CNB HABERLER
-Orada ne oluyor? -Remi'nin evi.
-Kim? -Remi Aguilar?
-Ne, kız ünlü falan mı? -Evet. Yani, bir nevi.
Nasıldım?
-Harikaydın. -Muhteşem.
-Çok sakindin. -Akıcıydın.
Kamera karşısında duruşun çok iyi.
Diğer finalistlere akranlarım deyince kasıntı mı oldu?
-Hayır, hiç de. -Hayır, saçmalama.
Oldukları şey bu. Senin akranların.
Evet ama çok iğrenç bir kelime.
Yani sırf kullandığım için sanki
kendini beğenmiş biri oluyorum.
Güzel tespit.
-Carmen! -Ne? Dediğini anlıyorum.
-Hayır. Sağ ol anne. -Evet.
Kendini beğenmiş değilsin, tamam mı?
-Hiçbir şekilde kendini beğenmiş değilsin. -Hayır.
Okulumdaki en zeki kız.
SAT'leri mükemmel, her şeyi mükemmel.
Önemli bir Google bursu mu ne kazanmış.
Onun için röportaja geldiler herhâlde.
-Havalı mı? -Hiç bilmiyorum.
Sanırım dört yılda ona sekiz kelime söyledim.
Kimlerle takılıyor?
Açıkçası, sanırım ailesiyle.
KIŞ BAHAR YAZ VEYA GÜZ
KIŞ
Tamam, sanırım hazırım.
Tamam, Penn İstasyonu'na ulaşınca mesaj at.
Stephanie'nin odasına ulaşınca da.
Şehirde tek başına dolaşmak zorlayıcı bir deneyime dönüşebilir.
Evet. Ne olur ne olmaz çantana biber gazı koydum.
-Nereye? Ne… -Tatlım, tek istediğimiz iyi olman.
Evet ama bence New York'a yeterince gittim.
-Bir şey olmaz. -Tamam.
-Olması, olmamasından iyidir. -Kesinlikle.
Tamam. Sizi seviyorum.
Seni seviyorum.
Remi sen misin?
-Evet. -Tamam.
Öyle sanmıştım. Ben…
Kulağa çok tuhaf gelecek
ama bugün senden bahsediyordum.
Arkadaşım, sokağın karşısında yaşayan
aşırı zeki bir kızdan bahsetti.
Google ödülü kazanmış.
Seni platformda görünce "Vay be, çok çılgın bir tesadüf" dedim.
Tesadüf ama düşündüm ki, bilmiyorum,
ilginç geldi, ben de merhaba demek istedim.
Sapık değilim.
-Arkadaşın kim? -PJ.
-Fader mı? -Evet. O… Şeyde yaşıyor…
Evet, komşumuz.
Torbacı, değil mi?
PJ mi? Hayır.
Tamam, saf değilim.
Öğleden sonraları evine insanlar girip çıkıyor.
Şey, evet, o… Yani…
Bazen ot satıyor ama torbacı falan değil.
Şey, kuzeni Colorado'da yaşıyor ve ona bir şeyler yolluyor.
Bazen yani. PJ de tanıdıklarına satıyor.
Kâr amaçlı mı?
Tamam… Ne yaptığını gördüm.
Adım Barnes bu arada.
-"Barnes" mı dedin? -Barnes Hawthorne.
-"Barnes Hawthorne?" -Evet, farkındayım.
Kulağa huysuz, yaşlı bir yazarmışım gibi geliyor.
Nathaniel Hawthorne'u kastettiğini farz ediyorum.
Ben ona huysuz demezdim. Yani…
Teknik olarak Püriten'di ya da her neyse
ama zamanı için çok cüretkâr ve provakatifmiş.
Emerson ve Whitman'ı doğrudan etkilemiş
ve bilmiyorum, bence daha huysuz yazarlar var.
-Tamam. -Evet.
-PJ dâhi olduğunu söylemişti. -Hayır. Dâhi değilim.
Bu gece Beacon'daki David Byrne konseri için sahnedeyim.
-Koltuklar çok iyi. -David Byrd mü dedin?
David Byrne, şeyden… Talking Heads.
Çok heyecanlıyım.
-Talking Heads'i bilir misin? -Hayır, ben…
-Bilmiyorum. -Sahi mi?
Aman tanrım!
Talking Heads 80'lerden New Wave grubu
ve baş vokalist David Byrne de gelmiş geçmiş en iyi sanatçılardan.
Çılgın bir adam.
40 yıl önce müzik yapmışlar ama kulağa gelecektenmiş gibi geliyor.
İnanılmaz. Dinlemen lazım.
İsimlerini hiç duymadım bile.
Peki ya sen?
-Bu akşam nereye gideceksin? -Hafta sonu Columbia'yı ziyaret edeceğim.
Tamam… Seneye oraya mı gideceksin?
Belki ama önce nereye girebileceğimi görmek istiyorum.
Çok heyecanlı olacaktır kesin.
-Nasıl yani? -Yani sen her yere girebileceksin.
Hayır, öyle değil, sanmıyorum.
-Yapma. -Ciddiyim.
SAT puanların mükemmel. Google olayın var.
Ayrıca Hispanik şeyi var.
-Hispanik şeyi mi? -Evet.
Sen… "Aguilar" Hispanik değil mi?
Evet.
Bunun ne alakası var anlamadım.
-Anlamadın mı? -Hayır.
Yeni şey, desteğe ihtiyacın var gibi demek istemedim, ben…
Yani olsaydı… Ama elbette ki yok.
Demek istediğim bu değildi… Sadece
böyle bir kökeninin olması
amacına engel olmazdı, anladın mı?
Sanırım podcast'ime geri döneceğim.
Gerçekten mi? Bu kadar mı? Tamam mıyız?
Önemli değil dostum.
Yerimi değiştireyim.
Evet, şimdi istasyona geldim. İkinci trene geçiyorum.
Evet, gittiğim yeri biliyorum.
İzninizle. Affedersiniz. Özür dilerim. Hey, Remi!
Remi!
Affedersin. Hâlâ sapık değilim.
-Tamam. -Yemin ederim. Ben…
Sana şarkı listesi yaptım.
-Nasıl yani? -Evet, bir…
Seveceğini düşündüğüm birkaç Talking Heads parçası.
Paylaştım, Spotify'ımda, o yüzden sen…
Şey işte, düşündüm ki…
Orada sadece bir Barnes Hawthorne daha var,
o da country müzik falan dinleyen
yaşlının teki, yani diğeri benim.
Tamam.
Rastgele dinleme sakın, çünkü sıralaması kasıtlı.
Daha anlaşılabilir, ana akım şeylerle başladım.
Sonra sonlara doğru
daha deneysel oluyor. Yani güzel.
Yani…Bilmiyorum. Trende falan dinle.
-Tamam. -Ya da dinleme.
-Baskı falan yok. -Tamam.
Columbia'da bol şans.
-Sağ ol. -Konuşmak güzeldi.
Evet, bence de.
Hey!
Sen… Ona… Üçe binmelisin.
Neden?
Şimdi yerel olana binersen milyon kere durursun.
Bitmek bilmez.
Ama ekspresle 92.Cadde'ye gidip oradan yerele aktarma yapabilirsin.
Yarım saat falan kazanırsın.
