Ben bir Kızılay görevlisiyim ve size...
evlat edinme gibi önemli bir konudan söz etmek istiyorum.
Korunmaya muhtaç çok sayıda yetim ve öksüz çocuğumuz var.
Bu çocukların akrabaları da yok ve bu konuda birşeyler yapmak, onları...
almak zorundayız. Kızılay'ın kapasitesi yetmemektedir, geliri ve isteği...
...olan vatandaşlara, bu çocukların bakımını üstlenmeleri için...
...çağrıda bulunmaktadır.
Otoyolun açık olduğu kesin mi?
Öyle olmasaydı size bilgi verirdik.
Evlat edinmeye istekli olanlar, derneğimiz ile irtibata geçip,
gerekli olan evraklar hakkında bilgi alabilriler.
Yardım kuruluşlarına gelince, gelen yanıtlar çok cömertce olmasına rağmen,
...ki bunun için çok teşekkür ediyoruz,
hala daha fazla yardıma ihtiyaç duymaktayız.
Otoyol açık mı?
Eğer kapalı olsaydı bilgi verirdik.
Dün de aynı soruyu sormadınız mı siz?
Evet. Dün beni Rudbar'a yönlendirdiniz, ve Manjil'e vardım.
Fakat orada yol kesikti ve dönmek zorunda kaldım.
Daha fazla bilgi için trafik polisine sorun.
Otoyolun açık olup olmadığını biliyor musunuz?
Evet. Nereye gidiyorsunuz?
Rudbar'a.
Rudbar yolunda problem yok.
Ama dün Manjil'e vardığımızda geri dönmek zorunda kaldık.
Manjil'e giremezsiniz.
Otoyol sadece kurtarma birimlerine açık.
- Çok teşekkürler. - Bir şey değil.
- Baba? - Evet?
Kurtarma birimi ne demek?
Depremzedelere insanların gönderdiği yardımlarla...
ilgili kişiler.
Bu yüzden sadece yardım birimleri geçebilir diyor.
Bugün hiçbirimiz o yoldan geçemeyeceğiz mi demek bu?
- Bir şeyler düşünürüm. - Örneğin?
Bilmiyorum. Daha zaman var. Henüz ulaşmadık.
Arkadaşlarımızın fotoğraflarını gösterip, onlara...
...yardıma gittiğimizi söylesek?
Fena fikir değil.
Baba, dağın tepesindeki o şey ne?
Haberleşime kuleleri. Haberleri yayınlıyor.
Deprem hakkındaki haber buradan mı verildi?
Evet.
- Baba? - Evet?
- Şu ne? - Hangisi?
Bu kadar çok duman çıkaran şu şey ne?
Çimento fabrikası.
Niye yıkılmamış peki?
Çimento çok dayanıklıdır. Deprem onu yıkamaz.
Diğer evler çimetodan değil mi?
Hayır, çoğunluğu kil tuğladandır.
Bunu filmden hatırlaman lazım.
Belki orada yaşayalardan birisi maçı seyretmek için...
Tahran'a gitmiştir.
Maalesef hayır.
Televizyonları yoksa, maçı televizyonda seyretmek için...
...Tahran'a gitmişlerdir belki.
Depremin olduğu gece İskoçya-Brezilya maçı vardı değil mi?
Yanlış hatırlamıyorsam Arjantin-Brezilya maçıydı.
Hayır, İskoçya-Brezilya idi.
Gördüm, İskoçya-Brezilya idi.
Evet, İskoçya-Brezilya'ydı, haklısın.
Çişim var.
Bunu bekliyordum.
İn bakalım.
- Baba bir çekirge yakaladım. - İyi yapmamışsın.
- Niye? - Çünkü onlar çok pis olurlar.
Onları yakalayıp sonra gözüne veya ağzına dokunursan, hastalanabilirsin.
Ayrıca çekirgeler kırlarda yaşar. Salıver onu.
Onu kocaman oluncaya kadar büyütmek istiyorum.
Hiç çekirge beslemiş birini tanımıyorum.
O zaman ben de dünyada çekirge besleyen tek insan olurum.
Bence çekirge yakalayıp beslemeye kalkmak aptalca bir şey.
Bu çekirgeyi büyüteceğim ki göç edebilsin.
- Ne dedin? - Göç edebilsin dedim.
Göç etmek mi dedin? Bunun anlamını biliyor musun?
Anlamı, bir yerden başka bir yere gitmek demek.
Aşağı yukarı doğru.
Ben senin sorunu yanıtladım,
şimdi de sen cevap ver...
Söyle.
Çekirgeler niye göç ederler?
Bilmiyorum.
Göç ederler, çünkü, bir bölgedeki bitkileri yedikten sonra...
...taze bitki bulabilecekleri başka bir yere giderler.
- Anlıyor musun? - Evet.
Şuna bak. Kırmızı kanatları var.
Çok güzeller değil mi baba?
Ne yapıyorsun? Neredeyse kamyona çarpıyorduk.
Beni kızdırmak istemiyorsan, onu dışarı at hemen.
Onu at dedim evlat.
At şunu!
- Attın mı? - Evet.
Biraz uyu.
Uykun yoksa da dinlen biraz. Şu giysileri katla...
ve başının altına koy.
- Baba? - Evet?
Uzun tünele ne zaman varırız?
Az kaldı.
VE YAŞAM SÜRÜYOR
Ağa, Hazret Ağa..
Anayola nasıl çıkarım?
Kavşağa varıncaya kadar düz git, sonra sola dön.
Sağol.
