Merhaba. Ben Steven.
Nasılsın?
Aile Günü için atölye çalışmasına geldim.
Bunu hatırlıyorum.
Teşekkür ederim.
LIFT'in yeni direktörüyüm. LIFT, benim de çocukken yaşadığım
bu mahallede küçük çocuklara bale dersleri sunuyor.
Biraz bale yapacağız.
Bale hakkında bir şey biliyor musunuz?
Hiç bale izlediniz mi? Hayır mı?
"Break dance" yaptığını söylüyorsun, değil mi?
Bale, "break dance"tan önce vardı.
Tamam, seyircin olacağız. Ne yapabiliyorsun görelim?
Evet, tamam.
Çok iyi. Bu çok zor bir hareket.
Buna "Temps leve, temps leve en arabesque" denir.
Dönüş yaptığımızda, Fransızcada buna "passe" deniyor.
- "Passe" diyebilir misin? - Passe.
- Hangi dil bu? Söyle. - Fransa?
- Fransızca. - Fransızca.
Ben Steven.
- Ben Yolanssie. - Erkekler bile bale yapıyor!
- Adın ne? - Yolanssie ama Yoli diyebilirsin.
Yoli? Tamam, Yoli.
Dördüncü pozisyon. Bir ayak diğerinin önünde. Evet. Durun.
Yoli'nin nasıl yaptığına bakalım.
Ellerini kullanarak dördüncü pozisyonu göster. Ellerinle.
Tamam, güzel. Şimdi ayaklarınla dördüncü pozisyon.
Güzel. Ve beşinci pozisyon.
Evet, iyi. Fena değil. Peki ya havaya zıplayıp diğer bacağınızla
passe yapsanız? Evet, tamam. Seninkini görelim.
- Harika yaptım! - Tamam, başardı!
Benim adım Steven. Ben baletim. Küçükken burada üç yıl geçirdim.
Buradan bale sayesinde çıktım. Ve bugün buraya,
o programı devam ettirmek için geri geldim. Aradan yirmi yıl geçti.
Çalıştığım okulda bale öğretiyoruz.
Çocuklar haftada dört, beş gün geliyor.
Bir buçuk saat süren dersleri var ve sıkı bir bale eğitimi alıyorlar.
Onlara danışmanlık yapıyoruz, ödevlerine yardım ediyoruz.
Bir sürü harika şey yapıyoruz. Ama her şeyin temeli bale.
Bu harika. Hoşuma gitti. Bu, çocukları
sürekli sokaklarda olmaktan alıkoyacak güzel bir şey.
Ayaklarına bant sarıyorlar,
- değil mi? - Evet, ayaklarını sarıyorlar.
Çünkü parmak uçlarında durmaları gerekiyor. Kelimenin tam anlamıyla
- parmak uçlarında duruyorlar. - Evet. Nasıl yapıyorsunuz?
Erkekler yapmaz, onu kızlar yapar.
Bunu annene ver, tamam mı?
Beni aramasını söyle. Lütfen? Tamam. Olur mu?
Emin misin?
Bu oymuş.
Az önce fark ettim!
Birinci pozisyon böyle.
- İkinci pozisyon-- - İkinci pozisyon böyle.
- Sonra üçüncü pozisyon da böyle. - Üçüncü pozisyon.
Açı yapman gerekiyor.
Bir, iki.
Ben de balerin olmak istiyorum.
Odaklan bebeğim.
O adam buraya gelene kadar çok çalışmıştır
ama emeğinin karşılığını aldı. Şimdi iyi bir yerde.
Artık ailesinin aç kalmasını dert etmek zorunda değil.
Bunları düşünmesine gerek yok. Adam iyi.
- Kendine iyi bak. Teşekkürler! - Teşekkür ederim. Teşekkür ederim.
Teşekkür ederim.
Ne oldu? Ne oldu? İyi misin?
Ne oldu? Ne oldu?
- Ne oldu? - Bir şeyim yok.
- Kayıp düştü. Olan bu. - İyi misin?
- Pek iyi hissetmiyorum. - Tamam.
Oturalım.
Aman Tanrım.
- Bayıldın mı? - Evet.
Burada olmak senin için zor mu?
Bilmiyorum. Garip.
Tanrım.
- Burada olmak istemiyorum. - Haydi gidelim.
Yedi yaşındayken, annem ve kız kardeşimle birlikte
New York'ta bir evsizler barınağında yaşıyordum.
LIFT sayesinde burs alıp bale okuluna gittim.
Annem beni zorladı çünkü çalışıyordu
ve bakıcı tutmaya bütçesi yetmiyordu.
Okul sonrası yapabileceğim bir şey oldu.
Steven!
Hem kolların düz olacak hem de yüzün öne bakacak.
İkisini birden yapman lazım.
Baleyi bilmiyordum. Hiç deneyimlememiştim.
Kültürümün bir parçası değildi. Güney Bronx'ta böyle bir şey yoktu.
Okuldaki diğer çocuklar evsiz olduğumu bilmiyordu.
Tuhaf bir sır gibiydi.
Eve gelip ne kadar zor olduğundan her yerimin tutulduğundan
şikayet etsem bile annem balenin bana kattığı değeri gördü.
Bazen başına gelen en kötü şeyi, en iyi şeye çevirmek zorundasın.
Bizim başımıza gelen de bu.
Dans etmeyi seviyorum. Daha çok
mecbur olduğum için değil de beni çektiği için.
Yıllar sonra o sığınma evine geri dönmek--
Geçmişinin şeytanlarıyla nasıl yüzleşirsin? Nasıl ilerlersin?
Bunlarla hiç yüzleşmemiştim.
Bu, çok geçmişte kalmış bir şeydi.
Bilmiyorum, belki-- Bilmiyorum.
Tamam, yarışma yapalım. Kim daha uzun süre durabiliyor görelim.
Hâlâ tek ayağının üstünde.
Benim çocuk başardı!
Tamam, bir daha. Bir daha.
Tamam.
Kardeşim Keliel'in kalp sorunları olduğu için
evimizi kaybettik.
Kardeşimin tedavileri için ödemeler yapmamız gerekiyordu.
Evimizi kaybettik.
Sığınma evinden sığınma evine dolaşıp durduk.
Başkalarının yanında kaldık.
Çılgın bir hayattı. Çılgın bir hayatım oldu.
Hazır mısın?
Balerin olmak istiyorum ama hata yaparsam diye çekiniyorum.
İnsanlar hiçbir şey bilmeyerek başlıyorlar.
Sadece birkaç hareket biliyorum. Sadece adamın öğrettiklerini yani.
Esneğim ama ne yapabileceğimi bilmiyorum.
Ama yapabilirsin. İstiyorsan, onu diyorum.
Hem dans etmeyi seviyorsun.
Hem bale hem beyzbol olmaz.
- Yapabilirim! - Eğer isterse yapabilir.
- Bak, beyzbol da oynayabilirim. - Ben yapamıyorsam, o da yapamaz.
- Hem beyzbol hem bale yapabilirim. - Yapamazsın.
Yapabilirim!
Biri beni yakalamaya çalışsa,
bir takla atarım ve doğruca kaleye ulaşırım.
- Çok kolay. - Bale bu mu yani?
Dönüyorsun falan.
- Beni yakalayamazsın. - Kimse yakalayamaz.
Steven! Merhaba.
Kıyafet olarak şimdilik üzerinize uyanları giyin.
- Sonra doğru rengi alırız, tamam mı? - Tamam.
Bu kadar küçük olan var mı?
- Deneyebilirim. - Sanırım var.
- Bu kadar küçük olan var mı? - Ona olabilir galiba.
- Olur mu? - Evet.
Galiba.
Çorabın var mı?
New York Tiyatrosu bale derslerinde kim kimdir kimse bilmez.
LIFT, evsiz öğrencileri farklı geçmişlerden gelen öğrencilerle
bir araya getiriyor.
Plieyi hatırlıyor musunuz?
Size öğretmiştik. Diz bükme hareketi.
Çocukken, kendi geçmişimi saklardım.
Belki de durumun farkındaydım, utanıyordum veya çekiniyordum.
Bilmiyorum.
Herkes lütfen yeni gelenlere kendinizi tanıtsın.
Benim adım Kylee. Memnun oldum.
- Umarım burayı seversiniz. - Tamam.
Benim adım Cara Lee.
Ben Yolanssie. Merhaba.
İlk pozisyonda dört zıplama yapıyoruz.
Hazır mısınız?
Tamam, hazır mısın?
- Evet. - Haydi bakalım. İlk pozisyon.
Ve--
Tam seni övecektim aşağı baktın! Çok güzel yapmıştın!
- Aşağı bakmamak çok zor. - Zor, değil mi?
Düz durmak için--
Evet. Merak etme. Bacakların yerinde, bir yere gitmiyorlar.
Bir, iki, üç.
Ve hop! Bir, iki, üç.
Bir, iki, üç. Şimdi diğer ayağınızla.
- Denemenizi istiyorum, tamam mı? - Tamam.
Yardıma ihtiyacınız olursa biri destek olacak, olur mu? Başla!
Zıpla, sağ ayak. Zıpla, sağ ayak.
Adım at. Zıpla.
Evet. İşte bu!
Otobüs.
Olamaz.
Metro yok.
Metro çalışmıyor.
Ama bu--
Tamam. Balede iyi şanslar.
Burası berbat kokuyor.
Çok dar.
Orada bina olduğunu bilmiyordum.
Büyüyünce profesyonel balet olmak istiyorum.
Çünkü dans tüm hayatım. Ve
dans ederken kim olmak istiyorsan o olabilirsin.
Kimseyi dış görünüşüne göre yargılama.
Tamam, şimdi Coco ve Victor ile başlayalım.
- Kılıcımı geri ver. - Hayır.
O benim kılıcım.
- Hayır. - Ama ona ihtiyacım var.
- Paylaşıyoruz. - Kılıcımı bana geri ver.
Hayır, bana lazım. Ben Fındıkkıran'ım.
- Bana hizmet ediyorsun. - Öyle mi?
Ne yaptığınızın farkında olun.
Kollarınızı nasıl tuttuğunuzu, bakışlarınızı bilin.
Atlar, içeri girin.
Merkeze gelin.
Kapıyı aç.
Victor bize sosyal konutlardan geldi.
Sınıfının yıldızlarından biri oldu ve her geçen gün büyüyor.
Victor, bana tek piruet yap ve dizle bitir.
Ona sordum,"Victor, neden bale yapmak istiyorsun?"
"Bale hakkında hiçbir şey bilmiyorsun. Seni çeken ne?"
"Dans etmek için doğdum," dedi.
O an dedim ki "Bu çocuğa burs ayarlıyoruz!"
Ben, beşinci pozisyonda kal ve dizlerini düz tut.
Beraber.
Ve kolunu orada sabit tut. İkinci pozisyonda.
Dur. Victor, şu kollarına bir çözüm bulmalısın.
Onu taşımak zorunda mıyım?
Koreografiyi değiştirmiyorum. Bugün kendini halsiz mi hissediyorsun?
Hayır!
Öyleyse yapalım. Hazır?
Victor'un her şeyi bana kendimi hatırlatıyor.
İkimiz de evsizliği deneyimlemiş insanlarız.
Ama o sosyal konutlarda büyüdü,
benim gibi bir sığınma evinde büyümedi.
Ne kadar iyi olduğuna inanamıyorum.
Utanç verici. Teknik olarak o kadar iyi ki.
Benim o yaştaki hâlimden daha çok potansiyeli var.
Onu izlerken yaşadığım en duygusal an,
benden iyi bir dansçı olacağını fark ettiğim andı.
Şimdi, olabildiğince büyük yap.
At!
Bugün erken başladık, prova yaptık.
Fındıkkıran. Dört rol oynuyorum.
Aman Tanrım.
Fareyi oynuyorum. Rus dansını yapıyorum.
- Rus dansı ne? - Biliyor musun?
- Dur, yani o müzik Ruslardan mı? - Galiba Ruslar yaptı ama sonra,
- sahnenin tamamı-- - Fındıkkıran. Fındıkkıran.
Şunu yapıyoruz.
Sonra böyle yapıyoruz.
Steven, Şeker Prensi'ni oynuyor.
- O kadar mı iyi? - Evet.
Duyduğuma göre büyüyünce sen de aynı onun gibi olacakmışsın.
Bence fazla dönüyorsun.
Ben yaptıracağım. Tamam mı?
Evet.
Victor,
bunu omuzlarında taşırken dikkat et. Yüzünün önüne geliyor
ve seni göremiyorlar. Başını dik tut ki boynun uzun dursun.
Dansçılar, 10 dakika içinde sahneye lütfen.
Bu aralar aşil tendonumda
tendinit var. Tabii aşırı çalışma, sert zeminler ve yaşlanma.
Bilirsiniz.
Bu güzel mekâna hoş geldiniz. Kadınlar soyunma odası
ölüm sessizliği içinde. Kimse tek kelime etmiyor.
Normalde şu an müzik son ses çalıyor olurdu.
Ama yüksek sesle çalamıyoruz çünkü biri daha sakin müzik seviyor.
- Evet. O benim. Yaşlı bir adamım. - Ne?
Sessizliği seviyorum.
Ben bir Mavi Kuş'um.
Çok fazla zıplama var. Dizlerim için iyi değil ama--
En azından süslü kostümü giyiyorum.
Evet, evet, havalı. Çıktığımızda sahnedeki her gösteride
en az üç çocuğu korkutmaya çalışıyorum. Dün bir anne,
kızının çığlık attığını söyledi. O an işimi iyi yaptığımı düşündüm.
Profesyonel dansa on dört yaşında başladım.
Dünyayı dolaştım, performanslar sergiledim, koreografi yaptım.
Japonya'ya, Kore'ye gidiyorum. Birkaç hafta önce Paris'teydim.
Sonra, sakatlıklar nedeniyle emekliliği düşünme vakti geldiğinde
bu çocuklara akıl hocalığı yapacak en uygun kişi olduğumu düşündüm
çünkü onların geçtiği yoldan ben de geçmiştim.
Ama o sığınma evine ilk kez geri dönmek travma oldu.
Artık yeterince büyüdüm ve geçmişe baktığımda çocukluğumun
bana ne kattığını, benden ne aldığını görüyorum.
Aile Günü için atölye yapıyorum.
- Merhaba, ben Steven. - Ben Sharia.
Sharia. Güzel bir isim.
- Hiç dans ettin mi? - Evet.
Yaz okulunda Fındıkkıran balesini oynamıştık.
- Öyle mi? Hangi rolü oynadın? - Dönme hareketini yaptım.
Dönme hareketi mi? Tamam, gösterir misin?
Evet, güzel!
Burada yaşardım.
Gerçekten doğru mu?
Ne gerçekten doğru mu?
