"GİZEMLİ BİR ŞEY, ZAMAN" ALBUS DUMBLEDORE
Teşekkürler.
Evet, izleyeceğim...
İKİNCİ EL KİTAPÇI, LONDRA
TAKSİ, TRAFİKTE SIKIŞMIŞ
KAHVECİ, CHELSEA
GÜNLÜK KEHANET: ÖZEL BASKI HOGWARTS MEZUNLARINI BEKLİYOR
Şu anda ülkenin dört bir yanında
gizlice buluşan insanların
kadehlerini kaldırıp alçak sesle
"Harry Potter, sağ kalan çocuğa." dediklerinden haberi yoktu.
BİRİNCİ KISIM SAĞ KALAN ÇOCUK
HARRY POTTER VE FELSEFE TAŞI HARRY POTTER VE SIRLAR ODASI
- Dan! - Selam dostum.
Seni görmek harika.
Nasılsın dostum? Seni gördüğüme sevindim.
- Bu harika. - Bu inanılmaz.
En son buradayken sen... Daha kısaydın.
Sadece çok az daha. Çok naziksin.
- İşte buradayız. - 20 yıl ileride.
- Evet. - Biraz garip.
Bu nereden aklına geldi? Bu soru hiç aklıma gelmedi.
- Harry Potter'ı yapmak nereden esti? - Yaptım çünkü kızım Eleanor
üç kere reddettikten sonra kitapları okumaya ikna etti.
- Azkaban Tutsağı çıktığında... - Teşekkürler Eleanor.
"Tamam. Sonunda bunları okuyacağım." dedim ve filmler anında gözümde canlandı.
Zihnimde belirdi. Bu o zamandan beri olmadı.
Sonra Jo Rowling ile tanışmak için Edinburgh'a uçmam gerekti.
Ve "Bu benim vizyonum." dedim.
"Ben de filmi tam olarak böyle görüyorum." dedi.
Kitaplar çıktığında mahallede çocuklardan oluşan kuyruklar...
Binlerce çocuk son kitabı bekliyordu.
Pek çok insan JK Rowling'in yazılarına âşık olmaya başlamıştı.
Sanırım yaklaşık sekiz yaşındaydım.
Sanırım ilk çıkışı o zamandı.
Ailemizin olayı hâline gelmişti.
Babam her sesi yapardı, erkek kardeşimle ben takıntılı hâle geldik.
Devam etmesi için ona yalvarırdık, ne zaman bir bölümü bitirse
"Bir tane daha! Lütfen, son bir tane.
Lütfen, bir bölüm daha." derdik.
Okuldaki bir arkadaşımda ilk ikisi vardı.
Evine pijama partisine gitmiştim.
" Felsefe Taşı rafta duruyor." dedi.
Pijama partisi boyunca yaptığımız buydu. İkimiz de sessizce oturuyorduk
O Sırlar Odası'nı okuyordu. Ben Felsefe Taşı'nı okuyordum.
Bir daha arkama bakmadım.
Kitapları okurken Fred ve George'la anında özdeşlik kurduk.
Edebiyatta pek fazla ikiz yok.
Sırlar Odası okumak için sabahladığım ilk kitaptı.
Dili çok anlaşılırdı. Karakterlerle özdeşlik kurabiliyordun.
Çok karmaşık, mükemmel tasarlanmış bir evrendi.
İnsanların o dönem kitap okuma işinin bittiğine dair konuştuklarını
çok kolay unuttuk.
Bence bu sınırsız olanaklara olan inanç,
hayata güzel, yaratıcı bir bakış açısı.
JK'e bu kadar hayran olmamın birçok nedeninden biri
daha önce hiçbir kitabın kapağını açmamış
milyonlarca insanın o kitapları okuması.
Ve aniden, yazmanın gücünü fark ediyorsunuz.
Yaşasın Harry!
Ve oyuncu seçimi açısından Harry Potter arayışı çılgıncaydı.
Yeni Harry Potter filmi
milyonlarca sterlinlik filmde üç ana rolü oynayacak çocuklar arıyor.
İlk seçmelere gittiğimi hatırlıyorum
ve orada yüzlerce hatta binlerce insan vardı.
Sonra aynı kıyafetleri giymeyen
tek ikizler olduğumuzu fark edip geri döndük
ve iki tane aynı tişörtten aldık.
Rafta görüp aldık.
"Bu iş görür." dedik ve yola çıktık.
Hepimizi toplamış, bir araya getirmişlerdi.
Sonra güya uzaklaştılar.
Tabii ki hâlâ kafamızın üzerinde mikrofon tutan
bir beyefendi vardı.
Ve sonra o küçük kız bana "Bu ne?" diye sordu.
Sanırım "Mikrofon tabii ki." dedim.
"Bizi çekiyorlar. Bu bir numara." gibi şeyler söyledim.
Sanki daha bunu yapmışım gibi. Hatırlıyorum çünkü o kız Emma'ydı.
Seçmelerde dönen heyecana tam anlamıyla kapılmıştım.
Hermione için seçileceğimden o kadar emindim ki sanırım ailemi korkuttum
çünkü "Eğer rolü alamazsa onunla ne yapacağız?" diyorlardı.
Çok heyecanlıydım. Gözüm hiç korkmamıştı. "Acaba kaç tane film
yapıyorlardır?" diye düşünmüyordum. "Eğlenceli olacak!" diye düşünüyordum.
Başlangıçtaki en büyük baskı kimin Harry olacağıydı.
Harry'yi bulamamıştık.
Harry'yi bir türlü bulamıyorduk.
Ve durum tuhaflaşmaya, biz de panik yapmaya başladık.
Bir gece Londra'da otel odamda
David Copperfield'ın BBC versiyonunu izliyordum.
Birden kafamda ampul yandı ve "Bu Harry Potter." dedim.
Bu bizim aylardır aradığımız çocuk.
Ben de oyuncu direktörüne sordum. "Onu seçmelere sokmalıyız." dedim.
"Mümkün değil. Ailesi onun bu dünyaya karışmasını istemiyor.
Onu bu rolde istemiyorlar." dedi.
Sanırım sorun tüm yedi filmin Los Angeles'ta çekilecek olmasıydı.
Annemle babam "Hayır, onun hayatı için büyük bir karmaşa." dediler.
Neyse ki David Hayman birkaç hafta sonra tiyatroya gitti.
Ön sıramda oturan iki adam arkalarına dönmeye başladılar.
Büyük yapımcı olan David,
Dan'in babasını, Dan'i seçmelere getirmeye ikna etti.
Ve işte tam olarak o zaman Harry Potter'ımızı bulduk.
Motor.
- Bu bir ejderha yumurtası. - O ne?
Ejderha yumurtası.
Görünüşe göre perili bir mizacı olan çok mutlu bir çocuktum.
"Gerçekten çok tatlısın ama gerçekten zor şeyler yaşıyor gibisin." diyorlardı.
Bu çocuğun orada oturup konuştuğunu görmek gerçekten çok duygusaldı.
"Evet, bu o. Şükürler olsun onu bulduk." diye düşündüm.
Rupert ve Emma'nın seçilmesi çok kolaydı. Kitaptan fırlamış gibilerdi.
Kimyaya sahip olduklarından emin olmak için üçüne birlikte ekran testi yaptık
ve bu kimyaya sahip oldukları ilk testte aşikârdı.
Unutmayın çocuklar, bilgiyi bulduğunda ona yaklaşın.
Ve motor.
Buna bakmak hiç aklıma gelmemişti.
Hafif bir okuma için birinci sınıfta buna bakmıştım.
Bu mu hafif?
Kapa çeneni.
Filch aniden köşeyi dönüp buraya gelirse
Gryffindor en az 50 puan kaybeder.
Biliyordum!
İşte burada.
Nicolas Flamel, Felsefe Taşı'nın bilinen tek sahibidir.
- Neyin? - Neyin?
Siz hiç okumaz mısınız?
Kestik. Aferin.
- Seni görmek çok güzel. - Bu olağanüstü, değil mi?
Hepimiz geri dönüp bunun hakkında konuşurken nasıl hissediyoruz?
A, çok duygusal. Tabii ki.
Ve B, aynı anda hem hiç zaman geçmemiş hem de çok zaman geçmiş gibi geliyor.
Evet, ben de öyle hissediyorum. Bu oldukça olağanüstü.
Çok zaman geçmiş gibi gelmiyor. Henüz yeniden buluşma zamanı değil gibi.
- Aynen. - Evet.
Böbrek taşım ve bebeğim var. Yani belli ki zaman geçmiş.
- Bahsetmiştin. - Yaşlandığımı hissediyorum.
Ama paylaştığımız anılar ve birlikte yaptığımız şeyler
o kadar çok ki
bulunduğumuz yere hemen geri dönmemiz çok kolay.
İlk seçmelerimiz, hepimizin birbirini ilk gördüğü an
soyunma odasından çıkıyordum ve başka bir
kahverengi saçlı çocuğun diğer tarafa gittiğini gördüm. Suratını hiç görmedim.
"Bugün teste giren diğer Harry." dedim.
Ve bizi farklı Ron, Harry ve Hermione konfigürasyonlarıyla test ediyorlardı.
Bir tanesinde üçümüzü bir araya getirdikleri hatırlıyorum.
Üçümüzün olduğu ekran testinde
bir şeyin farklı, doğru ve kolay hissettirdiğini hatırlıyorum.
O parıltıyı hatırlıyorum.
Stüdyolardaydık. Rolleri kaptığımızı söylediler.
"Rolleri aldığınızı duyurduk.
Evinizin kapısında magazinciler olacak o yüzden eve gidemezsiniz." dediler.
Şimdiye kadar işler bir nevi alt üst oldu.
Bu... Bilemiyorum, başıma daha önce hiç böyle bir şey gelmemişti.
Hermione bana çok mantıklı geldi.
O bendim. Ben o kızdım.
Emma tartışmasız setteki en zeki insandı.
Ve herkesten bahsediyorum. Harika bir çocuktu.
Sanırım karakterime korkunç derece benziyorum.
Çünkü yedi kişilik bir ailem var.
Kızıl bir kız kardeşim var ve kovukta yaşıyorum.
Rupert dünyadaki en kameraya hazır
12 yaşındaki çocuktu. Çok korkusuzdu.
Rupert tam olarak Ron'du. Ve Dan de bir nevi Harry'ydi.
- Ünlü olma konusunda nasıl hissediyorsun? - Harika olurdu.
Hepimiz bunu konuşuyorduk, bizi seçmelerde ne kadar rahat hissettirmeni
ve bunun sete nasıl büyük ölçüde yayıldığını.
Hatırladığım kadarıyla senin için zahmetsiz görünüyordu.
Açıkçası ilk filmde her an ölüyordum.
Ama her zaman böyle bir gerginliği getirmemen gerektiğine inanıyordum.
Herkesin rahat hissetmesini, aile olduğumuzu düşünmesini istiyordum.
Herkesin evinde hissetmesini istiyordum.
HOGWARTS'TA İLK YIL
Sınıf, beni dinleyin. İlk uçuş dersinize hoş geldiniz.
Elinizi süpürgenin üstüne kaldırmanızı istiyorum.
Filmin ilk birkaç haftasında çocuklar tamamen şoktaydı.
Geriye dönüp baktığımda bundan tamamen bunalmış olmadığıma şaşırıyorum.
- Bu bir kilo. - Dan.
Bu sefer ona arkanı döndüğünde bunu tut.
Yukarı bak. Yakalayacakmış gibi, olur mu?
Ama aynı zamanda bunun Chris'in
ve ekibin başarısı olduğunu düşünüyorum. Hep eğlenmemizi sağladılar.
Hepimiz çocuktuk ve hep birlikte eğlenmeyi dört gözle bekliyorduk.
Chris Columbus panayır gibi bir atmosfer yaratmıştı.
Sette çocukluk yapan çocuklardık.
Felsefe Taşı'ndan kalan hatıram
Slam oynamayı yeni öğrenmiş olmam.
En çok yaptığımız şeylerden biri de bu oyunu oynamaktı.
- Tokat. - Bir sürü tokat.
- Hepimizin elleri kıpkırmızıydı. - Eklemlere de geçmiştik.