Devam et, bu tarfatan.
- Yavaş yavaş. - Tamam. Devam et.
- Korkma. Geçebilirsin. - İşte bu kadar.
Oldu. Devam et şimdi.
Baba!
Geliyorum!
- Baba içecek satıyorlar. - Nerede?
Geçtin, geride kaldı.
Ağa, Ağa.
Ne istiyorsun?
Yiyecek içecek var mı?
Hayır, buralarda yiyecek içecek bulamazsınız.
- Baba! Baba! - Ne?
- Orada içecek var. - Nerede?
- Orada. - Bir bakalım.
Ağa!
Kimse cevap vermiyor.
- Bir tane alabilir miyim baba? - Al, parayı oraya bırak.
Bu ılık.
- Bu da çok sıcak. - Hepsi aynıdır.
Birisini al.
Baba, bu çok sıcak, beni hasta edecek.
- Hepsini içmesem olur mu? - Olur.
Oğlum, onu yere dökme. Bebek için şuna doldur biraz.
Yeter, sağol.
Devam et, devam et.
Sen, biraz dur!
Sen geç, izin verin geçsinler! Devam et, çabuk.
Devam edin, yavaşlamayın. Yürü, yürü...
Ne oluyor? Burada durma. Devam et, devam et.
- Araba stop etti. Çalışmıyor. - Bakayım.
Arabadan in ve it.
Yolu tıkıyorsun.
Evet, evet, afedersiniz.
Devam et, devam et. İlerlemeye çalış.
- Yolu tıkamaman lazım. - Devam et.
İlerle, yürü, yürü.
"Bestecilerimizde görülen batı etkisi...
bazı eleştirileri hak etmekdedir."
"Öte yandan, Kuzey Afrika'da Güney Avrupa müziği
sembiyoz bir hale gelmiştir.
Bizim bölgemizde ise, müziksel arılık devam etmektedir,
sadece geleneksel müzikte değil, çağdaş müzikte de."
Hazret Ağa, Ağa.
Trafik sıkışıklığı nereye kadar?
Felaket.
İmamzade'den beri 4 saat gecikmeli geldim. Zorla ilerledim.
Bütün köyler yerle bir olmuş. Hastane bile,
...enkaz yığını halinde.
Hiç bu kadar acı ve üzüntü görmemiştim.
Bu sanki bir ceza gibi.
Köylerimiz bunu hak etmek için ne yaptı hiç bilmiyorum...
Korkunç bir şey.
Sanki ceza gibi.
Biraz geri alabilir misin şu tarafa geçeyim?
Buralarda bir çıkış yolu olduğundan emin misin?
Bütün yollar bir yere ulaşır.
Çıkışı olmayan bir yol olabilir.
Kendime güvenmezdim, baba.
İnsanlar var, onlara soralım.
Afedersin hanım, bu yol Köker'e gider mi?
Bir şey diyemem.
Sizi götürmemi ister misiniz?
Hayır, ama şu tüpü götürebilirsin. Çok ağır.
Bizim çadır yakında.
- Yukarıda yolun kıyısına bırakırsın. - Tamam.
Çok çok sağol.
- Yolun kıyısına bırakacağım. - Tamam.
Güle güle, sağol.
Afedersin büyükbaba. Bu yol Köker'e gider mi?
Ne dedin?
- Bu yol Köker'e gider mi? - Bilmiyorum.
- Bilmiyor musun? - Bilmiyorum.
- Ya Poşteh'e? - Bilmem.
- Sağol. - Selametle kurban.
- Ne soruyorsun? - Köker'e nasıl gidilir?
- Köker yolu mu? - Evet.
Diğer yoldan gitmen lazım.
Ana yoldan gitmen gerekir.
Yeni yoldan bahsediyorum. Şu daha geniş olan yol.
Otoyol tıkalı.
- Başka bir yol yok mu? - Köker'e sadece ordan gidilir.
Çok sağol.
Şimdi ne yapacağız?
Bir yol bulacağız. Bilmiyorum nasıl ama.
Bu yol Köker'e gider mi biliyor musunuz?
- Hayır. - Ya Poşteh'e gider mi?
Ailemi kaybettim. 16 kişinin hepsini.
Hepsi enkaz altında kaldılar. Bütün herşeyim enkaz altında kaldı.
Çok üzgünüm hanım.
Köker'de çok kurban var mı,
biliyor musunuz acaba?
Nasıl bileyim?
Çok sağol yardımın için.
Tanrı size sağlık ve kısmet versin.
Küçükhanım, bu yok Köker'e gider mi?
Bilmiyorum.
- Nereye gitmek istiyorsunuz? - Köker'e.
Buradan Köker'e bir yol var.
Geri dönüp devam edin.
Otoyol tıkalı. Çok büyük bir trafik sıkışıklığı var.
Başka bir yol yok mu?
Bu yol var fakat ilerisi tamamen çukurlarla ve yarıklarla dolu.
Arabayla geçebileceğinizi sanmıyorum. Çok riskli olur.
Deneyeceğim. Ne olacak göreceğiz.
Dur dur, devam etme. Yarıklar çok geniş.
Hadi be! Çok dikkatli olsam da geçemez miyim?
Mümkün değil. Yürüyerek bile çok tehlikeli.
Geri dön. Devam edersen, araba yoldan çıkar.
Afedersiniz, Köker'e giden bir yol biliyor musunuz?
Öbür tarafta bir yol var, büyük otoyol tarafında.
- Orada sorun. - Teşekkürler, hoşça kalın.
Güle güle.
