İşsiz kalabileceğimizi hiç düşünmemiştim.
Parazit bir kapitalist sistemde çalışmak zorunda kalırsam,
Kempinski veya KaDeWe'yi seçerim.
Ben daha uzağa gitmek isterdim.
Gidebilirdin.
Jannek üniformama sığmadı.
Hey, hamile hostesler harika görünüyorlar. Bence.
İşsizlik parası istemiyorum.
- Şu anda durum böyle. - 591 numara!
Hey, pes etmeyeceğiz, değil mi?
Asla!
İKİYE BİR
- İşte bu. - Aferin.
Siegl seni görmek istiyor.
- Şimdi çalışıyor mu bak. - Tamam.
Nasılsın?
Ailende herkes iyi mi?
- Geldiğin için teşekkürler. - Lafı daha uzatacak mısın?
Hayır.
Bitti.
Bu bir ödül mü yoksa kovuldum mu?
Robert, yanlış anlama.
Önce sevk bölümündeki kızlara söylememiz doğru olmaz.
Başka birini sıfırdan başlatırdım.
Mücadele etmek istiyorsan, tek söyleyebileceğim şu;
hep değişiklik istedin. Şimdi istediğin oldu.
Omurgan yokken nasıl dik oturabiliyorsun?
Hey! Ne yapıyorsun?
Polisler geldi! Koşun, hadi!
Kımıldama!
Dur artık!
- Demek artık sen de işsizsin. - Kim değil ki?
- Artık rahatlayabiliriz. - Al, en küçük Yuvarlak Masa.
Bilmiyorum, pek yuvarlak görünmüyor. Kare gibi.
Sorun olmaz.
- Ben bu taraftan gidiyorum! - Dur!
Dur!
Orada!
Şimdi çok farklı geliyor.
Ve daha büyük.
Ve sonunda hesabımda para var!
Kısa bir süreliğine.
- Olsun, kısa bir süre de güzel. - Bize geri ödeyeceksin. Yazık değil mi?
Biliyorum. Ama bırakın da birazcık tadını çıkarayım.
"Yeniden dağıtım."
Senin oğlan da pek hızlıymış.
Sonunda başardın mı?
- Ben hep buradaydım. - İster misin?
Olur, olur.
Jannek, kapımızda polis olmasını sevmiyorum.
Yoldaş polis memurumuz gelmiş!
Kutlama yapıyoruz. Sen de katıl. İster misin?
Hayır, teşekkürler, ben... Neyse.
- Sprey boyası olan birini görürseniz... - Biraz renkten ne olur ki?
- Devlet malına zarar vermek. - Halkın malı değil mi o?
Hayır, bence devletin malı.
Rainer, Berlin Duvarı'nda dans eden herkesi tutukladın mı?
Bir daha yaparsa, işi biter! Bu son!
Anlaşıldı.
Harika. Ne harika bir zaman!
Macaristan çok mu sıkıcıydı?
- Lütfen yapma. - Ne istiyorsun?
- Sadece merhaba demek istedim. - Dedin işte.
- Maren, gideceğimi söylemiştim. - Evet. Beş dakika önce.
- Sizi tehlikeye atmak istememiştim. - Tabii, kesin öyledir.
Maren...
Karar vermek için beş dakikam bile olmadı.
Dini kollarımda uyuyordu, sense ortadan kayboldun.
Şimdi neden geri döndün acaba?
- Orada kendimi evimde hissetmedim. - Tabii.
Kendimi evimde hissetmedim.
Bak, Batılımız geri dönmüş.
Hoş geldin! Senin dairen gitti.
- Bir yer bulurum. - Yer var, Ziskos'ların evi boş.
Onlar da mı geçti?
En güzel kısmı kaçıracaklar, kalmadıklarına pişman olacaklar.
- Onu hatırlıyor musun? - Beni hatırlamıyor musun?
Beni aptal mı sanıyorsun?
Hayır, sanmıyorum.
- Aptal olan sensin. - Hey!
Doğru söylüyor.
Seni omzuma alayım mı? Benim boyum babandan uzun.
Ta Timbuktu'yu görebilirsin.
- Timbuktu diye bir yer yok. - Emin misin? Oraya gittin mi?
- Dikkat et, vurma bana. Dikkat et! - Ayağını denk al.
Sen ne dersen o.
Al.
- Aman be! - Lunke!
- Tanrım! - Kutlama yapıyoruz! Sen de gelsene!
Bir ara buradan gidelim mi?
Gitmek istemiyorum.
Ben buraya aidim.
Kaçalım demedim. Geri döneceğiz.
Kanada. Madagaskar.
Haiti.
Ne dersin?
Volker'e çarşaf götürmeli miyiz?
Al bakalım.
Ziskos'ların evi, her an döneceklermiş gibi görünüyor.
Orada bir şey var mıydı, emin olamadım.
Teşekkürler.
Sadece kapalılar mı, yoksa tamamen mi kapattılar?
Altı ay önce kapattılar.
Şuna bak.
Maren bir gün beni affeder mi?
Gelmek isteyip istemediğimizi sormadın. Bu onu incitti.
Önce görmek istedim, özellikle Dini için.
Hadi ama, diğerleri çocuklarını da götürdü.
- Onu ben de fark ettim. - Dışarı çıkalım.
Maren senin için endişelendi ama sen bir kart bile göndermedin.
Bizi terk edip gittin.
O böyle gördü.
Sen maceralara atılıyorsun.
Hepimizin hayalini kurduğu şeyi yapıyorsun, bizse burada oturuyoruz.
Devo'nun karısı ona bir not bırakmış, dünyayı görmek istediğini söylemiş.
Ve sonra gitmiş. Çocukları falan da almamış.
Hâlâ neden seni seçtiğini merak ediyorum.
Kötünün iyisiyim.
Maren her zaman bize fazlaydı.
Kanatları kesilmiş bir kelebek gibi.
Ve şimdi onun yükselerek uçup gitmesini izlemek zorundayız.
Tatlı kelebeğimiz.
Belki de kanatlarının tozunu almalıyız.
Kelebeklerin uçmak için toza ihtiyacı yok mu?
O zaman tozlayalım biraz.
Belki ona bir şey almalıyım.
Bence başka bir toza ihtiyacı var.
- Orada ne yapıyorlar? - Hiçbir fikrim yok.
Birkaç gecedir böyle. Sığınağa gidiyorlar.
Bunlar normal nakliye araçları değil. Oraya ne gömüyorlar?
- Belge olabilir mi? - Belge falan değildir.
- Dinle, amcan... - Hiç açma.
Orada bakım servisinde çalışmıyor mu?
