Dinle.
Tamam, sen kazandın.
En azından şu şarkıyı kapat. Ne kadar nefret ettiğimi biliyorsun.
Neden böyle sessizsin?
Bir şey söyle!
Oradasın.
Ve bana bakıyorsun.
Benim kandırabileceğini mi sanıyorsun?
Hayır, hayır. Beni kandıramazsın.
Çünkü varlığını hissedebiliyorum.
Ve hareketlerini.
Kokunu bile alabiliyorum.
Aklından geçen...
Aşağılık herif, aklından geçen...
...beni izlerken kendimi asacağımsa--
- Sorun nedir? - Ne oldu?
Julia, sorun ne?
Julia, beni duyabiliyor musun? Su getirin.
Sakinleş, Julia.
Julia, iyi misin?
- Ne oldu? - Yere yığıldı.
- Doktor çağırın, çabuk! - Gerek yok, ben iyiyim.
Ben iyiyim.
Ben Sara. Şu an aramanıza cevap veremiyorum. Lütfen...
Altı aydan sonra ortaya çıkmanın iyi bir fikir olduğundan emin misin?
İyi olduğunu bilmem gerekiyor.
Sara?
Belki dışarı çıkmıştır.
Hayır.
Ona bir şey olduğunu biliyorum.
Elektrik kesilmiş.
- Sigortada sorun yok gibi. - Yukarıya bakacağım.
Sara?
Isaac, onu hiçbir yerde bulamıyorum. Komşularına soralım.
- Buraya gelme. - Neden?
Ne oldu?
Isaac, ne olduğunu söyle.
- Ne oldu? - Julia...
- Ne oldu? - Benimle gel.
Müfettiş...
Olanlar için üzgünüm.
Hayır, teşekkürler.
Olay yerine göre, Sara'nın dün gece şuur kaybı sonucu intihar ettiğini söylüyor.
Yine de nedenini araştırmamız gerekiyor.
Sara'nın dejeneratif hastalıktan muzdarip olduğu bilgisi verildi.
Eşimde olduğu gibi ilerleyen bir görme kaybı vardı.
Sara, bir yıl önce görme yetisini kaybetmiş.
Peki bununla nasıl başa çıkıyordu?
Bunu ima etmeye çalışıyorsanız, kardeşim depresyonda değildi.
Aslında, o...
Ameliyat olacaktı, değil mi?
Donör bekliyordu ve tekrar göreceğinden umutluydu.
Belki de beklemekten sıkılmıştır.
Pekâlâ.
Peki, teşekkürler.
Dr. Roman cenazeye gelemeyecekmiş, bu yüzden taziyelerini iletti.
Ayrıca evine dönmeden önce, gözlerini kontrol etmek istiyormuş.
Isaac, elektrikler geldi.
Canım, beni dinliyor musun?
Müzik seti çalmaya başladı. Duydun mu?
- Evet. - Sara'nın şeyden önce...
...müzik dinlemesi sence de tuhaf değil mi?
Üstelik o şarkıdan nefret ederdi.
- Julia-- - Ya tek başına değilse?
- Ya yanında birisi varsa? - Julia, yapma.
Onun niyetini asla öğrenemeyebiliriz. Aylardır ondan hiç haber alamamıştık.
Hiç mantıklı değil. Ne olduğunu bilmem gerekiyor.
- Üzülmek senin için iyi olmaz. - Kendimi düşünecek değilim.
O zaman ben düşünürüm. Stres seni kör edebilir.
Beş yıl içinde sadece iki kez oldu.
Ve görme kabiliyetinin %20'sini kaybettin.
Olamaz. Yine kesildi.
Bir şey bulabildin mi?
Hayır, tek bir mum bile bulamadım.
- Komşularla tanışma vakti geldi. - Tamam, çabuk ol ama.
Isaac?
Julia.
Affedersiniz.
Başınız sağ olsun. Adım Blasco, onun kapı komşusuydum.
Kardeşinizi pek tanımazdım...
...ama Lia onu çok severdi. Bunu size vermemi istedi.
Lia kim?
Kızım Sara ona kitaplarını verirdi.
Kızcağız o kadar üzgün ki, arabadan inmek istemedi.
Neyse...
Üzgünüm, ama Lia, Sara'nın bir not bırakıp bırakmadığını bilmek istiyor.
- Bilmiyorum. - Anlıyorum.
Neyse, sizi daha fazla rahatsız etmeyeyim.
Devam edelim mi?
Sadece bir komşusu ve kızı mı?
Bu denli yalnız olduğunu bilmiyordum.
Yine de onu affediyorum.
Ve seni de.
Şimdi onu yalnız bıraktığım için kendimi affetmem gerekiyor.
Ama elimden geleni yaptım değil mi, Isaac?
Otopside olağandışı bir şeye rastlanmadı.
- Parmak izi aradınız mı? - Sadece bizimkine ve onunkine rastlandı.
Peki, ama...
O şarkı...
Peki mezarlıkta olan şeye ne diyorsunuz?
Julia, kardeşinin yanında biri olduğuna dair hiçbir kanıt yok.
Ve hiç kimse şüpheli bir duruma şahit olmamış.
Dilerseniz, Soledad ile konuşabilirsiniz.
- Kiminle? - Bu civarda yaşayan yaşlı bir bayan.
Görünüşe göre, kardeşiniz kör olduğunda ona yardım etmiş.
Fazla uzatma.
Nerede yaşıyor?
Avludaki ipi takip edin.
Ne ipi?
Yaşlı kadının hiçbir şey bilmediğinden eminim.
Senden başka hiç kimse bilmiyordu.
Eşinle konuşmam gerekiyor. Er ya da geç öğrenecek.
Doğru zamanı bekliyorum.
Bayan Soledad?
Kimse yok mu?
Kim o?
Julia, Sara'nın kardeşi.
Hemen geliyorum.
Dağınıklık için üzgünüm. Ev oldukça berbat görünüyor olmalı.
Merhaba.
- Orada mısınız? - Evet. Özür dilerim, sizin de şey olduğunuzu bilmiyordum...
Ben de özür dilerim. Kardeşinizin cenazesine gelmek istiyordum, ama...
...bir çift ayakkabı bulmak bile bir saatimi alıyor.
Sorun değil.
Sara ile yakın mıydınız?
Görme kaybı yaşamaya başladığında...
