Robin'i ilk kez çalarken duyduğum zamanı hatırlıyorum.
Gerçekten çok sıra dışıydı.
-Görüşürüz. -Görüşürüz.
Çok gayri resmî.
Kabul ofisinden bir arkadaşım Robin'in çalmasını istiyor.
Ne zaman?
Yarın öğleden sonra küçük bir boşluğu var.
Robin sınıfımdan erken ayrılabilir.
-Çok güzel. -Geldi işte!
Harikaydın.
Hayır, hayır. En iyi konserindi.
Hey. Seninle gurur duyuyorum, tatlım.
Bu gece iyi iş çıkardın, Robin.
Aferin.
Şimdi...
Kutlama için pizza?
Pizzayı çok seviyorum!
Claire, eğer istersen sen de bizimle gelebilirsin...
Hayır, hayır. Eve gideceğim.
Tabii.
Cebir sınavı olduğunu söylüyor.
Evet, ben... Anladım. Hadi ama canım.
Geç saatlere kadar tutmam. Söz.
Elbette! Hadi, hadi. Gidin eğlenin. Hadi.
Seninle gurur duyuyorum.
Görüşürüz.
Sorun yok.
Kendini zorlama, Claire.
Onun için rol yapmana gerek yok.
Çok yorucu olmalı.
Buradasın kendi oğlunun yapabileceğinden çok daha fazlası.
Teşekkürler.
Robin?
Bisikletin neden koridorda?
Seçme mi?
Senyör Sagravas öyle mi dedi? Seçmeler mi dedi?
Evet, bana çok gayri resmî olduğunu söyledi.
Konservatuvar. Bu büyük bir adım!
Biliyorum. Her şey çok hızlı oluyor.
-Günaydın, Sinyora Marino. -Günaydın Maya.
Hâlâ nasıl dayanıyorsun bilmiyorum.
Annen öğretmen olarak fena değil
ama annem her yerde olsaydı ciddi şekilde boğulurdum.
"Yaslı yürüyordu çocukların arasında
"Ben yine de dolaşıyordum, tek başına kovulmuş bir hükümdarın
Egemenliğinde ağlayarak
Daha yaşlıyım, bugün daha bilgeyim ve daha sönüğüm
Bilgelik arayışında kendimi hâlâ bir şekilde suçluluk
saraylarımı ararken buluyorum
Ve bir şüphe parmak gibi ara sıra alnıma dokunuyor
Ben karşıdan bakıyorum Göklerin Krallığının bir görüntüsü için"
Çok güzel.
Yani bu şiirin altında yatan melankoli hakkında çok şey yazıldı.
Emily Dickinson'ın neden bu kadar üzgün olduğunu düşünüyoruz?
-Bir şey kaybetti. -Evet.
"Hâlâ bir şekilde suçluluk
saraylarımı usulca arıyorum" derken neyi kastettiğini düşünüyorsunuz?
O, eski hayatını arıyor.
Evet
artık kendisine ait olmayan bir dünyanın gizemini ve büyüsünü arıyor.
Tamam. Şiirleriniz Cuma günü teslim edilmeli.
Lütfen üzerinde çalışmaya devam edin, tadını çıkarın.
Eğer önceden okumamı istediği bir şey varsa, bana iletebilirsiniz.
İyi şanslar.
O solucan karısıyla mı geldi?
Tabii ki.
Sana mı benziyordu?
Aynen öyle.
Ergenlik zamanlarıma.
Bazı adamlar tam bir domuz!
Özellikle eski koca çeşidi. Hey!
Bekle! Bekle!
Claire!
Claire.
Olmaz hayır!
Ama benim kızım...
Hayır, hayır!
Burada duramazsınız! Çıkın!
Tanrım onu benden alma.
Claire...
Claire, çok üzgünüm.
Parmağı kımıldadı.
Eli oynadı.
Claire!
Robin.
20 dakika boyunca klinik olarak ölü kaldı.
Beyin hasarının meydana gelme ihtimali muhtemel.
Önemli olan hangi ölçüde olduğudur.
Uyanana kadar bilemeyeceğiz.
Peki bu ne zaman olacak?
Söylemesi zor.
Sizi bırakayım.
Sen de git...
