GERÇEK BİR HİKÂYEDEN ALINMIŞTIR
Hangi şarkıyı söyleyelim çocuklar?
-Koca patates? -Evet!
Evet, koca patates!
Üç, dört!
Bir koca patates
Yürümeyi bilmez
Ama uçardı
Ya! Ya! Ya!
Bir yaz sabahı
Gidip çatayım
Dedi şu Theo'ya
Çok aptalca.
Bu normal, ailenin koca patatesi sensin.
Hepimiz patatesiz, biz patates ailesiyiz ve gurur duyuyoruz.
-Evet. -Evet.
Evet, peki… Üç, dört…
Bir koca patates
Yürümeyi bilmez
Ama uçardı
Ya! Ya! Ya!
Bir yaz sabahı
Gidip çatayım
Dedi şu Pierre'e…
-Merhaba! -Merhaba. Merhaba Nina!
-Merhaba. -Tatil nasıldı?
Merhaba, ne haber?
-İyi misiniz? -Evet. Ya sen?
Gayet iyi. Ya sen canım, cumartesinin yorgunluğu geçti mi?
Ay bırak Allah aşkına, hayatta bir daha içmem ben.
Boş versene…
-Bunu her seferinde söylüyorsun. -Hayır, hayır…
-İyi misin Lolo'cuğum? -Evet, iyiyim.
Sen onları hem bütün sene katlanıyorsun
hem de okulun ilk gün törenine mi geliyorsun?
Bu benim mesleğim, ne yapayım, ben buyum.
Marie-Laure!
-Selam Sylvie… -Seni görmek ne güzel.
Daha dün fabrikada senden bahsettik.
Altı ay boyu senin şakalarından mahrum kalmak çok zor.
Ne zaman geri dönebileceksin?
Pek bir fikrim yok ama yakında.
Tamam, çabuk geri gel olur mu?
Lolo, kocan burada mı?
İçeride, içecekleri hazırlıyor.
Emilie, ufaklığa göz kulak ol.
Sen de mi gitmiştin?
Oynamak ister misin? Al şu bagetleri.
Marie, ne haber?
Söylesene, aile hekimi olarak sana bu gelmiş olmalı, değil mi?
Bu sana da geldi mi?
Önemi yok.
Bana ne zaman söyleyecektin?
Ama neyi?
Tahtalı kutuya gitmeye hazır olduğumu.
Doğru değil mi?
Hayır değil, yorumlamayı bırak. Bu…
Yorumlamıyorum, "yeni ikincil lokalizasyonların ortaya çıkışı",
"spinal kanalın istilası" yazıyor.
Bu sadece tıp jargonu.
Bir yıldır hastayım, doktorların jargonunu da senin kadar iyi biliyorum.
Kanserimin yayıldığı ve mahvolduğum anlamına geliyor bu, yanılıyor muyum?
Bilmek istediğim, ne kadar süremin kaldığı?
Bilmiyorum Marie, hiçbir fikrim yok.
Bana söylemen gerek.
Bir yıl mı, iki mi?
Daha mı az?
Bana söylemelisin. Bunu bilmem gerek.
Bana söylemelisin.
Birkaç ay. Üç, dört.
Belki de fazla, bilemiyorum.
Noel'i görebileceğim ama değil mi?
Evet, tabii, elbette göreceksin.
Böyle hissetme ama senin suçun değil.
Onkoloğundan haber bekliyorum.
Kendini iyi hissetmen için elimizden geleni yapacağız.
Şimdi kendini düşünmelisin.
Günlük hayatından mümkün olduğunca endişeyi ortadan kaldırman
ve yardım alman gerek. Ayrıca ben varım.
Bakımın, bağlantıları kurarım.
Nereye gidiyorsun?
Çocuklarla vakit geçirmeye.
-İyi misiniz çocuklar? -Evet, evet.
İyi eğleniyor musunuz?
Arkadaşlarınızı görmek güzel, doğru mu?
-Kızlar çok güzeller değil mi? -Kesinlikle süperler.
-Çünkü annelerine benziyorlar. -Hem de nasıl!
Hık demiş burnundan düşmüş.
Merhaba Jacqueline, ikinci teste geliyoruz.
Doğru mu yanlış mı testi. Janine'i kabul ediyor musun?
Evet, evet, ediyorum.
Ama anne neden onu almak istemiyorsun?
Çünkü başka silahların var ve bu çok fazla tehlikeli,
özellikle kardeşin için. Hadi duşa girin, korsan gibi kokuyorsunuz!
Dur babam burada.
Baba!
-Ağır ol ufaklık! Dur! Dursana! -Hadi duşa, duşa dedim size!
Theo duşa diyorum!
İtalya'da mıydın? İtalya'da mıydın?
Hayır Hollanda'daydım.
Ama yarın İtalya'ya gidiyorum.
Seninle gelebilir miyim?
Pierre, hadi duşa.
Babam onunla gidebileceğimi söyledi!
-Nereye? -İtalya'ya!
Hayır, bu imkânsız canım.
Frank, Frank!
Neden ona saçma şeyler söylüyorsun?
Saçma şey ne?
Tırıyla İtalya'ya gidebileceğimi söyledin.
Hayır, sana bir tur atarız dedim ama İtalya'da değil.
Evet? İlk şansınız Janin…
-Hadi şimdi duşa! -Anneni dinle.
Soruyu pek iyi duyamadım?
Kim 18. yüzyıldan itibaren bu aleti kullanmaya başlamıştır?
Sorduğumuz şey sadece kimin kullandığı…
Yapmasana. Bırak!
Bırak şunu!
-Anne! -Anne…
Yeter, biraz sessiz olur musunuz?
Gençler, hop!
Geliyorum canım.
İngilizce çalışabilir miyiz lütfen?
Edemem, vaktim yok canım, baksana yemek yapmalıyım.
Ufaklıkla ilgilenmeliyim.
Baba sen yardım eder misin?
Tamam boş ver, ben ederim, baban yorgun.
Evet, evet, evet ben yorgunum, evet.
İki bin kilometre devirdim sabah 08.00'de yola çıkıyorum.
Sence yorgunluğa hakkım var mı?
Nobel ödülünü almıştı. Beş yıl sonra bir daha bu ödüle…
Peki, ne tür bir hikâye istersiniz?
Büyük bir aile. Kara şövalye.
Onları zaten ezbere biliyoruz.
Uyduruk bir hikâye! -Evet! Uyduruk hikâye!
Peki, uyduruk bir tane.
Dört küçük civcivi olan bir anne tavuğun hikâyesi.
Hem de oldukça havalı bir çiftlikte yaşayan.
Küçük civcivler, tavşanlarla, ördeklerle, tüm çiftlik hayvanlarıyla,
hatta yaşlı keçi gibi kokan köpekle bile arkadaştılar!
Ve bir gün tavuk gerçekten büyüdü.
Ve çiftçi yenilmesi gerektiğine karar verdi.
Ama tavuğu öldürecekler mi?
Evet!
Ama küçük civcivler ne olacak o zaman?
Pekâlâ onlara nasıl bir çözüm bulabiliriz?
Nasıl yardım edebiliriz?
Hikâyeni sevmedim.
Başka bir tane isterim.
Başka bir tane mi?
Peki.
Bu Theo adında bir sihirbazın hikâyesi.
-Bu benim! -Evet sensin!
O çok büyük bir şatoda yaşıyormuş ve şato örümcek ağlarıyla doluymuş.
Her yer tozluymuş. Pek temizlik yapmıyormuş.
Yeniden başlıyor… Ortada…
İyi uykular.
Oyunun lideri. Çok zor… Kaleci.
Top iyi geldi.
Bu vuruşu durduran kalecinin kesin kararı.
Vuruş çok yandan geldi.
Durum hâlâ sıfır, sıfır.
Sana bir şey söylemeliyim.
Öleceğim.
Ne?
Öleceğim ve boşanmak istiyorum.
Dur, dur.
Ne, sen ne, sen ne anlatıyorsun?
Yeni öğrendim bunu. Birkaç ayım kalmış.
Onu da seninle kavga ederek geçirmek istemiyorum.
Bu böylece söylenir mi?
Hazırlıksız oldu pardon.
Dur, dur, dur, önce boşanmak falan yok.
Tamam mı, bu tam bir saçmalık.
Hem de sen, savaşırsın.
Başarırsın.
Hem ben yanında olurum.
Frank burada değilsin.
Uzun zamandır burada değilsin.
Tamam, giyinebilirsin.
Onkoloğunu ne zaman görüyorsun?
Yukarıda.
Nasıl yani, onu görmeyecek misin?
Sana yeni bir tedavi önermemiş miydi?
Evet, beni öldüresiye hasta edecek bir tedavi, ne için?
15 gün.
O yüzden reddettim. Sadece ağrı kesici alıyorum.
Boş yere bana pislik enjekte etmeyi bırakın,
böylece kalan zamanda çocuklarımla ilgilenebileyim.
Evinin arkasındaki barakayı bana kiralar mısın?
Büyükannemin evini mi?
Ne yapacaksın ki?
Frank'tan ayrıldım.
Ne?
Ama…
Neden şimdi?
Bana günlük sıkıntılardan kurtul diyen sendin.
Evet ama bunu söylerken ben…
Özür dilerim Marie-Laure ama bunun hiç zamanı değil.
Yardıma ihtiyacın olacak.
Hiç Frank'ın bana yardım ettiğini gördün mü?
Onu bana kiralar mısın?
Hayır ama mesele bu değil. O 10 yıldır kullanılmamış bir ev.
Çocuklarla orada ne yapacaksın. Her taraftan cereyan yapar…
Lütfen, kiralar mısın?
Senin olsun.
Teşekkürler.
Yeni evimiz burası olacak.
Buraya taşınacağız.
Beğendiniz mi?
Henüz biraz kaba ama bunu ayarlarız, değil mi?
Gel, gel bana.
