30 yıldan fazla süredir hiç bu kadar adaletsiz
bir dava gördüğümü hatırlamıyorum.
-Size şimdi söyleyebileceğim...
şey, artık özgür bir insansınız, Bay Harris.
Bu dava kapanmıştır.
-Tebrikler, dostum.
Senin adına daha mutlu olamazdım.
-Onu serbest bıraktılar!
Jack Harris 14 yaşındaydı
yetişkin olarak yargılandığında
ve tecavüz ve cinayet suçlarından
mahkum edildiğinde dokuz yaşındaki yerel kız
Katrina Walters'ı,
27 yıl önce.
Harris bugün serbest bırakıldı,
çünkü orijinal davadaki kanıtlar
ciddi şekilde yanlış yönetilmişti.
İşte anlaşma.
Senin için bir banka hesabı açtım,
ve paranın transfer edildiğini onayladılar bile.
Ve...
işte yeni telefonun.
-Vay be.
Koğuşta ara sıra kapaklı telefon gördüm ama bu...
-...bu çok çılgınca.
Hepsini senin için kurdum.
Sadece-- sadece ekrana dokun.
- İlk olarak ne yapmak istersin?
-Ah, adamım...
Bilmiyorum faydalı olur mu ama,
eğer beni annemi görmeye götürürseniz minnettar olurum.
Çiçeklerim, onları besleyebildiğimden daha hızlı soluyor.
Sanki güneş ışığını yok saymayı tercih ediyorlar.
-Sen hiçbir zaman çiçek bakmakta iyi olmadın.
-Yardımcı olabilir miyim?
-Anne. Benim, Jack.
-Ne? Jack mi?
-Evet, evet. Benim.
Sonunda beni serbest bıraktılar.
Kanıt buldular. Beni özgür bırakan gerçek kanıt.
-Bir daha buraya asla gelme!
Belki de bu kasaba senin için uygun değil.
Hepsi bilim karşıtı, geri kafalı
aptallar ve onların fikrini değiştirebileceğini sanmıyorum.
-Burası benim evim.
-Tek bildiğim yer,
hapishane hariç, tek bildiğim yer burası.
Başka nereye gidebilirim ki?
-Artık paran var dostum.
Her yerde yaşayabilirsin.
-Anlamıyorsun.
Hapishaneye girmeden önce, burada harika bir hayatım vardı.
Onu geri istiyorum.
Tek istediğim, beyaz bir çit,
güzel bir eş, mükemmel bir itibar,
ve kendi mutluluk versiyonum.
Herkesi masum olduğuma ikna etmeliyim.
Artık bir şey kanıtlamak zorunda değilsin.
Bunu mahkemede yaptık.
-Bir adamı hapishaneden çıkarmak,
onun özgür olduğu anlamına gelmez.
-Adam itiraf etti!
Yaptığını itiraf etti.
Ve onu serbest bıraktılar.
-Merhaba. Seni televizyonda gördüm.
Tebrikler.
Bunu mu söylemem gerekiyor?
-Tabii. Neden olmasın?
-Sana ne getirebilirim?
-Bira, herhangi bir tür.
Her şey içinde olan bir cheeseburger.
Yani, tüm malzemelerle.
-Hemen geliyor. -Hmm.
♪ Demiryolu raylarında el ele yürüdük ♪
♪ Kaybettiğimiz ve eksik olan şeylerden konuştuk ♪
-Üzgünüm ama,
yöneticim gitmenizi istiyor.
-Bir saniye bekle.
Masum olduğum kanıtlandı.
-Sana inanıyorum ama... bu benim elimde değil.
♪ Sevdiğimiz yerlere doğru batıya sürdük ♪
Gerçekten gitmen gerek.
Polisi arattırma bana.
♪ Biz daha az masumken ♪
Hayır, bu--
♪ Sadece Tanrı bilir ♪
-Sandığınız kişi değilim.
Gerçekten.
♪ ...üzerimizde kıyafetlerimiz vardı ♪
♪ Ama senin yolculuğa çıkacak bir adam olduğunu biliyorum... ♪
♪ Tatlım, seni kurtaracak bir kızım ♪
♪ Kanun adamı seni yakaladığında ♪
♪ Mmm ♪
Merhaba. -Merhaba.
-Kendini evinde hisset.
Senin yerini farklı hayal etmiştim.
Öyle mi? Nasıl?
-Her zaman beyaz iki katlı bir ev gördüm--
bir havuz ve bir...
gül bahçesi.
Hayal kurmak için hapiste bolca zaman var.
Merak ettiğimden değil ama...
senin mi burası?
Evet, eskiden sahibi için çiftlik işçisi olarak çalışırdım.
O öldükten sonra bana bıraktı.
-Vay be.
Şanslısın.
Bak...
Biliyorsun, tüm hapishane ziyaretlerimde,
sana söylemiştim Trina'yı öldürenin
bana yakın biri olduğunu düşündüğümü.
Sana bunu hiç söylemedim...
ama sanırım bu babam olabilir.
O sabah...
Trina'nın cesedini bulduğumda...
birinin suç mahallinden ayrıldığını gördüm,
ama kimin olduğunu hatırlamıyorum.
Ve hatırlamak için çok uğraştım.
Psikologlara, danışmanlara gittim.
Eski öğretmenlerimle bile konuştum,
ama o sabahla ilgili başka bir detay
hala hatırlayamıyorum.
Umarım hatırlamama yardımcı olabilirsin.
-Bunu nasıl yapabilirim?
-O onun bakıcısıydın.
Benim hatırlayamadığım şeyleri hatırlayabilirsin.
Tek başıma yapamam.
Ailemin yüzünden bütün o süreyi çektin.
Seni dışarı çıkarmaya yardım edeceğime yemin ettim.
Bunu başardım.
Şimdi senden rica ediyorum... bana yardım eder misin?
-Tabii ki sana yardım edeceğim.
Bir şeye yardım edebilir miyim?
-Giyin.
-Bir şey denersen, seni balık gibi keserim
ve bunu nefsi müdafaa derim.
Onları önde giy.
Seni kamyonetime götüreceğim.
Arka koltuğa bineceksin.
Koşmaya ya da bağırmaya çalışırsan...
-bu sadece işleri daha kötü yapar.
İşkence etmekten çekinmem.
Buna gerek olmayacak.
Başıma gelecekleri kabul ediyorum.
Hadi.