...bir yıl önce, uzun sohbetler ederdik.
Ancak son zamanlarda benimle pek konuşmadı.
Yeni arkadaşlar edindi.
- Yeni arkadaşlar mı? - Bilirsin işte, genç insanlar.
- Baumann Merkezi'nden. - Baumann Merkezi. O nedir?
Görme engelliler için bir merkez. Buraya yakın sayılır.
Öyle bir yer, sizi normal bir hayat sürebileceğinize inandırabilir.
Duyamıyorsanız, sağırsınızdır. Kolunuzu kaybetmişseniz, sakatsınızdır.
Ve göremiyorsanız, görme engellisinizdir.
Ve hiçbir şey olması gerektiği gibi olmaz.
Bayan Soledad, nasıl taksi bulabilirim?
Teşekkürler.
Buradan devam edin, aşağı kata inip sağa dönün.
Zavallı Sara.
- Neden kendini asmış? - Bu konuyu düşünmeyi bırak.
- Sessiz kalıp bekleyecek miyiz? - Acımasız olma.
Hiçbirimiz ona katlanamazdık.
Bunu tuhaf bulmuyor musunuz?
Hayır.
Bazı zamanlarda, hepimiz o raddeye geliriz.
Dela...
Nora haklı. Bir zamanlar bileklerimi kesmeyi düşünmüştüm.
Mum ve opera eşliğinde.
Ben de pencereden atlamayı düşünmüştüm.
Yani hepimiz bunu düşünmüşüz, ama yapmamışız.
Yaşamak için bir sebep var.
Belki de Sara bir sebep bulamadı.
Peki bir erkek arkadaş iyi bir sebep değil mi?
Sara'nın erkek arkadaşı mı vardı?
Bana bir adamla tanıştığını söylemişti.
- Kimmiş? - Hiçbir fikrim yok.
Bir kaç ay flört etmişler.
Hatta bir haftalığına Bellavista'ya bile gitmişler.
- Bellavista'da ne var ki? - Seks için odalar.
Sessiz olun!
Çok garip! Kahretsin!
Ne oldu?
Burada biri var.
- Sara olduğuna yemin edebilirim. - Hiç komik değil!
- Onun kokusunu ben de alabiliyorum. - Bir şey hareket ediyor.
- Yakaladım onu! Güvenliği çağırın! - Ben Sara'nın kardeşiyim.
Julia?
Evet.
- Neden bizi gizlice gözetliyorsun? - Sözünüzü kesmek istemedim.
- Peki adam kim? - Hangi adam?
- Seninle gelen adam. - Buraya yalnız geldim.
Burada başka biri daha var.
Bir adam ve o arkanda, sağda.
Bekle!
Kimsin sen?
Yüzünü dön.
Yüzünü dön, dedim sana!
Hayır, olmaz!
Isaac?
Romeo Otel, Bellavista.
Sana ne oldu?
Sırılsıklam olmuşsun.
Soledad'ın evinden dönerken yağmur başladı.
Bu vakte kadar onunla mıydın?
Benden çaya kalmamı istedi. Teklifini geri çeviremedim.
Julia, sana bakmaya gittim, ama oradan bir saat önce ayrılmışsın.
Neredeydin?
Neden bu kadar otoritersin?
Ne aradığını da sorabilirdim.
Güzel.
Sara'nın intiharında bir gariplik olduğundan artık eminim.
- Biri bizi gözetliyor. - Julia, yapma lütfen.
Kim?
Onun erkek arkadaşı.
- Sara'nın erkek arkadaşı mı varmış? - Evet.
Bunu sana kim söyledi?
Baumann Merkezi'ndeki görme engelli kızlar söyledi...
...ve birisi bizi gözetliyordu.
- Nereden biliyorsun? - Çünkü onu kovaladım.
- Onu kovaladın mı? - Evet, kovaladım.
Isaac!
- Isaac! Ne yapıyorsun? - Bu evden gidiyoruz.
Kulağını aç ve beni dinle. Otoriter bir koca olmam gerekiyorsa, olurum.
Ve seni buradan sürükleyerek götürmek zorunda kalırsam da, götürürüm.
Bir kriz daha geçirmene izin vermeyeceğim.
Kendimi asla affetmeyeceğimi biliyorsun.
Kardeşinin ölümü bizi yeterince üzdü.
Haklısın.
Fakat eve dönmek istemiyorum.
Neden bir yerlere gitmiyoruz? Sen ve ben, baş başa?
Nereye gitmek istersin?
- Burada kalmak istediğinden emin misin? - Rehbere göre burası en konforlu otelmiş.
Güzel manzara, değil mi?
- Julia. - Evet, bu oda güzel.
Teşekkür ederim.
Julia...
- Arabayı park edeceğim. - Tamam.
Kız kardeşimi hatırlamıyor musunuz? Görme engelli bir kadındı.
Evet, bir meslektaşım ondan bahsetmişti.
Bu biraz garip olacak...
...ama yanındaki adamın adını biliyor musunuz?
- Fişte bir isim yok. - Üzgünüm, ama öyle birini hatırlamıyorum.
Sorun şu ki...
...kız kardeşim öldü ve o adamı bulmam gerekiyor.
Bir bakayım. Anlamıyorum...
...kardeşinizin rezervasyon kaydı yok.
Tüm kayıtlar silinmişi benziyor.
- Emin misiniz? - Üzgünüm. Teknik bir sorun olmalı.
El Arlequin'i deneyebilirsiniz. Konuklarımıza tavsiye ettiğimiz restorandır.
Teşekkürler.
Teşekkür ederim.
Bu restoranı nasıl tavsiye edebildiler, hiç anlam veremedim.
Benim hoşuma gitti.
Tarzına hiç uygun bir yer değil.
Ayrıca şu garson gözlerini üzerinden ayırmayacak.
Ciddi misin?
- Kuruntu ediyorsun. - Olabilir.
- Okuma gözlüğüm... - Ceketinin cebinde mi acaba? Ne garip.
Gidip alayım. Sonra da tuvalete uğrarım.
Sana vuracak olursa, bağırman yeter.
Amma değişmişsiniz!
Hoşuma gitti. Gözlerinizi ortaya çıkarmış. Bu arada, yeşil olduklarını biliyordum.
Beni ikiz kardeşimle karıştırıyorsunuz. Geçen hafta buradaydı.
