergiciler el koyar.
İsviçre'ye taşınmalıyım ama hemen olmaz. Bekâr değilim, sorumluluklarım var.
Ailemle konuşup ortaklarıma bildirmeliyim.
Evi satıp İsviçre'de ev bulmalı, çocukların kaydını aldırmalıyım.
Bunlar zaman alır.
Bir yıl sonra Henry, Lozan'daki John'a toplam 120 milyondan fazla göndermişti.
Para haftanın beş günü Winston Şeker Ltd. adlı şirkete geliyordu.
Paranın kaynağını ve harcanacağı yeri sadece John ve Henry biliyordu.
Pazartesi havaleleri yüklüydü
zira bankaların kapalı olduğu hafta sonu kazançları gelirdi.
Akılalmaz bir hızla ilerliyor, haftada birkaç kez kimlik değiştiriyordu.
John genelde Henry'nin yerini
parayı gönderdiği bankanın adresinden görürdü.
Sahiden etkileyiciydi.
Henry geçen yıl 63 yaşında akciğer embolisinden öldü.
Yaklaştığını kendi gözleriyle görse de gayet huzurluydu.
Yirmi yıldır planına riayet ediyordu.
644 milyon paunt kazanmıştı.
Dünyanın her yerinde, iyi yönetilen 21 çocuk hastanesi ve yetimhanesi bıraktı.
Lozan'daki John Winston ve ekibinin idaresi ve finansmanıyla.
Görevi tamamlanmıştı.
Peki bunları nereden biliyorum? Güzel soru. Söyleyeyim.
Henry'nin ölümünü takiben John Winston, İsviçre'den beni aradı.
Kendini sadece
Winston Şeker Ltd. adlı bir şirketin başkanı olarak tanıttı.
Kuruluşun kısa tarihini yazmak amacıyla görüşmek için beni Lozan'a davet etti.
Neden beni seçti, bilmem.
Birçok yazar arasından rastgele olsa gerek.
İyi para vereceğini söyleyip ekledi,
"Yakınlarda muazzam bir adam vefat etti. Adı Şeker Henry'ydi.
Bence insanlar onun dünya için yaptıklarını öğrenmeli."
Hikâyenin gazetede yayınlanacak kadar ilginç olup olmadığını
sorma gafletine düştüm.
John Winston çok rahatsız oldu, hatta belki de gücendi.
Telefonda beş dakikada Şeker Henry'nin gizli kariyerini anlattı.
Artık sır değildi.
Henry ölmüştü ve bir daha kumarhaneye giremeyecekti.
"Geliyorum" dedim.
Lozan'da 70'ini geçmiş John Winston'la ve Max Engelman'la tanıştım.
Max, Henry'yle dünyayı dolaşıp
ona muhteşem kılıklar yaratan ünlü bir makyaj sanatçısıydı.
Ölümü ikisini de yıkmıştı. Max'i John'dan da fazla.
Onu seviyordum. Büyük adamdı.
John Winston bana
1935'te Z.Z. Chatterjee'nin yazdığı orijinal lacivert defteri gösterdi.
Onu harfiyen kopyaladım.
"Son bir sorum var" dedim.
"Ona Şeker Henry diyorsunuz ama gerçek adı bu değilmiş.
Hikâyeyi yazarken gerçek adını vermemi istemez misiniz?"
-Hayır. -Dedi John.
Adını ifşa etmemeye Max'le söz verdik.
Herhâlde er geç sızar.
Tanınmış bir İngiliz ailesindendi ama öğrenmeye çalışmazsanız sevinirim.
Lütfen ona sadece Bay Şeker Henry deyin.
Ben de öyle yaptım.
ROALD DAHL "ŞEKER HENRY'NİN İNANILMAZ ÖYKÜSÜ"NÜ
BUCKINGHAMSHIRE, GREAT MISSENDEN'DAKİ EVİ GIPSY HOUSE'TA BULUNAN YAZAR KULÜBESİNDE
ŞUBAT VE ARALIK 1976 ARASINDA YAZMIŞTIR.
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya