Çok gürültü...
Evet.
Ben robotum.
Ve örümceğim.
Hayır.
Hayır, hayır, hayır.
Tamam. Tamam. Canım, yapma.
Yapma.
- Atıştırmalık almamız lazım, değil mi? - Selam!
Ay, selam. Bak şu işe.
Sally, burada ne işin var?
Hafta sonu annemi ziyaret edeceğim.
Yavrum, Sally bu.
Sen dünyaya geldikten sonra Sally annenin galerideki işini devraldı.
Çok şirin.
Sürekli onunla evde olmayı seviyor musun?
Harika olmalı.
Evet. Yani bu... Çok güzel bir soru.
Ama karmaşık da, çünkü yani
kendimi hoşnut hissetmek isterim.
Oysa ki kendi yarattığım bir hapishanede saplanıp kalmış gibi hissediyorum
ve göz yaşlarıma engel olmak için
gece yarısı gofrete yumulana kadar kendime eziyet ediyorum.
Ve sanki toplumsal normlar, cinsiyet beklentileri
ve malum biyoloji beni tanıyamadığım bu kişi olmaya itti
ve sürekli sinirli bir hâldeyim.
Sürekli âdeta.
Kendi sanat çalışmalarımın bir kısmını
günümüz sistemlerinin
bu yöndeki eleştirisine yöneltmek istiyorum
ama kafam bebekten önceki gibi çalışmıyor, aptallaştım.
Ve bir daha asla zeki, mutlu ya da zayıf olamayacağımın
derin korkusunu yaşıyorum.
Sürekli onunla evde olmayı seviyor musun?
Harika olmalı.
Ya evet. Bayılıyorum.
Anne olmaya bayılıyorum.
Yedi, sekiz.
Vay.
Iy.
Bak... Eve bak.
Eyvah.
Acıktım.
Seni yiyeceğim.
Ödümü patlattı.
Aya kadar!
Aya!
İyi misin?
Dört, beş.
Ördek olanı hani?
Nerede?
Hayır!
Biliyorsun.
Bir, iki, üç, dört, beş,
altı, yedi, sekiz,
dokuz, on.
Kızlık çağınızın başlarında bir ateş yakarsınız.
Onu körükler, onunla ilgilenirsiniz.
Her pahasına onu korursunuz.
Bir ışık dağına dönüşmesine izin vermezsiniz
çünkü bu bir kıza yakışmaz.
Onu gizli tutarsınız.
Yanmasına müsaade edersiniz.
İşte bu noktadan, bu ateşten
yaratıcı olabilir, savaşabilir
ve dünyada yer edinebilirsiniz.
İşte bu ateşten yeni bir şey ortaya çıkarabilirsiniz.
Kendinizin yeni bir hâlini
ya da dünyaya getirmeden önce var olmayan yepyeni bir insan.
Bir gün gözünü bile kırpmadan yüzünüze işeyecek bir insan.
Kamyonu görmeye gidelim.
Hadi gidelim.
Nerede o?
- Ne nerede? - O...
- Kamyon mu? - Evet.
Sokağın ilerisinde.
Sokağın ilerisinde mi?
Evet.
- Kamyon orada mı? - Evet.
Onu yine sokağa getirmeliyiz.
- Öyle mi? - Evet.
Yeşil kamyonun olduğu sokağın yanına gidiyorlar.
Arkasına çıkmış.
Öyle mi yapmış?
Çok güçlü görünüyor. Kesin yapar.
Hayır.
Yo, başka yere döndü.
- Daha yukarı. - Daha mı yukarı?
Ne kadar yukarı?
- Ay kadar yukarı. - Ay mı?
İçeri giriyoruz.
Buraya mı?
Evet, buraya giriyoruz işte böyle.
- Evet. - Gidebiliriz.
Bize hayır diyemezler.
Hayır diyemezler. Aynen öyle.
- Selam Norma. - Okyanusta da.
Bazı ayrıştırıcılar suyun temizlenmesine bile yardımcı olur.
- Mini Kitap Kurtları. - Vay.
Tahmin bile edememiştim.
Lanet olsun.
En sevdiğim bisikletle çıkıyorum gezintiye
Gördüklerimi anlatayım sizlere
Sıcak bir yaz günü pedal çeviriyorum göl kenarında
Çıkıyor tam karşıma
Kocaman gagalı ufacık bir ördek
Gözleri bezelye gibi
Tüyleri ise pembe...
Diğer annelerle arkadaşlık etmekten hoşlanmıyorum.
...su kayağında
Nesi var bu ördeğin böyle?
Bu ördeğin nesi var böyle?
Nesi var...
Sırf ikimiz de anne olduğumuzdan
başka bir kadınla arkadaşlık yapmak hazin.
Bu ördeğin nesi var böyle?
En sevdiğim arabayla çıkıyorum gezintiye
- Gördüklerimi anlatayım... - Tabii
güzel, akıllı ve komik bir kadınla tanışıp
arkadaş olursam
Mini Kitap Kurtları nefretiyle yakınlaşırız.
Patenleri giyip sekiz çizerken
- Hayır. - Gördüm yediğini...
Nesi var bu ördeğin böyle?
Bu ördeğin nesi var böyle?
Nesi var bu ördeğin böyle?
Bu ördeğin nesi var böyle?
Vedalaşma vakti geldi çattı
Dostlarımıza elveda
Eşlik ettiğiniz için teşekkürler
Şükürler olsun.
Çok eğlendik ama son şarkımıza geldik
Elveda...
Zarah Beverly.
Sana da elveda...
Caden.
Elveda...
Lanet! Lanet, lanet, lanet!
Anne!
Bir daha gelmem...
Senin ağzına ederim.
Dünyanın en kötü annesiyim.
Acaba... Affedersiniz.
İçki eşliğinde resim sever misiniz?
Sanatçısınız, değil mi?
Bunu ben mi söyledim?
Anne-bebek yogasında konuşmuştuk.
Kısacıktı ama. Jen.
- Resim filan mı yapıyorsunuz? - Hayır.
Daha çok çepeçevre sanat yapardım,
- heykeller ve hazır malzemeler. - Enstalasyon gibi mi?
Kulak misafiri oldum da. Büyük bir sanatseverim.
- Öyle mi? - Evet. Evet.
- Öyledir. - Ben de.
Şehirde yaşarken her gün öğle aralarımı Modern'de geçirirdim.
Modern'de eserlerim sergilenmişti.
- Vay. - Vay.
Sanki üzerinden bir ömür geçmiş gibi...
- Evet. - Tabii.
- Aynen. - Kesinlikle.
- Anlıyoruz. - Evet.
Striptizciydim...
Hiç inanır mısınız?
Keyifliydi ama sadece kısa bir süreliğine yani...
Eski zamanlar işte.
Evet. Evet.
- Hay Allah. - Tabii.
Uyuması için onu eve götürmem gerek.
Ha, evet. Doğru.
Evet.
- Tamam. - Belki haftaya görüşürüz.
Tabii. Yoruldu.
Ya, elbette.
Evet.
- Çok tatlı. - Evet.
Biliyorum.
- Vay be. - Bayıldım ona.
- Eğlenceli biri. - Değil mi?