- Az önce söylediğin şey? - Evet. Üç yıl burada yaşadım.
Ve şimdi dansçıyım.
Diğer bacağını arkaya doğru uzatabilir misin?
Evet. Bir kolunuzu burnunuzun önüne koyabilir misiniz?
- Tek ayak üzerinde zıplayın. - Yapabiliyorum! Yapabiliyorum!
İşte, bale programı burada. Salı dört ile beş arası.
- Annem götürsün çünkü-- - Götüremeyecek.
Önce çalışma saatlerime
- bakmam lazım, canım. - Aynen öyle!
- Tek sorun bu! - Programın belli olmadan
ayarlama yapamam. Önce senin durumuna bakıp
ona göre hareket edeceğim.
İşe başlayınca düzenimin nasıl olacağını bile bilmiyorum.
Evet.
Üç.
Bilek, üç, uzağa, aşağı. İndir, bitişik.
Sığınma evindeki günlük hayatım biraz sıkıcı.
Evinizi temiz tutmanız gerekiyor
çünkü denetim olduğunda
ve sosyal hizmet görevlileri geldiğinde
gitmeniz gerekebilir. Çünkü denetlemede başarısız olursanız,
daha da kötüye gidersiniz.
Kendi evinize taşınmanız daha da uzun sürer.
Buradan gitmek istiyorum. Bale ayakkabım.
Şanslı kalbimi unutmamam lazım.
Hep işe yarar.
Bunu kalbime sıkıca bastırıyorum ve
Tanrı'dan bir şey istiyorum ve gerçekleşiyor. Alıyorum,
gözlerimi kapatıp bir şeyler diliyorum.
Üzerine basma.
Yağ yüzünden.
Gökkuşağı!
Çok kaygan.
- Oraya oturabilirsin. - Hayır.
Oturmak istemiyorum.
Sadece en yakın arkadaşımın bildiği bir şey var, o da yaşadığım yer.
Kendimi koruyorum ve sığınma evinde yaşadığımı insanlara söylemiyorum
çünkü "Neden sığınma evinde yaşıyorsun? Bu iğrenç." diyorlar.
Geldik!
Dans ettiğimde kafamdaki her şey,
tüm o korkunç şeyler gidiyor.
Bedenim daha da sakinleşiyor.
Hayır, bebek kuşlar uçamaz!
Tekrar al çünkü uçamaz! Bizim için alabilir misin?
- Seni tekmeleyecek. - Uçar. O bir kuş.
Bir sonraki hareketi görelim. Herkes bir,
iki.
Şimdi, durun.
Yolanssie, bu çok önemli bir donma anı değil mi?
Dururken topuğunu çıkar. Evet.
Ve bileklerinin bükülmemesi için parmak uçlarını uzat.
İşte. Tamam, diğerlerini görebilir miyim?
Programınızla ilgili ailenle konuşmamız gerekecek.
Evet.
Bence derslerde eğleniyor ama bir günü kaçırsanız bile geride kalır.
Ve zaten geride çünkü çoğu öğrenci çok daha küçükken başlıyor.
- Evet. - Onu düzenli olarak getirmek
zor mu oluyor?
Hayır. Ama üç çocuğumuz var.
Bilirsin, her zaman zorluk oluyor,
çocuklar için burada olmamız gerekiyor. Okuldan geldiklerinde
yemek pişirmen lazım ama çalışman da lazım.
Herkes gibi çalışıyoruz. Bazen kazandığımız para yetmiyor.
Şükürler olsun ama hep zor.
- Neden? - Evet, çok üzgündü. Çok üzgündü.
Galiba onu kovalıyordu. Bisikletle giderken arkasına, ona bakıyordu.
Yetişmesin diye. Sonra önüne baktığında, direğe çarptı.
Ama iyiydi. Şişlik aynı gece geçti.
Ama biraz morarmış ve sanırım okul onu görmüş.
Bir hanım geldi, neden onu aynı gün
hastaneye götürmediğimizi öğrenmek istedi.
- Evet. - Neden öyleymiş, neden böyleymiş.
Yüksek sosyetede yaşıyor olsaydık adım gibi eminim
hiçbir sorun yaşamazdık. Bu sorunumuz olmazdı.
Kimse evine gelip araştırma yapmazdı. Okul rahatsız etmezdi.
Haksızlık.
- Aynen öyle! - Anlıyor musun?
Bilmiyorum. Onunla konuşman lazım.
Çünkü çok sorumsuz oldu.
O bir delikanlı.
Biliyorum ama yine de.
Anlarsın.
Dansta çok iyi olduğumu ve bu yolda ilerlemem gerektiğini,
daha fazla sorumluluk almam gerektiğini söylüyorlar.
Bazen bir şeyleri unutuyorum.
Kendim için dans sırasında,
daha fazla sorumluluk almam gerektiğini düşünüyorum.
Beşinci pozisyona geç. Beşte zıpla.
Sağ bacağı kaldır.
Beşinci pozisyon. Burada duracaksın.
Sağ, iki, üç, dört.
Ve altı, yedi, sekiz ve
sol, iki, üç, dört ve yukarı, altı, yedi, sekiz.
Bütün ağırlığını üzerine vermemelisin
çünkü o zaman düşersin.
Bir daha deneyelim. Yukarı, eller. Ayak, yürüyüş.
Hazır?
Ve yukarı. Ve eller. Ve ayak. Yürüyüş.
Orada ne oluyor?
Ona söylediklerimi duydun mu?
Dikkat etmiyordun. Beşinci pozisyondaysan
ve releve yapıyorsan,
ve öndeki ayağını kaldırırsan
ne olacağını sanıyorsun? Değil mi?
Ağırlığını değiştirmesi gerekir. Bir daha deneyelim.
Ve yukarı, eller, ayak ve
aktif hareket.
Evet, bakın. O kadar zor değil.
Victor söz konusu olduğunda, benim yaşadığım döngüyü
on yıl geriden takip ediyor.
Ve yukarı. Ve eller ve ayak.
Onu gördüğümde on üç yaşında sahip olduğum
kırılgan yanlarım aklıma geldi.
Dansçı olmak zaten zor ama bizim geçmişimizden geliyorsan
daha da zor.
Çoğu insanın yüksek sosyete işi olarak gördüğü
bir sanat dalına uyum sağlamakta zorlandım.
Umarım Victor, geçmişini kullanabilir
ve ondan önce gelen dansçılardan ne açıdan farklı olduğunu görüp
dünyayla yüzleşmek için sahip olduğu gizli silahı fark eder.
Ki kendim için bunu ben ancak şimdi fark ediyorum.
Bu bahçe harikaydı. Bu arka bahçede
çok oynardım, aslında.
Burada bir doğum günü partim olmuştu.
O ağaçlardan birine "pinata" asmıştık.
Ailem evimizden çıkarıldığında evsiz kaldık.
Ev sahibi öldü ve bir gecede atıldık.
Hatta eşyalarımızı bile alamadık. Her şeyi bıraktık. Annem
eşyalarımızın bir kısmını almak için
eve zorla girmek zorunda kaldı. Arkaya geçtik,
arka pencereyi kırdı. Kıyafetlerimi evden çalmak zorunda kaldık.
Onun eşyalarını ve giysilerimi.
Sonra sığınma evine geçtik.
Ne olduğunu anlamıyordum, daha çocuktum.
Bu çocuk parkını hatırlıyorum.
O salıncaklarda takılırdım.
Salıncakları severim. Eğlencelidir. Burası güzel çünkü mahallemizdeydi.
