Bu, bir
nefret günlüğü.
Ve belki o gece, yağmurun altında
bir şeytan onu durdurmama neden olmamış olsaydı,
bunları yazıyor olmazdım.
Boğulmak mı istiyorsun, Henry?
Hava almak istemiştim.
Seni görmek ne güzel, Bendrix. Ne kadar oldu? Bir yıl?
- Haziran 1944. - Bu kadar uzun mu?
Sarah nasıl?
Dışarıda bir yerlerde.
- Sinemada mı? - Hayır, hiç gitmez.
İyi geceler, Henry.
Ölümüne üşütmeden eve gitmelisin.
Bir şey mi oldu?
Seni ben götüreyim.
Belki de o zaman kimden nefret ettiğimi biliyor olsaydım
bunları hiç yazmazdım.
Henry'den miydi?
Karısı Sarah'dan mı? Yoksa henüz karşıma çıkmamış birinden mi?
Sarah!
İşte, hâlâ dışarıda.
Yukarı gel.
Gel, bir içki vereyim.
Viski, teşekkürler.
Viski.
Canını ne sıkıyor, Henry?
Sarah.
Şu anda dışarıda, yürüyüşte, Bendrix.
Yürüyüşte.
Yürümeyi her zaman çok severdi.
Kıskançlık korkunç şey.
Biliyorsun, bana güvenebilirsin.
Öyle ki
epey ileri gidip
bir özel dedektifin adını bile aldım.
Yani onun
biriyle görüştüğünü mü düşünüyorsun?
Beni aptal sanıyorsundur.
Hayır, Henry. Aptal olduğunu düşünmüyorum.
Mümkün olduğunu mu düşünüyorsun?
Tabii. Sarah da bir insan.
Uyuyamıyorum.
Sürekli şu kartı alıp duruyorum.
- Yak onu. - Keşke yapabilsem.
Öyleyse git, görüş. Adı neydi? Savage?
Diğer kıskanç kocaların oturduğu yere mi oturayım?
Orada geçerken birbirimizin yüzlerini gördüğümüz
bir bekleme odası var mıdır?
Beni gönder, Henry.
- Seni mi? - Evet.
Kıskanç bir aşık gibi davranabilirim.
Kıskanç aşıklar, kıskanç kocalardan daha az gülünçtür.
Edebiyatın ağırlığı onların ardındadır.
Trajik ama komik değillerdir. Troilus'u düşün.
Bay Savage'ı ziyaret ederken onurumdan hiçbir şey kaybetmem.
Saçmalık. İnsan karısını bir arkadaşı aracılığıyla gözetleyemez.
Sevgilisiymiş gibi davranacak bir arkadaşla.
Arkadaşlar ne içindir o zaman?
İyi adamsın, Bendrix.
Tek ihtiyacım olan konuşmaktı, kafamı toparlamak.
Adı Savage ve adresi Vigo Passage, üç numara.
Unut bunu. Sana anlattıklarımı unut.
Mantıklı değil. Doktora görüneceğim.
O kapıydı. Sarah geldi.
Hizmetçi. Sinemaya gitmişti.
Hayır, Sarah'nın ayak sesiydi.
Sarah, hayatım.
Henry.
Sen misin?
- Yürüyüşe mi çıkmıştın? - Evet.
Berbat bir gece.
Sırılsıklamsın. Bir gün soğuk kapacaksın.
İyi geceler.
Evlilikleri de tıpkı özenle döşenmiş evleri gibi gelenekseldi.
Tanıştığımız gece, İspanya'daki kötü savaş yüzünden
Güney Afrika şerisi içtiğimiz o gece ikisini de sevmiştim.
İyi akşamlar efendim. Şapkanızı alabilir miyim?
Teşekkürler.
- Bay Miles yukarıda. - Tamam.
- Şeri, efendim? - Teşekkürler.
Huzursuz görünüyordu.
1939 yazında, tüm Londra yaklaşan fırtına karşısında huzursuzdu.
Merhaba. Gelmen ne güzel oldu.
Bendrix. Şeyde tanışmıştık, hani--
Sarah, bu komşumuz. Roman yazarı.
Bir romancı burada ne arıyor?
- Araştırma. - Ne üzerine?
Kocan üzerine. Emeklilik Bakanlığı'nda çalışan
bir karakter yazmaya çalışıyorum.
Alışkanlıklarını öğrenmeliyim. Yatmadan önce ne içer, mesela.
- Kakao. - Ve ne zaman?
On birde. Değil mi, Sarah? Misafirimiz yoksa.
Karakterine biraz müsaade edebilir misin, acaba?
- Bakanlığın ona ihtiyacı var. - Maalesef, evet.
Söyle bakalım.
- Ne? - Sırları.
Henry iyi bir adam, Bay Bendrix.
- İyi insanlar sır saklamaz. - Bunu söylemenden korkuyordum.
Çünkü iyiliğin kurgu açısından pek bir değeri yok.
Kurgusal değeri olan ne, peki?
Bir İçişleri Bakanı.
Kocam kurgu mu diyorsunuz?
Hayır, doğru ellerde olabilir diyorum.
Bu ürkütücü. Ortamdan biraz uzaklaşabilir miyiz?
Konu mu değiştirelim yani?
- Aslında temiz hava almak istiyorum. - Tabii.
Kaç yıldır evlisiniz?
Karakteriniz evli mi?
Evet, on yıllık mutlu bir evliliği var.
Demek Henry mükemmel bir model. On yıldır evliyiz.
Mutluluğu yazmak, iyilikten bile daha zor.
Henry, mutluluktan çok alışkanlıkları tercih eder.
Yarın imzalatırım.
Evi konuşuyorduk, canım.
Sizin için doldurayım.
Güzel bir ev.
- Karım buldu. - Karın çok hoş.
- Çok yardımı oluyor. - Evet, eminim.
Bir kitabınızın filmini çektiler, değil mi?
Evet. Rialto'da oynuyor.
Sizi götürebilirim.
Filmlerle ilgilenecek vaktim yok, Bendrix, korkarım.
Bunu not almalı mıyım?
Evet, karakterinin asla saat ondan önce
- eve dönmediğini yaz. - Çıkmaz mısın, Henry?
- Bir kez olsun? - Biliyorsun, yapamam. Ama sen git.
- Hayır, ben-- - Onu götür, Bendrix.
- Sarah'ya ısrar etmek şarttır. - Henry.
- Nereye gidiyorsun? - Görmeye.
Ama söz verdin!
Sözler tutulur.
Yazmadığım böyle değildi.
Bunu sürekli tekrarlayamazsın.
Doğru.
Biliyorum.
Yazdığın bir sahne vardı ama.
Bahset.
Yemeğin yanında kıza soğan teklif etti.
Reddetti çünkü kocası kokusunu sevmez. Adam sinirlendi.
Peki, neden sinirlendi?
Kadının, kocasına döndüğünü düşünmek istemedi.
Henry soğan sever mi?
Hayır.
Aşığım, biliyor musun?
Ben de.
Susan?
Susan!
Yukarı gel.
Sarah?
Bir dakika, canım.
Ya duyduysa?
O sesi tanımaz bile.
- Sarah, soğan mı yedin? - Üzgünüm, canım.
Peki, Bendrix, film nasıldı? Aslına uygun muydu?
Ve tabii beni sevmeye başlarken, Henry'yi aldatmayı öğrendi.
O zaman, iki yıl sonra
onu tekrar aldattığını öğrendiğimde neden üzülüyordum?
Bay Bendrix, sanırım Bayan Bendrix'ten bahsediyoruz.
Tam olarak değil. Kendisi bir arkadaşımın eşi.
Belki siz ve hanım yakınsınız?
Hayır. Onu 1944''ten sonra sadece bir kez gördüm.
Anlamıyorum.
Bu bir takip olayı, demiştiniz.
Onca zaman biri birini sevemez, nefret edemez mi?
Kıskançlığın kötü bir yanı yok, Bay Bendrix.
Her zaman gerçek aşkın bir işareti olarak görürüm.
Kocası adına geldim. Onu aldattığını düşünüyor.
Eşinin sırları var.
Sırlar.
- Evet. - Belki bir şey çıkmayabilir, tabii.
Deneyimime göre, Bay Bendrix, neredeyse her zaman çıkar.
Adamım size mi, kocasına mı bilgi versin?
Bana. Bundan haberdar olmamalı.
Çok ilginç bir vaka.
Adamlarım büyük dikkatle çalışırlar.
Hemen birini görevlendireceğim ve içinizin rahat olması için
elinden geleni yapacak.
Ya da kocasının mı demeliyim?
Alo?
Sarah.
İyi. Evet, seni görmek güzeldi.
Ne kadar oldu?
İki yıl mı, ne uzun.
Yıldönümleri konusundan benden iyisindir.
Görüşmek mi istiyorsun? Ne için?
Yarın olmaz, hayır bir makalem var.
Çarşamba? Bir bakayım.
Perşembe uygun olur mu?
Güzel. Birde Park Lane Oteli?
Savaş sırasında, tamamen huzur içinde olabilmek garipti.
Bazı geceler, sirenlerin hiç bitmemesini diledim.
Tekrar söyle.
Seni seviyorum.
Her zaman seveceğim.
Geç kaldım. Metroyla geldim ama kalabalıktı.
Taksi daha hızlı olurdu.
Biliyorum. Hızlı olmak istemedim.
Palmer's'ta masa ayırttım.
Burada kalamaz mıyız?
Eskiden hep oraya giderdik.
Oraya hiç geri dönmedim.
O restoran zaten sana hitap etmezdi.
- Hâlâ gidiyor musun? - Evet, haftada iki üç kez. Pratik.
Gidelim.
Teşekkürler. Teşekkür ederim.
- Üzgünüm, arkadaşım. - Sorun değil, efendim.
Elim takıldı.
Sizi görmek büyük zevk, efendim.
Uzun zaman oldu. Bizi unuttuğunuzu düşünmüştüm.
Bunu söylemenden korkuyordum.
Ve siz, hanımefendi. Uzun zaman oldu.
İki yıl.
- Buyurun. - Teşekkür ederim.
Neden yalan söyledin?
- Buraya gelmem hakkında mı? - Evet.
Neden görüşmek istedin?
Henry hakkında bir şeyler sormak istedim.
Henry.
Onun için endişeliyim.
Geçen gece onu nasıl buldun? Sana garip geldi mi?
Bir gariplik fark etmedim.
Sana sormak istedim ama çok meşgul olduğunu biliyorum.
Zaman zaman onu yoklar mısın? Yalnız olduğunu düşünüyorum.
Seninle mi?
Biliyorsun, beni hiç fark etmedi. Yıllardır.
Belki de bir sebep vermişsindir.
Ne sebep verebilirim?
Bana ne sebep verdin?
Hiç.
- Yeni bir kitap mı yazıyorsun? - Tabii.
Bizimle ilgili değil, değil mi? Yazmakla tehdit ettiğin kitap?
Kitap yazmak bir yıl sürer. İntikam için zor bir iş.
İntikam alacak bir durumun olmadığını bilseydin.
Şaka yapıyorum. Birlikte iyi vakit geçirdik.
Yetişkiniz ve bitmesi gerektiğini biliyorduk.
Şimdi yemek yiyip Henry hakkında konuşabiliriz.
Üzgünüm. Aptalcaydı.
Hiç aramamalıydım.
O öksürüğe bakılması gerek.
Sadece öksürük.
- Hoşça kal, Maurice. - Güle güle.
Menünüz efendim.
Üzgünüm. Ama anlamalısın, hareket eden her şeyi kıskanıyorum.
- Yağmuru bile kıskanıyorum. - Yağmuru nasıl kıskanırsın?
Nerede oldu?
İspanya.
Korkarım benim savaşım değildi. Onun sayesinde döndüm.
Vuruldun. Ne romantik.
Pek sayılmaz. İçime bir çivi soktular.
O topallığı merak etmiştim. Sevmeye başlamıştım.
Sevdin mi?
Hiç kimseyi seni sevdiğim kadar sevmedim.
Teşekkür ederim.
Evet?
- Bay Parkis sizi görmek istiyor. - İçeri alın.
- Buradan, lütfen. - Teşekkürler.
- Hemen geliyorum, Bay-- - Adım Parkis.
- Bay Savage'ın adamıyım - Oturun. Bir sigara alın.
Hayır, efendim. Görevdeyken içmem.
Ancak gizlenme amacıyla gerekmiyorsa.
- Ama görevde değilsin. - Bir anlamda evet.
Yarım saatliğine görevi devrettim, raporumu sunmalıyım.
- Yani, bir haber mi var? - Hiçbir şey yok değil.
- Sizinle tanışmış mıydık, efendim? - Sanmıyorum.
Dediğim gibi efendim, hiçbir şey yok değil.
Zaten hep öyledir.
Ben ve oğlum,
- biz-- - Oğlunuz mu?
Oğlum, efendim.
Ona işi öğretiyorum.
Bir çocuk bu işte birçok açıdan faydalı olabilir.
O gün, söz konusu kişi, Piccadilly'ye metro ile yola çıkıp
Park Lane Oteli'ne gitti. Oldukça gergin gibiydi.
Orada, oldukça yakın olduğu belli olan bir beyefendiyle buluştu.
Birbirlerine çok samimi bir şekilde selam verdiler. Ve bir noktada,
kesin olamamakla birlikte
barda el ele tutuştular.
El ele mi?
Evet, efendim. Adam, kadının bardağını
ona doğru itti ve
el orada bir süre kaldı.
Ki bu, elini sıkıca tuttuğunu işaret ediyordu.