Arkaya geç.
-Hayatım her gün tehlikedeydi
son 27 yıldır.
Hücre parmaklıklarına dönük, tek göz açık
uyumak zorundaydım,
Ve dua ederdim ki
en azından bir şansım olsun
gelecek olan kimseye karşı.
Korkuyu bıraktığınızda çok daha fazlasını görürsünüz.
Beni korkusuz olduğuna inandırmayı mı bekliyorsun?
Bu saçmalık.
Ne var, küçük kızım?
Nereye gittin, baba?
-Baba biraz iş yapmaya gitmek zorundaydı.
Sen geri yat, tamam mı, tatlım?
Yakında evde olacağım.
Tamam. Çabuk dön.
-Beni bir yerlere götürüp öldürmeyi planladığını biliyorum
ve öldürmeyi.
İlk değilsin.
Ve açıkçası, benim için sorun değil.
Her zaman geçmişimle gömüleceğimi beklerdim.
Neden bunu bu kadar kolaylaştırıyorsun?
Anlamıyorum.
Bunu kabul edeceksin
ve beni öldürmeme izin vereceksin, bu kadar mı?
Eğer bu kasabaya biraz huzur, biraz kapanış getirirse,
öyle olsun.
Ama bil ki bunu yaparsan...
gerçek katil hala dışarıda olacak.
Gerçekten hala masum olduğunu mu iddia edeceksin?
-Zaten beni öldüreceksin.
Bunun doğru olduğunu bildiğimden, itiraf etmez miydim sanıyorsun?
-Eğer kafamı karıştırmıyorsan
ve beni öldürmemem için kandırıyorsan.
-Pekala, buradayım.
Yap.
-Burada mı istiyorsun?
Benim için sorun yok.
-Devam et.
Kafama bir kurşun sık.
Gerçeği bilmediğin sürece sorun yok.
Ve seni kimin gönderdiğini söylemeni isterim ki
bunu kabul ettiğimi.
Sana hiç sorun çıkarmadım
oysa ki çok kolay bir şekilde
o silahı senden alabilirdim.
-Evet, tamam, sert çocuk.
Neden itiraf ettin lanet olsun?
-Günlerce sorgulandın mı hiç durmaksızın...
bir tutuklama odasında, ne yemek ne de gün ışığı,
hatta bir bez bile olmadan?
Bayılmamam için sadece birkaç damla su.
Bir köpeğe bile böyle davranılmaz.
-Ya o köpek küçük bir kızı öldürdüyse?
-Ben kimseyi öldürmedim.
Sadece o odadan çıkmam gerekiyordu,
bu yüzden onlara duymak istediklerini söyledim.
Hakim ve jürinin gerçeği bulacağını düşündüm...
ama yanılmışım.
Eğer benim celladım olmayı
ve aklı başında birini öldürmeyi haklı çıkarabiliyorsan...
buyur yap.
Devam et.
Yap.
Ama yapmadan önce kendine sor.
Küçük bir kızı öldürebileceğime inanıyor musun?
Gözlerime bak.
Senin de küçük bir kızın var. Anlayabilirsin.
Bunu yapabilir miyim?
-Bilmiyorum.
Lanet olsun!
Kamyonete geri dön!
Arka koltuğa geç!
Hayır, ben-- önde oturacağım.
Bu kelepçeleri çıkarabilir miyim?
Bu gece kasabadan gitmen iyi olur.
Eğer yüzünü Huntsville'de görürsem,
tetiği çekerim.
-Sana yalan söylemedim ve şimdi de söylemeyeceğim.
Gitmiyorum.
Gerçek katili bulup adımı temize çıkaracağım,
bu kasabadaki insanlara kim olduğumu kanıtlayacağım.
-Tamam. Ölmek istiyorsan? Bana uyar.
Ama bil ki seni öldürmek isteyenler,
başka birini bulacaklar.
Ve onları durdurmayacağım.
-Dürüstlüğün için teşekkür ederim.
-Benimle oyna, Jack.
-Bulunan cesedin Isabella Chen olduğu
doğrulandı.
-Şerif Jones, Jack Harris yeni serbest bırakıldı.
-Bu, ciddiyetle değerlendirdiğimiz bir olasılık.
-Huntsville'de bir çocuğun öldürülmesi ilk kez
onun mahkumiyetinden bu yana olmadı.
-Peki, Huntsville'de değil,
ama Walker County ve çevresinde başka cinayetler oldu.
-Nasıl olur da bu adamı
serbest bırakırsınız?
-Burada hemen sonuçlara varmayalım.
[TV'de] Huntsville Emniyeti her türlü çabayı gösterecek.
[TV'de] O kesinlikle suçlu!
Kendi annesi bile biliyor--
Burada ne için olduğumu biliyorsun sanırım.
-Tabii ki biliyorum.
Gece yarısı ile sabah sekiz arası neredeydin,
iki gece önce?
-Şey, gece iki civarında,
memurlarınızdan biri beni uyandırdı, kelepçeledi,
beni kasaba dışına götürdü, beni öldürme niyetiyle.
Şanslıydım ki, bu kararından vazgeçti.
-Bu bir çeşit şaka mı? -Hayır, efendim.
Şaka yapmakta hiç iyi olmadım.
Ve yalan söylemiyorum, Katrina Walters'ı
öldürdüğümü söylediğim günden beri.
-Tüm gece boyunca senin memurlarından biriyle
olduğuna inanmamı mı bekliyorsun?
-Hayır efendim, tüm gece değil.
Beni sabah 3:30 civarında motelde bıraktı,
sonra doğruca yatağa döndüm.
Saat dokuz civarına kadar gayet iyi uyudum.
-Avukatı geldi.
Bunu sana Dennis mi yaptırdı?
Kahretsin.
-Beni müşterime götür.
İyi misin?
Sana zarar verdiler mi? -Hayır.
-Bir şey söylemedin, değil mi?
-Sadece gerçeği söyledim.
-Seni buradan çıkarıyoruz.
-Rahat ol, danışman. Onu serbest bırakıyoruz.
Ama en iyisi kasabadan ayrılmasın.
Bu kadar mı, Jones?
Bu katil herifi serbest mi bırakacaksınız?
-Herkes sakin olsun.
-Biz bu numarayı yemiyoruz, Şerif!
-Yeter artık!
-Sizi temin ederim ki sorumlu olanı bulacağız.