Erkek arkadaşıyla.
Erkek arkadaşı mı?
Bir erkekle gelmişti, değil mi?
Evet, sanırım öyle.
- Adamın adını hatırlıyor musun? - Hayır, hiçbir fikrim yok.
Çok sessiz ve üzgün duruyordu.
- Onu tarif edebilir misin? - Elbette, o...
Çok sıradan biriydi, tıpkı diğer erkekler gibi.
Uzun mu kısa mı; sarışın mı esmer mi?
Şu an o kadarını hatırlamıyorum.
Nasıl oluyor da kardeşimi hatırlıyor, ama adamı hatırlayamıyorsun?
O sargılarla biraz dikkat çekiyordu.
Sargı mı?
Ameliyat sonrası sargılar.
- Ameliyat mı olmuş? - Elbette.
Bu yüzden göz rengi üzerine iddiaya girdim.
İyileşir iyileşmez buraya geleceğini söyledi...
...ve tahminim doğruysa, ben--
- Pablo, bir saniye gelebilir misin? - Hemen geliyorum.
İzninizle. Kendisine selamlarımı iletin.
Gözlüğü bulamadım.
Bakalım idare edebilecek miyim.
Bir sorun mu var?
Sara geçen hafta buradaydı.
Julia, burada ne işimiz var?
Garson bana Sara'nın gözlerinin sargılı olduğunu söyledi, Isaac.
Anlıyor musun?
Ameliyat olduysa, tekrar görebilme şansı vardı.
Neden intihar etsin ki?
Söyle bana, neden?
Çünkü ameliyat işe yaramadı.
Ne?
İşe yaramadı.
Dün Dr. Roman söyledi.
Sana söylemek için doğru zamanı bekliyordum.
Öyle bir adam var.
Julia, Julia.
- Bilmem gereken başka bir şey var mı? - Yalnızca seni korumaya çalışıyordum.
- Neden korumaya? - Gerçeklerden.
Gerçek ne peki?
Körlüğe dayanamadığı için intihar etti.
Julia.
Buraya erkek arkadaşıyla geldiğini biliyor muydun?
Bu hiçbir şeyi kanıtlamaz.
Peki neden ortaya çıkmıyor? Neden cenazeye gelmedi?
Belki onunla ayrılmışlardır.
Belki hiçbir zaman görmeyeceğini öğrendiğinde onu terk etmiştir.
Bu kadar basit mi?
Bu kadar kolay mı yani?
- Yani-- - Bir psikolog olduğuna inanamıyorum.
Julia!
Tanrım!
Ne yapıyorsun?
Julia, Julia.
Arabayı görmedin mi?
Onu görmedin, değil mi?
Kaç kriz geçirdin?
İki.
Kahretsin!
Kahretsin.
Eğer...
...kör olursam... Kör olduğumda... - Hayır, hayır. Öyle bir şey olmayacak.
İstememek, olmayacağı anlamına gelmez.
Isaac...
...bir keresinde bana demiştin ki...
..."Gözlerine baktığında, tüm kâinatı görebiliyorum."
- Hâlâ öyle. - Ya kâinat kaybolursa?
Gözlerini kapat.
Ne?
Gözlerini kapat.
Beni görebiliyor musun?
Tabii ki göremiyorum.
O halde hâlâ burada olduğumu nereden biliyorsun?
Çünkü seni duyabiliyorum.
Peki ya sessiz durursam?
Hâlâ burada olduğumu nasıl anlarsın?
Sana dokunurum.
Ve kokumu alırsın.
Ve seni öperim.
O gün geldiğinde, çöle döneceğimize söz ver.
Ne?
Biliyor musun?
Seninle son görmek istediğim o gökyüzü.
- Julia... - Söz ver.
Söz ver bana.
Söz veriyorum.
Ama sen de...
...hayaletlerin peşine düşmeyeceğine...
...bana söz vermelisin.
Ve de gidip Dr. Roman'ı göreceğimize.
Yarın.
Peki.
Bavulları arabaya götüreceğim. Dışarıda bekliyorum.
15 dakikan var.
Bayan Levin.
Başınız sağ olsun.
Adım Crespulo.
Taziye ilanlarında kardeşinizin ölüm haberini okudum.
Teşekkür ederim.
Bende ona ait bir şey var.
Kardeşiniz gittikten bir kaç saat sonra...
...odasındaki yatağın altında bir anahtar buldum.
Burada bir yerlere koymuştum.
Teşekkür ederim.
Bay Crespulo.
Özür dilerim.
Bay Crespulo.
Kardeşim buraya bir adamla geldi, değil mi?
Görünmez adamla.
Özür dilerim?
Onunla gelen adamı hiç kimse hatırlamıyor, değil mi?
Ne olmuş?
Onun görünmez olduğu anlamına gelmez bu.
Işıksız insanlar vardır.
Bir yerde yürümek ama nerede yürüdüğünü bilememek nedir, bilir misin?
Ya da sokakta yürürken insanların size çarpmasını?
Ya da defalarca sormana rağmen soruna kimsenin cevap vermemesini?
Aradığın adam işte öyle birisi.
Bir arada kalmışlık, bir boşluk.
Bir hiçlik.
Bu yüzden onu kimse hatırlamıyor.
Senin dışında hiç kimse.
Bir bakıma ben de görünmezim.
Beni en son hatırlamalarının üzerinden yıllar geçti.
Bu adam...
Onu nerede bulabileceğimi biliyor musun?
Neden korkuyorsun?
Sokağın iki blok aşağısındaki parka minibüsünü park etmişti.
Orayı 24 saat kaydeden bir kamera var.
Teşekkür ederim.
Bekle!
Dikkatli ol.
Kardeşinin yanındaki adam çok öfkeli gözlere sahiptir.
Bir gölge nasıl olunur, iyi bilir.
Eğer ki birisi kendini görünmez hissediyorsa ve kızgınsa...
...çok tehlikeli olabilir.
Onun ışığı yok. Hiç kimse ona bakmaz.
Sana gizlice yaklaşabilir ve...
- Neredeydin? - Buradan kaçan birini gördün mü?
- On dakikadır bekliyorum. - Dur bir dakika.
O burada. Ve onu nasıl bulacağımı biliyorum.
- Olmaz! - Ne yapıyorsun?
- Bırak güvenlikle konuşayım. - Sakin olacak mısın?
