Pek planlandığı gibi gitmedi.
Hayat yani.
Ne bileyim. Eksikliğini duyduğum çok şey var.
-Belli bir şeyi mi kastediyorsun? -Senin yaşındayken mesela.
Bardan beş altı erkekle ayrıldığım oluyordu.
Hangisini istediğime karar veremeyince
hepsini seçerdim.
-Bunu sık düşünüyor musun? -Evet, düşünüyorum.
Peki o sırada ne hissediyorsun?
-Nasıl yani? -Yani şey…
Bu anılar sende kaygı yaratıyor mu?
Veya suçluluk?
Ne? Aptal mısın sen?
-Pardon? -Anlamadın mı?
-Hayır. -Bunu özlediğimi anlamadın.
"Hayatında ne eksik?" diye sormuştun.
-Evet. -Evet.
İstediğim kişiyle olabiliyordum.
İşaret ederdim ve eve gidip eğlenirdik.
-Demek istediğim… -Neye pişmanım, biliyor musun?
-Hayır. -Gidip evlendiğime.
Canım çıksın! Ne kadar aptalmışım.
İşte o zaman eğlence bitti.
Pekâlâ, maalesef vaktimiz doldu.
Bir seans daha planlayalım mı?
-İsmin Hanna mıydı? -Evet.
Bir tavsiye versem?
Sakın evlenme.
Hayatın bitiyor.
Sürpriz!
-Ne yapıyorsunuz? -Seni kaçırıyoruz.
-Olmaz, seanstayım. -O benim teyzem.
Bol şans Hanna. Evet demeyi unutma.
STOCKHOLMLU ÂŞIKLAR
Hanna'ya.
-Pardon, bir kadeh daha alabilir miyim? -Tabii, kırmızı mı?
Pinot noir.
Masa 12'ye bir pinot noir.
GOTLAND'I STOCKHOLM'A GETİRİYOR
Şerefe!
-Şerefe! -Şerefe!
-Beni kaçırdılar! -Bir şeyler döndüğünü sezmiştim.
-Muhtemelen geç gelirim. -Umarım sana iyi davranırlar.
Tabii tabii.
Öptüm. Seni seviyorum.
Seni seviyorum! Öptüm…
-Bekârlığa veda partisindeler. -Öyle mi?
-Sana yasaklamamış mıydı? -Demek ki hayır.
-Linda orada mıydı? -Evet, sanırım.
Süper. Düğüne de gelecek mi?
-Hanna'nın en iyi arkadaşı sonuçta… -Tabii, öyle.
-Bunu yadırgamaman lazım. -Tabii ki! Sadece sordum yahu.
-İyi geçmiş anlaşılan. -Sen orada mıydın?
Evet, iyi geçti.
Şansımı deneyip daha yüksek bir teklif geldiğini söyledim.
-Hemen imzayı attı. -Klasik numara. Tebrikler.
Sağ ol canım. Desteğin olmasa ne yapardım.
Nasıl buldun?
-Neyi? -Elbiseyi tabii ki.
Doğru ya. Gayet güzel.
Yakışmış. Rengi çok hoş. Seni zayıf ve genç göstermiş.
Düğünde giyeceğim.
Kahretsin. Onu unutmuştum.
Kes şunu Martin.
-Tekne ne zaman kalkıyor? -Cuma günü. Yüz bin kez söyledim.
-Bütün cuma mı? Dolmuş mu bu? -Evet, aynen öyle.
Gidip biletlere bakayım.
Zaten değiştirmemiz gerekecek. Cuma bütün gün toplantılarım var.
Hem cuma günleri solaryuma gidiyorum. Düğüne cumartesi gideriz.
Ama o gün düğün günü.
Ailesiyle tanışmak için bir gün erken gideceğimize söz vermiştik.
Bazen hayat planlandığı gibi gitmez.
Zaten niye evlendiklerini de anlamıyorum.
Birbirlerini sevdikleri için.
-Öyle mi sanıyorsun? -Evet.
Birbirlerini tanımıyorlar. Vegas'taki sarhoş düğünleri gibi.
Bir yıldır birlikteler.
Bunu mahvetme Martin. Hanna'yı düşün.
Yaptığım da bu.
Malum,
oğlun evlendiğinde düğünün özel olmasını istersin.
Anlıyorum baba ama her şey Hanna'nın istediği gibi olmalı.
-Benim de tabii, ben de planladım. -Evet.
-Annem orada mı? -Evet.
Maj-Gun! Samuel telefonda!
-Alo? -Selam anne.
Düğünle ilgili gönderdiğim e-postayı aldın mı?
E-posta mı? Evet, okudum.
-Çünkü bu çok önemli. -Her şey kontrol altında.
Mükemmel olacak.
Bize güvenebilirsin Samuel!
-Evet. -Tamam, güzel.
-Öptüm. Görüşürüz. -Öptüm.
Tam aradığım gelinliği buldum. Onu çok sevdim!
Neredeyse Samuel'i sevdiğim kadar.
-Orada olmayı isterdim. -Biliyorum.
Ama ufak ve samimi olmasını istedik.
Ben, Samuel, yakın dost ve aileler olacak.
Ne güzel.
Ama fotoğraf çekerim, söz.
Sen gidiyor musun? Düğüne yani.
Evet. Yoksa…
Linda aileden sayılır. İlkokuldan beri tanışıyoruz.
-Öyle mi? Zaman sınırı mı var? -Hayır, yok.
Ama ufak bir düğün istiyoruz.
İçki alabilir miyiz?
Tamamdır.
-Şerefe. -Günün en güzel kısmı.
Aynen öyle.
Bu arada biraz düşündüm.
Hanna'nın babasının kayınpederin olmasını nasıl kaldıracaksın?
Evet, anlıyorum. Adam başta biraz ters gelebiliyor.
Ama tanıdıkça daha korkunç olduğunu anlıyorsun.
Anladım. Seninkilerle arası nasıl peki?
Göreceğiz.
-Tanışmadılar mı? -Hayır.
Bol şans. Birbirlerine bayılacaklar.
-Yarın görüşürüz. -Peki.
Hanna?
Uyuyor.
İçkiyi fazla kaçırdı.
-Anlıyorum. -Evet.
-Eğlendiniz demek ki. -Evet.
Müstakbel eşini yalnız bırakmak istemedim.
-Sağ ol. -Ne demek.
Dinle.
Marco da düğüne geliyor, biliyorsun.
Sorun yok. Jacob'u getirmeme izin verdiğin için sağ ol.
-Jacob kim? -Yeni erkek arkadaşım.
-Hoşça kal! -Güle güle.
Kahretsin!
Hanna?
Annem aradı. Gelmiyorlar.
-Düğüne mi? -Hayır, yarın geleceklerdi ya.
Doğru. Ama önemli değil.
Önemli. Ailene ayıp olacak.
Hayır tatlım, sorun değil.
Dert etmezler. Başka şeyle meşgullerdir zaten.
-Al bakalım! -Dur. Önce biraz su içeyim.
Nasılsın?
Bekarlığa veda partisini senin gibi reddetmeliydim.
Benden nefret ettiler.
-Neden ki? -Linda'nın davetli olduğunu öğrendiler.
Eyvah.
-Ben gıcık mıyım? -Evet.
Seni yine de seviyorum.
-Seni hak etmiyorum. -Ediyorsun.
Şanslı olan benim.
Böyle hissedecek vaktim yok. Gelinliği almalıyım, valiz de yapmadım.
Anneni arayıp ona planlarımızı anlatmalıyım çünkü…
Tatlım. O işi dün hallettim. Her şey kontrol altında.
-Her şey mi? -Evet, sanırım.
Kesin.
Tamam. Güzel.
O hâlde duş alayım.
Devam edelim. Bergsgatan 7 numarada durum ne?
İlana çok olumlu tepkiler geldi.
Tatlım, Bergsgatan ne durumda?
Tamam, şimdilik sadece dört kişi ziyaret için başvurdu.
Ayrıca Jacob ile bu hafta sonu izinde olacağımızı unutmadınız ya?
-Ne? -Evet.
Gotland'da bir düğüne gidiyoruz. Söylemiştim.
Doğru ya, evet.
Harika!
Bir rakibimizin kızı evleniyor.
Tamam.
Martin Kjellner'in kızı.
-Katil Martin mi? -Ta kendisi.
Linda ve onun kızı Hanna çocukluk arkadaşı.
Evlenen o işte.
Birkaç gün Linda olmadan idare etmemiz gerekecek.
-Ben de olmayacağım tabii. -O genelde sorun olmuyor.
Ben de öyle dedim ama sonra kendini ağırdan satmaya başladı.
Ona "Hapı yuttun. Başın belada ve bunu biliyorsun" dedim.
-Güzel. -Evet.
-Yakında o acenteyi satın alırız. -Martin? Kapat.
-Harika. -Ama… Bir dakika.