- Birbirimize çok sert vuruyorduk. - Bacaklarımıza da.
- Evet. - Bacak versiyonunu hatırladım.
Şampiyon benim.
Muhtemelen o kadar eğlenmemize izin vererek kendi işlerini zorlaştırıyorlardı
çünkü bizi yapmamız gereken işten alıkoyuyordu.
- Ekran başındakiler bir fare kapanı alın. - Canım onu burnuna koyma.
Bütün makyajını çıkarır.
Sorunumuz çekim boyunca dikkatimizin dağılması ve gelip gitmesiydi.
Replikleri söyleyip kameraya gülümsüyorlardı
veya Harry Potter filminde olmanın mutluluğundan sahneye odaklanmalarına
yetecek kadar süre heyecanlarını bastıramıyorlardı.
Çocuklar.
Columbus çocuklarla çok çalışmıştı. Onlarla arası müthişti, gerçekten öyleydi.
Konuşmak için dizlerinin üstüne çöker, kimsenin duymaması için etrafına toplardı.
Aynı zamanda çok iyi bir babaydı.
Gerçekten ailesinin bir parçası olduğunuzu hissedebiliyordunuz.
Biraz daha gevşek ol. Sadece konuşma.
- Anlıyor musun? - Evet.
Yürüyüp bu şekilde donup kalıyorsun. Ama şöyle yapabilirsin "Gerçekten mi?"
Tabii ki kullanabilir.
- Böyle, tamam mı? - Tamam.
Güzel. Aferin.
Kolay değil çünkü çocuklara karşı çok büyük sabır gerekiyor.
Özellikle hepimiz gibi hiperaktif ve heyecanlı çocuklarla.
Zarif ve temkinli görünmek...
Sizi burada görmek ne güzel.
Selam!
- Gizlenmişsiniz. - Birkaç Gryffindor takılıyoruz.
- Buraya gel. - Seni görmek çok güzel kardeşim.
Chris Columbus nasıl bu iyi ruh hâlinde kaldı?
Koşturup duruyorduk. Hepimiz 11 yaşında falandık.
Doğru şeyi yapan üç kişi bulmalıydın.
Ama arka planda da beş kişi falan olması gerekiyordu.
Rupert acımasızdı. Ona bir kere sataştığında...
Ama bence bu yüzden başarılı olduk.
- Colombus çocuk olmamıza izin verdi. - Evet, doğru.
Çalışıyor gibi hissettiğimi hatırlamıyorum.
Ama öyle olmamız çok önemli.
Bu yüzden izlerken öyle hissettiriyor. Çocuk işte diyorsun.
Komik tarafı İngiliz oyunculuk endüstrisinin en önemli isimleriyle
çevrili olmamız ve kimsenin onların kim olduğuyla ilgili bir fikrinin olmamasıydı.
Bir süre Richard Harris'in burada tur rehberi olarak çalıştığını sanıyordum.
Hiçbir çocuğun o sırada kimlerle olduklarının ciddiyetini anlama
yeteneğine sahip olduğunu düşünmüyorum.
Hagrid'in köyde tanıştığı kişi yabancı değildi. Snape'ti.
Fluffy'yi nasıl geçeceğini bildiği anlamına geliyor.
- Ve Dumbledore gittiğine göre... - İyi günler.
Oyunculuk dünyasının kraliyet ailesi.
- Kendini savunmak için ne söyleyeceksin? - Nasıl olduğunu bilmiyorum!
Etrafında büyüdüğüm insanları düşündüğümde
ve onların iletişimlerini duyup kabiliyetlerini anladığımda...
Yetişkin oyuncular gelip komik bir şekilde yaramazlık yapıyorlardı.
Aslında bu harika.
Mesela Robbie Coltrane.
O tam bir çocuktu, hiç olgunlaşmamıştı ve çok eğlenceliydi.
Bizi güldürmeyi seviyordu ve bu işte çok iyiydi.
Her şeyi denedim. Krem sürmeyi denedim. Jelleri denedim.
Tıraş olmayı denedim. Her sabah uyandığımda...
Kocam beni terk etmekle tehdit ediyor.
Beni gerçekten sevseydi eminim azıcık kılı dert etmezdi.
Ama o işleri çok ama çok zorlaştırıyor.
Senden gelen o nezaket ve sıcaklık çok fark yarattı.
Birlikte çok vakit geçirdik.
Biliyorum. Sizinle kendi çocuklarımdan daha çok vakit geçiriyordum.
Biliyorum, çılgınca.
Geriye dönüp baktığımda en sevdiğim sahneler sen ve ekibin
Hagrid'in kulübesinde geçirdiği zamanlar.
Bana Bulanık dendiği sahneyi düşünüp duruyorum.
Ve o gün bana karşı çok tatlıydın.
Çünkü o benim ilk büyük oyunculuğum gibiydi.
Bana Bulanık dedi.
Hadi canım.
Bulanık nedir?
Kirli kan demek.
Bulanık, Muggle doğumlulara takılan kötü bir lakap.
Büyücü ebeveynleri olmayanlara. Benim gibilere.
Siz üçünüz harika oyuncular oldunuz.
O sette gerçekten o dünyanın içindeymiş gibi hissettiniz.
Tüm Stuart Craig setlerinde ayrıntılara gösterilen özen olağanüstüydü.
İMKÂNSIZI YARATMAK
Hogwarts'ın gerçekte var olamayacak bir dünyaymış
gibi hissettirmemesi konusunda her zaman kararlıydım.
Bu dünyayı sıfırdan inşa edebilmemiz için
muazzam miktarda yaratıcı özgürlüğe sahiptim.
Potter'daki bazı setler bana inanılmaz geldi ve bunu 35 yıldır yapıyorum.
"Vay canına!" dedim.
Seti ilk ziyaret ettiğimde bana Ortak Salon'u gezdirdiler
ve bu aklımı başımdan aldı.
Tüm yerler York taşıyla döşenmişti.
250 figüranlı bu sahnelerin çoğunda herkes yemek yiyor ve etrafta geziniyor.
Yere plastik döşeyemezsin. Gerçek olmak zorunda.
Mumlar tellerle aşağı, yukarı hareket ediyor.
Sette en sevdiğim anlardan biri, havada asılı duran mumların
onları tavana bağlayan ipleri yakarak düşmeye başladığı zamandı.
Tavandan misinayla sarkan, gerçekten yanan
yüzlerce gerçek mum.
Şimdi görsel efektlerle yapılırdı.
O sette olmamız gerçeği.
- Bu harika. - Teşekkürler Stuart Craig.
- Seni seviyoruz Stuart. - Evet.
Çekmesi en zor sahne Quidditch'ti.
Seyircinin, kuralları hemen anlaması gerekiyordu.
Quidditch'i anlamak fazlasıyla kolay. Her takımın yedi oyuncusu var.
Üç kovalayıcı, iki vurucu, bir tutucu ve bir de arayıcı. O da sensin.
Jo Rowling bizim için bir kural kitabı yazdı.
Oyunun her detayını açıklayan bir Quidditch kural kitabı.
Ardından prodüksiyon tasarımcımız Stuart Craig
Quidditch sahasının görünümünü tasarlar
ve tamamen gerçek dışı olan bir oyun için gerçekten otantik
ve gerçek hissettiren bir saha yaratır.
Çok fazla enerji ve coşku. Hazır, motor.
Sayı yaptı!
Angelina Johnson'ın sayısı! Gryffindor'a 10 puan.
Bunu sana hep söylemek istemişimdir, iki ya da üçüncü gün bir anda
kamera sana doğru geliyor ve sen, "Eve gitmiyorum, ev sayılmaz." diyorsun.
Eve gitmek garip geliyor, değil mi?
Eve gitmiyorum, ev sayılmaz.
Onu düşündükçe hâlâ gözlerim doluyor.
"Bu adam... Bu çocuk inanılmaz bir oyuncu." diye düşündüm
O an bizi tüm dünyaya açan an oldu.
İlk film tam bir hikâye kitabıydı. Çok davetkârdı.
Hogwarts'a hoş geldiniz der gibiydi, ta ki filmin sonuna kadar.
- Bir adamın suratını erittiğim zaman. - Evet!
- İlk film bir hitti. - Evet.
İlk film hit olduğunda ve insanlar sadece filmi değil oyuncuları da kabul ettiğinde
ikinci film Sırlar Odası'nda çok eğlendim.
Çünkü özgürdüm.
WEASLEY AİLE DEĞERLERİ
Tamam, gelin.
Günaydın Weasleyler!
Günaydın baba!
Weasleylerin bir arada olduğu sahneleri her zaman sevmişimdir.
Kovuk sahneleri gibi. Çılgın bir enerjisi vardı.
Herkes birbiriyle şakalaşırdı.
Kovukla ilgili hatırladığım şey onun sürekli değişmesi.
Bir nevi genişliyor ve daralıyordu.
Şömine Uçuç Tozu'yla bir anda büyüyor ve sonra küçülüyordu.
Evet. Yaşayan, nefes alan bir set gibiydi, değişiyordu.
Weasley olmak, Harry Potter'da olmanın en iyi yanı.
Hogwarts ailemiz vardı.
Ama fazladan bir ailem olduğu için kendimi çok özel hissediyordum.
Her şeyin üstünde olduğumuz tüm o sahneler.
Julie ile çalışmak harikaydı. Sete geldiğimizde
"Merhaba anne, baba." derlerdi.
Annem Bayan Weasley'i oynayan Julie Walters
bana karşı çok iyi ve nazikti.
Beni kanatlarının altına aldı ve harika bir anne figürüydü.
İkizler çok yakın olduğum iki insandı.
Gerçekten abilerim gibilerdi.
Julie Walters ve Mark Williams ikinci ailem gibilerdi.
Her zaman karakterde kalıyor ve birbirlerine sataşıyorlardı.
Dumble...
Kim? Kim canım?
Dumbledore burada olduğunu bilmeli Harry.
Kestik.
Durun.
Bu iş böyle olmuyor.
İnanamıyorum.
Harika görünüyorsunuz. Nasılsınız?
Bu inanılmaz. Nasılsınız?
- Harika. Ya sen? - Çok iyi!
Azkaban'dan beri ilk kez bir araya geliyoruz.
Geri geleceğini bilmiyorduk.
Weasley aile değerleri mi? Nezaket, ince düşünce
ve eğlence!
Harry, Muggle'lar hakkında çok şey biliyor olmalısın.
Söylesene, plastik ördeğin işlevi tam olarak nedir?
Hep birlikte olduğumuz zamanlar çok doğal olurdu.
Adı dışında her şeyiyle bir aileydi.
Bununla ilgili en iyi şey ne kadar kapsayıcı olduklarını
her hareketlerinde görüyor olmanız.
Ve Malfoylarda bunun tam tersini görüyorsunuz.
İki aile arasında hep bir karşılaştırma vardı.
İki zıt kutuptu.
Hadi Draco, kibar ol.
Bay Potter.
MALFOYLARLA TANIŞMA
Lucius Malfoy.
Sonunda tanıştık.
Harry Potter'dan ilk olarak gittiğim her yerde herkesin kitapları okumasıyla
haberdar oldum.
Lucius'u oynamaya zar zor ikna oldum çünkü istemiyordum.
Gilderoy Lockhart için katılmıştım.
Chris, "Harika. Başka rolü oynamak sorun olur mu?" dedi.
Peter Pan'da Kaptan Kanca'yı oynayacaktım.
"İki kötü adamı oynamak istemiyorum." dedim.
Ve gıcırdayan dişlerle okudum. Çok kinayeliydim.
Ve tabii ki gereken şey tam olarak buydu.
Benden Lucius'u oynamamı istediler ve iyi ki istemişler.
Ne cüretle?
Bana göre onun hikâyede yer almasının amacı, Draco'nun neden bu kadar
korkunç, kalpsiz, sadist bir zorba olduğunu açıklamaktı.
Kızıl saç ve elden düşme bir cüppe.
Sen Weasley olmalısın.
O ebeveynlerinin bir ürünü, Draco.
Ve gerçekten çok kötü ebeveynlere sahip.