Öyle.
"İyi geceler, iyi geceler, şantiye ahalisi.
Kocaman şantiyede gözü pek kamyonlar iş başında
var güçleriyle."
Ayaklarını yıkamışlar.
"Uzanıyor, çekiyor, kaldırıyor,
direkleri gökyüzüne savuruyor.
Oflayıp puflamayı bırakın millet."
Bu ne?
Koca dişlerine bak.
Nerede?
"Her biri esneye esneye girip yatağa güzelce bir uyku çekecek sonra."
Ben de esniyorum.
Aşağı inebilir miyim?
Uykucuk zamanı, unuttun mu?
Hayır.
- Hayır. - Lütfen?
Hayır.
- Hayır. - Yorulmadın mı?
- Tüm... - Hayır.
- Tüm araçlar yoruldu. - Hayır.
- Evet. - Hayır.
Baba kim?
Hayır, hayır, hayır. Hadi.
Hadi. Hadi.
Tamam.
- Tekrar yatalım. - Hayır.
Yok bir şey. Evet, biliyorum.
Yok bir şey.
Sessiz fare oyununu oynayacağız.
Sessiz fare oynamak ister misin?
Sessiz fare olabilir misin?
Şeker.
- Tatlım. - Hayır.
Hayır.
Uyumaması benim hatam.
Ona kızmamalıyım.
Herkes söylemiş olsa da dinlemedim
çünkü göğsümde uyurken yarattığı ısıtıcı hissi hoşuma gidiyordu.
Tüm kitaplarda yazdığı gibi, uyuklamaya başlamışken yatırmalıydım.
Bu sayede hayatı boyunca harika uyku alışkanlığı olurdu.
Benim de daima temiz mutfağım ve güzel cinsel yaşamım olurdu.
Hayat muhteşem olurdu.
Ama şimdi her şeyi berbat ettim.
Şimdi ne oldu?
Belki kıpırdamazsam beni görmez.
Seni seviyorum.
Ham.
Seni seviyorum.
- Seni seviyorum. - Seni seviyorum.
Seni seviyorum.
Anne.
Atçılık oynayalım.
Tamam.
Dut ağacının etrafında
Gelinciği bir şey kovalamış
Maymunun çok hoşuna gitmiş
Pat diye fırlamış gelincik
Güzel oluyor mu?
Anne tüylü.
Ne?
Hiç de tüylü değilim.
Anne tüylü.
Nerem tüylü?
Burası.
Aman ne hoş.
Bugün de hangi cehennem seni bekliyor?
Beyaz saçlar çıkmış.
Bir sürü beyaz saç ve birkaç...
yeni kırışık.
Peki.
İşte geldiğimiz nokta.
Peki.
Cımbız bulayım.
Baba, baba, baba.
Selam ufaklık.
Tüh ya. Bal-tereyağı.
Valla bazen bir hayatım olduğunun farkına varılmıyor sanki.
Gecenin on birinde bir otel odasında oturup
rapor hazırlamaktansa
evde sizinle olmayı tercih ederim.
Ne sinir bozucu.
Gerçekten öyle oldu.
Güzel bir hafta geçirdik. Mini Kitap Kurtları'na gittik.
Mini Kitap Kurtları.
- Sevmiyordun ya hani. - Seviyorum.
Hâlâ hayatta mısın ihtiyar tüy yumağı?
Tüy yumaklarından bahsetmişken...
- Ne? - Bilmem. Yok.
- Ne? - Konuyu hiç açmamalıydım.
Ya, olmaz. Anlat. Ne var?
Şey işte...
Bilmiyorum. Perimenopozun bazı tuhaf yan etkilerini yaşıyorum.
Emin değilim.
Tuhaf tüyler çıkıyor gibi.
Meme uçlarını mı diyorsun?
Hayır.
Bilmiyorum. İyi hissetmiyorum.
Koku alma duyum arttı sanki,
hamileliğimdeki gibi.
Mesela kedinin poposu pis kokuyor.
Kedinin poposu bana da pis kokuyor ama.
Dişlerime bak.
Ne kadar sivriler?
Doğru. Kesinlikle.
Ne tuhaf.
Tatlım. Gerçek bu.
Kafandan uydurmamışsın.
Kes.
Hep bir sorunun var sanıyorsun.
Hastalık hastası olmak böyle bir şey.
Bir gün haklı çıktığımda üzülürsün.
Bu gömleği en son ne zaman yıkamıştım ki?
Düşleri yaşıyorsun.
Evet, hiç olmak istemediğim ev hanımıyım.
En zor kısmı da sürekli intihar nöbeti tutmam.
Sanki başımı bir saniyeliğine çevirsem
ya prize çatal sokacak ya da uçurumdan atlayacak.
Onu o berbat kreşteki berbat kadınlara bırakmaktan iyidir.
Böyle söylemen üzücü oldu.
Onu uyandırırsan gırtlağını sökerim.
Tamam. Tamam.
İstediğinin bu olduğunu düşünmüştüm.
Artık galeride geç saatlere kadar kalıp
tuvalette sütünü sağarken ağlamıyorsun.
Öyle istemiştim, istiyorum. Sadece...
Belki yarı zamanlı bir işe girebilirim.
Hesabı tutturamayacağız.
Bir bakıcıya ödeyeceğimizden daha fazla kazanma olasılığın...
Şey, belki okula başlayınca.
Evet. Anaokuluna kadar dayanmalıyız.
Evet.
Sonra diyorum ki...
şikâyet etmeye ne hakkım var?
Bütün gün bebeğimle evde kalabilmek nimet.
Şükretmeliyim.
Bir anlamı olur mu bilmem ama onunla her gün evde kalmak için her şeyi yapardım.
Öyle sanıyorsun
fakat garanti ederim yapmazdın.
- İki, üç! - İki, üç!
- Bir, iki, üç! - Bir, iki, üç!
- Bir, iki, üç. - Üç.
Peşimizden geliyorlar...
Tamam.
Sırada ne var?
Banyo zamanı.
Ben hallederim.
Çok sağ ol.
Kimler baba banyosu ister?
- Ben. - Pekiyi!
- Evet! "Oley, baba banyosu!" de. - Teşekkürler.
Baba banyosu.
Aynen öyle.
- Baba banyosu. - Baba banyosu.
Ben de banyo yapacağım.
Tatlım?
Tost getirebilir misin? Acıkmış.
Tatlım, bardağını alır mısın?
Ellerim dolu.
Tatlım, kurutucuya havlu atar mısın?
Isıtır mısın?
Ne?
Yok bir şey.
Sen yokken bunları her gün tek başıma yapıyorum.
- Ne oldu? - Yok bir şey.
Anne, baba.
Anneceğim ve babacığım.
Hey.
- Duymuyor musun? - Ne?
Bir şey yapsana!
Al ufaklık. Uyu.
- Hayır. - Tamam mı?
Uyu.
Anne!
An...
Kahve yaptın mı?
Hayır, henüz değil.
Yapacak mısın?
Elbette.
İki ölçek mi?
Ben üç koyuyorum.
Dün gece biraz şeydin...
Şirret mi?
Şey...
sen söyledin, ben değil.
Evet.