- Seni bırakayım mı? - Nereye gidiyorsun?
- Nereye istersen. - Gideceğim yere benzinin yetmez.
Ama senin iş yerine yeter.
Orada ne yapacaksınız?
- Sadece bakacağız. - Bakacaksınız?
O nakliye araçları neden orada?
Seni ilgilendirmez.
Devletin sakladığı şeyleri görmeye hakkımız var.
- Sen misin? - Evet.
Devrimci olmak için biraz geç değil mi?
Bunun için asla geç değildir.
Kime oy verdin?
Kimseye vermedim.
- Sığınakları iyi biliyor musun? - Neden soruyorsun?
- İçeri girmek istiyoruz. - Hadi canım.
Halk Ordusu'nun 1976'da her şeyi kilitlediğini hatırlıyor musun?
Burada mühimmat depoluyorlardı. Başka neler yaptılar kim bilir.
- Ya? - Orası bizim oyun parkımızdı.
- Sürekli şaftlara girip çıkardık. - Bazen.
Ama düşünürdük hep. Maren bir kere içeri girmişti.
Tekrar on yaşında olmak mı istiyorsunuz?
Seni ikna etmek gerektiğini düşündük.
- Bunu nereden buldun? - Bu farklı bir şey!
Bizimkini tercih ederim.
Annene çok benziyorsun.
Arabayı durdur.
Durdur!
Kardeşime benzemeyi mi tercih ederdin?
- Burnunun bize çekmediğine şükret. - Yeter.
Çocukların sana benziyor mu?
Sana fotoğraflarını gönderdik.
Bebekken.
İlgini çekmediğini düşündük.
- Siyah giysiler giymemi mi istiyorsun? - Evet.
- Bu sıcakta mı? - Her halükârda koyu renkli bir şey.
Bu yasal mı bari?
Yasal olup olmaması bu günlerde bakış açısı meselesi. Değil mi?
Ne oluyor? Delirdiniz mi? Burası yasak bölge!
"Görmek bizim hakkımız," deyip duruyorsun.
- Evet ama... - Göreceğiz işte.
Macaristan'ı ve protestoları kaçırdın. Kalp atışlarını hızlandıralım.
Bana adrenalinle rüşvet mi veriyorsun?
Deneyebilirim, değil mi?
Marke.
Hadi.
Bu taraftan.
İşte.
Kahretsin.
- Anahtarın var mı? - Hayır.
Bir bakalım...
Burada üç giriş vardı ama kapatılmış.
Sanırım burada, burada ve burada havalandırma delikleri vardı.
- Belli ki sonuna kadar gitmemişsin. - Neden?
Hepsi çok daha büyük.
- Kaç kilometre ediyor? - 67.000 metrekare.
İnanılmaz.
Peki bu havalandırma şaftları hâlâ duruyor mu?
Harika!
Yine de fikir güzeldi. Kalp atışlarımız hızlandı.
Bu kadar yeter.
Hadi gidelim. Öğle yemeğinde ne yiyelim?
Sen pişir istersen.
Marke, bekle!
Nereden giriyorsun?
Bizi buraya, içeri girilemeyeceğini göstermek için mi getirdin?
Bu devletten nefret ediyorsun.
Bir geleceği olduğuna da inanmıyorsun. Hiçbir şeyine inanmıyorsun.
Kaybedecek ne var ki?
- İşim. - İşin mi?
Orduda çalışıyorsun. O işte daha ne kadar kalacaksın?
Lütfen.
Bu kadar beton olduğunu hatırlamıyorum.
Muhtemelen eski bölümdeydin,
orası hâlâ tuğla. Bu beton değil. Hepsi sıvayla kaplanmış.
Şimdi sessiz olun.
Hey, Markowski! Bir saniye bekle!
- Ne oldu? - Çeklere karşı skor ne?
Tabii, çekmiyor.
Eğer biraz kamerasız idare edebilirseniz...
Orada ne yapıyorsun?
Gerçekten mi?
Siyah beyaz ve ses yok. Hayal gücünü kullan.
Marke, harikasın!
- Bu Littbarski. - Gol atacak, sana söylüyorum.
İşte geldik.
Görmek istediğiniz şey orada.
Açsana hadi!
İçinde ne olduğunu gördükten sonra bakmakla yetinmeyeceksiniz.
Biz hırsız değiliz.
Biliyorum, siz devrimcisiniz. Ama bir şey alırsanız, ben de varım.
Hiçbir şey görmüyorum.
Nedir bu?
İnanamıyorum.
Bu nedir?
- Para. - Çok fazla para!
Bunlar dünden beri eski paramız. Hepsi bu kadar.
Alın biraz. Artık çöpten farksız.
İnanılmaz.
Kayıp bir dünyanın hatırası.
Kendinize gelin. Alın hadi!
Gerçekten mi?
- Bunu yapabilir miyiz? - Tuvalet kâğıdı bu.
Neden olmasın?
- Tamam. - Emin misin?
Devam et.
İstediğini al, kimse fark etmez.
Zararı olmaz.
Kes şunu!
Çocuklar...
Çok mütevazı.
Neden yakmıyorlar?
Malzeme çok kaliteli, uygun fırınları yok.
Ama hepsini oraya tıkmak...
D-Mark geliyor, kasalara ihtiyaçları var.
Parçalayamazlar, yakamazlar, bu yüzden en iyi çözüm bu.
Ya da en kolayı. Her neyse.
Bu duvarların içinde çürüyüp gider.
Durun!
Hadi!
- Harika! - Ne gol ama!
Sana söylüyorum, gol atacak.
Savunma zayıf.
Markowski, sen misin?
Koşun!
Sola!
Lanet olsun.
- Hava bacaları hangi tarafta? - Şurada.
Kilitli!
Lanet olsun.
Şimdi ne yapacağız?
- Çok güzeldi! - Hiç bu kadar eğlenmemiştim!
İnanılmaz. İnanılmaz!
Bana da ver.
- Seni eve götürelim mi? - Hayır.
- Hayır mı? - Başın belaya girer mi sence?
Beni aramayacakları bir yer söyleyeyim mi?
Senin evin. Çünkü birbirimizi tanımıyoruz.
Niteliklerimi kanıtlamak için sınava girmem gerektiğini yazdılar.
Emekli maaşım için, ne komik. Size söylemek istedim de...
İçeri gel, Käte.
- Kapıyı kilitlesen iyi olur. - Merak etme, sana kahve getireyim.
- Gel, otur. - Hemen açıklayacağız.
Ne yazık.
Bu kadar paranın hiçbir değeri yok.
Nasıl böyle söyleyebilirsin?