- Sakinleş! - Burada kal.
Bu kadar kabalaşma!
Sana dün gece verdiğin sözü hatırlatırım.
- Yeter. - Buna daha fazla katlanamam!
- Bana bağırma dedim sana! - Yeter artık!
Sara'nın ölümünde bir şüphe yok!
Kaydı mı istiyorsun? Sana getireceğim.
Bu saçmalık burada bitecek ama. Anlaşıldı mı?
Aradığınız kişiye--
Affedersiniz.
Güvenlik kayıtlarını sormaya gelen oldu mu?
Bak... Sorun istemiyorum, tamam mı?
O adam geldi, bana biraz para verdi ve ona çenemi tutacağıma söz verdim.
O benim eşimdi. Dışarıda onu bekliyordum.
Hangi taraftan gittiğini biliyor musun?
İstediklerini küçük dostum kopyalar kopyalamaz gitti.
Peki...
Başka biri var mıydı?
- Emin misin? - Evet.
Başka bir var mı diye kayıtları kontrol edebiliriz.
Ne oluyor be?
Hemen dönerim.
Lanet olsun!
Sorun nedir?
Sakin ol. Benim.
Birisi elektriği kesmiş.
Bu imkânsız.
İmkânsız.
Kocam kaçırıldı. Hayatı tehlikede.
Pekâlâ, tek bildiğimiz birisinin bazı kamera kayıtlarını çaldığı.
Hayır, daha önce de söylemiştim. Kardeşimle birlikte olan adamdı o.
Çok geç olmadan onu bulmalısınız.
Sizin bile görmediğiniz birini nasıl bulabiliriz?
Crespulo.
- Onu öldürmüş çünkü o... - Zorlama belirtisi yok.
...görünmez adamı gören tek kişiydi.
- İzlerini siliyor. - Ne demek istiyorsunuz?
Kocam tehlikede!
- Sakin olun, hanımefendi! - Isaac!
Doktor çağır, çabuk!
Aşağıda bir doktora ihtiyacımız var.
Isaac.
Süreç, dönüşü olmayan yola girdi.
Ne kadar vaktim var?
Bilmiyorum. Belki bir kaç saat, belki bir kaç gün.
Belki de bir kaç hafta. Bir aydan az vaktin olduğu kesin.
Bir donör bulup bir an önce ameliyat olmalısın.
Sara'nın erkek arkadaşını tanıyor musun?
Hayır, onu tanımıyordum.
Julia, zor bir dönemden geçtiğini biliyorum...
...ama kendini düşünmek zorundasın.
Lütfen duygusal stresten uzak durmaya çalış.
Ve gözlerini yorma. Anlaştık mı?
Ivan. Ivan.
Erkek arkadaş mı?
Sara bana bundan hiç bahsetmedi.
Erkeklere güvenmezdi.
Benim gibi değildi.
- Ya da senin gibi. - Isaac beni terk etmedi, bundan eminim.
Tüm kadınlar böyle düşünür.
Kocam beni terk ettiğinde, ben de bir hikâye uydurmuştum.
Oğlum Angel'a dayanamamıştı.
Ve oğlum her şeyden daha değerliydi.
Gözlerim bozulmaya başladı ve kör oldum.
Neyse ki, Angel 10 yıl boyunca bana baktı.
Sonra bir sabah uyandığım...
...ve o gitmişti.
Oğlum gitmişti.
Nasıl bir evlat kör annesini kaderine terk eder?
Bir hikâye uydurmam gerekiyordu.
Ve hâlâ o hikâyeyi devam ettiriyorum.
Rezalet! Kusura bakma.
Alo?
Otel baştan sona otomatik. Personel çalışmıyor.
Konuklar bir makine vasıtasıyla kayıp yapıyorlar.
Bu sabah, eşinizin kredi kartıyla yapılan bir işlemi bildirmek için...
...bankadan aradılar.
Odayı araştırırken masanın üstünde bunu buldum.
Julia, kocan hakkında bilmediğin bir şey var.
- Sara'nın ameliyatını senden saklamış. - Beni korumak için. Doktor bana söyledi.
Doktor ameliyat hakkında kimseyle konuşmamış.
Kocan nasıl öğrenmiş?
Müfettiş, devriye gezen bir ekip Sara'nın evinde ışık yandığını görmüş.
Isaac?
Burada bekleyin. Kımıldamayın bir yere.
Isaac?
Merhaba?
Isaac?
Julia!
Kahretsin! Buradan çıkmam gerekiyor.
Neredeyim ben? Sakinleş.
Kapı nerede? Sakinleş.
Julia? Julia?
Müfettiş! Burada biri var! Müfettiş!
Julia, sakin ol. Benim.
Burada biri var.
Sorun ne?
Feneri yakın. Karanlıktan nefret ederim.
Lütfen, bir şey söyleyin. Neden konuşmuyorsunuz?
Teşekkür ederim.
Merhaba.
Bilmen gereken bir şey var, Julia.
Kocan bir mektup bırakmış.
El yazısını kontrol ettik, onun elinden yazıldığına şüphe yok.
Dinle...
Sara ve Isaac altı aydır sevgililermiş.
Mektupta özür dilemiş.
Onun telefonundan kardeşine yapılan sayısız çağrının nedenini bu açıklıyor.
Son zamanlarda iletişimde olduklarını biliyor muydun?
Düşün, Julia.
Isaac kayıtları almakta ısrar etti mi?
Muhtemelen kendisini görmeni istemediğindendir.
Sonra otele dönmüş ve Sara'sız yaşayamayacağına karar vermiştir.
Üzgünüm, ama her şey yerine oturuyor.
Bir donör bulduk. Yarın ameliyat yapabiliriz.
Burayı imzalaman gerekiyor.
Teşekkürler.
Sakinleş, Julia!
Sakinleş. Biraz daha uyu.
Pekâlâ, Julia. Her şey yolunda gitti.
Ama artık dikkatli olmamız gerekiyor.
İki hafta boyunca gözlerini ışıktan koruman gerekiyor.
Sargılara dokunma.
Zamanından önce çıkarırsan, geri dönüşü olmaz.
Ama merak etme, seninle ilgilenilecek.
Hayır.
Evde olmayı tercih ederim. Hastaneleri sevmiyorum.
Biliyorum, ama korkarım bu imkânsız.