Eğer seni etkileyen ilk kişi Hagrid olursa muhtemelen
"Pekâlâ dostum." diyen sevimli ve kucaklayıcı biri olursun.
Çok güzel değil mi?
Tanrı onu korusun! Bak, annesini tanıyor.
Baban kobra bastonu kullanan bir psikopatsa
muhtemelen en cana yakın insan olmazsın.
37. çekim, bir-sekiz, kamera işareti.
Tom unutma. Yavaşça masal anlatıyorsun ama sinsisin. Sakince.
Hazır ve motor.
Onunla tanıştığım an Tom'a hayran kaldım.
Her zaman inanılmaz tatlıydı.
Jason'la çalışmak gerçek bir zevkti.
Aslında Jason'la çalışmak her zaman zevkli değildi.
Bir anda tanıdığım en az dost canlısı, en korkunç insana dönüşürdü.
Onu kucağıma aldığımı ve olabildiğince memnuniyetsiz bir şekilde
sürekli onayımı arayan küçük yüzünü izlediğimi hatırlıyorum.
İlk çektiğim sahne aslında kesildi
ve silinen sahneler arasında.
Draco bir şeye dokundu ve ben o bastonu kullanarak...
Hiçbir şeye dokunma Draco.
Ama dişlerinin o kadar keskin olduğunu
bilmiyordum, direkt küçük Tom'un eline girdi.
Yaşlı gözlerle bana baktı.
Tamam baba.
"Tom, çok üzgünüm. Bu kadar keskin ve ağır olduğunu fark etmemiştim." dedim.
"Sorun değil. Sahne için iyi oldu." dedi.
O şeytani bir baba olmuştu ve sonra "Kestik." dediler.
Bana gelip sarıldı ve "Çok sert mi vurdum?" dedi.
O gerçek bir Jekyll ve Hyde'ydı.
Harry Potter, bu ne büyük bir onur.
Bir arkadaşıma şöyle demiştim,
"Bir rol kaptım. Harry Potter'da bir cüce."
Sonrasıysa onun sevinç çığlıkları
ve bu karakterin ne kadar önemli olduğunu anlayamadığım için kapıldığım umutsuzluk.
Bir çekim yaptık, "Teşekkürler Lucius." dedi.
Bacağımı salladım. Geri çekildi. Sopamı salladım.
Chris, "Kestik. Jason'ın kaydığı yeri temizleyelim." dedi.
"Hayır, ben kaymadım." dedim. O da "Ne oldu o zaman?" dedi.
"Dobby'yi merdivenden aşağı tekmeledim." dedim.
"Bu saçma şekilde eğlenceli olacak." diye düşündüm.
Bay Malfoy.
Bay Malfoy!
Bende size ait bir şey var.
Çorap bir düzeyde acıklı ama başka bir düzeyde her şey demek.
Ve bence bu, karakterin güzelliği.
Efendisi Dobby'ye bir çorap verdi.
Ne? Ben vermedim...
Efendisi Dobby'ye giysilerini sundu.
Dobby özgür.
Ana temalardan biri bu arkadaşların dayanıklı ittifakıdır.
Senle ben, Richard Harris'le birlikte en büyük kahkahalarımızdan birini attık.
Ve Anka kuşu Fawkes'ın animatronik bir versiyonu vardı.
Ve bu var olmayan büyük, kırmızı kuştu.
Aslında var olmayan. Gerçek üstü değildi, gerçek olabilirdi.
Richard içeri girdi, Anka kuşuna baktı ve dedi ki
"Vay canına, bugünlerde bu hayvanları harika bir şekilde eğitiyorlar."
Gözünde kamera vardı ve Richard'ın ona baktığını görebiliyorlardı.
Sonrasında şöyle dediler, "Pekâlâ, büyüyü bozmak istemiyoruz.
Kuşun tepki verip hareket etmesini sağlarız."
Bu Richard'ın "Kuş bana cevap veriyor." dediği bir döngüye girdi.
Anka kuşları büyüleyici yaratıklar.
Son derece ağır yükleri taşıyabilirler. Gözyaşlarının iyileştirici güçleri vardır.
- Ona hiç söylemedik. - Gerçek bir kuş olduğunu düşündü.
Bunun bir parçası olmamız delilik.
Seriyi senin gibi başlatacak birini tanımıyorum.
Bu harika hissettiriyor.
Bıraktığım için hep pişmanlık duydum. Gerçekten.
Sizinle vedalaşırken
"Sizi bıraktığıma inanmıyorum." diye düşünüyordum.
Açıkçası ilk iki filmde ve bizim üzerimizde
başardıkların konusunda yeterince övgü aldığını düşünmüyorum.
Bunun için çok teşekkürler.
Bu, hayatımın en güzel deneyimi oldu.
Birinin ne olarak doğduğunun değil, neye dönüştüğünün önemli olduğunu
anlayamıyorsunuz.
İKİNCİ KISIM YETİŞKİNLİĞE GEÇİŞ
HARRY POTTER VE AZKABAN TUTSAĞI HARRY POTTER VE ATEŞ KADEHİ
Merhaba.
Geldiğin için teşekkür ederim. Sohbet için teşekkürler.
O kim? O adam.
O kim mi?
O Sirius Black.
Sirius Black, Harry için vazgeçilmez bir karakter.
Jo'nun kitabı kapağına göre yargılama temasının bir parçası.
Sirius Black'in bir suçlu olarak betimlenmesi Harry'ye sunulan imajdır.
Kaçak bir katilimiz var.
Sirius Black mi?
Ama benimle ne ilgisi var?
Yine de Harry onunla tanıştığında üçüncü film boyunca
kendisine anlatılan kişi olmadığını öğrenir.
O anlatılandan çok daha farklı biri.
Ve Gary olağanüstü bir oyuncu.
Onu seçmemizin nedenlerinden biri bariz bir şekilde karanlık potansiyeline
sahip olup yine de içinde inanılmaz bir ruh ve sıcaklık taşıması.
Sirius rolü hakkında ne düşündüğünü sorabilir miyim?
Harry Potter'ın farkındaydım ama bu daha çok bir çeşit çocuk işiydi.
İnsanlar bana kitapları okumamı söylüyorlardı
ve çocuklarım olduğu için evrenimde bir yeri olacaktı.
Biraz daha karanlık bir yaklaşım izliyorlardı ve kitap ilginçti.
Alfonso ile tanıştım ve bence o zamanlar en büyük ilgi odağıydı.
Çocuklar, kurbağalarınıza bakmanız gerektiğini unutmayın.
Azkaban yetişkinliğe geçişti.
Çocukluk ve gençlik yılları arasındaki eşiği geçiyorlardı.
İlk iki filmde Harry henüz bir çocuktu.
Atmosferde büyük bir iyimserlik vardı.
Yine de 13 yaşına geldiğinde Harry'nin etrafındaki her şeyi gölgeleyen
büyük bir bulut vardı.
Ve bunu üslup olarak da aktarmamız gerekiyordu.
Neler oluyor?
Bilmiyorum. Belki tren bozulmuştur.
Azkaban Tutsağı yepyeni bir dönemin başlangıcıydı.
Çok daha karanlık bir hikâyeydi.
İçinde birçok yetişkin teması vardı.
JK Rowling'in Ruh Emici betimlemeleri çok korkunçtu.
Ruh Emicilerin yaptığı şeyi, tüm neşeyi emdiği hissini
gerçekten aktarmak istedim.
Harry'nin özünü emdiklerini.
Ama bence bunu başarmak için en önemli parça Dan'in performansıydı.
Azkaban ne zamandı? Kaç yaşındaydın?
14.
- Cidden mi? İlk tanıştığımızda mı? - Evet.
Sanırım doğal bir babalık özelliğim vardı.
Beni öldürecek misin Harry?
İçeri girdiklerinde hayran kaldığımı hatırladığım ilk kişi Gary Oldman'dı.
- Gary hakkında konuştuğunu hatırlıyorum. - Çıldırmıştım.
"Emma beni dinle, sakin olmalısın.
Çünkü Gary Oldman önemli biri ve senin sakin olman gerek." diyordun.
"Pekâlâ." dedim.
Aslında bu kendi korkularımın bir yansımasıydı.
Çünkü kendime "Dan sakin olmalısın. Bu adam önemli biri." diyordum.
Dan önce biraz korktu ama Gary hem insan hem de oyuncu olarak
inanılmaz derecede cömertti ve hemen onu kucaklayıp
oyunculuk sürecine dâhil etti.
İkisini birlikte görmek gerçekten çok tatlıydı.
Ve bu ilişkilerinin yansıtması gibiydi
çünkü Harry birçok yönden Sirius Black'i bir totem hâline getirdi.
Ulaşılamaz ve birçok yönden korkutucu olduğu totemi.
Bu filmdekinden farklı değildi.
Gerçekte kim olduklarını keşfettiklerinde aniden inanılmaz bir bağ oluştu.
Onları oturup birbirleriyle konuşurken
ve gülüşürken görürdünüz.
Dan'in Gary'ye bakışından ona duyduğu
hayranlığı ve saygıyı görebiliyordunuz.
Bağıran Baraka'da olan şeyleri
Rupert ve Emma'yla tenis izler gibi izliyorduk.
"İşte oyunculuk bu çocuklar. Hepimizin üzerinde çalışması gereken şey." diyorduk.
Tim Spall, biricik Alan Rickman,
David Thewlis, sen, Emma, Rupert vardı.
Beni, Emma'yı ve Rupert'ı o gruba dâhil etmen çok hoş.
Sizi oyunculuk yaparken izleyip aynı zamanda insan olarak izleyince
rol yapan inanılmaz oyuncular olduğunuzu fark edip "Sadece insansınız." diyorduk.
Arada eğleniyordunuz. Her zaman acı olmak zorunda değil.
Zorlukları olabilir. Bana bunun harikalığını da gösterdin.
Ve bu çok önemli.
- Öldürelim. - Bekle.
Yeterince bekledim!
12 yılım beklemekle geçti!
Azkaban'da!
Daha önce bu kadar harika oyuncularla böyle bir sahne çekmemiştim.
Çok uzun bir sahneydi, sahnenin içinde çok fazla bükülme vardı.
Ve çok eğlenceliydi.
Pek çok şeyin tehlikede olduğu yoğun bir sahneydi.
Hayır!
Sana güvenmiştim!
Ayrıca Rupert, Emma ve Dan'in bu sahneye kendilerini adadıklarını görebilirsiniz.
O sahneye bayılıyorum. Harika anılarım var.
Dumbledore'a dostunun şatoya girmesine yardım ettiğini söyledim
ve işte kanıtı.
Dâhice Snape. Bir kez daha keskin ve delici zihnini göreve adadın
ve her zamanki gibi yanlış sonuca vardın.
Sirius karakterini, Harry ve Sirius'un sahip olduğu ilişkiyi hep sevmişimdir.
Havalı amca ama aynı zamanda abi figürü gibi.
Kötü adam olarak lanse ediliyor ama sonra
"Tuzak kurulmuş. O aslında iyi adammış." diyorsun.
- Çok kibar, çok samimi ve havalı. - Samimi ve kibar ayrıca havalı.
Evet!
Keşke resmin tamamını görebilseydim.
Yeni kitap çıktıkça gerçeği öğrenebildik. Sen biliyor muydun
- bilmiyorum çünkü Harry Potter'dın. - Hayır. Sadece Rickman biliyordu.
- Rickman mı? - İçeriden bilgi almıştı.
Bunu nasıl başardı?
Çok önceden Jo'ya, "Neler olduğunu bilmem gerektiğini düşünüyorum." dedi.
"Bilmem gerekiyor."
Bana tek bir neden ver. Sana yalvarıyorum.
- Rickman içeri sızmıştı, değil mi? - Evet, sızdı.
Chris'e ya da bir başkasına söylemedi. Chris ona,
"Bunu niye yapıyorsun?" dedi. O "Sonra anlatırım." dedi.
Evet, öğreneceksin.
- Evet. Bilmen gerekenler bunlar. - Bir on yıl bekle.
Dan bir çocuk oyuncu değildi. Başka bir yetişkin oyuncuydu.
Alfonso "Siz ergen olduğunuza göre size ergenmişsiniz gibi davranacağım." diyordu.