Hepimiz paramızı yatırdık, bozdurduk ve mal varlığımızı beyan ettik.
Öylece gidip daha fazlasını bulduğunu söyleyemezsin.
- Evet, her şey bitti. - Sabote ettim.
- Ne? Henüz ödeme yapmadın mı? - Asla yapmam.
Buna "pasif direniş" denir.
Aptal rolü yaptım ve her formu hatalı doldurdum.
Ne kadar?
Dikkat çekmeden ne kadar alabilirsin?
Teker teker gelin. Yavaş.
Hayır, gerçekten.
- Ne kadar aldın? - 920.
Fena değil, 920.
Son 20 yıldır her ay bunun yarısını biriktirdiğini varsayalım.
Yarısı mı? Nasıl yaşayacaktım yarısıyla?
Sen hep tutumluydun.
Ama 20 yıl önce o kadar kazanmıyordun.
- Tabii ki kazanmıyordum. - O zaman tahminde bulunmalıyız.
O zaman 20 yıl, ayda 300 dersek...
72.000.
72.000. En fazla. En iyi ihtimal.
- 30.000 daha ekleyebilirsin. - Öyle mi?
- Tabii, annemden veya büyükannemden. - Yok artık! 100.000 mi?
Delirdin mi? Kimsenin o kadar parası yok. Hapse gireriz.
Şu anda tek endişeleri yollardaki yeni suçlular.
Trafik kurallarını seviyorlar, belli. Ama diğer her şey şüpheli.
Yani, bizim bölge polisine bakın.
Onca yıllık hizmetinde kanunları harfiyen uyguladı.
Onları canhıraş savundu. Aniden, dünyası altüst oldu.
Fark etmediği her şeye şükredecektir.
Bunu atlat ve işini kaybetme, önemli olan bu.
Tamam, o zaman.
97 bin 517 diyelim. Fazla abartılı değil ve tek sayı.
Para umurumda değil, onunla ne yapacağınız umurumda.
- Her zaman ne yaptıysak onu! - Ödeyeceğim.
Ama sizi laboratuvar faresi gibi izleyebilmem şartıyla.
- Versene. - Bir bakayım.
- Vay canına! - 50.758.
50.000'i dörde böl.
Bir şey içebilir miyim?
- Su ister misin? - Hayır.
İyi mi?
Bunu neden yapıyorsun?
Yavaş intihar. Hızlısını yapmaya korkuyorum.
- Bunları ne yapacağız? - Sayayım.
- Ne için? - Sadece bilmek istiyorum.
- Önce yüzlükler. - Biraz alabilir miyim?
Tabii, saymayı bitirince hepsini alabilirsin.
Gerçekten mi?
Değeri yok, oyuncak dükkanında kullan.
Bir Cadillac alırım, arka koltuğa bir grup yerleştiririm
ve Amerika'yı gezerken müzik yaparlar.
"Evet, bunu seversin
Büyük, teraslı bir kır evi
Önünde Baltık Denizi, arkasında Friedrichstrasse
Güzel manzara, kırsal sıradanlık
Banyodan Zugspitze Dağı görünüyor
Akşam sineması çok uzak değil Her şey sade ve mütevazı
Dokuz oda. Hayır, on tane olsun!
Çatı bahçesi, üzerinde meşe ağaçları
Ve para, Ve bol miktarda mücevher
Ve bir milyon daha, bir milyon daha Evet, bunu seversin"
Hey, bu ne?
- İki yüz mü? Böyle bir banknot yoktu. - Bakayım.
Neredeyse çatlıyor!
Bu banknot da 500'lük!
Ne? Bir bakayım.
Nasıl?
Bunları, Batı Almanya'yı ele geçirirsek fonumuz olsun diye bastırdık.
Biz? Batı Almanya'yı?
Merkez Komite kararı, 1986. Basıldı ama dağıtılmadı.
Ciddi misin?
- Saçmalık. - Harika bir plan, değil mi?
Peki ne satın alacaksın? Halka ait bir içki fabrikası mı?
Hayır, diğerleriyle birlikte bir ada.
Seçilmiş kişilerle. Ve sonra, her şeyi sıfırdan kuracağız.
- Güzel. - Hiç değişmeyeceksin.
Sen ne alırdın?
Ben böyle mutluyum.
Burada ne kadar var?
Birkaç milyon.
- Milyoner olduk! - Olabilirdik!
- Şimdi alabilir miyim? - Tamam, al.
Dini!
- Hâlâ sayıyor musun? - İşte milyoner gidiyor.
Az önce birkaç yüz bin kaybettin.
Söylesene, o parayla ne yapardın?
Her şey parçalanıyor.
Batılıların tek avantajı paraları.
Onu nasıl kullanacaklarını
ve kazançlarını nasıl maksimize edeceklerini biliyorlar.
Akıllı olmalıyız. Özellikle para konusunda.
Benim iflah olmaz iyimserim nerede?
Halka ait bir işletme satın alırdım.
Tabii ki. Sen tam bir hayalperestsin.
Biliyorum.
- Jannek. - Polisler geldi.
- İyi günler, Bayan... - Jaritza.
İyi günler, Bay Jaritza. Ne tür bir ocağınız var?
Normal.
O zaman tam size göre bir şeyim var.
Satın almanıza gerek yok, sadece bir göstereyim.
Zarif bir tencere setim var,
istiflenebilir, yedi ayrı boy, kulpları altın renginde, çok şık.
Paris'teki dört yıldızlı bir mutfakta gibi.
Ve şimdi fiyatı, sadece 89 mark ve 99 pfennig.
İçeri girip eşinizle konuşabilir miyim?
- Sadece Doğu markımız var, üzgünüm. - Onları da alırım. Bire yedi.
- Ne? - Tamam, size bire altı olsun.
Daha iyi bir fiyat bulamazsınız.
Ama neden? Beni dolandırıyor musun?
Hayır, döviz kuru sayesinde yine de kâr ediyorum.
Artık çeviremezsiniz.
Elinizde hâlâ var mı?
Evet.
Epey çokmuş!
Bir tane daha ister misiniz? Büyükanne için belki?
Tabii.
Cebinizde hâlâ biraz kalmış olabilir diye düşündüm.
Öyle mi?
Gerçekten, parayı ne yapıyorsun?
Henüz beyanname vermediysen, cuma gününe kadar vaktin var.
Üç gün daha yani.
Ben Batılıyım sonuçta. Her zaman son ana kadar beklerim.
- Kapanış indirimi, tabiri caizse. - Doğru.
Tamam. Teşekkürler.
- İyi eğlenceler. Afiyet olsun. - Teşekkürler.
- Hâlâ para alıyor mu? - Evet.
