- "Ev" mi? - Efendim?
Bulduğum bir cep telefonundan arıyorum.
Sahibinin adını bilmiyordum, kişi listesini kontrol ettim...
...ve "Ev" adlı kaydı buldum, o yüzden sizi aradım.
- Benim telefonum sizde mi? - Öyle gözüküyor.
Teşekkürler! Bu harika. Nerede buldunuz?
Garibaldi'nin terasında.
Çok tuhaf. Her yere bakmıştım. Nasıl unuttum bilmiyorum.
Ben söyleyebilirim. Birisiyle tartışıyordunuz.
Aniden telefonu kapadınız, hesabı ödediniz...
...ve telefonu masada bırakıp çıktınız.
- Yanımda mı oturuyordunuz? - Birkaç masa uzakta.
Ve yine de duydunuz?
- Sanırım herkes duydu. - Olamaz.
Çok utandım. Deli gibi görünmüş olmalıyım.
Farkettiğiniz üzere, birisiyle ilişki sorunum var...
- Bruno? - Affedersiniz?
Sorununuz Bruno'yla mı?
- Gittiğinizden beri 7 kez aradı. - Tamam.
Mesaj da attı.
- Size okuyayım mı? - Hayır, önemli değil. Çok naziksiniz, sağ olun.
- Ama anlamıyorum... - Neyi?
Telefonsuz çıktığımı gördüyseniz neden bana geri vermediniz?
Verebilirdim, doğru. Ama ne olurdu?
Sana telefonunu verirdim, teşekkür ederdin...
...beni bile görmeden çekip giderdin.
Halbuki şimdi, sana geri verdiğimde dikkatini çekeceğim.
- Kahretsin! Ne salaklık! - Pardon?
Küvetim taştı.
- Gidin, sizi sonra ararım. - Tamam.
Lanet!
Her yer batmış!
- Bana fazla zaman vermedin. - Kim vermedi?
Hayır, Bruno, yeter.
Bir gün için yeterince tartıştık.
Diane, bu felaket. Bir anlaşma olmayacak.
Sana ne düşündüğümü söyledim! Şu an yorgunum.
Duş almak veya yatmak istiyorum. Ya da başka bir şey.
Mahkemeye başvuracağım.
Pes etmeyeceğim. Katılmıyorsan, ayrılalım. O kadar.
Biz ayrıyız hayatım.
Profesyonel açıdan dedim. Bana hayatım demeyi kes. Saçma.
Bana neden güvenmiyorsun? Bir kereliğine güvenmeyi dene.
Gitmem gerek, bana telefon var.
- Kimden? - Sanane.
İyice düşün, buna ihtiyacımız var...
Bruno, kapatıyorum! Hoşçakal.
Merhaba.
- Beni gerçekten kızdırıyorsun. - Şimdiden mi?
- Daha birbirimizi zar zor tanıyoruz. - Kusura bakma.
Senin olduğunu düşünemedim. Şeyle konuşuyordum...
Bruno?
Evet. Eski eşim.
- Çok oldu mu? - Ne?
Ayrılalı.
3 yıl oldu. Ama birinin ona söylediğinden emin değilim.
Sana neden bunları anlatıyorum ki? Seni tanımıyorum.
Ben de.
Bir adın var mı, yoksa sana "ev" demeye devam mı etmeliyim?
"Ev" güzel bir isim.
Diane. Ya seninki?
Alexandre.
Neden Bruno peşini bırakmıyor?
Peşimde değil. Biz ortağız.
- Anladım. - Evet.
- Şirketiniz mi var? - Hukuk bürosu.
- Şahsi mi kurumsal mı? - İkisiden de biraz.
- Hangisini tercih ediyorsun? - Duruma göre değişir...
- Tam olarak ne yapıyorsun? - Hiçbir şey. Seninle konuşuyorum.
- Zevkli, değil mi? - Evet.
Ama biraz...
Garip. Haklısın.
Ve durmamızı öneriyorum.
Artık harika bir fırsatımız var...
- Fırsat mı? - Akşam yemeği için.
Anladım. Peki bu kimin için bir fırsat?
Benim için, kabul ediyorum.
- Peki benim için ne olacak? - Bir telefon!
Ama o benim telefonum!
Ama bende.
Onu rehin tutuyorsun.
Ne diyeceğimi bilemiyorum, çünkü...
Hayatta bir prensibim var.
- Asla yabancılarla yemeğe çıkma. - Tamamen haklısın.
Özellikle bu günlerde.
Öğle yemeğine ne dersin?
Kahve? Dondurma? Waffle?
Atlı karınca? Hadi ama, biraz yardıma ihtiyacım var.
Vazgeçmeyeceksin.
Asla. Israr, benim en önemli özelliğim.
- Peki ya alçakgönüllülük? - O da.
Ama bunun bana bir evet getireceğinden emin değilim.
Haksız mıyım?
Pekâlâ "ev", ne diyorsun?
Yarın saat 2'de?
Saat 3'e kadar meşgulüm.
O zaman 3:30 diyelim.
- Monte-Crista Cafe'yi biliyor musun? - Evet.
Harika. 3:30'da Monte-Crista'da.
Birbirimizi nasıl tanıyacağız?
Öncelikle, seni biliyorum.
Doğru. Ne aptalım.
Ve göreceksin, beni farketmeme imkanın olmayacak...
- O zaman yrın görüşürüz. - Tamam.
- Hoşçakal. - Hoşçakal.
AŞKA HAZIR
Çeviri: scorpevil İyi seyirler.
Ev?
Üzgünüm, trafik vardı.
- İyi misin? - Evet, harikayım.
Birisiyle şahsen canlı görüşmek her zaman biraz garip olur.
Telefonda konuşursun ve bir şey hayal edersin, beklediğin gibi çıkmaz.
- Özellikle bir şey hayal etmemiştim. - Merhaba!
- Bugün ne istersiniz? - Bana soda.
- Buz ve limon olmasın. - Tamamdır.
- Sen başka bir şey ister misin? - Yok, sağ ol.
Buraya sıklıkla gelir misin?
Hayır. Ama insanlar genellikle beni tanır.
Güzel bir gülüşün var.
Ups yanlış hareketti.
En önemli şeyi unutmadan...
Şarj edilmesi gerekiyor.
- Ne oldu? - Hiçbir şey.
40 cm kısa olmam mı? Bu mu sorun?
- Hiçte bile. - Öyle mi?
- Hayır, hiç sorun değil. - Çok önemli değil.
Bu farklı.
Orijinal hâlim, belki şaşırtıcı. Ama çok önemli değil.
Savaş çok önemlidir. Ağız kokusu çok önemlidir.
Ama bu değil.
Kabul ediyorum, biraz şaşırdım.
Anlıyorum. Ben de, bu beni de şaşırtıyor.
Bu kadar küçük bir adam beklemiyordun. Normal.
Şimdi de kabullenmek için zamana ihtiyacın var.
Evet, insanlar bakıyor. Ne diyebilirim?
Birlikte ne yaptığımızı merak ediyorlar, harika bir sarışın ve bir cüce.