Ev birkaç sokak ötedeydi. Okul birkaç sokak ilerideydi.
Her yere yürüyerek gidebilirdin, tam bir mahalleydi, bir topluluktu.
Küçük yaşta evden taşınmamın en büyük nedeni,
anneme dansçı olabileceğimi ispatlama isteğimdi.
Ama sonra hastalandı. Ve her şey kötüye gitti.
Geri döndüğümde, gitmişti.
Salıncaklar çocuk parkının en güzel kısmı.
Şimdi köprüleri biraz yaktın.
Gelmediğinde
insanlar hatırlar ve bir işten atıldığında,
bir hafta içinde unutmazlar.
"O ilk provaya bir buçuk saat geç gelen çocuktu." derler.
"Hayır, onu almayacağım. Sorumluluk sahibi değil."
Bu yüzden bunu yapmayı hiç istemezsin. Seni destekliyoruz.
Nasıl desteklediğimizi biliyorsun. Steven'la konuş. Yanındayız.
Bu hatadan bir şey öğrendim.
Ve o da insanların sadece "hayır" deyip
- kesip atabilecekleri. - Evet.
Her şey o basit kelimeyle bitiyor.
Çünkü
bekleyen on başka çocuk daha var.
Çok yetenekliler ve yerini alırlar.
Ve bir ve bir.
Bir ve iki.
Bekle!
Bırakın seksin. Güçlü, güçlü.
Hızlı.
İyi.
- Nasılsın tatlım? Çok uzunsun. - Biliyorum.
- Daha da uzadım.
- Tamam. Tamam. Tamam. - Hep ağlıyor. O bir bebek.
Ne istiyorsun? Anneni mi?
Sharia, çok güzel gelişiyor.
Şu anda dans dersi almıyorsun, değil mi?
- Daha çok bale yapmak isterim. - Ben de bale yapmanı istiyorum.
Çalıştığım için saat iki buçukta çıkıyordum.
- Evet. - Sonra onu almam gerekiyordu.
Ve sonra oraya götürmem gerekiyordu.
Yani çoğu zaman bir buçuk saat geç kalıyorduk.
Ciddi söylüyorum. Zamanında yetişmek için
- zorlanıyorduk. - Evet. Evet.
Ama şimdi çalışmadığım için buraya zamanında gitmek
- sorun olmaz. - Yani yapabileceksin.
- Sorun olmaz. - Gelebilmesine sevindim.
Ama senin çalışmıyor olman üzücü.
Artıları ve eksileri var.
Artık sorun olmayacaktır. Değil mi tatlım?
Yani gelebilecek.
Güzel. İşin zor yanı uzakta olması, değil mi?
Evet ama buradan kısa süre içinde çıkacağız.
Evet.
Bu ortamda yaşarken buna mecbursun. Mecbursun.
Evet. Bu kadar çok çocuğun olunca onları nasıl koruyorsun, nasıl--
Işıklar yanar yanmaz "İçeri gel!" derim.
Çünkü o zaman dışarının çivisi çıkar.
Geçen hafta biri geldi, motorumu çalmaya çalıştı.
Bıçak çıkardı. Ve
ona baktım. "Motorumu geri ver!"
- "Ne yapıyorsun?" dedim. - Bıçakla ne yapacak,
motoru mu sökecek?
Biraz öyle baktı, şaşırmıştı. Beni etkilemediği,
korkmadığım için şaşırdı ve yürüyüp gitti.
O bıçakla bir darbe ve iş bitti.
- Bir darbe. - Evet.
Seni çiğner geçer.
Artık böyle oluyor.
- Bu işler böyle. - Böyle oluyor.
İsa'nın adıyla. İsa'nın adıyla. İsa'nın adıyla.
Bugün hayatınız için farklı bir şey yapın. Alın! Alın! Alın!
Sığınma evindeki çocukların, o öğrencilerden herhangi birinin
işin sonunu getirebileceğini sanmıyorum.
Böyle oluyor, değil mi? Her zaman--
Evet, bunun için arada bir arayıp üstüne gitmen gerek.
Çünkü günlük hayatlarında başka
- birçok sorunları var. - Evet, evet.
Ve sonra dansın hayatlarına entegre olması gerekiyor.
Zor. O işleri yapmayı sevmiyorum.
Ama sonra--
Huzursuz oluyorum.
Alo?
Merhaba, Amy. Ben Steven.
New York Tiyatrosu Balesi'nden hatırlıyor musun?
Evet.
Programı bıraktığın için nasıl olduğunu öğrenmek istedik.
Hayatında neler oluyor?
Artık bale yapmıyorum.
Artık yapmıyorsun. Biliyorum, bunu konuşmak istiyordum.
Alo?
Yüzüme kapattı.
- Merhaba. - Merhaba.
- Harika görünüyorsun. - Teşekkür ederim.
Yüzüne de.
İyi.
Haydi gitmeliyiz, gitmeliyiz.
Sonra görüşürüz.
Oğlum. Oğluma bak.
Korsan adlı bir balenin provasını izleyeceğiz.
Çok heyecanlı. Hikaye, Conrad adında bir korsanın
bir pazara gitmesini ve orada bir kadına aşık olmasını anlatıyor.
Ama kadın köle olduğu için onu satın almak zorunda.
Aslında kulağa korkunç geliyor ama aslında komik bir bale.
Islanabilir miyim?
Islanabilir misin? Hayır, olmaz. Beyaz elbisen var.
Elbiseni mahvetmek istemezsin.
- Bu anne demek. - Evet.
- Bu da güzel demek. - Evet. Sanırım.
- Seviyorum? - O "güzel"in bir parçası.
Gençken, sahneye baktığımda hangi kızın hangisi olduğunu anlayamazdım
çünkü hepsi birbirine benziyordu.
Beni sinirlendiriyordu.
Bir de sahnede onların yanında olmam gerektiğinden
emin olamamıştım çünkü farklıydım. Farklı görünüyordum.
- Hispanik? - Hispanik belki.
Afro saçım var. Biraz farklı.
Belki tekrar gelirim. Sen de ister misin?
Evet!
Tamam.
Plie, plie.
Bunu yapabilir misin?
Öğreteyim. Buraya gel.
Sana öğreteceğim!
Yaptım.
Kim olduğundan ve neden burada olduğundan başlayalım.
- Tamam mı? Kimsin? - Prensesim.
- Prensessin. Ya sen? - Sen mavi kuşsun.
- Kuşum. - Kuşsun. Evet.
Daha belirgin olmalı. Belli etmeliyiz. Yani kanat çırpmalısın.
Gerçekten kanat çırpmalısın. Böyle,
"Kızım, buradayım! Bak, şimdi buradayım! Şimdi buradayım."
Ve temanız--
- Onu duyamıyorum? - Duymak.
Amerikan futbolunda top atmıyorsun. Evet, onu duyuyorsun.
Yani, bu tarafa gitmek istemezsin çünkü arkanda. Arkaya gitmen gerek.
Ve gözlerin, "Bir şey mi duyuyorum orada?"
"Aman Tanrım."
Evet. Güzel. İyi.
Şimdi hikayeyi inandırıcı yapmamıza yardımcı olmalısın.
- Daha fazla zıplamalısın, değil mi? - Evet.
Tamam. O zaman şu ilk
pirueti bir görelim.
Evet. Harika.
Ve sol elin "kuşluk" yapıyor.
Evet. İşte böyle. Evet. O bıraktığında,
- fırtına gibi bir şey oluyor. - Tamam.
Evet. Tamam. Evet, güzel.