-Emin misin? -Aynı yere gidiyorum.
Konsere gidiyorum demiştin.
Gidiyorum. Önce kuzenime uğrayacağım.
119.Cadde'de oturuyor, o yüzden…
Benimle binersen
daha sonra başın ağrımaz.
Söyleyeceklerim bu kadar.
Öncesi için özür dilerim.
Önemli değil. Özür dilemene gerek yok.
Ben… Biraz kabalık ettim. Pislik gibi davrandım.
Evet, biraz öyle olabilir.
Hakkımda varsayımda bulunulmasından ben de nefret ediyorum.
Özrünü kabul ediyorum.
-Öyle mi? Tamam. -Evet.
Tamam, o zaman baştan başlayayım.
Garanti olmadığını biliyorum ama eğlencesine olsun.
Başvurduğun her yerden kabul gelirse nereye gideceksin?
-Harvard. -Sıkıcı.
Evet, neyse ne. Bariz bir seçim ama…
Orası Harvard.
Hayır, cidden. Dersler, profesörler, kaynaklar…
Akıl almazlar.
Lisans öğrencilerini en iyi hukuk fakültelerine
sokma başarıları inanılmaz.
Avukat mı olmak istiyorsun?
Evet, beş yaşımdan beri öyle.
-Ailen avukat mı? -Evet.
Annem dava avukatı, babamsa danışman.
-Kime danışmanlık yapıyor? -Daha çok avukatlara.
Evet ama özel sektörde çalışıyorlar. Ben kamu sektöründe olmak istiyorum.
Yani savunma, mevzuat, iş gücü ve istihdam.
Plan 40'ıma geldiğimde temyiz mahkemesi hâkimi olmak.
Vay canına.
-Zamanı iyi değerlendirmek bu. Bu… -Vay be.
Anlaşılan her şeyi çözmüşsün.
-Peki ya sen? -Peki ya ben ne?
-Nereye gideceksin? -Gitmeyeceğim.
-Üniversiteye gitmeyecek misin? -Bu doğru.
-Evet ama başvurdun. -Hayır.
Kabul edilmeyeceğini düşünenler bile başvuru yapıyor.
PJ bile kesin başvurmuştur.
Anlamakta zorluk yaşıyorsun gibi.
Tamam, üniversite yok. Planın ne? Ne yapıyorsun?
-Bir yıl ara. -Ne için?
-Nasıl yani? -Boş yılını nasıl geçireceksin?
Hiçbir şey için. Amaç da o zaten.
Öyle mi? Hiç planın yok mu?
Hayır, dediğim gibi amaç bir şey yapmamak.
Yani aslında çok sağlam bir planım olduğu iddia edilebilir.
Bunu kimse iddia etmez.
Tamam ama üniversiteye gitmediğin için
öz geçmişini iyileştirmelisin
ya da gerçek, pratik deneyim kazanmalısın.
-İş gibi diyorsun. -Evet, aynen, iş gibi.
-Çok zor gibi. -Hayır, bir şey yapacaksın.
Affedersin. Beni ilgilendirmez
ama aynı zamanda burnumu sokuyorum.
-Peki ya müzik? -Nasıl yani?
Şey… Bence…
Bilmiyorum, çok ilgi duyuyorsun.
Bir yerde çok iyi bir stajyerlik bulabilirsin.
-Plak ya da prodüksiyon şirketinde. -Anladım. Olabilir.
Olabilir, bilmiyorum. Seçeneklerin var yani.
-Hayır, tamam. Aklımda tutarım. -Bir düşün.
-Şey… -Anlamıyorsun.
İstediğini yapmakta özgürsün.
Katmandu'da İngilizce öğretebilirsin
ya da Amazon'da ağaç ekebilirsin.
Kosta Rika'da deniz kaplumbağalarını kurtarabilirsin.
-Deniz kaplumbağalarını mı? -Evet.
Geçenlerde dişçimde bir belgesel izledim.
-Belgeselde… -Dur. Dişçinde TV mi var?
Evet, şu tavandakilerden.
-Evet, doğru. -Neyse. Konu bu…
Belgeselde herkesin gidip çalışabileceğini
ve gönüllülerle yaşayabileceğini gösteriyorlardı.
Kaplumbağaları yumurtalarından çıkarıp okyanusa bırakıyorsun.
İnanılmaz bir deneyim gibi görünüyordu.
Belki de sen bir yıl ara vermelisin.
Tabii.
-Neden olmasın? -Üniversite olayı var.
-Yani… -Kim üniversite diyor? Bir yıl ara ver.
-Ne yaptığını görüyorum. -Ben de hayat tavsiyesi veririm.
-Diyeceklerim bu kadar. -Anladım.
-Tavsiyeni dinledim. -Tamam.
Evet.
-Ben… -Gidiyorum.
Sanırım…
Veda vakti.
Trajik.
-Au revoir. -Hoşça kal.
Hey. Remi, hey!
Bence çıkmalıyız.
Affedersin, ne?
Ben…
Benimle çıkmak ister misin dedim.
Seni duyamıyorum.
Hey, dikkat et!
Siktir! Hey! İyi misin?
Evet, iyiyim. O kadar da kötü değil.
Benimle kalmana gerek yok.
Önemli değil.
-Peki ya konserin? -Ön grup var, o yüzden…
Peki ya şu çıkma fikri?
Bence burada bir şeyler var.
Yani devam ettirmek güzel olurdu.
Bir konsere gidebiliriz.
Bir film falan izleyebilir ya da suşi yiyebiliriz.
Suşi mi?
-Evet, çok iyi bir suşi mekânı biliyorum. -Hayır.
-Sevmez misin? -Hayır, çok severim.
-Tamam, mükemmel. -Barnes.
Ne?
Çıkmayacağız.
-Nedenmiş? -Ben…
Bilmiyorum. Bence çok bariz.
Otla mı alakalı? Çünkü ben ot içmiyorum.
Öyle gibi görünse de.
Yani içiyorum da… Şey gibi değil. Uyanır uyanmaz içmiyorum.
Konunun otla alakası yok.
-Ne o zaman? -Şu an olduğumuz yere bak.
Benim suçum olduğunu mu düşünüyorsun? Bu benim suçum değil.
-Nasıl? -Ne, açıklamamı mı…
Pekâlâ, ilk olarak trende yanıma oturdun.
Başımı şişirdin,
listeler hazırladın,
sonra ekspres tren için beni ikna ettin, sonra…
-Zaman kazanman için. -Evet ama neyi kastettiğimi
görmüyorsun. Ben…
Ben…
Şu an hayatımda çok önemli şeyler var…
Bunlar için çok çalıştım ve tüm bunları trende tanıştığım
tatlı bir çocuk için riske atmayacağım.
"Tatlı çocuk" mu?
-Bana tatlı çocuk dedi. -Demek istediğimi kanıtlıyorsun.
Aguilar, Remi.
-Bu sensin. -Evet.
Ben…
Her şey gönlünce olsun Barnes.
El sıkışması. Ah.
Bir randevu?
-Çok eğlenceli olabilir. -Üzgünüm. Olmaz.
Şu anda hayatıma sokmak istediğim türden biri değilsin.
Bunu kişisel algılama.
Böyle bir şeyi neden kişisel algılayayım?