Ama çok basit.
İradeli bir kadın baş belası olan eski kocasını postalıyor.
Sinirleniyor ve telefonunu unutuyor.
135 cmlik bir adam...
Biliyorum, daha uzun görünüyorum, ama aslında 135 cm'im...
- Elbette. - Telefonunu geri getiriyor.
Sıradışı olan ne var? Hiçbir şey.
Hiçbir şey için boynunu bükmeye değmez, değil mi?
- Haklısın. - Güzel.
- Daha sonra ne yapacaksın? - Daha sonra?
Burada işimiz bitince, ne yapmayı planlıyorsun?
Bir müşteriyle bu civarda randevum var.
Biliyor musun? Onları arayıp iptal edeceksin.
Evet, yapcaksın. Şaşıracaklar, belki de sinirlenecekler bile...
...ama sorun değil başka bir randevu ayarlarsın.
Ve ben sana unutamayacağın bir deneyim yaşatacağım.
Ciddiyim. Hayatını değiştirecek.
- Bunu yapamam. - Yaparsın.
Tamamen hayatını değiştirecek!
Tam olarak neden bahsediyorsun?
- Adrenalin. - Alexandre!
- Selam Vanessa! Nasılsın? - Burada ne yapıyorsun?
New York'ta olduğunu sanıyordum. Olivier hâlâ Biennial'da.
Onun bir haftalığına takılmak için zamanı var. Ben çalışıyorum.
Merhaba.
Kusura bakma. Diane, bir arkadaşım. Vanessa, bir arkadaşım.
- Memnun oldum. - Ben de.
- Cumartesi Maurice'in doğum gününe gidiyor musun? - Sanmıyorum.
- Umarım gelirsin. Seni gördüğüme sevindim. - Oliver'a selam söyle.
- Tamam, bu gece dönüyor. Hoşçakal. - Görüşürüz.
Nerede kalmıştık?
Adrenalin dolu bir deneyim yaşamak üzeresin, yaklaşık...
...bir saat içinde.
Sebastien, ben Alexandre.
1 saatliğine uçak alabilir miyim?
İki kişiyiz.
Tamam, sağ ol. Görüşürüz.
Her şey ayarlandı.
Tanrım.
10,000 feet yüksekteyiz!
10,000 feet mi! Yaklaşık 3 km yapar!
Aynen öyle. Nasıl hissediyorsun?
- Pek iyi değil. - Çok normal.
Eve gitmek istiyorum.
Gideceksin. Ama bir tur daha atacaksın.
Hayır, istemiyorum!
Endişelenme, ben alışkınım.
- Emin misin? - Evet.
- İkinci yapışım! - Tamam...
Ne?
Bu komik değil!
- Uçağı durdurun! - Tamam.
Hadi, "ev"!
- İmkanı yok! - Diane.
Diane! Güzel olacak.
- Yapamam. - Diane.
Beni dinle. Benimlesin. Güvendesin.
Sorun olmayacak, tamam mı?
5 deyince atlıyoruz.
1...
2... 3...
Bu...
- Daha önce hiç böyle hissetmemiştim. - Değil mi?
- Bak, tüylerim diken diken oldu! - Sana inanıyorum.
Tanrım, uçaktan atladım.
Uçan bir uçaktan atladım!
Sağ ol, sağ ol, sağ ol. Ben...
- Diyecek kelime bulamıyorum. - Bulduğunda beni ara.
- Bende nuamran yok. - Telefonunda kayıtlı. "Alexandre. "
Anladım. Tamam. Hiçbir şeyi şansa bırakmadın, değil mi?
Paraşütü sevdiğinde, daha akıllıca olur.
- Merhaba efendim. - Merhaba Monique.
Hayır...
Luchio, hayır.
Benji! Köpeğini çağır!
Sakin ol oğlum!
- O köpek beni deli ediyor! - Seni ölümüne seviyor.
Sorun da o zaten.
- Onunla konuşmalısın baba. - Neden?
Son zamanlarda hayat onun için zordu. Anlamaya çalış.
Bizim için zordu. Burası iğrenç durumda.
Her yerde toz var. Hiç süpürmüyor.
Kocasını kaybetti. Üzgün. Bu normal.
- O 5 yıl önceydi! - Onu çok sevmişti.
- Bununla ne yapayım? - Bu mu?
Bana verebilirsin. Rengini sevdim.
Kahretsin!
Katılmıyorum. Emlak bir gemi gibi.
Yönünü değiştirmek zor ve aynı yönde devam ediyor...
Affedersiniz. Evet?
Kabul etmedim. Ayrıca, maaşı çok düşük.
- Ne kadar? - Yeterli değil.
- Yeterli değil derken? - Yetersiz!
Sıfırdan çok değil mi?
Çünkü şu an o kadar kazanıyorsun.
- Kabul etmeli miydim? - Hayır.
İçine sinmemiş.
Asıl soru, ne yapmak istiyorsun?
Sana anlattım. Telefon uygulamamı başlatmak istiyorum.
Fikir güzel. İşe yarayabilir.
Ama yatırımcı lazım.
Fransa çok güzel. Hedefin büyük olmalı! Bunu bana sen öğrettin.
Monique, radyoyu kısabilir misin?
İhtiyacım olan şey, finansör. Anlıyor musun?
Benim gibi fikirleri olan genç yetenekli...
...insanlara yatırım yapmaya hazır kişiler, hepsi bu.
Timo Atanen gibi insanlar.
- Kim? - "Sparkle"ı başlatan Finlandiyalı adam.
Evet.
- O zaman onunla görüş. - Öyle insanların yanına yaklaşamassın.
Emin misin?
Salağın tekiyim. İşi kabul etmeliydim.
Bu gece dışarı çıkıyorum. 50 euro ateşler misin?
100 yapalım, böylece ısmarlayabilirim.
- Teşekkürler. - Evet.
Orası 150 oldu.
- Evet. - Tamam.
- Bunu sana geri veriyorum. - Evet.
Sağ ol.
Gözüm seğiriyor, çok tuhaf.
Palpebral sarsıntı.
Ona böyle deniyor.
Neden olurmuş?
Yorgunluk, stres, duygusal şok...
Yakın zamanda duygusal bir şok yaşadın mı?
- Affedersiniz? - Buyrun?
- Bir mail virüsü var. - Olamaz.
"Seni deleceğim. "
Virüslü mailin adı.
Pardon. Anladım.
Onu bana söylediğini zannettim...
Nasıl bulaşmış?
Birisi virüslü maili açmış olmalı.
Neden bana öyle bakıyorsun? Ben olmak zorunda değilim ya.
"Seni deleceğim" adlı bir mail açmadım. Bruno mu yaptı diyorsun?
Yine de, benim açmış olmam gerekmiyor.
Kurtarabilir misin?
- Başka etkilere neden olabilir. - Tamam. Elinden geleni yap.
- Ben değildim! - O zaman kim?
Bilmiyorum, ama bu ofiste aşka aç olan sadece ben değilim!
- Merhaba? - Salı günü 10'da.
- Ne? - Leforflar hakimle duruşma ayarlamış.