Kısa bir sohbetin ardından, bir restorana gittiler, adı
Palmer's.
Oraya girmek benim için zordu, oğlanla birlikteydim.
Ama pencereden gözlemledim.
Bir süre sonra kadın sanıyorum
oldukça duygulanmış bir şekilde oradan ayrıldı.
Duygulanmış olarak?
- Emin misiniz? - Kesinlikle, efendim.
Sonra onu Charing Cross Sokağı'ndan Maiden Lane'e kadar takip ettim.
Orada, bir kiliseye girdi.
Ağlamak için girmiş olabileceğini varsayıyorum.
- Katolik değil, değil mi efendim? - Hayır.
Öyle düşünmüştüm.
Diz çökmedi.
Oturdu.
Yüzünün açısından belliydi,
gözyaşları vardı.
- Kişisel bir yorum yapabilir miyim? - Tabii ki.
Bakın, hanımdan hoşlandım.
Söz konusu hanımdan.
Ben de ama eller konusunda yanıldınız, Bay Parkis.
Eller mi?
Ellerimiz birbirine hiç değmedi.
Tanrım. Kendimi aptal gibi hissettim.
Sarah'nın öyle bir etkisi vardır.
Bay Savage bizi tanıştırmalıydı.
Hayır, efendim.
- Sorumlusu benim. - Önemli değil.
Dışarıdan bakınca komik bir durum aslında.
Ama ben içindeyim.
Bay Savage için endişelenmiyorum. Oğlum için, efendim.
Ona kocası olduğunuzu söylediğimde--
Yanılıyorsunuz.
Kocası adına hareket ediyorum.
O zaman, kendiniz için mi soruşturma talep ettiniz mi?
İlginç bir paradoks.
O zaman soruşturulan kim, efendim?
Üzgünüm.
Bu konularda biraz yavaşım.
Efendim, siz veya kocası hanımın ilgisi için
- başka biriyle rekabet ediyorsanız-- - Başka biri mi?
Bunu benim gibi düşünmeye çalışın.
Kıskanmak yalnızca tutkuyla var olabilir.
Siz tutkunun peşindesiniz.
Kendinizi onun hizmetkarı olarak düşünün.
Tabii ki, efendim.
Bu işim.
Teşekkür ederim.
Vekaleten sevgili, Parkis.
- İyi geceler, efendim. - İyi geceler.
Bana onun ne kadarını geri getirebileceğini merak ettim.
Ve bir an, onun yerinde olmak, Sarah'nın dünyasına
bir el feneri tutmak istedim.
Ben kıskanç bir adamım.
- Bu çorabı kıskanıyorum. - Neden?
Yapamadığım bir şeyi yapıyor.
Tüm bacağını öpüyor.
Ve bu düğmeyi
kıskanıyorum.
Masum, zavallı bir düğme.
Hiç masum değil.
Bütün gün seninle. Ben değilim.
Ayakkabılarımı da kıskanıyorsundur, herhalde.
Evet.
Neden?
Seni benden alıp götürecekler.
Aşkı kıskançlığıma göre ölçerdim.
Ve kıskançlığım sonsuz olduğundan...
Aşık olan herkes kıskanır.
...aşkım da sonsuz olmalıydı.
Mutsuz olmanı sevmiyorum.
Seni mutlu eden hiçbir şey benim için sorun olmazdı.
Bir başkasıyla yatarsam?
O önemli değil. Tek istediğim seni mutlu görmek.
Belki de aynısını yapmak için bir bahaneye ihtiyacın vardır.
Asla yapmazdım.
- Ama yapıyorsun. - Ne yapıyorum?
Başka biriyle yatıyorsun.
Henry mi? Biri beni Henry'den nasıl kıskanabilir?
Sana sahip. Ben değilim.
Aynı evi paylaşıyoruz, o kadar. Biliyorsun.
Etrafında dolaştığı bir gölgeyim ve seni seviyorum.
Seni başka bir adamla görmektense,
ölmeyi ya da seni öldürmeyi tercih ederim.
Hiçbir zaman başka bir adamla olmayacağım!
Öldüğümü görebilirsin ama asla başka bir adamla olmayacağım.
- Sığınağa inelim. - Burada kal, Sarah.
Şimdi bir bomba düşse, ne olmazdı, onu düşün.
Ne olmazdı?
Saat dokuzda Henry'nin yanına geri dönemezdin.
Başka bir sevgiliyi hayal edemem. Kıskançlığım izin vermez.
Seni mutlu eder miydi?
Şimdi inanıyor musun?
Ama ne yazık ki ona inanmadım.
Aklımda, bana asla izin vermeyecek bir şeytan vardı.
Ve şimdi Parkis'in oğluna şeytanın oyununu oynatıyordum.
Oğlum, yol kat etti.
Faydalı olabilir.
Buna A kanıtı diyorum.
Derler ki sözler sonsuzdur. Ama bu sözü tutabileceğimden emin değilim.
Beni kıskançlıkla öldürdü. Sen beni aşkla öldürüyorsun.
- Demek kokuyu almış, Parkis. - Hangi kokuyu?
Aşk kokusunu. Onu bir avcı gibi izliyor.
Evet, efendim, çok inatçıdır.
Şüpheli şahsı gözlemledi. Teşhis edemediği
yarı çıplak bir erkekle birlikte olduğunu biliyoruz.
- Nerede? - Yatak odasında.
Sonra adam kapıyı kapatmış ve oğlum ayrılmış.
Bunun anlamı kabul edersiniz ki
samimiyetleri
kesin.
Elbette. Kim bu adam?
İşte burada, şüphesiz ilerleme kaydettik. Oğlum ayrılırken,
ön kapıdaki randevu defterine göz atmış.
Şüpheli şahsın,
ertesi gün saat üç buçukta bir dişçi randevusu vardı.
Ancak, 56 Cedar Road'daki o adreste hiç dişçi tabelası yoktu.
Adres Bay Smythe adında birine ait.
- Smythe. "Y" ile mi? - Evet. S-M-Y-T-H-E.
Ve
ne yazık ki
şu an için
başka bir
delilimiz yok. Ancak bir şey olduğu çok açık.
- Nasıl yani? - Sahte dişçi randevusu.
B kanıtı.
Oğlum çekti.
Şüpheli şahıs iki saat sonra tekrar dışarı çıktı.
Aradan geçen bu sürenin ne işaret ettiği belli.
Samimiyet yaşanmış olabilir.
Mahkemeler genellikle en az bir saat ister.
Oğlum, şüpheli şahsın yeniden çıkışını fotoğraflamayı amaçlamış
ama ne yazık ki uyuyakalmış.
Neyse ki hanımefendi onu terkedilmiş bir çocuk sanmış.
Onu uyandırmış ve en yakın metro istasyonuna götürmüş.
Böylece çıkış zamanı kesinlikle belirlenmiş oldu.