Remi Aguilar!
-Al. -Sende kalsın.
-Senin ama. -İstemiyorum.
Evet… Üzgünüm.
Evet, her şey gönlünce olsun.
-Bol şans. -Sana da.
Dikişlerinde bol şans.
Nasıl gidiyor?
BAHAR
KOSTA RİKA KAPLUMBAĞA KORUMA
-Tatlım. -Bir dakikan var mı?
Evet, ne oldu?
Biz de ona bakıyorduk.
Evet, şu siyasi meşruiyet ve direniş üzerine birinci sınıf semineri.
Çok iyi olacak gibi duruyor.
Profesör Unger ile ilgili de çok iyi şeyler duydum.
Başka bir şey var mıydı yoksa…
Evet, aslında. Akşam için konuşmak istemiştik.
-Tamam. -Balonun bazı beklentiler doğurduğunun
-farkındayız. -Baskı.
-Evet. -Kızlar için.
Bence bunu konuşmaya gerek…
-Bence böyle iyiyiz. -Hayır, biz her şeyi konuşuyoruz.
-Evet, seks de farklı olmamalı. -Evet.
Yani bence gerek… Sanırım ne diyeceğinizi biliyorum,
konuyu kapatalım.
Tatlım, babanla ben sana tamamıyla güveniyoruz.
Bunu bilmeni istedik.
Evet, tamam. Teşekkürler. Ben çok iyiyim.
Lucas'ı çok sevdik.
Bedeninle ne yapmaya karar verirsen ver
sorumlu davranacağından eminiz.
Hayır, siz…
Lucas ile sadece arkadaşız. Bu… Biz asla…
Tatlım, arkadaşlık güçlü bir afrodizyak olabiliyor.
Bunu hiç duymadım.
Annenle arkadaş olarak başlamıştık. Bu doğru.
-Evet. -Baba!
-Bence iyiyiz. Tekrar ediyorum, yeter. -Tamam. Peki.
Bak, fikrini değiştirirsen
hep yanında olduğumuzu bilmeni istiyorum.
Bol bol deneyimle.
-Evet, birbirimizle tabii ki. -Baba!
-Tamam. -Tamam.
Peki. İyi konuşmaydı.
-Ne olur ne olmaz. Tamam, sadece… -Anne!
Bu akşam arabayı ödünç alabilir miyim?
-Nereye gidiyorsun? -Erica ile baloya gideceğim.
-Erica Morris'i hatırlıyor musun? -Nasıl unutabilirim?
O kadar kötü değil.
Onunla en az dört kez tanıştım ve adımı asla hatırlamadı.
-Bir kez bile. Bana "Sam" dedi. -Ama Sam'e benziyorsun.
Bilmiyorum. Kendini beğenmiş biri, haklısın.
Yine çıkmaya başladık deme lütfen.
Hayır. Açıkçası ondan o kadar hoşlanmıyorum.
O zaman neden baloya gidiyorsun?
Bilmem. Şey gibi…
İyilik gibi. Sevgilisinden yeni ayrıldı
ve tek başına gitmekten çok utanıyor, ben de dedim ki…
-Çok centilmen bir davranış. -Evet. Centilmen bir adamım.
İroniydi. İroni yaptım.
-Gülümseyin. -Balo!
Gömleğiniz muhteşem efendim. Bayıldım.
-Teşekkürler. -Evet, işte.
Bir, iki…
Çekiyorum.
-Harikaydı. -Güzel.
-Seni seviyorum. -Evet, bunu mutlaka yap.
-İyi eğlenceler. -Aşırı eğlenmeyin ama eğlenin.
-Tamam, görüşürüz. -Tamam çocuklar.
-Güle güle! -Görüşürüz.
-Bunu yaptığın için sağ ol bu arada. -Sorun değil.
Ailen harika.
Evet, çok saçmalar.
Güzel.
Hayır, affedersin. İğrenç.
Bana ilgi duyduğunu düşünmüştüm.
Bu yüzden göl evindeki yatak odalarından birinde yer ayırttım.
-Yatak odası mı? -Parti sonrasında.
Gece yarısından 12.30'a bizim.
Dur! Şaka yapıyorum de.
Arkadaş olarak gideceğiz demiştik.
Bu akşamki çiftlerin yarısı da öyle dedi
ama hepsi sevişecek.
-Seninle sevişmeyeceğim. -Ne?
Evet, ne bu akşam ne başka.
Tam bir züppesin.
-N'aber? -PJ!
PJ.
-Selam komşu. -Selam.
-Vay be, güzel olmuşsun. -Tabii.
Yani… Teşekkürler.
-Sen de hoş olmuşsun. -Teşekkürler.
Sana geldim çünkü… Düşündüm de acaba…
Sende…
Acaba elinde hiç şey…
-Ne var mı? -Şey…
Üzerinde acaba… Sadece bir tane falan…
Remi… Remi Aguilar, baloda yanıma uyuşturucu için mi geldin?
Çok sesli söylüyorsun.
-Selam çocuklar! -Merhaba Bay P!
Kompozisyon için üzgünüm. Daha iyisini yaparım.
İyi olur. Lakros biliyorum.
Sanırım dans edeceğim.
-Müesseseden. -Hayır.
-Keyfine bak. -Teşekkürler.
-Hey. -Merhaba.
-Çok güzel olmuşsun. -Teşekkürler.
Hiç Jeep'e binmiş miydin? Rastgele bir soru.
Bendeki çok iyi.
Bir ara binmelisin.
-Tamam. -Tamam mı?
-Evet. -Olabilir. Tamam.
Bakarız.
-Görüşürüz. -Tamam.
Remi?
-Merhaba. -Merhaba Ashley.
Burada olman çok güzel.
-Öyle mi? -Evet.
Az önce…
Balonun senlik olduğunu düşünmüyordum, o yüzden…
Evet, pek değil.
-Elbisen güzelmiş. -Teşekkürler.
Evet, ben… Aslında kendim tasarladım, yani…
Güzelmiş. Evet, hoş olmuş.
Bu şarkıya bayılıyorum.
Balodaki şansıma bak.
Evet, çıka çıka sen çıktın.
-Pes. -Çok garip.
Eğleniyor musun?
-Öyle gibisin. -Öyle mi? Eğlenceli mi görünüyor?
Evet, randevum iyi zaman geçirtiyor.
-Bu çocuk mu? -Evet.
-Meğer biraz zamparaymış. -Evet, tam bir centilmenmiş.
Peki ya sen? Neden şehrin bu tarafındasın?
Aslında buraya Erica Morris ile geldim.
-Erica Morris mi? -Sevmez misin?
Hayır, sadece… Kız çok güzel, tebrikler.
Evet, sandığın gibi değil.
Biz… Ona bir tür iyilik yapıyorum… Şey de değil…
Son anda randevu lazımdı, o yüzden…
Doğru, sevgilisiyle ayrıldığı için.
-Evet, aynen öyle. -Evet, Connor Frisk.
Evet, mankafanın tekiymiş sanırım.
Connor Frisk.
-Connor Frisk. -Sarhoş falan mısın?
-Erica'yla mı geldin? -Dostum…
Dostun değilim.
Erica'ya dokunursan o aptal suratını felç ederim.