Bruno, anlaşmayı kabul ettik.
Hayır, sen kabul ettin. Müvekkilimiz mahkemeye gitmek istiyor.
- O bir dallama. - Menfaatini savunuyor.
Hayır. Terkettiği için karısından para tırtıklamaya çalışıyor.
Adamın parası var ve bizim de paraya ihtiyacımız var hayatım.
Bana hayatım demeyi kes!
Pekâlâ, nasıl çözüyoruz?
- Neyi? - Kiraları, müvekkilleri, payları.
- Ayrılmak istediğini söyledin. - Onu kastetmedim.
"Kabul etmiyorsan, ayrılırız" dedin.
Kabul etmiyorum, o zaman ayrılalım.
Coralie, Diane ile mi yoksa benle mi kalmak istersin?
- Onu bana sormamalısınız. - Hayır, Bruno.
Onu bu duruma karıştırma.
Bunu yapan ben değilim, sensin.
Bak, belki aşırı tepki göstermiş olabilirim.
Karar vermek için salıya kadar vaktimiz var, değil mi?
- Biraz daha düşüneceğim. - Tamam, iyi.
Coralie, Lefort'u ara ve duruşmayı perşembe için tasdik ettir.
Magnezyum.
Anlamadım?
Palpebral sarsıntın için magnezyum almalısın.
Tamam.
Yapacak işin yok mu?
Doğru! Marconi dosyası.
Efendim?
- Alexandre, ben Diane. - Diane!
- Lanet. - İyi misin?
Evet. Kafamı tavana vurdum.
Bir dakika. Buradan çıkayım.
Kusura bakma.
Şimdi daha iyi.
- Neredesin? - Liege, Belçika'da.
Liege Opera'dayım.
Liege Opera mı?
- Ek binada çalışıyoruz. - Vay canına.
Büyük bir proje. Mükemmel olacak.
Nasılsın?
İyiyim, teşekkür ederim.
Araşalım demiştik ama belki de kötü bir zamanlama?
Sorun değil. Seni aramak istedim, zaman bulamadım.
Anlıyorum. Ben de... İşler epey yoğun.
Yapılacak milyon tane şey var.
Seni daha fazla tutmayayım.
Bekle. Bu gece ne yapıyorsun?
Bilmem.
Uçağım saat 5'de. İstersen 9'da buluşabiliriz?
Sana göstermek istediğim bir yer var. Oldukça sıradışı bir yer.
Zeminde, değil mi?
- Kesinlikle zeminde. - Tamam o zaman.
Akşama görüşürüz Alexandre. Teşekkürler. İyi uçuşlar.
- Sağ ol. Görüşürüz. - Tamam.
- Ne var? - Hiç. Marconi dosyası.
Güzel.
Ve Lefortla ilgili... Duruşmayı ertele.
- Ama... - Ama yok.
Bruno ile bir anlaşmaya varıncaya dek gitmiyoruz.
- Alexandre? - Buradayım.
Alexandre?
Buradayım.
- Beni korkuttun. - Bu yoldan.
Nereye gidiyoruz?
Selam.
- Merhaba Simone. - Merhaba yakışıklı.
İki kişilik masanız var mı?
- O selam vermez mi? - Affedersiniz.
Takılıyorum tatlım. Mario! Alexandre için masan var mı?
İki kişilik.
Barda bekleyin. Ne yapabileceğimize bakalım.
- Teşekkürler. - Teşekkürler.
- Burası harika. - Değil mi?
%100 gizli bir yer.
Aşçılar yük gemisinden mutfağa geliyor.
Simone, bu gece kim pişiriyor?
Andreas. Kıbrıslı.
Mürekkep sosuyla siyah kalamar yaptı. Tabaklarınızda artık istemiyorum!
Harika bir kızdır. Ama ona ters düşme.
Şanslıyım, beni seviyor.
Gördüğüm kadarıyla, herkes seni seviyor.
Evet.
Ne oldu?
"Herkes" bir bakıma "Hiç kimse" ile aynı manada.
- Masanız hazır. - Güzel.
- Alabilirim... - Hayır, hallederim.
- Burada olmaktan memnunum, gerçekten. - Öyle görülüyor.
- Bana bir fıkra anlat. - Anlamadım?
Bir fıkra anlat. Ortamı gevşetsin.
Fıkralarda berbatım. Hiç düzgün anlatamam.
Anlatırkan her zaman can alıcı noktasını düşünürüm...
...ve sonra da hikayeyi unuturum.
Ayrıca fıkraları da anlamam, çünkü...
- Anlamaz mısın? - Asla.
İyi konsantre olurum, ama ne zaman gülüneceğini bilmem...
- Mahcup mu hissedersin? - Çok fazla.
Ve aşırı konsantre olduğum için, hikayeyi kaçırırım.
Yani fıkra yok, üzgünüm.
- Tamam. Ben anlatayım. - Tamam.
Bir Eskimo kız arkadaşını buzul alanda bekliyormuş.
Termometreyi almış ve, "sekize kadar gelmesse gideceğim" demiş.
Anladım.
- Berbattı. - Değil mi?
Tamam, sıra sende.
Tek hörgüçlü dişi bir deve iki hörgüçlü erkekle karşılaşmış ve...
- "Yazık, kamburu çıkmış" demiş. - Onu biliyordum.
- Komik surat. - Evet. Komik bir surat yap bana.
- Bunun bizi rahatlatacağına emin misin? - Evet.
Pekâlâ, komik bir surat...
- "Estetik cerrahı" suratı. - Tamam.
- Hazır mısın? - Evet.
Bir şey yaptırmadım. %100 doğal.
Harika!
Peçetelerini tak. Kıbrıslımız şehre geldi.
Görüyorsun, güzelce gülüşüyoruz.
Artık beni sevmeyen birileri var.
- Efendim? - Herkesin beni sevdiğini söylemiştin.
- Evet - O sevmiyor. Karl Willems.
- Kim o? - Bu binanın mimarı.
Anladım. Neden?
Yıllar önce bir projede rakiptik, ve ben kazandım.
O çok uzun, bu yüzden zavallı adam düştü ve madara oldu.
Çok güzelsin.
Ne diyebilirim?
"İyi geceler Alexandre"?
Harika bir zaman geçirdim.
Ben de.
Benji!
- Duruşmayı ertelettin mi? - Evet.
- Ama anlaşmıştık. - Düşüneceğim konusunda, evet.
Boşanma işi iyi giderse, Lefort emlaklarını yönetmemize izin verecek.
Denizaşırı hesaplarda aklanan milyonları mı?
- Bizi kurtarabilir. - İtibarımızı yok edebilir.
Müflis avukatlığı bizi iyi gösterir mi?
Para her şey değil. Uzun dönemde ahlak kazanır.
Hadi ama, bana güvenmelisin.
Hayır. 5 yıllık evliliğimizden dersimi aldım, seni tanımıyorum...
...ve ayrıca hayal ettiğimden çok daha uzaksın.
Sana güvenmem dışında her şeyi isteyebilirsin.
Bir şeyler farklı.
Ne değişti? Sen aynı değilsin.