Vaktini artistliğe değil de…
Kapatır mısın?
…işine harcasaydı…
Martin! Pardon.
Bir saniye Douglas. İsterik biri gelip bağırmaya başladı.
-Ne var? -Uçak bileti kalmamış.
Feribotta da araba bileti yok.
-Visby'den araç kirala. Kafayı çalıştır. -Evet ama ben…
Tesla, BMW veya o tür dandik bir şey kirala işte.
-Sonra arayayım. -Önemli değildi.
Tabii ki erken çıkacağım gün ful çekiyoruz.
Dert etme. Ben hallederim.
Çok şanslıyım. Gotland'a son uçak biletini ben aldım.
-Öyle mi? Tebrikler. -Sağ ol.
Umarım Linda aynı şeyi düşünmemiştir.
-Yan yana oturduğumuzu düşünsene. -Dinle.
Linda yeni sevgilisiyle geliyor.
Arka koltukta bir dosya var. Alabilir misin?
-Yapılacaklar listesi o. -Amanın!
Annemler olmayacağı için biraz değişecek tabii.
Yarın seninkilerle üzerinden geçeriz.
Dinle.
Saçma gelebilir ama varmadan direksiyona geçebilir miyim?
-Neden? -Abim oradaysa benimle dalga geçer.
-Ne açıdan? -"Evin reisi karın mı?" der.
-Hayır yani, cidden. -Ciddiyim.
O zaman evrimleşmesine yardım edelim.
-Nasıl? -Ben süreyim.
Sen de bunu sorun etmediğini söyle.
Olur, öyle yapalım.
Bu Samuel olmalı!
-Siktir, Kristian da gelmiş. -Ağırlığını koy.
Nasıl ya? Kız kullanıyor.
Evet. Nihayet geldiniz.
-Merhaba! -Merhaba!
-Selam, Leif. -Yol nasıldı?
Hoş geldin kardeşim.
-Merhaba. -Merhaba Leif.
Aklıma takılan bir şey var.
Ne diyeceğini biliyorum. Evet, Hanna kullanıyordu.
Ve benim için sorun değil. Hatta hoşuma gidiyor.
-Ne? -Kadın erkek ilişkileri artık daha farklı.
Neden bahsediyorsun?
Burada olmadığın için sana bekârlığa veda partisi veremedik.
Sorun değil, ben…
-O yüzden seni kaçırıyoruz! -Hayır!
-Evet! -Onlar ne…
-İmdat! -Ne yapıyorlar?
-İmdat! -Samuel!
-Ne yapıyorlar? -Bekârlığa veda.
-Ama istemiyor! -Seçim şansı yok.
Gazla!
Nasıl ama?
Yürüyün çocuklar!
Ama bugün için program yapmıştık.
Eminim bir sorun olmaz. Seninle ben ilgilenirim.
-Öyle mi? -Evet.
Annenler ne zaman gelecek?
-Samuel söylemedi mi? -Hayır.
Yetişemeyecekler.
-Leif'ciğim. -Evet?
Gelemiyorlarmış!
-Ailesi mi? -Evet.
-Yetişemeyeceklermiş. -Olamaz!
Ama yarın geliyorlar.
Birbirimizi tanıyamayacağız. Yabancılar gibi olacağız.
Bu habere üzüldüm.
-Evet. -Evet.
-Ama kendimizi paralamayalım. -Evet.
Yarın için neler planladığımı göstereyim.
Leif'ciğim, eşyalarını konukevine götürür müsün?
Tabii.
Ama nasıl… Onları nasıl…
Onları nasıl tanıyacağız?
Aslında bu işe biraz üzüldüm.
-Anlıyorum. -Evet.
Ama yarın burada yeriz diye düşünmüştüm.
-Bence çok güzel. -Değil mi?
Doğru anladıysam gün batımında evlenmek istiyorsunuz.
-Doğru mu? -Evet.
O hâlde önce yemek yiyelim.
-Böylece millet bütün gün aç gezmez. -Millet mi?
Formalitelere takılmamak daha iyi olmaz mı?
Böylece tören akşamın en dikkat çekici kısmı olur.
E-posta göndermiştim…
-Evet. -Evet.
Dinle, kalacağınız yere bir göz at bence.
Tamam.
Pekâlâ.
-Burası çok hoş. -Teşekkürler.
Hanna, sana bir şey göstermek istiyorum.
Öyle mi?
Bunu.
Leif'le evlenirken bunu giymiştim.
Çok yakışmıştır.
Şimdi ise onu terzide daralttırdım.
Üzerine uysun diye.
Şey, yani…
Çok güzel ama kendi gelinliğimi getirdim.
Ailemdeki bütün kadınlar düğünlerinde bunu giydiler.
Hem de üç nesildir.
Uzun bir süre.
Pekâlâ, anlıyorum.
Gelenekler de er geç sona erermiş.
-Maj-Gun? -Evet?
Bunu bir soruna dönüştürmeyelim. Bir deneyeyim.
Gerçek bir Svensson olacaksın Hanna.
Teşekkürler.
-Ama Kjellner soyadını koruyacağım. -Öyle mi? Neden?
Daha kolay. Ehliyetimi veya pasaportumu yeniletmem gerekmez. Ya da Instagram'ı.
-Doğru ya, Instagram. -Evet.
Evet, devir değişti.
Dur. Burası iyi.
-Gel. -Hadi bakalım.
Hadi.
-Atlıyoruz. -Ne?
Atla!
-Çıkarın şunu! -Götürelim…
-Hayır! -Hayır!
-Hadi! -Evet.
İşte oldu. "Damadın En Yakını" oynayacağız.
-Ne yapıyorsunuz? -Sakin ol, gelenek bu.
Joel evlendiğinde yapmıştık. Çok eğlenceli bulmuştu.
Hayır. Ama bu çok eğlenceli olacak.
-Hayır! -Bana bak.
Affetmem.
Hayır!
-İyi atıştı. -Rüzgâr sayesinde. Kim bilir.
Bu işte ustayım.
Ah! Nasıl ya? Delirmişsiniz!
-Pardon! -Hıncını Samuel'den çıkarma Joel.
-Bekârlığa veda partinde yoktu. -Ne biçim fikir bu?
-Üzgünüm, aptalcaydı. -Evet. Pardon.
Birer bira içip bunu unutalım.
Nasıl ya? Ben atamayacak mıyım?
Hayır.
…Samuel Svensson. Lütfen mesaj atın ve sizi…
Merhaba, ben Samuel Svensson. Lütfen mesaj atın ve sizi…
Bu arada evlenme fikri nereden aklına geldi?
-Hem de bu kadar çabuk. -Çünkü Hanna'yı seviyorum.
Evet, o bir sebep olabilir ama…
İnsan sırf âşık oldu diye evlenmez.
Sırf aşktan değil.
Hanna'yla aramızdaki şey daha büyük.
Çok daha büyük.
Gerçi can sıkıcı bir konu var.
Babası benden nefret ediyor.
-Niye? -Bilmiyorum.
Küçümseyici bir tavrı var.
Ne yaparsam yapayım Martin'e yaranamıyorum.
-Ünlü bir şef olman da fayda etmiyor mu? -Demek ki etmiyor.
Ama evlendikten sonra
beni kabul etmesi gerekecek.
-Bu yüzden mi evlenme teklif ettin? -Hayır.
Ama ona evleneceğimizi söylediğimizde ve bunu önleyemeyeceğini anladığında
kızdığını görmek keyifliydi.
Bunun yerine onu öldürebilirdin.
Ana karada bunu yapmayız.
Evet, işleri karıştırmayı yeğliyorsunuz.
Eğlendiniz mi?
Hayır. Delirmiş bunlar.
Adadan vaktinde ayrıldığına şükret.
Ne?
-"Adadan vaktinde ayrıldığına şükret." -Anladım.
Dinle baba.
Yarınki düğün sırasında adalı ağzını biraz bıraksan olur mu?
-Konuşmam böyle. -Hayır, Göteborglusun.
Gotland'lıyım.
Hayır, değilsin. Niye böyle yaptığını anlamıyorum.
Burada Göteborglulara pek saygı duymuyorlar.
-Ben Gotland'lıyım. -Göteborg ağzıyla konuşuyorsun.
Saçmalama. Dilim sürçtü sadece.
Kızınca oluyor.
-Evet. -Hanna nerede?
Büyük misafirhanede.
-Büyük konukevindeymiş. -Anladım.
-Ben Gotland'lıyım yahu. -Tabii ki baba.
Seni küçük…
Hayır, yine mi? Hayır!
Kusura bakma, onları durdurmak istedim ama Kristian deli.
Merhaba.
-Sorun ne? Bir şey mi oldu? -Evet.
Annen şunu giymemi istiyor.
Tamam. Sen istemiyorsun galiba.
Yok ya. Çok sevinirim.
-Tabii ki istemiyorum Samuel! -Peki, tamam.
