Dostum, üzgünüm dedim.
Çok özür dilerim Renn!
Beni hiç affetmeyecek misin?
Öyle mi? Aman tanrım.
-Çok üzüldüm. -Beni bırakıp gittin.
Biliyorum. Yanımdasın sanıyordum.
-Değildim ama. -Evet.
-Mağazadaydım. -Biliyorum.
Yaşlı bir kadın kayıp mısın deyip durdu, hayır dedim.
Aynı şeyi sorup durdu, nefesi de pil gibi kokuyordu.
AA piller gibi mi?
Bak, Renn.
Çok özür dilerim. Bu bir daha asla olmayacak.
-Söz mü? -Gel.
Seni bir daha asla bir mağazada bırakıp gitmeyeceğim.
-Beni hiç bırakmayacak mısın? -Hiç bırakmayacağım.
-Yüzde yüz? -Yüzde yüz.
Tamam.
Seni hiç bırakmayacağım.
Söz.
Renn. Onu kaybettik.
İYİ YARIM
Davis. Tamam.
Tamamdır. Cleveland. İyi uçuşlar.
-Teşekkürler. -Sıradan alayım.
Selam. Yine ben.
Binmeden bir arayayım dedim.
Burada işler çok karışık, yardımına çok ihtiyacım var.
Selam Renn. Ben Kevin. Sana ne diyeceğim.
Seni şefliğe terfi ettirmeyi düşünüyorum.
Önemli bir şey bu. Birkaç gün izin al, biraz düşün.
Seni arayacağım, tamam mı?
Selam koç. Ben baban.
Seni almamı istersen diye
uçuşunu takip ediyorum. Eve gelmen çok güzel.
İlginç bir şey var mı?
-Efendim? -Bir şey var mı?
-Yok. -Tüh be.
Uzaylılar, robotlar, robotsu uzaylılar falan bekliyordum.
Bilirsin işte.
Evet. Neyse ki hiçbir şey yok.
Sessiz sakin bir uçuş olmasını istiyorsun
ama uçmaktan korkan biri olarak ben de bu uçuşun
bir Michael Bay filmi olmasını çok istiyorum.
-Hangisi mesela? -Con Air, özellikle.
Vay be. Ama şey... Yönetmenin o olduğunu sanmıyorum.
Öyle mi? Peki. Ama süper bir film.
Con Air mi süper?
90'ların aksiyon filmlerinin hepsi süper.
-Uçmaktan korkuyorsun. -Evet.
90'ların aksiyon filmlerinin hepsi süper diyorsun?
-Haliyle. -Bence çok iyi gidiyoruz.
-Ama seni hiç tanımıyorum. -Sor bir şeyler.
Buna pişman olacaksın. Sorularım hiç bitmez.
Tamam, ne tür müzik dinlersin?
Peki köpekler? Yoksa bu muhabbeti hemen bitirelim mi?
Ne iş yapıyorsun? Cleveland son durak mı?
Oralı mısın? Adın ne?
Sırayla gitmeye çalışayım.
Hüzünlü, İngiliz popu. Köpekleri severim, insanlara yeğlerim.
Yazarım. Doğma büyüme Cleveland'lıyım.
Adım da Renn.
Sıra sende.
-Cleveland'lı değilim. -Peki.
Bir iş konferansı için gidiyorum. İsmim Zoey.
Nefis Cleveland havamıza hoş geldin.
-Evet, rezalet. -Öyle.
Evet.
-Evin hanımı mı? -Hayır, kız kardeşim.
Aile ziyareti mi?
Öyle de denebilir.
-Anladım. -Pek değil.
O kadar şüpheli ki
sana milyon tane soru sormak istiyorum ama...
Aracım geldi.
Tamam. Şey, buraları pek bilmiyorsun.
Ne bileyim, bir restoran falan tavsiye edebilirim.
-Şey ister misin... Yani... -Yok, yok. Numaranı ver.
-Peki. -Ver hadi.
-Hiç bilemem bu işleri. -Yok, güzel hallettin.
-Evet. -Öyle.
-Tabii. -Al bakalım.
Görüşürüz.
Uzun yoldan gidebilir miyiz?
-Ne? -Uzun yoldan gidelim.
-Uzun yoldan gidelim sakıncası yoksa. -Bunu da hiç duymadım.
Biraz pahalıya patlar ama olur, bana uyar.
-Beş yıldız ver yeter. -Sağ ol.
-Ne var? -Ellerini göster.
-Anne, espresso kaşığını mı çaldın? -Ne kaşığı?
Siparişini vermediğin espresso için
istediğin o kaşığı diyorum.
-Ha, o mu? -Evet.
Ne olmuş?
Restoranlardan espresso kaşığı çalamazsın.
-Hazırlıklılar. -Kim?
-Stoklarında var. -Ne?
Bir sürü hem de. Çalman hoşlarına gider.
-Öyle mi? -Evet.
Nedenmiş o?
Çalmanı istiyorlar çünkü. Çok var.
Çok var? Yerleri yok. Düşününce mantıklı geldi.
Kaşık hırsızı Robin Hood.
-Evet. -Sen...
Sen kleptomanyaksın, sana ne desem boş.
Delilik bu.
-Bir ton şey çaldın yine. -Bir tane kaşık be.
Gülümse. Hırsız annem. Tamam, hadi gidelim.
KISA HİKAYELER KOMPOZİSYON YARIŞMASI
Geldim, bir saniye. Geldim.
-Selam. -Selam. Geldiğini duymadım.
Evet, yeni geldim. Yol bitmek bilmedi.
Gelip alacaktım seni.
-Meşgulsündür dedim... -Babam da alabilirdi.
Leigh... Tamam, geldim işte.
-Buradayım. -Peki.
-İyi misin? -Ne?
İyi misin?
Evet. İyiyim.
-Tamam, sen yerleş hadi. -Tamam.
-Olur. -Tamam.
Yarın sabah dokuz gibi çıksak iyi olur.
Yapacak çok iş var. Sabah dokuz.
-Dokuz. Tamamdır. -Tamam.
-Gelmene sevindim. -Seni görmek de güzel.
Ne diyorum ben ya.
Orada değil. Güzel içki mi arıyorsun? Başka yere koydum.
Söyleseydin alırdım seni.
-Biliyorum. -Yolu uzatmayı seviyorsun.
Ne âlemdesin?
İyiyim işte.
-Sende durumlar ne? -Bende mi?
Baba, 15 yıl evli kaldınız.
Sen beni kafana takma. Senin işler ne durumda?
Evin, dairen?
Yani... İyidir işte baba. Niye soruyorsun bunları?
Ne?
Sana destek olamıyorum gibi.
-Nasıl yani? -Destek olamıyorum işte.
-Oluyorsun. -Olamıyorum.
Seni rahatlatacak derin sözler söylemeliyim.
-Ne gibi? -Bilmem.
Thoreau'dan bir söz.
Doğru yazar olmayabilir.
-Ormancı eleman mı? -Evet. Gölete giden.
-Niye o? -Böyle yaparız çünkü.
Olayları atlatacak kelimeleri başkalarından ödünç alırız.
Ağaçlarla ilgili sözler içimi rahatlatmaz.
Ben iyiyim. Sen de iyisin. Leigh, bildiğimiz gibi. Herkes iyi.
İyi falan değiliz. Resmen berbat durumdayız.