Bize ödev veren ilk kişiydi.
Isın, gevşe.
Bizi tanımak istedi, bu yüzden bizden karakterle ilgili bir
kompozisyon yazmamızı istediği bu ödevi verdi.
"Bu karakterleri benim kim olduklarını asla anlayamayacağım
biz düzeyde tanıyorsunuz, o yüzden siz bana anlatın." dedi.
A4'ün yaklaşık yarısına geldikten sonra,
"Sanırım hemen hemen her şeyden bahsettim.
Jo bu konuda 500 sayfa yazmış.
Ama bunun neredeyse her şeyi özetlediğini düşünüyorum.
Harika. Güzel. Bununla gurur duyuyorum." dedim.
Emma tabii ki güzelce kaleme alınmış 12 sayfa yazdı.
Rupert hiçbir şey teslim etmedi.
Ben yazmadım.
"Rupert, senin ödevin nerede?" dedim.
O da, "Ron'un bunu yapmayacağını düşündüm.
O yüzden yapmadım." dedi.
Neyse ki Alfonso bunu yapmamış olmamı karakterime çok girmem olarak gördü.
Rubert tam bir... Ron.
O tam anlamıyla Ron.
Emma çok zahmetsiz bir oyuncu. Çok hazırlıklı geliyordu.
Bir sahne çekerken
sanki her şey ondan akıyormuş gibiydi.
İşin aslı onların harika oyuncular olması.
Sirius Black, Harry'nin gerçekte
kim olduğunu anlamasını sağlayarak kurtuluşu bulur.
Bu büyük bir kurtuluş, büyük bir özgürlük anıydı.
Ve tüm bunlar gece, gümüş ayın altında
uçmasıyla sembolik olarak aktarılır.
Bir aile gibiydi, değil mi?
- Evet. - Diğer tüm deneyimlerden daha fazlası.
Filmlerde buna asla sahip olmuyorsun çünkü bir grup insanla çalışıp
onlarla arkadaş oluyorsun ve sonra çoğunu bir daha asla görmüyorsun.
Ama Potter'da geri dönüyorsun.
Evet. Pek çok şeyin yanı sıra onu çok özel yapan da buydu.
Evet, bunların içinde olmak film tarihinin bir parçası olmak gibi hissettiriyor.
BÜYÜK YENİ DÖNEM
Hogwarts, Üçbüyücü Turnuvası'na ev sahipliği yapmak için seçildi.
Ateş Kadehi'nde Üçbüyücü Turnuvası olayları sırasında
hayrete düşmek, aklının başından gitmesi,
sahnelerin büyüsüne kapılmak ve şaşırmak çok güzeldi.
Beauxbaton'ların ve Durmstrang'ların girişlerini gördüğüm anı hatırlıyorum.
Gerçekten harikaydı.
Dördüncü filmde İngiliz yönetmen istedik.
- Teatral bir şey istedik. - Kestik. Çok teşekkürler.
Mike çok heyecanlı, gürültülü, tutkulu bir adam.
O film için mükemmel bir yönetmendi.
Gerçekten fantastik, aksiyon dolu, harika, eksantrik bir filmdi.
Mike'ı seviyorum, harika biri. Neredeyse kitaplardan fırlamış gibiydi.
Hogwarts karakteri gibiydi.
Dördüncü kitap aralarında en büyüğü. Yaklaşık 900 sayfa, kapı eşiği gibi.
Tam bir tuğla.
Motor!
"Eğer bu gerçekten ufaklıkları koltuklarına çivileyecekse
o zaman içinde büyük bir enerjisi olmalı." diye düşündüm.
Onun fişek gibi bir enerjisi vardı.
Her şey onu çok heyecanlandırıyordu ve çok sevimli,
çocuksu bir yapısı vardı.
Aynı zamanda mizahı da sever
ve her sahnede onu bulmaya çalışırdı.
Muhtemelen sadece birkaç filmde bir nevi gergin hissetmeye başladım.
- Hatırlıyorum da... - Colombus gidince işler değişti.
- Kesinlikle daha farklıydı. - Farklı bir hava. Sonra Mike Newell...
- Mike bize yetişkinmişiz gibi davrandı. - Aynen öyle!
- Öyle yaptı sanırım. - Evet.
Sette çok eğlenirdik.
Çok sevdiğim Weasley ikizlerinin kavga etmeleri gerekiyordu.
Fred ve George'un Üçbüyücü Turnuvası'na girmelerinin
reddedildiği sahneyi çekiyorduk ve üstümüzde peruklar ve sakallar vardı.
Yaşlı adamlara benziyorduk. Mike dedi ki "Bence birbirinize sinir olacaksınız
ve bu konuda kavga edeceksiniz."
O ikisi bu konuda biraz zorlanıyorlardı.
Kestik!
"Hayır, hadi ama çocuklar cidden, bu bir kavga." dedim.
Mike gidip "Hayır." dedi.
Peki, kim dövüşmek ister?
Ve ben de salak gibi "Ben isterim, olur." dedim.
Tabii ki o sırada 60 yaşında tombul bir adamdım.
Ve... Aslında bunu yapmamam gerekiyordu.
Sonra üzerime atladı ve şöyle yaptı!
Tamam deyip ben de ona öyle yaptım.
Onu belinden kavradığımı, savurmaya çalıştığımı falan hatırlıyorum.
Ve birkaç kaburgamı kırdım, o andan itibaren ızdırap içindeydim.
Ama tabii ki harika olan şey, kendimle alay etmiş olmamdı.
Ve herkes bu konuda çok daha iyi hissetti.
Bir yönetmenin kaburgasını ne zaman mı kırmamalısınız?
YETİŞKİNLİĞE GEÇİŞ
Ateş Kadehi filmi ilk kez âşık olup
birbirlerini Noel Balosu'na davet eden
gençleri anlatıyor.
Bir genç olarak yaşadığın tüm o garip aşamaları yansıttılar.
Onlar da öyle hissettiler çünkü kelimenin tam anlamıyla aynı deneyimleri yaşıyorduk.
Emma'yla birbirimize karşı cinse mesaj atarken verdiğimiz tavsiyeler
ve yönlendirmeler. O bir erkekle ya da ben bir kızla mesajlaşıyorsam
"Bana öpücük attı. Ne yapmam gerekiyor? Bu bir kâbus." diyordum.
Aramızda bir nevi abi kardeş ilişkisi vardı.
Etrafta uçuşan hormonlar açısından çok ilginç bir filmdi.
İnsanlar birbirleriyle flört ediyor, ayrılıp barışıyorlardı.
Eskiden okulda yaptığımız gibi. Tamamen aynı ortamdı, tek fark
Karanlık Sanatlara Karşı Savunma dersinde olmasıydı.
Muhtemelen o filmde hormonlar zirvedeydi, en azından benim için.
Tam olarak beklediğin şey buydu.
Özellikle Beauxbaton ve Durmstrang'ların olduğu dördüncü filmde.
Zaten bir sürü hormonlu ergen vardı.
Ve iki büyük grup insan daha getirdiler.
Hepsi film için kasten ateşlilerdi.
Yani evet... O filmde her şey başlıyordu.
Neden grup hâlinde dolaşmak zorundalar?
O sadece dikkat çekici bir özelliği olmayan,
biraz garip ergen bir çocuktu.
Bence bir şeydeki bir kahramanın böyle olması dikkat çekiciydi.
Ejderha öldürdün. Bir eş bulamazsan kim bulabilir?
Sanırım ejderhayı tercih ederim.
Jo, o yıllarda onu çok sevimli bir şekilde yazmıştı.
Ve garip, inek ergen tarafımı yansıtmak için
büyük bir oyunculuk gerekmediğini hissediyorum.
- Cho. - Evet.
Merak ediyordum da...
Sadece benimle baloya gitmek isteyip istemediğini merak ettim.
Pardon, duyamadım.
Bu tabii ki yetişkinliğe geçiş hikâyesiydi.
En ama en önemli sekanslardan biri Noel Balosu'ydu.
Noel Balosu her şeyden önce bir danstır.
Öğrencilerin dans etmeyi öğrendiği sahne,
o çağın tipik bir okul dansıydı.
Bir tarafta kızlar diğer tarafta erkekler.
Oxford'da büyük bir odadaydık.
Maggie tam ortadaydı ve dedi ki "Evet, size dans etmeyi öğreteceğim."
Tabii ki Rupert'i seçti ve şöyle dedi...
- Sağ elini belime koy. - Ne?
Çocuk 14 yaşında ve kendisine nasıl gülüneceğini biliyor.
Harika!
Garip bir şekilde kendimi oldukça bilinçli hissettim. Aslında...
Daha önce bir hanımefendiyle hiç dans etmemiştim, yani bu çok yeni bir şeydi.
- Bunu asla unutturmayacaksınız, değil mi? - Asla.
Tabii ki James ve Oliver, ikizler, beni sürekli bozuyorlardı.
Zaten çekime başlamadan önce ona bulaşıyorduk.
Sahneyi çekmeden önce beni bütün
bu dans rutininin planlandığına ikna ettiler.
"Adımlarını biliyor musun?
Bilmiyor musun?
Bilirsin, rutin. Hepimiz son altı haftadır bir rutin yapıyoruz."
Baskı yaratmaya çalışıyorlardı.
Ve buraya.
Hayır, sonunda sen yönlendireceksin. Anladın mı?
Kestik.
En büyüleyici günlerden biri baloydu.
Çünkü mükemmel giyimli, inanılmaz güzel genç insanlar vardı.
Lanet olsun!
- Onlar da ne? - Benim resmi cüppem.
Üzerindeki takım elbise gerçekten çok ama çok geniş yakalı ve uzun kuyrukluydu.
Evet, bunun hiçbir noktasında gerçekten havalı hissetmiyordu.
Büyük teyzem Tessie gibi görünüyorum!
Büyük teyzem Tessie gibi kokuyorum!
Tek hatırladığım, üzerindeki gerçekten yoğun altı katlı yakan.
Küçük fırfırlı şey. Aslında sevmiştim.
Bir nevi... Çok Weasley'di.
Evet, mükemmeldi.
Taşıdığımı düşünüyorum. Pek çok insan taşıyamaz.
Emma tabii ki çok güzel görünüyordu ve inanılmaz bir elbise giymişti.
Rupert'le ben Austin Powers'ın arkadaşlarına benziyorduk,
kenarda takılıyorduk.
Çok güzel görünüyor.
Sanırım ilk kez Harry ve Ron, özellikle de Ron
Hermione'yi genç bir kadın olarak gördü.
Sadece ikisinin de sahip olduğu bir tür yardımcı olarak değil.
Bu Hermione Granger mı, Victor Krum'la birlikte olan?
Hayır. Kesinlikle değil.
Herkes buna özdeşlik kurabilir. Bu hikâyelerde sevdiğim şey bu.
Herkesin hayatına çok paralel gidiyor.
Mesela ilk okul dansı.
Ve bu tür duygular, endişeler, güvensizlikler.
Önemli bir şey olduğunu biliyordum ve perişan hâldeydim.
Bunun çirkin ördek yavrusunun kuğuya dönüşme anı olduğunu biliyordum.
Aniden böyle bir baskı oluşacağını biliyordum.
Kollarını sallama, tamam mı?
Mike Newell, elbiseyle merdivenlerden inmem için bana koçluk yaptı.
"Kolların çok sallanıyor.
Çok hızlı yürüyorsun. Daha yavaş yürümen lazım."
Bana merdivenlerden nasıl ineceğime dair milyonlarca talimat verdi.
Ve tabii ki merdivenlerden düştüm.
Biz çok bilinçli bir grup ergendik.
"Bunun için bazı dans figürlerini öğreneceksin." dediler.
Bana güveniyorsun, değil mi?
Ben dansçı değilim. Hiç dans edemedim.
Evet. O dans sahnesinde oldukça katı olduğumu hissediyordum.
Şuna bak. Şuna bak.
Çok şık. Şanslı adam. Şanslı adam.
Emma'yla ben her zaman...
Birbirimizi sevmişizdir.
Ders aldığımız sınıfa girdim.
Verilen görev Tanrı'nın neye benzediğini düşündüğünüzü çizmekti.