Bu adanın bir sürü geleneği var.
Reddediyorum!
Bu işi çöz. Ben bir şey dersem annen sinirlenip benden nefret edecek.
Peki, tamam. Onunla konuşurum.
Ama zor çünkü…
Hallederim.
Dinle.
Bu bizim günümüz. Bizim düğünümüz.
Evet.
-Bu nedir? -Yanlarına gitmeliyiz.
-Neden? -Zil çaldığında gitmen gerekir.
Jan-Inge, bizi evlendirecek kişi bugün geliyor. Muhtemelen odur.
Tamam, sen git. Üzerimi değişip tazelenmem gerek.
Tamam.
-Bir şey mi oldu? -Jan-Inge.
Çatıdan düşüp bacağını kırmış.
-Yeni mi? Bugün mü? -Evet.
Hangi çatı? Evininki mi?
Hayır, ahıra yeni bir çatı yapacağından bahsetmişti.
-Yeni ahır mı, ufak mı, dandik olan mı? -Birahane değil miydi?
-Hayır, sanırım eski ahırdı. -Evet, eski ahırdı.
-Ne fark eder? -Ne?
Hangi çatı olduğu ne fark eder?
Yüksekliğini öğrenmek gerekir.
Asıl öğrenmem gereken bizi kimin evlendireceği.
Evet…
Evet?
-Selam! -Tanrım. Ödümü kopardın.
-Ne yapıyorsun? -Giyiniyorum.
-Sen kimsin? -Linus!
-Burada!
Linus, burada olmaman gerekiyor. Hadi babana git.
-Kusura bakma, kaçıverdi. -Yok, dert değil.
Neyse, tanışmamıştık. Ben Jessie.
-Doğru! -Kristian'ın eşi.
Tabii ki. Ben Hanna.
Kusura bakma, bir sürü şey oluyor ve biraz gerginim.
İnan bana, anlıyorum.
E, şunu zorla dayatmaya çalıştı mı?
Evet. Gerçi zorlamadı ama…
Pardon. Belki beğenmişsindir.
Çok güzel ama bana yakışmaz. Düğünüme uymaz.
Düğün fotoğrafımızdan nefret ediyorum. Müze afişine benziyor.
-Ondan kurtulmaya çalışacağız. -Peki. İyi şanslar.
Teşekkürler.
Bu arada Jan-Inge'yi duydun mu?
Ne?
-Haberi duydun mu? -Evet, Jessie söyledi.
Babam telefonda, başka birini bulmaya çalışıyor.
Evet, anlıyorum.
Samuel, içeri girip biraz konuşalım mı?
-Tabii, olur. -Gel.
-Samuel? -Evet?
-Papazı aramamız gerekmez mi? -Hayır.
Resmî nikâh olacak. Hanna öyle istiyor.
Ben de öyle istiyorum.
Pekâlâ.
-Ne yapıyorsun? -İptal edelim. Unutalım gitsin.
Kriz durumları için getirdim. Şimdi tam zamanı. Bardak versene.
Bebeğim.
Her şey yoluna girecek. Tam istediğimiz gibi olacak.
-Nasıl? -Kusursuz olacak. Söz veriyorum.
Evet, gel.
Mesele halloldu.
-Birini mi buldun? -Evet.
-Rahip mi? -Hayır, Bertil Fred.
Belediyede de çalışıyor.
-Öyle mi? -Evet.
Galiba o Merkez Partisi üyesi filan.
Endişelenmeyi bırakabilirsiniz.
Teşekkürler!
İçki mi içiyorsunuz?
Hayır, tabii ki hayır. Samuel'e neden getirdiğini soruyordum.
Evet. Yok. Kriz durumları için getirmiştim.
Ama artık kriz geçti. Bence şimdi biraz dinlenin.
Yarın büyük gün.
Hâlâ istiyor musun?
Hayır.
-Merhaba. -Merhaba.
Bugün bizim günümüz.
Dönüşü olmayan yol.
-Ne? -Evet.
Pek hoş gelmedi.
Şaka yaptım.
-Öyle mi? -Evet.
Ama Samuel. Ciddi değildim. Şakaydı.
Dinle…
Kandın mı?
Evet, kandım.
-Açabilir miyim? -Açabilirsin.
Yok artık…
Altın bu. Gerçek altın. Dul kalınca satabilirsin.
İyi bari. Her şeyi düşünmüşsün.
Takayım mı?
Şuradan…
-Buldum. -Tamam.
Hayır, az kaldı. Dur.
İşte oldu!
Çok güzel. Sağ ol tatlım.
Poşete koyduktan sonra valize yerleştirdim mi bilmiyorum.
Neler oluyor?
Amanın.
Günaydın!
Gelin, bir şey göstereceğim.
Nasıl buldunuz?
"Sonsuza davar!"
-Beklemiyordunuz, değil mi? -Hayır…
Bu…
Aslında çok net anlattığımızı düşünüyorum…
-Ufak bir düğün istiyorduk. -Bunu çok üzücü bulduk.
-Gerçekten üzüldük. -Evet.
Az arkadaşınız olduğunu öğrenince.
-Ama… -Ne?
-Annenizle işi büyütmeye karar verdik. -Evet.
Leif'ciğimin dediği gibi "Ufak, dandik düğün yok."
Ama aslına bakarsanız bizim istediğimiz…
O nedir?
Babanızın ufak bir sürprizi.
-Seyyar bar. -Tanrım.
-Müthiş bir eğlence bizi bekliyor. -Evet.
Yardımıma ihtiyaç duyarsan beni çağır.
-Ne konuda? -Kıyafeti giyerken yani.
-Evet… -Peki, tamam.
Şey…
-Anne, biz düşündük de… -Evet?
Ona ben yardımcı olurum.
Bunu damat yapamaz ki!
Hayır.
-Hayır. -Ama istemiyorum.
Zahmet vermek istemiyorum.
Zaten çok meşgulsünüz…
O zahmet değil, zevk. Ona her zaman vaktim var.
Evet.
Linda!
-Merhaba! -Merhaba!
Önceden gittiğinizi sanıyordum.
Martin'in erteleyemediği toplantıları vardı.
-Biliyorsun. -Evet, anlıyorum. Evet.
-Araç var mı? -Otobüse bineceğiz.
-Biz derken? -Yeni sevgilimle.
-Peki ya Marco? O gelmiyor mu? -Galiba geliyor.
Evet. Sizi götürelim mi? Araç kiraladık.
Olur, sığabilir miyiz?
-Tabii ki sığarız. İskelede görüşürüz. -Sağ ol. Evet.
-Hoşça kal! -Güle güle.
Arabalı kısımda evcil hayvanı olan yolcular
yedinci güvertedeki danışma masasına bekleniyor.
Arabalı kısımda evcil hayvanı olan…
-Nasıl ya? İçki içmenin sırası mı? -Evet, kahve yanında likör.
Hayatın keyfini çıkarmak lazım.
-Ama araba kiraladık. -Sadece birimiz sürmeyecek miyiz?
Sen sürüverirsin. Yoksa çift direksiyonlu araç mı kiraladın?
Şerefe.
Peki, Linda ve sevgilisi de bizimle gelecek.
Kuyrukta ona rastladım.
-Marco. -Hayır, yeni biriyle tanışmış.
-Yeni biri mi? -Evet.
Linda akıllı kızdır. Belki Hanna da ondan görüp aynısını yapar.
Kes şunu Martin.
Bırak artık.
İyi geceler.
-Buradasınız demek! -Buradayız.
-Ben Helene. -Kimleri görüyorum.
-Memnun oldum. -Jacob.
Lindacık. Merhaba.
Eskisini takas etmişsin. Bu kim?
Bu Jacob.
Merhaba, bir efsaneyle tanışmak benim için büyük şeref.
Sağ ol.
-Efsane mi? -Evet.
Bizim emlak sektöründe Martin Kjellner öyledir.
İşe bak. Hangi firmadasın?
Linda'yla aynı ofisteyiz. Sjögren ve Hallman.
Öyle mi? Vay be. Johan Sjögren ile çalışmak nasıl?
Gayet iyi. Onu seviyorum.
Doğruyu söyle. Berbattır.
Evet, bazen hıyarlık edebiliyor.
Hıyar biraz ağır kaçtı. Takılıyorum sadece.
Evet.
Araç kiralama acentesine gidelim. Sanırım bu tarafta.
-Sazan gibi atladın. -Evet.
Ne çekmiş bu? Amfetamin mi?
Ne oluyor? Uyuyor mu bu?
-Merhaba. -Şu işi bitireyim.
-Aynı anda iki şey yapmak zor. -Evet, anlıyorum.
-Araç ayırtmıştık… -Kjellner mı?
Evet, aynen.
-Araba mı? -Pedallı su bisikletin yoksa evet.
Demek araba istiyorsunuz…
86 model Toyota'm var.
Sınırsız kilometre. Boş teslim boş iade.