-Böyle bir şey olmayacak. -Dokunmak yok. Dans etmek yok.
Ona bakmanı bile istemiyorum. Anlaştık mı?
-Söyle. -Anlaştık.
-Gözüm üstünde Hawthorne. -Teşekkürler Connor.
İyi misin?
Evet, sanırım boynumu düzeltti.
Tanrım Barnes, çok özür dilerim. Connor nasıl bunu yapar?
-Sorun yok. -Beni sordu mu?
-Ne? -Ya da elbiseme bir şey dedi mi?
Ne dediğini söyle işte!
Senden uzak durmamı söyledi.
Gerçekten mi? Başka?
Nasıl olduğumu ya da ilerleyen saatlerde nerede olacağımı sordu mu?
Sanmıyorum.
Geri gelirse Long Branch'te
Katey'nin evinde olacağımı ona çıtlat.
Sağ ol Barnes. Çok iyisin.
Seni de görmek güzeldi Erica.
Tatlı kız.
Sevgilisini kıskandırmayla ilgili
bir entrikanın içinde olduğumu düşünmeye başladım.
Onu nereden tanıyorsun?
Eskiden… Önemli değil.
Uzun zaman önceydi.
Duyuyor musun?
"Burning Down the House."
-Listemi mi dinledin? -Evet.
Dinle demiştin.
Sırayla dinledim.
Sonra saplantı hâline geldi
ve ne kadar albümleri varsa dinledim.
Sonra haftalarca içinden çıkamadım
ve sonra konser filmleri olduğunu öğrendim.
Hani adam ve teybiyle başlıyor,
sonra her parçada yeni bir müzisyen geliyor
-ve sonunda 20 kişi oluyorlar. -Stop Making Sense.
-Evet, Stop Making Sense. -En iyi film.
Böyle bir şey izlememiştim.
Keşke Beacon'da gittiğin o konsere gelseydim
çünkü o şarkı listesi müthişti.
-Gittiğim en iyi konserdi. -Çok kıskandım.
-İnanılmaz. -Bu ne biçim iş?
Tamam.
Dans etmeliyiz.
Sanırım.
-Aç mısın? -Ne?
-Aç mısın? -Neden?
Bir suşi mekânı biliyorum. Uzak değil.
Şey… Küçücük bir yer ama sağlam.
Balodan çıkalım mı diyorsun?
Balodan çıkalım diyorum.
Hatırladığım kadarıyla suşiyi seviyorsun.
Suşili randevu fikrinden vazgeçmeyecekmişsin gibi geliyor.
Hayır, geçmeyeceğim.
Tamam.
Gerçekten güzel bir araba.
Annemin. Sanırım bu arabayı benden çok seviyor.
Onu anlayabiliyorum.
Korkma.
Güven bana.
Tamam çünkü öldürülürsem ailem seni gebertir.
Anlaşıldı.
Konbanwa Kenji.
-Jiro Dreams of Sushi gibi. -Evet.
Sağlam demiştim.
Gıda alerjin var mı?
-Hayır, bildiğim kadarıyla yok. -Tamam. Omakase!
Annem orduda sıhhiyeciydi.
Bir süre Japonya'daki Torii üssünde yaşadık.
11 yaşıma dek.
-Tamam, anladım. -Evet.
Baban da mı ordudaydı?
Hiç öyle bir şeyim olmadı ama…
Teşekkürler.
-Harvard ne oldu? -Girdim.
Vay be, şok oldum.
Evet, sanırım ailem evi kızıla boyayacak.
Çok gurur duymuşlardır.
-Boş yılda hâlâ kararlı mısın? -Seçeneklerimi düşünüyorum.
Şu kaplumbağa şeyine baktım.
-Tamam, peki? -Çok iyi gibi.
-Haklıymışsın. -Evet, biliyorum. Başvur!
Bilmiyorum. Kabul edileceğimi sanmıyorum.
Edilirsin. GPA veya onun gibi şeyleri umursamıyorlar…
GPA'in kötü demiyorum.
-Kötü. -Sadece genel olarak…
Demek istediğim bu… Özellikle seni kastetmedim. Ben…
15 Haziran'a kadar başvuru alıyorlar, yani hâlâ vaktin var.
Nereden biliyorsun?
Elektronik bültenlerinden.
Gitmelisin.
-Ciddiyim. -Belki giderim.
-İnanılmazdı. -Demiştim.
Baloya dönelim mi?
Pek baloya dönmek istemiyorum.
Bir yere gitmek ister misin?
Tamam.
Dur. Bekle…
-Neredeyiz? -Burası benim evim.
-Hayır. -Hayır mı?
Yanlış izlenim bıraktıysam üzgünüm
-ama öyle bir niyetim… -Hayır… Öyle bir şey değil.
-Niyetim o… -Seninle bir kez takıldım.
-Aslında iki kez. -Ne?
Bir bu gece, bir de trende.
-Evet ama daha önce. -Toplamda iki.
Köşeye sıkıştırdım.
Hadi, gidelim.
Hadi! Gidelim!
-Evde kimse var mı? -Annem mezarlıkta.
Odamı görmek ister misin?
Mekânım bu.
-Güzel. -İçecek bir şey ister misin?
-Hayır, iyiyim, teşekkürler. -Su ve portakal suyum var.
Bunlar ne?
-Bunlar çiçeklerim. -Hobi gibi falan mı?
Bilmiyorum.
Japonya'da aynı sitede yaşayan bir ihtiyar vardı.
Annem işteyken evine giderdim.
Yetiştirdiği bir sürü çiçek vardı. Bonzai ağaçları falan.
Çiçekçi Bay Miyagi gibi mi yani?
Evet, gibi.
Evet ama… Bilmiyorum. İlgi duydum ve taşınınca
gümrükten birkaç bitki geçirdim.
Bu ufaklık Rocky Dağları Koni Çiçeği.
Colorado'dan.
Bulması aşırı zor bir tohum. Benim için PJ'in kuzeni buldu.
Bu çok güzel.
Bitkiler müziğe karşı çok hassastırlar.
Evet, bunu biliyordum.
Bir belgesel var. Bitkilerin enerjilerini
çevrelerinden nasıl aldıklarından bahsediyor.
Yaptıkları şey şu olmuş, bitkileri hızlandırılmış çekimle filme almışlar.
Bir yandan da çeşitli sesler oynatmışlar. Beethoven, çığırtan bebekler gibi şeyler.
Tren kornaları, cam kırılması vesaire. Çeşitli gürültüler.
Filmde bitkilerin tepkileri görülebiliyordu.
Aslında… Gerçekten çok güzeldi.
-Çok mu belgesel izliyorsun? -Evet.
Ateşin de mi var artık?
Peki…
-İçelim. -Ot mu?
Evet, ot. Başka ne olacak?
-Şaka yapıp yapmadığını anlayamıyorum. -Niye şaka yapayım?
Ciddiyim.
İstemiyorsan yapmayız…
-Hayır… Yanımda hiç yok. -Bende var ama.
PJ verdi.
Sakın.
Aman tanrım. Hayır.
Bundan bahsetmeyeceğiz. Onlar benim değil.
Benim içindiler. Yani kullanabilirim.
-Al. -Çakmağın var mı?
Yok. Sende vardır diye ummuştum.
Şey…
Yanılmadın.