- Gördün mü, sana söylemiştim. - Evlat, denemek zorundaydık.
Akşam olacak ve biz hala arabada olacağız.
Beni germeyi bırakacaksın sanırım. Beni rahat bırak.
- Şimdi hangi yoldan gideceğiz? - Merak etme.
Bir yol bulacağız.
Şu adam yorulmuş görünüyor, al onu.
- Afedersin. - Efendim?
Köker'e mi?
Bu yol iyi. Yolunuz burası.
Fakat ileride heyelan olmuş.
Geçebileceğinizi sanmıyorum.
- Sen Köker'den misin? - Evet.
- Orada durum nasıl? - Köker Kerbela gibi.
Ayakta bir tek ev kalmadı.
Söyle, bu çocuğu tanıyor musun?
- Bu çocuğu mu? - Evet.
- Sanırım tanıyorum. - Kim bu?
Köker'li Abdullah'ın oğlu.
- Bir filmde oynamıştı. - Evet doğru.
- Ölü mü sağ mı biliyor musun? - Kesin bir şey bilmiyorum.
- Kimse hakkında birşey bilmiyorum. - Köker'e mi gidiyorsun?
- Evet. - Bin, seni de götüreyim.
Yürüyebilirim. Yakın zaten.
Bu taraftan yürüyerek gidebilirim, fakat siz arabayla geçemezsiniz.
Dönüp otoyola girin...
sağ tarafta Köker'e ayırılan yolu görürsünüz.
Sanırım yan yol açık.
Geçemezseniz, yürürsünüz.
- Teşekkürler. - Başka bir şey?
- Hayır, sağol. - Güle güle.
Afedersin, bu yol Köker'e gider mi?
- Hasan, Köker şu tarafta mıydı? - Hayır bu tarafta.
- Düz devam edin. - Teşekkürler.
Size nasıl teşekkür edebilirim bilmiyorum.
Onu bulman kolay oldu mu?
Evet kolay oldu.
Bizi tanımadınız mı Ruhi Bey?
Ne? Beni tanıyor musunuz?
Doğal olarak. Bizi tanımadığını söyleme.
Tamam, şimdi tanıdım.
Ne tesadüf değil mi?
Şükür ki depremden sağ kurtulmuşsun.
Hiçbir şeyimiz kalmadı.
Her şeyimizi kaybettik. Fakat aileden ölen yok.
- Ahmadpur hakkında bilgin var mı? - Ahmadpur kim?
Hadi ama, onunla filmde çalışmıştınız.
İşte sorun da orada. Kimse kimse hakkında birşey bilmiyor.
Onlardan haberim yok çünkü onlar buralı değiller, Köker'liler.
Evet öyle. Onlar Köker'li.
Bizi oraya götürecek bir yol olması lazım.
Evet, önceden direk bir yol vardı. Fakat şimdi var mı kim bilebilir?
Birçok heyelan olmuş, bir çok yerde yarıklar varmış.
Bağışla ama, bu su kıtlığında böyle bir şeyi neden satın aldın?
Nereye götürüyorsun onu?
Sana garip gelebilir ama benim için çok gerekli.
Bununla büyüdüm, alıştım. Ne yapabilirim?
Ölen öldü gitti. Kalanlar için, en azından bazıları için...
...bu değerli porselen parçasına ihtiyaç var.
Sizi tebrik ederim Ruhi bey...
- Selametle, selametle. - Size de.
Bu zamanda, eğer o kadar masum insan, çocuk, kadın,
nerdeyse herkes evlerini kaybetmişken, eğer bizimkiler
ayakta kalabilmişse, bu Tanrı bizim yanımızda demektir.
Dindar olmadın değil mi?
Dindar mı? Beni yanlış anlama.
Bütün bu olanlar sanki...
...aç bir kurdun işi. Yoluna çıkan insanlara saldırıyor ve...
...hırsla yalayıp yutuyor, çıkmayanları bırakıyor yaşasınlar.
Hayır, bu Tanrı'nın işi değil.
Onun kullarına ihtiyacı var. Ben onu böyle görüyorum.
Ruhi Bey,
Evet.
"Arkadaşımın Evi Nerede" filminde oynarken...
...niye daha yaşlıydınız?
Ayrıca bir kamburunuz vardı.
Evet, seni şarşırtması normal.
O kambur film için sırtıma konmuştu. Bana daha yaşlı görünmem...
...gerektiğini söylediler, bana söyleneni yaptım.
Fakat bundan hoşlanmadım. Bu adil değildi.
Bilmiyorum hangi sanat insanın daha yaşlı ve çirkin görünmesini ister.
Sanat demek mutlu ve güzel şeylerin seni etkilemesi demektir.
Sanat insaları gençleştirir, onları ihtiyar yapmaz.
Evet, hayatta kalmaya devam etmek de bir sanattır.
Sanırım herşeyin en yüce sanatı budur, sizce de öyle değil mi?
Elbette.
Ve Tanrıya şükür ki...
yaşamaya ve genç kalmaya devam ediyorsunuz..
İnsanların çoğu gençliğin değerini bilmiyor...
Yaşlanıncaya kadar öyle. Bundan zevk almayı bilmiyorlar.
Ve ölüm gelinceye kadar da, yaşamın değerini bilmiyorlar.
- Katılıyorum. - Eğer bize öldükten sonra...
hayatımızı yeni baştan yaşamak fırsatı verilseydi...
...bundan yayarlanmayı bilirdik. - Kesinlikle.
Evet, neredeyse geldik. Beni burada indirebilirsin.