Varyasyonunu görmek istiyorum. Göster.
Evet.
Tamam.
Rüzgarla ileriye doğru hareket et. Ve--
Amerikan Bale Okuluna başvuracağım.
Zıplamayı unutma.
Steven, bana gelip "Bence bu kariyerinde bir sonraki adım."
"Bu kadar büyük ve nam salmış bir okulda okuman"
"ve bizzat Balanchine tarafından eğitilmiş öğretmenlerle"
"beraber çalışman senin için çok faydalı olabilir." dedi.
Ve evet!
Memeden değil.
İşte, oldu. Tamam.
Evet. Ama kötü değildi. Daha iyiydi.
Sıradaki!
Kurabiye diyelim, bir, iki, üç.
- Kurabiye! - Güzel!
Bir daha yapabilir miyiz?
Yolanssie! Neden bu kadar geç kaldın?
Trafik vardı. Çıktık ve metro değiştirmek zorunda kaldık.
Otobüse binmemiz gerekti.
36. Sokağa kadar öyle gittik. Sonra 36. sokaktan N metrosuna bindik.
Bütün yol--
Geç kaldığın için üzgünüm. Ama eğer geç kalırsan,
gösteride yerin olmaz. O yüzden çok erken çıkman lazım. Tamam.
Üçe kadar sayacağım ve evet diyeceksiniz.
Hazır? Bir, iki, üç.
Evet.
Güzel.
Pencereleri açabiliriz.
Keliel'la beraber geri geldik.
Elektrik yok. Elektriğimiz çalışmıyordu.
Annem, daha önce burada yaşayan başka birinin
elektriğini kullandığımızı söylüyor.
Şimdi sekiz aylık borcumuz var. Yaklaşık iki bin dolar.
Evet.
Güzel.
Anneme dans hareketlerimi gösterdim.
Anneme onları ilk kez gösteriyorum.
Dur. Dokuz.
Al burada.
Orada çok fazla oldu.
Anne, bir tane alabilir miyim?
Solonu görebilir miyim? Haydi, göster.
Göster. Hatırladığın kadarıyla.
Aman Tanrım!
Teşekkür ederim.
- Kostümünü görmek istiyorum. - Tamam.
Ağladı.
- Gördün mü? Gözleri kızarmış. - Ağladı!
Komik bir şey duymak ister misin?
Bu kostümü giymiştim. Ama kocaman bir deliği var. Bu benim hatam.
Birkaç yıl önce kurutucuda yaktığım kostümü giyeceksin.
- Onlar adına gerginim. - Ben de.
Dans gösterisi büyük gün demek.
Yeteneğini sergileyip parlamak zorundasın.
Ama aynı zamanda dans edeceğin için heyecanlısın da.
Hazır.
LIFT'te büyümek ve sonra arkadaşlarımla vedalaşmak
çok duygusal bir şey. Burası evim.
Biraz korkutucu ama
dışarıda neler olduğunu göreceğim için heyecanlıyım.
Çok güzelsin!
Seni ne zamandır göremedim! Şaka mı yapıyorsun?
- Seni görmeyeli-- - Hatırlıyor musun birbirimizi
- her gün görürdük. - Yedi yıl?
- Gitmeni istemiyorum. - Yaşlanıyoruz.
Seneye farklı olacak.
İyi olacak, her şey yolunda gidecek.
İyi olacaksın.
Bu gerçekten çok iyi bir dönüştü.
Ve iki. Ve aşağı.
Yukarı, yukarı, bitir. Ve bir,
dört. İyi, çocuklar, hafif.
Sonuncusunda passeyi bulamadın.
Passeyi bulmaya odaklan. Yukarı!
Amerikan Bale Okulu'ndaki,
buradaki herkes profesyonel dansçı olmak istiyor.
Görelim, Victor. Bir daha sola deneyelim
ve kollarını bacaklarınla koordine et, Victor.
Kollar ve bacaklar, yukarı!
Biraz daha iyi. Plie'de biraz fazla kalıyorsun, o yüzden
ilk iki geçişi dene.
Aşağı, bir, iki, üç. Kollar ve bacaklar. Yukarı, yukarı, aşağı.
İyi fikir, güzel eğiliyorsun.
Bacaklarında hep aynı ritmi tutmalısın,
hangi tarafta olursa olsun. Tamam mı? Sıradaki!
İki, üç, dört, beş, altı. Koş
ve poz! Ve--
Buraya geldiğimde çok zordu çünkü sınıfımda çok fazla erkek vardı.
İyi!
Buradaki herkes New York Balesi'ne katılmak istiyor.
Burada bir rekabet var.
Hazır?
Bacaklarını at!
Hayalim bu. New York City Balesinde profesyonel dansçı olmak.
Zıpla! Zıpla!
Büyük zıplama, Victor, büyük! Yukarı! Evet, bu daha iyiydi.
İyi. Acele etme.
Poz. İki, üç, dört. Haydi Maxwell!
Haydi. İşte bu. İyi, çok iyi.
Bitir. İyi! İyi. İlk deneme için fena değil.
Steven.
- Merhaba, Yolanssie. - Merhaba.
Merhaba.
Öyle mi? Demek baleyi bıraktın.
- Nasılsın? - İyiyim.
Öyle mi?
- Okul nasıl? - Bilirsin, okulda
beni hep sınıyorlar. Bana serseriymişim gibi davranıyorlar.
Bir kız vardı, tamam mı? Ona zorbalık yapıyordu.
- Kardeşine mi? - Ona bağırmaya başladım.
Sonra salladım ama öğretmen araya girdi,
- öğretmene vurmuş oldum, o yüzden-- - Aman Tanrım.
Evet! Çünkü "Hiçbir şey yapmadım" dedi.
Ama Porto Riko'da yalan söylersen, şikayet edersen,
- bir şey yaparsan, vurulursun! - Vurulursun.
- Silahım yoktu ama ellerim vardı. - Aman Tanrım.
Bir çeteye mi üyesin? Kötü kızlardan mısın?
Hayır.
Ama üzerime gelirsen boğazına dalarım.
Aman Tanrım.
Şiddet yok.
Bu, yeni Yolanssie,
- hep o küçük öfkeyi taşıyor. - Bu çevren yüzünden oluşan
- yeni agresif kişiliğin. - Öyle.
Belki taşınırız diye planlıyorduk.
İlk başta Porto Riko, sonra Bronx.
Sonra şimdi Brooklyn. Sonra Pennsilvanya. Ve hep taşınıyoruz.
Çocuklar taşınmak istemiyor.
Kimse taşınmak istemiyor. Sen de taşınmak istemiyorsun.
- Taşınalım, taşınalım. - Aynı şeyi yapıyorsun. Dinle.
Anlamadığın şey şu, son zamanlarda çevre
ve o küçük arkadaşlıklar çok sorun var.
Baleye gittiği zamanlarda okuldan sonra hiç sorun yaşamıyordu.
Çünkü sonra hemen eve gelirdi. Ama o zamandan beri,
- bu tür sorunlarla karşılaşıyor. - Çünkü--
Onunla daha fazla vakit geçirmelisin, kardeşim.
Yolanssie, yeni bir bale yapacağım.
Birkaç kişiye başka danslar yaptıracağım.
Belki sen de gelirsin. Katılmak ister misin?
Tamam, harika.
- İstiyor musun? - Evet!
Hayatını temsil eden hareketler düşünmelisin.
Koreografiye dahil edeceğiz.