Yavaş içsen iyi olur.
-İlk kez içince… -İlk seferim değil.
-Öyle mi? -İkinci.
Evet. İlk kez birkaç hafta önce denedim.
Okul münazara gezisinde.
-Otçu Remi Aguilar demek? -Üstünlük taslama.
Özür dilerim.
Yani…
İyi misin? Tamam, dur.
Affedersin.
Al.
Kız ölüyor.
-Üzgünüm. -İyi misin?
-Birini arayayım mı? -Hayır, iyiyim.
Bir şey söyleyeyim mi?
Tabii.
Senin de orada olacağını…
umduğum için
kurbanlık balo kavalyesi oldum.
Buna ne diyorsun?
-Sapık olduğunu biliyordum. -Sapık mı?
-Bence daha çok tatlı bir şey. -Evet, tatlı sapık.
Tamam.
Hislerin buysa neden daha önce iletişime geçmedin?
Şey… Hatırladığım kadarıyla demiştin ki
şu anda hayatına sokmak isteyeceğin türden bir insan değilim.
Hatırlıyor musun?
Tanrım, tam bir pisliğim.
Tatlı pislik.
Güzel iyileşmiş.
Belli olmuyor.
Bu işin sonu ne?
İşin sonu mu?
Aramızda bir şey olamayacağını
biliyorsun, değil mi?
Tamam.
Neden peki?
Çünkü sonbaharda üniversiteye gidiyorum.
Dört ay sonra. Tamam.
-Güzel. -Ne kastettiğimi biliyorsun.
Yazı benimle mi geçirmek istiyorsun?
Anlamadım.
Baloya gitmeseydim ne olacaktı?
Baloya gitmeseydin…
Herhâlde PJ'in çatısında bolca vakit geçirirdim.
YAZ
Biraz daha gözükmezsem
ailem kayıp kişi ilanı verecek.
Sevgilim, yozlaşmış Sarmaşık Ligi öğrencisi.
-Evinizi gerçekten kızıla mı boyuyor? -Öyle görünüyor.
Yardım etsek mi?
Dostum, bugün 4 Temmuz. Ev falan boyayamam.
Kafa olmak için göle gideceğim, değil mi?
Evet. Bu çok daha eğlenceli.
Bunca sene sokağın karşısında yaşadım.
-Seni burnu havada ineğin teki sanmıştım. -Ben de seni cahil torbacı sanmıştım.
-Anlaşacağınızı biliyordum. -Tamam.
Üçlü yapmıyorum.
Hey çocuk!
Çek arabanı. Burası oyun bahçesi değil.
Bok ye PJ.
Tamam. Sorun yok. Kız kardeşine selam söyle, tamam mı?
-Ciddi misin? -Vay be.
-Kahramanım oldu. -İstismara uğradım.
Benden bu kadar. Parti arabası 14'te kalkıyor.
Tamam.
-Göle sakla. -Hayır.
Bir saatimiz daha var.
Evet, önümüzde uzun bir gece var.
Baban da tam orada. İyi bir etki bırakmak istiyorum.
Nasıl gidiyor?
Haklısın.
Buradan yatak odamın içi gerçekten görülüyor.
Biliyorum.
-Bu ne? -Vize başvurum.
Yani artık ailene söyleyebilir miyiz?
Bunu kaç kez konuştuk?
Seninle deniz kaplumbağalarını kurtarmaya gidebilmek için
okulu erteleyeceğimi aileme söyleyince…
işler çirkinleşecek.
-Belki adımıza mutlu olurlar. -Bilmiyorum. Belki.
Ya da seni küçük parçalara ayırıp
bahçede gübre olarak kullanırlar.
-Bir öncekinin başına bu mu geldi? -Evet, son ikisinin.
Çimler o yüzden yemyeşil.
-Güneş gözlüğü. -Bence onları küçümsüyorsun.
Aslında çok iyi dost olmaya başladık, biliyor muydun?
-Hayır. -Babanla mesajlaşıyorum.
Dün akşam birbirimize Supertramp videoları yolluyorduk.
Çok garip. Güneş gözlüğümü bulamıyorum.
-Bir şey diyebilir miyim? -Evet.
Kafanda.
Sağ ol.
Ailen beni seviyor, ciddiyim.
Delice. Bana kafayı takmışlar.
Evet, şimdi seviyorlar ama seni geçici sanıyorlar.
Niye beni geçici sansınlar?
Çünkü seni tatlı
ve asi kötü çocuk olarak görüyorlar. Mükemmel, Sarmaşık Ligi yolundaki
mükemmel kızlarının yaz aşkı.
-Sadece yaz aşkı mıyım? -Hayır.
-Yaz aşkı mıyım? -Hayır.
Hayır, seni böyle görüyorlar diyorum. Şu anda her şey güzel.
Evet, belki de haklısın. Belki söyleyebiliriz.
Onlara inancım var.
-Bu bir şaka, değil mi? -Hayır.
-Bu gerçek. Yaşanıyor. -Deniz kaplumbağaları mı?
Okyanusta yüzen yuvarlak, yeşil şeylerden bahsediyoruz.
-O deniz kaplumbağaları mı? -Doğru.
Kızımla konuşuyordum.
-Baba. -Bebeğim, yapma.
Kaplumbağalara bakacak başkaları yok mu?
Evet, belki başkasını gönderebiliriz. Yedek olarak.
O zaman amacından tamamen sapıyor. Dediğimi anlamıyorsunuz.
Tatlım, Harvard'a girdin.
Bunu kaplumbağalar için çöpe atamazsın.
Hiçbir şeyi çöpe atmıyor.
-Bunun seninle hiçbir alakası yok. -Hiçbir alakası yok.
-Baba. -Remi, Harvard bu.
-Gideceksin. Konu kapanmıştır. -Bu sadece bir yıl ara.
Dönünce tekrar kaydolur.
-Tekrar kaydolur. -Tekrar kaydolabilir mi?
Kaydolsun bitsin. Bunu ne sanıyorsun dostum?
-Harvard bu! -Hey!
-Sakin ol, tamam mı? Sadece bir yıl. -Bebeğim, bu işler böyle başlar.
-Seni buna Barnes mı zorladı? -Hayır.
-Barnes beni hiçbir şeye zorlamıyor. -Ama o çıkardı, değil mi?
Hayır, bu projeyi seneler önce duymuştum
ve o zamandan beri aklımda.
-Böyle mi de dedi? -Hayır! Bunu ona yıkmayı kes!
Kes artık. Tamam mı? Bu benim kararım.
-Bu istediğim bir şey… -Remi, seni korumaya çalışıyoruz.
Bu bizim işimiz. Geleceğini çöpe atmaktan korumak bizim işimiz.
Bir de ne için?
Hedefi olmayan bir ezik için mi?
Karar çoktan verildi. Gidiyorum.
Kosta Rika'yla başlar.
Sonra Avustralya, sonra bir bakmışsın
Bangkok'ta uyuşturucu kuryeliğinden tutuklanmışsın
ve Tayland'da ömür boyu hapse girmişsin.
-Kurye mi? -Bunu detaylıca düşündün mü?
-Söylediklerinin hiçbir alakası yok. -Bundan bana hiç bahsetmedin.
-Hiç bundan… -Baba!