Çok minnettarım.
Çok naziksin, çok teşekkürler.
- Baba susadım. - Afedersiniz, suyunuz var mı?
- İçmek için mi? - Evet.
Tabi, tabi.
Arabayı yolun ortasında bıraktım. Sorun olur mu?
Buralardan başka araba geçmez.
İzin verin, ağır olmalı.
- Zahmet etme. - İzin verin yardım edeyim.
Önden yürüyüp yolu gösterin.
- Burası sizin eviniz mi Ruhi Bey? - Evet, evet.
Açıkçası diğeri sizin sanmıştım, şu teraslı olanı.
Evet, o filmdeki evimdi.
O gerçek evim değildi. Hiç benim olmadı.
Evet, gerçek evim bu. Onu oraya bırakabilirsin.
Aslında bu ev de filme ait.
- Baba, bu ne? - Fırın.
Bana istersem bu evde kalabileceğimi söylediler.
Ben de isterim dedim. Maalesef deprem...
kendi evimi yıkmıştı, bunu kabul edemesem de.
Kendimi kandırmaya çalıştım. Ailemle birlikte kızılay kampında...
...kalıyorduk, otoyolun kıyısında görmüşsünüzdür o kampı.
Sonra buraya yerleştim ve oturulur hale getirmeye çalıştım.
- Baba bu nedir? - Yemek pişirmek için bir ocak.
Herşeye rağmen ayakta kaldığına göre bu ev gerçek.
Evet, doğru. Film gerçek oldu. Uydurma olmaktan çıktı.
Evin tüm kapıları kapalı.
Oğluna su vermek için bir tas arıyorum,
ama eve giremiyorum.
Ağa, tas nerede biliyor musun?
Bayan Rabbi, tası nereye koydunuz?
- Orada yukarıda. - Gidip ona verir misiniz lütfen?
Zahmet oldu, Bayan Rabbi.
- Alın. - Teşekkürler.
Oğlunuz nerede? Su istememiş miydi?
Buralardadır.
Otur biraz muhabbet edelim.
Yine mi ayaklarını kirlettin? Kaç kez yıkamam gerekiyor seni?
Seni daha beş dakika önce yıkamadım mı? Çok pissin.
İşte tamam.
Akşama kadar kirletme.
- Selam. - Selam.
- Bu su içilir mi? - Tabi.
- Kaynak suyu o. - O zaman niye borudan akmıyor?
Çünkü onu çeşmelere koyduk.
Puya!
- Puya! - Burdayım!
- Niye cevap vermiyorsun? - Buradayım, kaynak suyu içiyorum.
Ruhi Bey sana su getiriyordu...
İstemiyorum, içtim artık.
Fazla uzaklaşma evlat.
- Yakınlarda ol. - Tamam.
- Selam. - Selam.
Hoşgeldin.
Bana biraz su verir misin?
- Amcanın evine gitmemiş miydin sen? - Hayır, alçıtaşı toplamaya gittim.
Rıza amcanı görmeye gitmedin mi?
- Evde değildi. - Nasıl evde olmaz ki...
- Hani hastaydı? - Demek ki iyileşmiş.
Ayrıca alçıtaşı daha önemli.
Suzuzluktan ölüyorum.
- Git gaz lambasını getir. - Hangisini?
Şu penceredekini.
Hadi, acele et.
Tamam, bana ver, kırma sakın.
Bana ver.
Oraya oturma, çok tozlusun.
- Çoraplarım nerede? - Pervaza koydum.
- Hayır o değil, beyazları soruyorum. - Geliyorum.
- Çabuk ol, gitmem lazım. - Tamam geliyorum.
Afedersin hanım, bu su içilir mi?
Evet, kaynak suyu o, iç iç.
- Eee niye çeşmeden akıyor? - Çeşmeye koyduk kaynak suyunu.
Suyu şuraya dök.
Şuraya dök, şuraya.
Nereye istiyorsan oraya döküyorum, niye kızıyorsun?
Çünkü sana şuraya dök diyorum, sen başka yere döküyorsun.
Hanım, o halı çok altta kalmış, çok da tozlu.
- Onu nasıl çıkaracaksın? - Ne yapabilirim?
- Yalnız başına yapamazsın. - Kimsem yok.
Kocan ya da çocukların yok mu?
Kocam enkaz altında kaldı, çocuğum da yok.
- Peki ya komşuların? - Herkesin kendi sorunları var.
Bu işler böyle...
Belim de çok kötü ama çıkarmana yardım edeyim.
Bir deneyelim.
Mümkünü yok, beni de zorluyor. Kımıldatamadım bile.
Tamam, istersen çaydanlığı çıkarabilirsin.
Halının imkanı yok.
Çaydanlığı çıkaracağım.
Allah sana uzun ömür versin. Lütfen ezilmesin.
Son üç gündür çay yapamadım.
Mash Hatun!
Efendim!
Efendim?
Biraz beklersen Hüseyin sana yardıma gelecek.
Hüseyin kendi sorunlarıyla uğraşıyor. Yardım edebileceğini sanmıyorum.
Kendim yapacağım. Üzülme sen kızım.
- Hayat böyle. - Çok yoruldun büyükanne.
Ne yapayım peki? Herşeyi yalnız yapacağım.
Yardım edecek kimse yok mu?
Kimse yok. Bizimki kendisi çekti gitti, iyi de yaptı. Kimse kalmadı.
Sabırlı ol.
- Öyle öyle. - Büyükanne, çaydanlık.
- Hasarsız çıkardım. - Sağol oğlum.