-Adalet talep etmeyecekseniz, biz edeceğiz!
Lucy, senin onun evinde kalabileceğini söyledi
başka bir şey bulana kadar.
-Vay...
Ne? Onun evi mi?
Hayır, bunu yapamam.
Pekala, başka ne söyleyebilirim bilmiyorum.
O ısrar etti.
Dinleyin millet.
Burada durup size
zaten bildiğiniz şeyi söylememe gerek yok.
Hepimiz hemfikiriz ki
bu kasabada bir komplo var
ve Jack Harris'i korumayı seçiyor.
Ben buna katlanmayacağım.
Biz de katlanmayacağız!
-Hepinizin
gözlerinizi dört açması ve daha dikkatli olması gerekiyor
ki bu herifi duvara çivileyelim!
-İyi misin?
-Evet, evet, iyiyim.
Bak, burada kalmam gerçekten güvenli değil.
Kasabanın dışında bir motele gidebilirim,
ya da bir ev kiralayabilirim.
-Artık çok geç. Odanı zaten hazırladım.
Endişelenecek bir şey yok.
Ailem kasabanın diğer tarafında yaşıyor.
Kalıyorsun.
Bu sefer ne yaptın?
-Dennis ile hurdalıkta oyalanıyordum,
ve bir metal parçasında kendimi kestim.
-Her zaman sakar bir yaşlı aptal oldun.
-Tamam. Pekala. Hadi, gel.
-Umarım bir gün...
her şey daha iyi olacak.
Senin ve benim için daha iyi olacak.
İyi Tanrı bize adaletin tadını verene kadar,
bu olamaz.
Ve biliyorum ki çözmemiz gereken bir sürü şey var...
ve çözeceğiz.
Ama henüz değil.
Hadi gel.
Şerif Jones burada.
Ebeveynlerinizin yerinde
biraz araştırma yapmamız lazım.
Eğer babanız sorumluysa,
o evde sakladığı bir şey olmalı.
-Bunu yapmaya hazır olduğundan emin misin?
Sonuçta onlar hâlâ ailen.
-Hazırım.
-İstasyondaki sahneyle ilgiliyse,
özür dilemeyeceğim.
-Bununla ilgili değil.
Kocan ve kardeşiyle
özel konuşmam lazım.
-Ethan'ın ne yapması gerektiğini batırdığını
ve senin de bu işte rolün olduğunu bilmediğimi
düşünüyorsan, hem körsün
hem de aptal. Söyleyeceğin her ne varsa, bu evde
duymam gereken en önemli kişiyim.
İşte yine başladı.
Herkesi sahipleniyor sanıyor.
-Herkesi sahiplenmiyorum, canım.
Sadece seni sahipleniyorum.
Ne diyordun?
-Hepiniz sakin olup işimi yapmama izin verin.
Tek yaptığınız araştırmamı engellemek ve
bu kasabanın insanlarını boş yere heyecanlandırmak.
Şimdi bu katil ve
tecavüzcü pisliği kendi zamanımda halledeceğim.
Sana bir daha söylemem gerekirse,
hepinizin canına okuyacağım
adaleti engellemekten.
[TV'de] Isabella Chen'in
otopsi sonuçları...
...az önce açıklandı.
Boğazı kesilmiş ve tecavüze uğramış.
Sağ bileğinde ve sol ayak bileğinde
mücadele izleri var.
Isabella geride babası Jayce'i bıraktı.
Neredeyse birebir bir kopyası
27 yıl önceki Katrina Walters'ın.
-Şimdi sana daha da sert gelecekler.
-Evet, bunu tahmin etmiştim.
-O aile için çok üzülüyorum.
Ne yaşadıklarını tam olarak biliyorum.
-Bir çocuğun ölümünden daha kötü bir şey yoktur.
-Ölüm yoktur.
-Benden bir şey saklamıyorsun, değil mi?
-Ne hakkında konuşuyorsun?
-Neden bana bakamıyorsun?
Her göz teması kurmaya çalıştığımda,
başka tarafa bakıyorsun.
-Bu doğru değil.
Sen, bisikletin var mı?
Muhtemelen biraz zaman alacak
bu sürüş işini anlamam,
bu yüzden bu arada...
bisiklet sürerim diye düşündüm.
-Evet, garajda bir tane var.
-İyice aradığınızdan emin olun.
Saç, kan, hatta deri izleri.
-Ofisini kontrol edeceğim.
-Ben garajdan başlayacağım.
Al, bunları giy.
-Ne halt ettiğini zannediyorsun?
-Ben sadece bir şey arıyordum.
-Benim ofisimde mi?
-Doğum belgem bulmam gerekiyordu.
-Ne için?
-Seni ilgilendirmez.
-Benim ofisimde dolaşman
beni de ilgilendirir.
-Ben ve Trina'nın eski fotoğraflarını topluyorum,
ve odalarımdan birinde özel bir alan yaratıyorum,
çocukluğumu ve diğer şeyleri anımsamak için.
Doğum belgem bunun önemli bir parçası.
-Biz konuşmadık bile...
Ne kadar uzun zaman olduğunu bilmiyorum ve-- ve birden buraya mı geldin?
Bu şekilde mi?
-Sadece ihtiyacım vardı.
-Tamam. Bir şartla.
Benimle tekrar konuşmaya başlarsın.
Sadece anlamıyorum
neden hiçbir tatil ya da doğum gününde uğramadığını...
Bu kalbimi kırıyor, kızım.
-Bana öyle deme.
Daha önce söyledim sana, Bill.
Sadece kendime biraz zaman ayırmam gerekiyordu.
-Üç yıl olacağını söylememiştin.
-Koluna ne oldu?
-Bu mu?
Bahçeyle uğraşıyordum ve kaydım,
ve makas beni iyi bir şekilde kesti.
Bu-- bu aptalcaydı.
-Annem hep bahçeyle uğraşır sanıyordum.
-Hayır, öyle değil.
Burada bütün ağır işleri ben yaparım.
Gerçek şu ki, ben buranın sert olanıyım.
Annen mi?
Hı.
O-- o içten içe yumuşacık bir kedi gibi.
Doğru.
-İyi misin?
Evet.
-Ah! İşte aradığım şey buydu.
Annen arabada bekliyor.
Ona bundan bahsetme, tamam mı?
Her gün beni tekrar arayacak olmasını istemiyorum.
Sana daha sık ulaşacağım.