Geceleri şirretim.
Geceleri dönüşüyorum.
Doğru değil.
Güle güle baba.
Baba dönecek mi?
Evet, dönecek.
Tam dört gecelik uykunun keyfini çıkar.
Ya tatlım.
İdare edebilir misin?
Evet, çaresine bakarım.
Çıkan tuhaf tüyleri falan dert etmeyi bırakmalısın.
Haftanın kontrolünü eline al...
anlarsın ya, düzene koy.
Okuduğum bir makalede
akıl sağlığının anahtarı düzendir diyordu.
Bir plan yapacaksın, bir program hazırlayacaksın
ve işin gibi yaklaşacaksın.
Mutluluk bir tercihtir.
Deneyeceğim.
- Tamam. - Tamam.
"Hoşça kal baba." de.
Hoşça kal baba.
Hoşça kal!
Küçük bir parça yapacağız ve şimdi...
bu parçasını yaptım, sonra da...
HAYVAN DUYULARINA SAHİP İNSANLAR
SİVRİ, KESKİN DİŞLER KÖPEK Mİ, VAMPİR Mİ?
Anne!
Efendim.
Aman Tanrım.
Siz de nereden çıktınız böyle?
Merhaba.
Sizin köpekleriniz mi? Ay, merhaba.
Anne.
Evet. Sanırım uslular.
Evet.
- Selam. - Bunlar kimin köpekleri?
Bilmiyorum.
Kime aitler?
- Sizin mi? - Hayır.
- Kimsenin değil mi? - Çilek kokuyorsun.
Çilek kokuyorsun. Sahiden.
Sizinle geliyoruz.
Haydi.
Köpekleri kovalayalım. Hadi.
Yakalayalım!
Yakala!
- Büyük köpekler. - Beklesenize!
Bizi bekleyin!
Yetiştik!
Haydi!
Şuraya bak.
Çok aşağıdalar.
Yakalayacağız. Hadi.
- Taşıyayım mı? - Evet.
Tamam. Hadi.
Yakalayalım! Haydi!
Düştük.
Gün gelir...
Evden ayrıldığımda muazzam bir unutuluş yaşandı.
Zira çocukluğumu unutmak, onu atlattım demekti.
O güzel sahilde söyleriz...
Ama şimdi anılar tekrar ortaya çıkıyor.
Kutsanmışların hoş şarkılarını...
Ve ruhumuz artık kederlenmez
Geride kalanlara...
Annem anlatmıştı,
Avrupa'da meşhur bir şarkıcı olacakmış,
ama uzak durup bizi dünyaya getirmiş.
...gün gelir
O güzel sahilde buluşuruz...
Başka ne gördük?
Gün olur...
İşte şurada var.
Yeşil.
Yeşil ne?
Tamam. Sanat günü düzenleyeceğiz, tamam mı?
- Niye? - Çok eğlenceli olsun diye.
Bu boyaları koyacağız.
- Dikkat et. - Bir sürü hem de.
Bir sürü, tamam.
- Şu-- Hangi renk bu? - Turuncu.
- Turuncu. Aferin. - Ve yeşil.
Ve... sarı.
Ne boyayacaksın?
Ne yapacaksın?
Daire.
Evet. Parmaklarını sokup boyayı tam hisset.
- Tam... - Evet.
...burada.
Harika.
Tamam. Çok güzel.
Evet.
Şahane.
- Ne yapacaksın? - Süreceğim.
- Harika. - Daha çok boya.
Harika. Bayıldım.
İyi misin?
- Evet. - İyi misin tatlım?
- Gidip daha çok-- - Hayır, hayır, hayır.
Hayır, duvara olmaz.
Özgürsün.
Bugün kural yok.
Çok yaratıcı.
Asıl ben senin yanağına dokunacağım.
Teşekkürler. Çok güzel oldu. Teşekkürler.
...her tarafa.
Harika. Kağıda yap.
Gel, kağıda yap.
Popoma süreceğim.
Bebeğim...
Öyle yapmasan olur mu?
Hayır, hayır, hayır, hayır!
Hayır, hayır!
Bu ördeğin nesi var böyle?
Lanet!
Annemin ölmeden önceki anıları neden aklıma gelip duruyor?
Neden şimdi?
Lanet olsun!
Histeriğim.
Hormonların etkisindeyim ve histeriğim.
Ot...
tütsü, bal.
Biraz küf aroması. İnanılmaz.
Hep böyle mi koku alıyordum yoksa dikkat mi etmiyordum?
Ya da...
Sebzeler çok medeni.
Evet.
Köpekler sebze almaz.
Bak.
GELGİT GALERİSİ
BİLİNMEYEN ESERLER
ŞUBAT - NİSAN SERGİDE
ENSTALASYON SANATÇISI, L'ARSENAL'DE CESUR BİR DÜŞSEL MANZARA RESMEDİYOR
Sizsiniz demek.
Hayır.
Durun. Hayır!
Anne dün gece garip bir rüya gördü.
Verandada yemek ister misin?
Evet.
Kediyi dışarı salma.
Ay tatlım, tatlım.
Iy. Nereden buldun?
Hayır. Yere koy.
Yere koy. Iy, ıy, ıy.
Iy.
Tavşan.
- Hadi. - Niye?
- İçeri geçelim. - Niye?
Ellerini yıkayacağız.
- Niye? - Tamam. Pislendiler.
- İstemiyoruz-- - Pis.
Hayır, onlara dokunmuyoruz, değil mi?
Ne aradığına dair
bana daha fazla fikir verebilirsin.
Kadınların hayvana dönmesi, dönüşüm, başkalaşım alanında
herhangi bir şey.
Proje hazırlıyorum.
Bilimsel bir bakış açısı arıyorum.
Ya da... metafizik.
“Efsanevi etnografya” olarak sınıflandırılmış şu kitap var
ama gerçekten epey bilimseldir.
Sihirli Kadınlar İçin Saha Rehberi.
Duymuş muydun?
WANDA WASSERSTEIN, PHDA SİHİRLİ KADINLAR İÇİN SAHA REHBERİ
Teşekkür ederim Norma.
- Giriş yapacağız. - Evet.
"Bu konuyla tanışmam tesadüfen oldu.
Kadınlığın efsanevi düzeyde
tezahür etme biçimleriyle ilgileniyordum.
Peru'nun kuş kadınları yağmur ormanlarındaki uzun dallarda yaşar,
sopalar ve kamışlardan
karmaşık ve nefes kesici yuvalar inşa ederdi."
PERU'NUN KUŞ KADINLARI
"Kuş kadınların 60'lı yaşlarında tüyleri ve gagaları çıkardı,
ama bu ancak çocukları büyüdükten sonra olurdu.
Kuş kadınlar hayatlarının son dönemlerini ağaçtan ağaca uçarak,
en hoş ötüşlerini oluşturarak ve uçmayı öğrenerek geçirirdi."
Anne, kaka.
Kaka.
Eyvah...
- Fırında makarna. - Fırında makarna, harika.
Bir tane daha.
Biraz da fırında...
Köfte.
- Bölüşür müsün? - Ne dedin?
Fırında makarna bölüşür müsün?