Onları eve götürüp geri geleceğim, tamam mı?
Claire.
Üzgünüm, ama ben...
Sorun yok.
Tamam. Sonra görüşürüz.
Aman Tanrım!
Uyandın!
Merhaba, anne.
Sesin...
Evet.
Konuşuyorsun.
Geri geldin.
Evet.
Geri geldim.
Bu alışıldık değil.
Robin'in her açıdan tamamen normal bir aralıkta durumda gibi görülüyor.
Şu an için yara izleri ve morluklar dışında,
yara almadan kurtulmuş gibi görünüyor.
Peki.
On yıl önce konuşabildiğine göre
beynindeki travmanın konuşmak istemediğini
unutmasına neden olduğunu tahmin edebiliyorum.
Bugün eve göndereceğim ama yavaş hareket etmesi gerekiyor.
Hasarın ortaya çıkması zaman alabilir.
Peki.
Onları ben alayım. Mutfağa koyabilirim.
Paltonu almamı ister misin canım?
Peki.
Kahve falan ister misin yoksa...
Hayır, ben...
Ben gitmeliyim, teşekkürler.
-Çok teşekkür ederim. -Teşekkür ederim.
Yarın seni ararım, tatlım, tamam mı?
Tamam görüşürüz baba.
-Görüşürüz. -Görüşürüz.
Görüşürüz. Teşekkürler.
Kutsal Meryem, Tanrı'nın annesi,
günahkarlar için şimdi ve ölüm saatimizde dua et.
Ey merhamet dolu Meryem...
Rob, ne yapıyorsun?
Yarın okula gitmek istiyorum.
Doktor evde kalıp dinlenmen gerektiğini söylüyor.
Şunu kesebilir misin, lütfen?
Yarın okula gitmek istiyorum.
Robin. Robin.
Yarın, yarın...
Tatlım tamam...
Sabah nasıl hissediyorsun bir bakalım.
Teşekkürler.
-Pencereden uçtuğunu gördüm. -Muhtemelen boynu kırılmıştır.
Sadece şaşkın.
Dur! Çok sıkı tutuyorsun! Onu öldürüyorsun.
Bir sır biliyorum.
Ne diyorsun?
Göstereceğim.
Neler oluyor?
Robin? Ne oldu?
Lütfen, bırakmasını sağlayın, Sinyora Marino.
Canım, kuşu yere bırak. Kuşlar hastalık taşıyabilir.
Bir şey kapacağımdan mı endişeleniyorsun?
Ölmemden mi?
Robin, kuşu serbest bırak.
Ölmüş.
Hadi kızlar! Hadi ilerleyin.
Gelin buraya.
Affedersiniz. Robin! Robin!
-Claire! Claire! Benimle yürü. -Hayır. Hey...
-Benimle yürü. -Hayır.
Lütfen.
Bu sabah Robin'le konuştum ve
kazadan önce olduğundan daha kendine güvenli görünüyordu.
Ona, kabuldeki arkadaşımın
onun müziğini dinlemek için buraya gelebileceğini söyledim.
-Robin bunu yapmak istiyor. -Hayır, hayır.
O buna hazır değil. Ben...
Bu tür bir baskı altında kalmasını istemiyorum.
Hiçbir baskı yok!
Bakın, ona ancak uykusunda çalabileceği parçaları çaldırırım.
Ludovica da Robin'in neler yaşadığının farkında.
-Giacomo. Hayır! -Bir düşün!
Merhaba! Dünya'dan Claire'e!
Üzgünüm.
Aklın nerede?
Robin'le çok garip bir sabah geçirdim.
Çok zor bir süreçten geçti. İkiniz de geçtiniz.
Bambaşka biriymiş gibi görünüyor.
Genç kızlar, nasıl anlatırsan anlat, tam bir karmaşadır.
Bir dakika tatlılar bir dakika sonra canavar.
Tüm bu yükselen hormonlar... Tamamen normal, Claire.
Katolik olarak büyümedin...
Ben büyüm ve bak...
Katolik bir kızın içindeki şeytan bir noktada çirkin yüzünü gösterir.
Ben Robin'dim. Ve şimdi bana bak.
İyi oldum, tamam mı?
Hey!
Bunları sindirebilmesi için ona zaman tanı.