Evet, güzelce atıştıralım, sonra açıklayacağım.
Tamam mı?
Biliyorsunuz, adı kanser olan bir hastalığım var.
Hastanede beni iyileştirmeye çalıştırdıklarını da
biliyorsunuz ve hallolduğunu düşünmüştük. Çünkü iyi görünüyordum.
Ama aslında hastalık ilaçlardan daha güçlü çıktı ve
savaşı o kazanacak.
Bu da yakında burada olmayacağım demek.
Nasıl bir yaramazlık yaptın ki?
Yaramazlık yapmadım, canım.
Kanser herkesin başına gelebilecek bir hastalık.
Tavuk hikâyesi o yüzden miydi?
Ama bitirmedin, sonrasında ne oluyor?
İşte bunu hepimiz birlikte uydurmaya çalışacağız.
Mümkün olan en iyi çözümü bulmayı deneyeceğiz.
Ama bu sırada doyasıya iyi vakit geçireceğiz.
Tıpkı tatildeymiş gibi.
Bu yüzden gelip buraya taşınacağız.
Neden evimizde kalmıyoruz?
Çünkü babanızla sürekli kavga ediyoruz.
Ama ne zaman isterseniz onu göreceksiniz.
Bence herkes kendi evinde yaşarsa çok daha mutlu oluruz.
Ve bu evi mutluluk evine dönüştüreceğiz.
Her yeri süsleyeceğiz ve sonra tüm arkadaşları davet edip
büyük bir eğlence yapacağız.
Ölmeyeceksin ya?
Evet, öleceğim.
Geçecek canım, geçecek.
Bana bak.
Geçecek.
Hem ben hep burada olacağım, tamam mı?
Tabii, bunu da hesaba katmalısınız.
Bilmek istediğim, kız ve erkek kardeşler onlara bakacak biri kalmayınca
ne yapılıyor?
Aileleri mi yok?
Ebeveynleri vefat mı etti?
Ben anneleriyim ve ağır şekilde hastayım.
Bir saniye bekleyin lütfen. Ben, hemen gelirim.
Yani öyle olmalı. Sanırım PMI'ye başvurması gerekir.
-Merhaba hanımefendi. -Merhaba.
Ya da CCAS'ye.
Hatta onun durumunda MECS'ye bile olabilir.
Evet.
MECS ne ki?
Bir çeşit yetimhane gibi yani.
Hayır, hayır, çocuklarımın yetimhaneye gitmesini istemiyorum.
Ama dursana, sanırım doğrudan ASE'ye başvurması gerekiyor da olabilir.
Hayır, o zaman doğrudan sosyal hizmetlere, Bölge Konsey'ine gidecek.
-Öyle mi? -Evet.
Gerard'a sormak lazım, Gerard bunu bilir.
-Ama o burada yok. Perşembe bugün. -Hay Allah!
Bakın, zaten dört çocuk hiç kolay olamayacak.
Belki ikisini yok edersem!
Bakın Madam, en iyisi siz ALES'e gidin, sosyal hizmetlere,
onlar sizi bizden daha iyi yönlendirir. -Evet.
Peki.
BİR NUMARA ALIN
Bu durumda birinin en küçükleri alması gerekir.
Hayır, hayır, ayrılmalarını istemiyorum, birlikte kalmalılar.
Yoksa çok acı çekerler.
Çocuk köyü seçeneği var.
Bir eğitimcinin gözetiminde kardeşler aynı evde yaşıyorlar.
Bu durumda, hepsi birlikte kalabilir mi?
Evet, orada bu mümkün.
Hem oldukça şanslısınız, Nimes'in hemen yakınında bir tane var.
Ama Nimes benim için çok uzak. 70 kilometre var.
Babalarını, arkadaşlarını görmeye, aktivitelerine nasıl devam edecekler?
Yani, benden sonra geriye ne kalırsa ona?
Bakın durumunuz sahiden…
çok özel bir durum.
Sizi çok daha yetkin birine sevk edeceğim, Madam Lorcat.
Aynı binada o da. Hemen hole çıkıp, yeni bir numara alın.
Olur mu?
Teşekkürler.
Bir sonraki numara lütfen.
Kimse onları alamaz mı?
Büyükanneleri, amcaları, teyzeleri?
Hayır, hayır emin olun benim aileme güvenilmez.
Babalarının da hiç ailesi kalmadı.
Ya o, gerçekten çocuklarıyla ilgilenemez mi?
O tır şoförü.
Haftanın dört gününü yolda geçiriyor. Eve döndüğündeyse tamamen yorgun.
Bir ve 11 yaşında çocuklarla ilgilenemez.
Evet ama saatlerini ayarlayabilirse…
Onların bezini hiç değiştirmedi, hiç biberon hazırlamadı.
Hastanede olduğumda bile ona güvenemedim.
Evet, eminim sizi görünce, yapacağını, sorun olmayacağını söyler.
Ona kalsa hiç sorun yoktur zaten.
Ama pratikte hiç yanımızda değildir.
Evet, anlıyorum ama ilçenizde onların dördünü de
alacak bir misafir aile bulmadıktan sonra…
Evet, misafir aile.
Dördünü de alabilirler mi?
İstediklerinde babalarını görebilirler mi?
Evet, elbette.
Evet bu.
Bu çok iyi bir fikir.
Peki onlarla nasıl irtibat kurarım, bir listeniz var mı?
-Onları nasıl arayabilirim? -Hayır, hayır, öyle olmuyor Madam.
Bir komisyon vakanızı inceliyor.
Eğer bir yerleştirmeye karar verilirse, misafir aileyi seçen siz olmuyorsunuz.
Öyle mi?
Kim o zaman?
Yerleştirme süreci, sadece ve sadece şey olunca başlar…
Yani, siz burada değilseniz…
Evet!
Önce geberiyorum, sonra benim adıma karar veriyorsunuz, öyle mi?
Dinleyin, en iyi kararı bulmak için dosyanızı inleyeceğiz.
Ama emin olun, ASE ya da hâkim, her zaman çocukların haklarını gözetir.
Ama sanırım çocuklarım için neyin doğru olduğuna karar vermeye hakkım var.
Değil mi?
Frank, yine benim, beni acil araman gerek.
Sana söyleyeceğim önemli şeyler var.
Ara beni lütfen.
Belki onlara yakın bir misafir aile bulmayı deneyebiliriz.
Dört çocuğu da kabul eden? Hayal kurmayın.
Ama eğer üç çocuk isteyen bir aile varsa onlara dördüncüyü de teklif edebiliriz.
Misafir aile kesin olarak çocukların yararına değil.
Özellikle de yaşları arasındaki farkı düşününce.
Onları ayırmamakla da ilgili sebepleri var. Bunu anlayabiliriz.
Ama misafir aileyi seçmek ebeveynlerin işi değil, Brigitte, yoksa neler olurdu?
Evet, bunu biliyorum ama bu kadının durumu oldukça özel.
Her durum özeldir.
O yüzden tek bir kanun vardır.
Ama bu durumda kanunun işlevi yok.
O hayatta, çözüme o da katılabilir.
Onun yerine birileri çocuklarının kaderini belirlesin diye
ölmeyi bekle diyemeyiz ki ona?
Seni anlamıyorum Brigitte.
20 yıldır ne zor durumlar gördünüz
ve bizim bir insani kuruluş olmadığımızı da biliyorsunuz.
Biz bir kamu kuruluşuyuz, kuralları uygularız.
Evet ama hayatta bazı durumlar oluyor ki.
Kuralları uygulamak tamamıyla saçmalık oluyor!
Gelsene! Gel buraya!
Hadi küçüğüm, tabii ki seni unutmayacağız!
-Bunun hepsini alayım mı? -Evet.
Sence Frank tek başına dört çocukla ilgilenebilir mi?
Ciddi misin sen?
Elbette ilgilenemez.
Çünkü sosyal hizmetlerde bana çocukları babasından ayırmak isteyen
pislik gözüyle bakılıyor gibime geliyor. -Ama bu tamamen saçmalık.
İstersen ben giderim, onlara açıklarım durumu.
Ya Frank, misafir aile fikrini benimser mi sence?
Bilmiyorum, ona ulaşamıyorum, hiç ortada yok.
Canım, biz buradayız.
Çocuklara bakabiliriz.
Tabii, senin iki, kocanın üç çocuğuyla yapacak başka işin yok tabii.
Aslında Patrick'in çocukları iki haftada bir geliyor.
Hem Laurence'la yardımlaşırız. Onun çocuğu yok.
Laurence'ın çocuğu olmaması, kendinin olmayan dört taneye bakmak için değil.
Ama tamam da, Silvi de var.
Silvi, fabrika artı yol, bunu 15 yıl yaptım ben.
Akşam ne halde geldiğini biliyorum.
Ama neden tüm kapıları kapatıyorsun.
-Konuşamaz mıyız bunu? -Çünkü mümkün değil.
Ama bak Laurence'la biz haftayı ikiye bölüp paylaşabiliriz.
-Yeter! Yeter! Yeter! Dur! Dur! -Ben pazartesi ve salı alırım…
Dinle beni, dur…
Sizin süper arkadaşlar olduğunuzu biliyorum ve
canı gönülden teşekkür ederim ama yamalı iş yapamam.
Üç haftalık tatile gitmiyorum ki.
Dönmeyeceğim ben.
-Dur, ben alırım. -Hayır, ben yapabilirim.
İki dakika dinlenebilir miyiz? Feci yoruldum ben.
Sen gerçekten çok nazik yapılısın.
Taşıyıcı olarak yakışıklı oldum mu?
Bayıldım!
Ne haber?
-Çocuklar nerede? -Yukarıda, oynuyorlar.
Şimdiden evlerinde hissettiler.
Sana Alain'ı tanıştırayım, bir komşumuz, taşımaya yardıma geldi.
-Bu çok nazik, teşekkürler. -Rica ederim.