Ne güzel, baba oğul şurada oturuyoruz.
Mutfak masasında içip yasımızı yaşıyoruz.
Google'daki teselli sözleri gibi
kulak tırmalamayan bir şey gelmiyor aklıma.
-Google'a mı baktın? -Evet.
-Pardon. Ne dedi peki? -Sıçıp sıvadığımı.
Sıçıp sıvamıyorsun tamam mı? Buradasın işte.
En sevdiğim içkiyi almışsın.
-Google'da şey aramışsın... -"Teselli sözleri".
"Teselli sözleri". Bak. Harika bir iş çıkarıyorsun.
-Harika mı? -İyi, yani.
-İyi. -Evet.
Sıçmaya bir adım.
Hayır, harika olsaydın o zaman tuhaf olurdu işte.
Ben... Yani, bu daha iyi. Bu işte mükemmel olamazsın.
Teşekkür ederim.
-Bunu duymak iyi geldi. -Ne demek. Bu yüzden buradayım.
Gel bakalım.
Tamam. Süper.
-Tamam. -İyi geceler.
-Çok geçe kalma. -Yok. Canım çıktı zaten.
Ağzı kokan iğrenç arkadaşımızın aramızda olmaması
-çok tuhaf. -Evet, ben de özledim onu.
Ben de özledim. Hem de çok. Ama işte buradayız.
-Çok güzelsin. -Öyle olmak istedim.
O gördüğün benim seyahat modumdu.
-Ne içersin? -Şampanya lütfen.
-Vay. -Havaya gireyim dedim.
Bir şampanya lütfen, bir de tekila soda. Limonlu.
-Bu mu yani? -Ne diyeyim?
-Cleveland işte. -Nasıl yani?
"Cleveland işte" ne? Kerpetenle laf alıyorum.
-Hastalarımdan betersin. -Hastaların mı?
Doktor musun?
-Terapistim. -Olamaz.
Bu kötü oldu. Artık burada kalamam. Çok eğlendim ama.
-Hadi be. -Terapistsin
ve şimdi mi söylüyorsun?
-Buna cevap vereyim mi? -Hayır, verme tabii.
Yaşadığın yerde terapi konferansı falan
-yapmıyorlar mı? -Yok, yapıyorlar. Var tabii.
Cleveland ne alaka peki?
Hâlâ niye soruyorsun? Ben sana soru sordum.
Cleveland çocuk olmak nasıl bir şeydi?
Zaten cevap verdim buna ama öyle olsun.
Birinin bodrum katında takılırsın ve yine orada öpüşürsün.
Bodrum merkezli pek çok aktivite var.
Öyle işte, ailenle vakit geçirirsin.
Arkadaşlarınla falan. Öyle işte. Sıra sende.
Şey, buraya terapi konferansına geldim.
-Ve... -Evet, ve...
Bir de boşanmaya.
Boşanmak için Cleveland'a gelindiğini bilmiyordum.
Gelinmiyor. Ama eski kocan nihayet
evden taşınacağında, oradan biraz uzaklaşmak gerekiyor.
Sormamda sakınca yoksa, ölüm sebebi neydi?
Ölüm raporunda aldatmaları yazıyor
ama bu Tony Montana'nın yediği binlerce kurşundan değil de
balkondan düştüğü için öldüğünü söylemeye benziyor.
-Ne manyakça bir benzetme. -Sağ ol.
Üzüldüm. Kötü bir durum.
Ben üzgün değilim.
Peki sen ne ayaksın?
Kız kardeşini ziyarete geldiğini söylemiştin
yanlış hatırlamıyorsam. Neden geldin gerçekten?
-Aile buluşması. -Ne güzel.
Evet.
Ailenle daha çok vakit geçirmene içelim o zaman.
-Şerefe. -Şerefe.
-İyi ki buluştuk. -Evet, bence de. Teşekkürler.
Birer tane daha?
-Olur. -Tamam.
Yolculuk nasıldı?
İyiydi.
Yemek yedin mi?
Hayır.
Karnın açsa yemek de var.
Restoranda hem de?
Ya şey demek istedim...
Merak etmişsindir belki.
Yok, aç değilim. Kimler geliyor?
-Annen, Leigh, ben, sen ve Rick. -Rick mi?
-Rick'i duyunca sevindin mi? -Tabii canım.
-Mutlu bir aile. -Mutlu mu bilmem, bir aile ama.
Annenin şu an tam da buna ihtiyacı var.
-Ve bir mucizeye. -Orası bilinmez.
Araştırmayı gördüm.
-Belki yanılıyorsun. -Çok yeni bir tedavi. Yapma baba.
Biraz olumlu olsan ölür müsün?
Numara mı yapayım?
Yalandan? Bırak baba ya.
Her şey güllük gülistanlık demiyorum.
Numara da yapma, yalan da söyleme.
Ama onu kaybedecekmiş gibi davranma diyorum.
Çünkü...
Daha kaçıracağın pek çok anı olacak bence.
Evet.
-Wheeland. -Barona.
Selam!
-İyi oldu. -Evet.
-İyi görünüyorsun. -Sen de.
Güzel yer.
-Evet. -Yemekler iyidir umarım.
-Bilmiyorum hiç. -İyidir, iyi.
Tamam. Başlamadan önce iki kuralım var.
Birinci kural, ağlamak yok.
Anlaştık mı? Ağlamak isteyen tuvalete gitsin.
İkinci kural, gergin bir ortam yaratmayalım.
Rick yolda, geliyor. Darren burada.
İlk kez bir araya geliyoruz.
-Tuhaf bir duruma dönüşmesin bu olay. -Tamam.
İkinci kuralı çiğnedin.
-Ne o? -Tekila söyledim.
-Cabernet. -Ben de alayım.
Sağ ol anne.
-Şişe söyleseydik. -Ya, evet.
Yolculuk nasıldı?
Yolculuğum iyiydi. Biraz uzun geldi.
Biner binmez
yanımdaki adam ayakkabılarını çıkardı.
-Ne? -Olamaz.
-Çoraplarını da. -Of.
Yolun yarısında bir torba haşlanmış yumurta çıkarıp
-ve soymaya başladı. -Yok artık.
-İnsan yanında yumurta mı taşır? -Yemin ederim.
Seni gördüğüme sevindim dostum.
Evet. Ben de seni.
Beni götürdüğün için çok sağ ol.
-Çok tatlısın. -Ne demek.
-Selam. -Merhaba.
-Selam. -Pekâlâ.
-Şöyle... -Selam.
-Merhaba. -Kusura bakmayın, trafik berbattı.
-Önemli değil. -Acayip bir gün.
Ne? Bara uğradım. Biriyle konuşuyordum.
-İyi. -Ne kaçırdım?
Hiç. Leigh beni kliniğe götürdü de
ona teşekkür ediyordum.
-"Ne demek" dedim. -Sağ ol. Üzgünüm, gelemedim.
Önemli değil. Ben hallettim. Neyse, hadi kadeh kaldıralım.
Geldiğiniz için hepinize teşekkür ederim.
Burada yanımda olmanız benim için çok kıymetli.
Biliyorum, önümüzdeki aylar çok zor geçecek.
Birinci kuralı çiğniyorum.
-Ne? -Çok aptalım.
Ne kuralı? Kural mı koydu bir de?
Boş ver.
Mutlu yıllar sana
Mutlu yıllar, mutlu yıllar
Anlat hadi.