Biriyle mi tanıştın?
Hayır.
Diane, Bergeron birinci hatta.
Alexandre.
Adı Alexandre.
- Nerden biliyorsun? - Onu telefonda duydum.
Kahve ister misiniz?
- Alexandre ne? - Bilmiyorum.
Elbette, hemen kahve getiriyorum!
Sınır buraydı.
Ağlayacak mısın?
Çünkü ağlarsan, zaferimi berbat eder. İyi misin?
- İyiyim. Artık oynayabilir miyiz? - Devam et.
İyi misin? Ağlamayacaksın, değil mi?
- Bu zaferimi mahveder. - Devam et bilge adam.
Hazır mısın?
Biliyor musun? Sanırım kolların çok kısa.
Hadi gidelim.
Ne yapıyorsun?
Kime gülüyorsun?
- Gülmüyorum. - Gülüyorsun, böyle.
Salaklaşma.
Eve mi gidiyorsun?
Dedim ya, maça gidiyorum. 50liğin var mı?
- Sadece yüzlük var. - O da olur.
Ne yapıyorsun?
Parti için Fernandlara gidiyoruz.
Güzel, dans.
Ben dans etmem.
Biz dediğin kimler?
"Gidiyoruz" dedin.
Stephanie, Arnaud ve bir kız arkadaş.
- Onu tanıyor muyum? - Hayır.
Seksi mi?
Vuruşcak mısın?
Utanıyorsun. Aşıksın!
- Ne iş yapıyor? - Avukat.
Fena değil.
- Böyle mi gideceksin? - Evet, neden?
- Ne? - Defile mi yapıyorsun?
Sana gösteriyorum. İyi görünüyor muyum?
- Topukların takılı mı? - Elbette.
- Harika. - Güzel. Ben gidiyorum.
Stadda dikkat et. Kalabalık benim fobimdir.
Endişelenme. Onun adı ne?
- Diane. - Sarışın mı, esmer mi?
Sarışın!
Buyur?
Coralie gitti mi?
- Psikolog randevusu varmış. - Evet, unutmuşum.
Akşama planın var mı?
- Bir şeyler yapa... - Planım var.
- Yarın görüşürüz. - Elbette.
Bu dörtyol ağzı önemsiz gibi görülebilir...
...ama en önemli karar burada alınır.
Sağa dönersem...
...evine götürürüm, iyi geceler öpücüğü veririz ve biter.
Ama sola dönersem benim evime gideriz...
Gözlerime bak.
- Günaydın. - Günaydın. Affedersin...
Adım Diane. Ben...
- Ben Benji. Alexandre oğlu. - Elbette.
Elbette...
Benzerlik dikkat çekici.
İnsanlar öyle diyor.
Ben sadece... Olgun değilim.
- Çoktan gitti mi? - Evet
Sanırım Liege'e gitti.
Uyandığımda, tek gördüğüm bunlardı.
Babam hazırlatmış. Herkesin mutlu olduğundan emin olmak ister.
- Harika biridir. - Evet.
Çocukların var mı?
Hayır, evliydim ama çocuğum yok.
Neden?
En başında, o hiç istememişti. Sonra ben de istemedim artık.
Ne kadar süredir ayrısınız?
3 yıldır.
- Ailem 10 yıl önce ayrıldı. - Öyle mi?
- Ama sorun değil, iyi anlaşıyorlar. - Evet.
Moronlar gibi dövüşmektense...
- ayrılığı akıllıca yönettiğinde daha iyi olur. - Kesinlikle.
Şanslısın.
Ya sen? Eski eşinle iyi anlaşıyor musunuz?
Evet.
Anlaşıyoruz...
Akıllıca, bu yüzden iyi bir ilişkimiz var.
- Güzel. - Evet.
Evet, güzel.
Görüşmek üzere.
- Yakında görüşür müyüz? - Görüşürüz.
- Günaydın. - Günaydın.
Ne yapıyorsun?
- Ben hallederim. - Öyle mi?
İşte bu.
Öncelikle haberler.
Gerilin, doğrulun, birleşin...
Hadi kızlar.
- Emin misin? - İki gözüm kadar eminim.
Araba kapısından zor zor görülüyor.
Belki koltuğu çok indirmiştir?
- O tarz bir araba değil. O bir cüce. - Gerçekten mi?
Kendine zengin bir cüce bulmuş.
- Merhaba. - Merhaba!
- Kahver alır mısın? - Sağ ol.
- Bruno seni görmek istiyor. - Buraya gelebilir.
Sen gitsen daha iyi olur.
Tamam, giderim.
- Sorun ne? - Hiç. Hâlâ seğirmen var mı?
Evet. Çok sinir bozucu.
- Kızgın mısın? - Özellikle bir şeye değil.
Erkek arkadaşın yüzünden mi?
- Erkek arkadaş mı? - Alexandre.
Geçen akşam telefonda konuştuğun kişi.
Evet.
Evet, adı Alexandre, ama o... Bilirsin...
Erkek arkadaşım değil, biz...
Sadece takılıyoruz.
- Telaşa kapılma. - Telaşlanmıyorum.
- Utanıyor musun? - Neyden?
Cüce olmasından.
- Affedersin? - Evet.
Bruno dün akşam sizi birlikte görmüş.
Araba kapısı kadar boyu olduğunu duydum.
Kahretsin.
Sorunum ne bilmiyorum.
- Ne demek istiyorsun? - Bilmiyorum.
Aşıksın. Sana olan bu.
- Bilmiyorum. - Şaka mısın?
Onu seviyor musun, sevmiyor musun?
Birlikteyken, evet. Aşık oluyorum.
Ama ayrılınca...
Kendimi görüyorum... veya bizi... ve bu çok tuhaf.
Neden?
Çünkü her küçük kız gibi beni sarayına taşıyacak...
...güçlü, uzun, çekici prensi hayal ediyorum.
Anlıyorum. Söylesene, noel baba havalı mı?
Var olmadığını biliyorsun, değil mi?
Bruno gülmüş olmalı.
Hayır, o daha çok...
- Tedirgin mi? - Hayır, daha çok...
- Kafası karışık? - Hayır, daha çok...
...şoke olmuş. Evet bu, şokta.
- Beni mi görmek istedin? - Gel, otur.
- Eee? - Eee ne?
Ne yapıyoruz?
- Neyi? - Lefort.
Ha o!
- Başka bir şey mi var? - Hayır.
Kararımdan dönmüyorum.
Onu savunmayacağım. İtibarımın lekelenmesini istemiyorum.
Tamam, pamuk prenses.
Affedersin? Ne dedin?
"Tamam, pamuk prenses" dedim.
Niye bana öyle dedin?
Sütten çıkma ak kaşıksın.
Adımlarına dikkat et Bruno.
Bunu yapamazsın.
- Neyi? - Bunu.
Bu ne?
Pamuk prenses diyerek alay etmek.
- Neden olmasın? - Nedenini biliyorsun.
- Ne biliyorum? - Gayet iyi biliyorsun.
- Bir cüceyle çıktığını mı? - Ona öyle demeye kalkışma!