Ayrıca gelecekte faydalı olabilecek bir şahsa da ulaşmış olduk.
Peki, ona gidip onunla kırgın koca gibi yüzleşmeli miyim?
Buna karşıyım.
- Mahkemede işleri zorlaştırır. - Bu mahkemeye gitmeyecek.
Dostane bir çözüm mü?
Bilmediğimiz şeyler var.
Smythe adında bir adam yüzünden yaygara koparacak değilim.
Onu görmek isterim, o kadar.
Belki Lance, bir sonraki seferde size yardımcı olabilir.
- Lance? - Oğlum.
Adı Lancelot'tan geliyor. Yuvarlak Masa. Kutsal Kadehi buldu.
O Galahad'dı. Lancelot, Guinevere ile yatakta bulunmuştu.
Duymamıştım.
Söylemek zorundayım,
buna karşıyım.
Sadece Smythe adında bir adam neye benzer, bir görmek istiyorum.
- Oğlunu ödünç verir misin? - Tabii.
Ama kötü bir şey olmayacağına garanti verirseniz.
Sarah orada değil. Bu sahne, herkesin izleyebileceği
bir sahne olacak. Gel bakalım, genç Lancelot.
Git haydi.
Endişelenme.
- İyi hissetmiyorsun, unutma? - Ne kadar?
Bayılacak kadar. Rol yapabilir misin?
Nefesimi tutarsam çok solgunlaşabilirim.
İyi.
Affedersiniz. Doktor Wilson burada mı yaşıyor?
- Hayır, korkarım hayır. - Kötü oldu. Bu adresi verdiler.
Oğlum çok hasta, bayağı yol geldik. İyi misin?
- İçeri gelseniz iyi olur - Olur mu? Bunun için çok üzgünüm.
- Sanırım oturması gerek. - Tabii.
Teşekkür ederim.
- Ona bir bardak su getireyim mi? - Çok naziksiniz.
Veya biraz portakal suyu?
- Su yeterli olur. - Portakal suyu, lütfen.
Teşekkür et, Arthur.
- Adı Arthur mı? - Evet. Arthur James.
Annesi Tennyson'ı çok severdi.
- Kendisi-- - Evet, evet. Dört yıl oldu.
Sizin için büyük bir teselli olmalı.
Ve kaygı. Kendimi tanıtmalıyım.
Bridges.
- Ben Bayan Smythe. - "Y" ile mi?
Evet. Bu da kardeşim, Richard.
Bu Bay Bridges. Oğlu rahatsızlanmış.
Doktor Wilson'ın adresi olarak burayı verdiler.
Burada öyle bir doktor yok.
Oğlunuzu daha önce görmüştüm.
Etrafta karşılaşmışsınızdır.
Ziyaretinizin gerçek amacı nedir?
Söyledim. Doktor.
Hayır, hasta değilsin, değil mi?
İnsanlar bazen bana gelirler
ama nedenini açıklayamazlar.
Ama bir nedeni varsa--
- Kardeşim sıkça zorda olan-- - Sus, Susan.
Kendisi sormalı.
Oğlunuzu tanıyorum. Ama siz--
Kim tavsiye etti?
Ortak bir arkadaşımız var.
Sarah Miles.
- Adınız? - Bendrix.
Hakkınızda her şeyi biliyorum.
Eminim biliyorsunuzdur. Ama beni aydınlatmalısınız.
Bekaret yeminine bağlı değil misiniz?
Aman Tanrım.
Gidin, lütfen.
Gider misiniz?
Gel bakalım, Lancelot.
Zavallı Sarah. Sadece sevgisini sunmuştu ama Parkis ve oğlu
her hareketini izliyordu. Şeytan bir kez daha omuzumu dürtmeseydi,
casusları belki de geri çağıracaktım.
Henry.
Hala yağmurun altında mısın?
Yürüyorum, Bendrix. Doktor tavsiye etti.
O zaman benimle yürü.
Ben içki öneriyorum.
- Sarah nasıl? - Gayet iyi.
O özel dedektife danıştın mı?
Unutmanı umuyordum.
Çok çalışıyordum. Kraliyet Komisyonu işleri vardı.
Merak etme Henry. Ben hallettim.
Buna hiç hakkın yoktu.
- Masrafları ben karşılıyorum. - Bu küstahlık!
İşte rapor, Henry. Adı Smythe, "Y" ile yazılıyor.
Birçok şekilde yorumlanabilir, Henry.
Geçmeme izin verir misin?
İstemiyor musun? Fotoğraflar, isimler, aşk mektupları?
Artık gitmeme izin verir misin?
Her zaman bir kopyasını getirebilirim.
Bir şapkaya o kadar saygınlığın sığabiliyor olması ne tuhaf.
Şapkası olmayınca beş kuruşsuz, alelade birine benziyordu.
Kendime o kadar uzun süre acımıştım ki ona acımak zordu.
Özür dilerim, Henry.
Otur.
Siz aşık mıydınız, Bendrix?
Tek açıklaması bu.
Ve tek mazereti de.
Yaptığının korkunç olduğunu görmüyor musun?
Tahmin edemediğim için beni aptal sanıyorsundur.
Beni neden terk etmedi?
Çünkü bir alışkanlık hâline geldin.
Güvenliği oldun.
Neden seni terk etti?
Sıkıcı biri oldum. Senin gibi.
Ama doğuştan öyle değildim. Beni sen yarattın.
Seni terk etmedi ve ben de,
kıskançlığımla onu sıkmaya başladım.
Beni kıskanmış olmazsın.
Bir anlamda kazandın. Aşkın sonuna gelmiştik.
Benimle sadece sevişiyordu
ama seninle alışveriş yapabiliyor,
yemek pişirebiliyor ve uyuyabiliyordu.
Sana hâlâ çok düşkün.
İnsan düşkünlükle tatmin olamaz.
Benim için yeterliydi.
Evet ve bu seni onun tellalı yaptı.
Sıkıcı bir adam terliklerinin nerede olduğunu hep bilir
ama karısının yerini değil.
Ama tek değildin, Henry.
Savaş onların en büyüğüydü.
Ve aşk sona erene kadar V-bombaları hiçbirimizi
gerçekten etkilemedi.
Bittiğinde ne yapacaksın?
Bitmeyecek, sana söyledim.
Savaşı diyorum.
Kesin olan tek şey.
Ne demek istiyorsun?
Seni görmemi sağlıyor.
Beni görmediğinde sevgi biter mi sanıyorsun?
Olmak algılanmaktır.
Henry'yle olduğunda yine de var oluyor muyum?
Evet.
O yüzden mi onunla kalıyorsun?
Biteceğini bildiğin için?
Hayır.
- Bodruma gitmeliyiz. - Ev sahibem orada olabilir.
- Fark eder mi? - Belki onun için.
- Yakın, Maurice. - Kontrol edeceğim.
Seninle geleyim.
Bir saniye sürmez.