Belki de onun iyi olabileceğine inanmak çok zor olduğu için
bir şeylerin yanlış olduğunu mu düşünüyor olabilir misin?
Öyle yapma.
Kahretsin!
Aman Tanrım! Tüm bunlara inanamıyorum!
Günaydın!
Üniformanı giymişsin.
Senin için güzel bir şey yapmak istedim.
Çok güzel.
Al bakalım.
Otur.
Teşekkürler tatlım.
Dün gece depo odasında mıydın?
Ne deposu?
Terasta, eşyalarımızı koyduğumuz yer.
Çarşafları yıkamak için içeri girdiğimde kapı açıktı.
Ben değildim.
Sen kalktığın için sanıyordum ki...
Çünkü odama da geldin...
Odana gelmedim.
Hatırlamıyor musun?
Kabus mu gördün?
Tatlım?
Gelip otursan da konuşsak olmaz mı?
Okula geç kalacağız.
Hayır, bugün okul yok. Bugün cumartesi.
Konuş.
Sanki çok şey atlatmışsın gibi hissediyorum ve...
Artık birbirimizle konuşabildiğimize göre
senin için nasıl olduğunu merak ettim.
Ne, nasıl bir şeydi?
Bilirsin, bazen parlak bir ışık görebileceğini söylerler ya da...
Hatırlamıyorum.
Ya da kendini görürmüşsün ve huzurludur, ya da başka bir şey?
Dedim ya...
Hiçbir şey
hatırlamıyorum.
Robin!
-Sinyora Marino? -Evet?
Ben...
Öğle yemeğinde tekrar gelebilir misin, bu konuyu konuşalım?
-Teşekkürler. -Tabii.
Ludovica! Çok üzgünüm, Ludovica!
Hiç böyle davrandığını görmedim.
Giacomo. Neler oluyor?
Sana söyledim, o hazır değil.
Ludovica buraya müzik bırakıyordu, bu yüzden...
Robin'in çalmasını dinlemesinin sorun olmayacağını düşündüm.
Öyleymiş. Çok hızlı gittik.
Evet, belki.
-Bu biraz erken oldu. -Evet.
Ludovica!
Bir dakikan var mı?
Tanrım! Ne oldu?
Hiçbir şey. Sadece... Kaşıdım.
-İyi misin? -Evet. Evet.
Ne istiyorsun?
Claire, belki de bu kadar çabuk geri dönmeye hazır değildi.
Elbette hazır değildi, Viv.
Bu, ergenlik dönemindeki normal bir davranış değil.
Hey düşmanın değilim.
Üzgünüm, ben sadece... Ben...
Sorun değil.
Yatağa gidelim.
Claire.
Onu geceye hazırlıyorlar.
Dr. Romano, kendisi ve diğer asistanlar için büyük bir huzur kaynağı.
Travmayla veya sevdiklerinizi
kaybetmekle başa çıkmakta. -Teşekkürler.
Robin!
Robin? Rob!
Rob! İçeri geliyorum!
Robin?
Tatlım. Aman Tanrım! Ne yapıyorsun?
Bu kaynar su, tatlım. Çık dışarı. Çıkmalısın.
Hadi. Çıkmalısın. Hadi!
Dışarı, dışarı! Hemen şimdi.
Aman Tanrım!
Su neden bu kadar sıcaktı?
Bilmiyorum anne.
Neler oluyor?
Robin.
O kadar muhtaçsın ki, acınası.
Ezik.
Korkak.
Sessiz!
Şiirlerinizi ön tarafa iletin ve kitaplarınızdan Whitman'ı açın, hemen.
Tanrım!
Sinyora Marino.
Her şey yolunda mı?
Hayır.
Neden böyle bir...
Bu da ne?
Ne cüretle?
Anlamıyorum.
Bunlar sadece şiir.
Ne? Hayır onlar...
Hayır, onlar... Hayır, onlar korkunç şeyler...
Sinyora Marino!
Claire!
Sinyora Marino!
Robin!
Sorun ne?
Robin, bana sorunun ne olduğunu söylemelisin...
Kes sesini!
Robin!
Robin değilim.
Çok güzel Robin.
Onun bir sorunu var.
-Her geçen gün daha iyiye gidiyor. -Hayır, hayır. Yani...