-Merhaba. -Merhaba.
Marie-Laure.
-Üç tane mi? Ben… -Evet…
-Alain, bana yardım eder misin? -Claire seninle değil mi?
Patrick'le bir yatağı almaya gittiler.
Boşaltmak için onları bekleyelim mi?
Hayır, fazla bir şey yok.
Ama rica ederim, tüm hayatım var burada.
-Zincir yapalım mı? -Hayır tabii Marie-Laure.
Bırak erkekler halletsin ve sen de seyret eğer istiyorsan, tamam mı?
Aynen…
Keyif alıyorsun.
Hepsi güçlüyüm demek için.
Demeye gerek yok, görülüyor.
Evet görülüyor, sadece kas var David.
Büyükmüş…
-Gerçekten. -Evet, gayet güzel hem de.
Evet! Ninem resmini kaldırdığın için pek memnun olmayacak.
Merak etme, yukarıda onu görünce özür dilerim.
Ayrıca burası süper modernmiş de…
-Bunu sağlayan halılar. -Ben de aynısından istiyorum.
-Hayır, zaten emindim bundan ben… -Yeter…
Anne, anne! Bak babam burada bak bana ne almış!
-Tam da benim istediğimden! -Dikkat et, bu şey çok tehlikeli.
Kardeşinin ona dokunmasını da istemiyorum, tamam mı?
Tamam.
-Merhaba. -Selam.
Mont Blanc tünelinde dört saat mahsur kaldım, özür dilerim.
Hayır sorun değil, zaten bitirmiştik biz.
Bir şeyler içecektik. Bizimle kalır mısın?
Hayır, hayır, sağ ol. Ben sadece ufaklığın sütünü getirdim.
Unuttuğunu gördüm de.
Hayır bilerek bıraktım. Bu hafta sonu onları alırsın diye.
Evet, yenisini alırım ben de.
Silah için teşekkürler baba!
Bir şey değil, Pierre'ciğim.
-Bana annendeki odanı gösterir misin? -Tamam, gel buradan.
-O şeyi istemediğimi biliyordu. -Evet.
Mutfakta ufak bir şişem var, ister misiniz?
-Evet, evet. -Evet!
Mutlusun değil mi?
Bize de ver biraz.
-İşte oldu. -Çin.
-Şerefe. -Şerefe.
-Çin. Çin! -Çin, pardon çin.
Bir şey olmaz, bir bardak bu.
-Fena değilmiş. -Anne?
Efendim canım?
Anne, ben gidip babamla eski evde kalmak istiyorum.
Bu mümkün değil canım.
Baban çoğunlukla evde olmuyor biliyorsun ve sen de tek başına yaşamak için
çok küçüksün. -Hayır, ben büyüğüm!
Tabii büyüksün ama sen tek başına yemek yapamazsın, temizlik yapamazsın.
-Hem ödevlerini de tek yapamazsın. -Peki sen ölünce!
O zaman nasıl yapacağız?
Babamızın bize bakması gerekecek.
Hadi, merak etme, tamam.
Zaten annen iyileşecek.
Değil mi? Hem baban da, baban da bir yolunu bulacak. Merak etme.
Ben gideyim.
Frank.
Frank konuşabilir miyiz?
Neyi konuşacağız?
Şu aptalca boşanmayı mı?
Çocuklara bak. Nerede yaşadıklarını bilemiyorlar.
-Onlar için önemli kararlar almalıyız. -Evet ama önce savaşmakla başla!
İyileşmek için! Böyle aptallıklar yapmak yerine!
Sence bir yıldır ne yapıyorum ben?
Frank!
Misafir aile aranıyor.
Ben Emilie, Pierre, Theo ve Lou'nun annesiyim,
tedavisi olmayan bir kanserim var, çocuklarım için bu civarda
ya da yakınında bir misafir aile arıyorum.
Bu da nedir böyle?
Neden yapıyorsunuz bunu?
Çünkü yeri değil burası, çocuklar var.
Bu bir okul.
Şok edici bu.
Merhaba.
Ben Madam Picat'yı arıyorum.
Burada oturuyor, değil mi?
Evet.
-Sen oğlu musun? -Evet.
-Annen burada mı? -Hayır.
Tek başına mısın?
Ben tek başına kalabilecek kadar büyüğüm.
Ona bunu verir misin lütfen.
Tamam.
Hoşça kal ufaklık.
Güle güle.
MİSAFİR AİLE-BAY VE BAYAN LE GALL
Bu ne böyle?
Sen tam delirmişsin. Onları satmak mı istiyorsun sen?
Sana 50 tane mesaj bıraktım konuşmak için, hiç geri dönmedin.
Konuşmak mı, neye yarar ki?
Zaten her şeye tek başına karar veriyorsun.
Peki neden öyle yapıyorum?
Yıllar oldu sen bundan vazgeçeli, her şeyi üstlendim!
İyi misin?
Çocuklara bakarım, bir yolunu bulurum.
Dördüne birden imkânsız Frank. Aç gözlerini.
Yaptığın işe bak.
Hem sen bunu sevmiyorsun, biliyorsun. Onlar da biliyorlar.
Nasıl yani sevmiyorum bunu?
Emilie kaçıncı sınıfta?
Pierre'in judo hocasının adı ne?
-Theo'nun sevdiği oyuncak hangisi? -Tamam, tamam.
Bunları bilmeyen bir sürü baba var. Bu yüzden kötü baba olmuyorlar.
Ben kötü babasın demiyorum.
Dört çocuğa tek başına bakamazsın diyorum.
Birçok diğer baba gibi. Haksız mıyım?
O yüzden bir misafir aile bulmalıyız, hem de acil.
Hayır, yok, yok. Çocuklarımı terk etmeyeceğim.
Kimse sana çocuklarını terk etmekten bahsetmiyor.
Ama onlara buraya yakın bir misafir aile bulmalı ki istediğin zaman gidip
onları görebilesin, iyi oldukları bir aile.
Çünkü sence ben onların iyi olmasını istemiyor muyum?
Peki, o zaman çözüm ne, söyle bana.
Ne bileyim ben.
Lanet olsun!
Bir çözümü olmalı ama. Aramalıyız.
Aramak mı? Haftalardır bunu yapıyorum zaten ben.
Bir misafir aile bulmalıyız hem de acilen, bu tek çözüm.
Çünkü o harika aileni bunun gibi bir köyde mi bulacaksın sence?
Küçük ilanlar asarak mı?
Minik Lou'cuğum için tam zamanlı kreş için teşekkür etmek istedim.
Beni çok rahatlattı.
Ya büyüklerle, yapabilecek misiniz?
Onları zaman zaman alan süper arkadaşlarım var ama
bu kısa vadeli.
Bir misafir aile bulmama mutlaka yardımcı olmalısınız.
Le Gall ailesine ulaşabildiniz mi?
Kime?
Size adres ve telefonunu verdiğim aile. Görüşebildiniz mi?
Hayır, ben, ben… Bundan haberim olmadı.
Oğlunuz size adresi vermemiş.
Geçen gün size uğradım.
Hayır, vermedi, hayır.
Arayın onları.
Hiçbir şeyi garanti edemem.
Ama birkaç yıl önce dört çocuk için onay almışlar ve size de yakın.
Bunu benden duymadınız.
Yoksa sorun yaşarım.
Teşekkürler.
Sizi öpeyim.
Çok teşekkürler.
Mutlaka kocanızın onayı olmalı yoksa hiçbir şey yapamayız.
Evet, evet, biliyorum, halledeceğim, teşekkürler.
Ama nasıl size adresimizi verdiler anlamıyorum.
Hayır, çünkü normalde hiç böyle olmaz.
Aslında rastlantı eseri öğrendim.
Dört çocuk isteyen bir misafir aile olduğunuzu.
Evet, dört yıl önce, ama o zamanlar burada oturmuyorduk.
Ama hâlâ misafir ailesiniz değil mi?
Evet.
ASE'ye başvuru yapmış mıydınız?
Aslında, önce sizinle görüşmek istedim.
Durumu anlatmanızı ve anlaşıp anlaşamayacağımızı.
Ama bu böyle olmuyor ki…
Hayır ama normalde onların sizi aramaları gerekiyordu.
Tamam ama ASE onayı verene kadar,
acaba bir ilk sefer çocukları size getirip tanıştırabilir miyim?
Bilemiyorum, bunu eşimle bir konuşmam lazım.
Peki, onunla tanışmayı ben de isterim.
Evet, ama şu anda oldukça meşgul, bu mümkün değil.
Ama biliyor musunuz hanımefendi. Bence bunun olma şansı çok az.
Çünkü normalde bir prosedür vardır.
Ve prosedür karmaşıktır.
Peki.
Onları gördün mü?
Evet gördüm.
-Olmadı mı? -Bana prosedürden bahsetti.
Çocuklardan bahsetmedik bile.
Hayır, bitti, başaramayacağım.
Merak etme bir çözüm bulacağız.
Eğer zamanım kalırsa.
Sana söz veriyorum. Bulacağız.
-Lulu nerede, kreşte mi? -Evet.
O zaman benimle kalıyorsun, sonra seni götürürüm.
Bu arada sen beni seyret.
Çok keyif alacaksın.
Her şey istediğiniz gibi mi hanımlar? Bir kahve getireyim mi size?
Aslında biz elmalar hakkında konuşuyorduk.
Benimle dalga mı geçiyorsunuz?
Hayır şey, o benim arkadaşım hani şu sağlık sorunları olan.
Ne olmuş? Ben yardım kuruluşu muyum sizce?
-Hayır, benim hatam ben gidiyorum. -Defolun gidin başımdan!
-Ne dediniz? -Defol git başımdan!
Ne dediğinize dikkat edin. Çünkü ben, ben sizi işten çıkarabilirim.
Öyle mi? Sen beni kovmuyorsun, istifa eden benim.