Merhaba?
Kimse yok. Temiz.
Patlamayı duymadım.
Belki beş dakika, belki beş saniye sonra
değişmiş bir dünyaya uyandım.
Bir an için aşk, nefret,
kıskançlık gibi duygulardan özgürdüm.
Ve her şey mutluluk gibi geldi.
Sarah.
Tanrım.
Yaşıyorsun.
Hayal kırıklığına uğramış gibisin.
Yaralanmışsın.
Sadece kesildi, hepsi o.
Yerde ne yapıyordun?
Dua ediyordum.
Neye?
Varlığı olabilecek birine.
Aşağıya inmen daha pratik olurdu.
İndim.
Beni neden uyandırmadın?
Çalıştım.
Kıpırdamadın.
Anlamıyorum.
Öldüğünden emindim.
Demek dua edecek pek bir şey yokmuş, değil mi?
Bir mucize.
Ve mucizelere inanmıyoruz.
Evet.
Ve o siren, gitmelisin demek.
Evet.
Gitme.
Mecburum.
Henry.
Henry'i unut.
- Anlamıyorsun. Yoktun. - Döndüm.
Seni hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm.
Aşk, sadece
birbirimizi görmediğimiz için bitmez.
Bitmez mi?
İnsanlar Tanrı'yı, onu görmeden seviyorlar değil mi?
Ömür boyu.
O bana göre bir sevgi değil.
Belki de başka türlüsü yoktur.
Sonuçta hayal kırıklığına uğradım.
Yaşadım.
Ve ilişkinin sonu buydu.
Ta ki elinde o dedektif kartını görene kadar.
Seni neden görmediğimizi merak etmiştim.
Ölümüne üşütmeden evine gitmelisin, Henry.
Üzgünüm.
Merhaba.
Oldukça kolaydı efendim. Öyle kalabalıktı ki.
Bayan Miles, beni eşinin bakanlıktan bir arkadaşı sandı.
Bay Miles da beni eşinin arkadaşı sandı.
Oğlumdan odaya nasıl gideceğimi öğrenmiştim.
Durdurmaya çalışan olsa tuvalet arıyormuşum gibi davranırdım.
Ama hiç kimse karışmadı.
İyi bir davet olduğunu düşündün mü?
Son derece başarılıydı.
Ama Bayan Miles biraz huzursuz görünüyordu.
Buna
D kanıtı diyorum.
- Buna baktın mı? - Doğasını tespit ettim.
Sayfalardan biri nedeniyle ihtiyatlı olmadığı sonucuna vardım.
Çok mutluyum. M bugün dönecek.
Günlüklerle deneyimlerim, hep bir şeyler ifşa ettikleri yönündedir.
Küçük şifreler uydururlar.
Hemen çözersiniz.
Uyandım ve güneş parlıyordu.
Birkaç yılı kapsıyor.
Umarım tatmin olmuşsunuzdur.
Hayat tekrar mutlu olacaktı ama dün gece rüyamda--
Sanırım bu işimizi kapatabilir, Parkis.
Evet. Bunu hissetmiştim efendim.
Sizinle ahbap olmak bir zevkti, efendim.
Eğer zor koşullarda zevk almaktan bahsedilebilirse.
Ben de öyle.
O zaman, bir anı bırakmamın mahsuru olmaz herhalde.
Epey bir geçmişi var.
- Bolton vakasını hatırlıyor musunuz? - Hatırlıyorum diyemem.
O zamanlar büyük yankı uyandırmıştı.
Leydi Bolton, uşağı ve adam, hepsi beraber yakalanmışlardı.
O kül tablası yatak başlığının yanındaydı. Hanımın tarafında.
Bunu el üstünde tutacağım, Parkis.
Kül tablaları konuşabilseydi--
Gerçekten.
Belki sonra ararım. Bittiğinden emin olmak için?
Teşekkürler, Parkis.
- İyi geceler efendim. - İyi geceler.
Bazen onu sevdiğimi ve sonsuza kadar seveceğimi
ona inandırmaya çalışmaktan yoruluyorum.
Sözlerimi bir avukat gibi hemen yakalayıp çarpıtıyor.
Bittiğinde ne yapacaksın?
Beni görmediğinde sevgi biter mi sanıyorsun?
Olmak algılanmaktır.
Henry'yle olduğunda yine de var oluyor muyum?
Evet.
O yüzden mi onunla kalıyorsun?
- Biteceğini bildiğin için? - Hayır.
- Bodruma gitmeliyiz. - Ev sahibem orada olabilir.
- Fark eder mi? - Belki onun için.
- Yakın, Maurice. - Kontrol edeceğim.
- Seninle geleyim. - Bir saniye sürmez.
Merhaba?
Kimse yok. Temiz.
Maurice! Maurice!
Maurice!
Hayır!
Tanrım!
Tanrım, onu alma.
Ama almıştın.
Maurice?
O her kimse, gitmişti. Onu almıştın.
Maurice?
Dualara hiç inanmazdım.
Tanrım, lütfen onu geri getir.
Bırak yaşasın. Sana inanmıyorum ama lütfen. Bırak yaşasın.
Tanrım, lütfen.
Bırak--
Maurice, Maurice. Maurice.
Maurice.
Maurice!
Tanrım, lütfen. Yaşasın.
Lütfen, onu geri getir.
Lütfen, alma onu.
Ondan temelli vazgeçeceğim. Ama lütfen, yaşamasını sağla.
Yaşasın.
Onu bir daha asla görmem, söz veriyorum.
Sarah?
Tanrım.
Yaşıyorsun.
Hayal kırıklığına uğramış gibisin.
Ama yaşıyorsa ben öldüm demekti.
Sarah.
Yerde ne yapıyordun?
Dua ediyordum.
Neye?
Varlığı olabilecek birine.
Ona, bana bile mantıklı gelmeyen bir şeyi nasıl açıklayabilirim?
Kıpırdamıyordun.
Öldüğünden emindim
Demek dua edecek pek bir şey yokmuş, değil mi?
Bir mucize.
Ve mucizelere inanmıyoruz.
Evet.
Ve o siren, gitmelisin demek.
Evet.
Ve anladım ki bu dünyada hiçbir şey
bana bir daha anlamlı gelmeyecek.
Seni hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm.
Sarah.
Aşk, sadece
birbirimizi görmediğimiz için bitmez.
Bitmez mi?
İnsanlar Tanrı'yı, onu görmeden seviyorlar değil mi?
Ömür boyu.
O bana göre bir sevgi değil.
Belki de başka türlüsü yoktur.
Çekilin. Uzak durun, lütfen. Çekilin!
Arkadan geçin! Yaklaşmayın.
O vaadi yerine getirmem beklenemezdi.
Ama bir şey bana, yerine getireceğimi söyledi.
Kaderi cezbetmiştim ve kader kabul etmişti.
Şimdi çöldeydim. Onsuz bir çölde.