Hemen öndeki otoparkta.
Hangi dili konuşuyor bu?
-Yani depoda benzin yok mu? -Çok az var.
-Benzinciye gitmeye yeter mi? -Şanslıysanız.
Risk her zaman vardır.
-Ehliyet vereyim mi? -Hayır, sorumluluk sizde.
Tamam, anladım.
Hadi bakalım.
-Buyurun. -Teşekkürler.
Bir husus daha var. Bazen aksiliği tutabiliyor.
Şaşırmayasınız diye şimdiden söylüyorum.
-Eksik olma ya. -Evet.
Araba biraz sorunlu galiba.
-M-X-B-0-0-8. -Şurada!
Evet, doğru. Sağ ol.
Tanrı aşkına Helene.
Sana basit bir görev verdim ve sonuca bak.
Bütün adada bir tane araba vardı. Hertz'i, Avis'i aradım…
"Tesla, BMW veya o tür dandik bir şey kirala" demiştin.
Al sana dandik bir araba.
Eşyalarınızı koyun da yola çıkalım.
Benzin molası vermeliyiz.
Arabaya koyuver.
GELEN YOLCU
En azından bayırı çıkmayı başardık!
Bu araba biraz korkutucu.
-Sanki frenler tutmuyor. -Sen de yavaş sür o zaman.
Ama…
Ne yapıyorsun?
Prenses gibi oldu.
Evet, hayır…
Tamam, söyle bana. Bu işi nasıl düzelteceksin?
Şey…
-Bilmem. -Ödleksin.
-Her şeye onlar mı karar verecek? -Durumu kurtarmaya çalışıyorum.
Dedi ödlek.
Bunu bu kadar büyütmemiz şart mı?
Tamam, her şey planlandığı gibi gitmedi ama…
-Yine de tadını çıkaramaz mıyız? -Evet.
-Haklısın. -Değil mi?
Öyle yapalım. Tamam.
Bir dahaki düğünümde her şeyi istediğim gibi yaparım.
Yağmur yağmasın diye dana mı kurban edeceğiz?
Hayır, kuzu.
-Ne? -Bilmiyorum.
Neden duruyoruz? Zil çalınca gitmek gerek, gelenek öyle.
İşte buradasınız.
Neler oluyor?
Düşündük de
geç saatte evleneceğiniz için programı değiştirip
erkene çekmek iyi olur.
-Neyi? -Gelin ziyaretini.
-Pardon? -Gelin ziyareti.
Bir gelenek. Ona söylemedin mi Samuel?
Onu planlamamıştık.
-Nedir bu? -Bir görünüp gidersiniz.
-Kime görüneceğiz? -Civarda yaşayanlara.
Kalabalık olabilir. Gazeteye ilan verdik.
Ailem ve arkadaşlarım henüz gelmedi.
Belki de onlar gelene kadar ziyareti erteleyebiliriz.
Çünkü benim… Kusura bakmayın.
-Selam. -Neredesin? Sana ihtiyacım var.
-Her şey yolunda mı? -Hayır, boka sardı.
Planlar çöp oldu. Bana lazımsın.
Az yolumuz kaldı. Annenlerle geliyoruz.
Gaza bassınlar yoksa gelin ziyaretini kaçıracaksınız.
Hanna acele etmenizi söyledi. Şey varmış…
-Gelin ziyareti. -Gelin ziyareti mi?
Hanna?
Evet, buradayım!
Geldim.
Seni çağırıyorlar.
Panik yapma, birkaç dakika sürer.
Şık olmuşum.
Evet. Epey şaşırtıcı.
Ama sen daha şıksın.
Seni bekliyorlar.
İşte gelin geliyor!
Ve işte damat geliyor!
Şimdi Maj-Gun'la birlikte
bizzat yazmış olduğumuz bir şarkıyı söyleyeceğiz.
Evet. Şarkının adı "Sonsuz Aşk".
Sürekli ayrı düştüğümüz
Bu zamanda
Sonsuz aşk
Daha mutlu bir son gibi geliyor kulağa
Denilebilir ki
Mükemmel bir kavram bu
Eski, tecrübe ile sabit Delilik gibi gelebilir kulağa
Ama sonsuz aşkın
Formülü basittir
Sadece aşk
Ve dans
Ve kahkaha ile özgürlük
İster doğruyu söyle
İster tartış ve gayret göster
Ama eğer bu yolculuk
Gözyaşlarıyla biterse
Unutma ki asla
Zor değildir
Özür dilemek
-Başlamışlar mı? -Biri şarkı mı söylüyor?
Tanrı aşkına. Dönüp eve gidelim.
Frenler tutmuyor.
Basıyorum durmuyor!
Ama eğer bu yolculuk
Gözyaşlarıyla biterse…
-Dur. Ne yapıyorsun? Dur! -Kahretsin!
Hayır! Helene…
Güzel yere koydun.
-Size bir şey oldu mu? -Yok. Ben iyiyim.
Merhaba. Kusura bakmayın biz…
Frenler tutmadı çünkü…
Araba kiralık.
-Selam anne. -Merhaba tatlım!
Ben Hanna'nın annesi Helene.
-Samuel'in babası Leif. -Merhaba.
Life mı? İngiliz misin?
-Merhaba! -Linda!
Adı Leif! Kes şunu!
-Ben de Samuel'in annesiyim. -Evet, memnun oldum.
-Maj. -Maj-Gun.
-Maj-Gun, doğru. -Evet.
-Merhaba baba. -Merhaba! Selam.
-Güzel olmuşsun. -Sağ ol.
Kıyafet balosu da varmış. Davetiyede yazmıyordu.
Sen de kostüm giymişsin. Güzel.
Hoş geldiniz. Gelmenize sevindim.
Evet.
Burada mı büyüdün? Ya da büyümeye çalıştın?
Şimdi taşlar yerine oturdu.
Evet, pekâlâ. Muhtemelen karnınız açtır. Evet.
-Evet. -Yer misiniz?
-Evet. -Kesinlikle.
Öyleyse buyurun.
Jessie, yardım eder misin?
-Ben Samuel. -Selam. Jacob.
Vay be.
Direksiyonu kadına verirsen böyle olur.
-Nasılsın? -Şimdi biraz daha iyiyim.
Ama bir ara gerçekten boş verip iptal etmeyi düşündüm.
-Bunu giyecek misin? -Hayır tabii ki.
-Güzelmiş ama. -Düğününde giyer miydin?
Evet? Ufak, samimi bir düğün demek.
Fotoğraf çekemezsin.
Diğer kızlar bunu görürse beni affetmezler.
Doğru.
-Her şey yolunda mı canım? -Hayır ama belki yoluna girer.
Terslik mi çıktı?
Şey, bu…
Güzelmiş ama.
-Öyle mi dersin? -Tatlım, önemli olan birbirinizi sevmeniz.
Tek önemli olan bu.
Keşke ben evlenmeden önce annem bana bunu söyleseydi.
-Herkes yemeğe otursun! -İstediğiniz yere oturun!
Burada oturma düzeni filan yok.
İşte.
Burası senin.
-Çok güzel. -Anne?
Sence orada oturmamız gerekmiyor mu?
Hanna ve Samuel ile masanın başında.
Yok, böyle iyiyim.
O zaman sizin yanınıza oturabilirim.
-Otur. Zaferin tadını çıkarmaya bak. -Evet.
Marco!
Ahali, bu Marco. En iyi dostum ve ortağım.
-Seni nereye oturtsak? -Evet.
Şu sandalye boş.
Bu güzel genç kızın yanındaki.
Acaba uygun mu…
-Evet, çok uygun. -Peki, sağ olun.
-Selam. -Selam.
O eski yavuklusu, biliyor musun?
Evet, biliyorum. Tam bir ezik.
Tek ezik o değil.
-Merhaba. -Merhaba.
Martin, bir şey demeyecek misin?
-Ne? -Misafiriz ve kızının düğünü bu.
O senin de kızın.
Ama açılış konuşmasını babanın yapması bir gelenektir.
-Gelin babasının. -Böyle bir şey duydun mu?
İlk konuşmayı gelinin babası mı yapar?
Hayır, öyle bir şey duymadım.
Herkese merhaba.
Benim adım Helene
ve sadece güzelim düğün takını mahveden kişi değilim.
Aynı zamanda Hanna'nın annesiyim.
Ve bu, bir annenin hayatının en önemli günü olabilir.
Doğduğun gün hariç çünkü en önemlisi daima o gün olacak.
Sen küçükken Hanna, bana şöyle demiştin,
"Anne, ben asla evlenmeyeceğim!"
Çünkü bir atla yaşamak istiyordun.
Ama şükürler olsun ki o planlar sen Samuel'le tanışınca değişti.
Seni hiç o kadar mutlu görmemiştim.
Ve ikiniz…
Yani şunlara baksanıza, ne de çok yakışıyorlar.