Kırıcı ve küçük düşürücü.
Peki ya ben? Eski karım bir cüceyle beraber.
- Sevgili değiliz. - Olay sexten ibaret mi?
Sana bir açıklama borcum yok. Anlaşıldı mı?
Merak ediyorum, bu bir deney mi? Sınırlara yolculuk?
Diane!
Üçüncü kez söylüyorum Mathilde. Evet dedim.
- Durumun olduğu zaman ödersin. - Teşekkürler.
Önemli değil.
Hâlâ dişçinle misin?
- İyi kötü. - "İyi" mi yoksa "kötü" mü?
Deli misin?
Lanet olsun, bir çocuğa çarptım.
Çocuk değilmiş.
Özür dilerim, sizi görmedim!
- Ne? - Sizi görmedim dedim.
- Beni görmedin mi? - Hayır.
- Beni görmedin yani? - Hayır.
Bir saniye bekle.
- Şimdi görüyor musun? - Evet.
Ama orada, seni görmedim.
- Beni görüyorsun, değil mi? - Elbette görüyorum. Hadi.
- Affedersiniz, XS bedeni var mı? - Hayır, üzgünüm.
Neye benziyor?
- Ne? - Yaşına göre neye benziyor?
- Uzun mı? - Hayır.
Yaşına göre fazla uzun değil.
10 yaş olanını al.
11 yaşındaki çocuğuma aldım ve harika duruyor.
Sizin ki kaç yaşında?
Azcık daha büyük.
Tamam 10 yaşa göre olanını alayım.
Güzel. Hediye paketi yapayım mı?
- Hayır, teşekkürler. - Tamam.
Bayanlar ve baylar, Los Angeles'a hareket eden uçağımıza hoşgeldiniz.
Air France uçuş 6710...
Selam.
Umarım güneye gidiyoruzdur. Sahil eşyaları aldım.
Kuzeye mi gidiyoruz?
Bir yere gittiğimizi kim söyledi?
Bugün doğum günüm ve havalanında buluşalım dedin, o yüzden...
Otur.
Sana hiç traktör hikayemi anlattım mı?
- Anlatmadım mı? - Hayır.
Küçükken...
Demek istediğim, çocukken... Çiftliğin yanında yaşardık.
- Biliyorsun, Grandpa Leon'ın yeri. - Elbette.
Çiftlikte bir traktör vardı.
Onu kullanmayı hayal ettim.
Babam "Git, çiftçiye sor" derdi. Ama çok korkardım.
Bir gün, doğum günümde...
Babam dedi ki, "Çiftçiyle konuştum ve kabul etti. "
Kendimi kaybettim. Çiftliğe doğru koştum.
Ama adamın haberi olmadığını farkettim.
Ama çok geçti, karşısında ezik gibi dikiliyordum.
Bu işi tamamlamalıydım.
Bu yüzden, onun traktörünü sürmeyi hayal ettiğimi açıkladım...
...ve kabul etti.
Eve döndüğümde babam...
...mutluk olmak için iki nedenim olduğunu söyledi.
Birincisi, traktörü kullanmıştım.
İkinisi, bunu kendi başıma halletmiştim.
Şuradaki adamı görüyor musun?
Timo Atanen.
Ulaşılamayan.
Saat 3'de Los Angeles'a uçağı var.
Bu sana...
Projeni anlatman için 20 dakika veriyor.
Onunla konuştum. Seni biliyor.
Senden duymak onu mutlu eder.
Tam orada.
Onu görmemiştim. Babam "Oraya bak" dedi.
Gittim ve projemi kendim anlattım.
Tek kelime etmedi. Sadece oturup beni izledi.
Sonra dedi ki...
"İlginç proje. Beni ara, biraz daha tartışalım. "
Oraya bu şekilde duruyordum, donuk...
Ve bana numarası olan kartını verdi.
Timo Atanen'nin numarası bende! Havalı değil mi?
Bekle!
Belki arayan odur!
- Arayan Max. Ona anlatmalıyım. - Elbette.
Tatlını unutma!
Timo Atanen'nın numarasını aldım!
Yaptığın şey harikaydı.
- Pek bir şey yapmadım. - Evet, yaptın.
Kendi yaptı, tüm o küçük tezleriyle.
Gurur duyuyorum.
Hediye.
- Hediye derken? - Evet.
- Beğenmedin, değil mi? - Öyle demedim.
Bence... Oldukça orijinal.
- Hayır! Beğenmedin. - Şaka yapıyorum. Bayıldım.
- Öyle mi? Tamam.
- Gerçekten mi? - Evet.
Her gün daha da çok seveceğim.
Daha da iyi olacak.
Özür dilerim, hediye almada...
...pek iyi değilim.
Neden?
Çünkü alışık değilim.
Uzun zaman olmuştu.
Beni çok mutlu etti.
Şeffaf cam zemin...
Hayır, hayır.
Çok klasik olur, çok sıkıcı. Cesur olalım.
Hedefimiz büyük olmalı...
Ne?
Sorun ne?
Ne gülüyorsun?
Hedefimiz büyük olmalı dediğimde inandırıcı gelmedi mi?
Bu şekilde söylersem, daha mı iyi?
İnmeme yardım edin, başım döndü.
Tamam o zaman...
- Gerçekten mi? - Bir daha kimse yiyeceklerimi çalmadı.
Dülüyorsun, ama bu önemli.
Sert olmalısın.
Sana bir şey sorabilir miyim?
Beni gizlemeyi ne kadar daha planlıyorsun?
Seni gizlemiyorum.
Ne demek istiyorsun?
Henüz öyle bir fırsatımız olmadı...
Yapma ama.
İlişkimizle ilgili bir sorunum yok.
Ciddiyim.
- Tamam, sorun yok. - Teşekkürler.
Her zamanki hikaye.
Ne?
Çıktığım kızlar beni kız arkadaşlarıyla tanıştırmazlar.
Kıskanılmaktan korkuyorlar.
Sorun bu.
- Açıkçası, seninle alakası yok. - Evet.
Bruno'yla ayrıldıktan beri arkadaşlarımla neredeyse görüşmüyorum.
Nedeni bu.
Daha az görüşüyorum, çünkü şey hissediyorum...
Artık bekarım diye rahatsızlarmış gibi.
- Peki ya ailen? - Ne olmuş onlara?
Onlar da mı rahatsız?
- Ailemle mi tanışmak istiyorsun? - Neden olmasın?
Tamam, elbette.
Annem ve üvey babamla yarın bir açılışta görüşeceğim.
- İstiyorsan, gel. - Tamam.
Tamam.
Orada olacağım.
Umarım.
Güzel.
Bu anlatılamaz. Fotoğraflar beni...
Beni de.
Bir sanatçıyla uyumlu olmak nadiren olur.
Sen de beğendin mi?
- Tek kelime etmedin. - Hayır, bence güzel.
Yukarıdakine bak.
Evet, işte bu...
Tam olarak hislerimi yansıtıyor.
Birini eve götürürsem, Philippe'in mutlu olacağından emin değilim.
Beğenmemiş gibi görünmüyor.