-Hayır, tamam Claire… -Hadi, hadi, git…
Tamam bayım, özür dilerim bu benim hatamdı…
Bırak o beni sömüren pis herifin teki.
Hem böylece artık seninle ilgilenmek için vaktim olacak.
Tabii, aynen, senin gibi 50 tanesi kapının önünde bekliyor.
Ne diyorum biliyor musun, kendine bir peruk al,
ki bir kadınla olabilesin. -Hayır, hayır, tamam, tamam.
Sen de gidip iş bulma kurumunda ağlarsın.
Sakin ol, 24 saat seni başımda görmek de istemiyorum.
Alışman gerekecek çünkü seni bırakmayacağım.
Pis herif!
Hadi, herkes işine!
-Cips ister misiniz? -Evet, evet!
Gidip getireyim.
Ben daha büyük bir balık yakalayacağım. Kocaman.
Biliyor musun, annemle telefonda konuştum.
Hepimiz St Jean-de-Monts'a gidebiliriz.
Oda var. Bahçeye, çocuklar için iki çadır bile koyabiliriz, harika olur.
Ne diyorsun, harika bu!
Hem harika hem de denize iki kilometre uzaklıkta, değil mi canım?
-Gerçekten mi? Sahiden süper. -Çok güzel göreceksin.
-Çok özel bir yer. Çok eğleneceğiz. -Süper!
Nereye?
Çişimi yapmaya. İzin var mı?
Tamam yeter, bırakın biraz nefes alsın.
-İçmek isteyen var mı aranızda? -Evet, ben isterim.
Hayır, hayır, Laurence'a yok.
Ne yani onlara söylemeyecek misin?
Hamileyim.
Kutlarım canım!
Ama niye surat yapıyorsun! Bu harika bir şey!
Hayır, Marie-Laure'a söylemeyin olur mu?
Ama neden? Çok sevinecektir.
Ben hamileyken o. O…
Yapamam, çok zor bu.
Anne, anne, bir balık tuttum!
Merhaba.
Yalnız mısın? Diğerleri seninle değil mi?
Evet, evet, aşağıdalar.
Vay!
Meydanda görmüştüm. Kime ait merak etmiştim.
-Hangi seneden? -1964.
-Arabaları sever misin? -Bayılırım.
Baksana benim de bir koleksiyon arabam var.
Harikaymış.
-Öte yandan bunlar hiç bozulmazlar. -Deneyebilir miyim?
Tabii, al.
Marie-Laure!
Tamam, burada.
İşte benim hayatım, o bir güvenlik meselesi yapmadan bir adım atamam.
Dikkat, şimdi.
-Ne haber? -İyiyim, iyiyim, iyiyim.
Sadece biraz dolaştım o kadar. Her şey yolunda.
İyi misin?
Selam.
Emilie masayı kur sen.
-Tamam. -Ben ufaklığı yatırmaya gidiyorum.
-Hemen gelirim, tamam mı, geliyorum. -Tamam.
Teşekkürler.
-Ama gel hadi. -Evet, tamam, tamam.
Arabanın içi çok güzeldi. Bir daha binebilir miyim?
Tabii, elbette, belki başka bir gün.
Git portakal suyunu getir, kendi kendine gelmez.
Tamam, portakal suyunu getiriyorum.
Bizimle yemeğe kalacak mısın?
Hayır, hayır, sadece hoşça kal demek için anneni bekliyorum.
-Çocukların var mı? -Hayır, henüz değil.
-Aslında yaşlısın. -Evet, bu doğru evet.
Sizinki gibi harika bir anneyle karşılaşmadım henüz o yüzden.
Makarnaya ne dersin? Zaten elimizde bir bu var.
Ben sizi rahatsız etmeyeyim.
Hayır, hayır. Burada bir atasözü vardır, derler ki:
Güzel arabasına kim çocukları bindirirse, makarnayı hak eder.
Bu çok iyiymiş, bu…
Ama ben yapayım, uzmanlığımdır, tek uzmanlığım.
Tabii ki, memnun olurum, al. Sana bırakıyorum.
-Okey. -Burada makarna var.
Evet.
Burada da domates, işte buzdolabından al her şeyi.
Annemizin öleceğinden haberin var mı?
Evet, biliyorum.
Biliyor musun, benim annem de ben küçükken ölmüştü, ya.
Peki sana kim baktı?
-Baban mı? -Büyükannem.
Ben babamı tanımadım.
Bizim büyükannemiz yok.
Aslında pek bir şey kaçırmıyorsun, benimki biraz sertti.
Her neyse, evet, hadi.
Oldu mu? Bakayım.
Sen de her şeyi kontrol etme eğilimi yok mu biraz?
Azıcık mı?
Sanırım buldum.
İşte Fransızca "Le".
Biliyorum, bu aptalca…
Ama sonuçta ben marangozum, Fransızca öğretmeni değil.
Ben 15 yıl bir plastik fabrikasında çalıştım, o yüzden çok iyiyim.
Ama daha iyisini yapamaz mıydın?
Hayır, hiç sanmıyorum.
Şurada harika bir Polonyaca kelime vardı ama Polonya'da değiliz.
Polonya'da değiliz ki!
Peki ben de.
"Monte", şimdi 36 oldum.
Ve senin puanın 1 ve 1 iki, değil mi, senin iki puanın var.
-Evet! -İşte!
-İyi misin? -Evet!
Kaybettiğin için sağ ol. Ben kaybetmekten nefret ederim.
Rövanşını da isterim.
Eğer ikinci bir felaket yaşamaktan korkmuyorsan, tabii, neden olmasın…
Sevdim bunu.
İyi geceler.
-Hoşça kal. -Güle güle.
Bu baş ağrısı ne zaman başladı?
Dün akşam.
Ağrıdan bayılacağım sandım.
Bütün gece böğürdüm.
Ya şu an nasıl hissediyorsun?
Yorgun.
Sanki üç gündür uyumamışım gibi.
Bu sonun başlangıcı mı?
Kendini ayarlamalısın.
Evine gidip dinleneceksin şimdi.
Laurence çocuklarla ilgilenir.
Hayır gerek yok, Claire öğlene kadar bende.
Ya sonra ne yapacaksın?
Yardım alman gerek.
Ama çocuklar olmazsa yıkılırım.
Onlar beni ayakta tutuyor.
Onları bırakmayacaksın ki.
Laurence seni biraz rahatlatır.
O hamile.
Nasıl öğrendin bunu. O mu sana söyledi?
Ben dört çocuk doğurdum.
Hamile bir kadını anlayabilirim, bunu saklasa da.
Sizin için çok mutluyum.
Teşekkürler.
Onu arıyorum.
Bir babaları da var.
Ama beni bilirsin, hayır, ama yapabilseydim, yapardım!
Ne olduğunu biliyorsun, ben hâlâ değiştirmeye hazırım.
-Ne? -Dur, çalışıyorum!
Pierre bırak şu çatalı!
-Ben çok açım! -Kes şunu!
Emilie! Masayı kur lütfen!
-Ama ben İngilizcemi çalışıyorum! -Masayı kur lütfen!
O benim silahım!
Ben, ben, yapamam anlıyor musun? Çocuklarım var.
Marie-Laure iyi değil, onları almam gerekti, evet.
Bekle bir dakika.
Sen ne yapıyorsun böyle? Neden bezini çıkardın sen?
Bezini çıkarmış!
-İyi de ne yapmamı bekliyorsun? -Bilmem, bak.
Çok işim var, kapatmalıyım.
Sen neden bezini çıkardın ki? Bezler nerede peki?
-Neredeler bilmiyorum! -Ama nereden bileyim, banyoda mı?
Açız! Açız!
Bana tabağını ver Pierre.
Pierre!
Theo nereye gidiyorsun? Ne yapıyorsun? Yemeğe gel!
Makarnanı sevmedim. Yapışıyorlar.
Ama eğlenceli, pasta gibi oluyor. Hadi gel, hadi!
Tereyağı bile yok, peynirin yok mu?
Hayır, peynir kalmadı.
Domates sosu dök.
Hadi Theo gel otur. Hadi yemeğe gel artık, hadi!
Dünden beri hiçbir şey yemedin, yemen gerek.
Ve sen de ye!
İşte yine başlıyor.
Neyin var Theo?
Annemi istiyorum!
Sen nereye gidiyorsun?
Lou'ya bakacağım.
Yeniyor.
Evet, ben Alain, aptal adam. Umarım iyisindir.
Sana söylemek istedim.
Sana 500 metre uzakta yaşayan bir misafir aile için çalıştım.
İlgileneceğini düşündüm.
İşte, öpüyorum.
Bunun normal prosedür olmadığını biliyorum ama
eğer onaylanmış bir misafir aile bulursam,
hâkimin yerleştirmeye izin vermemesi için sebep yok.
Evet, evet, elbette, ama buna sonra bakarız.
Önce birbirimizi tanıyalım.
Alain bize senden biraz bahsetti.
Ama belki bizim hakkımızda bir şeyler bilmek istersin.
Elbette, evet. Her şeyi!
Her şeyden önce misafir aile olmayı neden istediniz?
Çünkü en başta çocukları seviyoruz.
Evet, Jerome öğretmendir, ben serbest hemşireyim.
O yüzden saatlerimi ayarlayabiliyorum.
Evde yeterince yer var.
Özellikle iki büyük kızımız ayrıldığından beri.
Evet, büyük bir boşluk oldu.
Bu yüzden başka çocuklara neden biraz zaman vermeyelim ki dedik.
Evet, sosyal hizmetlere başvurduk.
Kendimize deneyelim bir, bakarız dedik.
Beş yıl oluyor.
Emilie var, en büyükleri.
İki erkek, Pierre ve Theo.
Ve de sonuncusu, en küçük, Lou.
Bizde de bir Lou var.
Üniversiteye gidiyor.
Benimki 15 aylık. Çok tatlıdır.
Hepsi çok tatlıdır!
Emilie küçükle ilgilenir.