-Söz mü? -Evet.
-Bir şey buldum.
Kanı yıkamaya çalışmış gibi görünüyor,
ama hepsini çıkaramamış.
Avlanır mı?
-Hayatında bir gün bile avlanmadı.
-Bunu yanımıza alalım. Isabella'nınkiyle eşleşiyor mu bakalım.
-Bütün botu alamayız.
Bulursa bir şeylerin ters gittiğini anlar.
Zaten burada olduğumu biliyor.
-Tamam, doğru olanı bulabilir miyim bir bakayım...
Ne yapıyorsun?
Jack?
Ne yapıyorsun?
-Bottan kanı kazıyorum.
-Evet.
Anladım.
Bu puro kesiciyi daha önce görmüştüm.
-Nerede?
-Hatırlamıyorum.
-Puro içer mi?
-Sanırım hayır.
-Çocukken annenle daha mı yakındın?
-Onunla yakındım, ama son birkaç yıldır,
çok kopuk olduk.
-Belki onunla konuşmayı denemelisin.
Yalnız. Belki biraz araştırma yap,
baban hakkında gerçekten ne düşündüğünü öğren.
Kolay olmayacağını biliyorum,
ama onu yanımıza çekebilirsek... bu...
yardımcı olabilir.
Bunu sana söyleyebilecek çok kişi yoktur ama...
Ne yaşadığını tam olarak biliyorum.
-Biliyorum.
Teşekkür ederim.
Minnettarım.
-Sadece bil ki...
seninle birlikteyiz,
ve neye ihtiyacın varsa seni destekleyeceğiz.
-Teşekkürler.
-Ve unutma: İntikam benimdir, diyor Rab.
-Bu buzlu camı görebiliyor musun?
Oldukça güzel.
Onlardan birini bulabildin mi?
Evet.
-Şey- Layla, içeri gir.
Tamam mı tatlım?
Hemen-- hemen oradayım.
Bunu sevmeyeceğini biliyorum,
ama bence o yapmadı.
-O ölmeden önce, babanıza bir söz verdim.
Ona iyi bir polis olmanı sağlayacağıma söz verdim,
ve o evin borcunu ödeyebilmen için.
Sonra eşin ölünce, bu kasabadaki herkesin
seni desteklemesi için elinden geleni yaptım.
Gerçek şu ki, seni seviyorum.
-Sonsuza dek minnettar kalacağım.
Ama--
-Ama hiçbir şey.
Isabella'nın ölümünden seni kısmen sorumlu tutuyorum.
Yapman gerekeni yapsaydın,
bu asla olmazdı.
-Onun nasıl biri olduğunu anlamıyorsun.
O kötü biri değil.
-Anlayabiliyorum.
Anlayabiliyorsun, öyle mi?
Evet, evet.
Eh, hepimizin sırları vardır, değil mi?
Ama seninkisi...
adamım, bu komik bir sır.
-Ne hakkında konuştuğunu bilmiyorum.
-Hiçbir fikrin yok, öyle mi?
Pekala, o zaman sanırım tüm o
hafta sonu Houston'a yapılan gezileri yapmıyorsun,
orada karanlık bir ara sokakta garip bir adamla buluşup
birbirinizin pipisini emmiyorsunuz.
Bu Houston olsaydı önemli olmazdı,
ama sen Huntsville'desin, oğlum.
Teksas tepe ülkesi.
Biz burada eski kafalıyız.
Onu indirmen için üç günün var,
yoksa seni mahvederim.
-Bunu bir laboratuvara götürüp test ettirebilir misin,
bu kan Isabella'nınkiyle eşleşiyor mu diye baksınlar?
-Bunun polis aracılığıyla teslim edilmesi lazım.
-Direkt laboratuvara götüremez misin?
-Hayır.
DNA'yı sadece polisler tutuklama yapmadan önce
teslim edebilir.
Başka kimse edemez.
Bunun potansiyel bir dava için olduğunu söyleyebilirim,
ama nasıl elde ettiğimi sorgulayacaklar.
-Sadece...
onlara gerçeğin hepsini söylememek mi?
-Emin değilim. Ne yapabileceğimi göreyim.
Ama bu konuda haklı olman daha iyi olur.
Hey, iyi misin?
-Onu burada yanıma almak tamamen delilik mi?
Yani, bu süre boyunca ona güvenmek kolay oldu.
Çocukken onunla büyüdüğümü hatırlıyorum
ve bana ne kadar nazik davrandığını.
Ama son zamanlarda farklı düşünmeye başladım.
Çok garip davranıyor.
Ne düşüneceğimi bilmiyorum.
-Onun aklandığını unutmamalısın,
ve kim olsa, masum bile olsa,
27 yıl hapiste kaldıktan sonra farklı davranır.
Ama hâlâ emin değilsen,
gidip kendin ona sormalısın.
Dediğin gibi, onu küçüklüğünden beri tanıyorsun.
-Haklısın.
Teşekkürler.
Tabii ki.
Şey düşünüyordum... uh,
seninle bir şey konuşabilir miyim?
Biraz özel bir şey.
-Uh.
Pekala...
"Hey, anne. Seni görmek güzel.
Uh, hiç yanında olmadığım için üzgünüm
ve tamamen varlığını unuttum."
Bu nasıl bir açılış olurdu?
-Üzgünüm. Sadece biraz yalnız kalmak istedim.
Beni asla anlamayacağını biliyordum.
-Ne istiyorsun?
-Küçükken sen Büyükanneme bakmak için
gitmiştin o ölmeden önce.
Birkaç hafta yoktun, hatırlıyor musun?
-Nasıl unuturum?
-Her gece yatağa gittiğimde,
Babam ve Denny Amca içmeye başlardı.
Ve karanlık şeyler hakkında konuşmaya başladıklarını duyardım.
Bunu yalnızca sen orada olmadığında yaparlardı.
-Ne demek istiyorsun, karanlık şeyler?
-Belirli insanları öldürmek hakkında.
Sevmedikleri veya kızgın oldukları insanlar.
Ayrıca genç kızlara bir şeyler yapmaktan da bahsederlerdi.
-Nereye varmak istiyorsun?
-Babamın...
Bunu yapmış olabileceğini...
Bir gece yatağıma girmiş olabileceğini düşünüyorum,
ama hatırlayamıyorum-- -Hemen orada dur.