Üstelik nispeten kısa ilişkinizde bu büyük adımı
bu denli erken atma cesaretini ve arzusunu göstermeniz…
Bana doğru geliyor.
Seni seviyorum Hanna.
Ve seninle gurur duyduğumuzu bilmeni istiyorum.
Ve Samuel,
Hanna'nın hayat arkadaşı olarak senden başkasını görmek istemezdim.
Belki ben de birkaç kelam edebilirim.
Sakıncası yoksa.
Genelde
önce yemek yenir ve törenin ardından konuşmalar yapılır.
Ama sanırım bu adanın tuhaf gelenekleri
sizi aksini yapmaya sevk ediyor.
Adım Martin Kjellner.
Sağ ol.
Hanna, seni seviyorum.
Hayatta en çok senin mutluluğunu ve başarını istiyorum.
Benim için senden daha değerlisi yok.
Bu kadar.
Martin'le hemfikir olduğumu söylemek istiyorum.
Ben de sana hayatta mutluluk ve refah diliyorum.
Maj-Gun ve Leif'e de bunu mümkün kıldıkları için teşekkürler.
Her şey o kadar güzel düzenlenmiş ki.
Etrafa verdiğim zarar için tekrardan özür dilerim.
Gelin ve damada kadeh kaldıralım.
Şerefe ve tebrikler!
-Evet. -Şerefe!
-Şerefe!
Evet.
Sevgili dostlar,
birazdan Bertil gelip bu genç çifti evlendirecek.
Ancak…
Dag, şimdi senden
hakiki, orijinal bir Gotland meyhane şarkısı istiyorum.
-Tabii ki. -Güzel!
Önerim İçki için Teşekkürler.
-Çoğunuz biliyorsunuzdur. -Evet.
İçtiğimiz içki için teşekkürler
Teşekkürler Teşekkürler
Mideyi bayram ettirir
Bayram ettirir Bayram ettirir…
-Adın Linda mıydı? -Evet.
-Peki. Hanna'nın arkadaşı mısın? -Evet.
-İlkokuldan beri arkadaşız. -Ne kadar hoş.
Birbirinizi iyi tanıyorsunuzdur. Evet.
-Eğleniyor musun? -Evet, çok güzel.
Yanına oturttuğum delikanlı yakışıklıydı.
-Evet. -Acaba bekâr mı?
Bana sorarsan öyle kalabilir.
Birlikteydik
ve o şerefsiz beni bir etkinlik koordinatörüyle aldattı.
Şu konferans kaçamaklarından mı?
Aynen öyle.
-Sana çok yakışmış. -Sağ ol.
-Selam. -Selam.
-Samuel'le konuşabilir miyim? -Tabii ki.
-Görüşürüz. -Peki.
-Evet? -Ne yapacağız?
-Ne konuda? -Bu işte.
Belki de annemle o konuda konuşup…
-Ona derim ki… -Planın yok mu?
Nefis.
-Selam Linus. -Selam.
Dondurma güzel mi?
-Biraz daha! -Aslında sana sarılmak isterim.
Hayır, yapma!
Olamaz! Samuel, kıyafetim lekelendi.
Ne oldu?
-Çikolata bu. -Kurtarılamaz mı?
-Belki fark edilmez. -Kirli gelinlikle evlenemezsin.
Doğru.
Şimdi ne olacak?
Kendi gelinliğini getirmemiş miydin?
Getirdim ama o bu kadar güzel değil.
Üzgünüm Hanna.
Ben de öyle yapmalıydım.
Nasıl?
Gelinlik mevzusu. Akıllıca.
-Linus'a teşekkürlerimi ilet. -Hanna.
-Eltim olacağın için çok mutluyum. -Ben de.
-Bir şey sorabilir miyim? -Tabii.
Sence Samuel yumuşak mı?
-Ödlek mi? -Ne? Hayır. Niye sordun?
Çünkü bir düğün planlamıştık ve bizi tamamen saf dışı bıraktılar.
-Samuel hiç itiraz etmedi. -Maj-Gun'dan korkuyor.
Kristian da öyle. Kimse ona karşı çıkamıyor.
Maj-Gun ne derse o olur.
Hey, Hanna.
Gelinliğinin başına gelen talihsiz kaza aklıma bir fikir getirdi.
Bunu.
Anneannem düğününde takmıştı.
Bu akşam takarsan beni çok mutlu edersin.
Kıyafetin başına gelenleri telafi etmiş olursun.
Teşekkürler.
Çok güzel olacaksın. Evet.
- Değil mi? -Evet.
-Evet.
Bunun bir sonu var mı?
-Nasıl ya? Folklor kıyafeti yok mu? -Hayır, Hanna planı değiştirdi.
Tüh. Yazık olmuş.
-Birbirinizle konuştunuz mu? -Hayır.
-Nasıl bir his? -Salaklık ettiğim için suçluymuşum gibi.
Güzel. Bu da bir başlangıç.
-Neyin başlangıcı? -Yeni hayatının.
-Eskisini geri almayı yeğlerim. -O zaman çaba sarf etmen gerek.
O da ne demek? Artık çok geç. Emlakçıyla beraber.
-Adamla konuştun mu? -Yok.
Pek de zeki olduğu söylenemez.
-Çok güzelsin. -Annen bunu takmamı istiyor.
-Nedir o? -Aile yadigârı.
Annenin anneannesi düğününde giymiş.
Yani 19'uncu yüzyıldan beri sandıktaymış.
-Ya da kokusu öyle. -Ama bu…
-İşte geldim! -Bertil!
Gelin damat nerede bakalım?
Böyle bir fıstık bulduğuna inanamıyorum.
Deyim yerindeyse aynı klasmanda değilsiniz.
Merkez Parti'den misiniz?
Tabii ki hayır! Onlarla yolumu ayırdım.
-Öyle mi? -Evet, yok yani…
Artık demokrat partidenim.
Deyim yerindeyse burası daha eğlenceli. Verdikleri partiler daha keyifli.
Sanıyorum ki sırf ünlü olduğun için…
Onu bu yüzden kapmışsın. Sana göre fazla güzel.
Parti mi değiştirdin?
Evet!
Amanın!
Hanna? Kapıyı aç da konuşalım.
-Yalnız kalmak istiyor. -Ama…
Birazdan çıkar.
Dikkatli sürün. Belediyede çalışıyor.
Evet, biliyoruz.
-Şimdi ne yapacağız? -Merak etme, ben hallederim.
Evet Life.
-Evlere dağılabiliriz. -Ne?
-İptal edeceğiz herhâlde, umarım. -Rüyanda görürsün.
Sorunu çiftçi mi çözecek? Rahatlayabiliriz.
Sakin ol Leif.
Şerefe.
Lars?
Affedersin. Seni korkutmak istemedim.
-Ne istiyorsun? -Şey…
Acaba diyordum…
Senden ufak bir ricam olacak.
-Ne tür bir rica? -En küçük oğlum Samuel evleniyor.
Resmî nikâhla, değil mi?
Hayır, yanlışın var. Kesinlikle bir rahip istiyorlar.
Ne ara fikir değiştirdiler?
Baştan beri istiyorlarmış ama ben yanlış anlamışım.
-Resmî nikâhı sen mi istiyordun? -Evet! Hayır…
Ben geleneksel bir müminim.
Mutaassıp filan değilim tabii ki ama sıkı bir Hristiyan'ımdır.
Seni kilisede sık gördüğümü hatırlamıyorum.
Hep arkada otururum, biraz gözden uzakta.
Hatta bak.
Her şeyin kuralına uygun olduğuna dair evraklar.
-Kjellner demek. -Evet.
Tamam, gelirim. Üzerimi değiştireyim.
Tanrı senden razı olsun Lars! Eksik olma!
Pekâlâ, bugün işler planlandığı gibi gitmedi.
-Başka şeyler oldu. -Evet, öyle.
Ama Hanna, hayatta her şeyi kontrol etmeye çalışamazsın.
Bunu yaparsan kafayı yersin.
-Samuel gibi konuştun. -Olabilir.
Seni sevdiğimiz için belki aynı şeyleri söylüyoruz.
Dinle.
Bırak ne olacaksa olsun.
DYNG RAUK BİRA - DAVAR BİRASI - AŞK ZEHRİ
Kokteyl var mı?
-Ne saçmalıyorsun? -Peki, Dyng Rauk alayım.
Ne büyük başarı. Sıradaki evlendirme memuru kaçta geliyor?
Bir yerde baş başa konuşabilir miyiz?
Olur.
Bula bula bunu mu buldun? Neredeyiz, burası salonunuz mu?
Ne istiyorsun?
Tahmin edebileceğin gibi, kızımı çok iyi tanıyorum.
Mutlu olup olmadığını anlarım. Bugün mutlu değil.
Ne dersin? Bu cümbüşü çok geç olmadan bitirelim mi?
-Hakkında ne mi düşünüyorum? -Bilmiyorum ve umurumda değil.