Belki fiziksel olarak öyledir, ama...
Davranışı hiç normal değil.
Normalleşme zaman alacak.
Bunu konuştuk.
Ama siz dediniz ki...
Hasar daha sonra da belli olabilir dediniz.
Belli oluyor.
Robin için endişelendiğinizi biliyorum
ama kendinize de dikkat etmeyi unutmayın.
Kaygı giderici bir ilaç yazabilirim.
Giolitti'ye uğrayıp biraz dondurma yemek
ister misin?
Robin, neyin var?
Robin.
Robin, lütfen neler olduğunu anlamama yardımcı olabilir misin?
Kazadan beri...
Neden bana onu görüp görmediğimi sormadın?
Yanımda olduğu zaman iyi görünüyordu.
Beni dinlemiyorsun.
Değişti. Bir şey... Bir şey var...
Kazadan bu yana farklı.
-Yani o... -Ve...
Bugün ondan bahsetti...
Mantıklı, Claire.
Yaşadığı şeyden sonra onu düşünmüş olabilir.
Doktorlar hep hatırlamadığını söylüyorlar.
Claire, Adriana ve ben Robin'i bir hafta alalım mı?
-Sen de dinlenirsin. -Benim dinlenmeye ihtiyacım yok.
-Kızımı geri istiyorum. -Kapatmam gerek. Üzgünüm.
Seni geri arayacağım, tamam mı?
-Gitmem gerek. Görüşürüz. -Görüşürüz.
Her şey yolunda mı anne?
Evet. Her şey yolunda.
Orada neler oluyor?
Ne oldu canım? Ne oldu?
-Neler oluyor? -Beni boğuyordu.
Robin...
Ona sadece ölümün son olmadığını göstermeye çalışıyordum.
Robin.
Robin'in yaşadıkları
her ikiniz için de oldukça zor bir süreç olmalı.
Ama Claire, sanırım sen bile onun davranışlarının normalin
ötesinde olduğu konusunda hemfikir olabilirsin.
Onda bir sorun var.
-Öyle demiyorum. -Ben diyorum.
Kızımda çok ciddi bir sorun var.
Tavsiye edeceğim bir...
Robin'e bu konuda yardıma ihtiyacı var...
O zamana kadar Claire, sanırım onun için en iyisi okula gelmemesi.
Onu kovuyorsunuz.
Öyle söylemek sert olur.
Hadi.
Gidelim.
Olamaz.
-Peder, lütfen ona yardım et? -Kızım.
Sorun ne?
-Sorun ne? -Aman Tanrım! Aman Tanrım!
-Claire, ne dediğini anlıyor musun? -Evet, anlıyorum.
-Luca ile konuştun mu? -Luca dinlemiyor.
Luca yardım edemez. Doktorlar yardım edemez.
Yalnızca Tanrı yardım edebilir.
Sadece Kilise. Bu yüzden buradayım.
Bu yüzden sana geldim. Anlamıyorsun.
-Onu kaybedemem. Peder. lütfen. -Tamam, peki. Endişelenme.
İçeri gir ve onunla ol. Birini bulmaya çalışacağım.
Luca?
Peder!
-Claire. -O da babası.
Bu konuşmaya onun da dahil olması gerekirdi.
Şeytan çıkarma mı? Gerçekten mi?
Hadi canım, benim evime gidelim.
Luca, dur.
Neler olduğunu bilmiyorsun, Peder Sergio'nun yardım etmesine izin ver.
Ona yardım edemem, Claire. Senin istediğin şekilde değil.
Yani hiç denemeyecek misin? Omuz silkip, yatağa yatırıp
sabah daha iyi olmasını mı umacağız?
Öyle bir şey olmayacak.
Onun ciddi bir sorunu var.
Ve kötüleşiyor.
Claire, cehennem azabı çektik.
-Anlıyorum. -Hayır.
Hayır, anlamıyorsun. Anlamıyorsun.
Kızımız kendisi gibi değil. O iyi değil.
Peki bu kimin suçu?
O gece gündüz seninleydi.
Hadi canım. Hadi.
Ben... Sanırım ikiniz de...
Biraz uzaklaşmalısınız.
-Claire, değil mi? -Evet.