- Paramızı mı? - Evet.
- Daha fazla ürün alalım! - Ne?
Daha fazla ürün alacağız!
- Affedersiniz? - Bir şey mi lazımdı?
Evet, lazım aslında. Bir şeyler daha alabiliriz.
- Değil mi? - Evet.
Hemen dönerim.
Neden hâlâ değiştirebiliyor?
Markowski gibi son ana kadar bekleyen biri olabilir.
- Cuma gününe kadar. - Üç gün daha var.
Evet. O zamana kadar tüm parayı harcamak imkânsız.
İnsanlardan yardım isteyebiliriz. Denemekten zarar gelmez.
Evet, neden olmasın?
Janette!
Yardım etmek ister misin?
Yapamam. Sana ihtiyacımız var!
- Şimdi mi, sonra mı? - Şimdi daha iyi.
Tabii, ne oldu?
- Lanet olsun! - Lunke, eve geldin!
- Bana Lunke deme. - Tamam. Sana bir teklifimiz var!
- Hayat sigortası falan mı? - Hayır.
Neden bana soruyorsun?
Sadece sana değil. Herkese soruyoruz.
Hiçbir şey almayacağım. Sizden de almayacağım.
Öyle değil. Biz sana para veriyoruz, sen de başkalarından alıyorsun.
Tabii. Defolun gidin, aptallar!
Şık bir tencere seti alabilirdin!
Mikrodalganız var mı?
Lunke neden burada?
Bir şey olmaz.
Kimse ağzından laf kaçırmasın diye binadaki herkes katılmalı.
- Doğru. - Ben başlıyorum.
- İyi şanslar. - Teşekkürler.
Merhaba, millet.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Buraya geldik çünkü...
Paramız var.
Nereden?
- Önemli değil. - Önemli.
Yoksa kendini olmadığın biri gibi mi gösteriyorsun?
- O, onlardan biri değil. - Nereden biliyorsun?
Ne? Onlar büyüklerdi, hepsi birbirini tanımıyordu.
- Değil dedim. - Tekrar söylüyorum, paramız var.
Gördünüz mü?
Ama bunlar eski banknotlar.
- Hiçbir değeri yok! - Bu saçmalık da ne?
Hayır, hâlâ değeri var. Üç gün daha.
Batılılar henüz ödeme yapmadı. Son dakikaya kadar oynuyorlar.
Planımız şöyle: hepiniz biraz para alın
ve Batılılar gelmeyi bırakana kadar ne satın alabilirseniz alın.
Sonra eşit olarak paylaşırız. Adil bir anlaşma.
Yani, bu parayı sen buldun, tabiri caizse,
ve bu para devlete ait.
Biz bir halk topluluğu olduğumuz için bu para halka ait.
Onun gibi bir şey.
Ve biz halk olduğumuz için, bu para bize aittir, denebilir. Bir anlamda.
Evet, aynen öyle.
Yaklaşın, bakın.
Hemen dönerim.
Batılı olsaydın şüphelerim olurdu.
Ama seni iyi tanıyorsam, samimisin.
BATIYI DENE
DOĞUDA ZİYAFET
Ne oluyor? Bu gerçek mi? İnanılmaz.
Bunu gerçekten karşılayamam.
Anlıyorum. Ama hayatınız boyunca para biriktirdiniz ve acı çektiniz.
Birazcık kendinizi şımartmaya hakkınız yok mu sizce de?
Gerçekten hiçbir şey alamam.
Aferin, buraya gel. Hâlâ yapacak çok iş var.
Hadi.
- Merhaba, bizebakabilir misiniz? - Sıradaki kim? Tabii, şimdi sıra sende.
- Tamam mmı? - Evet, doğru. Teşekkürler!
Oyun mu oynuyorsun tatlım?
Hayır, düşünüyorum.
Sen ne yapıyorsun?
Ben de düşünüyorum.
Gitsem iyi olacak.
Tabii.
Ne oldu, mutlu değil misin?
Artık Batı paketi gibi kokmuyor.
Batı'dakiler normalse, Doğu'dakiler özel hâle gelebilir.
Neden geri döndüğünü anlıyorum. Buradan iyisi yok.
Ve hepimiz neden gittiğini biliyoruz.
Siyasi nedenlerden dolayı olamaz.
Sana bir şey mi söyledi?
Gerek var mı? Her şey ortada.
Üçünüz sakız gibi birbirinize yapışmıştınız.
Jannek geldiğinde sen ekstra topak oldun.
Sen ve Dini çok benziyorsunuz.
Ne demek istiyorsun?
Karada senkronize yüzücüler gibisiniz.
Sen ve Dini birbirinize biraz fazla benziyorsunuz.
Ama kişisel şeyler artık önemli değil, değil mi?
Ne oldu?
- Maren içeride mi? - Arkada.
200 ve 500'lükleri alma, ayır.
- Nasıl gidiyor? - Çılgınca, değil mi?
- Konuşmamız lazım. - Tabii, ama şu an olanlara bak.
- Ortalık sakinleşince konuşalım. - Hayır, Maren...
Teşekkürler.
Gerçekten konuşmalıyız.
- Önemli mi? - Evet.
Teşekkürler.
Dikkat et!
Robert? Maren? Sanırım bu size.
Ne oluyor?
- Polis kapıda. - Kahretsin. Jannek.
Ben hallederim.
Başın belaya girecek.
Sonunda gelebildin!
- Burada ne oluyor? - Biliyorsun, D-Mark...
Çok yazık, herkes maddiyatçı oluyor.
Evet, kapitalizm galip geldi.
Evet. Serbest piyasa ekonomisi de diyebilirsin.
Çağrışımı daha iyi.
- Ama ikisi aynı şey. - Evet, doğru.
Ortalık sessiz.
Sanırım aşağıda. Git bak.
Hâlâ orada mı?
- Dışarı çıktı mı? - Görmüyorum!
Gidip bakayım.
- Bunlar aşağıya indirilmeli, çabuk! - Ucuz atlattık. Jannek!
Üzgünüm, cezalısın.
Önümüzdeki birkaç gün, ben olmadan hiçbir yere gitmeyeceksin.
Hey. Anladın mı?
Kahretsin.
- Burada neler oluyor? - Karmaşık bir durum.
Günlerce eve gelmeyince bir şeyler oluyor.
Heyecan verici şeyler.
Kaykay.
Ne?
Bunları nereden buldun bilmiyorum ama ben de kaykay istiyorum.
Bakarız.
Merhaba?
Yardımcı olabilir miyim?
Gayet iyi.
Demek sen Jannek'sin.
Sen de hakkında konuşmadığımız kişisin.