- Gözetim altında olman gerekiyor. - Kardeşimin evine gidebilirim.
Evin yolu iyi biliyorum.
Julia, dürüst olmak gerekirse, bu iyi bir fikir değil.
Doğru, ama göremiyorsam, hissedemem de.
Pekâlâ, bunu yapabilirsin. Kardeşinin evine gidebilirsin.
Ama bir bakıcı seni her gün ziyaret edecek, tamam mı?
Julia, bir şey daha var.
Kocanın naaşı halen burada. İstersen, gerekli işlemleri yapabilirim.
Hayır.
Kendim ilgilenirim.
Tekrar görebilene kadar, naaşı muhafaza edebilir misin?
Ona veda etmem gerekiyor.
Kanepeye otur. Yavaş yavaş.
Devam et.
- Buyurun, eşyalarınız. - Teşekkür ederim.
- Endişelenmeyin. - Sorun değil.
Bakıcı gelene kadar burada bekleyelim mi?
- Bana bir iyilik yapar mısınız? - Elbette. Nedir?
Bu anahtarın nereyi açtığını bilmek istiyorum.
Bu anahtarın açtığı yer neresiyse, burada değil.
- Her kilidi denediniz mi? - Denedik.
Başka bir şey lazım mı?
Hayır, teşekkürler.
- Gidebilirsiniz. - Pekâlâ.
- Merhaba? - Selam.
Julia olmalısınız. Adım Ivan, bakıcınız.
Üzgünüm, geç kaldım. Trafik berbattı. Sizi aradım, ama hat kesildi.
Bir kadın olmasını tercih ederdim.
Dr. Roman'ı aramak istiyorsanız... Elinize ne oldu?
Ufak bir sıyrık. Yarın sabaha hiçbir şeyiniz kalmaz.
Yemek yapıp ortalığı temizleyeceğim. Sen burada kal.
Bu arada...
...gözlüğü ne yapayım?
Çöpe at.
Sen yemek yerken, ben evi dolaşayım.
Julia.
- Ne yapıyorsun? - Üzgünüm. Gitmem gerekiyor.
Saat kaç?
21:00.
İlk günlerde, zaman su gibi akıp geçer.
Her ihtimale karşı, sana bir kaç uyku ilacı vereceğim.
Ve bir çağrı cihazı.
Benimle iletişime geçmek istersen, bu düğmeye bas. Elini ver.
İşte, düğme burada.
Gidelim.
- Ne yapıyorsun? - Seni yatağına yatırmam gerekiyor.
- Kusura bakma, ama bunu kendim yapabilirim. - Emin misin?
İyi misin?
Pekâlâ, sen kazandım.
Beni yatağıma yatır, sonra gidebilirsin.
Kim var orada?
Sakinleş. Sakin ol, tatlım.
Benim.
Isaac?
Bu nasıl olabilir?
Hiçbir şey söyleme.
Teşekkür ederim.
- Ne yapıyorsun? - Şu kirli sargıyı çıkarıyorum.
- Beni daha iyi görebilesin diye. - Hayır!
İşte böyle, işte böyle.
Bırak beni! İn üstümden! İn üstümden!
Direnme, küçük kardeşim. Bire karşı ikiyiz.
Kımıldama.
Hayır, durun!
İn üstümden!
Ivan. Ivan.
Julia, her şey yolunda mı?
- Sanırım evde birisi var. - Ne?
Yan odada.
- Orada kal. Polisi arıyorum. - Hayır, Ivan. Ivan.
Orada mısın?
Beni hemen buradan çıkarmalısın.
- Neredesin? - Misafir odasında.
Güzel. Kapıyı bul ve odadan çık.
Sağındaki kapıyı bul.
- O, orada. - Sakin ol.
Tırabzanlar önünde. Bulmaya çalış.
Tamam.
Tırabzanlara tutun.
Altı basamak aşağı in.
Şimdi dokuz basamak daha in.
Julia...
- Alt kattayım. Şimdi ne yapacağım? - Duvarı kullanarak kapıya git.
Kimsin sen? Kimsin sen?
- Neler oluyor? - Bilmiyorum.
Hemen evden çık!
Eve birisinin girdiğine dair hiçbir belirti yok.
Orada biri vardı. Ve o bir şey arıyordu.
Üzgünüm, ama elimizden gelen bu.
- Benden hastaneyi aramamı ister misin? - Niye?
Yaşadıklarını düşünecek olursak, galiba burada iyileşemeyeceksin.
Sen de bana inanmıyorsun.
Demek istediğim, senin durumunda, aklın oyunlar oynaması normaldir.
Gözlerini açma.
Artık bırakabilirsin.
Ne oldu?
Gözlerim zarar görebilir, değil mi?
Hayır, Julia. Sargıyı değiştirmek istiyorum ve gerekli önlemleri aldım.
Bunu yüzlerce defa yapmışımdır. Korkma.
Biliyor musun, 20 yaşımdayken...
...bir trafik kazası geçirdim ve iki ay boyunca göremedim.
Ve şu anda sende olduğu gibi kafamda bazı şeyler canlandı ve kâbuslar gördüm.
Bakıcının yardım etmesini istemedim.
Kör olma düşüncesine katlanamıyordum.
Sonunda, iyileştim.
Ama o şekilde geçirdiğim aylarda...
...karanlıkta yaşamanın neye benzediğini öğrendim.
O yüzden bakıcı oldum.
Bunu, kendimi iyi hissetmem için uydurdun.
Hayır, kesinlikle. Bana inanmıyorsan, hastaneyi ara.
Julia, korktuğunu biliyorum, ama o korkuyu yenmenin tek yolu...
...onunla mücadele etmektir.
Ne diyorsun?
Sana yardım etmeme izin verecek misin?
- Ne oldu? - Döktün.
Kapıya ulaşmaya çalış. Ellerinle duvarı takip et.
Vitrinden sonra...
Hayatımda iniş çıkışlar var.
Ama son bir kaç gecedir deliksiz uyudum.
Ivan, benimle tüm hafta boyunca sabırla ilgilendi.
Evet, bana çok iyi bakıyor.
Tamam, tamam.
Aradığın için teşekkürler. Görüşürüz.
- Gidiyor musun? - Evet. Biraz geç oldu.
Neden biraz daha kalmıyorsun?
Bir süre daha.