-Kes şunu! Ne yapıyorsun? -Ne mi yapıyorum?
Kesinlikle hiçbir sebep olmadan değerli bir şeyi yok ediyorum.
-Evet, çocuk gibi davranıyorsun. -Evet.
Harvard'taki geleceğini kaplumbağalarla oynamaya tercih eden
küçük kızın dediğine bakın.
Delirmişsiniz siz.
-Nereye gidiyorsun? -Göle gidiyorum.
Hiçbir yere gitmiyorsun. Cezalısın.
Tamam.
Remi Aguilar…
4 Temmuz'unuz kutlu olsun.
Evet.
-Gidelim! -Binin ezikler!
Ashley.
Nasılız dostum?
-Çok iyi. -Havalı mıyız?
Herkes her şeyi aldı mı? Tamam.
-Çok eğlenceli değil mi? -Evet, süper eğlenceli.
Gidelim bebeğim!
Dediğim gibi dostum, adamın çok havalı bir hacienda'sı var.
-Çok güzel. -Neden onu deyip duruyorsun?
Lise İspanyolcası dostum.
Yola bak! Hey! Hadi ama.
Biraz milkshake'e batırayım.
Ellerin çok iyi geldi.
Havai fişek standı mı o?
Jelibon ister misin?
-Bu küçük şeylere bayılıyorum. -Alayım bir tane.
-Çok güzel. -Demek sen ve PJ.
-Öyle mi? -Evet.
Güzel.
Bazen hiç beklemediğin insanlar en iyileridir…
-Anlıyor musun? -Evet, anlıyorum.
Siktir. Mavileri bitmek üzere.
Elinizdeki en gürültülü, en tehlikeli olan hangisi?
Çünkü onlardan bir tane istiyoruz.
Bir düzine olsun.
Maaşını öde, çocuk işçi kanunları.
Çünkü… Dur, bir düzine ne… Ne kadar tehlikeli…
-Nasıllar? Şey mi… -Onu ben alayım dostum.
Maytap alalım mı?
-Hey! Maytap aldınız mı? -Şapkan güzelmiş.
-Bu ev çok güzelmiş. -Pekâlâ, ebeveyn odasına girmek yasak.
Misafir banyosunda büyük tuvaletini yapmak yok, sosyal medyada paylaşım yok
çünkü ailem beni sahilde biliyor.
-Hey. -Tamam mı?
Margaritalar ve tramplen dışarıda.
-Millet, şu manzaraya bakın. -Hey.
Evet?
-İyi misin? -Evet, iyiyim.
-Tamam. -Neden?
Ailenle yaşananlar için üzgünüm. Seni dinlemeliydim.
Hayır, bence haklıydın.
İnceldiği yerden kopması daha iyiydi.
Emin misin?
-Çünkü çok fenaydı. -Evet.
Babamın, ninemin porselenlerinden hep nefret ettiğine eminim.
Sorun yok. Gidelim! Dışarıda tramplen var.
Yedi yaşımdan beri görmedim.
-Margaritamı döktüreceksin. -Gel o zaman.
572.899.
-Palavra. Palavracısın. -Çok ciddiyim.
-İstersen kontrol et. -Et.
-Tamam. -Yalancının teki.
Ciddiyim. Bu benim parti numaram.
-Bir süredir yapıyorum. -Doğru.
Bir tane daha sorayım.
-Evet, hadi. -Tamam.
1.500 çarpı
8.227'nin karekökü.
3.512,9.
-Ne? -Evet!
-Kimsin sen? -Alkışlayın! Evet.
Kim yenilerinden ister?
Al bakalım.
-Susuz kalma. -Tamam.
Kalmıyorum.
Bence belki biraz yavaşlayabilirsin.
Bence belki biraz rahatlayabilirsin.
Takılıyoruz.
İster misin?
Neyse.
-Her şey yolunda mı? -Evet.
Evet. Bilmiyorum. Bugün ailesine, sonbaharda
geziye çıkacağımızı söyledik, yani…
-Remi üniversiteye gitmeyecek mi? -Gidecek, sadece bu yıl değil.
Vay be.
Bu niye bu kadar inanılmaz?
Bu kız beşinci sınıftan beri üniversiteye
-gitmeye hazır. -Biliyorum.
Sheryl'in lime'ı bitti, markete gideceğim.
Bir şey istiyor musunuz?
Jelibon alır mısın?
-Jelibon. -Teşekkürler.
Ne?
-Ne yapıyorsun? -Lime alacağım.
-Bitmiş. -Lime mı?
-Lime'sız margarita olmaz. -Hem içki hem de ot içtin.
-En fazla iki fırt çektim. -Üç de margarita.
İçkilerimi mi sayıyorsun?
-Ne? -Araba sürmemelisin.
-Dur. Hayır. -Hey.
-En fazla on dakika sürer. -Tamam, ben de geleceğim.
-Hayır, bebek bakıcısına ihtiyacım yok. -Bence var.
Tüm gün ailemle takılmak isteseydim
-evde kalırdım. -Şu anda kimsin sen?
Gerçekten mi?
Hayatında ilk kez istediğini yapan bir kızım.
Hadi git. Arabayla gidip lime al.
-Siktir. -Arabayı durdur!
Remi!
Tanrı aşkına Remi!
Remi!
-Yok artık! -Garaj yoluna park etme demiştim.
Tanrım.
-Müthiş. Bu inanılmaz. -Hey. Video çekme.
-Kardeşim, imkânsız. -Videoya çekme dostum!
-Ciddiyim. -Ne yapıyorsun be?
Jeep'im!
-Ciddi misin? -Özür dilerim. Çok özür dilerim.
Hey, Remi!
-Nereye gidiyorsun? -Kes!
-Neyi kes? Nereye gidiyorsun? -Yalnız bırak!
İyi misin?
İnanılmazdı. Şu anda deli gibi davranıyorsun.
Onlara söylemenin zamanı değil demiştim!
-Ne? -Dinlemedin!
Beni dinlemedin ve olanlara bak.
Neden bahsediyorsun?
-O nasıl benim suçum? -Çünkü… Ben…
O sıçtığımın trenine hiç binmeyecektim!
-Tamam. Bir şey yok. -Hiç… Kes!
Değil!
PJ'in arabasını mahvettim
ve Wade denen çocuk da canlı yayın yapıyordu!
Yapmıyordu. Bir şey yok, tamam mı? Kimse yaralanmadı. Sen iyisin.
-Sakinleş. -Anlamıyorsun!
Benim bir geleceğim var!
Bu ne demek şimdi?
Hayatımda yapmak istediğim şeyler var!
-Önemli şeyler. -Benim yok mu?
Geleceğimizin birlikte olacağını düşünmüştüm.
Evet, öyle sanmıştım.
Nasıl yani "sanmıştım"? Ne diyorsun?
Belki Kosta Rika'dan aileme bahsetmek istemedim…
Çünkü bir şekilde hep bunun olacağını biliyordum.
Sonbaharda Harvard'a gideceğim.
-Tamam, sarhoşsun. -Sarhoş değilim!
Bir günün kötü geçti diye
-planlarımızı bozamazsın. -Bir gün değil ama.
-Tamam mı? Bu… -Ne?
Her şey!
Ne var biliyor musun?