Ev veya okul değiştirme düşüncesiyle ilgili
hareketlerin var mı?
Evet. Evet, evet.
Dur, dur.
- Evet, bunu ekleyebiliriz. - Oldu mu?
Tüm bu öfkeni ve saldırganlığını alıp,
koreografiye dahil edebilirsin.
Bu çocuklarla çalışırken kendimle ilgili
yüzleşmek istemediğim bazı şeyleri fark ettim.
Çok endişeliyim. Geçmişime fazla takılırsam,
asıl endişem sonunda mağdur olma
tuzağına düşecek olmak.
Belki de geçmişimin bu kısmını daha fazla kucaklamadığım için
bu genç çocuklara zararım oluyor olabilir diye düşünüyorum.
Merhaba!
- Nasılsın? - İyi.
İyi. Seni görmek güzel.
- Evet. Anıları canlandırdı. - Gerçekten mi?
Evet.
- İyi anılar mı, kötü anılar mı? - Burada yaşıyordum.
Hayatım burada, bu sığınma evinde zordu çünkü babam gelemiyordu.
Çünkü annem onunla evli değil.
O yüzden pencerenin dışarıda dururdu.
Saatlerce orada kalırdı, annemle konuşurdu.
Babam böyle bir şey yapar mıydı, merak ediyorum.
Kim olduğunu bilmiyorum ama bilseydim, acaba yapar mıydı?
Burada hâlâ çok çocuk var.
Onlar gibi başladık.
Yani sığınma evinde.
Tamam. Belki o zaman sen onlara nereden geldiğimizi,
ne düşündüğümüzü ve nasıl hissettiğimizi doğal bir şekilde
anlatacak bir dans hazırlamaları için yol gösterebilirsin.
Belki bu çocukların bazı fikirleri vardır.
Duvara yaslanan o kızın nasıl göründüğünü düşün.
Burası bir çocuk parkı.
- Hüzünlü bir hikaye gibi. - Evet. Aynen.
Hüzünlü bir hikaye, değil mi?
Bizimle otursana.
Biraz yaklaş.
Koreografi, dans uydurmak gibidir.
Orada otururken çok küçük bir dans uydurabilir misin?
Evet, işte. Güzel bir dans.
Biz kore-- Nasıl diyorduk? Koreografi?
- Koreografi, evet. - Koreografi. Yani, şey gibi,
- küçük hareketler yapıyorsun. - Tamam.
Haydi.
İyi. Beğendim. Nasıldı?
Geçmişimizle ilgili bir koreografi yapıyoruz
- çünkü ben baleye burada başladım. - Evet, ben de.
Aynen! Hepimiz öyle. Yani, şimdi
buradan gelen insanların hareketlerini işe katıyoruz.
- Bir hareketin var mı? - Galiba var.
Bunu söyleyebilirim.
Evet, bu iyi.
- Ne anlama geliyor. - Güç.
Tamam. Beğendim.
Beğendim. Senin hareketin ne anlama geliyor? Senin hareketin,
çılgınlıktan güçlüye doğru bir geçiş gibi. Tamam, güzel. Beğendim.
Tamam. Merhaba.
- Merhaba! - Merhaba.
Nereye gidiyoruz?
Şurada diğer caddede bir park var.
Gala performansı için yeni bir dans yapmak istiyorum.
Bir solo dans yapmanı istiyorum.
Ve senin arka planı,
benim geçmişime benzeyen geçmişlere sahip, senin dansını destekleyen
birçok kişiyle doldurmak istiyorum. Bu, genç bir dansçıdan
olgun bir dansçıya geçişin hikayesi olacak.
Ama aynı zamanda evsiz birinden evsiz olmayan birine
geçişin hikayesi de olacak. Yapmak ister misin?
Evet.
Katkına ihtiyacım olacak. Şey için--
- Koreografi? - Evet, evet.
Biraz daha alışılmadık bir şeyler yapmak için bir yol bulmalıyız.
Komikti. Yolanssie'ye
"Hayatını anlatan nasıl hareketler yapabilirsin?" diye sordum.
Bacaklarıyla ve elleriyle böyle kıvrılıp durdu.
Aslında, sıkı bir hareketti.
Bunu bu esere bir şekilde koymak istiyorum.
Göreceğiz. Bilmiyorum.
Ben yine de sahnede bale görmek isterim.
Yine de bale olmalı çünkü sadece hareket varsa,
en azından benim için, o kadar güzel gözükmüyor.
Amaç da bu.
Tamam, o zaman.
Merhaba. Nasılsın? Seni görmek güzel.
- Geldiğin için teşekkür ederim. - Evet.
Tamam. İki ayak üstünde ileriye bakıyorsun.
Sen etrafında yürüyorsun. Oraya adım atıyorsun.
Devam. Herkes, haydi. Evet. Evet. Evet.
Evet.
Dön ve yüzüne bak.
Evet. Yürüyorsun, yürüyorsun, yürüyorsun.
Yürüyorsun, yürüyorsun, yürüyorsun.
Biraz böyle.
Bu seri size mantıklı geliyor mu? Tamam mı?
Burada hedeflediğimiz şey, bir dizi görüntü yaratmak.
Bu görüntüler bir hikayeyi anlatacak.
Onun karakterini belirledik. Ne olup bittiğini bilmeyen bir adam.
Sonra burada bir karakterimiz var ve o da
"Bu adama yardımcı olacağım. Haydi, gidelim!" diyor.
Yürürken onu çekiyorsun. Bu hareketli resmin ikinci kısmı,
"İşte bir arkadaş. Belki bana yardımcı olabilir."
Şimdi herkes el ele yürürken
bu resmin üçüncü kısmı geliyor, ortada olan Sharia,
sahnede en küçük, en zayıf kişi, etrafına bakıyor, tek başına
ve "Kimse elimi tutmuyor. Ne oluyor?" diyor.
Bu sırada, şimdi Victor var. O kadar uzun ki onu hiç fark etmiyor
çünkü sadece bu seviyeye bakıyor, oysa burada.
Bireysel olarak pek bir şey yapmıyormuşsunuz gibi bir hava var
ama asıl mesele hepinizin birlikte yarattığı o bütün resim.
Eğer sadece bir kişiyi alıp bir solo yaparsanız,
eserin hiç anlamı olmaz.
Çarşamba günü ikinci dersin ardından, saat dört civarında
dersi bitirdiğimde idari yönetmen
"Ocak'ta başlamanı istiyoruz." dedi. Ve kabul edildim.
- New York City Balesi'ne girdim. - Aman Tanrım. Ne harika!
- Tebrikler! - Teşekkür ederim!
Seninle ne kadar gurur duyduğumu anlatamam.
- Bu çok önemli bir basamak. - Teşekkür ederim.
Beklemiyordum çünkü seçmeler için zamanım olacağını söylediler.
Bu neredeyse hayır anlamına geliyordu.
Başka kumpanyalar da var. New York'tan gitmeye karar vermiştim.
Ve sonra, "Artık endişelenmene gerek yok. Seçme de yok."
"Seni ocak için seni istiyoruz." dediler.
Donakaldın. Boş boş mu baktın?
- Hayır, çok-- - Hayır, bu harika. Bu harika.
Tabii, aklımdaki en büyük soru şu, yeni koreografimde
yine de dans edebilecek misin?
- İşte geldik. - Evet.
Merhaba. Nasılsın? Geldiğiniz için teşekkür ederim.
Victor, LIFT'e ne zaman katıldın?
- Kaç yaşındaydın? - On?
- O kadar mı küçük başlamışım?