Bak, bütün gün bir şey yemedim.
Sokağın karşısına makarna yemeye gidiyorum, bana katıl.
Öbür dünyanın çok özgürleştirici ve huzurlu olduğunu
söyleyen adamdan gerçekten
çok etkilendim ve... -Omar.
Bir yıl önce, Livigno'da
torunlarıyla Lago Vago çevresinde yürüyüş yaparken
donmuş gölde mahsur kalmış bir geyik yavrusu buldu.
Buz kırılıncaya kadar kıyıya doğru itmek için üzerine çıktı.
Torunları 112'yi aradılar
ancak kurtarma ekiplerinin olay yerine ulaşıp
cesedini çıkarması 45 dakika sürdü.
Ancak sağlık görevlileri onu hastaneye kaldırırken
yine de kalp masajı uyguladılar.
Ve onu geri getirmeyi başardılar.
Bu nasıl mümkün olabilir?
Birisi dondurucu suda boğulduğunda klinik olarak ölü gibi görünebilir,
ancak nadir durumlarda nörolojik bir kusur olmadan
veya çok az kusurla canlandırılabilir.
Vücut soğuğu engellemeye ve
beyne ve kalbe giden kan akışını korumaya çalışır.
Doktorlar onu yavaş yavaş ısıtıp hastanede geri getirebildiler.
İnanılmaz.
İnsan vücudunun büyüleyici gizemlerinden biri.
Bahsettiğin...
Kızının öbür dünya deneyimi biraz daha zorluymuş...
Evet.
Yıllar boyunca birçok ölümden dönme hikayesi duydum.
Ve daha az barışçıl olanlarda,
tekrar tekrar gördüğüm şey, eğer biri çözülmemiş sorunlarla ölürse, yolculuk...
-Daha zor oluyor. -Ve bu yolculuk...
Bu nedir? Nereye gidiyorlar?
Buradan öte bir yer daha var.
En azından oraya gidip dönenlere göre öyle.
Kızının yaşadığı
ve içselleştirmiş olabileceği bir olay var mı?
Genellikle bastırılmış bir tür duygusal travma olabilir.
Bir kayıp.
İstek dışı bir olay. Sindirilmesi zor olan bir şey.
Claire?
Acaba bana...
Orayı anlatır mısın?
Gittikleri yer, nasıl bir şey?
-Basit bir cevap yok. -Acaba...
Sevgi dolu ve huzurlu mu?
Bazıları için.
Ne arıyorsun Claire?
Ama nereye gidiyorsun? Dur!
Ne?
Kaç kere söyledim sana?
Ne yapıyorsun Claire?
Claire, lütfen...
Claire, dur!
Claire!
Claire, nereye gidiyorsun?
Bu aileyi bir arada tutmak için elimden geleni yaptım.
Sen bizi hak etmiyorsun.
Claire!
Zilleri çınlat, zilleri çınlat
Yol boyunca çalsın
Sürmek ne kadar zevklidir
Yol boyunca Hey!
Bir yaslı, çocukların arasında yürüyordu
Tanrı aşkına, Claire!
Havuz kenarından 15 santim uzakta mı boğuluyordun?
Ne oluyor yahu?
Beni öldürmeye çalışıyordu.
Kim?
Kimse yok, Claire.
Kimse yok.
Sanırım biriyle konuşman gerekiyor.
Anahtarlarımı bulamıyorum.
Açacak mısın?
Luca, benim Viv.
Evet, Claire benimle burada. Ama...
Ne?
Ne zamandır?
Ne?
Robin kaybolmuş.
Luca?
Claire, seninle geleceğim. Bence yalnız kalmamalısın.
Claire, bekle!
Belki de umursamalı ve işaret dilini öğrenmeliydin.
Bak, elimden geleni yapıyorum tamam mı?
Marco'yu korkutuyordu. Onu durdurdum ve kaçtı.
Ama haklısın.
-Kendinde değil. -Evet, evet değil.
Onun kim olduğunu bilmiyorum.
Luca. Luca!
Luca!
Anne, cehenneme mi gidiyoruz?
Artık ne olduğunu bilmiyorum.
Cehenneme inanıyor musun?
Dindar bir adam değilim.
Bu kavramları cennet ve cehennem şeklinde görmüyorum.