Tanıştığımıza memnun oldum.
Babamın ve hepinizin hayal kırıklığına uğradığını anlıyorum.
Öyle mi görünüyorum?
Daha başındayım, her şey olabilir.
Neyin başındasın?
Yani... sen tam ortasındaydın.
Çok çalıştın. Birdenbire her şey değişti.
Sen ne yapardın acaba?
Bir papazın kızına âşık oldun.
Bu yüzden artık okula gidemezsin.
Yine de, herkes gibi sen de hiçbir şey yapmadın.
"Bir şey yapmak" ne demek, bana açıkla.
Bir şey söylemek.
Söyledik. Çok şey söyledik.
- Ama işe yaramadı. - Aynen.
- Şimdi işe yarıyor. - Evet.
Şimdi işe yarıyor.
Şanslısın, değil mi?
- Teşekkürler. - Dene bakalım.
Al bakalım.
Evet! Bunlar çok iyi.
- Batıdakilerden daha iyi. - Oradan geliyor.
Ama burada tadı daha güzel.
Alın, hepinize, emekleriniz için.
Evet, alın.
Tamam.
Teşekkürler.
Konuşmamız lazım.
Tabii, konuşuyoruz.
Volker, bu çileklerin parasını nasıl ödedin?
- Parayla. - Hangi parayla?
Bunlar için sadece D-Mark kabul ediyorlar.
Ne?
Onları bizim paramızla mı aldı?
- Ama herkese aldım! - Güzel bir şey yapmış.
Kimsenin para alması doğru değil. Olmaz!
Kötü niyeti yoktu.
Ne kadar? Vermediği zarar ne kadar?
- İyi bir şey yapmak istedi. - Dinle.
Başkalarının tuhaf kararlar alması için çalışmıyorum artık.
Benim paramla yapamaz. Ben paramın efendisiyim, anladın mı?
Bütün bunları birlikte yapıyoruz.
Ben hariç. Başlarım "birlikte"sine! Toplantı!
Buna gerek kalacağını düşünmemiştim. Hiç güven kalmamış.
Sen hiç gerçekçi biri olmadın.
O kadar yiyeceğe ne kadar harcadığını nereden bileyim?
Sessiz olun lütfen. Lütfen, sessiz olur musunuz?
Para kime ait? Ve mallar kimin?
Sana mı? Volker'e mi? Kime?
- Hepimize ait. - Aynen öyle.
Bu yüzden, paraya ne olacağına birlikte karar vermeliyiz.
- Parayı şimdi bölüşebiliriz. - İyi de para sizin değil.
Bizim de değil, herkesin. Yani, bu ülkedeki herkesin.
O zaman herkese geri vermeliyiz.
Geri vermek mi?
- Herkesin intikamını alıyoruz. - Batılıları soyarak, evet.
Nesi soymak bunun? En çok bizden para kazanıyorlar!
- Biz de onlardan! - Konuya odaklanalım.
Bir buçuk günümüz var. O zaman konuşuruz.
Şimdi tek yapmamız gereken, olabildiğince çok şey elde etmek.
Yeterince var.
Bundan sonrası sadece açgözlülük.
- Yeterince var zaten. - Dostum!
Hadi bölüşelim, hemen.
Bela olduğunun farkında mısın?
Açgözlülük beyni yer.
Bunu herkesin önünde nasıl söyleyebilirsin?
İnsanların artık hiçbir şeyi söyleyemeyeceği hâle mi geldik?
Bunları neden yapıyorsun?
Kate'i gördün mü? Yanakları genç bir kız gibi kızarmış.
Belki de ailene odaklanmalısın.
- Açıkla. - Ben de senin gibi buraya aidim.
Kimse bundan şüphe etmedi.
Acele et!
Ne kadar kibirli bir pislik oldun!
En azından hakaret ederken yüzüme bak!
Gitti mi?
- Evet. - Temelli mi?
Bilmiyorum.
Dinleyin, millet.
Bu odada kimlere güveniyorsunuz?
Kimseye.
- En çok kime güveniyoruz? - Ben yaparım.
Ben sayman olurum.
Birdenbire nasıl güvenilir oldun sen?
Beni dinle. 73 yaşındayım.
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra açlığın içine doğdum.
II. Dünya Savaşı'nı yaşadım.
Daha fazla açlık. Başka bir para reformu.
Bütün param gitti.
Yeniden başladım. Uyum sağladım. Sıkı çalıştım ve mücadele ettim.
Hatta coşkuyla.
Ve şimdi?
Son 40 yıldır bana inanmam söylenen her şey yine 180 derece döndü.
Sana bir şey söyleyeyim.
Senin bozuk paralarınla kaçmaktansa kendimi öldürürüm.
Tamam, anladım.
- Ama para... - "Ama" falan yok, Lunke!
Parayı bize onlar getirdi. Nereye gideceğini onlar söylesin.
Mükemmel. Biri Doğu'ya, biri Batı'ya.
Çok sembolik. Çamaşır makineleri.
- Doğu solda, Batı sağda diye mi? - Hayır.
Para aklama.
Hadi, işinize bakın.
Hasat zamanı.
Her zaman derim, Tanrı'ya güven ama eşeğini bağla.
İyi görünüyor.
- Yeterince caydırıcı görünüyor muyum? - Kesinlikle.
Artık kapitalistler biziz.
Yine bir sorun mu var?
Hayır.
Bir şey yaptığını biliyorum.
Ama ne olduğunu henüz bilmiyorum.
Ne yapacağım yahu?
Keşke mantıklı bir şey yapıyor olsaydık.
Bana söyleyebilirsin.
Görevde değilim.
Ya sen? Senin planın ne?
Eh...
Zamanla yerini bulursun demişler.
Evet, göreceğiz.
Düğün gibi.
İkisinin de her şeyi var.
İki kesme tahtası, yumurta dilimleyici...
Ama sadece birine tutunuyorsun.
Merhaba Rainer.
En azından bir aile olarak birbirinize bağlısınız.
Evet, hepimiz kendi hâlimizde kalsak çok iyi olurdu.
- Hoşça kalın. - Güle güle.
Sürekli kaçamazsın.
O zaman birlikte kaçalım!
Sen ve ben.
Ve Dini.
Mesele de bu.
- Bana söylemeliydin. - Hiç uygun bir zaman olmadı.
Robert biliyor mu?
Tanrım...
Parayı alalım, kendimize bir şey yapalım.
Tipik burjuva ailesi gibi, değil mi?
Neden parayı alıp burada hepimiz için bir şey inşa etmiyoruz?
- Burası sana uygun mu? - Bana mı? Tabii ki.