Ve Tom kaykay üzerinde şapkalı bir kız çizmişti.
Ve... Bunu nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Ona âşık olmuştum!
Sanırım saç, makyaj koltuğundaydım.
Biri "Evet, senden hoşlanıyor." gibi bir şey söyledi.
Eskiden her gün gelir ve çekim listesinde numarasını arardım.
Yedi numaraydı.
Ve onun numarası çekim listesindeyse ekstra heyecanlı bir gün oluyordu.
Benden üç yaş büyüktü.
Onun için, o şöyle diyordu, "Sen benim küçük kız kardeşim gibisin."
Ona karşı çok korumacı oldum.
Evet, ona karşı her zaman bir zaafım olmuştur.
Ve hâlâ devam ediyor.
Sanırım gerçek şu ki genellikle yanında
daha savunmasız olabildiğim kişi Tom'du.
Aramızda her zaman bir yakınlık vardı.
Aramızda hiçbir zaman, asla romantik bir şey olmadı.
Sadece birbirimizi seviyorduk.
Söyleyebileceğim tek şey bu.
- Birlikte! Bir, iki, üç. - İki, üç.
Ateş Kadehi'nde evren değişir ve aniden Voldemort ortaya çıkar.
ADI ANILMAMASI GEREKEN KİŞİ
Ralph Fiennes'i kendi döneminin en güçlü oyuncularından biri olduğu için seçtim.
Ve onun büyük bir gücü olduğunu biliyordum.
Bir tür hassas, ince kişiliğinin gücü.
Kardeşimin 10, 11 ve 12 yaşlarında çocukları vardı.
"Martha, bu Harry Potter işinden emin değilim.
Voldemort. O ne?" dedim.
"Ne? Senden Voldemort'u oynamanı mı istediler?
Bunu yapmak zorundasın!" dedi.
Sonra bana bazı çizimler, görünüm için tasarım fikirleri gösterildi.
Bunu beklemiyordum.
"Vay canına, bu güçlü bir görünüş." diye düşündüm.
Voldemort'un insan olduğunu hissetmedim. Onun kötülüğün özü olduğunu hissettim.
İnsan olduğunu biliyorum ama yılana benzer bir şeye dönüşmüştü.
Bir de sesi vardı, yılana benzer bir fısıltı.
Bir çeşit fısıltı sesi gibi bir şeydi.
Nefes üstüne nefes.
Harry Potter.
Ölmeye gel.
Ralph en büyük kötü ve uhrevi olmak istiyordu.
Ve bunu yapmanın en iyi yolu burnunu çıkarmaktı.
Onun bir burnu var, sürpriz.
Ve çıkartmalarla kaplıydı, bu yüzden ekrandakinden biraz daha az korkutucuydu.
Motor dedikleri zaman hariç.
Nedense o zamanlarda ondan korkuyordum.
Sana dokunabilirim.
Makyajı yaklaşık üç saat sürdü.
Ellerin, tırnakların, dişlerin boyanması.
Ve hatta burnumla bile...
Güçlü hissettim.
Şeytani hissettim.
Asıl olay hikâyede çok önemli olacağını düşündüğünüz
insanlardan birinin Cedric Diggory olmasıydı.
Bu çatışmada Cedric öldürüyor.
- Fazlalığı öldür. - Avada Kedavra!
Cedric!
Ve Harry yarışmanın sonunda cesedi alıp
geri dönmeyi başarır.
Ve Cedric Diggory'nin babası oğlunun kazandığına inanır.
Sonra çocuğun öldüğünü fark eder ve bir köpek gibi ulumaya başlar.
O benim oğlum!
Benim oğlum!
Aniden tamamen beklenmedik ve ciddi bir şey olur.
Aniden bu filmin hayatla ilgili değil ölümle ilgili olduğunu anlıyorsunuz.
Bu çok büyük bir sahne çünkü Harry,
kendisine yakın, genç birinin bu tür ölümünü ilk kez hissediyor.
"Bunlar çocuk filmleri ama zorlu şeyler var."
dendiğini çok net hatırladığım bir sahne.
O geri döndü!
Voldemort geri döndü!
Cedric Diggory'nin ölümü serinin yetişkinliğe geçiş anında yaşandı
ve şimdi çocuklar çocukluktan çıkıp yetişkinliğin tehlikeleriyle
yüzleşmek zorunda kalacaklar ve bunların hepsi o ölüm anından kaynaklanıyor.
Cedric Diggory Lord Voldemort tarafından öldürüldü!
Üçü de zor durumdalardı.
Ve bu, bildiğimiz gibi dostlukları sağlamlaştırır.
"Kısacası sevme yetinle korunuyorsun!"
dedi Dumbledore yüksek sesle.
"Voldemort'unki gibi bir gücün
etkileyiciliğine karşı çalışabilecek tek koruma.
Katlandığın tüm acılara
ve baştan çıkarmalara rağmen kalbin temiz kaldı."
ÜÇÜNCÜ KISIM AYDINLIK VE KARANLIK
HARRY POTTER VE ZÜMRÜDÜANKA YOLDAŞLIĞI HARRY POTTER VE MELEZ PRENS
Bunu evinde yapmamıza izin vermen çok güzel.
Biliyorum. Çok güzel.
Her zaman yapmak istediğim şey, bakalım yapabilecek miyiz, buraya çıkmak.
Şuna bak, gerçekten pek iyi gözükmüyorlar.
- Hepsi hâlâ burada. - Gerçekten de hâlâ buradalar.
Yani onları besleyen biri var mı? Bu çok üzücü.
- Tamam, sen Harry Potter olabilirsin. - Tamam, sağ ol.
- Ben sağdan ineceğim sen soldan in. - Evet, yarışalım. Olur mu?
- Yerinde dur, hazır, başla! - Tanrım!
Burada yatıyoruz.
Aşın bunu!
Bak ne diyeceğim, bir şeyin fotoğrafını çektim.
Dün gece aklıma geldi ve bunu arayıp buldum.
Senden imzanı istemiştim.
- Tanrım, ne yazmışım? - Sesli oku. Seni görmek çok güzel!
- Tanrım. - Ne yazıyor?
Sevgili HBC, seninle oynamak ve oyalanmak benim için bir zevkti."
Vay canına! Harika bir kelime şakası yapmışım.
- Açıkçası bundan hâlâ biraz memnunun. - Şairaneydin.
"Hep kahveni tutmamdan bahsediyorum. Seni seviyorum."
Sonrasında ne yazıyor?
- Paylaşabilirsin! - Artık paylaşabiliriz.
"Seni seviyorum. Keşke 10 yıl önce doğmuş olsaydım.
- O zaman belki bir şansım olabilirdi." - Sorun değil.
- "Sevgiler. Havalı olduğun için sağ ol." - Hoş değil mi?
- Buna hep değer vereceğim. - Teşekkürler.
Bu tuvaletimde duruyor Dan.
Bir fırtına yaklaşıyor, Harry. Geldiğinde hazır olsak iyi olur.
Beşinci filmdeydim, Zümrüdüanka Yoldaşlığı .
Bak, dişlerimi getirdim.
Helena dişlerini getirdi. Temizlik açısından bunlara bir şey
- yapmadığının güvencesini verdi. - Hayır, bunlar gerçek yadigâr.
11 yıl önceydi...
Evet, berbat kokuyor.
Şimdi onları ağzına tak.
- Tamam. Oldular. - Ne düşünüyorsun?
Evet. Unutmuşum.
- Beni hatırladın mı? - Hatırladım, bu... Evet.
- Dişler yardımcı oldu. - Karakterde mi?
Sanırım kamufle olmak istedim. Bana ilk teklif edildiğinde
Jo şöyle bir gizli mesaj gönderdi,
"Yazılı pek bir şey olmayabilir ama o önemli bir şey yapacak."
Bellatrix eğlenceliydi çünkü çocuksu ve yaramaz bir duruş sergiliyordu.
- Ve tamamen anarşistti. - Ve psikopat.
Onda daha da rahatsız edici bir oyunbazlık var.
Bellatrix kötü olduğunu düşünmüyor. Aksini düşünüyor.
Bu yüzden neden insanları incitmesi gerektiğine
ve neden duyarsızlaştırıldığına dair bir sebep oluşturmam gerekiyordu.
Bu onu güçlü hissettiriyor.
Tini mini küçük Potter.
Bellatrix kontrol edilemeyen vahşi bir şeydi.
Daha sonra ağzından ne çıkacağını gerçekten bilemezsiniz.
Heyecan verici çünkü bir şeyi o çekimde yapması
bir sonrakinde de aynısını yapacağı anlamına gelmiyor.
Sahneden sorumlu olmaya çalıştığımı,
onun harika zaman geçirdiğini hatırlıyorum.
İstediği her şeyi yapmasına izin veriliyordu. Kıkırdıyor, zıplıyor.
Sakin ol.
İstediğini söylüyor.
Ve onu nasıl kontrol altında tutacağımızı bilmeden çabalıyorduk.
Seni pis melez.
Her şey yolunda. Sadece meraklı bir genç, değil mi?
"Kes sesini!" demek istedim.
Draco.
- Seni öldürdüm, değil mi? Üzgünüm. - Beni öldürdün ama bu...
Yapılması gerekiyordu.
Büyülere çalıştığımızı hatırlıyorum.
Çünkü sen çok iyi bir büyücüsün. Ben iyi bir cadıyım.
Çok iyi sahnelerimiz vardı ve hepsini kestiler.
Gerçekten batırmıştım. "Haftalardır okula gidiyorum." dedim.
- Günlerce o setteydik. - Günlerce. Turdaydık.
Sanırım bu benim ilk işlerimden biriydi ve sen Tül'e düştün.
- Değil mi, Tül müydü? - Evet, Tül'e düştüm.
Sonra "Geri gelir mi?" spekülasyonları oldu.
"Tül'den geri dönebilir misin?"
Hayır, dönemezsin.
Avada Kedavra!
Genç oyuncular olarak hepimiz için ilginç bir nokta olduğunu hep söylerim.
Çünkü Maggie, David Bradley ve Alan gibi belli bir grup vardı.
Bizi 10 ya da 11 yaşımızdan beri tanıyorlardı.
Sen geldiğinde ben 15, 16 yaşındaydım.
Yani sen, Gary ve David bize daha çok yetişkin gibi davrandınız.
Harikaydı. Birkaçımızın "Beni zorlayabilir misin? Biz de denemek
ve oyuncu olmak istiyoruz." demeye hazır olduğunu gördün.
BÜYÜMEK
Zümrüdüanka Yoldaşlığı sırasında dünya daha politik hâle gelmişti.
Bunu eğlenceli bir şekilde halledebilecek yönetmene ihtiyacımız olduğunu hissettim.
David Yates oyuncularla çok iyi çalışıyor, onları gerçekten her yönden zorluyor.
İlerleme adına ilerlemeden vazgeçilmelidir.
David, tüm bu karakterleri gerçekten
önemseyen, tatlı, nazik bir adamdı.
Ayrıca David Yates'le çok fazla baş başa görüştük.
Zümrüdüanka Yoldaşlığı'na genç oyuncuları göz önünde
bulundurup her şeyi nasıl büyüteceğimizi ve biraz daha yetişkin,
biraz daha tematik ve daha karanlık hâle nasıl getireceğimizi düşünerek girdim.
Genişlemesi, büyümesi ve giderek daha korkutucu olması gerekiyordu.
Karmaşıklıkta büyük bir artış oldu.
Çocukça olmaktan olayları etkilemeye ve büyük dünyanın bir parçası olmaya.
O daha bir çocuk. Biraz daha konuşursan onu hemen Yoldaşlık'a dâhil edebilirsin.
Güzel! Katılmak istiyorum. Voldemort ordu kuruyorsa savaşmak isterim.
Başladığımda, David ve stüdyonun benimle konuştuğu şeylerden biri şuydu,
Emma, başka bir Potter çekmek için geri gelmek istediğinden emin değil.
Harry!
İnsanlar onun neyi üstlendiğini, ne kadar zarif bir şekilde yaptığını unutuyor.
Dan ve Rupert birbirlerine sahiplerdi.