Bu kadar uzun süre konuşmadıktan sonra
habersiz geliyorsun
ve babanın belki de...
oh, oh, bunu düşündüğün için seni tokatlamalıyım bile!
Ağzından böyle zehirli şeyler dökülmesine izin verme.
Beni duyuyor musun?
Bu kasabada biri bu saçmalığı duyarsa,
bu aileyi yok eder.
Bu mu istediğin?
-Yok, yok, çok erken.
Zaten yakında eve gitmem lazım.
-Çok erken mi?
-Emeklisin. -Öyle mi?
-O halde eğlenmeli
ve güzel bir hayat yaşamalısın.
-Ben de hep ona bunu söylüyorum.
-Karına emekliliğini mahvetmesine izin veriyorsun.
-Bu konuyu konuşmayacağım.
-Görüyor musun?
Yaptığı bu.
Her şeyi reddeder ve sonunda
çok kızar ve sessizleşir.
Bu şey sana kanser yapar.
-Aynen babama yaptığı gibi.
-Ver şu bardağı. -İşte böyle.
-Aferin.
-Doğru.
Beni o kadar sinirlendiriyor ki...
Ne yapacağımı bilemiyorum.
-Bu yüzden evliyken
ben her zaman kendi sınırlarını bilirdim.
-Hı. -Nasıl yaptın?
Sence nasıl?
O kadını pataklardım.
-Eğer içimdeki şeyi serbest bırakacak olsam...
Geri dönüp dönemeyeceğimi bilmiyorum.
-Hadi, çalışsana, aptal
işe yaramaz YouTube robot ekranı.
Hey!
-Bir YouTube videosu izleyip yemeği hazırlamaya çalışıyordum.
-Ne?
Ne oldu?
-Bana açıklama bile yaptırmadı.
-Hey. Hey, hey.
Hey, üzgünüm.
Üzgünüm.
Hm.
-Sana kahve yapacaktım ama...
çok fazla düğme var.
-Sorun değil. Hallederim.
-Bak, şey, düşündüm de...
Daha fazla detayı hatırlaman için bir yol biliyorum.
-Nasıl yani?
-Geri dönmemiz lazım.
Her şeyin başladığı yere.
Zor olacağını biliyorum, ama eski evin,
o arka bahçe, muhtemelen bir şeyleri tetikler.
-Onu bulduğum günden beri geri dönmedim.
-İyi misin?
-Tam da hatırladığım gibi.
Yabani menekşeler.
Kokularını alabiliyorum.
Bana hatırlatıyor...
-Bunu yapamam.
-Bekle, Lucy.
Beni dinle.
Şu an güçlü olman lazım, duyuyor musun?
Geçmişte olanlar, uzun zaman önceydi.
Şimdi üzerinde bu kadar etkisi olmasına gerek yok.
Daha fazla detayı hatırlayabilirsen,
bizi gerçeğe bir adım daha yaklaştırır.
-O sabah...
Soğuk bir sis çökmüştü.
Önümde sadece birkaç adım görebiliyordum
benden ötesini göremiyordum.
O sırada viski kokusunu aldım.
Ağır ayak sesleri benden uzaklaşıyordu.
Orman boyunca hızlıca.
Kuru yaprakların sesini duyabiliyordum.
Bir adam vardı, bir palto giymişti.
Paltonun rengi neydi?
-Siyah.
-Tamam. Seni koruyorum.
Onu nerede buldun?
-Şurada, tam oradaydı.
Gözleri açık genişti.
Beni görebileceğini düşündüm.
Hâlâ hayatta sandım.
Puro kesici.
Babamın garajında gördüğüm aynı puro kesici.
Tam orada yerde yatıyordu.
Onu nerede gördüğümü biliyordum.
Onundu.
Ne halt ediyorsunuz burada?
Daha da önemlisi, onunla burada ne işin var?
Her neyse.
Komşular şikayet ediyor. Ve izinsiz giriyorsunuz.
Hemen bu mülkten defolun.
-Bana iyi haberlerin var demek?
Henüz yapamam.
Senin yeğeninle ortaklık kurmuş.
-Yalan söylüyorsun.
Onları arka bahçede
Trina'nın bulunduğu yerde buldum.
Evin düzenini sağla. Sonra yapacağım.
-DNA Isabella'yla eşleşti.
-Kendi babam.
Benim ebeveynlerim. Geri çık ve saklan.
Bu tüm vurma nedir?
O nerede?
Merhaba? Bizimle misin? O nerede?
-Neden bahsediyorsun?
Sadece kestiriyordum.
-Ne yaptığını biliyoruz.
Ve nerede olduğunu da.
Ve kiminle olduğunu.
Şimdi o nerede?
-Neden bahsettiğin hakkında hiçbir fikrim yok.
-Bana yalan söyleme, Lucy Jane.
Bu konuda değil.
-Benimle küçük bir çocukmuşum gibi konuşmayı bırak!
Neden bahsettiğini bilmiyorum.
-O zaman neden avukatının arabası senin evinin önünde?
park edilmiş?
-O, Trina'yı öldürmedi. Bu kanıtlandı.
Bunu nasıl söyleyebilirsin?
Adam itiraf etti!
-Zorlama ile yaptırıldı.
-Aklını kaçırmışsın.
-O avukat seni beyin yıkamış.
Adam hasta biri.
Garajında bir sürü çocuk pornosu bulundu, hatırlıyor musun?
-Bu doğru değil. -Tabii ki doğru.
-Hayır. Arka tarafa git
ve bak. -Yalan söylüyorsun.
Davasında bu asla gündeme gelmedi.
-Mahkum edildikten ve hapse gönderildikten sonra keşfedildi
ve bu yüzden sunmamıza gerek yoktu.
Sunmamıza gerek kalmadı.
-Ormanda Şeytani ayinler yaptığı biliniyordu.
Hayvanları katletti.
Ama sen...
Lucy...
Senin neyin var?
Kendi ailene nasıl karşı gelebilirsin?
Kendi kanına?
Burada mı?
-Hayır.
Jack burada değil.
Sadece avukatı buradaydı, ama artık değil.
-Gerçekten yalan söylediğini bilmediğimi mi sanıyorsun?
Aklını kaçırmışsın.
Seni kızım olarak anmaktan utanç duyuyorum.
Hadi gidelim.
-Aile.
-Psst! Gittiler.
-İyi misin?
-Garajında çocuk pornosu bulunmadı, değil mi?
-Neden bahsediyorsun?