Birşey değil.
- Buralı mısın? - Hayır.
- Tahran'dan mı geldiniz? - Evet.
Buraya şehirden tatil için gelirler.
Siz niye böyle bir zamanda geldiniz?
Amin, ne yaptığını görüyor musun?
Sana kaç kere bana sormadan bir şeye dokunma dedim?
Bir de kırmışsın üstelik. Çok sakarsın.
Beni delirteceksin. Hiçbir şeyi düzgün yapmıyorsun.
İşte gitti. Tam da bu lazımdı!
Sanki deprem yetmezmiş gibi...
Otur oraya!
İlk kıpırdayan kıçına sopayı yiyecek.
Sessizce oturun!
- Anne! - Kes sesini!
Ev yeterince iyi durumda değil mi?
Sadece öyle görünüyor. Aslında bir çok çatlak var.
Birkaç çatlak sorun değil. Ruhi Bey'in evi iyi.
- Onunki hangisi? - Çok büyük mavi bir ev.
Bir ocak, büyük bir fırın ve iki çeşmesi var.
Biri yukarıda biri aşağıda.
O ev Gadam Ali Golami'nindi. Evi sağlam kaldı,
fakat onlar, festivale gitmişlerdi ve göçük altında kaldılar.
Televizyondaki futbol maçını izlemeye mi gittiler?
Hayır, futbolu sevdiğini sanmıyorum.
- Onu bana ver. - Hayır, o benim.
- Bana ver dedim! - İstemiyorum.
Seni aptal.
Çocukların sağ olduğu için şanslısın.
Evet, buradaki üç tanesi kurtuldular.
Fakat en büyükleri babamın evindeydi ve öldü.
Tanrı onu yanına istedi.
Tanrı kullarını öldürmekten hoşlanmaz.
Onları o öldürmediyse, kim öldürdü peki?
Deprem öldürdü.
Zavallı kızım. Çok iyi bir öğrenciydi.
Deprem aç bir kurt gibi...
yoluna çıkan herkesi öldürüyor. Öte yandan, görmediklerine...
bir şey yapmıyor çünkü onlar yoluna çıkmadıkları için şanslılar.
Kızınızı öldüren depremdi. Kızınız öldüğü için şanslı.
Böylece okul ödevlerinden kurtulmuş oldu.
Sanırım İbrahim'in hikayesini duymuşsunuzdur.
Tanrı ondan bunu istediği için bir bıçakla oğlunu kurban etmeye gider.
İbrahim, oğlunu kesmek niyetiyle bıçağını kaldırır,
kesin ve öldürücü darbeyi vurmak üzeredir,
oğul bıçağın tam ağzındayken,
bir melek kucağında bir koyun ile gelir ve der ki:
"Onun yerine bunu kurban et".
Şimdi bana, daha yaşamının başındayken,
Tanrı kızını nasıl öldürebilir diye soracaksın.
Bence, insanlar ölür ve yeniden dirilirse, yaşamın değerini anlarlar.
Ayrıca bence sağ kalan tüm çocuklar da...
yaşamın değerini anlayacaklardır. Ve daha iyi olacaklardır,
sizden de iyi olmanızı isteyeceklerdir.
Bunları nerede öğrendin?
Yarısını tarih kitaplarından,
yarısını Ruhi Bey'den, yarısı da kendimden.
- Puya! Puya! - Burdayım!
- Ne yapıyorsun? - Bir bayanla konuşuyorum.
Ortaya çık da seni göreyim.
- Kimle konuşuyorsun? - Benimle konuşuyor, merak etmeyin.
- Peki. Kalabilirsin. - Sağol.
- Çoraplarımı nereye koydun? - Bilmiyorum, ben almadım.
Her zamanki yerindedirler.
Ayakkabılarının içine bak.
Orada olduklarını sanmam.
Ne karışıklık!
- Buldun mu? - Evet, evet.
- Yeni evlenmiş gibisiniz. - Öyle.
- Ne kadar oldu? - Beş gün.
- Beş gün mü, beş ay mı? - Beş gün.
Ay değil.
Deprem gecesi mi?
Depremden bir gün sonra.
Niye su döküyorsun?
Çiçekleri suluyordum, afedersiniz.
Kadın, bu beyefendiyi ıslattın. Yabancıları...
hiç saymadığımızı düşünecek.
Dedim ya, çiçekleri suluyordum.
Önce aşağıya baksana.
Evet, tamam, tamam.
- Anladım. - Hatırlayacak mısın göreceğiz.
Enkazın altında gömülü kalan insanları düşünüyorum da,
iki damla suyun bana zararı olmaz. Azarlamaya gerek yok.
Depremin ertesi günü evlendiğinize göre,
ailenizde fazla kayıp yok sanırım.
Tam tersine.
Çok sayıda kuzen, amca, teyze öldüler.
Aşağı yukarı 65 akrabamı kaybettim.
Buna rağmen evlendin mi?
Üç veya dört gün sonra evlenmek için,
yüzüklerimizi nişanlımın evinde bırakmıştık,
sarsıntılar devam etmezse evimize taşınacaktık.
Fakat tüm akrabalarımızı kaybedince onayını bekleyecek bir büyük kalmadı.
Ve kimisi yas için üç günün yeterli olduğunu,
kimisi yedi günün, kimisi kırk günün, kimisi de...
bir yıl gerektiğini söyledi.
Biz de hemen evlenmeye karar verdik.
- Ve gelini buraya getirdin ha? - Hayır, burası bizim değil.
Hayır.