Ama konumuz ben değilim. Biraz önce tuhaf bir şey oldu.
-Evet? -Abini konuşurken duydum.
Diğer taşralı hödüklerle laflıyordu.
Sanırım sırf beni kızdırmak için
Hanna'ya evlenme teklif ettiğini söylemişsin ona.
Bu doğru değil.
Tepkine bakılırsa öyle görünüyor. Hanna'ya bundan söz ettin mi?
Hayır, sanırım etmemişsin. Bence söylemelisin.
Bence bunu epey romantik bulacaktır.
Ama ya cesaret edemezsen?
Yardım ister misin? Yardımcı olabilirim.
Ne dersin?
Bu da ne böyle yahu?
Evet…
-Merhaba. Hoş geldin. -Çok sağ ol. Teşekkürler.
Ne iyi ettin.
-Evet. -Evet.
-Merhaba. Ben Samuel. -Lars.
Müsait olmana sevindim.
Cemaatin en sadık üyesinin ricasını elbette geri çeviremezdim.
Bunlar gelinin anne babası.
-Martin Kjellner. -Lars.
-Merhaba Helene. -Merhaba.
Uzun zaman oldu.
O da neydi öyle?
Tanışıyor musunuz?
Evet, başka bir hayattan.
Vay be, ne güzel.
Belki de töreni veya adı her neyse onu aceleye getirmemeliyiz.
-Sana şarap veya bira ikram edebiliriz. -Şarap lütfen.
-Tercihen kırmızı. -Tamam.
İsa'nın kanı gibi.
Her şey kutsal kitapla bağlantılı olmak zorunda değil.
Doğru, pardon.
-Hanna'yı çağırayım. -İyi şanslar.
Masaya geçelim mi?
-Anne? -Evet?
Şey…
Hanna duvağı istemiyor. Ben de istemiyorum.
-Öyle mi? -Gelinliğe uymuyor.
İşte söyledim. Duvak olmayacak.
Sesini yükseltmene gerek yok. Sorun değil. Öylesine teklif etmiştim.
Bu kadar ciddiye alma.
-İçeride mi? -Evet.
Rahibi gördü mü?
Ondan önce de Uppsala'da ekonomi okudum.
-İşte orada tanıştık. -Evet, doğru.
Sonra burada çıkıverdin. Biraz tuhaf.
Evet. Dünya bazen küçüktür.
Ama sonra bir gün Tanrı seni çağırdı.
İnsaf ya! Leif!
Pardon.
-Yavaştan başlasak mı? -Bence…
Bir yerde üzerimi değişsem iyi olur.
-Tabii, beni izle. -Teşekkürler.
Biraz şey yap… Evet.
Bu sefer bir rahip geldi.
Bunu istemediğini biliyorum. Onunla konuşayım.
-Sorun değil. -Ne?
Emin misin?
Annemle konuştum, duvağı istemediğini söyledim.
-Nasıl geçti? -"Sorun değil" dedi.
-Ne? -Ben de şaşırdım.
Hazır mıyız?
Sana bir şey daha
söyleyeceğim.
Seni her şeyden çok sevdiğim için sana evlenme teklif ettim.
Evet?
Ama…
…belki bir yanım da bunu şeyden dolayı yaptı…
Babanı kızdırmak için.
Bazen adiliği tutabiliyor.
Noel arifesini hatırlasana. Bana ne kadar kötü davranmıştı.
-Noel günü teklif etmiştin. -Evet.
-Babamdan öç almak için. -Hayır, seni sevdiğim için.
Ama evet, kararıma etkisi olmuş olabilir.
Tamam, şimdi anlaşıldı.
Bugün bizim günümüz olacaktı
ama hemen unutmak isteyeceğim bir güne dönüştü.
-Evet ama… -Gidip rahibe söyleyeceğim.
Evet papaz.
-Ne sürpriz ama. -Evet, benim için de öyle.
Sence talih mi yoksa Tanrı mı bizi bir araya getirdi?
Onu ancak Tanrı bilir.
Evet. Hiç yaşlanmamışsın.
Sen de.
Sen…
-Avukat mısın? -Hayır.
Bir süre avukatlık yaptım ama uzun zaman önceydi.
Son 20 yıldır genelde ev işleriyle meşgulüm.
Bir şey sorabilir miyim?
İlişkimiz bittiği için mi rahip olmaya karar verdin?
Kısmen.
Çok üzgünüm.
Rahip olmak bir ceza değil.
Hem bekâr kalmam da gerekmiyor.
Ne güzel!
-Öğrendiğim iyi oldu. -Evet.
Niye burada yatıyorsun? Vakit geldi.
Düğün iptal. Senin suçun.
-Benim suçum mu? -Evet.
Gidip Martin'i kızdırmak istediğimi herkese yaymışsın. O da duymuş.
Eyvah. Kötü olmuş.
-Bana nasıl ihanet edersin? -Sakin ol. Özür dilerim. İstemeden oldu.
Ama belki de hayırlısı buymuş.
Hayırlısı mı?
Yanlış bir sebeple evlenmek zorunda kalmadın.
-Hanna'yı seviyor musun? -Evet, tabii ki.
O zaman sorun ne?
Evlilik hukuki bir mesele.
Ama gerçek aşk bir dayanaktır.
-Artık bir dayanağım kalmamış olabilir. -Kaldı.
Güven bana.
Evet, bu şahane müzik için teşekkürler!
Hadi sıraya girelim ve birlikte göle doğru yürüyelim.
Millet, kardeşim bir duyuru yapacak.
Düğün iptal.
-Ne? -Hanna ile iptal etmeye karar verdik.
Harika! Yani çok yazık. Seninle akraba olamayacağız.
-Biraz üzücü. -Martin.
Bence ahırın arkasında biraz sohbet etmeliyiz.
Göteborglu karizmayı çizdirdi.
-Şerefsiz! -Lütfen Martin!
-Leif! -Sakin.
-Hayır. -Tanrım…
-Hayır. -Pardon Leif. İstemeden oldu.
-Kahretsin! -Baba!
-İyi misin? -Yok, kolum.
-Kolun mu? -Evet.
Buna karma denir.
İş daha fazla boka sarmadan pılıyı pırtıyı topla ve git.
-Helene, yürü hadi. -Uzan sen.
Sakin ol Leif'ciğim. Ambulans çağıracağız.
Ne gündü ama.
Bitmek bilmiyor.
Bu bir fırsat.
Martin!
Toplanmana yardım edebilirim!
-Kusura bakma Leif. Çok özür dilerim. -Senin suçun değildi.
Belki de bir ambulans burada beklemeli.
Hayır, bu kadarı yeterli.
-Gelebilir miyim? -Ne yapıyorsun?
Sen davetlilerle ilgilen, en azından kibar olanlarla.
Evet, tamam.
-Pardon, Hanna'yı gördünüz mü? -Hanna mı?
Hanna, bildim şimdi! Evet, bisikleti alıp şu tarafa gitti.
-Öyle mi? -Evet, şu yoldan.
-Sağ ol. -Mutlu görünmüyordu.
Yalnız olmak mı istersin?
Valla unutulmayacak bir gündü.
Evet.
Onlara üzülüyorum, özellikle de Hanna'ya.
Bu günü titizlikle, istediği gibi planlamıştı.
Birisi bu günü yaşandığı şekliyle planlamış olsaydı
onun sıyırdığını söylerdim.
Böyle bir gün planlayabilirdin.
Kesinlikle.
Tam Marco'luk bir gün.
Benden nefret ediyorsun.
Bir değeri olmadığını bilmeni isterim.
Gerçekten.
Neyin?
Seni kıskandırmak için aldatmayı denedim.
Neden?
Çünkü artık ilişkimizi umursamıyormuşsun gibi geldi.
Seni kaybediyormuşum gibi.
Sonra bu dâhiyane planı buldun.
Evet.
-"Denedim" ile neyi kastettin? -Hiçbir şey olmadı.
Yapamadım.
-Neden olmuş gibi davrandın? -Tepkini görmek için.
Çok şapşalsın.
Ve çirkinim.
Harbiden ya…
Şapşal ve çirkinsin.
-Şöyle elimin tersiyle… -Vur hadi.
Korkak.
Daha sert.
-O nedir? -Savunma için.
Yine şiddet olursa diye.
Akıllıca.
-Sen şunları kap. Hatunu bulayım. -Tabii, olur.
Merhaba, biri bizi bırakabilir mi?
Nasıl ya? Kimse bırakmaz mı? Tembel tenekeler.
Helene, ben gidiyorum!
Hay sokayım…
-Sensiz gidiyorum Helene! -Kalıyorum.
-Nerelerdeydin? Gidiyoruz. -Sen git. Ben kalıyorum.
Ne demek o? Dediğimi yapacaksın.
-Bu boktan cümbüşü terk ediyoruz. -Yeter.