Benim dostlarım vardı.
Emma sadece daha genç değil, aynı zamanda kendi başınaydı.
Emma!
Bir günlük girdisi gördüm ve şöyleydi...
Bazen yalnız olduğumu görebiliyordum.
Filmde bunu hiç konuşmadık çünkü hepimiz çocuktuk.
14 yaşında bir çocuk olarak asla başka bir 14 yaşındaki çocuğa
"Nasılsın? Her şey yolunda mı?" demezdim.
Zümrüdüanka Yoldaşlığı.
İşlerin hepimiz için zorlaşmaya başladığı zamandı.
Bırakmayı düşünüyordun. Bu konuda seninle hiç konuşmadım.
Evet. Sanırım korkmuştum.
"Bu artık sonsuza kadar sürecek." dediğin
bir devrilme geldiğini hissettin mi bilmiyorum.
Evet. Tüm süreç boyunca böyle anlar yaşadım.
Emma'yla benzer hisler yaşadığımı söyleyebilirim.
Bıraksam hayatın nasıl olacağını düşündüm.
Ama bunun hakkında hiç konuşmadık.
Sanırım bunu kendi kendimize yaşıyorduk
ve o sırada bir nevi anın içindeydik.
Hepimizin benzer duygulara sahip olduğu gerçekten aklımıza gelmedi.
Evet...
Şöhret olayı sonunda büyük bir şekilde eve yansımıştı.
Kimsenin bunu görmem için ikna etmesine gerek yoktu.
Hayranlar gerçekten başarılı olmamızı istedi
ve biz gerçekten birbirimizin arkasını kolladık.
Bu harika bir şey.
İnsanlarla tanışmak harikaydı. Filmler çok şey ifade ediyordu.
Bizimle birlikte büyüdüler,
hayatlarında gerçekten zor olan bazı şeylerde yardımımız dokundu.
Birçok insan için çok fazla şey ifade eden
bir şeyin parçası olmaktan gurur duyuyorum.
Dumbledore'un bana söylediği bir şeyi düşünüyordum.
Neymiş o?
Önümüzde bir savaş olsa da
Voldemort'un sahip olmadığı bir şeye sahibiz.
Nedir?
Uğruna savaşmaya değecek bir şey.
Oğlum Billy'yle eskiden her gece izlerdik.
Pazar gecesi hüzünleniyorsa bir Potter filmi izliyordu.
Güvenli alanıydı.
Bir gün varsayımsal çocuklarımla filmleri izlemek için sabırsızlanıyorum.
- Etkisi çok büyük. Olağanüstü. - İnanılmaz.
YABANCILAR
JK Rowling'e 11 yaşımdan beri
ona teşekkür etmek için yazıyordum.
Harry Potter olmadan hayatı umutsuz bulacağımı söylemek için.
Neyse ki mektubumu okudu ve yanıtladı.
Yani JK Rowling'in benim kalem arkadaşım
olduğunu söyleyebilecek çok şanslı birkaç kişiden biriyim.
BİR FİLMDE YER ALMAK İSTER MİSİNİZ? LUNA LOVEGOOD ROLÜ
Seçmelerin ilk kısmı çılgın bir açık çağrıydı.
Resmen herkes gelebilirdi.
DENEYİM GEREKLİ DEĞİL
"İşte biletim. Londra'ya gidiyoruz."
Uçarak tabii ki.
Binlerce insan sıraya girdi.
Dan'i çok iyi hatırlıyorum.
Ekran testimdeydi.
Ökse otu.
Benimle konuştuğunu hatırlıyorum ama onu izlemeye alışkın olduğumdan
karşılık vermem gerektiğini unutup duruyordum.
O yüzden şöyleydim...
Ve bunun Luna Lovegood havasına katkıda bulunduğunu düşünüyorum.
Çünkü o biraz mesafeli.
Herkese merhaba.
Dehşet görünüyorsun Ron.
Ve sonra bu garip güce sahip olan ama yine de muazzam bir insanlığa, derinliğe
ve kırılganlığa sahip olan kişilerin uyumsuz,
tuhaf bedenlerden oluşan bu gizli dünyasını buldu.
Filmler insanların kendilerini kabul etmelerini sağladı.
Bu yüzden ekranda temsil edilen bir süper güç olarak
tuhaflığınızı görmek oldukça özgürleştiriciydi.
Sizinle tanıştığım zamanı hatırlıyorum.
Gördüğüm en büyük uyumsuzlar grubu.
- Ve işte buradayız. - Biz hâlâ bir avuç uyumsuzuz.
Belki ama hepimiz birbirimize sahibiz.
Okulda hiç iyi değildim.
Goshawk'ın Bitkibilim Rehberi'ne bak.
Çok fazla arkadaşım yoktu.
Nereye gittiğine dikkat et Longbottom.
Bence uyumsuz olmak harika bir şey, muhtemelen bundan bu kadar popüler.
Herkes ait olduğunu bilmek ister.
Bence yalnızlığı rahatlatan bir şey.
Oldukça utangaç bir çocuktum. Nereye ait olduğunu bilmeme duygusuyla
tam olarak özdeşlik kurabiliyordum.
Sıkı çalışmak önemlidir.
Ama daha da önemli olan bir şey var.
Kendinize inanmak.
Bir yere ait olmayan bu karakterlere tanıklık eden
herkes kendini daha çok ait hissetti.
HARRY GINNY'YLE TANIŞTIĞINDA
Bonnie geldiğinde belki de daha dokuz yaşında falandı.
- Anne, kazağımı gördün mü? - Evet tatlım. Kedinin üstünde.
Merhaba.
Ginny ve Harry'nin her zaman onların ilişkisinin gelişmesiyle
bütün Weasley ailesinin geliştiğini ve Harry'yi aslında bir
Weasley hâline getirdiğini düşünmüşümdür.
Hiç beklemediğim bir şeydi, özellikle de kitapları okurken.
Bonnie en gencimizdi.
O yüzden "Ne? Bu tuhaf." falan demiştik.
Gözlerini kapat.
Ve bir baskı vardı.
O, hikâyenin sevilen kahramanıydı.
Setteki herkes bizi yaklaşık altı, yedi yıldır tanıyor.
Büyümeni izlediler ve şimdi de öpüşmeni izlemek zorundalar.
Harika, değil mi?
Jo'nun yazdığı pek çok harika kadın rolü var. Bence bu çok önemli.
Bonnie, Evanna ve Katie'nin oldukları ve dönüştükleri kişiyle gurur duyuyorum.
Hepsi inanılmaz aktivistler hâline geldi.
O kızların her biri sevimli, harika insanlardı.
- Şunu söylemeliyim, dostluğunu özlemişim. - Gerçekten mi? Teşekkürler.
Bir şey aldın mı? Ben epey bir şey çaldım.
- Gerçekten mi? Bilmiyordum. - Evet. Sana söylemeliydim.
Oldukça rahatladım çünkü kesinlikle asamı çalmaya çalışıyordum.
Çalsaydım şimdiye bir yerlerde kaybetmiş olurum diye endişelendim.
Çalışmadıklarını biliyorsun.
Sonrasında emin oldum...
- Zamanla, yeteri kadar alıştırmayla. - Alıştırmayla, çalışabilirlerdi.
Şimdi geriye dönüp baktığında komik.
Bu inanılmaz ayrıntılı hareketleri yapıyoruz ve hiçbir şey olmuyor.
Hiçbir şey. Bir kere benim başıma gelmesi dışında.
Dediler ki "Bu sefer patlatacağımız şey Hagrid'in..."
Evet! Sen yapıyordun, değil mi?
"İşaretini bekleyeceğiz. Büyü yaptığında patlayacak." dediler.
Ve gerçekten çok şaşırıp verdiğim tepkiden korktum.
Çünkü çok etkilenmiştim.
Bu korkunç bir güç heyecanıydı.
Sahnem oydu, sadece asamı oraya doğrulttum.
Ve sonra patladı.
Bir tüyü havaya kaldırmaktan çok daha tatmin edici.
Evet.
Draco o tuhaf görünümlü dolapla ne yapıyordu?
Ve tüm o insanlar kimdi?
Anlamadın mı? O bir seremoniydi, kabul töreni.
Kes şunu Harry.
- Konuyu nereye getireceğini biliyorum. - Oldu artık. O onlardan biri.
Nelerden biri?
Harry, Draco Malfoy'un artık bir Ölüm Yiyen olduğunu düşünüyor.
Anne, baba ya da yetişkin sevgisi, şefkati görmemiş çocuk,
dünyaya karşı bu öfkesini ve nefretini geliştirip karanlık tarafa geçebilir.
Evimde benimle böyle konuşmaya nasıl cüret edersin?
Draco'nun yolculuğunun çoğu babasını memnun etmeye
çalışıp çalışmadığıyla ilgili.
Altıncı filmde Dumbledore'u öldürterek en kötü şeyi yaptırıyor
ya da en kötü şeyi yaptırma girişiminde bulunuyorlar.
Acı çektiğini net olarak görüyoruz.
Draco.
Yıllar önce, tüm seçimlerini yanlış yapan bir çocuk tanıyordum.
- Lütfen sana yardım etmeme izin ver. - Yardımını istemiyorum!
Anlamıyor musun?
Bunu yapmak zorundayım.
Seni öldürmek zorundayım yoksa o beni öldürecek.
Melez Prens'te Tom'la ilgili harika olan şey
önceki filmlerde her zaman bir şekilde
iki boyutlu olan bu kötü adamı alıp ona çok daha karmaşık
ve ilginç bir yolculuğu keşfetme fırsatı verebilmemizdi.
Yanına oturup "Tom bu gerçekten parlaman için bir fırsat." dedim.
David Yates'in "Onun için sadece yüzde bir empati veya sempati besletebilirsek
o zaman işimizi yapmış oluruz." dediğini hatırlıyorum.
Yap hadi.
Bana göre kahraman Draco'dur.
Harry her zaman doğru olanı, doğru seçimleri yapacak.
Onun için hiçbir zaman bir ikilem yoktur. Draco korkunç ailesinin,
sorumluluğunun ve yapması beklenen şeyin
zincirlerini kırar.
Ve Tom'un ekranda ortaya koyduğu
bu mücadeleyi, tüm bu nüansı, tüm bu karmaşıklığı,
arasında gezmeye çalıştığı tüm o büyük etik mayın tarlasını
izlemek çok etkileyiciydi.
Hayır.
Severus.
Lütfen.
Avada Kedavra!
Geri dönmek tabii ki çok güzel ama sanki...
Sanırım ikimizin de olduklarından çok daha uzun süre etrafımızda olacağını
düşündüğümüz bu kadar çok insanın olması şok edici.
Mesela Helen, Alan ve Richard ve...
Evet.
Ailemiz gibiler.
- Aynı şekilde yas tutarsın. - Evet.
- Sadece... Çok erkendi. - Evet.
Ölülere acıma Harry.
Yaşayanlara acı.
Özellikle de sevgisiz yaşayanlara.
Hayallere takılıp kalmak ve yaşamayı unutmak işe yaramaz Harry.
Richard Harris çok özel, samimi bir insandı.
Gülücük saçıyordu.
Richard bir klasikti.
Muhtemelen tanıdığım en komik adamdı.
70 küsur yaşındaki bir adamın vücuduna hapsolmuş 11 yaşında şeytani bir çocuktu.
Bir kere kıvırtabilir misin?
Gözlerinde parıltı vardı
ve bu da onu mükemmel bir Dumbledore yapıyordu.
Ne yazık ki kulak kiri.
Richard Griffiths, Bay Dursley rolünde harikaydı.
Büyü diye bir şey yoktur.
Kötülüğünü bir şevk ve tutkuyla kucakladı.
Beni en çok onun vefatı etkiledi.
Bilgi konusunda cömertti, sizinle her şeyi paylaşmak isterdi.
Sizi ne zaman göreceğimi merak ediyordum Bay Potter.
Vefat eden bu inanılmaz insanlarla birazcık temas kurabildiğim için
kendimi gerçekten şanslı hissediyorum.
Yaşlandığımda da "Bu inanılmaz efsaneyi tanıyordum." diyeceğim.
Burada olmamam gerektiğini biliyorum.