Sadece ne kadara mâl olduğuyla ilgilenir.
Bazen eve berbat şeyler getirir!
Şuna bak, bir cüce.
Onu tanıyor musun?
- Nasılsın? - Ya sen?
- Seni tanıştırayım mı? - Evet.
Bu Alexandre, bir arkadaş. Nicole, annem olur.
- Benim için bir zevk. - İyi akşamlar.
Christine, çok eskiden arkadaş.
- Memnum oldum. - Aynı şekilde.
- İçecek bir şey ister misin? - Olur.
- Şampanya getireyim mi? - Evet.
Beğendiniz mi?
Oldukça. Übermensch tarzı.
- Ne? - Übermensch.
İnsanüstü olarak tanımlayabilirim.
Mimariye de ilgili misiniz?
Babam, Beaux-Arts'da Hang-us Per-rot tarafından onurlandırıldı.
- Kim? - Hang-us Per-rot. The architect oi La-va.
- Auguste Perret. Le Havre. - Elbette.
Memeleri çok severdi.
Hayır!
Betonu çok severdi!
- Evet! - Anladım, beton.
Beton harika bir malzeme.
Onunla her şeyi yapabilirsin.
Babam öncümüzdü.
- Benim gibi zor duyardı. - Anlıyorum.
- Kalıtsal mı? - Sağır.
- Sağırdı. - Hayır, hayır.
- Kalıtsal mı olduğunu soruyor. - Anladım.
- Ya sen? - Hayır, değil.
- Ailen normal boyutlarda mı? - Evet. Ben tekim.
- Bir şişe şaraba daha ne dersiniz? - Ben tekim.
- Gelişim problemi. - Garson?
- Anlıyorum. - Garson!
Sen ne yapıyorsun Nicole?
Şu sıralar bahçemle ilgileniyorum.
Ama ilk kocamla uzun yıllar çalıştım, Diane'in babası.
Tekstil işindeydi.
- Hatırlıyor musun? - Evet.
Apayrı bir şeydi.
- Ve sen de bahçe işine yöneldin? - Aynen öyle.
Ortak bir tutku keşfettik.
Affedersiniz, geri döneceğim.
Sebze yetiştirmeyi denedik ama olmadı.
Nasıl gidiyor? Boynunuz tutulmadı mı?
Belki daha yakınınıza geliriz? Veya daha sesli konuşuruz?
Gösteriyi kaçırmanızı istemezdim.
- Buyrun kahveniz. - Teşekkürler.
- Alexandre gitti mi? - İyi değildi.
- Ne iyi değildi? - Hayır!
Telefonunun sinyali iyi değildi.
Ona telefon geldi ve cevaplamak için çıktı.
- Tamam. - Neden bu kadar tedirginsin?
Değilim. Hiçte bile.
Liege'de bir opera inşa ettiğini biliyor muydun?
Aslında, bir ek bina.
Yine de... Küçük adam büyük bir mimar olmalı.
- Anne... - Ne?
Hadi ama.
Bacak kadar boyu var türlü türlü huyu var.
Ne dediğinin farkında mısın?
Bu akşam sorunun ne? Bence o şahane biri.
Nasıl tanıştınız? Müvekkil mi?
Evet.
Aynı baban gibisin. Fedakârlık olmadan işte başarı olmaz!
- Anlamadım. - Sana vurulmuş.
Tüm yüzünden okunuyor.
- Hiçte. - Bana yaranmak için seksi görünüyor!
Bana Bayan Lemaire'nin minik köpeğini hatırlatıyor.
Bayan Franu'nunkine tırmanmaya çalışıyordu.
Hatırlıyor musun Philippe?
Elbette hatırlıyorsun.
- Gerçekten gerekli miydi? - Özür dilerim.
Artık eğlenemeyecek miyiz?
Bak, hesabı ödüyor.
Durdur onu!
Onu mutlu ediyorsa, karışma.
Kendini önemli hissettirecektir.
Kolay olmamalı.
Oldu bitti.
Sorun ne?
Devam edebilir miyim?
Neye?
Bize inanmaya.
Ne demek istiyorsun? Daha yeni ailemle tanıştırdım.
Bak...
Basit değil.
Neyin basit olmadığını anlayamıyorum.
- Çok yer işgal ediyorsun. - Ben mi?
Evet, sen.
Yeterince düşünceli miyim veya seni incitiyor muyum diye...
...sürekli endişe içindeyim.
Hepsi seninle alakalı.
- Doğru değil. - Öyle hissediyorum.
Senin gibi biriyle tanışmayı beklemiyordum, birden oluverdi.
Güzel. Ama kayıtsız şartsız her şeyi kabullenmeli miyim?
Normal bir insan da bile böyle olmaz.
Öyle demek istemedim.
Lanet olsun! Tam olarak öyle demek istedim. Kolay değil.
Bu yüzden terk eden kızlar olduğuna eminim.
Çünkü kolay değil.
Yanlış mıyım?
Hayır.
Devam etmeli miyim yoksa ne?
Beni delirtmeye mi? Hayır.
Hayır Luchio. Bu akşam olmaz.
Seni uyardım.
Ne söylediğinize dikkat edin. İftiradan dava açabilirim.
Dinle...
Onu nereden duydun?
Bruno hakimle mi yatmış?
Üzgünüm, Carsoni'nın ahlakı kusursuzdur.
- Ne var? - Ziyaretçin var!
Kim?
- Alexandre? - Evet!
Tamam, hakimleri değiştiririz.
Tamam dedim. Görüşürüz.
Çok sevimli, sen sadece...
- Bruno odasında mı? - Evet.
Onu görmesine izin verme.
Onları tanıştırmak istemiyorum.
- Merhaba. - Merhaba.
Civardaydım, iş yerini görmek için bir uğrayayım dedim.
- İyi fikir. - Harika fikir!
Bu Coralie, asistanımız.
- Çoktan tanıştık. - Çoktan tanıştık.
Aynı anda söyledik.
Hâlâ yapacak işlerim var. Ofisime gelmek ister misin?
- Evet. - Tamam.
Şahane heykelmiş.
Eski kayınbabasından hediye, Bruno'nun babası, onun ortağı.
Kahve ister misin? Küçük bardakta kahve? Küçük bir şey?
Küçük bir bardak su?
- Geliyor musun? - Evet.
- İki ufak işim kaldı. - Devam et.
Kıvırcık olduğunu bilmiyordum.
- Daha mı çok beğendin? - Hayır.
- Aklını mı kaçırdın? - Ne oldu?
- Hakimleri değiştiremezsin! - Sırası değil.
- Umrumda değil! - Bruno!
- Sırası değil. - Saçmalık!
- Umrumda değil! Cevap ver! - Yapma!
Cevap istiyorum. Alana kadar...
Dolu.
- Eğilmene gerek yoktu. - Elbette.
- Alexandre, Bruno. Bruno, Alexandre. - Memnun oldum.
Kusura bakma, orada olduğunu...
Siz insanlar kapıyı çalmaz mısınız?
Özür dilerim! Küçük suyunu getirdim.