- Hâlâ korkuyor musun? - Hayır.
Hayır, o yüzden değil.
Neyse, boş ver.
Pekâlâ, ikimiz için özel bir akşam yemeği hazırlayayım mı?
- Sen televizyon izle. Ben yemeği pişiririm. - Bunu yapmam biraz zor.
Çok fazla içmiyor musun?
Kutlama yapıyorum.
Ne için?
Dört gün sonra...
...sargılardan kurtulacağım ve yeniden görebileceğim.
Her şey yolunda gidecek, Julia.
Biliyorsun...
...ameliyat işe yaramazsa, şikayet edemem.
Görmek istediğim her şeyi gördüm.
Şimdiye dek gördüğün en güzel şey neydi?
Komik!
Bunu bana sorman ne ironik.
Niye?
Çünkü tüm yaşamımı görünmez gezegenleri arayarak geçirdim.
Gözlerim inanılmaz şeylere şahit oldu.
Ama hiçbiri Sahara'daki gökyüzüyle mukayese edilemez.
Orası, Isaac ile tanıştığım yer.
Aynı gezi grubundaydık ve tüm geceyi birlikte...
...gökyüzüne bakarak geçirdik.
Sordum, "Gördüğün en güzel şey bu değil mi?"
"Evet." diye cevapladı.
Kafamı çevirdiğimde...
...bir süredir beni izlediğini far ettim ve o an biraz heyecanlandım.
Ve ona dedim ki...
..."Neden kâinatı izlemiyorsun?"
Cevabı, "Bunu yapmak için yukarı bakmam gerekmiyor."
"Kâinatı gözlerinde görebiliyorum." oldu.
Peki sonra ne oldu?
Yanına yanaştım.
Ona dokundum.
Ve onun da gergin olduğunu fark ettim.
O an sanki tek bir kişi olmuştuk.
Ve onun da benim gibi hissedip hissetmediğini bilmek istedim.
Ne dedi?
Hiçbir şey.
Bakışlarıyla cevap verdi.
Neden?
Neden o şekilde bana baktı? Neden?
- Bakmamış olmamı mı isterdin? - Bilmiyorum.
Sara ile ilişkini duyduğumda, bunu yersiz bir davranış olarak görüyordum...
...ama yemin ederim, ne düşüneceğimi artık bilmiyorum.
Ne düşüneceğimi bilmiyorum.
Her şey yoluna girecek, Julia.
Söz veriyor musun?
Söz.
Hayır, bunu yapamam.
Yapamam.
Bu doğru değil.
- Ivan. - Hiçbir şey söyleme.
- Özür dilerim. - Dileme. Hiçbir şey söyleme.
Hastaneyi arayacağım ve yerimi değiştirmelerini isteyeceğim.
İstediğin bu mu?
Peki senin?
Pekâlâ, yarın yine geleceğim ve...
Gelmezsem, çağrı cihazından benimle iletişime geç.
Yardım edin! İmdat!
Yardım edin!
Sakin olun! Benim, komşunuz Blasco! Lia'nın babası!
Polisi arayın lütfen!
Sakinleşin! Bir içkiye ihtiyacınız var.
Hayır, hayır. Polisi arayın lütfen!
Neden polisi aramak istiyorsunuz? Başka bir kâbusunuzu daha anlatmak için mi?
- Son seferinde size inanmamışlardı. - Hayır. Yatağımın yanında biri vardı.
Yemin ederim, bu kez doğru.
Peki ne istiyormuş? Tecavüz etmek mi?
Kızım geldi. Korkmayın.
İnsanlara gizlice yaklaşma demiştim sana!
Yatağına dön!
Ve kapını kapat!
Bay Blasco...
Artık arayabilir misiniz lütfen?
Elbette, elbette. Merak etmeyin.
Ne tuhaf. Hat yok.
Sakin olun.
Cep telefonunu getireyim.
Telefonun şarjı bitmiş. Şarj olması için biraz bekleyeceğiz.
Oturun, oturun.
Oturun.
Ne dersiniz?
Beklerken bir şeyler içmek ister misiniz?
- Ne dersiniz? - Biraz su alabilir miyim?
- Su mu? - Evet, boğazım kurudu.
Julia, nereye gidiyorsun?
Hanımefendi! Neredesiniz, hanımefendi?
Hanımefendi!
Lütfen, cevap ver.
Ivan.
Cevap ver, lütfen.
Julia, sorun nedir?
- Julia! - Ivan!
- Evine gidelim. - Evime olmaz.
- Julia, sakin ol. - Hayır, evim güvenli değil.
Lütfen. Senin evine gidelim.
Pekâlâ.
Tamam, teşekkürler. Hoşça kalın.
Ne dediler?
Müfettiş Dimas saat 7'ye kadar görevde olmayacakmış.
Biraz dinlenmen gerekiyor. Yarın sabah evine birlikte gideriz.
Julia, hiç kimsenin seni incitmesine izin vermem.
Benim yatağımda uyuyabilirsin.
- Peki sen? - Döşeğim var. Hemen dönerim.
- Hayır, hayır. - Hemen dönerim. Burada güvendesin.
Bir dakika içinde dönerim.
Ivan?
- Sen kimsin? - Lia.
- Sen kimsin? - Lia Blasco.
Yaklaşma. Beni nasıl buldun?
- Seni takip ettim. Sara'nın arkadaşıydım. - Yaklaşma, dedim.
Dinle, babamın olanlarla bir alakası yok.
- Baban bana yalan söyledi. - Babam yalnız biri ve sen de alımlı.
Sana inanmıyorum.
Anahtarı alan ve seni gizlice gözetleyen bendim.
- Sen miydin? - Kâbus görüyor musun?
- Ne? - Sara da görürdü.
Rüyasında, birinin sargılarını çıkardığını ve gözlerini iğneyle deldiğini görüyordu.
Sokakta bir canavar var...
...ama hiç kimse onu göremiyor çünkü o, karanlıkta saklanıyor.
Sara'yı kör etti ve aynı şeyi sana yapacak.
- Kes şunu! - O adam bu.
Onu takip ettim ve anahtarı denedim. Ve bugün iğneleri yine gördüm.
- O adam bu, Julia. Bakıcı. - Hayır.
Beni dinle!
Isaac'ın intihar ettiğine gerçekten inanıyor musun? O seni seviyordu.