Karanlık Lord'un kendisi bundan bahsetmemi yasakladı.
Helen McCrory eşim rolündeydi.
Dedim ki "Sanırım az önce hayatımda gördüğüm en iyi oyuncuyla tanıştım."
Gel.
Onunla çalıştığım ve sette çok fazla kahkaha paylaştığım için
kendimi şanslı hissediyorum.
Bana çok şey öğretti.
Bak, söyleyemiyorum bile.
Gözleriyle empati gösterme...
...yeteneğine sahipti.
Onunla çalışmak gerçek bir zevkti.
Zihni nasıl büyüleyeceğinizi, duyuları nasıl tuzağa düşüreceğinizi öğretebilirim.
Alan Rickman benimle asla çocukmuşum gibi konuşmadı.
Düşüncelerimi ve fikirlerimi hep çok ciddiye aldı
ve bu beni her zaman çok etkiledi.
Alan çok değerli bir arkadaştı.
Final sahnesi çekecektik, onun final sahnesi.
Sadece ve sadece size itaat ediyor.
Öyle mi?
Ondan biraz korkmuştum.
Hassasiyeti, replikleri ustaca karşıya geçirişi.
Komik bir şekilde başa baş ilerledik.
Snape ve Voldemort.
İki oyuncu mecazi anlamda eskrim yapmaktan zevk alabilirler.
Alan oyuncu olarak bu konuda bir sihirbazdı.
Bizi sevenler aslında bizi asla terk etmezler.
Ve onları her zaman bulabilirsin...
Buranda.
SEVGİ DOLU ANILARINA
Ama şunu unutma, yalnız değilsin.
Mürver Asa.
Şimdiye kadar yapılmış en güçlü asa.
Diriltme Taşı.
Görünmezlik Pelerini.
Birlikte Ölüm Yadigârlarını oluştururlar.
Hepsine sahip olan kişiyi ölümün efendisi yaparlar.
Sağ kalan çocuk.
Harry!
Ölmeye gel.
Avada Kedavra!
Ailelerini korumak için aldıkları önlemler
onunla birlikte gelirse daha neler yapabileceğini
ve ne kadar tehlikeli olabileceğini
her şeyden çok anlamasını sağladı.
Bunun ne anlam ifade ettiğini söylemek istedi
ama yeteri kadar önemli kelimeler bulamadı.
DÖRDÜNCÜ KISIM UĞRUNA SAVAŞILACAK BİR ŞEY
HARRY POTTER VE ÖLÜM YADİGÂRLARI: BÖLÜM 1 HARRY POTTER VE ÖLÜM YADİGÂRLARI: BÖLÜM 2
Her şeye belli bir saygıyla yaklaşan
çocuklar olarak bulunduğumuz bu sette
şu an bulunmak ve gezinip eğlenmek hem harika hem de garip bir şey.
Garip, nostaljik anlar yaşıyorum.
Hamsterımı hatırlayan var mı?
- Evet! - Millie.
- Hamsterın ismini hatırlayamadım. - Sorun değil. Huzur içinde uyu Millie.
Hamsterın olduğunu ve sette hayvanının olmasını kıskandığımı hatırlıyorum.
Marangozluk bölümü onun için bir tabut yapmıştı.
Millie öldüğünde sahne tasarımcıları Millie'ye
içi kadife olan özel yapım ahşap tabut yapmışlardı.
- Çok güzeldi. - Ve üstüne adı kazınmıştı.
Çünkü kendimi kaybetmiştim.
Tören yaptık mı? Birkaç kelime söyledik sanki.
Ölü Millie'yi kaldırıp okşamak ve dokunmak istiyordum.
Ve o da "Emma, Millie artık tabutta kalmalı." dedi.
Bunun çoğunu unutmuşum.
Üstünden çok zaman geçmiş gibi gelmiyor.
Aynen!
Hâlâ son kısımdan daha iyi görünüyoruz ve bu harika.
Bu iyi bir şey.
- Çantan? - Evet.
Kazak?
Evet, ben alından oluşuyordum.
Kocaman takım elbise.
Evet, ben çok...
- Sanırım bir nevi... - Bunu sen istedin.
- "Verin şu takımı bana." der gibiydin. - Evet. "Ne varsa verin."
- Evet. - Sizinle gurur duyuyorum.
Başka hiç kimse bizim yaşadıklarımızı tam olarak anlayamaz.
Çok eşsiz bir şeydi.
David Yates bizi astronot olarak tanımlardı
çünkü başka hiç kimse bunu bu boyutta deneyimlemedi
ve bununla sonsuza dek bağlı kalacağız.
Üçümüzle ilgili hatırımda kalan en tatlı anılardan biri de
her birimizin birbirimizle ilgilenmemiz gerektiğini bilmesi.
Mesela çok soğuk olduğunda birbirimize sığınmamız gibi.
"Hiç hâlim yok." dediğinde
"İyi misin Dan? Çekim arasında senin üzerinde
uyuyakalabilirim çünkü çok yorgunum." demem gibi.
Sanırım hepimiz İngiltere'deki en büyük katedrallerde
birbirimizin üzerinde uyuyakaldık.
Sahip olduğum ve 10 yıl boyunca inşa ettiğimiz güven düzeyi...
Tehlikeli bir şey yaptığımızda birinizin beni yakalayacağını biliyordum.
Bence bu tür güven ve inancı...
Oluşturmak için bu kadar zaman ayırabileceğiniz çalışma ortamı pek yok.
Ve bu sözlü bir şey değildi. Üçümüz tek bir kelime sarf etmeden
iletişim kurabiliyorduk. Ne yapılması gerektiğini biliyorduk.
Her birimiz birbirimiz için çok güçlüydük.
Üstümü değiştirmeliyim.
- Bunu nasıl... - Saptanamaz genişletme büyüsü.
Sen gerçekten harikasın.
Hep bu şaşkınlık ifadesi.
Bu filmlerin çok farklı bir havası vardı.
Çoğu zaman Hogwarts'tan uzakta,
farklı yerlerde kamp yapıyorduk.
Çok daha koyu bir teması vardı. Farklı bir film gibiydi.
Dumbledore seni Hortkulukları bulmaya gönderip nasıl yok edeceğini söylemedi mi?
Çok ferahlatıcıydı çünkü hepimizin çok daha ciddi şeyler yapması gerekiyordu
ve bu karakterlerle daha derine inmek için gerçek bir fırsattı.
Geliyor musun yoksa kalıyor musun?
İkinizi geçen gün gördüm.
Ron, öyle bir şey yok.
Ron!
Dans ettiğimiz sahnenin garip olacağını
düşünmüştüm ve bundan hiç emin değildim.
- Yani ben... - Evet.
Ama şimdi bu tüm serideki en sevdiğim sahnelerden biri.
Çünkü o noktada seninle aramızdaki samimiyet düzeyi...
Başka bir oyuncuyla böyle bir sahne çekebileceğimi sanmıyorum.
Ayrıca ilginç çünkü Harry Potter filmleri çekiyoruz ve son filmde yönetmen,
"Nick Cave eşliğinde beş dakika dans etmeye ne dersiniz?" diyor.
"Bir saniye, hangi filmi çekiyoruz. Harika, tamam o zaman." dedik.
Sahnede çok şey söylendi ama hiç konuşulmadı. Buna bayılıyorum.
Ayrıca bizimle aynı şekilde karakterlerin de
eğlenceli bir an yaşamaya ihtiyaçları vardı.
- Yani o noktada bizim de vardı. - Evet, kesinlikle.
Hain küçük aşağılık. Güvenebileceğimiz kimse yok mu?
Son filmde ormanda koştuğumuz sekans.
Kapkaçıranlara yakalanmamaya çalışarak ormanda koşuyorduk.
Ve motor.
Oyalanmayın, yakalayın onları!
Açıkçası Emma'yla kimin daha hızlı koşacağı konusunda inanılmaz rekabetçi
hâle geldiğimizi hatırlıyorum.
- Çak. Bu harikaydı. - Ve kestik.
Rupert her zaman "Ne istiyorsanız onu yapın." der gibiydi.
"Siz devam edin." diyordu.
Evet. Benim için koşmak zor.
Yürümek de zor.
Kesinlikle kendimle ilgili sahneleri izlemeyi sevmiyorum.
Ama siz ikinizi izliyorum ve bence harikasınız.
Bu çok tatlı. Üçümüzün birbirimize iyi bir iş çıkardığımızı,
bir sahnede iyi oynadığımızı söylediğimizi hatırlıyorum.
Özellikle de genç yaşta ne yaptığımızı bilmeden başladığımız için
birbirimizi biraz ciddi oyunculuk yaparken gördüğümüzde "Harika! Aferin!" diyorduk.
- Sanırım hepimiz iyiye gidiyoruz! - Başardık!
Öpüşmemiz belli ki
- ikimizin de yaşamak zorunda... - Evet.
- ...kaldığı... - Nasıl yani?
- ...en korkunç şeydi. - Evet.
BEKLENTİ
Ben Hermione Granger.
Ve sen de?
Ron Weasley.
Memnun oldum.
"Doğrusu Levioosa , Leviosaa değil."
Kâbus gibi.
Gerçekten. Hiç arkadaşı olmamasına şaşmamalı.
Sanırım seni duydu.
- Bütün seri boyunca inşa edildi. - Sekiz film.
Ron ve Hermione'nin romantizmini
ve hikâyenin altında sürekli olarak bu tür baloncuklar oluşmasını seviyorum.
Bu ilişki uzun zamandır çok kısıtlanmış durumdaydı.
Birazcık... Diş macunu.
Slughorn, Noel partisi düzenliyor.
- Yanımızda birini getirmemiz gerekiyor. - Herhâlde McClaggen'i götürürsün.
Seyirci ikisinin öpüşmesini görmek için can atıyordu.
- Aslında sana soracaktım. - Gerçekten mi?
Bu hafta çekeceğimiz bir sahne var, siz okuduktan sonra konuşmalıyız.
Hermione ve Ron'un öpüşme sahnesini çekeceğiz.
- Ne? - Hermione ve Ron'un öpüşmesi.
- Bu hafta mı? - Sırlar Odası'nda.
Bu olağanüstü tehlike anında
birbirlerine dönerler ve öpüşürler.
Bunun için yedi film bekledik.
İkisiyle de karavanlarında konuştum. İkisinin de rahat olduğundan emin oldum.
Onları büyük bir spor müsabakasına hazırlamak gibiydi.
"Pekâlâ çocuklar, bunu yapabilirsiniz. Harika olacak." diyordum.
Dramatik bir öpüşme olması gerekiyordu.
Sürekli rolden çıkıp istemeden gülüyorduk.
Asla yapamayacağız diye çok korkmuştum.
Ciddiye alamıyorduk.
Ben de bunu kolaylaştırmadım, pek çok kez
bu konuda tam bir pislik olduğum söylendi
çünkü "Sete gelip öpüşmenizi izleyeceğim." falan dedim.
Herkes sette olmaz istedi! Herkes "Bu harika olacak millet." diyordu.
- Bizim... - Bunun için üzgünüm.
Bir nevi bunun olmasını sağlayacak kişi
olacağımı biliyordum çünkü Rupert olmayacaktı.
Bu yüzden yapmam gerekiyordu.
Hedefe odaklandım!
Bunu yapabilmek için öpücüğü hızlandırmam gerekiyordu.
Ve Rupert... İlk çekimde Rupert'ın yüzünün şaşkınlıktan dağıldığını gördüm
çünkü "Daha ilk çekim!" diye düşündü.
Bayıldığımı sandım.
Sadece yüzünün yüzüme gittikçe yaklaştığını hatırlıyorum.
Bunun hakkında her konuştuğunda
gerçek bir korku hikâyesinden bahsediyor gibisin.
- O kadar kötü değildi, biliyorum. - Ve bu...
Rupert'i öpmek şimdiye dek yapmak zorunda olduğum en zor şeylerden biriydi.
Yanlış hissettirdi, her noktada çok yanlıştı.
Çünkü Dan, Rupert ve ben kardeşiz.
Sonra görüşürüz.
Harry!
Üçümüz de birbirimiz için ne anlam ifade ettiğimiz konusunda aynı hissediyorduk.