Ayrıca iki oğlan da kolaydırlar.
Asla sevginin eksikliğini bilmezler ya da başka bir şeyin…
İyi yetiştirildiler.
Bazen biraz yaramaz olabiliyorlar bütün çocuklar gibi ama…
Özür dilerim…
Özür dilerim.
Sanki çocuklarımı satıyormuşum gibi geldi biraz.
Çünkü o kadar az zamanım kaldı ki ama iyi olacak…
Merhaba.
-Sana teşekkür etmek istedim! -Ne?
Sana teşekkür etmek istedim!
Teşekkürler Veronique ve Jerome için.
Yolunda gitti mi?
Düşüneceğimizi söyledik ama ne bileyim.
Onlara çocuklarımı emanet edebilirim geliyor bana.
En derinden teşekkür ederim sana.
Bir şey değil.
Senin için çok mutlu oldum.
Yakında bir rövanşa ne dersin?
Eğer gelirsem, dönmeyi canım istemeyebilir.
Neyi istediğini bilmek sana kalmış.
İstemekle alakası yok.
Sadece şu an benim hayatıma girmek pek eğlenceli değil, biliyorsun.
Bırak ben karar vereyim.
Okey.
Fena değil, değil mi?
Bana gider bence.
Benim tarzım bu, değil mi?
Başka model de var, model Pire ve model Atena.
Hayır sevmedim, daha üzgün duruyor.
Hayır, hayır, ben bunu tercih ederim.
İçine biraz yumuşak bir şey koyabilir miyiz?
Çünkü benim sırt ağrım var.
Öngörmedik ama bir yastık ilave edebiliriz.
Evet, bir yastık iyi olur.
Deneyebilir miyim?
Nasıl yani denemek?
Sonsuzluğu orada geçireceğim. İçinde iyi miyim bakmalıyım.
En azından boyum için, şöyle olmak istemiyorum.
Evet ama üzgünüm bu bir sergi modeli.
Tam da o yüzden!
İçine bir şeyler koyabilir miyiz en azından?
Bir şeyler derken?
Temasta kalmak için cebim.
Çünkü bu durum tam dost kaybetmelik bir durum.
Hassas anlar için bir ayıcık.
Ve de çocuklarımın fotoğraf albümü.
Ve de akşam için bir Scrabble.
Evet, evet bazı akşamlar onun yanımda olmasından çok memnun olabilirim. Evet.
Ve de çocuklarım için, bir posta kutusu isterim.
Ya da benzeri bir şey.
Çocuklarım bana yazabilsin diye.
Üzgünüm ama bu tip parçalar yapmıyoruz.
Ayrıca mezarlık kurallı,
o yüzden mezara istediğimiz saçma bir şey koyamayız.
Hiç de saçma değil!
Çocuklarım hissettiklerini yoksa bana nasıl anlatacaklar?
Cennete yazamazlar ya!
Özür dilerim ama sizinle ölmek hiç eğlenceli değil, biraz renksiz…
Peki, bu güzel kutu kaça geliyor?
Tören yaklaşık 3500 ve 5000 avro tutuyor.
Bunu asla ödeyemem ben.
Yoksa, eğer isterseniz, bir cenaze sözleşmesi de alabilirsiniz.
Ama o, 12 ay sürüyor.
Belki de o zamana kadar dayanırsınız?
Deneyeceğiz.
Ya da tabut için bir seçenek daha var.
Bir tane yapar mısın?
Hayır, hayır, bunu yapabileceğimi sanmıyorum.
-Korkuyor musun? -Hayır!
-Evet, korkuyorsun. -Hayır.
Öyle mi? Bak nasıl takıldın.
Bayıldım buna.
Dikkat et, ikincisi zor geçiyor.
Hayır, dur, iki elini de koy.
-Annem geldi! Annem geldi! -Anne! Anne!
Anne!
-Anne! -Yavaş olun, yavaş.
Canlarım, canlarım.
-Hâlâ pijamayla mı duruyorsunuz siz? -Tabii.
-Babam onları okula götürmedi. -Kes sesini!
Peki, hadi üstünüzü değişin ve eşyalarınızı alın.
Ne haber, iyi geçti mi?
Evet.
Ya sen nasılsın?
Daha iyi.
Onları okula götürmedin mi?
Onlara tatil oldu.
Ben…
Harika insanlarla tanıştım. Bir misafir aile.
Öyle mi?
İki saat boyunca konuştuk ve bunu istiyor gibiler.
Onları iki saat boyunca gördün ve tamam, çocuklarımızı alabilirler yani?
Evet, tam da öyle. İki saat gördüm ve
bana öyle geliyor ki bu iş olabilir. Sanki çok açıktı bu.
Açıkmış.
Açık olan şu, saçma sapan işler yapıyorsun!
Her seferinde bana bunu söylemeyi bırak.
Sen ne yaptın? Sen ne çözüm buldun?
Dördünü de alacaklar mı?
Dördüncüsü için onay gerekecek.
Ama düşünüyorlar ve bu iyiye işaret, evet.
Frank.
Onlarla tanışmalısın.
Tanışmak, tanışmak…
Bakarız.
-Onları tekrar ne zaman alırsın? -Bilmiyorum.
Ama bizim biraz organize olmamız gerekiyor, çocuklar için bu.
-Bilmiyorum. -Hafta sonu mu, hafta içi mi istersin?
Bilmiyorum Marie-Laure.
Sıkıyorsun beni.
Zaten yarın yola çıkacağım ben.
Sonra bakarız.
Küçüğü getireyim.
Korsanlar gidelim mi? Hazır mısınız?
-Geliyoruz! -Geliyoruz!
Onları görmek istemiyorum!
Babanızı hafta sonu mu görüyorsunuz?
Pek değil, çünkü yorgun oluyor. O tır şoförü.
Evet, anlıyorum.
Judo yapan Pierre mi?
Evet, bizi judosuyla delirtiyor.
Seni anlıyorum, evet, ben de kara kuşağım.
Gördün mü? Beni delirtiyor.
Pierre sarı kuşakta.
-Öyle mi? -Bak sen!
Bu harika.
Ya sen Theo, beş yaşında mısın?
Yani, ana sınıfının son senesindesin.
Hayır ben büyüğüm.
Deli misin?
Sen dans eder misin Emilie?
Evet, modern caz yapıyorum.
Öyle mi, ne zamandır?
-Üç yıldır. -Hoşuna gidiyor mu?
Evet, çok hoş.
Şimdilik Pierre gelmek istemiyor.
Sorun değil, onu sonra görürüz.
Madama anne mi demeliyiz?
Hayır, hayır, mecbur değilsin.
Sen nasıl istersen canım.
Ben bir misafir aileye gitmek istemiyorum.
Ben asla babamın evine gitmem!
-Neden? -Çünkü hiç evde değil.
Hem evdeyken dahi hiç bizimle ilgilenmiyor.
Ama değişecek.
Bunu konuşmayın, sevmiyorum!
Ben bir kahve alacağım.
Ya sen ne istersin?
Banana split mi, liegeois çikolatası mı?
Peki ikisini de alalım.
Böylece sorun olmaz.
Şu sıralar nasılsın Titi'ciğim?
Pek iyi değil, değil mi?
Ben de öyle biliyor musun.
Çünkü siz, hepiniz için endişeleniyorum, özellikle de senin için.
Ben artık burada olmayınca babanın evine gitmeniz gerektiğini
düşündüğünü biliyorum.
Evet.
Ama biliyor musun, baban ve ben birbirimizi çok sevdik.
Ve o sizi çok sevdi.
Ama birini çok seviyoruz diye onunla hayat boyunca,
her gün ilgilenebiliriz anlamına gelmiyor.
Ve eğer baban sizin dördünüzü de alırsa, başaramayacağından korkuyorum.
Bunu çok istese bile, anlıyor musun?
Belki bu biraz da benim hatam.
Sizinle çok ilgilendim ona pek bir yer bırakmadım.
O yüzden sizi tek başına bakacak durumda değil.
Ve bunu itiraf da edemiyor çünkü canı yanıyor.
Anlıyor musun?
Ama sana söz veriyorum, asla istemediğiniz bir aileye sizi göndermem.
Jerome kara kuşak mı sahiden?
Evet, sanırım.
Sence bana ders verir mi?
Evet, bence verir.
Tabii ona sormalıyız bunu ama bence verir.
Merhaba!
-Merhaba. -Nasılsın Emilie?
-Merhaba. -Merhaba.
Merhaba Theo!
Pierre lütfen, hadi gel!
İn aşağı, gel!
Ve Pierre!
Seninle tanıştığıma çok sevindim!
Nasılsın Pierre?
Ben Vero'yum.
Aslında adım Veronique ama bunu çok çirkin buluyorum.
Çirkin, değil mi?
Evet, sen de çirkin buluyorsun ama söylemiyorsun.
Çünkü iyi yetiştirilmişsin, o yüzden. Ufaklık nerede?
-Uyuyor, gidip uyandırayım, getireyim. -Tamam.
Pekâlâ bahçenin rehberli ziyareti.
Bu taraftan.
İşte burada bir kaydırak, bir salıncak var.
Ama artık bunun için biraz büyüksünüz siz.
Ve şurada arkada, yazları bir badminton filesi gereriz.
-Badminton oynamayı bilir misiniz? -Hayır.
Ben size öğretirim.
Ben çok iyi bir öğretmenimdir ama pek iyi oynayamam, öyle.
-Köpek sizin mi? -Evet.
Adı Rouky.
Gidip okşayabilir miyim?
Tabii, tabii, çok sever, çocuklara bayılır.
Üç çocuk için onayları var, dört değil.
Zaten o yüzden dördüncüyü istiyorlar.
Dosyaya her şeyi açıklayan bir mektup ekledim.
Sadece 500 metre ötede oturuyorlar.
Çocukları almayı istiyorlar ve çocuklar da onlarla yaşamak istiyor.