Önce hastaneye, eşyasını almaya.
Sonra Rick'le buluşmaya cenaze evine.
-Sonra rahiple görüşeceğiz. -Kiminle?
Rahip.
-Rahip mi? -Rahip.
-Bildiğimiz rahip. -Evet.
-Kadın Yahudi. -Rahip istemiş, Rick söyledi.
-Rahip istemiş? -Evet.
-Cenazesinde? -Evet.
-Yahudi olmasına rağmen? -Tekrar etme.
-Delilik bu. -Rick öyle söyledi.
Yahudi annemizin papaz istediğini mi?
28 yıllık şu ömrü hayatımda onun bir kere şöyle dediğini duymadım:
"Öldüğümde, cenazemde konuşması için bana muhakkak
-"bir rahip bulun." -Ben bilmem, karar Ricky'nin.
-Çocuklarıyız biz. -Parasını o veriyor çünkü.
Tanrım. Ettiğin lafa bak.
-Nedenmiş? -Yemek mi
ısmarlıyorsun? "Canım soğan halkası çekti.
"Gidip güzel bir et yiyelim." Kadının hayatından bahsediyoruz.
-Evet, pankekler geldi. -Ne yapıyorsun be?
Ekstra çıtır pastırma.
Kavun ve yoğurt? Eksik var mı?
-Teşekkürler. -Afiyet olsun!
Peki, tamam.
-Papazdan sonra? -Anneme gidip
-şey için kıyafet... -Tabut için mi?
-Yakılmak istemişti. -Bunu bilmiyorsun.
-Buradan nefret etti. -Hayır.
Leigh. Buradan nefret ediyordu.
Doğup büyüdüğü yerdi, ondan sevmiştir,
eviydi sonuçta, ama bu yerden nefret ediyordu.
Ve şimdi sonsuza dek soğuk Cleveland toprağına gömülecek.
Seni 30 kere aradım, mesaj attım.
Bir kere cevap verseydin
karar sürecinde belki sen de yer alırdın.
Neyse ne.
Bu bereketli hasat için dua edelim. Verdiğin nimetlere şükürler olsun.
-Âmin. -Tamam.
Rahip olsaydı daha iyi okurdu.
-Yardım eder misin? -Tabii, pardon.
Ohio'da yapılan bir tedavi var. Alınan sonuçlar da iyi.
-Nereden biliyorsun? -Öyle yazıyor burada.
İyi de hepsi sonuçlar iyi der.
Yani, ne bileyim... Doğru bir karar mı, nereden bileceğiz?
MD Anderson'da bir tane var.
Lisa'yı bir arayayım, anlamama yardımcı olur belki...
HEDİYE DÜKKÂNI
Onu çok seviyordu.
-Her gece onunla yattı. -Evet.
-Sen Renn'sin herhâlde. -Evet. Merhaba.
-Nihayet tanışabildik. -Merhaba.
-Tatlım. Başın sağ olsun. -Teşekkürler.
Renn, Kim'le tanıştın mı? Anneme çok iyi baktı.
Fazladan tatlı verirdi.
Annenizi iyi ki tanımışım.
Hadi, benimle gelin. Kalan eşyalarını topladım.
Çok sağ ol oda.
-Anne, hep orada mı kalacaksın? -Evet.
Biz gelelim istersen?
Ha siz gelmişsiniz, ha ben çıkmışım Renn.
-Çıkmayacağım. Hayır. -Anne, geçici bir şey bu.
-Saçın kökü sende. Stres yapma. -Peki.
Bir resim çekip bize gönder istersen,
biz seni görmemiş oluruz, sen de bizi.
Tamam, tamam. Çıkacağım. Bir saniye.
Durabilir miyiz?
Leigh? Bir yerde durabilir misin lütfen?
-Hayır. İşimiz var. -Sadece bir dakika.
-John nasıl? -İyi.
-Ne zaman gelecek? -Bilmem. Ayarlamaya çalışıyor.
O ne demek?
Halletmesi gereken işleri var,
bitirince gelecek.
Sen bana kızgın mısın?
Hayır.
-Eminsin? -Evet.
Bana kızgınmışsın gibi geliyor.
Duygularım neden bir anda önemli oldu?
Başka bir şeylerden konuşalım.
Olur. John nasıl?
Komedi dünyasında buna atıf deniyor.
Komedi de istemiyorum.
Dur. Şu programı tekrar konuşsak?
-Nasıl yani? -Değiştirmeliyiz.
-Neden? -Kravat almam gerek.
-Getirmedin mi? -Kravatım yok ki.
-Yok mu? -Siyah yok yani.
-Cenazede giyebileceğim yok. -İyi, peki.
Niye bozuluyorsun ki?
Arabamı alabilirsin sonra.
Sağ ol.
Şimdi alsam?
Burası çok depresif. Duvara geçirmek istiyorum.
-Hasiktir, gördüm. -Ne?
-Güldün. -Gülmedim.
Dünkü çocuk muyum?
-Güldün işte. -Hafif bir gülümsemeydi.
-Olsun. -Tamam, güldüm.
SHOOK CENAZE EVİ A.Ş.
Ben Rick'i bulayım. Sus.
Olur. Ben de bu Hüzün Şehri'nde takılırım.
SEVDİĞİN BİRİNİ KAYBETMEK KENDİNİ KAYBETMEK DEĞİLDİR
HER YAŞAM KUTLANMAYA DEĞER
-Boşanayım mı? -Bir şey yap anne.
-Rick'ten boşanamam. Şimdi olmaz yani. -Neden?
-Çünkü... Ben... -Öylece katlanacak mısın?
-Çok kötü bir karar. -Tatlım, başka ne yapabilirim?
56 yaşında, iki kere boşanmış
Cleveland'da yaşayan bir kadın olacağım.
Hayatımda kurduğum en hüzünlü cümle.
Evet. Tek hüzünlü kısmı
Cleveland'da yaşıyor olman. Çık git şu şehirden.
Paris'e git. Alaska'ya, Roma'ya git.
-Roma mı? -Evet. Bir yere git.
-Tanrım. -Yeter ki git.
Ye, dua et, sev işte. Dua kısmını çıkarabiliriz.
Sev kısmını da. Öyle bir şey olmuyor çünkü.
-Ne kaldı elimizde? -Ye kaldı...
-Ye, ye. -Ne güzel işte.
Ciddiyim anne. Gerçekten. Git bu şehirden.
-Olmaz, gidemem. İşim var. -Ayrıl işten.
Hayır, ayrılamam. Ev parası ödüyorum.
Sonra, araba var. Burada bir hayatım var.
Çok istesem de yapamam.
-Yapamam. -O zaman ben buraya gelirim.
Bu boşanma sürecinde yanında olacağım, tamam mı?
-Birlikte boşanacağız. -İki boşanmayı mı idare edeceksin?
Sonra sana iyi birini buluruz, güzel vakit geçireceğin birini.
Şuradaki adam gibi mesela. Görmüş geçirmişe benziyor.
Nefis bir hayatı olmuş belli ki.
Dünyayı tanıyor.
Ortalıkta çok seçenek var.
-Şu da hoş. -Evet.
Öyle ama sanki başı bağlı gibi.
Rick o kadar da kötü biri değildi. Gerçekten. Eğlenceli bir adamdı.