Buraya gelmeden önce üç gece naylon içinde uyuduk.
- Naylonun içinde mi? - Evet.
- Ne demek istiyorsun? - Çeltikler için yirmi metre...
...naylon almıştım, onu dört tane direğe gerdim.
Bu bizi yağmurdan korudu.
- Gelin odası ha? - Evet.
Sonra bir şey bulabilir miyim diye babamın evine gittim.
Bir çömlek, bir tabak ve iki kaşık çıkardım enkazdan.
Onları yıkadık ve naylon sığınağımıza getirdik.
Daha sonra pazara gittim ve yiyecek birşeyler aradım.
O sırada otoyolda iki tane yardım aracı gördüm.
Bir tanesinde çadır dağıtıyorlardı, diğerinde domates.
Fakat ben pek şanslı değildim.
Çadırı alamadım ama çok güzel domatesler aldım.
Onları bizim naylona getirip yıkadım.
Sonra bir dikenli çalıya onları dizdim. Bazan az bazan çok pişirdik,
ve yedik onları.
- Düğün ziyafeti. - Evet.
Evimizi kurmakta acele etmemiz gerektiğini düşündük.
Ölmeyen birisi, bunu kabul etmelidir.
Yaşamaya devam etmeli ve ailemizi büyütmeliyiz.
Belki de başka bir depremde biz de öleceğiz.
- Sizce de öyle dğil mi? - Haklısın.
Hüseyin, bunu unutma.
Yakanı düzelt.
- Hoşça kalın. - Güle güle.
- İyi günler büyükanne. - İyi günler oğul.
Hiçbir şeye dokunma, Feyzullah'la gelip her şeyi çıkaracağız.
- Çok iyisiniz. - Buraya bir iki domates bırakıyorum.
Allah razı olsun.
Puya! Puya!
Biraz önce gitti buradan.
Nereye?
- Şu tarafa, biraz önce gitti. - Hadi ya.
Galiba orada.
- Yukarı gelip onu çağırabilir miyim? - Tabi.
- Selam. - Selam.
- O mu? - Evet.
Puya!
- Hoşça kalın, teşekkürler. - Güle güle.
- Baba kimi gördüm biliyor musun? - Bilmiyorum, hadi gidiyoruz.
Geçmek isteyen birisi var.
Haydi, acele et!
Ağa, çek şu arabayı yoldan, yapacak çok işim var!
Orta yere araba bırakılır mı?
- Haydi. - Tamam, tamam.
Baba.
Şimdi söyleyebilir miyim?
Söyleyeyim mi?
Şu adamın geçmesine izin verelim.
Kızdı zaten bize.
Şimdi söyle.
- Filmdeki bir çocuğu gördüm. - Hangi filmdeki?
"Arkadaşımın Evi Nerede" filmindeki çocuklardan birini.
- Emin misin? - Evet baba, eminim.
Sırtında ağır birşey taşıyordu, gözleri yeşildi. Oydu.
- Muhammed Rıza Parvaneh mi? - Evet o.
Fotoğrafına çok benziyordu.
- Emin misin? - Evet. Önden gördüm onu.
Yarım metreden. Şu tarafa gitti. Oldukça büyümüş.
- Niye onunla konuşmadın? - Fırsat vermedi.
Bak! İşte orada.
- Gördün mü? - Benziyor, evet.
Sen Muhammet Rıza'sın değil mi?
Bin.
- İyi misin Parvaneh? - Evet.
Nereye gidiyorsun? Bu nedir?
Bir demir ve çuval, enkaz için.
Ne?
Demirle enkazı kaldıracağız.
Sizin ev de yıkıldı mı?
Evet.
Neredeydi?
Aşağıda, Poshteh'de. Çadırların arkasında.
Ahmadpur hakkında bilgin var mı?
- Sanırım Köker'de oturuyorlar. - Bunu biliyorum, bilmek istediğim...
...onları nasıl bulacağım.
Bilmiyorum.
Niye?
Köker'e giden yol kapanmış.
- Kocaman adam olmuşsun. - Hepimiz büyüyoruz değil mi?
Hepimiz büyüyoruz.
Kendinizi nasıl kurtardınız?
Anlat bana.
Teyzemi ziyarete gitmiştik.
İyi, ee sonra?
- Devam et. - - Maçı mı izlemeye gittiniz?
Evet.
Depremin olduğu akşam hangi takımlar oynuyordu?
Brezilya ve İskoçya.
Gördün mü baba. Sana söylemiştim.
Haklısın.
Lütfen devam et.
Bana daha çok şey anlat.
İskoçya bir gol attı.
Depremden söz et diyorum, maçtan değil.
Hatırladığım, aniden deprem olmaya başladı.
Ev sallanmaya başladı ve hepimiz kaçmaya başladık.
Biz çıktık, duvarlar yıkıldı.
O kadar çok toz kalktı kı, hiçbir şey göremedik.
Herkes kaçıştı ve bağırıştı.
Biliyorsunuz zaten, çok korktuk.
Amcam orada kaldı. Uyuyordu ve kaçamadı.
Enkazı kaldırdığımızda çoktan ölmüştü.
Ahmadpur'lar hakkında bir şey bilmiyor musun?
Onlar Köker'deler.
Köker'de oturduklarını biliyorum.
- Bu yol Köker'e gider mi? - Evet, çadırların arkasından...
... devam ediyor.
Ertesi gün televizyondaki diğer maçı izleyebildin mi?
Hayır, herşey enkazda kaldı.
Işık bile yoktu.