Henry'yle bitlikte Güney İngiltere'de
sivil savunma çalışmalarına gittim.
Henry'yle mezar taşlarındaki figürler gibi yan yana uyuduk,
Bigwellon-Sea'deki yeni güçlendirilmiş sığınakta
baş gardiyan beni öptü.
İzin verdim. Ama hiçbir şey hissetmedim.
Sana inanmaya başlıyorum, Tanrım.
Belki de böyle çalışıyorsun.
Beni sevgiden arındırıp, o boşluğu dolduruyorsun.
Bana OBE öneriyorlar.
O ne?
CBE'den bir basamak aşağı.
Emekli olunca, muhtemelen KBE olacağım.
Karmaşık. Aynı harfleri kullanamazlar mıydı?
Leydi Miles olmak istemez misin?
Bugün, Britanya halkının en güzel günü.
O gün, Almanya savaşının sonu.
Daha önce bir yerlerde gördüğümüz biri,
Whitehall'daki balkondan aşağıya bakıyor.
Tüm Londra mutlu görünüyordu çünkü barış gelmişti
ve artık bombalar yoktu.
Ama barışı sevip sevmediğimi bilmiyorum.
Onun yürüdüğü yollarda yürüdüm.
Nerede olduğunu düşünmeye çalıştım.
Sonra vazgeçtim.
Belki de artık dünya huzur içinde olduğuna göre
ben de huzur bulmalıyım dedim.
Ona her şeyi anlattım.
Ve anlattıklarımı duyan, vaadimi de duymuş olmalıydı,
hepsini zaten biliyor olmalıydı
çünkü Tanrı her şeyi bilir.
O bilginin ne kadar acımasız göründüğünü düşündüm.
Ne söyleyeceğimi ben o sözü vermeden önce bile biliyordu.
Bana sözümü tutturacağını da biliyordu.
Beni ellerinin beni tanıdığı gibi tanıyordu.
- Sarah, sevgilim. - Henry.
Sen.
Onunla merdivende karşılaşacağımı biliyordu.
- Yürüyüşe mi çıktın mı? - Evet.
Berbat bir gece.
Islanmışsın, Sarah. Bir gün soğuk kapacaksın.
İyi geceler.
Benden nefret edeceğini biliyordu.
Çarşamba.
Çarşamba. Kontrol edeyim.
Perşembe uygun olur mu?
O zaman perşembe.
Birde, Park Lane Oteli.
Acele etmedim.
Erken gitmek istemedim.
Neden buluşmak istedin?
Sana son iki yıldır ölü olduğumu söylemek istedim.
Artık sensiz olamazdım.
Sanırım yalnız.
Ama tabii, yapamadım.
Beni hiç gerçekten fark etmedi.
Yıllarca.
Belki de bir sebep vermişsindir.
Ne sebep verebilirim?
Bana ne sebep verdin?
Hiç.
- Yeni bir kitap mı yazıyorsun? - Tabii.
Bizimle ilgili değil, değil mi?
- Yazmakla tehdit ettiğin kitap? - Kitap yazmak bir yıl sürer.
İntikam için zor bir iş.
İntikam alacak bir durumun olmadığını bilseydin.
Şaka yapıyorum. Birlikte iyi vakit geçirdik.
Yetişkiniz ve
bitmesi gerektiğini biliyorduk.
Şimdi yemek yiyebiliriz ve Henry hakkında konuşabiliriz.
Eskiden olsa peşimden gelirdi.
Barışırdık veya sevişirdik.
Tanrı'ya, babama söylüyormuşçasına
"Sevgili Tanrım, yoruldum. Onsuz olmaktan yoruldum."
"Ve bu tamamen senin suçun." dedim.
Doktor Gilbert'in randevusu. Neredeyse unutmuştum.
Nasıl hissettiğimi sordu.
Hiçbir şey hissetmediğimi söyledim.
Kalbimin olması gereken yerde bir taş vardı.
Yardıma ihtiyacım var, Peder.
Biliyorsun, Sarah, Tanrı bize özgür irade verdi.
İyi. O zaman çözüldü. Kocamdan ayrılıyorum.
- Yapamazsın. - Neden yapamam?
Ben bir fah.şe ve yalancıyım.
Henry'den boşanmak isteyeceğim.
Yapamazsın çünkü iyisin.
Tanıdığım en iyi insansın.
Yanılıyorsunuz, Peder.
Ve beni tanımıyorsunuz.
Bir merdivenin basamağında,
yüzünü kaplayan doğuştan izle uyuyan
küçük bir çocuk buldum.
Nasıl bir Tanrı bir çocuğa bunu yapar diye düşündüm.
Yolunu mu kaybettin?
Bir şey yok.
Nerede yaşıyorsun?
- İdare eder misin? - Evet, hanımefendi.
Yanağını öptüm
ve keşke o izi silip atabilsem diye düşündüm.
Aniden yine mutlu oldum. Bundan kurtulabilirim diye hissettim.
Seni
terk ediyorum.
Son beş yıldır
Maurice'e
aşığım.
Seni seviyorum.
Bunu bil.
Neden şimdi, Henry?
Neden şimdi söylüyorsun?
Bendrix'le bir içki içtim.
Berbat bir içkiydi.
Sensiz yapamam.
Yapabilirsin, dedim içimden. Bir zamanlar gazeteni değiştirmiştin
ve kısa zamanda alıştın.
Ne oldu Henry? Bendrix seni üzdü mü?
Biliyorum, sana pek iyi bir koca olamadım, canım.
İyi arkadaşız.
Arkadaşsız da yapabilirsin.
Beni bırakma, Sarah.
Birkaç yıl daha dayan.
Deneyeceğim.
Söz veriyorum.
Tesadüf mü bu diye düşündüm. Yoksa hayatın işleyişi mi böyleydi?
Eğer bu hayatsa,
buna mı mahkumdum? Ama ne olursa olsun,
artık karşı koyamıyorum. O kazandı ve biz kaybettik.
Alo?
Sarah.
Burada değil.
Sesini tanıyorum Sarah. Konuş benimle.
Sarah!
Burada dur.
- Teşekkür ederim. - Çok teşekkür ederim, efendim.
- Bir, lütfen. - Bir.
Bilet, efendim.
Sarah.
Nereden buldun?
Geçen hafta bir davet verdiniz.
Evet. O küçük adam.
Evet.
O casusumdu.
Maurice,
ne gülünç.
Senden daha gülünç değil.
Neden söylemedin?
Çalıştım. Ama her seferinde bir şeyler oldu.
- Bunlar boş laflar, Sarah. - Hayır, öyle yürümüyor.
Kazalar.
Küçük şeyler.
Tanrı detaylarda, Maurice.
Buna inanamazsın.
Görmediğin şeylere inanır mısın?
- Onu mu diyorsun? - Seni diyorum.
Görmediğim hâlde sana olan sevgim hiçbir zaman geçmedi.