Sen tanıştığımız herkese hakaret yağdırdıktan sonra
koşturup arkanı temizlemekten yoruldum!
Ömrümün yarısını takım elbiseli hıyarın teki için heba ettiğime pişmanım.
Ne geveliyorsun? Gidiyoruz, dedim!
Ben kalıyorum Martin. Duydun mu?
-Eve gidebilirsin. -Derdin ne be senin?
-Benimle eve geliyorsun… -Hop.
Çekil lan rahip bozuntusu!
-Çekil! -Kes şunu Martin!
-Çekil. -Hayır…
-Çekilsene ulan! -Biri bir şey yapsın!
-Kendi halleder. -Kavgayı kesin.
-Nasıl halledecekmiş bakalım? -Dene ve gör.
-Sakin. -Jacob, bırak!
Jacob!
Hayır…
Marco?
Ne yaptın sen?
Canın cehenneme!
Marco?
Başını çarpmış. Ambulans çağırabilir miyiz?
Hemen arıyorum.
-Selam. -Selam.
Ben Samuel.
Hanna.
Şuradaki düğündeydim. Hiç eğlenceli değildi.
Muhtemelen aynı düğündeydik. Seni görmüştüm.
Galiba burada evlenecekler.
Neden ki? Çok gereksiz.
Aynı şeyi düşünüyordum.
Mühim olan birbirlerini sevmeleri.
Umarım seviyorlardır.
Çocuğun kıza deli olduğunu biliyorum.
Onsuz yaşayamayacağını söyledi.
-Öyle mi? -Evet, öyle dedi.
Az önce, duydum.
Özür dilerim.
Sorun değil.
Sizin derdiniz ne?
Genelde bu çiftlikteki partiler çok sakin geçer.
Hadi bakalım.
-Onu nereye götürüyorsunuz? -Hastaneye.
-Gelebilir miyim? -Evet.
Linda?
Ama siz ayrılmıştınız.
Geri gel Linda. Artık ayrısınız.
-Bu… -Hey. Bence ana karaya dön.
Derhâl!
Tekerlekli valizler kullanışlı.
Martin sana cidden saldırsaydı ne yapardın?
İcabına bakardım diyelim.
Peki.
Karatede siyah kuşağım var.
-Ne? -Evet.
İsveç Kilisesi rahipler arası karate şampiyonasını yedi kez kazandım.
-Şaka yapıyorsun. -Hayır, doğru.
Genelde dört kişi yarışıyoruz ama yine de kazanması keyifli.
Evet…
Eve dönünce sanırım başım epey sıkışık olacak.
-Evet. -Ama belki seninle…
Sular durulunca buluşabiliriz.
Yerimi biliyorsun.
İyi geceler.
HASTANE - ANA GİRİŞ - ECZANE
ÜNLÜ ŞEFİN PARTİ FİYASKOSU AMBULANS OLAY YERİNDE
Selam.
-Saat kaç? -Yedi buçuk.
Uyuyabildin mi?
Ama sorun değil.
Geldiğin için sağ ol.
Ne zaman taburcu olabileceğimi söylediler mi?
Bence yakında çıkarsın.
Ufak bir sarsıntı geçirmişsin.
Evet. Ayrıca hafızamda boşluklar var.
-Neler oldu? -Jacob sana sopayla vurdu.
Sonra ambulans geldi.
O nerede?
-Kim? -Jacob.
Jacob kim?
Pekâlâ, başka neler oldu?
Doğru ya. Unutmuşum.
Ambulansta evlenme teklif ettin.
-Öyle mi? -Evet.
-Sen ne söyledin? -Aptal olduğunu.
Tabii ki öyle.
Sonra evet dedim.
Ne?
Çünkü ben de aptalım.
Burası.
Neler oluyor?
Evleniyoruz.
Sahi mi? Adada mı?
-Hayır. -Hayır.
-Anlaşıldı. -Hasarı ödemem gerekiyor mu?
Hayır, fiyata dâhil.
Harika!
Doğru mu?
-Babanla olanlar mı? -Evet.
Artık dayanamıyorum.
Katlanamıyorum.
Hayır.
Babamı severim ama ne kadar dayanacağını merak ediyordum.
-Geç bile kaldım. -Değil mi ya?
-Peki ya şu rahip meselesi? -Yok, sadece eski arkadaşız.
Şimdilik.
İleride değişebilir.
Evet, maddi hasar için üzgünüm.
-Olan olmuş. -Evet.
-Yazın yine gelir misiniz? -Evet, illaki.
O zaman düğün olacak mı?
-Hayır. -Hayır.
Olmaz tabii. Güzel.
Kargaşa ve sorun çıkmasın şimdi.
Evet…
Zaten keyfiniz yerinde gibi.
-Evet, iyiyiz. -Evet.
Leif geliyor.
Evet…
İyi ki daha gitmediniz.
Linda ile Marco'nun eşyalarını vereceğim.
-O nasıl? -Gayet iyi. Evleniyorlar.
-Ne? -Ne?
Evet, öyle. Marco'nun teklifine evet dedi.
-Süper ya! -Şahane!
-Evet, hadi… -Evet.
-Hoşça kal. -Güle güle.
-Yine gel. -Her şey için üzgünüm.
Yok, önemli değil.
-Abiciğim. -Samuel.
Arabayı Jessie kullanıyor.
Evet, geçen kış ehliyeti kaptırdım.
Yetkililer 14 hız cezasını fazla buldu.
-Ama yan koltukta oturmak da keyifli. -Bizim için değildi.
Ehliyetini kaptırması büyük bir lütuf.
Hiç keyifli değildi.
-Bu taraftan. -Tamam.
İKİ AY SONRA
LINDA VE MARCO
-Çok güzelsin. -Teşekkürler!
Tanrım. Çok acayip, değil mi?
Hanna.
-Sır tutabilir misin? -Evet, tabii.
Marco'nun ambulansta teklif ettiğini söylemiştim ya?
-Evet, biliyorum. -Etmedi.
Ne?
Uydurdum.
Ama Linda…
Biliyorum. Ama işe yaradı.
Kesinlikle.
Herkes öyle yapmalı.
-Merhaba. -Merhaba.
Yapalım şu işi.
Sevgili misafirler.
Bugün Linda ile Marco'yu
kutsal evlilik bağıyla birleştirmek için burada bulunmaktayız.
Önemli bir şey mi vardı? Yoksa devam edebilir miyiz?
Evet dedi.
BİR YIL SONRA
Sürekli ayrı düştüğümüz
Bu zamanda
Sonsuz aşk
Daha mutlu bir son gibi geliyor kulağa
Denilebilir ki
Mükemmel bir kavram bu
Eski, tecrübe ile sabit Delilik gibi gelebilir kulağa
Ama sonsuz aşkın
Formülü basittir
Sadece aşk
Ve dans
Ve kahkaha ile özgürlük
İster doğruyu söyle
İster tartış ve gayret göster
Ama eğer bu yolculuk
Gözyaşlarıyla biterse
Unutma ki asla
Zor değildir
Özür dilemek
Tanıştığınızda sudan çıkmış balıktınız
Bugünse hemen her şeyi biliyorsunuz
Bağlanmaya hazırsınız
Ama soğuk bir rüzgâr eserse
O zaman sonsuz aşka düş
Isıtır bu kavram seni
Eski, tecrübe ile sabit
Dürüst ve yıpranmış ama sade
Bir formülü var
Sadece aşk
Ve dans
Ve kahkaha ile özgürlük
İster doğruyu söyle
İster tartış ve gayret göster
Ama eğer bu yolculuk
Gözyaşlarıyla biterse
Unutma ki asla
Zor değildir
Özür dilemek
Unutma ki asla
Zor değildir
Özür dilemek
Alt yazı çevirmeni: Başak Çelikoğlu Arıkan 5:19.708 Evet. Unutulmayacak bir gün oldu.
Doğru.
Onlar için üzülüyorum. Özellikle de Hanna için.
İstediği gibi olsun diye her şeyi, planlamıştı.
İnsanın düğününü bu kadar olaylı şekilde planlaması için,
biraz deli olması gerekiyor.
Sen tam da böyle bir gün planlardın.
Üstüne bastın. Gerçek bir Marco günü.
Benden nefret ettiğini biliyorum. Yine de yaptığımın,
benim için bir anlamı yoktu. Hem de hiç.
Öyle mi?
Aslında seni kıskandırmak için aldatmaya çalışmıştım.
O niye?
Çünkü bir süredir ilişkimizi hiç umursamıyordun.
Kayıp gidiyordun sanki.
Büyük planını o zaman mı yaptın?
Evet.
"Aldatmaya çalıştım." mı?
Hiçbir şey olmadı. Yapamadım çünkü.
Neden yaptım dedin peki?
Nasıl bir tepki vereceğini görmek için.
Senin kadar şapşalını tanımadım.
Ve çirkinim de.
Sen söyleyince fark ettim.
Hımm.