Geçen ocak ayında, New York City Balesiyle ile sözleşme imzaladı.
Dünyanın en iyi kumpanyalarından biriyle. Bu, teknik bilgisi
ve yeteneği için büyük bir kanıt ama onunla aynı başarıyı elde eden
diğer insanlar, farklı bir başlangıç noktasından geldiler.
İlk düşündüğüm eser büyük, zafer dolu bir danstı ama sonra
fark ettim ki sadece bu şekilde yapılacak bir eser,
izleyicinin yalnızca o büyük dansı yapan kişinin
deneyimini yaşamasına neden olur.
Ve maalesef, bu yaygın bir şey değil. Hazin ama gerçek.
O büyük dansı yapmayan, o adamı ön plana iten diğer insanları da
tanımamız gerekiyor. Sizlerden duygular, fikirler
ve hareketler almak istiyorum.
Bizim için biraz dans etmenizi istiyorum.
Hayır, hayır, hayır, bekleyin, bekleyin. Endişelenmeyin.
Endişelenmeyin. Kaçmayın. Endişelenmeyin.
İnanın bana çok basit olacak. Sadece yürümeyi düşünür müydünüz?
Yavaş yürümek çok zordur.
Ama bir amacın olursa farklı. O yüzden,
amaçla yürüyün.
Teşekkür ederim. Aslında bunu kimseye göstermemiştim.
Kendi aramızda yaptığımız bir şeydi. Bununla ilgili
ne düşünüyorsun?
- Evet. - Herkesin kendine ait bir yolu var.
Kendi dünyasında bir yolu var. Ama bazen de birlikte ilerliyoruz.
Her gün mücadele eden insanlar var. Ama bizler yetişkinler olarak
bunu zaten yaşadık. Ama onlar hâlâ o süreçte.
- Hâlâ bunu aşmaya çalışıyorlar. - Evet.
İşte bunu görüyorum.
Bu çok değerli. Gerçekten çok değerli.
Merhaba!
- Kırmızı oldu. Beğendin mi? - Saçına ne yaptın?
Boyadım.
Sarı solmaya başlamıştı.
- Nereye? - Neden kırmızıya boyadın?
- Çünkü sarı çıkmaya başlamıştı. - Çubuk şekere benzemişsin.
Tamam. Neden okuldan uzaklaştırıldın?
Şiddetle ilgili bir şeyler. Ama--
Şiddetle ilgili şeyler mi?
- Bu çok ciddi! - Evet. Öfke problemlerim vardı.
Bir çocuk sürekli bana gülüyordu. Durmasını söyledim ama durmadı.
O yüzden yanına gidip boğazını sıktım ve yere düşürdüm.
- Bir çocuğun boğazını mı sıktın? - Evet.
Böyle davranarak ortaokuldan nasıl mezun olmayı düşünüyorsun?
Mezuniyet işim, belki.
Mezun olmak için ne yapmak gerekiyorsa yapacağım.
Uzaklaştırma cezası gerçekten kötü şeyler yapanlar için kullanılır.
- Okulu yakmak gibi. - Hayır. Hayır, her şey için.
Yedi farklı sebepten dolayı uzaklaştırıldım.
- Yedi mi? - Evet!
Ders asmak. Arka merdivendeydim.
- Ama her zaman olmuyor. - Gidip merdivende mi duruyorsun?
Kulağa, takıldığın insanlar seni faydalı olmayan davranışlara
itiyormuş gibi geliyor.
Güvenlik görevlilerinden kaçmak eğlenceli.
Hayır. Bak, polislerden kaçma antrenmanı yapmak
iyi bir fikir değil. Bu hiç--
Kısa süre önce kavga ettim.
Videom var. Görmek ister misin?
- Kavganın videosu mu? - Evet.
Bu tür hikayeleri haberlerde duydum sanki. Sonunda birileri vuruluyor.
- Hayır. - Hayır mı, neden?
Çünkü benim hikayem öyle değil.
- Ben vurulmadım. - Ama olabilir.
Gerçekten olmayacak.
Gerçekten olacak. Bir gün, kavga ettiğin birini
yeterince tanımıyor olacaksın.
Silahlı olup olmadığını bilemeyeceksin.
Sonra işler kontrolden çıkacak.
Diyelim ki çölün ortasında uçaktan indin ve orada yaşayan biri sana
"Güneş batınca yanına kışlık mont al. Yoksa ölürsün." dese,
buna inanır mıydın? Yoksa
"Şu an çok sıcak, gece o kadar soğuk olamaz." mı derdin?
Ben çölde yaşayan adamım.
Yıllardır buradayım. Sana gece soğuk olur diyorum.
Sana eğer böyle devam edersen öleceksin diyorum.
Ancak bu kadar açık söylenebilir. Çünkü bir gün, senden daha büyük
ve güçlü biri çıkacak. O güne kadar adını bile duymadığın bir çetenin
üyesi olan bir ağabeyi, ablası, babası olan biri çıkacak.
Karşına bir Glock'la veya AK'yle veya AR'la gelecekler.
Seni suratından vuracaklar. Hem de sırf birine güldün diye.
Çünkü girmeye başladığın ortam bu. Şu anda birkaç sokak ileride oturan
on dört yaşındaki bir okul kızıyla kavga ediyorsun.
Ama 16 ya da 18 yaşına geldiğinde-- İstatistiklere bak, 18 yaşına kadar
hamile kalmışsan, bir çeteye katılma ihtimalin yüksek.
Yakında ölme şansın çok yüksek. Bir gün olacak.
Bizim gibi yerlerden gelen neredeyse herkesin başına
bu geliyor.
Sonunda geldik. Sonunda geldik.
Belki de 21. kat demiştir.
Aman Tanrım.
Okuldan geldiğimde annem, "Sharia, taşınıyoruz" dedi.
Ağzım açık kaldı.
Şok oldum.
Ağlamak üzereydim.
Çok mutluyum.
Küçük bir köşe dolabı.
Bakalım. Bu benim odam.
Bu kardeşimin odası.
Kız kardeşimin odasındayım. Genea'nın.
Annemle babamın odası.
Evim tatlı evim.
Buraya evim diyebilirim.
Pencerelere perde alacağım. Oturma odası takımı.
Televizyon.
Yatak odaları için de birkaç şey alacağım. Sonra, tamam.
Sharia'nın yardım etmesini sağlayacağım.
- Evi beraber kuracağız, değil mi? - Evet.
Şöyle yapacağım, plie.
İki, üç, dört.
Bilek, diz, uzat.
Plie.
Sonra böyle yapıyorum.
- Bilek, diz, uzağa. - Diz, uzağa. Plie.
Yaparken çok komik görünüyorsun!
Dur!
Çok iyi görünüyor!
Baba! Meme tavukları almaya çalışıyor!
Bir tane ver.
- JJ için bunlar yeter, tamam mı? - Tamam o zaman. Bize bunu
- kim öğretti? - Evet. Çok güzel.
- Neden kapağı kullanıyorsun? - Çünkü tabak yok!
Sığınma evinden çıktığımız için o kadar mutlu oldum ki.
Burası bana artık ev gibi görünmeye başladı.
Kendi evimde yaşamak için buraya gelmek beni çok mutlu etti.
Burası muhtemelen, Victor'un solo çalışmalara
daha fazla odaklanmaya başlayacağı yer olacak.
Tamam.
- Farklı tempolar. - Evet.
Ya da ne gerektiğini düşünüyorsan onu yaparız.