Tabii canım. Ciddiyim bak. Buraya gelip
-yardım edebilirim... -Hayır. Gelmiyorsun.
Hayır. Senin de bir hayatın var.
Yazarlığa devam etmelisin. Çok iyi bir yazarsın.
Söz ver bana, yazmayı bırakmayacaksın. Söz ver.
Ciddi misin?
-Söz mü? -Söz.
-Yüzde yüz? -Yüzde yüz.
Renn. Renn.
Aşağı iniyoruz.
Ne yapıyoruz burada?
Bu teselli odasına gelmek ne alaka?
Cenazeci birkaç tabut hazırlıyor.
Onu bekliyoruz galiba.
-Tabut mu hazırlıyor? -Evet.
-Tabut sergisi gibi mi? -Tabut sergisi.
Bir teşhir salonu gibi mi?
Evet. Daha kaç soru soracaksın Renn?
-Kaç tabut var? -Üç.
Bütçeme uygun üç tane vardı.
-Tabut bütçen mi var? -Evet.
Belki kullanılmış, sertifikalı
tabutları da vardır, uygun fiyatlı.
Sen de destek olmak ister misin?
Yazarlıktan istiflediğin paranın bir kısmıyla belki?
-Belden aşağı vurmak bu. -İkiniz de kesin.
Ne yeri ne zamanı. Rick, cenazeci kim?
Bilmem. Burayı işleten tuhaf bir adam.
-Hayır, adı ne yani? -Bob.
-Merhaba, ben Bill. -Memnun oldum.
-Adınız neydi? -Bill.
Bill, tamamdır. Memnun oldum Bill.
Bir saniye lütfen.
Bayan Donnellan, o tabut size çok yakışacak.
Bir ömür eviniz olacak.
Tamamdır, bakalım elimizde neler var.
Hepsi de çok güzel.
Şey sorayım, şu baştaki mesela.
Üzerine özel bir mesaj falan yazdırabiliyor muyuz?
Yoksa standart, "Huzur içinde yatsın" mı?
Hayır, tabii. İstediğiniz gibi ayarlayabiliriz.
İsim, tarih.
-Ünlü sözler. -Ünlü sözler, olabilir.
-Aynen. -Cipskola. Mesela "YOLO".
Renn.
Hadi ama. Annem de gülerdi.
-Baş harfleri mi? -Ona bakmayın.
-Şu soldaki de ilginçmiş. -Çok satan bir model.
Nedeni belli Bill.
Alevli tabut fikri çok iyiymiş.
Nereye gittikleriyle ilgili sevdiklerine
-sağlam bir mesaj veriyor. -Renn?
Evet, tabii. O mu olsun o zaman?
-Hayır, ona bakmayın dedim ya. -Bana bakma sen.
-Bence ortadaki güzel. -Bence de.
-Onu duydun. -Buyurun o zaman.
Sen delirdin mi? Seni şef yapmaya çalışıyorum.
-Biliyorum. -Büyük bir şey şeref bu.
Yani, başkaları da istedi. Gary, mesela.
Gerçekten çok istiyor. Çok para kazanabilirsin.
İstediğimiz kişi sensin. Maaş şefi.
Seni bekleriz. Bir düşün bunu.
-Seni arayacağım. -Tamam. Teşekkürler.
KEVİN İŞ
-Her şey yolunda mı? -Evet. Yolunda.
Program çok iyi.
Cenaze evinden ölümün beşiğine.
Rahibe karşı nazik ol.
Bir iblis de peşinden gelip evine yerleşmiş.
Oyuncak bebek Annabelle mi o?
-Değil. -Sahiden de o.
-Değil. -Annabelle.
-Yeğenleri vardır belki. -Unutmuşlar mı?
Görmemiştir belki.
İki gözü olan bir insan evladıdır diye düşünüyorum.
Evine gelen iblisle kapışırken
gözünü kaybetmiştir belki.
Hasiktir.
-Hayır. -Gülücükler, şakalar.
Komediden konuşmayalım
-diyene bak sen. Vay be. -Çok alışma.
Değişiyorsun. Görüyorum. Buyurun bakalım. Tam zamanında.
Miata.
Kaldırımı kapattı.
Arayayım da ceza yazsınlar.
-Meyve suyu mu o? -Smoothie suyu.
-Smoothie suyu ne? -Sıvı işte. Diyetteyim.
Çok formdasın.
-Rick. Selam. -Rahip Dan.
Renn ve Leigh galiba. Memnun oldum. Başınız sağ olsun. Bir dersim var da.
İçeri geçin. Hoş geldiniz. Buyurun.
Tamamdır. Adam, çalmaya devam et. Çok iyi gidiyorsun.
Çok iyi çalıyor Sharon. Süper.
Çok iyi.
Sonunda Rahip Dan'le tanışabildiniz.
-Sonunda? -Ya.
Rahip Dan bizim şampiyonumuz,
bu zor günlerde yanımızdaydı.
Hakikaten, manevi bir kahraman o, işler çok kötüleştiğinde bile
bizi bırakmadı.
Son görevimizde de yanımızda olmasının anlamı çok büyük.
Sağ ol, Rick. Ne güzel sözler.
Annemizi tanımanız, içimi rahatlattı.
Bilmiyordum bunu.
Tanımıyor. Tanışmadılar. Daha çok benim manevi kahramanım.
-Kahraman. -Sıra siz de.
Anneniz hakkında tonla şey anlattım.
Ne sever, en bayıldığı yemek falan.
Şimdi sizinle baş başa oturup konuşacak, biraz daha bilgi alıp
benim söylediklerimle birleştirerek
güzel bir konuşma hazırlayacak.
Kırkyama bir konuşma.
Espri yapıyorsun ama aynen öyle. Kırkyama bir konuşma.
Biraz işlerim. Ben kaçıyorum.
Devir teslim tamamlandı.
Tamamdır.
-Sağ ol Rick. -Rica ederim.
-Güle güle Rick. -Görüşürüz.
Ortalığın kusuruna bakmayın, bugün toplayamadım.
Çok daha iyiye gidiyor. İki ay önce bu kadar iyi değildi,
ama gün geçtikçe daha iyi oluyor.
-Evet. -Yok, çok iyi.
-Çok iyi. -Sağ olun. Peki, kim başlıyor?
-Renn? -Pardon, soruyu tekrar alsam?
-Nasılsın? -İyiyim.
Nasıl olacak şimdi?
Nasıl olduğumla ilgili sorular mı soracaksın yoksa...
Boş boş konuşayım mı?
Her zaman önce şunu sorarım.
Sohbet ettiğim kişinin
-kendisi bir konuşma yapmak ister mi. -Hayır.
Anladım. Bu...
-Kimisine çok zor gelebiliyor. -Öyle.
Ama yine de başlamadan bir sorayım diyorum.
Tamam.
Teşekkürler. Ama cevabım hâlâ hayır.
Tamam.
Bana biraz anneni anlat istersen, öyle başlayalım.
Lily Katherine'i anlat.
Lily Katherine.
Rick ne dedi, merak ettim. Annemle ilgili ne anlattı?
Babanın dediklerini boş ver.
-Üvey babam. -Affedersin.
Üvey babanın. Ya da kız kardeşinin.
Yani, yarınki konuşma
bir sürpriz mi olacak?
Pek öyle diyemem.
Merhum hakkında sen ne düşünüyorsun,
böylesi daha faydalı oluyor kanaatimce.