Daha ne istiyorsunuz ki?
Madam Picat, dosyanızı savunacağım ama size hiçbir söz vermiyorum.
Kocanızın onayını göremiyorum.
Ve çocuklar hemen anlaştılar.
Veronique çoktan isimlerini biliyordu ve Jerome Pierre gibi judo yapıyor.
Tabii. Hem hangi sınıfta olduğunu da biliyordur eminim.
Çok iyi bir baba mı? Benim tam tersim yani.
Yeter. Onlarla iyi olurlar.
Cumartesi gel, Theo'nun yaş günü var. Onlar da gelecek.
Onlar da mı geliyor?
Benden önce haberleri var yani, güzel.
Saat dörde doğru, gelir misin?
-Zaman kaybetmiyorsun, değil mi? -Kaybedecek zamanım yok, gelecek misin?
Peki, tamam, cumartesi görüşürüz.
Biraz daha seninle konuşabilir miyim?
Ölü gibiyim şu an. Bütün gece araba sürdüm. Uyumam gerek.
Oku şunu. Bu sadece senin prensipte onay verdiğini belirten bir mektup.
Bunu şimdi imzalaman gerek, dosyanın ilerlemesi için gerekli bu.
Yıllarca çocuklarımı birine emanet etmede 10 dakika düşünebilir miyim?
Bunun en iyi çözüm olduğunda aynı fikre vardık sanıyordum.
Yeter, dur.
Evrakı sana cumartesi getiririm.
Cumartesi görüşürüz öyleyse.
Bugün senin dinlenme günün değil miydi?
Evet, evet, ama sana bir şey soracağım.
Çok ciddi görünüyorsun. Benden zam istemeyeceksin umarım?
Hayır, hayır, dinle, hayır.
Beni lojistiğe alamaz mısın?
Yolu bırakacak mısın, sen?
Hayır, istediğimden değil.
Hayır yol benim her şeyim ama böyle gerekiyor.
Akşamları evde olabilmek için.
Çocuklarım için, anlıyor musun?
Anlıyorum ama lojistikte zaten üç elemanım var benim.
Ne olacak, dört olur.
Olmaz, sen de çok iyi biliyorsun ki dört kişilik iş yok orada.
Hem seni yerine almak için birini işten de çıkaramam.
Ya Mario, o emekliye ayrılmıyor muydu?
Evet, iki yıl sonra.
İki yıl.
Hayır, bu çok geç.
Dinle üzgünüm ama doğrusu hiçbir şey yapamam.
Peki.
Pasta! Pasta!
Theo nerede?
Ne oldu canım?
Babamı beklemeyecek miyiz?
Oh la la, tamamen unutmuşum canım.
Sana bir mesaj gönderdi.
"Canım, mumları söndürürken senin yanında olmayı çok isterdim
ama kamyonumda bir sorun çıktı.
Seni çok öpüyor ye iyi ki doğdun diyorum. Baban".
Hadi gel mumlarını söndürelim.
Doğum günüydü
Kardeşimizin
Bizi güldürür
Ya! Ya! Ya!
Bir sonbahar günü
O söndürecek
Altı tane mumu
Ya! Ya! Ya!
Dikkat!
-Evet! -Bravo!
Sana imzalarım dedi, imzalayacaktır.
Oğlunun yaş günü için burada olacağını söyledi ama ortada yok.
-Anne? -Ne var?
Yaş günüme hâlâ burada olacak mısın?
Hayır, sanmıyorum canım.
Ama ne dedim, senin hep yanında olacağım.
Ama bugün ağlamayacağız, bayram bugün.
Emilie! Gelsene, sıra sende!
Hadi git.
Neden onlara hiç umut vermiyorsun?
Çünkü hiç yok.
Yalan söylemenin bir anlamı yok.
Hem endişe etme canım.
Bebeğin için iyi değil bu.
Dur, döneceğim.
Frank geldi şimdi, çocukların babası.
Gelin size çocukların babasını tanıştırayım.
Frank. İşte Frank, Veronique ve Jerome.
Tanıştığıma memnun oldum.
Hani sana bahsetmiştim, misafir aile.
Oğlumu öpmeme izin verir misin?
-Theo, oğlum! -Baba!
-İyi ki doğdun! -Teşekkürler.
Neden gelemem dedin ki?
Sana sürpriz yapmak için.
Gelmeyeceğimi ona söyleyen sendin değil mi?
-Sen gelmeyince ben de işte… -Yeter artık duramaz mısın biraz?
Her şeye karar veriyorsun! Kim geliyor, kim gelmiyor…
İşte, Veronique ve Jerome…
Bana 10 kere tanıştırman gerekmiyor.
Peki, ben bırakayım, siz konuşursunuz artık.
Sizinle tanışmak için sabırsızlanıyorduk Frank.
İyi ki…
Herkesin burada olması iyi.
Değil mi?
-Biraz önce Frank geldi. -Gördün mü?
Şimdilik bilmiyorum.
Veronique ve Jerome ile konuşuyor, yani göreceğiz.
İyi geçecek göreceksin. Hislerim.
Benim hamile altıncı hissim öyle diyor bana.
Marie-Laure.
Frank şimdi gitti. Bizimle konuşmak istemedi.
Öyle mi?
Biliyor musun, onu oldu bittiye getirmemelisin.
Çocukları bize emanet etmek, onun içinden de gelmeli.
Sen burada olmayınca, bunu onunla yürüteceğiz.
Eğer böyle yaklaşırsa, hiçbir şey yolunda gitmez, değil mi?
Evet, biliyorum.
Frank, dinle.
Gerçekten üzgünüm, ben, ben çok hızlı gittim.
Ama Veronique ve Jerome'la gerçekten konuşman gerek.
Dördüncü onayı da istedik ama süreç çok uzun ama her koşulda
sensiz hiçbir şey olmaz.
Ve de biliyorsun
benim fazla vaktim kalmadı.
Gerçekten. Ara beni.
Üzgünüm, ben…
Seni öpüyorum.
İyi misin?
Onayını vermezse, onu öldürebilirim.
İçebilir miyim?
İçiyor musun?
Bulunduğum durumda zarardan çok yararı var.
Gerçekten özür dilerim, kendimden, ondan,
çocuklardan bahsetmeyi bırakacağım, yaklaşık en az 10 dakika.
Kızarmış ekmek?
-Evet, isterim, evet. -Güzel.
-Merhaba. -Merhaba.
Günaydın.
O gece burada mı kaldı?
Evet, burada uyudu, evet.
Ona iyi davranmanı isterim.
Benim için önemli bu.
Onun yüzünden mi babamı terk ettin?
Hayır, babanı terk ettim çünkü artık mutlu değildik.
Ve hayatın amacı mutlu olmak.
Şimdi bana günaydın der misin?
Günaydın.
Madam Lorcat!
Eğer şimdi yalnız bırakacaksanız, bana yardım etmenin anlamı ne?
Hiçbir şey yapamam. Size haber vermiştim.
Zaten büyük risk aldım.
Ne bileyim ben, onlara sizi tehdit ettiğimi söyleyin.
Sizi kaçırdığımı, ne derseniz deyin, umurumda değil.
-Her riski almaya hazırım. -Bu hiçbir şeyi değiştirmez.
Onayları ben vermiyorum.
Ben o reddeden pislikleri görmek istiyorum.
Bana nedenini açıklamalarını.
-Madam Picat, çok üzgünüm. -Bana üzgün olduğunuzu söylemeyi kesin!
Umurumda değil! Tek istediğim dosyanın geçmesi!
Size bunu bildirmek kolay mı sanıyorsunuz?
Ben de bunu adil bulmuyorum!
Ama hiçbir şey yapamam!
İşte bu gazetenin numarası.
04 90 12.
Evet, merhaba, gazetecilerinizden biriyle görüşmek istiyorum.
Evet, ben…
Aslında, ben artık dünyada olmayınca
çocuklarımın yanında yaşayacağı misafir aileyi seçemiyorum.
Bir haber yapabilirseniz, bürokrasi biraz hızlanabilir.
Evet, evet. Tamam, bekliyorum.
Hani bana bir dostundan bahsetmiştin, radyoda çalışan.
Adı neydi onun?
Hangi radyoydu?
Evet, merhaba, Caesar'le görüşebilir miyim lütfen?
Bir yıldan uzun süredir kanserim var, aslında benim istediğim…
-Alo? -Tamam, anladım, teşekkürler.
Kapattı.
Paris Match, Elle, RGO.
Alo, evet, merhaba, benim adım…
Sosyal hizmetler misafir aileye onay vermeyi reddediyor.
Durumu anlıyor musunuz? Çocuklarınız var mı?
Ama benim yerimde olsanız aynısını yapardınız.
-Laurence… -Ama size anlatmaya çalıştığım bu Madam.
Misafir aileyi buldum, yakınlarda oturuyorlar.
Çocuklarım gitmeyi kabul etti.
Evet, dört çocuğum var, doğru.
Tamam, okey, anlaşıldı.
Döneceksiniz değil mi?
Evet, çok yakında, çünkü belki ölmüş olabilirim.
Bugün Marie-Laure Picat'yı misafir ediyorum.
Dört çocuk annesi, tedavisiz bir kanseri var ve
bürokrasiye karşı savaşıyor.
Peki, ilk sorum, çocuklarınızın haberi var mı?
Evet, hemen çocuklarıma gerçeği söylemeyi tercih ettim.
Yalan söylemek istemiyorum, bu iyi değil, onlara yardımı yok.
Bize ayrıntılarıyla durumu anlatır mısınız?
İşi yüzünden çok sık bizimle olmayan babalarını terk ettim.
Onunla ve çocuklarla en iyi çözümü bulmaya çalıştık.
Alışkanlıklarını kaybetmelerine gerek olmadan.
İlk önce dördünün de birlikte kalması gerek.
Merhaba bayım, rahatsız ettiğim için özür dilerim.