Televizyonunuz hiçbir şey izleyemeyecek şekilde kırıldı öyle mi?
- Evet. - Ne oldu ki?
Ekranı kırıldı.
Deprem akşamı maçın ne kadarını görebildin?
Brezilya bir gol atana kadar.
Şampiyon sence kim olacak?
Bence Almanya olacak.
- Bence Brezilya. - Göreceğiz.
- İddiaya girelim mi? - Olur ama kaybedeceksin.
Nesine?
- Bir tane topuna. - Nasıl bir top?
Ping pong topu.
Ping pong topunun bir değeri yok.
Futbol topu daha iyi.
Brezilya kazanacak, biliyorum.
Bence Almanya kazanır, eminim.
Öyle mi? Bence daha iyi bir şeyine bahse girelim.
Neyine girebiliriz?
Bir sürü şey olabilir. Bisiklet mesela... Ya da... sen söyle.
Çorap olabilir mi?
Çorap bir bahis için yeterince değerli değil.
Bir defter.
Sayfası çok olan bir defterine.
Defterin yararı olmaz.
Bunlar bizim çadırlar.
Köker'e nereden gitmem lazım?
Şu taraftan. Sola dön, Köker'e gidersin.
- Suyunuz var mı? - Orada bir kaynak var.
Selam kızlar.
Su almak için bir kap verir misiniz?
Evet, o yeterli.
Hayır hayır, şurdan doldurabilirsin. Suyu araba için istiyorum.
Teşekkürler, şimdi getiririm.
Puya, kaputu aç.
Puya, Puya, aç.
Çok teşekkürler kızlar.
- Bu insanlar nereden geldiler? - Poshteh'ten.
- Poshteh şu tarafta değil mi? - Evet, ama köprü yıkıldı.
- Siz de Poshteh'den misiniz? - Evet.
- Poshteh harabe halinde öyle mi? - Evet.
Şimdi nerede yaşıyorsunuz?
Burada. İkinci çadırda.
Eviniz Poshteh'de miydi? Neresinde?
Orada, en yukarıda, tepede. Çam ağacına doğru.
Şu koyu renkli çam mı?
Hayır, daha büyük çamın olduğu taraf.
Ya seninki neredeydi?
Tamamen yıkıldığı için görünmüyor.
Ne?
Görünemez.
- Poshteh'de ha? - Evet.
- Orada çok ölü var mı? - Bilmiyoruz.
Ben amcamın evindeydim. Ve ev yıkıldı.
- Ölen oldu mu? - Evet, amcam öldü.
Sen Muhammet Rıza'nın kız kardeşi olmayasın?
- Evet. - Ona benziyorsun.
Bunu şuraya bırakıyorum.
Puya, uzaklaşma, her an gidebiliriz.
Ya sen?
İki ölü.
Kim?
- Kız kardeşim ve erkek kardeşim. - Sen nasıl kurtuldun?
Anlat bana lütfen.
Anlat.
İstemiyor musun?
İstemiyorsan anlatma.
Deprem olmaya başladı ve ev aniden yıkıldı.
Bir kalas çok yakınıma düştü. Başka bir tanesi de diğer yanıma,
birisi neredeyse bana çarpıyordu, ben bir mağara gibi...
ortasında kaldım. Hiçbir yerim kırılmadı ama çok korktum.
Gün boyunca orada kaldım, sonra amcam geldi,
...nasıl bilmiyorum, beni oradan çıkardılar.
Ya kardeşlerin?
Onlar öldü.
Baba!
Evet?
Ne oldu?
- Baba! Baba! - Dikkat, dikkatli ol.
- Baba ben burada kalmak istiyorum. - Ne diyorsun sen evlat?
Yukarıya televizyon anteni dikiyorlar.
- Anten ha! - Gidelim, gidelim.
Koş.
Lütfen gel.
Bu anten sayesinde Brezilya- Arjantin maçını izleyebileceğiz.
- Maça taktınız. - Birazdan başlayacak.
Kalıp maçı izlemek istiyorum.
Biraz daha sağa çevir.
Biraz daha.
Şimdi daha iyi oldu.
Fakat biraz karlı hala.
Tamam böyle bırak.
- Gördün mü baba? - Görüyorum.
- O zaman, kalacak mıyız? - Hayır. Köker'e gitmek zorundayım.
Zaten halihazırda geciktik.
Ben maçı izlemek istiyorum.
Ben kalayım, sen dönüşte beni al.
- Ama buraya dönemeyebilirim. - Buraya dönmek zorundasınız.
Köker'den başka tarafa yol yok.
Sanırım diğer tarafta başka bir yol olduğunu hatırlıyorum.
- Orası da kapalı. - Eğer kalırsa onunla ilgilenir misin?
Kardeşimmiş gibi.
O zaman onu sizin ellerinize teslim ediyorum.
- Tamam. - Kendinize dikkat edin.
Merak etmeyin.
- Gidelim. - Görüşürüz.
Görüşürüz.
Kızım, eğer üşürse bunu oğluma verirsin.
- Bir saat içinde döneceğim. - Tamam.
Kolay gelsin. Maç kaçta başlayacak acaba?
- Yedide başlayacak diye biliyorum. - Ne zaman biter?
Yedide başlarsa, dokuzda biter.
Futbol fanatiği değilim ama ben Köker'e gidiyorum, oğlum burada kalıyor.
- Onu dönüşte alacağım. - Şimdi Köker'e mi gidiyorsunuz?
- Evet - Bu arabayla mı?
- Evet. - Oraya varabileceğinizi sanmıyorum.