Ama hayatta yaptığımız seçimlerin... Bizi takip ettiklerine
inanıyorum.
Çözülmemiş sorunlardan bahsetmiştin.
Ve...
Eğer sevgi öbür dünyada elle tutulur bir şeyse,
bu diğer duygular için de geçerli olabilir mi?
Anladığımdan emin değilim.
Acaba suçluluk gibi diğer duygular için de aynı şey geçerli olabilir mi?
Çünkü...
Suçluluk...
Bilmiyorum yani...
Geçmiş günahlarımız şeytana dönüşebilir mi?
Ben günahlara ve şeytanlara inanmıyorum.
Ama...
Suçluluk duygusu...
Kendi içinde bir dünya
olduğunu biliyorum.
Kızım geri dönerken
birini daha getirdi.
Öbür dünyadan.
Kim olduğunu biliyorum.
Güzelim Robin'im!
Ben değilim! Ben Rose'um!
Sen Rose'sun! Aman Tanrım! Bir hata yaptım!
Bu Robin için!
Robin için kuş.
Rose için de gül.
Baba!
Tüp bebektiler.
Yedi yıl süren düşükler ve yanlış başlangıçlar.
Tüm birikimlerimizi kaybettik ve...
Sonunda babasına bakmak için
İtalya'da Luca'nın çocukluk evine geri döndük.
Luca hamile kalmaya çalışmayı
bırakmak istiyordu ama ben istiyordum, ihtiyacım vardı...
O kızlara ihtiyacım vardı, buna ihtiyacım vardı.
Evliliğimizin ihtiyacı vardı.
Gerçekten umuyordum ki...
Bilirsin, bu bütün sorunları çözecekti.
Sen gecenin bir vakti kızlarla nereye gittiğini sanıyorsun?
Olay olduğunda beş yaşındaydılar.
Kızlar.
Peki ya, Robin'in ikizi?
Rose.
Öldü.
Doktorların hepsi dedi ki Robin...
Kazada ikizini kaybetmenin travmasıyla baş etmeye çalışıyormuş.
Yani konuşmak ya da konuşmamak...
Bir şeyi kontrol altına almaya çalışmakmış.
Böylece şehre taşındık, Roma'ya taşındık.
Hayatımıza dair her şeyi gömdük.
Robin sesini piyanoda buldu.
Ben ise...
Bulamadım.
Herkes "Devam etmelisin" diyordu ama...
Bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum. Bunu nasıl yaparsın?
Ve...
Ve ben de taklit etmeye başladım.
Çünkü herkes için daha rahat bir durum yaratıyor.
Kokteyl sırasında insanlar kendilerini garip hissetmemeleri için
ortamı daha konforlu hale getirmelisin.
Ben de öyle yapıyorum. Taklit ediyorum.
Ve Rose'dan hiç bahsetmiyoruz.
Hiç.
Lütfen dur Rose! Lütfen!
Lütfen dur!
Babamı istiyorum! Seni istemiyorum!
Emniyet kemerini çıkartmam gerek. Lütfen kolunu bana ver.
Peki, hadi.
-Anneye gel! -Anne! Anne!
Hadi Rosie! Rosie, seni buradan çıkarmalıyız!
Lütfen dur! Rosie! Rosie! Rosie!
Çıkartacağım!
Rose! Lütfen dur! Aman Tanrım!
Rosie! Hadi ama!
Rosie! Lütfen, Rose!
Kollarını çekmen gerek! Kollarını çek!
Lütfen kollarını çek hemen!
Onu kurtaramadım.
Çok üzgünüm.
Luca'ya hiç söylemedim.
Ona detayları hatırlayamadığımı söyledim.
Ama tabi ki her şeyi hatırlıyorum.
O her zaman benimle.
Kızıma söylediğim
son sözler...
Kızlarıma çok zarar verdim.
Claire...
Beyin aktivitesi yok.
Artık orada değil.
Zor bir karar vermeniz gerekiyor. Üzgünüm.
Senden nefret ediyorum! Senden nefret ediyorum!
Dur artık Rose!
Affet beni!
Claire.
Claire!
Claire, geri gel.
Claire, beni duyuyor musun?
Hazırım.
Çok güzel.
Peki.