Evet, bölüşeceğiz. Aynen öyle.
Sanırım anemiğim.
Pekâlâ. Al bakalım bebeğim.
Yiyelim.
- İşte. - Çatal lazım.
İşte burada.
Eyvah.
Çok iyi, değil mi?
Köpek olduk, değil mi?
Erkek çocuk sahibi olmak ne eğlenceli.
Oğlumla biz de köpekçilik oynardık.
Çok eğlenceli gelirdi, bayılırdı.
Çocuğunun olduğunu bilmiyordum.
Gitme Norma.
Oğlunu anlatsana.
Küçükken çalışıyor muydun?
Doğru seçimlerin hepsini yaptın mı?
Farklı yapacağın bir şey var mı?
Bana sırlarını anlat.
Baba.
Sütümüz bitmiş.
Öyle mi?
Evet. Beş kilo çiğ et kalmış ama süt bitmiş.
Gel bakalım ufaklık.
Kapıyı kapatır mısın?
Sütümüz nasıl biter ki?
Çünkü içtin.
Evet de biliyor muydun?
Biliyor muydum?
Sütümüzün bittiğini biliyor muydun?
Bilmiyorum.
Bu da ne demek şimdi?
Bir haftadır yaptığım ilk duş.
Üç kere markete gittim
ama dört gündür yıkanmadım.
Açıkçası sütün bittiğini bilmiyordum
yoksa alırdım.
Ama oğlumuzla süpermarkete gidip
süt alabilirsin.
Hazır gitmişken bana tampon al
çünkü kanamam başlayacak
ve yoğun olacak sanırım.
Tamam.
Bu kadarı yeter. Yuh.
Şahane.
- Hayır. - "İnşaat sahası tamamen kapatıldı."
Hayır. Hayır.
"Bugün bitti, ışığı kapatın.
Harika iş çıkardınız."
Hayır.
Uyumayacak mısın?
Uyu lütfen.
- Hayır. - Lütfen uyu.
Uyumayacağım.
Hayır.
Yatak asla olmaz.
Nitro motorlar.
Sonra görüşürüz enayiler.
Yattı mı?
Senin sıran.
Beni istemiyor.
Seni istememesi umurumda değil.
Her gece ben pışpışlıyorum,
hem de 200 yıldır her gün
ve mahvoluyorum.
Senin yapman gerekiyor. Pışpışlama sırası sende.
Pekiyi.
Bilesin diye, "pışpışlama" ifadesini sevmiyorum.
Tamam. Tamam. Tamam.
Hayır. Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır.
Hayır, hayır, hayır, hayır.
Özür dilerim.
Özür dilerim. Ben...
Bana ihtiyaç duyan ya da bana dokunan başka bir şey istemiyorum.
Burada.
Ne o?
Baksana.
Buradan çıkmalıyız.
Ayrılalım.
Gitme.
İster misin...
bilirsin ya?
Yok ya.
Özür dilerim. Öyle demek istemedim.
Biraz... Biraz kaba oldu.
Çok ağrım var da.
Tahmin bile edemezsin.
- Tamam. Bilmiyordum. - Şey...
Ve ayrıca artık sekiz meme ucum var, iğrenmenden çekiniyorum.
Hayır!
“Hindu mitolojisinde Sarama bir dişi köpektir,
savaşçı-tanrı Indra'ya hizmet eder.
Pençeli tüm yaratıkların anasıdır.
Yunan mitolojisinde kimera, evcil ve anaç olan her şeyi temsil eder.
Yavruları emzirip ev işleriyle ilgilenen
ve aynı zamanda da
canavar niteliklerine sahip olan bir keçidir."
Anne?
YENİ ÇALIŞMALAR
Annem hayatta olsaydı
ona bazı ciddi sorularım olurdu.
Nasıl başa çıktı öfkeyle,
yapmadığı şeylere karşı buruklukla?
Etrafındaki erkekler ne yapacağını bilmezken
kaç kadın kendi yüceliğini erteledi?
Annelikten hiç pişman olup olmadığını sorardım.
Şimdi nereye? Memelilere mi?
Olur.
Oraya mı gitmek istersin?
Memelilere gitmek istemiyorum.
İnanamıyorum.
- Sensin. - Selam Jen. Vay canına.
Seni vahşi doğada görmek çok tuhaf.
Bağlam dışında yani.
- Merhaba. Ben Jen. - Merhaba Jen.
- Tanıştığımıza sevindim. - Ben de öyle.
Bu hafta bebek yogasında mı yoksa yürüyüşte mi olacaksın?
Yok, başka sefere.
Kaka.
- Peki. Başka sefere. - Oldu.
Tamam. Hadi çocuklar.
Biraz daha dinozor kemiği görelim mi?
O da neydi öyle?
Mini Kitap Kurtları'ndan bir anne.
Sanırım bir farkındalık yaşıyorum.
Ne farkındalığı?
Bence artık sanatçı değilim.
Ya tatlım.
Niye üzülüyorum ki? Üzülmüyorum.
Hayır, hayır, hiç de-- üzgün görünmüyorsun.
Çünkü ben...
her gün yapmadığım, sanatçı olarak geride kaldığım
şeylerin listesini tutuyorum.
Sanırım yaptığım şeye odaklanabilsem
çok daha fazla mutlu olurdum.
Bunu-- Bunu anlayabiliyorum, evet.
Ve olabileceğim en iyi anne olmaya ve onunla geçirdiğim anlardan
keyif almaya odaklanmalıyım
çünkü hep böyle sürmeyecek.
Çok çabuk büyüyor.
Eyvah.
Hem ayrıca...
Sanatçı olmak yapabileceğin en aptalca
ve en bencilce şey âdeta.
Doğrusu gerçekten utanç verici bir iş.
Her şeyi oluruna bırakmak insanı rahatlatıyor.
- Güzel. - Evet.
Şu anda onunla olmaya odaklanıyorum.
Tamam.
Yani istediğin buysa tabii.
Evet.
Tamam.
O güzel sahilde söyleriz...
Anne.
Kıl, kan ve kemiktenim ben.
İçgüdü ve öfkeyim.
Yalnızca gecenin havasını bilirim.
Tek bir düşüncem var.
Ben bir hayvanım.
Kafatasını parçalayacağım.
Kan! Kan, kan, kan!
Üf, kan!
Bir zamanlar kızdım, sonra kadın oldum,
gelin, anne
ve şimdi de bu olacağım.
Nereye gittin?
Koşmaya çıktım.
Kafamı boşaltmam lazımdı.
Yalın ayak mı koştun?
Çok kirlenmişsin.
Girebilir miyim?
Tabii.
Ben bir kadınım.
Ben bir hayvanım.
Hem yeni hem de eskiyim.
Utanıyordum ama artık utanmayacağım.
- Tamam. Güle güle de. - Güle güle.
Babana el sallar mısın?
- Güle güle baba. - Güle güle baba.
İşte gidiyor.
El salla.
- Güle güle. - Evet.
- Eğlenmeye gidelim mi? - Ne?
Böyle yapalım mı?
Köpek gibi davranalım mı?
Hayır, hayır, hayır. Olmaz öyle!
Sincap. Yakalayalım.
Haydi.