Annem beni Katolik olarak vaftiz etti.
Babam Yahudi, o yüzden hiç ibadet etmedik.
Annem hep "tutmasını" umduğunu söylerdi.
Aynı aşı gibi.
Hayatımda sadece iki söz verdim.
Biri Henry'yle evlenmek için,
diğeri seni görmeyi bırakmak için.
Ama ikisini de tutacak kadar güçlü değilim.
Ona inanmadığını biliyorum.
Ama dene.
Konuş onunla.
Yapamam.
Ona, üzgün olduğumu söyle. Fazla insanım.
Zayıfım.
Ona sözlerimi tutamayacağımı söyle.
Sensiz olmaktan bıktım.
- Seni eve götüreyim. - Gitmek istemiyorum.
Biliyorum.
Büyüyü bozduk mu?
Dünyanın sonu gelmedi, değil mi?
Bir şekilde geldi.
Ama zaten hep öyleydi.
Şimdi uyuyabilir miyim, Maurice?
Lütfen, uyumama izin ver.
- Henry. - Açma.
Neden? Bir gün söylememiz gerekecek.
- Benimle gel. - Nereye?
Herhangi bir yere.
Brighton'a.
Tartışmalar başlamadan önce birkaç gün huzur istiyorum.
- Henry hiç tartışmaz ki. - Henry'den bahsetmiyordum.
Acıyı yazmak kolaydır.
Acı söz konusu olduğunda hepimiz kasvetli bireyleriz.
Ama mutluluk hakkında nasıl yazılır?
Sana yakışmıyor.
- Ve benim. - İstiyor musun? Bir bedeli var.
Ne kadar?
Tekrar ödeyebilir miyim?
- Çocuk istiyorum. - Kaç tane?
- Birle başlarız. - Sadece bir mi?
İkiyle başlamak ister misin?
- Bu bir söz mü? - Evet.
Seni otele götüreyim.
- Sadece bu ikisi. - Tabii, efendim.
Haydi, sevgilim.
- Evet, biraz dağınık, değil mi? - Haklısınız, evet.
Ama işleri biliyorsunuz, efendim. Bazen çok hareketli oluyor
- ve her şeye yetişemiyoruz. - Evet.
- İşler nasıl gidiyor, iyi mi? - Evet, iyi gidiyor.
Hâlâ iş başında mısın, Parkis? Endişelenme. Endişelenme.
Aman.
Gel.
- Bu sefer oğlun nerede? - Evde bıraktım, efendim.
Akıllıca bir hareket değil. En azından o fark edilmezdi.
Öyle mi dersiniz?
Belki de bu iş için uygun değilim.
Patronuna durumu anlat. Şartların özel olduğunu söyle.
Nasıl demiştin hani? Bahsi geçen kişi bir yazar.
Her şeyi fark ederler.
Gerçekten öyle görünüyor.
- Bu sefer seni kim tuttu? - Söylemem uygun değil, efendim.
Tahmin edeyim. Kıskanç koca.
Bu işe tekrar çağrılmayı beklemiyordum.
Seninki güvenli bir meslek Parkis.
Biz gibi aptallar sevdiği sürece, senin işin bitmez.
Öyle denebilir.
Ve aşk hiç bitmez, değil mi?
Öyle görünüyor.
Neye ihtiyacın var?
Samimi hâlde çekilmiş fotoğraflarımız mı?
Otel faturalarının kopyaları mı?
Kirli çarşafların delili? Memnuniyetle yardımcı oluruz.
Hayır.
Görevim sizi takip etmek. Nereye gittiğinizi bildirmek.
Ve tabii bunu yapacaksın.
Mecburum, efendim. İş anlaşmam gereği, derhal.
Ama ek delil gerekmez mi? Boşanma mahkemeleri ihtiyaç duyar.
Genellikle, efendim.
- İş o aşamaya gelirse. - Peki.
İşte A delili.
Brighton'a giden trende alınan iki sandviçin fişi.
Ortak sandviçler samimiyetin kanıtı olabilir.
Öyle yorumlanabilir, efendim.
B delili. "Big Dipper" için iki bilet.
İşimi adıma yapıyorsunuz, efendim.
Evet. Ama o noktaya gelmedik, değil mi?
Bizim için işi ne garantilerdi, Parkis?
Boşanmayı ne kesinleştirirdi?
Genellikle, efendim,
bir tür fotoğraf delil, yani--
- Mahremiyet. - Çok faydalı olurdu, efendim.
- O noktaya gelirse. - Gelecek, Parkis.
Kesinlikle gelecek.
Sarah.
Al.
Rüyamda çocuğumuz vardı.
Olacak.
Beraber yataktaydık.
Oda su doldu. Aramızda bir çocuk vardı.
Neden su?
Deniz pencereden girmişti.
O zaman,
benimle evleneceksin.
Söz veriyorum.
Prens Regent,
metresi Bayan Fitzherbert için inşa etmeye başlamış.
Güzel ama kusurlu.
- Nasıl kusurluydu? - Katolik'ti.
Tabii ki imkansızdı.
Demek onu seviyordu.
Evet ama Brunsvik'ten Prenses Caroline'la evlendi, Protestan'dı
ama dev gibiydi.
Ve bu devasa imkansızlık anıtını inşa etti.
Şimdi olmaz, Henry.
Beni affet, mecburdum.
Tanrım, lütfen. Henry, şimdi değil.
Neye mecburdun Henry?
Konuşmaya.
Eve dön, Henry. Onu sonsuza kadar tutamazsın.
- Biliyorum, Bendrix, ama-- - Sana yakışmıyor, Henry.
Bu kıskanç koca rolü.
- Olay çıkarmak istemiyorum. - O zaman Henry, eve git.
Kıskanmadım, Bendrix.
Ne demiştin?
Aşıklar kıskanır.
Kocalar saçmalıktır.
Ben hiç aşığı olmadım.
Koca da sayılmam, korkarım.
Ama dedektifimizi tuttun.
Nerede olduğunu öğrenmeliydim.
Demek biliyorsun.
Boşanmak istiyor.
- Bu mümkün olmayacak, eski dostum. - Karşı mı çıkacaksın?
- Hayır. Ama en az üç ay sürer. - Üç ay ne ki Henry? Bir ömre göre?
Yarısı.
Neyin yarısı?
Bir ömrün, korkarım.
Sarah ölüyor, Bendrix.
Dönmediği gece doktoru beni aradı.
Testlerin sonuçları çıkmış.
Kapını çaldım.
Orada olduğunuzu düşünüyordum.
Ne garip davranıyoruz böyle anlarda.
Islanmamalısın, canım.
Yağmuru sevmez miydin, Henry?
- Evet, tatlım, ama-- - Haberlerin var, Henry.
İyi haber mi?
Hayır, canım.
Görüyorsun, Maurice, asla söz verme.
Tutman gerekebilir.