Etki altında kalmadan içindekileri söyleyebilirsin.
Bana onu anlat Renn. Hobileri neler?
En sevdiği filmler, unutamadığı bir anısı?
Bilmiyorum. Şu anda aklıma gelmiyor.
Onu düşününce aklına gelen ilk şey ne?
-Bundan nefret ederdi. -Bu, derken?
Oturup, Rick'in manevi kahramanıyla ölümünü konuşmak. Bozulma.
Bundan neden nefret etsin?
Hakkında konuşanlardan nefret ederdi çünkü.
Yaşadıklarını bu yüzden kimseyle paylaşmazdı.
Her şeyi içine atardı. Kimsenin haberi olmazdı.
-Anladım. -Fikir sormaktan nefret ederdi.
Mucize bir ilaç içip hastalığı yenen eş dost hikâyeleri duymaktan.
Buradan başlayabiliriz belki.
Yemeklerden, hobilerden ziyade.
Yemişim onları. Kusura bakma. Sevdiği şeylermiş.
Çok da tın yani, pardon da.
Ama nefret ettiği şeyler?
AVM'de tanıdık görmekten bu kadar nefret eden
birini göster bana.
Annemi çok iyi anlatıyor.
Nefret ettiği her şey. İnsanlar, konuşmalar.
Bir de bu. Bundan nefret ederdi.
-Ne yaptım dedin? -Ne?
-Ne be? -Ne aldın?
Tanrım. Bir şey yapmadım. Bir tane fincan aldım sadece.
Fincan mı al... Tanrım. Yine mi ya.
Leigh, sakin ol. Restoranlar böyle.
Bir sürü stokları var. Bir şey olmaz.
-Aynen öyle. -Hiç de bile. Atmayın.
-Fincan altı da mı? -Evet. Kaşık da.
Set yaptın yani öyle mi?
Seti bozmak olmaz.
-Tutuklanacaksınız. -Ya bir git.
Sizi kurtarmam.
Takmasana.
Takıyorum çünkü hiçbir şeyi ciddiye almadın bugün.
Hiçbir şeyin farkında değilsin
-bu da beni delirtiyor. -Farkındayım.
Hayır. Hayır değilsin. Amaçsızca dolanıyorsun.
-Kafan burada değil. -Buradayım.
İstediğim tepkiyi verip bunu kendim çözeyim.
Çözdüğün falan yok. Hep bir komiklik.
-Hissizleştin. -Kim takar ya?
-Saçmalık bu. -Saçmalık değil Renn.
-Sevdiği yemeklermiş. -Gerçek.
Yaşıyoruz bunu. Korktuğumuz gün,
beklediğimiz gün çattı geldi.
Artık hasta değil,
çünkü öldü, anla bunu.
-Farkındayım. -Öldü!
-Duydun mu beni? -Duydum.
-Öldü! -Anladım.
-O zaman bir tepki ver. -Veriyorum işte!
Bağırıyorum. Yetmez mi?
Sen anlamıyorsun diye tepki vermiyor değilim.
Seni biliyorum.
Aynı şeyi yine yapıyorsun.
Sorunları hep yok sayıyorsun.
Bir şey hissetme, konuşma.
-Anladık. -Düşün o zaman.
Ne mesela?
Annemsiz bir hayat nasıl olacak?
Hayatına nasıl devam edeceksin?
Cevap vermene gerek yok,
-ama bunları düşünmeye başlamalısın. -Hayır.
O zaman
bir şey değişmeyecek, aylar, yıllar sonra
yine aynı muhabbete devam edeceğiz.
Sen yine aramalarıma dönmeyeceksin.
Bilemezsin.
-İyi. -Tamam.
Yarın için giyebileceği bir şeyler bakacağım.
Çok uzun kalmayalım.
Yarın gelip kalanları alırız.
RENN VE LEIGH İLE PERUKÇUYA GİDİLECEK
Selam dostum. Ne yapıyorsun?
Leigh?
Kayıp mı oldunuz? Pardon, kayıp mı oldunuz?
-Ne? -Kayıp mı oldunuz?
-Şey, kravat bakıyordum da. -Erkek reyonu şu tarafta.
Hasiktir.
Buyurun.
-Renn. -Siktir.
-Kanka. -Selam.
Ne var ne yok? LA nasıl? Yazarlık ne âlemde?
-Anlat. -İyi. Los Angeles da iyi.
Yeni bir şeyler yazdın mı?
Yok, hayır.
Görüşmeler falan oluyor işte...
Boş ver. Bir şeyler çıkar.
Yani... Kuzenim LA'ye gitti.
Oyunculuk yapmaya. Tuhaf bir tipi var.
Şaşkın bir yüzle
vurulmuş da
yüzü o anda donup kalmış gibi.
-Üzüldüm. -Evet.
Bir çamaşır deterjanı reklamı işi aldı galiba.
Bana mı sordun? Onu tanımıyorum.
Evet, evet. Deterjan reklamıydı kesin.
Neyse, herif bir gün çalışıp 20 bini götürdü.
Bir günde 20 bin gayme!
Evet, reklamda deli para varmış.
Hem de nasıl. Sen de yap bence.
Yani, reklamcılık pek benlik değil, ama aklımda dursun.
Evet, tabii. Aklında bulunsun yine.
Neyse, nasılsın? Nasıl gidiyor?
Haberi duydum. Anneni yani.
Ya. Evet.
-Sen iyi misin? -İyiyim, iyiyim.
Çok üzüldüm. Ben... Anneni hatırlıyorum.
-Çok tatlı bir kadındı. -Öyle. Sağ olasın.
Okuldan seni almaya
-hep geç kalırdı. -Öyle, doğru.
Şimdi konuşulacak
-mevzu değil, kusura bakma. -Olsun. Unutmamışsın.
Bir de şeyi hatırladım, annem de bir gün
okula geç kalmıştı.
Babam o gün işten atılmış, eve erken gelmiş.
Büyük bir kavga etmişler, annem hışımla çıkmış.
Sinirinden beni almayı unuttu galiba.
Sonra annen yanıma gelip
"Andy, seni beklerim ben.
"Arabada müzik dinler eğleniriz" dedi.
Sonra hep beraber arabaya bindik, annen şey açtı...
-Paul Simon. -Paul Simon.
Paul Simon'ı çok severdi.
Üçümüz orada, arabada oturuyorduk.
Ben, sen ve annen
Paul Simon dinledik. Sonra annem beni almaya geldi.
Beni eve götürdü,
ikisi tekrar bir kavgaya tutuştu.
Tüm gece kavga edip durdular. Artık duymak istemiyordum,
gizlice aşağı inip müzik CD'lerine baktım
ve aynı CD'yi buldum.
Tekrar küçük odama çıkıp
kulaklarımı taktım.
Bir daha da seslerini duymadım.
-Evet. -Annen sayesinde.
Çok tatlı bir kadındı.
-Teşekkürler. -Başın sağ olsun dostum.
-Sağ ol. -Seni gördüğüme sevindim.
İçki için çok mu erken?
Teşekkürler Cleveland!
-Gül dökeceğim. -Bekleyin.
Tamam.
-Selam. -Rica ederim.
Evet. Geldiğime pişman oldum.
-Ben şuradan... -Yok, geç kaldın.
Arkadaşlarımla tanış.