Hem aptal, hem çirkinsin.
İyi bir dayağı hak ettin.
Buna hazırım.
Ödlek.
Daha sert.
Hadi.
O ne öyle?
Savunma için. Bakarsınız size bir daha saldırırlar efendim.
Hımm. Zekice.
Sen kalanları topla. Ben de eşime bakayım.
Aa, tabii, tabii. Nasıl isterseniz.
Merhaba. Bizi bırakabilecek biri var mı? Şu işe bak. Kimse yok.
Bu aylaklardan ne beklenir zaten?
Helene, ben buradan gidiyorum! Nerede bu? Helene! Seni bırakıp giderim!
Ben burada kalıyorum.
Sen hangi cehennemdeydin? Hadi gidiyoruz.
Sen çekip gidebilirsin, ben kalıyorum.
Ne demek "Sen gidebilirsin?" Ne diyorsam onu yap! Bu gülünç gösteriden ayrılıyoruz.
Bana yetti artık! Sen önüne gelen herkesi aşağıladıktan sonra insanları yumuşatmaya
çalışmaktan, arkanda bıraktığın enkazı toparlamak için uğraşmaktan bıktım usandım
artık! Hayatımın yarısını takım elbiseli bir budala için harcadığıma ne
kadar pişmanım tahmin bile edemezsin!
Bana bak, sen ne saçmalayıp duruyorsun? Hemen buradan gidiyoruz,
-dedim! -Ben burada kalıyorum,
Martin. Gidebilirsin.
Sen aklını mı kaçırdın be kadın? Hemen benimle eve dönüyorsun, anladın mı?
-Hop, hop, hop, hop, hop. Sakin. Yeter. -Sen de çekil aradan, pabucumun papazı!
Yeter artık, vazgeç!
-Çekil şuradan! -Olamaz.
Çekil şuradan diyorum, anlamıyor musun beni!
-Lütfen biri bir şey yapsın! -Başının çaresine bakabilir.
Kavga etmeyi bırakın.
Sen kim oluyorsun da karşıma dikiliyorsun? Göstereceğim sana!
Kim olduğumu öğreteceğim sana! Yüreğin varsa gel hadi.
Durun, durun! Yapmayın.
Jacob!
Olamaz.
Marco? Ne yaptın sen?
Hepinizin canı cehenneme!
Marco? Hayır. Başının arkasına vurmuş! Lütfen biri ambulans çağırsın!
Ben çağırırım.
Merhaba.
Samuel.
Hanna.
Az ileride bir düğündeydim. Hiç eğlenceli değildi.
Aynı düğünde miydik? Seni tanıyor gibiyim.
Aslına bakarsan tam burada evleneceklerdi.
Neden acaba? Çok da gerekli değil.
Ben de aynı şeyi düşünüyordum.
Önemli olan birbirlerini sevmeleri.
Umarım seviyorlardır.
Oğlan kız için deliriyor. Hatta şöyle dedi: "Ben onsuz asla yaşayamam."
Gerçekten mi?
Onun yalancısıyım. Daha biraz önce söyledi.
Özür dilerim.
Önemli değil.
Sizler nasıl insanlarsınız?
Normalde bu çiftlikte yapılan bütün partiler gayet huzurlu geçer.
Getirdik.
Nereye götürüyorsunuz?
-Hastaneye. -Gelebilir miyim?
Tabii.
Linda? Artık onunla birlikte değilsin!
Linda geri gelsene! Sen onun sevgilisi değilsin. Şimdi ne demeye…
Arkadaş. Bence sen en iyisi anakaraya dön artık. Hemen!
Keşke tekerlekli valiz alsaymışım.
Martin gerçekten saldırsaydı, ne yapacaktın?
Herhalde icabına bakacaktım.
Ne gibi?
Karatede siyah kuşağım var benim.
Ne?
Evet. İsveç Kilisesi Rahipler Şampiyonası'nda
tam yedi kez şampiyon oldum.
Benimle kafa buluyorsun.
Hiç de değil.
Genellikle dört yarışmacı oluyor ama yine de kazanınca insan gururlanıyor işte.
Neyse. Eve dönünce, bir sürü şeyle uğraşmam gerekecek.
Evet.
Ama yine de belki biz,
ortalık durulduğunda tekrar görüşürüz.
Benim yerimi biliyorsun.
İyi geceler.
HASTANE - ANA GİRİŞ ECZANE
ÜNLÜ ŞEFİN DÜĞÜNÜNDE SKANDAL
Merhaba.
Saat kaç oldu?
Şu an tam yedi buçuk.
Sen uyumadın mı?
Sorun değil.
Kaldığın için teşekkür ederim.
Bir şey söylediler mi? Yani buradan ne zaman çıkabilirmişim?
Çok yakında çıkarmışsın. Hafif bir beyin sarsıntısıymış.
Öyle mi? Fakat hafızamda boşluklar var.
Bana tam olarak ne oldu?
Jacob bir sopayla başına vurdu. Sonra, ambulans seni almaya geldi.
Peki o nerede?
Kim?
Jacob.
Jacob da kim?
Sahi, başka neler olmuştu?
Ehmmm…
Nasıl da unuttum. Buraya gelirken, bana evlenme teklif ettin. Hem de ambulansta.
-Öyle mi yaptım? -Evet.
Peki sen ne dedin?
Senin bir salak olduğunu.
Evet, evet. Orası doğru.
Sonra da "evet" dedim.
Ne?
Çünkü ben de salağım.
Burası.
Bakıyorum işler yolunda.
Ne de olsa evleniyoruz.
Sahi mi? Bizim adada mı?
-Ehmm, hayır. Hayır. -Hayır. Hayır.
Tek parça gelmiş.
Zararı karşılamam gerekiyor mu?
Yok canım. Bunlar da fiyata dahildi.
Çok iyiymiş!
Doğru mu?
Ayrılacağım mı?
Evet.
-Daha fazla dayanacak gücüm kalmadı. -Anne.
Artık kaldıramıyorum.
Haklısın. Babamı seviyorum. Ama bunca zaman nasıl tahammül ettiğini anlamıyorum.
Evet, çok uzun zaman oldu.
Evet.
Peki şu rahip, ne olacak?
Hayır. Biz sadece eski dostuz.
Yani şu anda. Sonrasına bakacağız.
Verdiğim maddi zarar için özür dilerim.
Sözünü etmeye değmez.
Sağ ol.
Yazın son aylarında tekrar gelir misiniz?
Elbette. Şüphen olmasın.
O zaman düğün olacak mı?
-Hayır. -Hayır.
Hayır. Sorayım dedim. Ortalık savaş alanına dönebilir! Neyse.
Sizi böyle mutlu görmek bana yeter de artar.
Evet. Çok mutluyuz.
-Ooo. -Hımm.
Leif'ciğim geliyor.
Evet.
Haydi bakalım. Neyse ki sizi yola çıkmadan
önce yakaladım. Linda'yla Marco'nun öteberisini
-de götürürsünüz. -Marco nasıl?
Keyfi yerinde. Evleniyorlarmış.
-Nee? -Nee?
Nee?
Evet, evet, evet. Oğlan teklif etmiş, kız da kabul etmiş.
İnanılır gibi değil!
-Haydi o zaman gel… -Şu işe bakın!
Hoşça kal, anne.
-Güle güle oğlum. Yolun açık olsun. -Ne zaman isterseniz gelin.
Özür dileriz. Tabii ki geliriz. Kusura bakmayın.
Yok canım, dert etmeyin.
Ağabey.
Samuel.
Direksiyonda, Jessie'yi mi gördüm?
Şey, işin aslı, ben geçen kış ehliyetimi kaptırdım.
On dört cezadan sonra araç kullanmam sakıncalı bulundu.
Ben de yan tarafta manzaranın tadını çıkarıyorum.
Sen istediğine inan. Ehliyetini kaptırdığın gün, bizim için bayram oldu!
Bana bayram olmadı ama.
-Sağdan. Soldan mı? -Gel, gel. Bu tarafta.
Aman tanrım!
İKİ AY SONRA
Çok güzelsin.
Teşekkür ederim.
Şu işe bak. Çok çılgınca, değil mi?
Hanna. Bir sır versem, saklar mısın?
Hıı? Evet. Elbette.
Marco ambulansta evlenme teklif etti demiştim ya sana?
Hatırlıyorum.
Öyle bir şey olmadı.
Ne?
Bunu ben uydurdum.
Ama, ama Linda.
Biliyorum. Ama işe yaradı.
Hem de nasıl.
Bunu herkes yapmalı.
-Merhaba. -Merhaba.
Haydi bakalım.
Bugün bu çiftimizi, kutsal evlilik bağıyla birleştirmek
için toplandık. Linda, ve Marco'yu.
Size engel olmuyoruz ya? Törene devam edebilir miyiz?
Evet dedi.
BİR YIL SONRA
Aa, şunu gördün mü?