Beni hiç kıskanmamalıydın, Bendrix.
Onunla evlendiğimde Sarah'ya büyük kötülük ettim. Şimdi fark ediyorum.
Ben aşığı olacak biri değildim.
Senin gibi birini istemişti.
O kadar basit olduğunu sanmıyorum.
İstememin mahsuru yoksa,
zamanı geldiğinde yanında olmanı dilerdim.
Hiç gelmeyebilir.
Herkes içinde mucizelere en az sen inanırsın, Bendrix.
Evet. Ama Sarah inanıyor.
Hep önce ölenin ben olacağımı düşünürdüm.
Sarah ne yapacağını bilirdi.
Ne yapacağını bilemiyorsun, değil mi?
Evet, doğru.
Yanımıza taşınmam büyük iyilik olurdu.
Sarah hep kitaplarının olması gerektiği kadar
başarılı olmadıklarını söyler.
Gündüzleri orada olup çalışırsın, ben bakanlıkta olacağım. Ve gece de
ikimiz de orada oluruz.
Ve böylece Common'ın kuzeyine taşındım
ve tuhaf bir şekilde,
anında kendimi evimde gibi hissettim.
Yardımcı olabilir miyim, Peder?
- Bayan Miles için geldim. - Kendisi rahatsız.
Yani hasta demek istiyorsunuz, değil mi?
Evet, sanırım öyle.
Evet.
Beni birkaç kez ziyaret etti
ve öncesinde beni görmek isteyeceğini biliyorum.
Rahatsız edilmemesi gerektiğini söyledi.
Kocası burada mı?
Hayır.
- Sizden bahsetmişti. - Evet, biliyorum.
Sevgilisi benim, Peder.
Kimdi o?
Postacı.
Ne getirdi?
Yanlış adrese gelmiş.
Bir postacı için ne garip.
O gün ne oldu biliyor musun?
Öldüğümü zannetmiştin.
Ama ölmemiştim.
Hayır, hayatım. O odada bir şey oldu.
Aynı duvarlar etrafımdaydı,
pencereden gelen aynı ışık vardı.
Ama bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Buna inanamazsın, Sarah.
Ama doğru.
Kimseyi seni sevdiğim gibi sevmedim.
Sonra sen o kapıdan yüzünde kanla geldiğinde
başka bir tür sevgi de seninle geldi.
Ve inancı bir hastalık gibi kaptım.
Aşık olurmuşçasına
inanca kapıldım.
Karşı koymaya çalıştım.
Ama karşı koyacak gücüm kalmadı.
O postacı değildi, değil mi?
Evet. Değildi.
Sevgili Maurice, savaşmaya devam edemezsin.
Sonuçta sadece aşk.
Sarah'yı alıyorsun.
Ama daha beni alamadın. Senin huzurunu ve sevgini istemiyorum.
Sarah'yı bir ömür boyu istedim ve onu benden alıyorsun.
Senden nefret ediyorum, Tanrı.
Sanki varmışsın gibi nefret ediyorum.
Bendrix!
Yardım etmen gerekecek, Bendrix. Yapamam.
Yardım edeceğim.
Onun içinde olmadığı bir dünyada yaşayamam.
Yardım edeceğim.
Her şeyi önceden ayarlardım.
Haberim olsaydı.
Yakılmasına itiraz edeceksinizdir.
Bir Katolik cenazesi düzenlerdim.
Ama Katolik değildi, değil mi Henry?
Yapılan vaftizi tanıyoruz.
Bazı şeyler söyledi, dualara benzeyen şeylerdi.
Her şeyi düzenledik. Artık değiştirilemez, Peder.
Konuşmak istemezsin Henry. Times'ta ilan var.
Hayır, hayır.
Biraz daha erken gelseydiniz, Peder.
Lütfen kötü bir şey düşünmeyin ama--
Hakkınızda asla kötü düşünmem, Bay Miles.
- Benim hakkımda? - Endişelenmeyin, Bay Bendrix.
Artık yapacağınız hiçbir şey onu etkilemez.
İyi bir kadındı.
- Hiç öyle bir şey değildi. - Bendrix.
Her erkeğin gözünü boyayabilirdi.
Sizi de kandırdı, Peder. Kocasını ve beni de.
- Mükemmel bir yalancıydı. - Bendrix, buna hakkın yok.
Zavallı adamı haykırttırma.
Profesyonel acı oyunlarını kendine sakla! Onu kilisene sakla!
Beni istediğin her an orada bulabilirsin.
Seni istemiyorum. Ben Sarah değilim.
Üzgünüm, Peder.
Üzülmeyin. Görüyorsunuz, bir adam acı çekiyorsa hissederim.
Acı çekmiyorum, Peder. Nefret bu.
Bu saçmalıklarınızı yuttuğu için Sarah'dan nefret ediyorum.
Henry'den, ona sadık kaldığı için nefret ediyorum.
Seni ve hayali Tanrı'ndan da nefret ediyorum
çünkü onu bizden aldınız.
Ne nefret dolusunuz.
Hepinizin canı cehenneme!
Üzgünüm, Henry.
İşin aslı, Bendrix,
hep biliyordum.
Biriyle olduğunu biliyordum.
Sen olduğunu hiç düşünmemiştim.
Ama ne tuhaftır,
iyi ki senmişsin.
Sizi burada görmek hazin bir mutluluk, efendim.
Geçmiş burada hep geçmişte kalır.
Soruşturduğun insanları hep bu kadar sıkı mı takip edersin?
Çok iyi bir hanımdı, efendim.
Davette bir kadeh şeri getirmişti.
- Güney Afrika şerisi miydi? - Bilmiyorum.
Onun gibiler pek yok.
Oğlum, şimdi, sürekli ondan bahsediyor.
- Oğlun nasıl, Parkis? - Oldukça iyi, efendim.
Ama bugün biraz üzgün.
Katolik cenazesi olmasını bekliyordu.
Neden öyle düşündü?
Gençler bazen böyle fikirler edinir.
Ama itiraf etmeliyim ki ben de açıklayamıyorum.
- Neyi açıklayamıyorsun? - Randevusuna gittiği o gün,
oğlumu metroya bıraktı.
Kaybolduğunu düşünmüş, biraz para verip yanağından öpmüş.
Hasta yanağından. Sonraki haftalarda hastalığı yavaşça geçti.
Mantıklı olmasını istedim ama onun sayesinde diyor.
Bay Bendrix'e merhaba de, Lance.
Merhaba, efendim.
Başlangıçta bu bir nefret günlüğü demiştim.
Senden sanki varmışsın gibi nefret ettim.
Şimdi nefret etmekten yoruldum.
Ama hâlâ oradasın.
Kurnazlığın sonsuz.
Nefretimi kullanarak kabulümü kazandın.
Teşekkür ederim, Henry.
Geriye tek bir duam kaldı.
Tanrım, beni unut.
Onu ve Henry'i koru.