-Bir yere gidemem. Gel. -Tamam.
-Arkadaşlar, bu Renn. -Renn.
-Selam. -Selam.
-Sam.
-Parker. Memnun oldum. -Ben de.
Çok iyiydin. Mükemmel söyledin.
Süperdi. Gecenin en iyi karaokesiydi.
Bu akşamki hedefim seni o sahneye çıkarmak.
Almayayım. Bunun için 900 shot falan atmam lazım,
-yine de mümkün değil. -Bekleyin.
-Evet! -Tanrım.
Tanışıklık nereden?
Uçakta uzaylı robotlarla savaşırken tanıştık.
-Ha, hastalarından biri misin? -Evet.
Siz nereden tanışıyorsunuz?
-Yok. -Sabah tanıştık.
-Konferansta. -Ama çok sevdik.
-Sevmemek mümkün mü? -Öyle.
-Benden mi bahsediyorsunuz? -İyi yönlerinden sadece.
-Durmayın o zaman. -Of.
Burada olmamıza içelim.
-Güzel şehriniz Cleveland'a. -Cleveland'a.
Burada olmamıza.
-Cleveland'a! -Ne o, alkol mü?
-Yandım. -Güzel.
Bu kimden?
-Renn, süpersin. -Teşekkürler. Çok sağ ol.
-Tamamdır. -Evet.
-Tehlike bölgesi. -Şerefe.
-Bir çıkıyorum. -Peki.
Cleveland!
-Selam. -Depresyon çocuğum ne âlemde?
Dashboard Confessional dövmesi yaptırmaktan
iki adım uzakta. Aynen.
Aile ziyareti biraz fazla geldi galiba.
-Öyle de denebilir. -Tüm gün ne yaptınız?
Ne mi yaptık? Cenaze evine, hastaneye gittik.
Bir rahiple görüştüm. Ona hakaret ettim.
Kız kardeşimle kavga ettim, dolabın içinde ağlama krizine girdi.
Bir kravat aldım. Şimdi de buradayım.
Bunun ardından dörtten fazla soru gelir herhâlde.
Yalnızca bir tane.
Cleveland'a niye geldin?
Doğru soruyu buldun.
Annem vefat etti.
-Olamaz. -Evet.
Renn, çok üzüldüm.
Sağ ol.
Neden bana söylemedin?
Bilmem.
Dillendirmezsem gerçek olmaz diye düşündüm sanırım.
-Anlıyorum. -Ama gerçek.
Öldü, cenazesi de yarın.
Sesli söyleyince insana çok acayip geliyor.
Yarın annemin cenazesine gideceğim.
Başın sağ olsun.
İyiyim ama. İyiyim.
Sahi mi? Ben iyi olamazdım.
Yani, iyi değilim tabii.
Neden bunu söyleyip duruyorum bilmem.
Yani, bu yaşananlar gerçek değil gibi.
Ve ben... Bununla nasıl baş edeceğimi bilmiyorum.
Yokmuş gibi davranıyorum, görmezden geliyorum...
Bu ruh hâlinden hiç çıkamamaktan korkuyorum.
Evet. Öyle gelir, bilirim.
Ama eninde sonunda...
Çok ama çok yavaş olabilir ama eninde sonunda...
Bununla daha iyi baş edip onunla yaşamayı öğreneceksin.
Nasıl anlatsam bilmem
ama sanki ömrümün iki yarısı var gibi.
Bunlar olmadan önceki iyi yarısı,
annem hastalanmadan önceki. Bir de bu boktan yarısı.
Sözüm meclisten dışarı
ama bu boktan yarısıyla daha iyi baş etmek istemiyorum.
Elleri çatladığı için eldiven giydiği, peruğunu giymesine
yardım ettiğim günlerden öncesine dönmek istiyorum.
"Hangi hastaneye gidelim?" Ki hiçbiri kurtaramayacaktı.
Onunla böyle, bir barın önünde olsam,
konuşsak, gülsek.
Hayatımın yine o güzel yarısını istiyorum.
Yani, çok acayip... O güzel günler orada, hissediyorum...
Ama çok uzak bir geçmişte yaşanmış gibi şimdi.
Ve...
Onları görebiliyorum.
Ama onlara dokunamıyorum.
Uzaktan seyrediyorum öyle.
Ben...
Ben burada değilim.
Çok üzücü bu durum. Sürekli telefonuma bakıp duruyorum...
Arar mı, mesaj atar mı...
"Selam dostum" dese.
"Şaka yaptım. Ben iyiyim."
Ama...
Bunun olmayacağını biliyorum.
Ve...
Onun yerine istemediğim bir pozisyon için patronum arayıp duruyor.
Kız kardeşim arayıp yapılacak işleri hatırlatıyor
çünkü...
Annemiz öldü.
Ben de görmezden geliyorum, kaçıyorum...
Her şeyi sıçıp batırıyorum. Özür dilerim. Çok konuştum.
Hayır, hiçbir şeyi sıçıp sıvadığın yok.
Şey, çok da iyi bir iş çıkardığım söylenemez.
Böyle bir yükümlülüğün de yok.
Sağ ol.
Şey... Yarın gelebilir miyim?
-Cenazeye mi? -Biraz tuhaf ama...
-Evet, öyle. -Ama ben...
Ne bileyim. Yanında olmak istiyorum.
Çok isterim.
-Süper. -Süper.
Ben hazırım.
Neye hazırsın?
Artık o neyse, çok merak ettim.
-Gel hadi. -Tamam.
Hadi bakalım.
Bugün burada, Lily Katherine'e son vazifemizi
yapmak için toplandık.
Kendisi bir öğretmen, arkadaş, kardeş ve bir eşti.
Ve bir anneydi.
Lily Katherine, hayat dolu bir kadındı.
Kahkahası her yeri çınlatırdı.
Sevgili kocası, hayatının aşkı Rick,
en çok da insanları sevdiğini söyledi.
Bugün hepinizin burada olmasını çok istermiş,
sizinle konuşmak, elinizi tutmak, hayatınızda olanları dinlemek için.
Arkadaşlarıyla buluşmayı severdi,
en sevdiği filmleri anlatmayı, ki birisi de...
Pardon.
Ne oluyor?
Tek bir anısı geliyor aklıma.
Havalı bir şey olsaydı keşke.
Uçaktan atlamak, dağa tırmanmak gibi falan ama değil.
Annemle birlikteyiz. AVM'den dönüyoruz.
Dokuz yaşındayım, tepem atmış.
Çünkü beni bir mağazada unuttu.
"Süpermen dergilerini al, Ann Taylor'da bekle" dedi bana.
Binlerce elbise denerken ben de oturup bekledim.
Leigh bilir, annemin en sevdiği şeydi bu.
Yeni kıyafetler alır, etiketlerini çıkarmaz, geri getirirdi.
Neyse...
Bunu çok yapardı.
O gün bir süveter denedi.
Satın aldıktan sonra çıkıp gitmiş.
Bankta oturup onun gelmesini bekledim.
Birkaç saat sonra geldi. Nefes nefeseydi.
Özür dileye dileye hâl oldu, benim sinirim geçmemişti.
Yaşlı bir kadın, "Kayıp mı oldun?" diyordu.
Kaybolmamıştım.
Tam da olmam gereken yerdeydim.
Ama o beni bırakıp gitti.
Geriye dönüp bakınca şimdi bir kıskançlık hissediyorum.