- Sara'yı daha çok seviyordu. - Seni üzmek istemiyorlardı.
Bu yüzden senden sakladılar. Sara böyle söylemişti.
Isaac bir intihar notu bıraktı. Beni yalnız bırak.
- Canavar, onu yazmaya zorladı. - Canavar diye bir şey yok. Yeter!
Burada bir tane var.
Fotoğrafları biriktiriyor.
Duvar, Sara ve senin fotoğraflarınızla kaplı.
- Gözlerinizi kesmiş. - Lia, yeter bu kadar!
Rahat bırak beni!
Ne yapıyorsun?
Bana inanmıyorsan, anahtarı kullan.
Anahtar. Nerede bu anahtar?
- O aldı. - Hayır, sen aldın.
- Neden alayım ki? - Bilmiyorum. Babanı korumak için.
- O geldi. Burada olduğumu ona söyleme. - Lia. Lia.
Ivan?
Julia, ne yapıyorsun?
Çok gerginim.
Sana çay hazırlayacağım.
Rahatlamana yardımcı olur.
- Ivan... - Evet?
Anahtarı bulamıyorum. Blasco'yu suçlayacak tek kanıt o.
Onu sen mi aldın?
- Düşürmüş olmalısın. - Lütfen, onu bana ver.
Senin için ararım. Çok gerginsin.
Sana çay yapacağım. Otur ve sakinleş.
Yalan söylüyor. Anahtar ondaydı.
- Buradan gitmemiz gerekiyor. - Gitmek istemiyorum.
- Bana inanmıyor musun? - İmkânı yok. O bir bakıcı.
Kahretsin! Kilitli.
- Julia! - Evet?
- Şeker ister misin? - İki çay kaşığı, teşekkürler.
Seni uyutup kör etmek istiyor.
Ne diyorsun?
- Şunu çıkarabilir misin? - Hayır. Neden?
O zaman pencereden çıkamayız. Anahtarı almam gerekiyor.
Ondan kurtul ve beni banyoda bekle.
Al bakalım.
Seni yatağına götüreceğim ve sen uyuyana kadar yanında bekleyeceğim.
Tuvalete gitmem gerek.
Tamam.
Teşekkür ederim.
- Julia, her şey yolunda mı? - Evet. O ses neydi?
Bilmiyorum. Ben de duydum.
Sana bir şey olduğunu sandım.
- Acele et yoksa çayın soğuyacak. - Hemen çıkıyorum.
Lia, lütfen.
Dört gün kaldı. Sadece dört gün.
Dört gün, dört gün.
Julia, tekrar aşağı inmem gerekiyor. Sen iyi misin?
Evet, hemen çıkıyorum.
Lia.
Burada ne yapıyorsun?
Neden ağlıyorsun?
Lütfen bana cevap ver.
Lia adında bir kız beni görmeye geldi.
Blasco'nun kızı.
Sinirimi bozdu.
- Sargıyı neden çıkardın? - Hiçbir şey göremeyebilirim.
Senin hakkında çok korkunç şeyler söyledi, çok korktum.
Benim hakkımda mı?
Beni asla incitmeyeceksin, değil mi?
Hayır.
Benim...
Bunu anlayabilmem için yüzünü görmem gerekirdi.
Peki ne gördün?
Hiçbir şey. Hiçbir şey göremiyorum.
Göremediğinden emin misin?
Bazen gözlerin alışması zaman alır.
Ameliyat işe yaramadı.
Çok üzgünüm, Julia.
Babasını korumak için seni kandırmış olmalı.
Yarın müfettişle konuşacağız ve her şey sona erecek.
Hayır. Hayır.
Hayır, lütfen. Beni şimdi hastaneye götür.
- Şimdi, lütfen. - Dr. Roman'ı arayacağız.
- Şimdi. - Julia, beni dinle.
Dr. Roman?
Ben Ivan. Gecenin bu vaktinde sizi uyandırdığım için özür dilerim.
Julia Levin ile ilgili bir sorunum var.
Kazara sargıları çıkarmış.
Anladım. Ona ileteceğim. Teşekkürler, ve rahatsızlık için üzgünüm.
Ne dedi?
Bir konferanstaymış. Gelecek haftaya kadar bekleyeceğiz.
- O halde başka bir hastaneye gidelim. - Hayır. Roman dinlenmeni istedi.
- İkinci bir kontrol istiyorum. - Julia, olan oldu zaten.
Ama söylediklerimi yapmazsan, bunun geri dönüşü olmaz.
Peki.
Neden kalktın?
- Isıtıcı ötüyordu. - Ben hallederim. Sen otur.
Dikkat et.
Güzel.
Neredeyse hazır.
Buyur.
Teşekkür ederim.
Sorun nedir?
Tüm bunları neden yapıyorsun, Ivan?
Ne demek istiyorsun?
Tüm bu çaba neden?
Benden ne istiyorsun?
Julia...
Sen...
...beni öptüğünde...
Bunu beklemiyordum.
Bunu beklemiyordum, ama senden hoşlanmadığımı düşünme.
Çünkü bu doğru değil.
Sadece sana biraz zaman vermek istedim. Çok acı çekmiştin.
Bazı yaraların iyileşmesi gerekir.
Demek istediğim...
...seninle olmak istiyorum.
Çayını iç.
Şeker attın mı?
Şekeri getireyim.
İki çay kaşığıydı, değil mi?
Her zamanki gibi.
Tamam mı?
Benimle gelir misin?
- Neden? - Dondurucuda yardımına ihtiyacım var.
Gel. Gidelim. Onu burada bırak.
Dondurucuyu aç.
Neden?
Dediğimi yap.
Dondurucuyu aç, dedim.
Yalancı.
Korkuyor musun?
Korkunun ne olduğunu bilmiyorsun!
Korkunun ne olduğuna dair hiçbir fikrin yok!
Gerçek korku!
Yok sayılma ve dışlanma korkusu.
Bana bak. Gözlerime bak!
Karanlıkta yaşamak ve başka bir dünyada saklanmak neye benzer bilmiyorsun.
Sessizliğin hâkim olduğu bir dünyada, adımlarını ölçmek.
Her zaman sana verilmiş kıyafetleri giymek.
Çıkarttığın ses tek sestir, başka ses yok.
Ve gözlerin, onlardan başka göz yoktur.