Çünkü çok ama çok tehlikeli üç ayrı nokta var.
- Üstesinden gelemez miyim? - Göreceksiniz.
En azından denerim.
- Birşey sorabilir miyim? - Tabi.
Depremin bu kadar cana mal olduğu bu durumda...
...siz TV seyrediyorsunuz? - Doğru söylemek gerekirse,
ben de yastayım. Küçük kardeşimi, üç tane yeğenimi kaybettim.
Ama ne yapabiliriz? Dünya kupası dört yılda bir oluyor.
- Fakat deprem .. - Kırk yılda bir.
- Evet, yaşam devam ediyor.
- Ayrıca, bu Tanrı'nın işi. - Köker'e gitmem ne kadar sürer?
Normal koşullarda araba ile yirmi dakika. Ama şimdi bilmiyorum.
Sen de Köker'den misin?
Biraz Köker'li biraz buralıyım. Her taraftan biraz var.
Anlıyorum.
Bu çocuğu tanıyor musun?
Evet, tabi tanıyorum. Abdullah'ın oğlu.
Filmde oynayanlardan birisi. O ve kardeşi biraz önce eve gittiler.
O olduğuna emin misin?
Bu bölgedeki tüm çocukları tanırım.
Sokak pazarından geldiler ve Köker'e doğru gittiler ve
bir soba taşıyorlardı. Belki onlara yetişebilirsiniz.
En fazla tepenin arka tarafındadırlar.
Onlara yetişmeye çalışayım. Hoşça kal.
- Ağa selam. - Selam.
- Bizi Juban'a götürür müsünüz? - Juban'a gitmiyorum, üzgünüm.
- Köker'e gidiyorum. - Bizi yol ayırımında bırakabilir misiniz?
Yol ayırımında mı? Tabi.
Bir soba taşıyan iki oğlan gördünüz mü?
- Biz bir soba taşıyoruz. - Bunu görüyorum.
- Başka iki kişi diyorum. - Hayır.
- Nereden geliyorsunuz? - İmamzade'den.
Yani nereden beri yürüyorsunuz?
Yolun başladığı yerden beri.
Anladım. Nerede oturuyorsunuz?
Juban'da.
- Kaç kilometre orası? - 3 kilometre kadar.
- Yani 30 kilometre mi yürüyecektiniz? - Hayır 30 değil, 3 kilometre.
Ha, 3 kilometre. Juban ile Köker arası kaç kilometre?
Çok değil.
Az.
- Az mı? - Evet.
Nerelisiniz?
Ben İmamzade'de doğdum, ama o Juban'lı.
- Yani Juban'lısın ha? - Evet.
- Ve Juban ile Köker yakınlar. - Evet.
- O zaman Köker'in durumu ne bilirsin. - Köker'e ne oldu bilmiyorum.
Sarsıntının ertesi günü bir akrabamız bizi İmamzade'ye götürdü.
Köker hakkında hiçbir şey bilmiyorum yani.
Bakın bakalım bunu tanıyor musunuz?
Bu oğlan...
Babak Ahmadpur.
- Filmi bırakıp çıkmıştım. - Filmi gördün mü?
Evet. Ama sonra çıktım. Az bir kısmını gördüm.
Nerede gördün?
Sınıfımı geçince babam beni Tahran'a götürdü.
O film Kanun sinemasında oynuyordu.
Hangi sahnede filmden çıktın? Hatırlıyor musun?
Evet, üçüncü sırada oturuyordum. Çocuk ellerini böyle koymuştu...
ve iki dişi öne doğru çıkmıştı.
- Adın ne? - Yusuf Berangi.
- Ahmadpur'a ne oldu bilmiyorsun yani? - Hayır, bizi İmamzade'ye...
...götürdükleri zaman annem pek iyi değildi.
- Sesin kısılmış biraz. - Evet, bağırmaktan.
Enkaz altında mı kaldın?
Hayır, erkek kardeşim enkaz altında kaldı.
Ne olduğunu bana anlatır mısın?
Kardeşimle aynı odada uyuyorduk.
Annemler evin dışına çıkmışlardı.
Sivrisinekler bizi uyutmuyordu.
Sinekler çok ısırınca, ben de dışarı annemlerin yanına gittim.
Annem örtüyü kaldırdığı sırada deprem başladı.
- Ve kardeşin içeride kaldı. - Evet, enkazın altında.
- Sen de kıl payı kurtuldun. - Evet.
Sinekler hayatını kurtarmış.
Babam da öyle diyor ama annem sinirleniyor.
Niye?
Çünkü sinekler Rıza'yı ısırmadılar diye.
Doğru.
O da kurtulabilirdi.
Babam Tanrı'nın ıradesi böyle diyor.
- Ne dedin? - Irade.
Ha ırade değil, irade.
Burada inmemiz lazım.
- Juban'a geldik demek ha? - Evet, hemen şurası.
Pekala. O halde sizi indirelim.
Juban orada aşağıda.
- Aşağıda mı? - Evet, vadide.
Köker'e gitmek için bu yoldan devam mı edeceğim, ayrılacak mıyım?
Dümdüz gidip ilk sapaktan sola dönün.
İleride çok hızlanmanız lazım, çok dik bir yokuş var.
Yukarı çıkıp, birkaç dönemeç geçince Köker'i göreceksiniz.
- Teşekkürler. - Bir şey değil.
- Fotoğrafı unuttunuz. - Teşekkürler.
Hoşça kalın.
Dönemeçte hızlan!
İteyim.
Çeviri: Ushuaia