Keşke o günü tekrar yaşayabilseydim.
Yine o mağazada bankta
elimde Süpermen'le oturabilseydim. O dokuz yaşındaki çocuğu kıskanıyorum.
O anı tekrar yaşayabilseydim...
O günü yaşayabilseydim...
Annem burada olurdu.
Özür dilerim.
-Merhaba. -Çok güzel bir hikâyeydi.
-Aman... -Öyle.
Annen gurur duyardı.
Teşekkürler.
-Bir şey gerekirse söyle. -Tabii.
-Merhaba. -Selam.
Gelmene sevindim.
Gelmeme izin verdiğin için sen sağ ol.
-Kardeşimle tanışmışsın. -Evet.
-Tatlı bir kız. -"Jaz!" dedim.
-Öyledir. -Jaz bunun için var.
-Pardon. Geliyorum. -Tamam.
-Güzel konuşmaydı Renn. -Senin de şakaların öyle Rick.
Herkes yasını kendince yaşar Renn.
Bazıları da yas falan tutmuyor belli ki.
-Ben mi yas tutmuyorum? -Göz var, izan var.
-Yeri mi şimdi? -Konuşuyoruz.
Sen orada üzgün üzgün oturuyorsun diye
senin için daha kıymetli mi oluyor?
Evet. Evet, öyle. Genele bakınca,
son iki yıldır ortada yoktun,
-ondan önceki on yıl da. -Renn.
Kemoya başladığında,
halsizlikten yatağına gidemeyip yerlerde süründüğünde,
halüsinasyonlar gördüğünde.
-Değil mi? -Of Renn.
Çok eğlendik. Olmayan insanları görüyordu.
Sonra bir ağlama krizi,
çünkü ölmüş insanları görüyor. Sen hiç bunları yaşamadın.
Senin için üzülüyorum, bu vicdan azabıyla mutluluklar sana.
Sen de uzman mı kesildin?
Hastalıkta ne yapılacağı konusunda uzman mısın?
Ne yaptın? Eve mi koştun?
-Yanında kaldın mı? -Evet.
-Tamam. -Bir iki kere!
Onu sürekli gördüm. Her akşam konuştum.
Konu ben değilim, sensin bu arada.
Hayır. Mesele sensin.
Çünkü hasta olduğunda,
yani gerçekten kötüleştiğinde sen de yoktun.
-Kardeşin vardı, sen yoktun. -Sen peki?
-Evet. -Öyle mi?
Sana kıyasla etle tırnak olduk.
-Yeri mi bu? -Tamam ya.
Nasıl yas tuttuğuma laf ediyor.
Ben senin kaçmana, uzak durmana, yazarlığına laf etmiyorum.
-Gelme dedi. -Sen de dinledin.
Hasta bir kadın gelme diyor,
sen de dinledin çünkü işine geldi.
-Gelecektim. -Ama gelmedin.
Gelmemeni istemiş olabilir mi hiç?
Yanından olmanı istememiş olabilir mi?
Sen onun gözdesiydin Renn. Üzgünüm, bu doğru.
Beni istemedi, ben de gelmedim. Sen istedi ama sen yoktun.
Olmadığın için de veda edemedin.
Belki mesele de budur.
-Kusura bakma. -Rick.
-Sana vicdanınla mutluluklar. -Tamam, yürü hadi.
Özür dilerim. Ben...
-Kusura bakmayın. -Özür dilerim.
-Ayağınıza sağlık. -Ne demek.
Dikkatli gidin.
Sağ ol.
Nasıl başarıyorsun?
Neyi?
Hep soğukkanlısın, metanetlisin.
Çok güçlüsün.
Senin...
Renn, ben... Ben bitmiş vaziyetteyim. Cidden.
-Belli olmuyor. -Öyle.
Evdeki krizinin bir kerelik bir şey olduğunu sanmıştım.
Seni yalnız bıraktım, özür dilerim.
Hani, annem seni AVM'de bırakmış ya.
O günü farklı hatırlıyorum.
-Sen yoktun ki. -Evet. Olmak istedim.
Seni mağazada unutması korkunç bir his olmalı, anlıyorum.
Ama beni götürmedi bile.
-Özür dilerim. -Önemli değil.
Rick, pisliğin teki. Yalan yanlış konuşuyor.
Buna sonra geliriz ama...
Ama haklı olduğu bir şey var, sen onun gözdesiydin.
Anne babamıza çekmişiz, biliyorsun.
Zaman zaman babam sana benzemeye, annem de bana benzemeye çalışırdı.
Yani, bu iş böyleydi.
O yüzden her yere benimle değil, seninle giderdi.
Beni sevmediğinden değil. Sevdiğini biliyorum.
Ama benden kaçarak, kocasından kaçıyordu.
Onunla çocukken geçirdiğin günleri hatırlamıyorum.
Ama şimdiki günlerini hatırlıyorum.
Bir ay öncesini.
Hastanede onunla oturmanı. TV seyredip, kart oynamanı.
Çok duygusal anlar değil belki
ama annemde yaşayacak o anlar.
Ve bende.
Sen güzel günlerinde onunlaydın, kötü günleri bana kaldı ama...
Kendi payımı, dünyaları verseler değişmem.
-Evet. -Tamam, eve dönmedin.
Neden vicdan azabı çektiğini anlıyorum.
Ama Rick o konuda hatalı, çünkü annem aynen bunu istedi.
Senden kaçarak, kendinden kaçıyordu.
Buraya gelseydin hastalığı somut bir hâl alacaktı.
Otur, yüzünü as, ağla.
Bir Smiths aç dinle ya da ne yaparsan yap.
Ama ben yapmazdım, çünkü annem bunu istemezdi.
-Anneme. -Anneme.
Nasıl delirdin öyle. Yüzüne yüzüne söyledin.
Adam deli deli bakıyor.
-Ne oldu yine? -Rick ya.
-Bizi eve sokmayacak mıymış? -Aynen.
-Eşyalarımızı bırakacak? -Aynen.
-Bu mu bıraktıkları? -Aynen.
-Piç kurusu. -Bu iki koli ve çöp torbası?
-Evet. -Piç kurusu.
Çocukluk anılarımızı kafasına göre
-iki kutuya atmış. -Torba da var.
-Annemin eşyalar? -Hâlâ evde.
Ve eve giremiyoruz.
Rick değil, sik kafalı. S-İ-K.
Okyanusa gömeceğim onu.
-Çığlık atacağım. -Öldürteceğim.
Dava açalım. Hak iddia edemeyiz.
-Hapiste iki dakika yaşayamam. -Bence de.
Siktir, Rick.
Tamam. Yapabileceğimiz bir şey var.
Ve bir kişi, bizimle çok gurur duyacak.
-Hayır, olmaz. -Olur.
-Olmaz. -Olur.
Hayır, hayır. Olmaz.
Evde kimse yok gibi.
Ya güvenlik varsa?
Güvenlik falan yok baba.
Hasiktir.
Şunu söyleyeyim yalnız, bu dünyanın en berbat planı.
Karşı değilim.
Ama desteklemiyorum da.
Tamam, anladık. Hadi.
-"Bir eve nasıl gizlice girilir." -Of. Pardon.
Şunu netleştirelim. Baba olacak zat,
mantığın sesi olacak kişi, bu plana okey mi?