Çocuk pornosu mu? -Asla
bulunamadı, değil mi?
Sadece söyle hiç bulunamadı.
-Peki, buldular.
Ama...
benim değildi. Onlar koydu.
Hatırlamıyor musun?
-Hayır, hatırlamıyorum.
Peki ya şeytani ritüeller?
Ormanda hayvanları öldürdün mü?
-Vay, vay.
Bütün bunlar nereden çıkıyor?
-Böyle söylediler.
Ne düşüneceğimi bilmiyorum. Sadece cevap ver.
-Hayır.
Böyle bir şey yapmadım.
Ben şeytan tapıcısı değilim.
Ne?
Sadece bu kadar saçmalığı düşünerek gülüyorum.
-Bunda komik hiçbir şey yok.
Neden bana sırtını döndün
o kanı plastik torbaya koyarken?
-Ne? -Seni gördüm.
Sadece cevap ver.
-Doğru tür bıçağı bulmak için alet kutusuna baktım
onu kazımak için.
İma ettiğin nedir?
-Hiçbir şey.
Zor bir gündü.
Hadi uyuyalım.
-Olan biten ne bu kadar uzun sürüyor?
Garsonlardan biriyle konuşmayı çok seviyor.
Garip.
Ethan.
-Ne istiyorsunuz siz?
-Bu, kurumuş kan örneği.
Kendi laboratuvarınızda test ettik.
Isabella'nınkiyle eşleşti.
Bunu kendiniz de doğrulayabilirsiniz.
-Babamın botuna ait bir yerden geldi bu.
Lütfen.
İyi bir insan olduğunuzu biliyorum.
-Bunu neden düşünüyorsun?
-Yirmi yedi yıl hapiste kaldım,
kötüyü iyiden ayırt edebilirim.
Bu bir kanıt.
Bize inanmıyorsanız kendiniz test edebilirsiniz
ve sonra bunu şerife verirsiniz.
Başka bir küçük kızın ölmesini istemiyorsanız,
bunu alırsınız.
Hadi, Ethan.
Layla ve Isabella arkadaştı.
O çantada ne vardı?
Hiçbir fikrim yok.
Belki bir şeyleri örtbas etmek için birlikte çalışıyorlar ya da...
Bilmiyorum.
Tüm bunlardan nefret ediyorum.
Keşke bir yol olsa da...
hepimiz anlaşabilsek ve birbirimizi sevsek.
-Ne...
bunlar nereden çıktı şimdi?
-Sadece yaşlandım ve yoruldum, hepsi bu.
Bu günlerde işleri bir arada tutmakta zorlanıyorum
bu günlerde.
Sorun değil.
Tanrı bir çözüm sağlayacaktır.
-Evet, doğru.
Bunu laboratuvarla kendim doğruladım.
Orada yazıyor.
Yüzde doksan dokuz eşleşme.
-Bu, Bill Walters'ın botundan mı geldi diyorsun?
-Jack ve Lucy öyle diyor.
-Ama bunu doğrulayamazsın.
-Pekala, hayır...
-Bu, Jack Harris'in kendi botundan aldığı
bir örnek olabilir.
Ya da kendi ellerinden, Tanrı aşkına,
ve senin hiçbir fikrin olmaz.
-Bu kadar zahmete neden katlansınlar ki?
-Bill Walters'ı suçlamak ve Jack'in adını temize çıkarmak için.
Ya da eğer şimdi onunla çalışıyorsa her ikisinin adını.
-Lucy'nin Isabella'yı öldürme işinde
bir rolü olduğunu mu düşünüyorsun?
Bir şekilde ekip olarak mı çalışıyorlar?
Vallahi, bilmiyorum.
Bunu, Bill Walters'ın yaptığına inanmadan önce inanırım.
O adamı 30 yıldan fazla tanıyorum.
-En azından Bill'i getirmek ve onu sorgulamak değer, değil mi?
-Bilmiyorum. Düşüneceğim.
-Hayatımda sürekli tekrar eden bir tema gibi görünüyor.
-Kalkacaksın ve pantolonunu giyeceksin.
Bu herifi sakladığını biliyordum.
İnanılmaz derecede tiksindim.
-Bunu sadece Lucy'yi korkutmamak için yapıyorum
yapabileceklerimle.
-Öyle mi? Nedir o?
-Silahı senden alabilirim.
Üçünüzü de birkaç saniyede indirebilirim.
Ama yaşlı ve güçsüzsün.
Bu yüzden yapmayacağım.
-Ne dersen de, sert çocuk.
Devam et.
Sıkı olduğundan emin ol.
-Yani sonunda
diğer kızımı da öldürmeyi mi planlıyordun?
-Hayır, hanımefendi.
-Yalancı. -Gerçek şu ki ben
kızınıza tamamen aşığım.
-Konuşmayı kes, sanrılı pislik.
-Bunu sadece itiraf ediyorum çünkü sizin için kolaylaştırmayacağımı
şimdi fark ettim.
-Ağzını kapa!
Sür.
Beni dinle. Anlamıyorsun.
Isabella hakkında kanıtımız var.
-Öyle mi? -Evet, bırak beni.
-Bu olmayacak, Lucy Lu.
-DNA kanıtı.
Kan.
-Peki bu sözde kanıt kime karşı?
-Sana söylesem bana inanmazsın.
-Dene bakalım.
-Baba.
-Baba mı?
Baba mı?
Uzun zamandır duyduğum en komik şey bu.
-Jack'i nereye götürüyorlar?
-Her şeyin başladığı yere.
Dur.
Diz çök.
-Canını acıtacak bir şey söyleyeceğim.
Bu yüzden şimdiden özür dilerim.
-Diz çök dedim.
-Kızın ve ben kanıt bulduk
kocanın Isabella'yı öldürmekten
sorumlu olabileceğine dair.
-Ne?
-Şaka yapmıyorum, aptal herif.
Çizmelerinde kan vardı.
Test ettik. Isabella'nınkiyle eşleşti.
Ne saçmalık bu--
Bir daha söylemeyeceğim.
--ne diyor bu?
-Eğil!
Şimdi!
-Beni duymuyor musun? Kocan bir katil.
Ve eğer Isabella'ya bunu yaptıysa,
muhtemelen kendi kızına da yaptı.
Bu...
duyduğum en iğrenç şey.
Onu indir.
-Cehennemde yan.
Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır!
Bırak beni.