Belki de mutluluğun sırrı budur.
Sadece hayvanız.
Teknede mi saklanıyorsun seni şapşal köpecik?
- Kulak yapayım mı? - Evet.
Senin için.
Bak. Şuna bak.
Köpekler kendi yataklarında mı yatar?
Evet, orada yatarlar.
Peki köpeklerin emzikleri var mı?
Hayır.
Şapşal.
Tamam.
İyi geceler köpekçik.
Sana göstereceğim
Aptallığa cesaret etmeyi
Çevir diğer yanağını
Pes et öylece
Bir sürü suşi yiyip bahşiş bırakma
Aptallığa cesaret et
Hadi bakalım.
İşte.
Selam Norma.
Bak bebeğim, Norma bu.
Burası sessiz alan.
Kitap tavsiyen için teşekkür etmek istedim.
Tam aradığım şey olduğunu söylemeliyim.
Sadece işimi yapıyorum.
Bakın kedi ne getirmiş.
- Selam hanımlar. - Selam.
Bugün köpek oldu.
- Elbette. - Tabii.
- Şirin. - "Otobüsün Tekerleri"ni söylüyoruz.
- Buyur. Sana tuttum. - Sağ ol.
Otobüsün tekerleri dönüyor da dönüyor
Dönüyor da dönüyor, dönüyor da dönüyor
Otobüsün tekerleri dönüyor da dönüyor
Kasabanın her yerinde
Sen artık sen değilsin.
Cuma sabahki yürüyüşümüzde bize katıl, olur mu?
- Evet. - Evet.
Yok, yürüyüşe çıkmıyorum.
Hayır, endişelenme.
Çok uzun yürüyüşler değil.
Hava çok ısınmadan erken saatlerde birkaç kilometre.
Berbat bir şey.
Çok komiksin. Ya, çok komiksin.
Şu sıra fazla yürüyemiyorum.
Nasılsın? Dokunabilir miyim?
Elbette.
Çilek kokuyorsun.
Çilekli şampuan.
Ne dedin?
Pardon, koku alma duyum şu an çok güçlü.
Hiç söyleme. Bu sabah çöpün kokusundan kustum.
Hamile olduğun için.
Her şey orada başlıyor.
Genetik yapımızda bir değişiklik oluyor.
Anne olduğumuzda meydana gelen hücresel değişimden bahsedilmiyor.
Evet, kimse bahsetmiyor.
Kimse bir daha trambolinde zıplayamayacağınızı da
söylemiyor ama. Değil mi?
Üstelik bize inandırılan annelik kavramı
tam bir saçmalık.
Kimseden hiçbir destek görmeden
her şeyi kendi başınıza çözmeniz beklenecek.
Devletten annelik yardımı almayacaksınız.
Popüler kültür sizinle alay edecek.
Kendinizi berbat bir anne gibi hissetmenizi sağlayacak
ürünler tasarlayan milyar dolarlık bir endüstri var.
Ama cidden, tebrik ederim.
Yani kesinlikle haklısın.
Berlin'de yaşayan kardeşim iki yıllık ücretli doğum izni aldı.
Vay canına.
Bunları tekrar yaşayacağıma inanamıyorum.
Doğum.
Harbiden çok yoğun duygu.
Daniel nasıl olacak sence?
Hep ilk doğumumun hikâyesini
ve doktorun dönüp "Bebeği çıkarma vakti." deyişini anlatır.
Ve alnımda bir damar çıktığını.
Vahşi bir hayvana dönmüşüm.
Evet, vahşi hayvan.
Aman Tanrım, evet.
Kocam da aynısını dedi.
Hayvani sesler çıkarmışım.
Az kalsın bayılıyormuş.
- Yani kanla arası iyi değil de... - Evet, doğru.
Büyük sırrın bizim tanrı oluşumuz olduğunu hiç düşündünüz mü?
Ne?
Hayatı biz yaratıyoruz ya.
Hayatı biz kuruyoruz.
Çok güçlüyüz.
Erkekler kesin bizden korkuyor. Kendine bak.
Tam şu anda kemikleri gelişen mucizevi bir tanrıçasın.
Gayet güçlüyüm.
- Vay canına. - Evet.
Sanırım tam anlayamadım.
Oyun işte. Köpekçilik oynuyoruz ve çok seviyor.
Köpek kaplarından mı yiyor?
Bazen.
Evet, bazen yepyeni şeylerden yiyoruz,
gerçek köpek tarafından kullanılmamış.
Ve tasma mı takıyor?
Şey, evcilleştirilmek istedi.
Ben karşı çıktım ama...
- Pekiyi. - Ve köpek yatağında yatıyor.
- Şimdi ne var? - Hayır, o ama uyuyana kadar
saatlerce yatmam gerekmiyor.
Ona sadece biraz hırlıyorum,
sonra kendi başına yatağa giriyor
ve emziği olmadan uyuyor.
Mucize.
Bak, eleştirmek istemiyorum ama
kafasını biraz karıştırıyor olabilir mi?
Onun mu yoksa senin mi?
Yapma. Biraz garip olduğunu kabul etmelisin.
Hayır, etmiyorum. Sorun ne anlamıyorum.
O uyuyor, ben de iki yıldır ilk kez uyuyorum
ve bol bol egzersiz yapıyorum bu sayede.
Uyandığımda sırtım artık ağrımıyor böylece.
Yani biraz eğlenmeye çalışıyorum.
Ne ara böyle huysuz oldun?
- Boynumu ısır. - Ha?
Boynumu ısır.
Tamam.
Konuşabiliyor musun?
Hav!
Aferin.
- Hav konuşması. - Al bakalım.
Çalıştığımız ufak bir parti numarası.
Doğru, şu köpek olayı.
Dışlanmış mı hissettin tatlım?
Hayır.
Al bakalım.
- Yalvar. - Olmaz.
Yalvar.
Aferin.
Ya, bir sus.
Seni doyurduk ya salak hayvan.
Salak hayvan.
Kedicik, kedicik.
Seni çatıya atıp orada açlıktan ölmeye bırakacağım.
Belki çatıdayken bir atmaca gelip pençeleriyle yakalar da
gökyüzüne çıkararak
çok yükseklerden
paletli ağır iş makinelerinin parçalanmış cesedinin üzerinden
defalarca geçeceği derin bir taş ocağına bırakır.
- Tünel nerede? - Orada. İşte tünel.
Düdüğü çalacak.
Deh deh!
Merhaba.
Deh deh!
Tavsiyene uyup bir plan yaptım.
- Harika. - Evet.
Gelip baksana.
Tamam. Pazartesi jimnastik oyun alanı.
Salı günü Mini Kitap Kurtları, en sevdiğim.
Çarşambaları anne-bebek yogası.
Perşembe boş gün. Bak!
Cuma ise çocuklar için doğa yürüyüşü.
Resimleri gördün mü?
- Vay canına. - Evet.
- Olmuş. - Çünkü bunu yapacaksam
kendimi gerçekten adamalıyım, değil mi?
- Doğru. - Doğru.
Mezun olduğum okuldan arkadaşlarımla
bu akşam buluşacağımı söylemiştim ya?
Evet. Evet, çocuğa ben bakacağım.