Bence burası benim için mükemmel.
Senin için de.
Bizim için burası mükemmel.
- Marke, bana ne söylemek istemiştin? - Burada olmaz.
- Bir tane daha sığar mı? - Evet, ver bana.
- Marke nerede? - Sigara almaya gitti.
- Dönmüşsün! - Neredeydin?
- Sigara almaya gittik. - Hadi ya?
Sen de mi sigara almaya gittin?
Hepsini kendin mi yapmak istiyorsun? Yoksa beni özledin mi?
- Yer kaldı mı? - Evet.
İnanılmaz.
Evet.
Neden daha büyük düşünmüyoruz?
Nasıl, bundan daha mı büyük?
Fabrikayı satın alabiliriz.
Pardon?
Halkın parasıyla, halkın işletmesi.
Paramız yetmez.
Fabrikayı düşününce biz sadece çerez parası kazanıyoruz.
"Çerez parası."
Bırakmak istemiyor. Sanırım ona bağlandı.
Onunla birlikte uzan. Onu uyandırma.
Ne oldu Volker? Burada mı uyuyacaksın?
Madem rica ettin...
Böyle kalabiliriz, öyle değil mi?
Lanet olsun.
- İki yüzlük banknotlar yoktu. - Doğru.
- Merkez bankalarını ara. - Hemen.
Sayın Merkez Bankası Başkanı, benim adım Bahlow.
Para birliğinin teknik güvenliğinden sorumluyum.
Dolaşımdaki miktar arttı.
Ben milyonerim. Zenginim!
Bu kadarı yeter.
- Al bakalım. - Teşekkürler.
- Bugün günlerden ne, biliyor musun? - Cuma.
Aynen.
Kahretsin!
Başardık!
Gelin, bir bakalım!
- Aferin. - Selam Dini.
- Adı ne bunun? - Bernardo.
- Buna binecek misin? - Evet.
- Harika, değil mi? - Hey, sigaralarını aldın mı?
Ben her zaman senden biraz öndeyim. Bu sizin.
Paramız eksik.
- Nasıl? - Saydım, eksik var.
- Ne kadar eksik? - Biraz.
- Başında duracaktın. - Durdum!
Ama bir ara tuvalete gittim.
İstiyorsan kendin yapabilirsin.
Eski mi, yeni mi?
Yeni.
Kahretsin.
- Kim yapar ki bunu? - Biri dağıtmış olabilir mi?
Ben öyle yapardım, gece çıkıp dağıtırdım.
Okullara, kreşlere, doktorlara, bir şeyler yapan herkese.
- Nasıl dağıtırdın? - Posta kutularına atardım.
Aklını mı kaçırdın?
Kaçırmadım. Ben almadım zaten.
Parayı çalmadım.
- Nasıl gidiyor? - Merhaba Erwin.
- Durum nasıl? - Her şey yolunda.
Ne yapıyorsun?
İstediğinizi öylece alamazsınız.
Bu nasıl paylaşmak oluyor? Çocuklar, bunu birlikte yapmak istemiştik!
Kayıt cihazlarını bırak, onları ben koydum.
- Tartışmayı kesin. - Yüksek sesle paylaşıyoruz.
- O zaman bunu alıyorum. - Kesinlikle olmaz.
Durun!
Robert, çok üzgünüm!
Beni rahat bırak.
- Bir şey yapabilir misin? - Tabii.
- Yap o zaman. - Beğeneceğinden emin değilim.
Şu anda bunun önemi yok.
Tamam.
Biraz araştırma yaptım.
Ne olacağını söyleyeyim mi? Durum pek parlak değil.
Hayal bile edemeyeceğiniz kadar kasvetli, koca bir enkaz yığını.
En az %25 işsizlik oranı bekleniyor.
Sanayi üretimi düşecek, bu yıl içinde.
Ortalama seviyenin %60'ı kadar olacağını tahmin ediyorum.
Gelecek yıl ise %30 olacak.
Ama gerçekten...
Demek istediğim, buradaki her şey halka ait.
Bunların herhangi birini görebilecek misiniz sizce?
Para değiştirme süresi doldu, Batılılar için bile.
Evet, bitti. Yapabileceğimiz başka bir şey yok.
Anlaşmada istisnalar belirtilmiş.
Kısa bir cümle.
Kısacık.
"Yurtdışında yaşayan Doğu Alman vatandaşları için
son tarih 6 Kasımdır."
Onlar kim?
Önemli kodamanlar, seyahat ekipleri.
Doğru. Aynen onlar!
Bu, adam kaçırmaya girer.
Markowski misafirperverlik derdi.
Ya direnirse?
Biraz baskı yaparım.
Nasıl?
Belki...
Şantaj, ikna.
Biraz beyin yıkama.
- Bunu yapacak mısın? - Tabii, sağlam gerekçelerle.
Tabii, tabii.
Seninle Maren arasındaki şey... Neler oluyor?
Hiçbir şey.
Hiç öyle görünmüyor.
Bay Kulitzka! Yoldaş, buraya bakın!
Güzel araba, Chaika. "Martı." Nereden aldınız?
Ruslarla takas ettik,
buzdolabı ve tost makinesi karşılığında.
Kalaşnikof için kayış bile var.
Bu lükse giriyor. Bununla aşık atamazsın.
Doğru, kimse bununla boy ölçüşemez.
Arabayla gelip aldığınız için mutluyum.
Veda töreni yok, hiçbir şey yok.
Yeni dış işleri bakanının beni görmek isteyip istemediğini sordum.
Cevap hemen geldi.
Porselenleri almadığımdan emin olmak için Stockholm'e geldiler.
Birleşme falan değil bu.
Bu sorunsuz bir devralma.
- Nereye gidiyorsun? Berlin'e değil mi? - Bir yere uğrayacağız.
Hey! Sakin ol!
Yoldaş!
Sadece bir anlaşma yapmak istiyoruz!
Bir diplomat ve yurtdışında yaşayan bir DDR vatandaşı olarak,
para bozdurabilirsiniz. Paramız var.
Nereden?
Halkın malı.
- Yani çalıntı. - Dağıtıldı.
Sizin seçtiğiniz kişilere.
- Evet. - Dediğim gibi, çalıntı.
- Yoldaş, biz sadece-- - Evet.
Biz suçlu değiliz, sadece adalet istiyoruz.
"Evet" dedim.
Dikkat çekmeden ne kadar alabilirsin?
Hadi, ne kadar?
Yaklaşık 500.
Sadece 500 mü?
500 bin.
Fena değil.
Geri dönecek meslektaşın var mı, ne zaman döner?
Anlıyorum.