Evet. Bu iş için makosen oldu mu?
Olmadı. Ama en önemlisi,
kişisel gelişiminiz ve iç ferahlığınız.
Önemli olan bu. Ve şerefsiz Rick'ten intikam almak.
Ve haneye tecavüz.
Hafif bir haneye tecavüz. Abartmayacağız.
-Şu lafı bıraksak. -Ama anlaştık.
Tamam. Abartmayacağız. Ne yapacağımızı tekrar edelim.
Peki. Ben bu işte yokum. Şey... İlk ne yapıyorduk?
-Merak ettim. -Bak. Birinci adım.
"Evde kimse var mı?"
-Olamaz. -Yani, ne bileyim...
-Yani. -Belirsiz.
Hayati bir adım.
-Muhtemelen kimse yok. -Muhtemelen mi?
Muhtemelen yok. İkinci adım.
"Evde alarm var mı yok mu?"
Bugün güvenlik sistemi kurduracağını sanmıyorum.
Daha önce de yoktu.
Muhtemelen yok, yine.
Muhtemelen yok, diyoruz yine. O zaman, dördüncü adıma atlıyoruz.
-Hasiktir. -Ne oldu?
Yanlışlıkla reklama bastım.
-Baba ya. Hadi. -Ne yapayım Renn?
Kim reklam verir ki oraya?
Video oyunu gibi. Güzelmiş.
Su altı dünyası. Denizkızı, denizatı var.
-Çıkamıyor musun? -Yok.
-X'e bas. -Olmuyor.
-Kapat ya. -Basıyorum.
-Hapse gidiyoruz. -Tamam.
Bitti. Kapandı. Dördüncü adıma dönüyorum.
-"Açık pencere var mı?" -Açık bir pencere.
-Pencere. Gelin. -Dur!
-Bakalım, var mı. -Yavaş kapat.
-Prova yapsaydık keşke. -Prova mı?
Ne bileyim. Bodoslama giriştik.
Tamam.
Diğer taraf.
Şüpheli gelmiyor...
Nerede bu ya?
-Gelir şimdi. -Geliyor.
Of. Ne yapıyoruz...
Neyse. Açık yer yok. Gidelim.
-Mutfak penceresi. -Eviyenin üstü mı?
-Evet. Beşinci adım ne? -Beşinci adım. "O pencereden girin."
Sonra?
-Bir şeyler çalın. -Bu kadar mı?
Burada bu kadar var.
İçeri girince başka sayfaya bakarız.
-Tanrım. -Arayalım.
-Hayır. -Yani içeri girince
çalıyorsun.
İçeri girip öylece çalamazsın.
Çalarsak anlar, sonra polisi arar, tutuklanırız.
-Of. -Sana ait eşyaları çalabilirsin
ama onunkiler olmaz.
Bu işi yapacaksak
bunu iyice netleştirelim.
-Tamam. -Peki.
-Bir şeyler alacağız. -Hayır! Sana aitse.
Eylem önemli değil yani?
-İptal mi? -Hayır.
-İptal sanki? -İptal.
Resmen iptal ediyorum. Ebeveyn, mantığın sesi.
Çok yanlış bu. Biliyoruz, yanlış bir şey. Değil mi?
Yapmamanız için bir şey söylemeliyim.
Ama aklıma bir şey gelmiyor.
Yapıyor muyuz?
-Tamam. -Peki.
Bize aitleri çalıyoruz.
-Bize aitleri. -Bir, iki, üç.
Bize aitleri çalıyoruz.
Bize aitleri.
-Ne yapıyorsun? Leigh? -Gidiyorum.
Hayır, hayır.
Onlara iyi gelecek.
Tanrım.
-Tamam, geldim. -Hey!
-Ne? -Engel mi oluyorsun?
-Yok. -İyi.
Tamam.
Yavaş. Sessiz ol. Tutuklanma.
-Olur. -Tamam mı? Ben arabaya gidiyorum.
Tamamdır.
Anneme.
-Anneme. -Anneme.
Bir şey var mı?
-Sıkıcı şeyler. -Tüh. Kötü olmuş.
Sorma.
-Selam. -Merhaba.
Bir bardak şampanya lütfen.
-Vay. -Havaya gireyim dedim.
Hani benimle özel bir şeyini paylaşmıştın ya,
buraya gelmenin neden zor olduğunu.
Ben de cevaben yalan söyleyip aile buluşması demiştim.
Hatırladım.
Bunun için senden özür dilemedim.
Gerçekten çok özür dilerim.
-Sağ ol. -Tamam.
Üvey babamla olan gürültülü
karşılaşma için de. Manyaklık ettim.
Önemli değil. Bu da bir yas aşaması.
-Üvey babana bağırmak mı? -Öfke.
-Doğru ya. -Evet.
İnkâr konusunda profesyonel olacağım. İstatistiklerim çok iyi.
İyi misin peki?
-Değilim. -Öyle mi?
Hayır. Ama olacağım.
Şu an çıkmaması gereken iki insan biz olabiliriz.
Evet, kesinlikle. Öpücük güzeldi. Ama berbat bir vaziyetteyim.
-Haklısın muhtemelen. -Yüzde yüz. Ben de.
Kendi terapistim olsam
"Kızım, kalk git oradan. Bir sene sonra mesaj at" derdim.
Evet. Cevap vermek için üç gün bekler takmıyor ayağı yapardım.
Sanki üç gün sabredebilirsin de.
Bir gün bile dayanamam. Anında yazarım.
Umarım.
Zamanlama mükemmel. Çok teşekkürler.
-Annene. -Lily'ye.
Hasiktir.
Birbirimizin tanığıyız, unutmayın.
Pekâlâ. Bunu ertelemenin manası yok.
Özür dilemeye geldim.
Sizi almamazlık yapmamalıydım. Size bir barış teklifi getirdim.
Tamamdır. Hepsi bu.
Başka bir şey lazım olursa haber verin.
-Arayın... -Git hadi Rick.
İkinci kuralı çiğniyorsun.
Ne kuralı? Anlamadım.
-Boş ver. -Tamam. Hoşça kalın.
-Güle güle. -Güle güle.
Tüm eşyası bu kadar olamaz.
Hayır.
-Alabildiğimizi alalım. -Evet. Aferin Rick'e.
"Kaybolana dek kendimizi anlayamayız.
"Henry David Thoreau. Ormancı eleman."
KEVIN İŞ
Selam Renn.
Kararım kesin Kevin. Yazmaya devam edeceğim.
-Nasıl geçineceksin? -Bilmem, bir şeyler bulurum.
-Bol şans o zaman. Seni özleyeceğiz. -Sağ ol.
-Tamam. -Hoşça kal.
İnince mesaj at. Şu telefonuna da bak, başlatma beni.
-Olur. -Tamam.
-Uzun yoldan gidelim. -Olur.
-Seni seviyorum. -Teşekkür ederim.
Ne saklıyorsun orada?
-Onlar mı verdi? -Hayır.
Öyle mi?
-Çaldın mı? -Evet.
Bakabilir miyim?
Hırsızlık yapmak pek iyi bir fikir değil.
-Ama. -Bir daha yapmayalım.
Ama bu seferlik, bu sende kalsın.
-Tamam. -Bu seferlik.
-Gidelim mi? -Evet.
Tamam.
Pekâlâ. Gidelim.
Çeviren: Sarper Aman fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!