Bu bir anne için, çok hasta ve dört tane çocuğu var.
Dördüncü bir onaya ihtiyacımız var.
Ve bu çocukların bir arada kalması için gerçekten sizin yardımınıza
ihtiyacımız var.
Evet, kolay gelsin size.
Teşekkürler, iyi günler bayım.
Dur… Ver, ver, ver şunun hepsini.
Biraz oturalım olur mu? İki dakika, sadece şey için…
Birazcık… Çok solgunsun… Solgunsun…
Gel, gel, gel…
Dur, biraz oturacağım, sonra geçer…
Pazarın keyfini çıkarmalıyız…
Pazara cumartesi de gidebiliriz.
Beklemeye vaktim yok.
Kendini ayarlamazsan hiçbir şeye vaktin olmayacak.
Kendini hastanede bulacaksın ve biz ne şimdi, ne cumartesi,
hiçbir zaman imza toplayamayacağız.
Peki, ara sıra çocukları yanımıza alacağız.
Hâlâ onayımız olmasa da.
Bu seni rahatlatır.
Biz de memnun oluruz.
Teşekkürler, teşekkürler, teşekkürler.
İşte burada Lou'nun tüm eşyaları var.
Evet, az kalsın unutuyordum…
Bununla uyur.
Fazla su koymamak gerek yoksa yatağı sel götürür.
Ama yeteri kadar koymalı, yoksa arkadaki kapağı kapanıyor ve akmıyor.
Aslında sudan çok bir oyuncak onun için.
Sende mi kalacak, bana veriyor musun?
İşte.
Bu, bunlar Pierre'in çantası.
Öyle mi? Vay be, üç hafta kalacak gibi değil mi?
Hayır, hava nasıl olacak bilmediğimden, kazak koydum, tişört koydum.
Çünkü Pierre'e sorsan hiç üşümüyor ama aslında çok sık nezle oluyor.
Ve, ve de Theo'nun oyuncağı var.
O bir kutup ayısı. Kocamandır.
Adı Nicolas ve onsuz uyuyamaz.
Ve de karanlıktan korkar.
O yüzden ona biraz ışık bırakırsan…
Bir de uyumadan önce canavar hikâyesi anlatma, çünkü…
Peki, tamam, yani, Theo, ayı Nicolas, biraz ışık, canavara dikkat.
İşte bu kadar.
Lou sık kabus görür ama genelde o…
Dinle, ben iki kız büyüttüm ve bir düzine başka çocuk…
500 metre uzaktasın, telefonun var, iki gün kalacaklar.
Bence sorun çıkmayacak.
Hadi.
-Özür dilerim, biraz fazla şeyim… -Hayır, sorun değil.
Ama iyi geçeceğini biliyorum.
Gidiyor musun anne?
-Çocuklar. -Hayır, gitme!
Görüşürüz.
Anne, seni çok seviyorum.
Boş laflar değil bunlar, çünkü bu gerçek.
Seni çok, çok, çok, çok, çok seviyorum, hatta daha çok.
Hep seni düşüneceğim, seni hep seveceğim.
Evet, hep benim canım annem olacaksın.
Hatta sen buradan…
İşte öyle.
Öpüyorum. Emilie.
Merhaba.
Selam.
İyi misin?
Hayır, hayır.
Öyle değil görüyorum.
Bir şey yapmamı ister misin? Ne bileyim…
Hayır, emin ol, iyiyim.
Dinle, bugün izinliyim. O yüzden çocukları almaya geldim.
Ve de evrakını getirmeye.
Süper, teşekkürler, çok teşekkürler.
Ama çocuklar burada değil.
Onları almak istediğini neden söylemedin?
Çünkü artık söylemeli miyim? Onlar nerede?
Guibert ailesinin evinde. Misafir aileyle.
-Ne? -Hayır, çünkü sırtım çok ağrıdı.
Yardım etmek istediler ama… Onları ararız, hallederiz
Neyi halledeceğiz ki?
Hiçbir şey halletmeyeceğiz. Ben bir yabancı değilim.
Ben onların babasıyım. Bunu kafana sokacak mısın artık?
Çünkü çok ağrım vardı.
Beni öyle görmelerini istemedim ve de sen onları hiç almadın, bir kere bile…
İşte gördün mü? Bugün alabilirdim.
Ben, gerçekten üzgünüm ama onları arayacağım, arayacağım.
-Yeter. Yeter! -Dur Frank! Frank!
Ya evrak!
Evrakını kendin imzala.
Çünkü her şeyi kendin yapıyorsun.
Ama bak Frank, evrak çok önemli Frank.
Onay için yardımı olacak.
-Alo? -Marie-Laure Picat?
Evet?
Evet, merhaba, ben TF1 kanalı 20. saatten Carine Chemon.
Konuşabilir miyiz?
Böyle yap…
Empati gösterin, tamam mı?
Tamam.
Bir bardak su ister misin?
Evet, isterim, evet.
Kahve mi istersiniz, bir bardak su mu?
-Bir kahve iyi olur. -Çok güzelsin.
-İyi misin? -Işık nasıl böyle? Bence iyi görünüyor.
Hayır, ama çok stresliyim şu an.
Hata yaparsam, tüm Fransa'nın gözü önünde hem de,
çocuklarım zarar görecek.
Hayır, hata yapmayacaksın.
Hikâyeni 500 kere anlattın, harika olacak.
Gülümse.
Madam Picat. Madam Picat, gidelim mi?
-Evet. -Buraya oturur musunuz lütfen?
Hadi, yerleşin artık lütfen.
Küçük bir ilçe olan Seven'de bir kadın,
ölümünden sonra çocuklarının ayrılmaması için savaş veriyor.
Bir yıldan uzun zamandır kanser oldum ve çocuklarım için mücadele ediyorum.
Çünkü kanun "önce öl sonra karar vereyim" diyor.
Dört çocuğunuz var, aklınız başınızda.
-Hâlâ biraz enerjiniz var. -Görüntün süper.
Ama hayır, onları yüzüstü bırakmanız gerekiyor.
Çünkü bir komisyon, bir hâkim, siz öldükten sonra karar verecekmiş.
Sosyal hizmetlerin, babalarıyla beraber çocukların geleceğine
karar vermemize iznini bekliyorum.
Yani, hep birlikte seçtiğimiz ve evimize yakınında oturan
misafir aile için dördüncü çocuk onayını.
İnanılmaz, kamera karşısında çok rahatsın.
Evet, inanılmaz, ama gerçekten…
ama o kadar rahattın ki… -Dur, dinle, dinle…
Arkadaşları da, gerekirse, savaşa devam etmek için toplandılar.
Sonuna kadar gideceğiz, ona yardım için.
Ve tüm yapılması gereken, o burada olsun, olmasın
gerekeni yapmaya devam edeceğiz, mücadele edeceğiz.
Çocukları için, hayat devam etsin diye.
Onu böyle görünce, kendime o haklı diyorum.
Ölümü üzgün karşılamamak gerek.
Böyle karşılamak gerekir.
Onun sayesinde, birçok konuda görüşlerim tamamen değişti.
Her halükarda, ölümün çaresi yok.
Gitmemiz gerekiyor, gideceğiz ve o kadar.
Bir de öleceğinizi bildiğinizde, çocuklarınız için mümkün olan her şeyi
yaptığınızı bilmek, yaptığım şey de bu.
Geçen her gün, bonus'a dönüşüyor.
Marie-Laure Picat, çocuklarına ve arkadaşlarına,
sonuna kadar mücadele eden bir kadın imajı bırakacak.
Bu çok güzeldi, bravo.
Çok güzelsin…
-İyi misin? -Pardon…
Marie-Laure, iyi misin?
Bir şeye ihtiyacın var mı?
Ama neden bana bağlanıyorsun ki? Öleceğimi görmüyor musun?
Hadi, gel, gel.
Gel, gidiyoruz.
Oyuncak!
Theo, ama sen! Ya oyuncağın!
Bilmem, sana böyle büyük kuyruklar yapabilirim.
-Hayır, bu çok çirkin. -Çok çocukça.
-Hayır, ben sevdim. -Hayır, çok çocukça.
Ya da şuraya bir topuz, şöyle işte.
Saçma olur. Saçlarımı toplar mısın lütfen?
Evet. Sen, dişlerini fırçaladın mı?
-Evet. -Sahi mi?
Evet.
Bana anlatmadınız. Vero ve Jerome'da hafta sonu nasıl geçti?
Evet.
Oysa onlara gitmeyi sevdiğini sanıyordum.
Söylesene ne oldu? Hadi anlat.
Vero'nun köftelerinde çizgi yok.
Ne? Çizgi yok mu?
Hem de tatlıları rezaletti.
Yerine ne isterdiniz peki?
Dondurma…
Tabii, dondurma…
Gidip dondurma yiyelim mi?
-Şimdi mi? -Evet şimdi!
Evet süper!
Dondurma, çikolatalı külah, vanilyalı külah, fıstıklı külah,
tamamen şeker yani! Tam bir yaramazlık!
-Tam sağlığa zararlı şeyler yani! -Evet!
Peki bu akşam ne yemek yapalım, patates kızartma?
-Evet. -Madam Picat, ben gazeteciyim, iyi oldu.
Sizi aramak istiyordum. Birkaç soru sorabilir miyim size?
Evet, ama şu an biraz zor. Çünkü alışveriş yapıyoruz.
Bilmek istediğim şey sadece onay hakkında,
netice aldınız mı, biraz ilerledi mi? -Hâlâ yanıtı bekliyoruz ama işte.
Baba! Baba!
-Çocukların babası mısınız? -Durun bayım, durun.
-Size birkaç soru sorabilir miyiz? -Hayır, hayır, durun!
Size söyleyecek bir şeyim yok.
Peki neden siz onlara bakamıyorsunuz?
-Ama durun… -Tamam, tamam, tamam.