- Sağ ol. - Ağzına kadar doldurmadım, böylece dökmezsin.
Sürpriz! Pipet getirdim.
Tartışmaya ofisinde devam edeceğiz.
- Bana beş dakika ver. - Elbette.
- Sana eşlik edeyim mi? - Elbette.
Hakimle mi yattın?
- Gerçek bir cüce değil. - Onunla yattın mı, söyle?
Ufak bir insan gibi.
Boyu kısa o kadar. Hifofiz beziyle alakalı... hipopiz...
- Hipofiz. - Evet.
- Onunla yattın mı? - Seni niye ilgilendiriyor?
Kıskandın mı?
Neler oluyor? Geçmişte, kazanmak için her şeyi yapardın.
- Değiştim. - Hayır, vazgeçtin.
Başarılı insanlarla suçlular arasında bir teori vardır.
Bir gün çok fazla gelir ve her şeyi batırırlar.
- Salaklaşma. - Kendine bir bak.
Beni bırakıyorsun, şirketi batırıyorsun, cüceye aşık oluyorsun.
Ezikleşmenden de bahsedelim.
O cüce dediğin ortalamanın epey üzerinde, eşsiz.
Onun yanında sen, bu kadar bile yukarıda değilsin.
Bir hiçsin.
Onu rahat bırak.
Şimdiye kadar sakin kaldım, ama bu her şeyi değiştirir.
- Beni takip mi ettin? - Hayır, etmedim.
Diane ile hikayen sona erdi.
Artık benimle, yani yoluna bak.
Beni tehdit mi ediyorsun?
Diyorum ki sabrımın sınırı var.
İnanamıyorum.
Hadi in.
Bu boyla beni korkutacağını mı sanıyorsun?
Sadece sınırları belirliyorum.
Diane seçimini yaptı ve bu sen değilsin. Bence bunu anlamıyorsun.
- Suratına yumuruğu yiyeceksin lavuk. - Lavuk mu?
- Evet lavuk. - Bana lavuk diyemessin..
- Hadi ama. - Uzun olan!
- Boyuna uygun birini seç! - Hadi, hadi!
Boynuna vur cüce!
Hadi, hadi.
Artık mesajı aldın.
Yetişkinler gibi davranmamızı öneriyorum.
Cumartesi parti veriyorum.
Gelmelisin. Diane'i mutlu edebilir.
Ona arkadaş olduğunuzu ve yeni hayatını kabul ettiğini gösterir.
Spor takıl. Cumartesi görüşürüz.
Gezintiye çağırdığın için memnunum.
Yıllar olmuştu. Sohbet etme şansımız olacak.
Biriyle görüşüyor musun?
- İnanılmazsın. - Kızımsın.
Ciddi mi?
Evli mi? Dul mu? Eski karısının tükettiği bir müvekkil olmasında!
- Elbette değil. - Kim peki? Tanıyor muyum?
- Evet. - Anlatsana!
- Alexandre. - Alexandre...
- Berthot'un oğlu? - Hayır, o değil.
Alexandre...
Geçen hafta birlikte yemek yemiştik.
- Anne, ne yapıyorsun? - Bir şey yok tatlım. Ne diyordun?
- Alexandre'ı seviyorum ve evlenmek istiyorum. - Elbette.
Anne! Dikkat et!
- O da diğerleri gibi bir adam! - Elbette tatlım.
Aman Tanrım! Anne!
Hayır, diğerleri gibi değil.
Onların üzerinde kafası ve omuzları var. Kesinlikle.
- Dikkat edin bayan! - Dikkat et!
Senin için önemli olacak tek şey...
Dinliyorum tatlım.
Senin için önemli olacak tek şey, mutluluğum.
Evet, mutluluğun tatlım. Başka bir şey değil.
O burada ne yapıyor. Hadi geri git.
İnanılmaz.
Büyük bir yermiş.
Sana daha da büyük gözüküyor olmalı.
Görüyor musun? Küçük olmanın avantajları.
- Lavabo da var mı? - Oradan ilk sağda.
Sağ ol.
- İyi misin? - Evet.
Anneni göremedim.
Ben de. Çok garip.
Monique nerede? Misafirlere servis yapması lazım.
- Affına sığınarak? - Elbette.
Monique?
Peçeteler...
Kahretsin! Kahretsin!
Lanet!
Ne yapıyorsun? Barfiks mi çekiyorsun?
Düşeceğim.
Diane'i çağırayım da kahramanını aksiyon hâlindeyken görsün.
Hayır, yapma!
İzle beni... Diane!
Küçülüyorsun.
Birinin karısını çaldığına gurur duyuyor musun?
- O karın değil. - Senin de uzun sürmeyecek. Diane!
Affedersiniz.
Bu kazananın olmayacağı bir durum.
Benimle adam gibi kapış.
Düello gibi mi?
- Evet. - Kılıçla mı? Silahla mı?
- Daha çok langırtı düşünmüştüm. - Langırt mı?
Diane için langırt oynamam.
Masa tenisi?
- Alexandre? - Efendim?
- Beni mi çağırdın? - Evet.
Pötiför için yardım edebilir misin?
Evet.
Hiç peçete yok mu?
Peçeteleri yukarıdan kapabilir misin Bruno?
- Teşekkürler. - Elbette.
- Canına okuyacağım. - Tabi tabi.
Aptal köpek.
Kime yazıyorsun öyle?
Konuşuyor muyduk?
Diane. Ona endişeleniyorum. Yeni bir aşkı olduğunu söyledi.
- Ufak adamla mı? - Nereden biliyorsun?
Tahmini o kadar da zor değil.
Ve umrunda değil mi? Normal olduğunu mu düşünüyorsun?
Philippe...
Özürlü biriyle çıkıyor.
Sen de özürlü biriyle yaşıyorsun.
Neden bahsediyorsun? Kıyaslanamaz.
Zor duyuyorsun. Aynı şey değil. Fiziksel değil.
Demek istediğim... Görülür bir şey değil!
Lanet olsun, ne demek istediğimi biliyorsun!
Haklısın. Özürlü biriyle yaşayan benim.
Philippe!
Kahretsin.
Dondurma ister misin?
- Hayır, sağ ol. - Biraz bekler misin?
- Merhaba. - Merhaba!
Oğlum Auguste.
- Selam. - Selam.
Sizinki nerede? Bedeni uydu mu?
- Evet, tam oldu. - Güzel.
Merhaba.
Harika.
Önemli değil.
Diane, önemli değil.
- İyi misin? - İyiyim.
Gel otur.
Kızgın mısın?
- Sen değil misin? - Neye?
Seni böyle yapan hayata.
Başka türlüsünü bilmiyorum.
Kısa olmadan önce uzun olsaydım belki, ama...
Sarışın olduğun için kızgın mısın?
- Kısa olduğum için benden nefret mi ediyorsun? - Hadi ama.
Senden nasıl nefret edebilirim? Bu...
Acı verici.
Acı, bildiğim bir şey.
En acı vereni ne?
Boynum.
Boyutlarında birine aşık oldun mu hiç?
Evet, 5 yaşımdayken.