Bu, o kadar uzun sürer ki, sonunda bir gölge olursun.
Ama gün gelir ve kör kadınların orada olduğunu, nefes aldığını...
...hâlâ hayatta olduğunu fark ettiklerini öğrenirsin.
Onlara, gözleri ve elleri olmayı teklif edebilirsin.
Bu yüzden ilişkimiz eşsizdir.
Bu yüzden...
...bu şekilde devam etmeliyiz.
Eğer Ivan değilsen, kimsin?
Beni nereye götürüyorsun?
Gözlerim acıyor. Ters giden bir şeyler var.
Sargıyı çıkar, lütfen.
Lütfen.
Lütfen, çıkar şunu.
Lütfen, gözlerim ağrıyor. Sargıyı çıkar.
Kes sesini!
Sana yalvarırım.
Bir bakayım.
Bakayım.
Yine başladı, değil mi?
Bu kez...
...çok daha şiddetli olacak.
Arabadan çık. Eşyalarını toplamalısın.
Kapıyı aç, Julia.
Aç şu lanet kapıyı! Aç kapıyı!
Aç şu lanet kapıyı!
Julia!
Kim var orada?
Dış kapı kilitli mi?
- Sen misin, Julia? Beni korkuttun. - Kapı kilitli mi?
Elbette. Sorun ne?
- Bir katil var. - Katil mi?
Polisi aramamız gerek. Telefon nerede?
Orada, köşede. Tablonun altında.
Dur.
Sessiz ol.
- Ne oldu? - Burada kal.
- Bu, o. O burada. - Kim?
Daha fazla yaklaşma aşağılık herif.
- Kimle konuşuyorsun? - Görünmez olduğunu sanan adamla.
Sarayı kör etti ve aynısını bana yapmak istiyor.
- Beni korkutuyorsun. - Uzak dur.
Soledad, polisi ara.
- Polisi ara hemen! - Yapma, anne.
Angel...
Sen misin, oğlum?
Evet.
Eve döndüm.
Bu kadın kendisini takip ettiğini söylüyor.
Bu kadın delinin teki.
- Oğlun bir katil. - Kes sesini. Onu dinleme, anne.
- Kocamı öldürdü. - Yalan söylüyor.
- Kocamı da Sara'yı da öldürdü. - Kapa çeneni.
- Onu asmak kolay olmuştur. - Sara'yı seviyordum.
Karanlığa dayanamadığı için intihar etti.
Dayanamadı mı?
Ona hiç kimse dayanamaz. Onu kör ettin.
Onu sen öldürdün.
- Duyduklarım, oğlum? - Anne, beni tanırsın.
Uzak dur, dedim.
Polisi ara. Ara!
Evine döneceğini biliyordum.
Sadece burada mutlu olabileceğini bir gün fark edeceğini biliyordum.
Bensiz bir hiç olduğunu sana söylemiştim.
Hiçten de kötü.
Görünmez.
Ne zamandan beri görebiliyorsun?
Yine de sen benim oğlumsun ve kimsenin seni benden almasına izin vermeyeceğim.
Anne, sana bir soru sordum.
Ne zamandan beri görebiliyorsun?
Angel, ne yapıyorsun oğlum?
Ne yapıyorsun, oğlum? Hayır, yapma.
Yapma, yapma.
Sakin ol, anne.
- Benim. - Anne, sakin ol.
Bak anne, bu sıvı göz sinirlerine canını yakmadan zarar verecek.
Korkma. Bu iğneler de çok işe yarıyor.
- Lütfen bunu yapma. - Anne, bunu yapmam gerekiyor.
- Oğlum! - Korkma.
Burada ne işimiz var?
Onu senin üzerinde denemeyeceğim.
Göz sinirlerin şimdiye kadar zarar görmüş olmalı. Fazla sürmez.
- Böyle sona eremez. - Korkma. Korkma.
Korkma. Karanlık geldiğinde, yanında olacağım.
Eşyalarını topladım.
Uzaklara gideriz, kimse bizi bulamaz.
Her şeye yeniden başlayacağız.
Dokunma bana!
Dokunma bana, aşağılık herif.
Seni asla sevmeyeceğim. Asla.
Kendimi öldürürüm daha iyi.
- Dokunma bana! - İstediğin bu mu?
Dokunma!
Bırak!
- Bırak beni! - Hadi, öldür kendini!
Benimle kal.
Yap. Yap.
Yap! Yap!
- Yap! - Yapamam! Yapamam!
Tabii ki yapamazsın.
Farkında değilsin, ama beni seviyorsun.
Bensiz bir hiç olduğunu biliyorsun çünkü.
Ve sensiz ben bir gölgeden ibaretim.
Julia, neden kapıyı kilitledin?
- Alo? - Müfettiş. Benim, Julia.
Julia, sensin demek.
Beni dinleyin, bu sizi son arayışım olabilir.
- Sakinleş. - Beni evime kilitledi.
- Sakin ol, Julia. - Beni öldürecek.
Hemen gelmezseniz, çok geç olabilir. Bana inanmak zorundasınız. Lütfen.
- Julia, lütfen sakinleş biraz. - Beni dinliyor musun?
Müfettiş?
Julia!
Julia, polis! Merdiveni ve koridoru tutun.
Julia, orada mısın?
Benim, Dimas. Beni duyabiliyor musun?
- Julia, ne yapıyorsun? - Kapa çeneni!
- Neler oluyor? - Kapa çeneni, dedim!
Onu görebiliyor musun? Onu görebiliyor musun, müfettiş?
Polis! Bıçağı indir! Ellerini başının arkasına koy!
Bana bakmayın.
Bana bakmayın, lütfen.
- Bakmayın bana! - Bıçağı indir!
Hemen indir!
Ne yapıyorsun? Bıçağı bırak!
Kör olacağım, değil mi?
Ne kadar vaktim var?
Şafak sökmeden kör olacaksın.
Senden bir isteğim olacak.
Bizi biraz yalnız bırakabilir misin?
Gözlerine ne oldu?
Onları bağışladı.
Peki neredeler?
Olmasını istediği yerdeler.
Isaac, neden?
Tanrım, seni çok özledim.
Bana söz vermiştin.
Gözlerime baktığında...
...tüm kâinatı görebildiğini söylemiştin.
Hâlâ görebiliyorum.
JULIA'NIN GÖZLERİ