Hayatımın son üç ayı sanki uyurgezermişim gibi geçti
ve beni yanlış anlama,
güzeldi, muhteşemdi, inanılmazdı
ve bunu hiçbir şey için değişmem ama ben…
Bunu yapmaya devam edemem.
Bitti.
Ayrılıyor musun?
Bu hiçbir zaman ciddi olmayacaktı.
Bazen işler hiç anlamadan ciddileşir.
Burada olan o değil ama.
GÜZ
Nasıl olmuş?
-Seksi Ruth Bader mı? -Uygunsuz mu?
Sanmıyorum.
Yani bence RBG, vücudunla gurur duyarak onun mirasını
onurlandırmanı takdir eder.
Değil mi?
-Etek boyunu bir tık kısaltayım mı? -Evet, kısalt. İyi fikir.
Partiye gelmek istemediğinden emin misin? Seksi Sotomayor olabilirsin.
Sağ ol ama… Ders çalışmam lazım.
Haftanın geri kalan günleri yetmiyor çünkü.
Her gece çalışmıyorum.
Vizeler yaklaştı.
-Üç haftaya. -Kesinlikle.
-Kaşlı çocuk orada olacak. -Kim?
Geçen hafta sonu mitingde flörtleştiğin çocuk.
Şu aşırı uzun Oscar Isaac gibi kaşları olan.
Hayır, flörtleşmiyordum.
Bir saat konuştun ve kıkırdıyordun.
Çok komikti.
Küresel ısınmayla ilgili söyleyeceği çok ilginç ve komik şeyleri vardı.
Külotunda yaşanan tropik fırtınalar da konunun bir parçası mıydı?
-İğrençsin. -İğrenç ama haklı.
Siktir. İşe gitmeliyim.
Ne?
Molaya çıkıyorum. On dakikaya dönerim.
Dean adına paket siparişi.
Evet, bir saniye.
Merhaba? Yemeğim hemen şurada.
Evet, dur. Bir şeyin ortasındayım.
Instagram'e bakıyorsun.
Evet.
Evet, üzgünüm. Bilmiyorum, sadece…
Eski sevgilime mesaj atıp atmamayı düşünüyordum.
-Atma. -Neden?
Fenway Park'ta.
Yani geziyor, hayatını yaşıyor, eğleniyor.
Hayatına devam etmiş.
Eğlendiğini nereden biliyorsun?
-Gülümsemesinden belli. -Bu, gülümseme değil.
-Çok hafif ama… -Huzursuz.
Bir nevi gözleriyle.
-Gözleri mi? -Evet, o… Vay be, çekiciymiş.
Anlamadım?
-Unutman lazım. -Tamam, peki.
-Mesaj atma. -Tamam, atmam.
Güzel.
Merhaba!
Selam…
Bilmiyorum. Böyle bir şey.
-Harika. -Güzelmiş.
Tanrım. Bayılmak üzereyim, yemekten sonra devam edelim.
-Balkabaklı salata tabağın. -Teşekkürler.
-Pilavsız tavuk kebabın. -Sağ ol dostum.
Bu… Ne sipariş ettiğini unuttum ama içinde.
-Bu da Asya lahanası salatası. -Müthiş, teşekkürler.
Brüksel lahanalı.
Hey çocuk.
Ne düşündün?
-Ne hakkında… -Yeni şarkı.
-İyi. -İyi.
-Nefret ettin. -Hayır.
"İyi" dedin.
"İyi" geri bildirimin ölüm fermanı gibidir.
Unut gitsin.
Çok özür dilerim. Ben…
Seth, bu şeyleri sanatçılarla konuşmamamı istedi,
hep ters tepiyormuş ve asistanların fikirleri olmamalıymış.
İltifat çok iyi bile olsa
sanatçı bunu öyle algılamayabilir.
O yüzden susmak en iyisi.
Seth zeki biriymiş.
Laf aramızda, çok beğendim.
Bence hisliydi ve…
Tanıdık geldi ama ayrıca
bilmiyorum, yeni ve orijinaldi.
Tüm gün kafamdan çıkmayacak, o kesin.
-Sağ ol. -Tabii.
Tam versiyonunu duymayı çok isterim. Affedersin, mesaj geldi.
İyi misin?
Hey?
Ahbap? Felç mi geçiriyorsun? İyi misin? Remi kim?
Bir kız.
Anladım.
Selam.
-Onca üniversite kampüsünden… -Benimkine gelmek zorundaydın.
Affedersin, geciktim. Tamamen kayboldum.
Burası sanki… Bir labirent gibi.
Evet, sömürge mimarisi böyle.
-Kasti. -Tabii. Elbette.
-Sarılmaya ne dersin? -Evet, affedersin.
Harika görünüyorsun.
Teşekkürler.
Sen de.
Şurada kahve arabası var, avluda.
İyi fikir.
Teşekkürler.
Peki… Turne boyunca grubu mu takip ediyorsun?
Remi Aguilar, sosyal medyada takip mi ediyorsun?
Hayır!
-Peki. -Hayır.
-İlginç. -Bunun konuyla ne alakası…
Hayır, yani bazen fotoğrafların çıkıyor, durduk yere.
-Tabii. -Buna sapıklık diyemem.
Tatlı sapık.
Yani?
Hayır, takip etmiyorum. Onlar için çalışıyorum.
Ya da teknik olarak plak şirketi için.
-Plak şirketi mi? -Evet.
Çok iyiymiş.
Küçük, bağımsız bir plak şirketi
ve yardımcı başkanlardan birinin asistanıyım.
O da bu grubun ilk solo turu için beni ayarladı.
Bu inanılmaz.
Geleceğin Jimmy Iovine'i ya da David Geffen'i olacaksın.
Tabii. Hayır, gerçekten.
Tüm gün milletin yemeklerini getiriyorum ve tur otobüsünü yıkıyorum.
-Çok cazibeli. -Evet, çok seviyorsun.
Hey, PJ nasıl?
İyi.
-Hâlâ Ashley ile birlikte. -Gerçekten mi?
-Bunu beklemiyordum. -Bence kimse beklemiyordu.
Peki Jav ile Carmen? İyiler mi?
Hayatından çıktığım için rahatlamaları dışında.
Öyle demezdim.
Yani evet, ilk ay epey mutluydular ama…
Sonra bilmiyorum.
Sanırım sonra yaz boyunca kötüleştiğimi gördüler
ve ağustosta babam beni sana mesaj atmakla tehdit ediyordu.
-Buna pek inanamadım. -Doğru.
Ailem bazen abartabiliyor ama sadece mutluluğumu istiyorlar.
Gerçekten kötü mü oldun?
Benden sen ayrıldın.
Evet ama bu, durumu daha iyi yapmıyor.
Seni her gün görüyordum ve sonra konuşmayı bile kestik.
Yani en iyi dostum gibiydin ve sonra gittin.
Evet.
Benim için de kötüydü.
Biraz daha Harvard'dan bahsetsene.
-Tamam. -Evet dostum.
Doğruyu mu istiyorsun?
Evet, Harvard deneyimi hakkında gerçekleri istiyorum.
Hayatımda yaşadığım
en yorucu, en zor deneyim ve çok seviyorum.
Dersler ilginç, insanlar da.
Oda arkadaşım… Oda arkadaşım LA'den çok havalı bir kız.