Ama o büyümeye devam etti.
Sıradışı bir adamsın.
Biliyor musun?
Seninleyken... Sevildiğimi hissediyorum.
Anlaşıldığımı da. Olağanüstü.
Yanımda olmadığında, özlüyorum.
Her gün daha da öğreniyorum.
Dünyayı daha büyük bir yer hâline getiriyorsun.
Söylemesi komik, ama doğru.
Seninle yaşamak istiyorum...
Gerçekten...
Ama ben yapamam.
Sana sormuştum Diane.
- "Devam edebilir miyim?" diye. Hatırladın mı? - Evet.
"Bize inanmaya devam edebilir miyim?"
180 cm değilim, 135 cm boyundayım.
Bunu senden hiç gizlemedim. Daha yeni öğrenmiyorsun, değil mi?
Biliyorum, haklısın.
Ve en önemli şeyin biz olduğunu biliyorum...
Onlar bunu saymıyor, ama ben bırakamam.
Kafandaki tüm o resimler aşkın nasıl görünmesi gerektiğiyle ilgili.
Kafasında o resimlere sahip olan sensin.
Artık evine git.
Evine git.
Hayır. Kültür Bakanlığı ruhsatından önce...
...belediyeden olumlu izlenim almalıyız.
Elbette.
Monique! On dakikadır onun tozunu alıyorsun, bence yeterli.
Başka bir şeyle devam et.
Kendimizi çıkmazda buluruz, Stockholm'de olduğu gibi.
Bir dakika lütfen.
Monique. Toz almayı bırak. Daha sonra yap.
Öyle...
Elbette önemli. Yeşil çatıyı sevdiler.
Baştan başlayamayız.
İnanamıyorum.
Monique!
- Telefondayım! - Ben de süpürüyorum.
Karar ver artık.
Böyle olacaksa, ayrılıyorum!
Sakinleştiğinde beni ara.
- Nasıl gidiyor? - İyi, sağ ol.
Onu boşver baba. Değmez.
Evet, değer.
Elinden geleni yapıyor.
Beni nasıl görüyorsun?
Ne demek istiyorsun?
Beni nasıl görüyorsun?
Bilmem. Birçok farklı şekilde görüyorum
Baba olarak.
Yetenekli mimar olarak.
Bazen arkadaş olarak.
Boyum hakkında?
Seni hiç rahatsız etmiyor mu?
Çocukken farketmedim.
Ergenlik dönemimde insanların sana nasıl baktığını farkettim.
Arkadaşlarım, aileleri, okuldaki diğer çocuklar...
Ama umursamadım.
Çünkü sen umursamıyordun.
Kısa olmak her zaman acı mı veriyor?
Tabi ki veriyor.
İnsanlar ya gözlerini dikiyor, ya da farketmiyorlar bile.
Umursamıyor gibi davranıyorum, ama yalan söylüyorum.
Kendime, diğerlerine, sana bile.
Yalan değil. Sen güçlüsün.
Ve onurlusun.
Sende görüğüm şey bu.
Onur.
Kısa olmaktan biraz yoruldum.
Sayın Yargıç.
- Ben danışman Berthier. Merhaba. - Memnun oldum.
- Müvekkilimin kocasını mı temsil ediyorsunuz? - Evet.
- Sen şey olmalısın... - Gaëlle Lefort.
Müvekkilinizin eşi. Daha doğrusu eski eşi.
- Memnum oldum - Ben de.
- Seni bölüyor muyum? - Önemli değil. İçeri gel.
- Ne yapıyorsun? - Çalışıyor gibi görünüyorum, her zamanki gibi.
Gülümsediğini görmek güzel. Uzun zaman olmuştu.
Keyifli olduğuna göre...
Lefort'a artık onu temsil etmediğimizi söyledim.
Hadi canım. Ne yaptın?
Haklısın, ahlaki uzlaşma yok.
- Şaşırdım. Beni etkiledin. - Hayır, gerçeklerle yüzleşemiyordum.
Eski eşine pislik gibi davranan şerefsizin teki.
Kesinlikle! Rezalet. Anladığına sevindim.
Bu yüzden kadını savunacağız.
Affedersin?
Evet, eski eşi Gaëlle. Onu savunuyoruz.
Onunla yattın.
Mesele bu değil.
- Islah olmassın. - Ne yani?
Parasını Luxembourg'da zulalamış. Kadının bir sürü kanıtı var.
- Onu mahvedeceğiz. - Hastasın.
- Zengin olacağız Diane! - Tanrım.
Diane! Diane, beni dinle!
Neden bana güvenmiyorsun?
Alexandre burada mı?
Hayır.
- Liege'de mi? - Belki.
Ne zaman dönecek biliyor musun?
Lütfen bana böyle davranma. Düşmanın değilim.
Nasıl davranıyorum?
Benin için de karışık bir durum.
Karışık mı?
Onu yeterince incittin.
Onunla oynamayı kes.
Benim babam ve onu seviyorum.
Onu rahat bırak.
Aslına bakarsan, cüce olan sensin.
Duygusal bir cüce. Bedenin normal ama içeride ufacıksın.
Ufacık duyguları olan küçük bir kalp.
Ama bu normal. Hepsi çocukluğunla alakalı.
Kafalarımızı klişelerle doldurdular. Tamamen biçimlendirilmişiz.
Birisi farklı olduğunda, kabul edemiyoruz.
- Haklısın - Katlanamıyoruz.
Herkesin aynı olmasını istiyoruz. Bir şey söylememi ister misin?
Biz Nazileriz, olduğumuz şey bu.
Bir avuç lanet Nazi!
Tatlım.
Üzgünüm tatlım.
- Çok dokunaklısın, ama biraz geç. - Neden?
- Onunla konuşmayı reddediyor. - Hayır!
Hiçbir zaman geç değildir.
Onu bul ve gerçekten nasıl hissettiğini göster. Nerede o?
- Liege sanırım. - O zaman git.
- Ama ne söyleyeceğim? - Kim takar, kelimelere ihtiyacı yok.
Seni görmeye ihtiyacı var.
Alexandre!
Alexandre, ben Diane!
Alexandre, benim!
Paraşütle atlamak aptalca bir fikirdi.
Ama artık korkmadığımı göstermek istedim.
Şansımı denemeye hazırdım.
Biliyorsun, mecazi olarak.
Ama kim takar mecazı?
Seni sevdiğimi söylemek istedim.
Ve seninle yaşamaya hazır olduğumu.
Her gün kolay olacağını söylemiyorum.
İstemeyeceğim şey...
Mıymıntı insanların bize dik dik baskması, ama...
Anladığım bir şeye yemin ederim.
Biliyorum. Diğer insanlar önemsiz.
Karar verecek olanın ben olduğumu biliyorum.
Seni sevenin ben olduğumu biliyorum.
Herkes buna alışacak.
Biliyorum.
Özgürüm.
Biraz zamanımı aldı, ama özgürüm.
Seni seviyorum küçük adam.
Boynun ağrıyacak Boynum ağrıyacak.
Birlikte katlanırız, kimin umrunda?
Çeviri: scorpevil