Müzik Erik Satie'nin. Çok tekrar içeriyor.
Ve hareketler çok sade. Sahnede yavaş çekimde ilerliyor.
Dördüncüye kadar ve dön. Etrafında dön.
Böyle yapıyoruz. Bu tabii ki "Eller yukarı. Ateş etme." demek.
Bunun karşılığı da burada.
Ve sonra devlopeye doğru sonraki hareket. Yani
yardım istiyorsun.
Şu meşhur adımı bir göreyim.
Hayır.
Yüzünü yana çevirmen mümkün mü?
Tamam, bunu yaparken dönmen mümkün mü?
O dansı yaparken eğlendim.
Evet, evet, evet. Devam. Devam.
Bir kez daha. Bir kez daha, bir kez daha.
Bir daha. Başını kaldırıp yapar mısın?
Bu beni gururlandırıyor çünkü
insanlara bir hikaye anlatabiliyoruz.
Evet.
Bir sığınma evinde yaşadığını söylemek kimsenin
gurur duyacağı bir şey değildir
çünkü kimse orada yaşamayı hak etmiyor.
Önce yumruğunu çok ama çok güçlü sık.
Ve böyle doğrudan havaya kaldırabilirsin.
Hareketler yapıyordum, sonra kendimi çok güçlü hissettim.
İzleyicilerin de benim gibi cesaretlendiklerini
görmek istediklerini biliyorum.
En sevdiğim kelime, cesaret.
Tamam, başlıyoruz. Haydi.
Evet, işte böyle bir şey.
Çekim yapacağız ve sonra bu, siz dans ederken arkadaki ekranda
- projeksiyon olarak gösterilecek. - Bunu ne zaman düşündün? Dün mü?
- Hayır, ilk fikir buydu zaten! - Hayır, değildi.
Bir taraftan diğer tarafa yürürken
biri ayrılıyor.
Bence bu, geçmişimden uzaklaşmamı simgeliyor. Bu karakter,
bale açısından gelişti. Ama belki diğer çocuklardan biri
doktor falan oldu.
Veya sanatçı oldu veya--
Kim bilir. Bence bu,
güzel bir şey.
Öne doğru adım atarken, acele etmemenizi istiyorum.
Kafanızda üçe kadar sayın. Her bir adım arasında. Tamam deneyelim.
Bu eser maalesef zamandan bağımsız.
Yavaşça.
Evsizler barınağına gittim,
40 yıldır orada aynı şekilde devam ediyor.
Kırık yıl ve hâlâ bir çözüm bulunmamış.
Mezun da olamayacaktım, baloya da gidemeyecektim.
Notlarımı yükseltmek için on günüm vardı.
Her dersi geçtim ve diplomamı almak için
sahnede yürümeme izin verdiler.
Evet.
Daha iyisini yapabilirdim.
Çok yavaş.
Al bakalım.
Biraz büyük mü?
Bakalım, bakalım.
Pat diye yapacağım.
Korkmuştum. Bir dönem, okuldan mezun olmayacağından korkuyordum.
Steven, Yolanssie'yle sürekli konuşuyordu ve ona,
okulda kalmanın dans dışında da önemli olduğunu anlatıyordu.
Ona özendi.
Bunu başardı.
Ayaklarım. Ayaklarım!
Büyümek ve kendi evime sahip olmak istiyorum.
Kariyer sahibi olmak istiyorum.
Tartışmayı sevdiğim için hep avukat olmak istemişimdir.
Bu akşam ne söyleyeceğimi çözmeye çalışıyorum. Bilmiyorum.
Hiç düşünmedim. Bütün bu çalışmaları yaptık,
kocaman bir eser oluşturduk. Bir sürü insan gösteriye geliyor
ve ne söyleyeceğimi bilmiyorum!
Terliyorum.
Bundan nefret ediyorum.
- Korkuyorum. Çok heyecanlandım. - Heyecanlı mısın?
Baban orada olacak.
Ama orada hiç tanımadığım insanlar da olacak!
Birçok sürü insan, evet.
Gösterimde uyumayacaksın, değil mi?
Gösterinde uyumam nasıl mümkün olabilir?
Çünkü yavaş hareket edeceğiz.
Senin için ne kadar önemli olduğunu görüyor musun?
Baban için de çok önemli.
Seni seviyoruz.
Yedide, kardeşim. Yediyi geçirmeyin.
Gerçekten.
- Bekle, tiyatro burası mı? - Evet, burası.
Sadece biz mi varız?
Aman Tanrım! Buraya hiç gelmemiştim.
Kocaman posterimi görebiliyorum!
Bu harika.
Burası devasa.
İnsanlar ön sıradan bilet alabilirler.
Ailem yukarıda, orada oturursa çok hoş olurdu.
Nasıl olduğunu görmek istiyorum. Nasıl bir hismiş?
Bu tiyatro devasa.
Buradan, en üstten bile her şey karşında. Her şeyi görebiliyorsun!
Bu bir mucize!
Kontrol. Bir, iki.
Bir sürü insan gelecek. Birine
"Sizi memnuniyetle bekleme listesine alırız"
"çünkü salon tamamen dolu." dedim.
Yirmi beş kadar insan var. Daha fazlası da geliyor.
Merhaba!
- Kaş kalemime ihtiyacın var mı? - Evet.
- Göz kalemi de lazım mı? - Hayır, göz kalemim var.
Son on beş dakika. On beş dakika sonra gösterimiz başlayacak.
- Bu nedir? - Fondöten. Kullanma.
Sana olmaz. Benim ten rengim açık.
Bunu siliyorum. Hiç doğru görünmüyor!
- Dudakların gayet güzel! - Ben Siyahım, tatlım.
Peki. Sorun değil.
- Ne söyleyeceğim? - Takıldın mı?
Ne söyleyeceğimi bilmiyorum. Hiç fikrim yok. Hiç fikrim yok.
İki dakika! Gösteriye iki dakika kaldı.
Bu--
Bu hiçbir şey.
Bu geceki LIFT performansımıza hoş geldiniz. Lütfen,
tüm elektronik cihazlarınızı sessize almayı unutmayın.
Teşekkür ederiz. Umarız gösteriyi beğenirsiniz.
Çok teşekkür ederiz.
Herkese iyi akşamlar.
Bu akşam bizimle olduğunuz için çok mutluyum.
Evsizler sığınma evindeki çocuklara dans öğretmenin,
onlara asıl önemli olanın nereden geldikleri değil,
ne kadar çok çalıştıkları olduğunu
keşfetmelerini sağladığını düşünüyoruz.
Şimdi, sizi ilk öğrencilerimizden biri olan
Steven Melendez'le tanıştırmak istiyorum.
Merhaba.
Benden bugüne kadar birçok kez yoksulluk içinde büyümenin
nasıl olduğundan, dansçı olarak hayatımın ve kariyerimin
ne anlama geldiğinden bahsetmem istendi.
Her seferinde, söyleyecek sözler bulmakta zorlanıyorum.
Dansın, benim gibi çocuklar için anlamını ifade etmek için
çok daha az sayıda kelime olduğunu düşünüyorum.
Bu yüzden,
bu akşam uzun bir konuşma yapmaktan kurtulmak için
bir dans koreografisi hazırladım ve sanırım ilk kez hikayemi
birileriyle paylaşacağım için bu kadar heyecanlıyım.
Zıplamaya orada başlayacağız, değil mi?
Evet, öyle. Yanında olacağım, endişelenme.
Başaracaksın. Eller aşağıda, sırt dik.
Hazır ve başla!