Seni uyarıyorum Marie-Laure!
Eğer bu çakallardan bir beni bir daha rahatsız ederse, evrakını yırtarım.
Sence, çocuklarla vakit geçirmek varken
gazetecilere şaklabanlık hoşuma mı gidiyor benim?
Frank!
Sen ne yapıyorsun?
Fotoğraf makinenle ne yapıyorsun?
Kendini kaybeden bir anneyi çekmek hoşuna mı gidiyor?
-Hayır ama bu size yardım etmek için… -Defol!
-Madam Picat… -Defol!
-Madam Picat…
İyi misin anne?
Evet iyiyim canım.
Pardon, bir şey yok. Yetişkinlerin kavgası işte, bir şey yok.
Hadi alışverişimizi yapalım. Bir sürü patates alalım.
Çok sevgili Marie-Laure, biz Paris'in turistik bir bölgesinde oturuyoruz.
Başkenti gezmeniz için sizi bir hafta sonu ağırlamaktan zevk duyarız.
Misafir de getirebilirsiniz. İmza Arnaud ve Guillaume.
Baksana, bu harika, gidelim mi?
Tabii sen hemen gidersin.
Morfin dozunu arttıracağım tamam mı?
Başka bir şeyin yok mu?
Ne bileyim, eğlenceli sigaralar? Biraz değişiklik olsun diye?
Bakın, bir şey buldum.
Her sabah yedi menekşe yaprağını demleyin ve aç karnına için.
Artık bıktığınızda, bir yudum dahi daha içemediğinizde,
iyileşmiş olacaksınız.
Bak işte böyle, o saçma şeyler yerine neden bana menekşe yazmıyorsun.
Çünkü eğer menekşenin kansere iyi geldiği anlaşılırsa
ben işsiz kalırım.
Hâlâ benimle biraz uğraşman gerekiyor ama değil mi?
Ne kadar zamanım kaldı?
Artık senden kira isteyeceğim.
Çünkü uzamaya başladı. Belki de senin üzerinden para kazanabilirim.
Hayır, ciddi misin?
Bilmem.
Keyfini sür, hâlâ buradasın.
Ve de çok güzelsin.
Ne haber, iyi geçti mi?
Evet, iyi geçti. Bu tam bir spor değil mi?
Lou'nun hâlâ biraz burnu akıyor. O yüzden yeni bir fısfıs koydum çantaya.
-Tamam, harika. -Hayır, bu mümkün değil, inanmıyorum.
Merhaba Madam.
Marie-Laure Picat'nın çocuklarını alacak aileyi arıyoruz.
Bir röportaj için…
Bakın, dinleyin, burası özel mülk. Dışarıda kalın, lütfen, teşekkürler.
Gazetecilerden bıktım artık, anlıyor musun, çekilir gibi değil.
Gerçekten çok üzgünüm, ben…
Acaba stratejimiz de yanıldık mı diyorum kendime.
Herkesi sinirlendiriyor, çocuklar rahatsız…
Dinle, seçeneğimiz yoktu, denedik, göreceğiz.
-Evet, öyle ama… -Anne.
Çocuklar.
Hadi, hadi, canım.
Selam canlarım. Merhaba güzelim.
Öptüm Vero.
Hoşça kal canım.
Cumartesi canlarım. Görüşürüz.
Size acaba hâkimle görüşüp,
ona durumu açıklama mümkün mü diye soracaktım.
Ama şimdilik henüz hâkim yok. Nasıl sürecek bakacağız.
Ama medya ile yaptıklarınız hiç iyi değil.
Herkes size karşı olmaya başladı.
Benim tek istediğim çocuklarımın bir ailede kendilerini iyi hissetmeleri.
Ve Guibert'lerle iyi hissediyorlar.
Haftanın iki-üç günü onlarda kalıyorlar.
Minik Lou, Veronique'e şimdiden anne diyor ve…
Bunu yapmamalısınız Madam Picat.
Belki de hiç onayı alamayacaklar. Bağ kurmalarına izin vermemelisiniz.
Hele onun bir başkasına anne demesineyse hiç.
Tek anneleri sizsiniz ve siz kalacaksınız.
Ben öldüğüm zaman, kim onları ağladıklarında teselli edecek?
Hasta olduklarında, üzgün olduklarında yanlarında kim olacak?
Siz mi?
Hayır, ben de olmayacağım.
Benim istediğim şey, bir gün bir başkasına anne diyebilmeleri.
Claire! Claire!
İyi misin?
Alo, evet, David.
Hemen buraya gel. Ne yapacağımı bilmiyorum. Çok acil.
Geçecek canım, David geliyor.
Geçecek.
Merak etme…
Her şeyi mahvettim.
Neden bahsediyorsun?
Veronique dahi medyayla çok ileri gittiğimi düşünüyor.
Belki de beni bırakırlar.
Tabii ki hayır, seni bırakmazlar.
Onayı alamayacağız eminim. Bütün yaptıklarımız boşunaydı.
Dur ama öyle söyleme. Seni destekleyen bir sürü insan var.
Hem iki gün sonra bir röportajın yeniden yayınlanacak.
İşe yarayacak, ilerleyecek göreceksin.
Bana hep duymak istediklerimi söylemeyi bırak. Yoruyor artık.
Sakin ol.
Dört yaşında bir çocuk gibi konuşma bana.
Özür dilerim.
Özür dilemeyi de bırak!
Hep buradasın, bana yapıştın, beni boğuyorsun!
Yetti artık, git buradan! Defol!
-Ama sakin ol. -Defol!
İşte, şimdi uyuyacak.
Yarın iyiye gitmezse hastaneye yatıracağız.
Sana söylediklerine takılma tamam mı?
Sana sahip olması büyük şans.
Sen ne yapıyorsun burada?
Hatırlamıyor musun?
Hayır.
Bütün gece iyi değildin.
Öyle mi?
Evet. Beni evden kovdun.
Kovdum mu?
Evet çok agresiftin.
Seni üzdüm mü?
Evet biraz.
Yine de kaldın mı?
Tabii.
Kan emici.
Canım.
İyi ki arkadaşımsın.
Benim için de.
-Bu kim? -Bilmiyorum.
Ne oldu?
Çocuklarla bir sorun mu yaşadınız?
Onayı mı aldınız?
Bir yıl için, yenilemeli.
Ama neden birden böyle?
Sebebini arama. Boş versene. Kazandık!
Çocukların babasının izin vermesi durumunda geçerlidir.
-Geçen gün olan şeyden sonra… -Neyse, bakarız.
İçki? Biraz erken ama olsun.
Bu eski bir radyo.
Tamir etmeyi sever misiniz?
Sizi o mu gönderdi?
Hayır, geldiğimizden haberi yok.
Konuşmamızın iyi olacağını düşündük, hepsi bu.
Anlıyor musunuz Frank.
Çocuklarınızı zorla alacak değiliz.
Evet, evet, evet, istediğim zaman görebilirim, evet, biliyorum.
Onlarla harika ilgileneceksiniz, harika bir hayatları olacak.
Mükemmel ebeveynleri, bütün yaş günlerinde yanlarında,
her şeyi iyi yapan, benim tam zıttım yani.
Evet, ama işte, onlar benim çocuklarım.
-Aptalca değil mi? -Elbette onlar sizin çocuklarınız!
Ama ne olursa olsun size ihtiyaçları olacak ve
eğer onları alırsak, bizim de size ihtiyacımız olacak.
Size güvenebilmeliyiz.
Pierre…
Pierre çok hoş çocuktur.
İkimiz birbirimize bayağı benzeriz.
Theo, o küçük ama hiç karmaşık değildir.
Hayır, en zoru kızlar için.
Lou henüz bir bebek, hep annesini ister.
Bilirsiniz, ben onunla ne yapacağımı bilemiyorum.
Ve Emilie, o şimdiden büyüdü.
Bana söyleyecek pek bir şeyi yok.
Benimle artık ilgilenmiyor.
Bunun adı ergenlik.
Düşünmem gerek.
Bugün çocukları düşünmek gerek.
Onlar için en iyi olanı.
İşte küçük buldozer.
Theo için.
Bu da…
-Sonra, merhaba Madam. -Merhaba.
Maxi-crash nerede biliyor musunuz?
Evet, evet, hemen şurada, arabaların yanında.
Teşekkürler.
Al, Lou için.
Sence bu kadarı yeterli mi artık?
Hayır, yeterli aramıyorum, fazla arıyorum.
Hayatlarının en güzel Noel'ini yaşasınlar istiyorum.
Hayır, hayır, bu çok tatlı.
Gel onu almama yardım et.
Yok artık…
Hiçbir şey göremiyorum ben.
Dur, seni yönlendireyim.
Artık biraz dinlenmek istemez misin?
Hayır, çocuklar gelmeden her şey hazır olsun istiyorum.
Ama işte, hazır her şey bak. Çok güzel değil mi?
Şöyle ufak bir tane daha koymak isterim.
-Böyle ufak bir tane mi? -Evet.
Bir minnacık o zaman.
Dur, ben açarım.
Merhaba.
Rica ederim, içeri gir.
-Merhaba. -Merhaba.
Sizi yalnız bırakayım.
Hayır, hayır, sizi fazla rahatsız etmeyeceğim.
Merak etme.
Çocuklar nerede?
Yarın dönüyorlar.
Neden?
Al.
Teşekkürler, teşekkürler. Teşekkürler.
Vay be, elinde ne varsa koymuşsun.
Evet, arabayı sattım.
-Arabayı mı sattın? -Evet.
Noel'e katılmak ister misin?
Hayır, Polonya'da olacağım.
Ama 1 Ocak'ta onları almak isterim.
-Sana uyar mı? -Evet.
Peki…
Çocuklar.
-Noel Baba geçti! -Geliyoruz!
Vay, şuna bak…
Bu senin.
Bak Theo!
Emilie! Emilie! Emilie!
Hadi, hadi.
Gel!