- Kârım ne kadar olur? - Bizi tanıştırırsan %2.
- %5. - %2,159.
Tamam. Uganda'dan Erwin, birazdan burada olur.
İsveç'ten Simmermann. ABD'den... Adı neydi?
Barnerski, Horst Barnerski.
Ne zaman geliyordu? Sanırım yarın.
- Burada mı uyuyacaksın? - Hayır, parti vereceğim.
- Anneme burada olduğumu söyler misin? - Tabii ki.
Babama da?
Evet.
O seni korur.
Ufka bakmanın faydası yok.
Onlarla hiçbir şey yapmak istemiyorum.
Geri gel, bunun bir anlamı yok.
Ona saldırmak istedim. 500.000 markı bozdurabiliyor.
Kimse fark etmeden 500.000.
Gözünü bile kırpmadan.
Biz birkaç yüz için çalışıyoruz.
Vicdanı yok mu? Hiç utanmıyor mu?
Bizi bunca yıldır sömürdüler.
Bunu hep biliyordun.
Evet. Ama başka bir şey umuyordum.
Biliyor musun?
Bu artık çerez parası değil.
Artık büyük paradan bahsediyoruz.
Önce diplomatlar ve yurtdışındaki herkes.
Laos'taki profesörler. Her küçük katkı önemlidir.
Ve öğrenciler, batıya yelken açan denizciler.
Bunu nasıl yapacağız? Sandalyenin üzerine mi çıkacağız?
- Çok gürültülü. - Müziği kapatayım.
- Eski günlerdeki gibi. - İçince sana bile güzel göründüler.
Para basan bir makinemiz var ve durmadan çalışıyor.
- Jannek, sandalyeni alabilir miyim? - Neden?
Bu sefer sandalyenin üzerine çıkacağız.
Kısa tutacağım, özür dilerim.
Sağduyulu konuşmak istiyoruz.
Partinin içine ettiniz. Gerçekten.
Mutlu musun?
Sadece para biriktirmek, bu bir çöküş gibi, değil mi?
- Karakterine de zararlı. - Doğru.
O zaman iyi ki son birkaç yılda karakterimi iyi geliştirmişim.
- Belli oluyor. - Evet.
Bir plan yaptık.
Halkın işletmesini satın alacağız.
Arkadaşlar, GDR üretim tesisinden mikrodalga fırın almayı tercih ederim.
- Anladım. - Ben varım.
Tek mantıklı öneri bu.
Saçmalık. Neresi mantıklı bunun?
Çünkü bu bizim için bir gelecek demek. Ve bizim için anlamlı bir iş.
Bunlar sosyal romantizm.
Tamamen gerçek dışı.
Böyle bir tesisin maliyetini biliyor musun? Milyonlarca mark!
- Evet, muhtemelen. - Ama bizim sınırsız fonumuz var.
Aynen!
- Yakalanmazsak tabii. - Yakalanmazsak.
Devam edin.
Seni hapse atarlarsa ne olacağını biliyor musun?
Merak etme, hiçbir şey olmayacak.
Çocuklarını kaybedeceksin.
Şu anda neyi beğenmedin? Artık şef olmadığın için mi böylesin?
Yoksa farelerin bağımsız olduğu için mi?
Hadi, gidelim.
- Sana bir şey söyleyebilir miyim? - Mecbursan söyle.
Birbirimizi seçmedik. Buna aile olmak denir.
Artık sen de bu ailenin bir parçasısın.
- Jannek, gaz mı çıkardın? - Neden ki?
Kokuyu alıyorum, bebek kakası gibi kokuyor.
- Yapmadım. - Peki.
- Bu ne? - O olayı unutacaklarını sanmıştım.
Kokulu bir şey sıkarlarsa kimse gelmez sanıyorlar galiba.
Komik. Sanki biz sansarız.
Burada olduğumuzu biliyorlar mı? Bizi görebiliyorlar mı?
- Kamera takmışlar mı? - Görmüyorum.
Plesnik batıya gitti, ben de ayrıldım. Teknisyenleri yetersiz olabilir.
Son bir kez, alabildiğimizi alalım.
Para kokmaz, değil mi?
Birdenbire çok aktif oldun.
Önce sosyalizmi mahvettik.
Sırada kapitalizm var. "Nu, pogodi!"
Jannek!
- Her şey yolunda mı? - Evet.
Aman Tanrım!
Seni göremiyorum, Marke. Seni göremiyorum.
Teşekkürler.
Seni duyamıyorum da.
- Ne yaptın? - Ben...
Bir şeyi yok.
Gel! Çantalar! Hadi!
- Kahretsin. - Marke, gel!
Bu tarafa.
- D bölümünü emniyete al. - Emredersiniz, efendim.
Sessiz ol. Buralarda bir yerde olmalılar.
Tırmanmasını söyle.
Yukarıda!
Beyler! Siz haklısınız, yanlış yaptım.
Beni gözaltına alın.
Para her şey değildir ama çok havalı görünüyor.
Başka kim var? Yukarıda kimse var mı?
- Merdiveni getir. - Hayır, biz varız.
Bakın kim gelmiş.
Eski parayı neden istiyorsunuz?
Koleksiyoncuyuz.
Daha fazlasını alabilirdik.
Sen bizim en iyi adamımızsın.
Hayır. Hayır!
Köpekbalıklarıyla yüzüyoruz.
Bu yüzden en iyi adamımıza ihtiyacımız var.
Geldi.
Yatırım yapacak param var mı diye sordular.
Tabii ki var. Yeterli değilse, biraz daha buluruz.
Aldık mı? Ne oldu?
Söyle, fabrika ne kadara geldi? İyi bir fiyat aldın mı?
Sanırım.
Ne kadar?
Söylesene!
Bir mark.
Ne?
Bir mark mı?
Bir Batı Alman markı.
Elimden bir şey gelmez.
Bizi kandırıyorlar mı?
Bu çok ucuz!
Bu olmaz!
Böyle bir şey yaparken nasıl hissediyorum sence?
O yılan gibi kuyrukta nasıl hissediyorum?
Hiç pazarlık yapmamışsın!
Gerek yoktu.
Lunke çok solgun görünüyor.
- Bunu değiştirebiliriz. - Öyle mi?
Yine mi?
Sanki biri vanayı açmış gibi. Bütün hava dışarı çıkmış.
Çok paraya ihtiyacımız olacak.
Yeniden geliştirme, modernizasyon için...
Bize pahalıya mal olacak.
Sağlam bir bütçeye ihtiyacımız olacak.
Siparişler gelene kadar altı aylık maaşları ödeyebilmek için.
Bu çok zor olacak.