-Dur! Şimdi sakin ol!
Dinle.
Bu kadar acı çektiğin için üzgünüm.
Ve umarım bir gün bu acıdan kurtulursun.
Ama ben yapmadım.
Gerçekten.
-Ne?
Neden öyle durup çaresizce bakıyorsun?
Haydi! Yakala onu!
-Bana emir vermeyi bırak, kahrolası!
Ben-şey-ben-- -Kekeme aptalın tekisin
ve her yönden bir başarısızsın.
Git!
-Beni deneme.
Dur.
Dur. Konuşmayı kes. -Kızımızı yarı yolda bıraktın,
ve şimdi beni de yüzüstü bıraktın.
Ona tecavüz edildi ve öldürüldü... -Dur!
-zayıflığın ve yetersizliğin yüzünden!
-Benimle böyle konuşamazsın, duyuyor musun?
Gözlerini oyarım
ve seni bin parçaya bölerim,
deli kadın. Yemin ederim yaparım!
Beni deneme sakın!
Bu benim fikrim değil.
Tüm bu şiddet, çılgınlık, ölüm...
Anlamıyorum.
-O zaman neden buna katılıyorsun?
-Baldızım bana kalacak bir yer
ve yiyecek yemek veriyor ve...
daha da önemlisi, tatillerde vakit geçirecek bir aile.
Bugünlerde benim için en önemli şey bu.
Aile.
-Şerif?
-Bak, şey...
Jack Harris ve kızın iddia ediyor ki
çizmenizde Isabella'nınkine uymayan kan bulmuşlar.
-Şimdi, ben-- ben bu iddiada bir şey
olduğuna inanmıyorum,
ama yine de gerekli özeni gösterip
kontrol etmem gerekiyor.
-Bu delilik.
Gerçekten mi söylüyorsun
kendi kızıma tecavüz edip öldürdüğümü,
ve şimdi Isabella'yı mı?
Bunu bir düşün.
-Neden hemen bu sonuca varıyorsun?
-Ne?
-Ben asla kendi kızıma tecavüz ettiğini
söylemedim.
-Sadece söylüyorum...
eğer kanım Isabella'nınkiyle eşleşirse,
bu da beni kendi kızıma bunu yapmış
olabileceğimle bağlar.
-Kimse yapmadığını söylemiyor,
ama bunları söylediğin için,
kendini oldukça suçlu gösteriyorsun.
-Deri bir çift botun var mı?
-Onları almam gerekecek. -Buna inanamıyorum.
Nerede olduklarını gösterin.
Yarın gece, herkes göl kenarında
Isabella'yı anmak için bir araya geliyor.
-Sence bunu kim organize etti?
Adalet istiyoruz!
Şerif Jones botları kendi test ediyor.
Her an sonuçlarla dönecek.
-Şükürler olsun. Gerçek nihayet ortaya çıkacak.
Görünüşe göre sonuçlar geldi.
Dinleyin, şimdi sizi hoparlöre alıyorum.
Dinleyin.
-Botlar temiz çıktı.
İki arkadaşınız size yalan söyledi.
Ve bunun üstüne, yerel bir sakin
bana gelip bir tanık raporu verdi
Jack Harris'i Isabella ile gördüklerini iddia ederek
cinayetten iki saat önce bulundukları yerde.
Artık yeter bu saçmalık.
Jack Harris için her yere arama emri çıkarın.
Kasabam adalet istiyor, onu alacaklar.
Yani, bir günah keçisi istiyorlar.
-Sadece sus ve söyleneni yap.
Git ve birini tutukla artık.
Adalet istiyoruz! Adalet istiyoruz!
-Üzgünüm, millet.
Görünüşe göre oyun bitti.
-Bir yerli neden seni Isabella ile gördüğünü söylesin?
-Garajındaki o metalik düzenek vardı
gördüm ve ben-- sürekli bunu düşünüyorum,
beni rahatsız ediyor
çünkü ne için olduğunu bilmiyorum.
Orijinal dava dosyamın bir kopyası var mı?
-Mm-hmm.
-Şey--şey onu benim için alır mısın?
Evet.
Trina'nın sol bileğindeki ve sağ ayak bileğindeki izler
üzerinde metal talaş izleri vardı.
Ve gördüğüm o düzenek
onu orada tutmak için kullanılmış olabilir.
-Tamam.
Peki?
-Peki...
Benim düşündüğüm şöyle.
Muhtemelen hoşuna gitmeyecek.
-Nedir o?
-Gördüğüm kadarıyla, ikna etmemiz gereken
sadece bir kişi var.
Bu kasabayı
yöneten kişi o gibi görünüyor. -Hayır.
Bizi dinleyeceğine hiç ihtimal yok.
Tanıdığım en inatçı kadın o.
-Beynimi uçurmaya
çalıştıktan sonra gözlerinde bir şüphe gördüm.
Ayrıca, başka seçeneğimiz yok.
Ailene gitmeden önce,
sana göstermem gereken bir şey var.
Sana ve polise tamamen dürüst olmadım.
Bisikletime binip hiçbir yere
gitmediğim konusunda sana yalan söyledim.
Buraya geliyordum.
-Burası ne?
-Beni takip et, göstereceğim.
-Bir adım daha atmam
ne olup bittiğini söylemeden.
-Sana içindekileri göstermem
gerekiyor önce.
Hadi, bana güvenebilirsin.
O kapının üzerindeki
tuhaf semboller ne? -Durur musun?
Bunu aptal sarhoş okul çocukları yaptı.
Hadi.
Sana gösterdikten sonra her şey anlam kazanacak.
-Bana dokunma.
-Bu yeri...
herkesten gizli tutmak zorunda kaldım...
çünkü bu doğduğum ev.
Kutsal tutmam gereken tek yer burasıydı.
Tessa paramı kullanıp benim için satın aldı,
ve ev yakında yenilenecek.
Bunu bitene kadar gizli tutmak istedim
seni etkilemek için.
Kocaman, kocaman bir malikâne olacak, devasa bir malikâne
yüzme havuzuyla ve büyük bir balo salonuyla.
Büyük partiler vereceğim.
Hayatımın en mutlu zamanlarını burada annemle yaşadım,
on yaşına kadar.
Tam sizin sokağa taşınmadan önce.
Ama sana göstermek istediğim en önemli şey...
içeride.
Hadi.
Sorun değil.
Burası benim atölyemdi.