Kendi çocuğun olunca bakıcılık sayılmaz.
Neyse işte. Anladın sen.
Uyutma görevi bende, sen ise yetişkinlerle yemek yiyeceksin.
Evet, saat dokuzda. Normalde yediğimden dört saat geç.
Otobüsün tekerleri dönüyor da dönüyor
Dönüyor da dönüyor, dönüyor da dönüyor
Sanki ironik bir şekilde göz kırpıyor.
Anlamadım.
Bu ironiyi fark etmek için belli bir geçmişten geliyor olmanız gerek.
Benim yazım gibi sosyal medyayı inceleyen bir çalışma zordur.
- Tarafsızlığımızı yitirdik. - Doğru.
Bir kadının gününü anlatan bir video üzerinde çalışıyorum.
Aynı mekânda aynı günü canlandıran bir oyuncuyla
yan yana 24 saatten fazla zaman geçiriyorum.
Mastürbasyon, tuvalet yapıyor.
Hangi kadının o kadın olduğu nasıl bilinecek?
Kesinlikle.
Dâhiyane tarafı da bu.
İzlenmenin ne olduğu.
İzlenmeyen kimse var mı?
Vay canına. Gerçekten çok ilgi çekici.
Bir şey üzerinde çalışıyor musun?
- Ben mi? - Hı hı.
Yok, hayır.
Bir şey üzerinde çalışmıyorum.
Hayır.
Bu akşam nefis bir levreğimiz var. Beyaz şarapla servis ediliyor.
Ayrıca horoz mantarı ve eğrelti otu kullanılan ev yapımı cavatelli var.
Komik olan nedir?
Evet.
Oğlumla aramızda bir eğrelti otu esprimiz var.
Onlara beğreti otu diyoruz.
Orada olmanız lazım. İki yaş peltekliği var.
Eğrelti diyemiyor.
Cavatelli alabilir miyim? Ama horoz mantarı olmasın.
Evet.
Ben şey alacağım...
- karalahana salatası. - Ne?
Karalahana salatası.
Ne?
Karalahana salatası.
Ve bir Manhattan daha.
Peki size?
Kuzu alayım.
Naya?
Liliana ne yapıyor?
- Altı yaşına mı girdi? - Evet.
Müzik akademisinde birinci sınıfta.
Keman ve çelloyu çok seviyor.
Büyüyüp serpilmesine şahit olmak inanılmaz.
Vay canına.
Bunları dengelemek hiç zor olmuyor mu,
annelikle sanatı yani?
Pek sayılmaz.
Christie olmadan yapamazdım.
Dadıma şükürler olsun.
Ama...
sanırım işim sayesinde daha iyi bir anneyim.
Evet.
Kendimi kaybetmedim, anlatabiliyor muyum?
Ha, Freida...
Kurucu Hibesi başvurusu.
- Yaptın mı? - Ucu ucuna.
- Gece ikide gönderdim. - Ne?
Tam bir salak gibi.
Sen?
Ben haftalar önce yaptım.
Şimdi bekliyoruz.
Ben başvuruda bile bulunmadım.
Ne yapacağım?
Eminim herkes başvurum ne durumda merak ediyordur.
- Pardon. - Yeni geldik.
Masa hazırlamak ne kadar sürer
- diyordum. - Ne yapıyorsun?
- Ne istersek. - Bakın ne diyeceğim?
- Bir daha restoranı sen seç. - Lahananız efendim.
Bunu hep yapıyorsun.
- Hayır, o... - Esasen daha ziyade
- meditasyon olarak bakıyorum. - Doğruya doğru.
Sergi, ömrümüzün en önemli sanatsal olayıydı.
- Öyle görmüyorum. - Evet, ama hep zıt fikirdesin.
Evet, bence biraz abartı.
Abartmayı seviyorsun. Yani...
...kitle çöptü ve sanat olarak ne vardı?
Bence harika geçti.
Zen ineğiyim.
Zen ineğiyim...
huzur verici yeşil
çayırlıkta.
Alabilir miyim...
Bu karalahana.
O denli...
bastırıyor ki...
tüm duyguları,
öfke ve hayal kırıklığını.
Sindirdiğimi sanıyordum
ama hâlâ bir yerlerde içimi kemiriyor.
Eskiden böylesine yetenekli olduğum...
bu kadın...
büyük fikirleri olan cesur genç kadın da
içimde duruyor...
bağırsaklarımda...
karalahanaya gömülü hâlde.
Doğru anı kolluyor.
Ya da öldü belki.
Boğuldu.
Ben işte buradayım...
bu lanet olasıca
güzel restoranın güzel aydınlatmasında
böyle...
orta yaşlarda, çökmüş anne...
sohbete katacak zekice bir şeyi olmayan...
önemsiz.
Jermaine'in Armature'deki enstalasyonunu gördünüz mü?
Art Lucerne'deki gece sergisini merak ediyorum.
- Ben de. Birlikte gitmeliyiz. - İkisi de inanılmazdı.
Evet. Ama bana güvenip...
Evet, bana güvenip kendini özgür bırakmalısın.
Eminim bir lens bulabilir...
sergi için kim aldıysa.
- Değer sadece artıyor. - Kesinlikle.
Karalahana iyi gelmedi.
Kahretsin ya!
Aman Tanrım.
Vajinamla ceviz bile kırabilirim.
Yok artık... Ne?
Kaçıp asla geri dönmemek istiyorum.
Bir daha asla saçımı taramak istemiyorum.
Kokmak istiyorum.
Sanatçı olmak istiyorum
ve kadın
ve anne.
Yani bir canavar.
Canavar olmak istiyorum.
Iy, iğrenç.
Anne.
Bebeğim?
Tamam.
Aşağı in.
Oldu.
Bebeğim?
Küçük bir çocuk gördünüz mü?
- Sarışın. - Hayır.
Tamam.
Bebeğim?
- Buradasın. - Merhaba.
Hey. Hey.
İşte buradasın.
Annenden böyle saklanamazsın.
Benden öyle saklanamazsın.
Sayı sayıyordum.
Sayıyordun. Biliyorum, biliyorum.
Kedi öldü ama beni aramadın bile.
Epey travmatik bir sabahtı.
Merdivenler kan olmuş, onu gömmek zorunda kaldık.
Ama... ama yardım edebilirdim.
İşleri kendi başıma yapmakta epey iyileştim sanırım.
Ya.
Ama bazı şeylere oldukça netlik kazandırdı.
Ne gibi?
Hiç iyi değilim.
Sanatçı olmaktan vazgeçmek istediğimi
söylediğimde beni hemen destekledin.
İstediğini söylemiştin.
Hayır, hemen kabul ettin, hiç itirazın yokmuşçasına.
Yaptığım işte iyi olduğumu ve bırakırsam
yazık olacağını söyleyerek
biraz cesaretlendirsen iyi olurdu.
Bir gün geri döneceğimi söyle. Ama sadece gülümsüyorsun.
Hayır, gülümsemedim.
Çünkü içten içe tam da her zaman istediğin şeyi elde ettiğini biliyordun,
evde oturan bir anne olmamı...
- Dur orada. - ...tıpkı annen ve annesi gibi.