İç çamaşırı mankeni gibi vücudu ve Bobby Fischer gibi beyni var.
-Hiç böyle bir şey görmedim. -Ona tutuldun mu?
Kesinlikle ama arkadaşça.
-Arkadaşça mı? -Evet.
Dostum, bu da ne demek?
Herkesin üniversitede oda arkadaşlarına âşık olması gerekiyor
ve bilirsin işte, yeni deneyimler falan.
Hayır. Hâlâ erkeklerden hoşlanıyorum, kastettiğin buysa.
-Beni ilgilendirmez. -İyi çünkü…
Dürüst olmak gerekirse aslında…
-Pekâlâ, yaşadığım yer burası. -Çok üniversitevari.
Evet. En üst kattayız, o yüzden iyi bir manzara var, bir şeyin.
Kesin.
Oda arkadaşım Cadılar Bayramı için parti öncesi etkinlik yapıyor.
Gelmek ister misin?
Sanırım gitmem lazım.
-Grup bu akşam erken çıkacak. -Tabii.
Sorun değil.
Çok tuhaf olur sanmıştım,
bugün seni görmek…
Ama böyle arkadaş olabildiğimize sevindim.
Evet. Ben de.
Anlıyor musun?
Bence doğru kararı verdik.
Senin adına çok sevindim. Gerçekten…
Hayatında olman gereken yerdesin ve…
Benim için işler iyi gidiyor ve…
Bence her şey iyi şekilde sonuçlandı.
Evet.
Kesinlikle.
Tamam, gitmem lazım.
Tabii.
Tamam.
Hoşça kal Remi.
Hoşça kal Barnes.
Yani berbat ettin.
Berbat etmedim.
O zaman hislerini neden söylemedin?
Çünkü tam olarak ne hissettiğimi bilmiyorum.
Ona âşık olduğunu söylememiş miydin?
Ben ne anlarım ki?
Yani… Onunla aylarca konuşmadım
ve belki onu tekrar gördüğüm için etkilendim.
Haklı da.
Ayrıyken çok iyi gidiyoruz, özellikle o. O…
-Belki bensiz daha iyidir. -Bağlılık nedenselliği ifade etmez.
-Bunda haklı. -Evet.
-Ne? -Sırf sensiz başarılı oldu diye
seninle de başarılı olamayacak değil.
Kes. Bu bir duruşma değil, hayatım söz konusu.
Gereği düşünüldü. Barnes şehirden ayrılmadan,
kıçını kaldırıp yanına gidecek ve onu sevdiğini söyleyeceksin.
-Olmaz. -Neden? Kaybedecek neyin var?
Gururum. Egom.
Bir de bir tutam kalmış haysiyetim.
Keşke geri kazanmaya çalışacak kadar sevdiğim biri olsaydı.
Kahretsin.
kapalı gişe
-Yardımcı olabilir miyim? -Evet, içeri girmem lazım
çünkü grupla röportajım var.
-Basın kimliğin. -Evet, tabii.
-Bu öğrenci kimliği. -Doğru.
Röportajı The Crimson gazetesi için yapıyorum.
The Crimson'a Stacy Landergraff bakıyor.
Hayır. Kovuldu aslında. İntihal yaptığı için.
-Konser yorumlarında mı intihal yaptı? -Evet, çok kötü bir hamle.
Peki o zaman neden şu an içeride?
Peki, tamam. Gazete için çalışmıyorum.
-Sadece… -Gerçekten mi?
Hey, buraya gel!
Barnes! Seninle konuşmam lazım.
-Bir adım daha… -O benimle.
-Sen de kimsin lan? -Grup için çalışıyorum.
-Misafirim. Bir sorun yok. -Her neyse.
Üzgünüm.
Burada ne işin var?
-Büyük hata yaptım. Ben… -Hey, hey.
Ne oluyor?
Senden ayrılmak verdiğim en aptal karardı.
Seni çok özlüyorum.
Ayrıyken çok iyi olduğumuzun farkındayım
ki bu doğru, her neyse. Bağlılık nedenselliği ifade etmez.
Biliyor musun?
Yazın senden neden ayrıldım bilmiyorum.
Panik yapmıştım.
Panik yaptım ve korktum. Bunların beni etkilemesine izin verdim ve…
Çok iyi bir şeyi berbat ettim ve…
Bu karardan pişman olmadığım tek bir gün bile yok.
Ama sen… Mutlusun.
Evet ama seninleyken daha mutluydum.
Biliyor musun?
Özür dilerim, çok kötü bir zamanlama
çünkü bu grupla dünyayı dolaşmak üzeresin
ve bu harika. İnanılmaz.
Senin için gerçekten bunu istiyorum ama…
Barnes… Bunun yürüyeceğinden eminim.
Ben… Ben belki…
Birkaç hafta, bir sömestr ya da bir yıl ara veririm.
Bilmiyorum. Önemli değil.
Bunu sonra çözeriz ama…
Bunun olmasını istiyorum.
Seni gerçekten seviyorum Barnes.
Ve gerçekten birlikte olmak istiyorum.
Daha önce söylediğimde ciddiydim.
Arkadaş olarak daha iyiyiz.
-Çok özür dilerim. -Sorun değil.
Sorun değil. Kararına… Kararına saygı duyuyorum.
Kalıp…
Konseri izleyecek misin yoksa…
Hayır… Kalsın.
Uzun zamandır verdiğimiz en iyi konserdi.
Farkındayım.
-O şehre de uzun zamandır gitmemiştim. -Üniversite şehirlerini seviyorum.
Selam.
-Merhaba. -Nasıl geçti?
Oydu değil mi? Konserde.
Evet. Gördünüz mü?
-Sahne arkasına dalmış. -Çok özür dilerim.
Kimliğini göstermen iyiymiş.
-Hep işe yarar. -Öyle olmadı.
Ne? Aradığın kişi o sanıyordum.
-Öyle demedim. -Gözlerinle anlattın.
Bize ne olduğunu anlat. Şu anda nesiniz?
-Tekrar beraber misiniz? -Hayır…
Hayır, değiliz. Tekrar beraber değiliz.
-Kahretsin. İstemedi mi? -Hayır, istedi.
-İstiyordu. -Sorun ne o zaman?
Bilmiyorum, ben…
Beni yazın terk etti.
Çok üzülmüştüm, tüm planlarımızı çöpe attı
ama sonra bugün onu Harvard'da ziyaret ettim.
Çok mutluydu, hayatı kuruluydu
ve düşündüm ki…
Bunu elinden almak istemedim.
Onunla olmayı çok istiyorum ama…
Artık bence çok geç.
Bunları ona anlattın mı?
Hayır.
Arkadaş olarak kalmamız daha iyi olur dedim.
Dostum, cidden mi?
Yani evet, o…
Sahne arkasına daldı, ağlıyordu
ve büyük bir hata yaptığını söyledi.
Tekrar beraber olmak istiyormuş, yürüsün istiyormuş.
Ne kadar zor olursa olsun çünkü birbirimizi seviyormuşuz…
Önemli olan da buymuş.
Aslında çok hoştu.
Aptalın teki miyim?
-Evet. -Evet.
Evet.
-Tanrım, evet. -Kahretsin.
Üç, iki, bir…