"Bu sefer tek başıma gitmem gerek."
dediğin sahneyi hatırlıyorum.
Ve vedalaşmak için sana sarılmıştım.
- Seninle geleceğim. - Hayır. Yılanı öldürün.
Seriye veda ettiğimi biliyordum. Size veda ettiğimi biliyordum.
Her şeyin sona ermesiyle ilgili gerçekten
nasıl hissettiğimi ortaya çıkarmam gerekiyordu.
Evet.
SON SAVAŞ
Harry'nin köprüde taşınması İncil'den bir görüntü gibi.
Jo'ya ya da bu işe dâhil olmuş herhangi birine sorarsanız
bunun iyi ve kötü arasındaki savaş olduğunu söyleyecektir. Bu kadar basit.
Karakter olarak Neville'a çok şey borçluyum.
Çok ama çok utangaçtım. Sınıfta asla konuşmazdım.
Hiçbir şey için elimin kaldırmazdım çünkü tam olarak oydum.
Neville'in harika hikâyesi onun şampiyon olması.
Sondaki o muhteşem kısım.
Matthew'un o harika konuşması.
İyilik elbette galip gelmeli.
- Harry'nin ölmesi bir şeyi değiştirmez. - Sus Neville.
Her gün biri ölüyor!
Bu gece Harry'yi kaybettik.
O hâlâ bizimle... Burada.
Bir hiç uğruna ölmedi.
Harry Potter'ın hem hikâyesiyle hem de oyuncusu olarak benim için yaptığı şey...
Ama sen öleceksin.
...ilk olarak ne olmadığımı bulmama yardım etmesi.
Harry'nin kalbi bizim için atıyor!
Hepimiz için!
Ve bu sayede de aslında ne olduğumu buldum.
Confringo!
Kitaba baktığımızda
Voldemort ve Harry arasındaki son yüzleşme
ortak salonda büyük bir izleyici kitlesinin önünde gerçekleşir.
Ve ben bundan daha dünyevi, daha yoğun
ve daha içgüdüsel bir şey istedim.
Çünkü bu iki düşman garip, Hortkuluk yoluyla
ruhen neredeyse birleşmişti.
"Dan, Ralph'i tutsa ve beraber kuleden aşağı atlasalar
harika olmaz mıydı?" diye düşünüm.
Hadi Tom. Bu işi başladığımız gibi bitirelim.
Birlikte!
Cisimlendikçe bir araya gelirler.
Hikâyeler ve filmler arasında bir şekilde
kurduğumuz o derin bağlantı onlar avluya düşmeden önceki o anda
gözünüzde canlanıyor.
Fiziksel olarak yorgun olduğumu hatırlıyorum. Her şeyimizi verdik.
Yorgunluktan tükenmiştik.
Soğuk aylarda çekim yapıyorduk ve gökyüzü griydi.
Kolum çok gergindi çünkü bana doğru gelen bir hava akışı vardı
ve ben onu geri itmek zorundaydım.
Filmleri yapmanın fiziksel zorluğunun yanı sıra,
"Bunu bitirecek olan sensin. Yüksek seviyeye çıkmalı. Anlamlı olmalı.
Yankı uyandırması gerek. Karşı tarafa aktarılması gerek."
diye düşünmenin küçük bir baskısı vardı.
YENİ BİR BAŞLANGIÇ
Sen kimsin?
Merhaba. Ben Emma Watson, Hermione Granger'ı oynuyorum.
Utandım. Asla böyle görünmemeyi tercih ederim.
- Ne? - Boş ver.
- Görünmemeyi tercih ediyorsun? - Evet.
Neden?
- Çünkü saçındaki tokayı sevmiyor. - Evet.
- Bay Radcliffe. - Evet.
Kamera! Sen basından mısın?
Evet basındanım. Nereden bildin?
Bugün ilk günün. Nasıl hissediyorsun?
- Kesinlikle harika hissediyorum. - Heyecanlı mısın?
Çok, sabırsızlanıyorum.
Tüm bu hazırlıktan sonra. Sonunda gerçekleşiyor.
İşine dön. İnsanlar makyajınızı yapacak.
Evet.
Şimdi bunun hakkında düşündüğünde ne düşünüyorsun Rupe?
Benim için çok güzel hatıralar. Senin için ne?
Bir parçası olduğum için çok gururluyum.
Sonlara doğru, özellikle bitirmek biraz garip zamanlardı.
Kim olduğumu ve karakterin kim olduğunu kaçırdığımı hissediyordum.
Nerede bitip nerede başladıklarını bilmiyordum.
Bazen "Ben kimim? Nelerden hoşlanıyorum?
Benim için önemli olan ne?" diye düşünüyordum.
Garipti. Adım bile kendi adım gibi gelmiyordu.
Tek bir şey yapmayı biliyor gibi hissediyordum.
Ron'u oynamayı biliyordum.
Ron benim favori karakterimdi, bu yüzden filmde o olmak çok güzel.
Adeta yöntem oyunculuğunun en uç formlarını yapmışız gibi.
Her zaman bir noktada bitmek zorundaydı.
Bunu asla sonsuza kadar yapmayacaktık.
Seni burada görmek, ayrı vakit geçirmiş olmak şimdi benim için...
Duygulanmamaya çalışayım.
Sanki hayatımın direği sensin.
Bu çok yoğun bir şey çünkü büyümeni izledim.
Birbirimizin büyümesini izledik.
Biz bir aileyiz. Her zaman öyle olacağız.
Birbirimizi görmemize gerek... Aman Tanrım.
Her zaman görüşemesek de...
Evet, bu güçlü...
Her zaman sahip olacağımız ve her zaman
birbirimizin hayatının bir parçası olan güçlü bir bağ.
Seni görmek çok güzel.
Seni seviyorum.
Arkadaş olarak.
İzleyen herkes için açıklığa kavuşturayım.
Ama bu doğru. Çok seviyorum.
Teşekkürler Rupes.
Bir prova yapalım ve yeniden oynatalım.
Hazır olduğunuzda. Ve motor.
Hepimiz o son sahneleri bitirirken
tüm çekim boyunca yaptığımız son sahnelerden biriydi...
Kameranın yanından geçiyorduk ve devasa mata iniyorduk.
İşte her şey bundan ibaretti, bu sefer bir bacadan atlamamız.
Bu, gerçekte neler olduğuna dair bir metafordu.
Temelde başka bir dünyaya seyahat etmek için matın üzerine atlamamız gerekiyordu.
Kolektif duygu inanılmaz derecede aşikârdı.
Onları destekleyen ve başından beri yanlarında olan insanlar için de.
Büyümelerini izleyen herkes için.
Tamam dostum.
Son gün kendimi kaybettim.
Birbirimize sarıldığımızı hatırlıyorum.
Üçümüz de tamamen... Harap olmuştuk.
Sanırım ilk defa kendimize ve bunu yaptığımızı kabullenip
anlamamıza verdik.
Bunu atlatmıştık.
İçime öyle çok işlemişti ki.
Hayatımı bu filmlerle takip ediyorum.
"Ehliyetini ne zaman aldın?" dediklerinde " Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nda ." diyorum.
Hayatımın her parçası Potter ile bağlantılı.
Hayatlarının önemli bir parçası ya da bir şekilde kimliklerinin
bir parçası kitaplar veya filmler olan insanlarla tanışmak
beni gerçekten çok gururlandırıyor.
Harry Potter'da hayatı zenginleştiren bir şey var.
İşler karanlıklaştığında ve zamanlar zorlaştığında hikâyeler bize
gidebileceğimiz, dinlenebileceğimiz ve tutulduğumuzu hissettiğimiz yerler verir.
Filmlerin biz içindeyken eriştiği şeyleri tam olarak takdir ettiğimi sanmıyorum.
"Bu babamla izlediğimiz tek film. Biz hiçbir şey konuşmayız.
Harry Potter izlemek bizim olayımız."
gibi şeyler söyleyen çok insan var.
Bunun küçük bir parçası olmak harika.
Ve bir nevi tekrar yayında olduğunu görmek.
Fantastik Canavarlar sahne şovu gibi yeni ortamlar bulmak.
Sonsuza kadar yaşaması ve bunu görmek harika.
Harry Potter. Harry Potter.
Harry Potter hikâyeleri gibisi yok.
İçlerinde anlatılan hikâyeler, bireysel karakterlerin yolculukları.
Bunun insanlar üzerinde dönüştürücü etkisi olduğunu düşünüyorum.
Bu sihirdir.
Burası güzelmiş.
Her çocuk nasıl uyum sağlayacağını düşünür.
Ve bu her çocuğun çıktığı destansı bir yolculuktur.
Dobby hep Harry Potter'ın yanında olacak.
Gençlerin "Oradaki ben olabilirdim,
şüpheye düşebilirdim ya da ailemle tartışabilirdim."
diye düşünmesi çok ilham verici.
Yakınımda durun.
Sonsuza kadar.
Katılmak için olağanüstü bir dünya buldum
ve bu çok güzel bir dünya.
Harry.
Ve bu kadar derinden iyileştirici ve iyi olan şey,
kendini yalnız hisseden insanlara ait olduklarını hissettirmesidir.
Sakın ona verme Harry!
Şimdi gelip bana selam veren hayranların çoğu,
biz filmleri yaptığımızda doğmamıştı bile.
Bu hızlı bir şekilde biraz daha yaşlı ve diğer nesillere aktarıldığı için
minnettar hissetmenizi sağlıyor.
Bale mi yapıyorsun Potter?
Jo Rowling'in yarattığı inanılmaz hayal gücü,
dünya ve karakterlerin yanı sıra
Harry Potter'ı benzersiz kılan şeylerden biri de
küçük çocukların büyüyüp yetişkinlere dönüştüğünü görme gerçeğiydi.
Ve bu yolculuğu filmde görmek.
Daha önce böyle bir şey gördüğümüzü düşünmüyorum. Hiç görür müyüz bilmiyorum.
İnsanların çok sevdiği ve insanları mutlu eden bir dünyanın
parçası olduğum için çok şanslı hissediyorum.
Bulduğunuz kaçışla ilgili bir şey var.
Sağlıklı bir kaçış.
Bence Harry Potter'ın yaptığı da bu.
Bu hikâyeler bunun için var.
Onlar nasıl yaşayacağına dair bir rehber.
Bir dönemin sonu olduğunu düşünüyorum. Hayatımın 10 yılı.
O sırada tabii ki çocuklarım büyüdü.
Robbie Coltrane, Hogwarts'ın en iyi bekçisi, Harry Potter'ın son gününde.
Filmlerin mirasının benim çocuklarımın neslinin
kendi çocuklarına anlatmasıyla aktarılacağını düşünüyorum.
Yani 50 yıl sonra da izliyor olabilirsiniz.
Maalesef ben burada olmayacağım...
Bunu bir dakika bile düşünme.
Ama Hagrid olacak.
Evet.
Şimdi geriye dönüp baktığımda gerçekten çok hoş anılar görüyorum.
Bunun hakkında çok düşünüyorum.
Harika zamanlardı. Gerçekten öyleydi.
İnanılmazdı.
Bu en iyi, en müthiş deneyimdi.
Ve size gerçekten açıklayamam.
Çok iyi insanlar.
Çok kibarlardı ve...
İkisi de sorumluluklarını çok ciddiye aldı.
Ve bunu çok takdir ediyorum.
Gerçekten aile gibi.
Biz doğal olarak birbirimize bağlıyız.
Onlar benim için çok önemli insanlar.
Filmlerdeki ekip inanılmazdı.
Bu filmlerde öyle insanlar var ki...
Onlar...
Olduğum kişinin temelini oluşturuyor.
İnsan olarak ve oyuncu olarak.
Bulunduğum yerde, sahip olduğum hayata sahip olduğum ve birlikte çalıştığım
insanlarla çalışabildiğim için çok şanslıyım.
Ama bu olmadan hiçbiri mümkün olmazdı.
Yani evet. Bu...
Bu çok...
Çok güzel bir 10 seneydi.
Expecto Patronum!
Bunca zamandan sonra mı?
Her zaman.
Çevirmen Adı: Faruk Berk