Senin için kârlı. Senin de işin var, benim de.
Fakat benim işimde ücret ve tatil günü yok,
takdir yok, üstelik iç çamaşırlarını yıkamak da dâhil.
Öyle demedim. Hapis gibi hissettiriyor.
Hapisteymiş gibi mi hissediyorsun?
Benim nasıl hapsolmuş hissettiğime dair fikrin var mı?
Kendimi 1950'lerden kalma bir evlilikte buldum.
Tek yaptığım oğlumuza,
sana ve lanet kediye bakmak.
İşten ayrılmak senin fikrindi.
- Ben önermedim. - Hayır, kabul ettim,
ama neyi kabul ettiğim hakkında hiç fikrim yoktu.
Yardım almadan herkese bakmak için hayalini bırakmak zorunda kalan
yalnız bir ebeveyn gibi hissedeceğimi fark etmemiştim.
Ne diyeceğimi bilemiyorum.
Böyle hissettiğini bilmiyordum.
Böyle olsun istiyorum mu sanıyorsun?
Annemle evli olmak istediğimi mi sanıyorsun?
Evime girdiğim anda senin burukluğunu hissetmek istemiyorum.
Madem bu kadar mutsuzdun
bana neden söylemedin?
Aklını okumamı mı bekliyorsun?
Bana her şeyin yolunda olduğunu söylersen
her şeyin yolunda olduğunu düşünürüm.
İşinden ayrılmak ve sanatçılığı bırakıp
oğlumuzla evde kalmak istediğini söylersen
ben "Tamam." derim.
Seni desteklediğimi düşünürüm.
Bu yaptığın pasif-agresif bir saçmalık.
- Hayır. Peki. Ama-- - Hayır, hayır, hayır.
Sen de evlendiğim kişi değilsin.
Evlendiğim kişi, önemli olmayan şeyleri oluruna bırakırdı.
Aşırı dirençliydi.
Esrarengizdi ve kitap okumak gibi konulara
heyecan duyardı.
Vay be, buna inanamıyorum!
Hayır, moral bozucu. Benim için de moral bozucu.
Bu noktaya nasıl geldiğimizi gerçekten bilmiyorum.
İşte geçen günümü veya gelişmeleri öğrenmek yerine
lanet olası Mini Kitap Kurtları'nı merak etmekle çok meşgulsün.
Evlendiğim kıza ne oldu ya?
Ne oldu bana ilham veren,
bu dünyaya yeni ve ilginç yollarla meydan okumamı sağlayan kıza?
Karıma ne oldu?
Doğumda öldü.
Anne.
Bence...
ayrılmamız lazım.
Kafam çok karışık.
Yaptığımız anlaşma artık bana iyi gelmiyor.
Benim... Uzak kalmaya ihtiyacım var.
Bilmiyorum hiç...
Bilmiyorum...
hissettiklerimi veya ihtiyacım olanları ama...
karanlıklara dalıp kendimi tekrar bulmam
gerektiğini biliyorum.
Çocuk sahibi olmaktan pişman mısın?
Hayır...
değilim.
Ama zamanı geriye alabilseydim karşılıklı oturup
bu ebeveynlik işini yapmanın daha adil bir yolunu bulurdum.
Ben buna açık olurdum.
Özür dilerim.
Ben de.
Baba?
Ne oldu bir tanem?
Treninle oynasak ya.
Babamı istiyorum.
Çuf çuf.
Tünel nerede?
Trene tekme mi attın sen?
Ne...
Trene mi kızdın?
Ne yapıyorsun öyle?
Gel buraya canım. Alayım seni.
Gel buraya.
Tamam, yok bir şey.
Evet.
Seni seviyorum.
Bunu artık istemiyorum.
Bu bizden değil.
Sanmıyorum.
Ne?
Sen bana vermiştin.
Hiç sanmıyorum.
Bak, katalog kartı yok.
Bu kitabın nereden geldiğini bilmiyorum, ama biz bunu alamayız.
Çocuklarım küçükken durumlar nasıldı hatırlıyorum.
Ben de bir şeyleri karıştırmamakta zorlanıyordum.
Yıllardır uyumuyorsun, değil mi?
Karınları, dişleri ağrıyınca,
kötü rüya gördüklerinde sarılıyorsun.
Ne yapacağını şaşırmak için yeterli.
Bana pek anne gibi gelmemiştin.
Fark etmedin mi?
Diğer kadınların gözlerine bakıp parıldayan bir ateş görürsün.
Aman Tanrım.
Evet, acı, fedakârlık,
türün devamı için
vazgeçtiğin her şeyin ortak bağı.
Düşündüğümden çok daha kuşatıcı oluyor.
Evet, seni değiştiriyor...
ve bağlıyor bazı...
ilkel dürtülere.
Teşekkürler.
Kocanla aranızda ne geçti?
Korkunç bir dinamiğin içinde sıkışıp kalmıştık.
Evde annelik yapıyordum, belki de buna uygun değildim,
o ise dışarı çıkıp dünyaya karışan bir işçiydi.
Bundan kurtulmam gerekiyordu.
Ve bu hafta kediyi öldürdüm.
Bu da bana duygusal açıdan çok iyi olmadığımı...
fark ettirdi.
Balığı ölüme terk ettim.
İyi niyetli ihmal.
Lanet fanusu temizlemek istemedim.
Kazara Percy'yi kaçırdım.
Biliyorum, biliyorum, biliyorum.
Dur, Percy kim?
Muhabbet kuşu.
Harika haber. Gerçekten harika.
Tamam.
Muhtemelen fazla eşya koydum
ama ihtiyaç duyduğun her şey olmalı.
Çantada.
- İyi eğlenceler. - Tamam.
Seni özleyeceğim.
Bir şey lazım olursa ararım.
Güle güle.
Pekâlâ ufaklık.
Tamam.
Babanın meşhur soslu makarnası, tamam mı?
Onu koyayım, su getireyim...
ve biraz da Parmesan peyniri.
Hay aksi!
Ufaklık.
İyi misin? Ne...
Koluma bulaştı.
- Ne oldu? - Koluma bulaştı baba.
Ne? Koluma bulaşmış. Tamam. Dur sileyim.
- İyi misin? - Evet.
Ne oldu?
Düştü ve ben onu kırdım.
Düştü ama sen mi kırdın onu?
Bu pek anlamlı gelmiyor.
Şunu doğru düzgün yapayım.
Oldu.
Tamam. Kanepeye geçmek ister misin?
Burada oturur musun?
Baban harikalar yaratıyor.
Öyle değil mi?
Kanepenin altında da iki tane var.
Ha, evet.
Şurada.
Evet.
Bebeğim gelmiş!
- Gel bakalım. Selam. - Böyle.
- Öyle mi? - Evet.
Ya, seni görmek çok güzel.
Yoruldum.
Farkındayım.
Nasıl geçti?
İyiydi.
- Öyle mi? - Çok iyi geçti, değil mi bacaksız?
Değil mi?
- Zordu. - Zordu.
Gerçekten zordu, yalan söylemeyeceğim.
Evet.
Senin yalnız başına zamanın nasıl geçti?