Hapishanede takı yapmayı öğrendim.
Hakkında okumadığım şey kalmadı.
Bunu senin için yaptım.
-Ah, Layla, az sonra sana yardım ederim.
-Buraya gel.
-Kızını geri mi istiyorsun?
O tecavüzcü sapığı öldür...
bu gece!
-Kahretsin!
-Sadece beni dinleyin.
Tek istediğim bu.
Bu fotoğraflar Trina'nın orijinal dosyasından.
Sol bileğindeki ve sağ bileğindeki bu fotoğraf...
Bir tür metal cihazda tutsak olduklarına inanıyorum.
Bu cihazın garajınızda olduğuna inanıyorum.
-Bu delilik.
Ciddi ciddi suçu tekrar bana mı atıyorsun?
-Göster bana.
Sadece sabredin.
Sol elinin
buradaki bu parçadan kaydırıldığını
ve sağ bileğinin buraya konduğunu...
düşünüyorum.
-Ne zamandır bu şey sende?
-Bilmiyorum. Ben yapmadım.
Kim yaptı?
-Dennis.
-Dennis nerede?
Hadi.
Endişelenme, güzel küçük şey.
Endişelenme.
Tamam, güzel küçük şey.
-Buraya gel.
-Onu nereye götürdü?
-Ne? -Dennis Layla'yı aldı.
Onu nereye götürdü?
-Bir saniye bekle.
-Sen ve karın bu gece öleceksiniz
eğer küçük kızıma geri getirmezsem.
Ben senin kiralık katilin değilim!
Dennis tüm kasabaya anlatabilir.
Umurumda değil.
-Silahını kocamın yüzünden çekip sakinleşmelisin!
-Defol!
Bana emir veremezsin.
Şimdi onu nereye götürdü? -Bilmiyoruz.
-Yalan söylüyorsun. -Değil.
Bilmiyoruz.
-Beynini uçurmadan önce üç saniyen var.
-Bekle, Ethan. Bekle.
Eğer o garajdakine benzer bir düzenek kullanacaksa
yaptıklarını yapmak için,
muhtemelen bir makine atölyesinde ya da...
bir şeyde.
-Hurdalıkta.
-Tamam, millet. Bölünelim
daha fazla alan kaplayalım.
Tamam.
-Ne güzel küçük şey.
-Dennis amca sana iyi davranırdı
eğer bu kadar şımarık olmasaydın.
Tanrım!
-Hey.
Hey, millet.
Ne-- ne yapıyorsunuz burada?
Onunla ne yapıyorsun?
Bir dakika bekle! Bir dakika bekle!
Bekle! Bir dakika bekle!
Bekle!
Baba?
-İyi misin, tatlım?
Yaralandın mı? -İyiyim.
Oh, Tanrım. Şükürler olsun.
Sen olmalısın.
Hadi.
Seni buradan çıkaralım.
-Trina ile böyle mi yaptın, ha?
-Bu...
hasta işkence cihazını kullanarak.
-Ne?
Ah, bu-- bu delilik.
Bunu sadece fantezi seks için kullanıyorum.
Hepsi bu. Yemin ederim.
Gerçekten.
Söyle ona, Billy.
-Billy, söyle ona. -Bunu hiç bilmemiştim.
-Eğer bu bir tür seks şeyiyse...
neden bir çocuğun boyutlarına göre tasarlanmış?
-Değil.
Bunu sadece fantezi seks için kullandım. Hepsi bu.
Yemin ederim.
Sadece...
Onu bağlamamın tek nedeni
elimi ısırmasıydı.
Onu kontrol etmeye çalışmak zorundaydım.
Beni tanıyorsun.
Bir çocuğa asla zarar veremem.
-Ona söylemek istediğin bir şey var mı?
-Billy.
-İntikam benimdir,
diyor Rab.
-Hayır!
-Sana bir özür borçluyum.
-Hayır, bunu söylemene gerek yok.
Arabada ne var?
-Hadi. Onu yakalayın, yakalayın, yakalayın, yakalayın.
Adalet mi istiyorsun?
İşte burada.
-Bana bak. Bana bak.
Hayır!
Kaldırın onu. Kaldırın.
Ah.
-Lucy?
Oh, tatlım. İyi misin?
Jayce onu aldı. Onu öldürecekler.
Aman Tanrım. Hadi.
Onu nereye götürebileceklerine dair bir fikrin var mı?
-Eğer kendileri halledeceklerse,
muhtemelen onu ormana götürürler.
-Isabella'nın nöbeti.
Küçük kızım huzur içinde yatabilir.
Merhamet!
Ona merhamet et!
-Boş ver.
O Isabella ve Katrina'ya merhamet etmedi.
Dur! Dur!
-Uzaklaş! -Geri çekil!
Ondan uzak dur!
-Sen-- -Ne?
-Yanlış kişiyi buldunuz!
-Ne diyorsun?
-Bu olmuyor.
-O değildi.
-O zaman kimdi lan?
Huntsville halkı,
hepimiz büyük bir hata yaptık.
Jack Harris, masum bir adamdır,
ve her zaman da öyle olmuştur.
Dr. Farrow'un acil servise gelmesi rica olunur.
Dr. Farrow, lütfen acil servise gelin.
-Hmm.
-Bir yerel sana çiçek göndermiş.
-Mm.
-Bazıları hala bunu senin yaptığını düşünüyor.
Jayce, o geceden beri her gün beni aradı
seni kontrol etmek için.
-Yaptıklarından dolayı onu suçlamıyorum.
O, acı çekiyordu.
Lütfen kırmızı bölgelerde park etmeyin.
Onlar sadece acil araçlar içindir.
Teşekkür ederiz.
-Nasıl dayanıyorsun?
-Daha iyi...
-Şimdi...
seni buradan çıkarabildiğim için.
-Buradan sonrası sadece daha iyi olabilir.
-Evet.
Ve düşündüm ki,
muhtemelen yeniden inşa etmen için birine ihtiyacın olacak
ve o büyük partileri düzenlemen için.
Son dakika.
Dokuz yaşındaki yerel kız Julia Everson
az önce öldürülmüş bulundu.
Sol bileğinde ve sağ bileğinde mücadele izleri var.
ve sağ ayak bileğinde.
Yetkililer, bu davanın Katrina Walters ve Isabella Chen
ile çarpıcı benzerlikler gösterdiğini söylüyor.