Ve size şunu söyleyebilirim, toprak ıslahı bir servete mal olacak.
- Toprak ıslahı mı? - Pahalı olabilir.
- Evet. - Ağır metaller.
- Gerçekten mi? - Evet, çok pahalı.
Yoksa bu kadar ucuza satmazlardı. Ne yaptıklarını biliyorlar.
Toprak ıslahını boş ver.
Sızlanmak işe yaradı.
Doğu için çok pahalıyız. Ücretler ve iki katı D-Mark maliyeti.
Ama Güven Ajansı, Batı'ya da ihracat yaptığımızı bilmiyor.
Siegl, bu makinelerle dedi.
Onları kim çalıştırıyordu? Ek iş olarak çalışmıyor muydu?
- Günther ve Kürge. - Evet, çok inatçılar.
O iş eğlenceli değildi.
Hâlâ çalışıyor.
Nedir bu?
Küçük, priz gibi metal bir... zımbırtı.
- Zımbırtı mı? - Başka ne olabilir ki?
Sipariş defterleri nerede?
Buldum!
Burada.
Bekle.
Evet, Batı'ya satıldılar, ama sadece Almanya'ya değil, daha çok...
İsveç'e.
Ne, İsveç mi?
Bu yüksek performanslı bir operasyon.
Yok pahasına aldık.
İsveç'i bilselerdi milyonlar isterlerdi.
Hatta daha fazlasını.
Bu uçmak gibi.
İsveç.
Ve zımbırtılar!
- Bunun ne olduğunu anlamıyorum. - Anlamana gerek yok.
Biz Batı için düşük ücretli üreticilerdik.
Bütün zamanımızı bununla geçirdik.
Her zaman beş yıllık plan vardı. Her vida sosyalizmi kurtaracaktı.
Ne saçmalık.
Dünyayı bir arada tutmak için çalıştık.
Ama başkalarının dünyasını.
Hepsi bu muydu?
Bütün bu zaman boyunca yaptığımız şey bu muydu?
Sen de pelüş ayı mı alıyorsun?
Hayır, tatlım.
Bazı işlerim var.
Lanet olsun hepsine!
Gidelim. Dini için.
Hayır, Dini için kalmalısın!
Bunun Dini ile ne alakası var?
Bu sefer beş dakika bile yok mu?
Achim şu anda Kassel'de. Bütün ailesi Henschel'de çalışıyor.
İşlerin çok yoğun olduğunu söylüyor. Maaşları daha iyiymiş.
Para mı? Daha fazla para için mi gidiyorsun?
- Ben fazladan sakız gibiyim. - Değilsin.
- Üçümüz birlikte olabiliriz. - Olamayız.
Kendini kopyalayamaz mısın?
Ne kadar lazım? Biraz param var.
Beni satın alamayacağını biliyorsun.
Sorun yok.
Bir ara bize kart gönder.
- Evet, tabii. - Hoşça kal.
Gel.
- Gitti mi? - Evet.
- Temelli mi? - Evet, temelli.
Peki ya sen ve ben?
Artık bana böyle davranmana izin vermeyeceğim.
Jannek...
Kim?
Biz.
"Biz" kim?
Saçmalık.
Parayı ben aldım.
Yanlış. Biz aldık.
Hepiniz mi?
- 43 kişi yargılanabilir yaşta. - Ve on bir çocuk.
- Ne yaptığınızın farkında mısınız? - Evet.
Bizim olanı geri aldık.
Hükümetin para miktarını kontrol etme yetkisini elinden aldık.
- Bu tehlikeli. - Enflasyona yol açabilir.
- Bunu biliyor muydun? - Evet, ilginç buldum.
İlginç mi?
Sen Batı Almanya'lısın. Burada yetkin yok.
Biz hâlâ egemen bir ülkeyiz.
Sen buradasın ve Doğu Almanya yasalarına tabisin.
Basını bilgilendireceğiz.
Haklısınız. Burada yetkim yok.
- Genscher mi? - Evet, o.
Konuşmamız gerek.
Katılıyorum.
Bu boyutta bir skandalı kaldıramayız.
Tepki istemiyorsunuz. Robin Hood olmamalı.
Lech Walesa da olmamalı.
Gorbaçov'un durumu istikrarlı mı bilmiyoruz.
İnce buz üzerinde bir ineği süreceksen hızlı sürmelisin.
- Tekmelemesin diye. - Aynen öyle.
Şartlarınız nedir?
Doğuya ihracatı artırmak için zaman istiyoruz.
Gerçekçi şartlarınız bunlar demek.
Bilmiyorsanız, ben bir şeyler düşünebilirim.
- Baltık Denizi için bayağı sıcak. - Ayaklarımı yakmak istemiyorum.
- İçecek isteyen var mı? - Burada fena değiliz.
Sözleşmeyi gördün mü? Ada bizim.
Didi, buraya gel.
Ve kimse buraya giremez, biz izin vermedikçe.
Doğayı korumalıyız.
Nasıl gidiyor?
Ne zaman gidiyorsun?
Artık o kadar kolay değil.
Birden sorumluluk almayı sever mi oldun?
Seni istediğini yapan bir kelebek sanmıştım.
Narin zarafetimi fark eden biri olması güzel.
Yavru köpek tavların artık bende işe yaramıyor.
Her cümlen bıçak gibi keskin.
Hey, siz ikiniz.
Farkında mısınız, beni dahil etmediniz
ama ben de müzakerelerinin bir parçasıyım.
Bakın ne diyeceğim.
Üçümüz, olduğumuz hâlimizle başa çıkamıyorsak,
bunu yeni bir şeye nasıl dönüştüreceğiz?
- Yeni bir şeye başlamak mı istiyorsun? - Genel olarak demek istedim.
Merhaba bebeğim.
Burada güzel bir komün oluşturabiliriz.
Bir ada devleti. Ama bu sefer doğru düzgün.
Ben varım.
Burası biraz sıkıcı, değil mi?
Ne yapalım?
Her zaman bir şeyler yapmak zorunda mısın?
Güneşte uzanmak benim temel yeteneğim mi, bilmiyorum.
Pelüş ayıcıklar hakkında ne düşünüyorsun?
- Sevimliler. - Öyle demek istemedim.
- Söylesene, Dini... - Evet?
- Ayıcığının içinde ne var? - Neden sordun?
Sence bu ne?
Batı.
Orada ne var?
- Bu ne? - Para mı?
İnanılmaz.
- İçi para dolu! - Olamaz.
Hepsi banknot.
Yani...
- Parayı sen mi aldın? - Ne kadar var?
Dini!
Sonu yok. Çektikçe geliyor.
Ama şartlarım var.