- Gerçekten muhteşemdi. - Ya.
Evet.
Bir proje için yeni bir fikir buldum.
Evet, süper. Şu an odaklanmış durumdayım.
Hiç zamanım yokken
bu kadar verimli olabilmem inanılmaz.
Sağ ol.
Evet.
- Keseyim mi? - Evet.
- Yardım? - Hayır.
- Öyle mi? Tamam. - Bunu kesme.
Çünkü üzerinde şurup var.
Onu mu istiyorsun? Evet, götür bakalım.
Babanla vedalaşır mısın?
- Güle güle baba. - Güle güle ufaklık.
- Görüşürüz. - Güle güle.
Güle güle anne.
Anne gitmiyor.
Cumartesi sabahı mı bırakayım?
Evet, olur.
Bana hâlâ alışamadı.
Sanki kaçırıldığını düşünmüş gibi hissettim.
Değişir.
Bilemiyorum. "Bu hüzünlü apartman binasında
diğer üzgün adamlarla birlikte yaşayan bu garip adam da kim?" der gibiydi.
Yeni boşanmış babalarla dolu yemin ederim.
Çocuklar havuzun etrafında şaşkın şaşkın oturuyordu.
Görünürde hiç anne yoktu.
Krem getirmeyi kimse akıl etmediği için
güneşten yanan çocukları düşündüm de.
Tüh, krem aklıma bile gelmedi.
Cumartesi görüşürüz o hâlde.
Evet.
Kaç yumurta almak istersiniz?
Seni çok özledim!
Anne!
Topu kovalayışına bak.
Çok şapşalca, değil mi?
Anne.
Tutar mısın... İki tane oldular.
Köpeğe dokunabilir miyim?
- Merhaba. - Merhaba desene.
Hangisine bakalım? Ufağa mı?
Haydi gidelim. Merhaba.
Teşekkür ederim.
Selam, merhaba!
Merhaba! Sizin mi?
Köpekleri severiz de...
Şimdi de...
Köpek oldum.
Hayır, köpek değilsin.
Bu ne?
Görüyor musun?
Tüm renkleri görüyor musun?
Kırmızı, sarı, turuncu, yeşil.
- Saymayı biliyor musun? - Bir, iki,
- üç, dört... - İki, üç, dört, beş!
Trende beş kişi mi var?
- Evet. - Çok kişi varmış.
- Bir şey söyleyeyim mi? - Evet.
Annen olmayı seviyorum.
Seni seviyorum. Çuf çufları seviyorum.
- Seni... - Çuf çufları seviyorum.
Evet.
Anne?
Korkmanı istemedim.
Eve döndüğümü bilmeni istedim.
Nereye gitmiştin?
Biraz yalnız kalmaya ihtiyacım vardı,
ben de ormanda yürüyüşe çıktım.
Geri dönmeyeceksin sanmıştım.
Her zaman döneceğim.
Ben sonsuza kadar senin annenim
ve her zaman döneceğim.
Dönüp seni omuzlarından tutarak
haykırmak istiyorum.
Neşende ısrarcı ol.
Zaman kısa.
Bunu sadece kendin için yapma.
Benim için de yap.
Her zaman anneliğin bir zayıflık olduğunu düşünmüşümdür
ama annelik bundan çok daha ilkel ve aktif bir şey.
Muhtemelen bir insanın ölüm dışında yaşayabileceği en şiddetli deneyimdir.
Sağ ol.
Bir çocuğun ilk eylemi, onu yaratan kadına karşı şiddet uygulamaktır.
Anne yine de çocuğunu
evrende bilinen en güçlü sevgiyle sever.
Bu şey içimizi parçalayarak çıkıyor.
Kan, dışkı ve sidiğe bulayarak
bizi tam anlamıyla ikiye bölüyor
ya da bıçakla bizden kesilip alınıyor.
Organlarımız sonra geri takılıp dikilmek için çıkarılıyor.
Yani, hayır, annelik güneş ışığı, bebek pudrası, küçük şekerlemeler
ve dantelli elbiseler değildir.
Annelik çok acımasızdır.
Biliyorum, biliyorum, şey oldum...
Sensin bu.
Ölü kuş orada bile değildi.
- Teşekkür ederim. - Çok teşekkürler.
- Selam. - Aman Tanrım!
İyi ki geldiniz.
- Teşekkür ederim. - Aman Tanrım.
Beni çok etkiledin.
- Parçası olmaktan onur duydum. - Teşekkür ederim. Sağ olun kızlar.
Teşekkürler.
Oldu.
- Selam. - Selam.
- Selam, iyi ki geldiniz. - Vay canına.
Bu çok güzel olmuş,
özellikle de banliyöler için.
Bu sergiye bayıldım.
Çok provokatif. Tam seni yansıtıyor.
Teşekkür ederim.
Charlotte Ghibli'nin geçen yılki işlerini hatırlatıyor
ama bunu iyi anlamda söylüyorum.
Türetilmiş değil de sanki söyleşi gibi. Anlatabiliyor muyum?
Affedersiniz.
Gelmişsin!
Başardın.
Çağırdılar, yanıt verdin.
Naya'yı gördün mü?
Onu şehir dışına çıkardığımıza inanamıyorum.
İyi misin?
Pek değil.
Anlayamadım.
Anlayamadın mı? Neyi?
Göremedim.
Yani evde olmakla nelerden vazgeçtiğini göremedim.
Ah, doğru.
Yani şu yaptığına bir bak.
Sanki tamamen gözümü kapattığım
bu evrene yönlendirilmiş gibiyim,
dillendiremediğin onca şeye.
Evet.
Hayretler içindeyim.
Sana büyük saygı duydum.
Sana bundan vazgeçmemeni söylemeliydim.
Mahvettim.
Mahvettim, özür dilerim.
Çok tuhafsın...
Seni seviyorum.
Tamam.
Gidip bakıcıyı rahatlatayım.
Seninle geleceğim.
Hayır, hayır, lütfen.
Mini Kitap Kurtları'ndaki annelerle buluşursun.
Sokağın karşısındaki bardalar.
Emin misin?
Evet, bu gece senin geçen.
Ayı nasıl ses çıkarır?
Bazen oğluma baktığımda
nerede başlayıp nerede bittiğini anlayamıyorum.
O denli benim bir parçam ki.
Birbirimizin parçasıyız.
Siz ayı olun.
Sen ayı ol. Ben olayım.
Tamam, ilk kim olsun?
Sen.
Hayvan olmak böyle bir şey olsa gerek.
Ayın altında sıcak mağaramıza doluşup
sıcaklığımızı korumak için tek bir yaratığa dönüşüyoruz.
Uyuyacak mısın?
Her zaman böyle olmuştur ve böyle olmaya devam edecektir.
Geri yatmak istedi.
Uyku zamanı.
Tamam. Tamam. Çok iyi.
- Olmuyor. - Beni dinle.
- Evet. - Yapabilirsin.
Annen yaptı.
Onun annesi yaptı.
Şimdi çabalama sırası sende.
Gücünü bul.
Çünkü kızınla tanışma vakti geldi.
Şimdi!
Hadi.
Oldu.
Alt yazı çevirmeni: Taner Yılmaz fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!