Günaydın, Luna.
Luna? Aç mısın?
KÜREK ÇEKMEK
Baba?
Aman Tanrım.
Tanrım, baba.
Günaydın, baba!
Burada ne işin var?
Daha erken değil mi?
Neredeyse 12 oldu!
On iki mi? Lanet olsun, devam etmeliyim.
Baba, ilk gelenler göle gitmeye başladı bile.
-Baba! -Sorun ne?
Carlo'ya da söyledim.
Öğleden sonra! Daha sonra da orada olacak.
Pekâlâ. Otel aradı...
85 yogi için vejetaryen bir büfeye ihtiyaçları varmış, tamamen spontane.
Ne olmuş yani?
Finn, özür dilerim. Tekne gezintimizi unutmuşum.
Ama şu otel işi... Bunu başkası yapabilir.
Ne yazık ki hayır.
Neden olmasın?
Finn, ben bu mahallede hâlâ yeniyim.
Önce beni tanımaları gerekiyor, bilirsin, bu iş çok çok önemli!
Çok özür dilerim.
Gel ve giyin, seni istasyona götüreyim.
Tren istasyonuna mı?
Anneme geri dönmemi mi istiyorsun?!
Hey! Aklım nerede bilmiyorum. Gerçekten üzgünüm, tamam mı? Hadi!
Hey koca adam. Bu öğleden sonra iyi eğlenceler.
Svenja, beni dinle!
Sen sürekli konuşurken ben nasıl konuşacağım?! Alo?
Dur artık, konuşuyorum! Evet on yaşına gelene kadar...
...kendi başına trene binmemesi gerektiğini...
...biliyorum ama buna iki hafta kaldı.
Neden Melanie'den seni almasını istemiyorsun? O kadar da zor olamaz.
Marlene'e mi?
Bu kadar büyük bir sipariş almam benim suçum değil.
Üç aylık gelirden bahsediyorum, öylece iptal edemem.
Annene neden burada kalamayacağını söyle!
Finn, babana benim ve Marlene'in de binlerce randevusu olduğunu söyle.
Sırf o yine kaos içinde diye her şeyi erteleyemeyiz.
-Ver şunu bana! -Annem diyor ki...
Senin de bir hayatın var. Burada her şey hayatta kalmakla ilgili!
Ne? Hey, geçen ay üç hafta sonum vardı.
Bana Mart ayında gelemediğim bir haftadan bahsettiğin...
...çok açık, tamam mı?
Finn saat 14.17'de ana istasyonda. Alo?
Kapattı.
Hey.
Hadi!
Özel yabani sarımsak çubuklarım. Ve biletin.
Her şeyi aldın mı?
Hadi, bunu yapabilirsin, sen büyük bir çocuksun.
-Bir dahakine kayıkla geziye gideriz.
Hadi bakalım!
Pekala, evlat. Her şey yolunda mı?
Neler oluyor? Tek başına mı seyahat ediyorsun?
Üzgünüm.
Bunu tutamazdım.
Burası çok sıkıcı, değil mi?
Bir oyun ister misin?
Şimdi dikkat et.
Dört çocuk, bir, iki, üç, dört, onlar bir çete.
Büyük bir şey yapıyorlar.
Helikopter KaDeWe'ye iniyor.
Birincisi, bir sonraki zemin katı temizler Mücevher departmanından.
İkincisi pahalı bir deri ceket çalar.
Ve üçüncüsü de büyük bir düz ekran kapar. Elektrik bölümü.
Ve dördüncü...
Gurme reyonunda bir şişe şampanya içer.
Bu oldukça basit. Vale'nin arkasına dört kart daha saklamıştın.
Ve onları öne çıkarttığında, dört çocuk orada kaldı.
Kahvaltıda cesaret hapı içmiş olmalısın.
Arkadaşım Carlo bir keresinde bana bunu göstermişti.
Anlıyorum.
Hey! Sessizlik!
Sol taraftaki kapılara yaklaşınız.
Dikkatini ver, sana başka bir numara göstereceğim.
Veda etmek için!
Henüz görmediğinden eminim.
Olamaz ya. Şu işe bak.
Gözlüklerimi takmadım.
Başka bir işin yok herhalde değil mi?
Kahretsin.
Teşekkürler ufaklık.
Sen gerçekten iyi bir adamsın.
Hadi bakalım. Ben artık kaçayım!
Simsalabim.
Üç kara kedi!
Lütfen kapılardan uzaklaşın.
Bu gerçek olamaz!
Sırt çantam!
Mümkün değil!
Bu mümkün değil!
Biletler lütfen!
Dinleyin! Artık durmalıyız, soyuldum.
Efendim?
Orada bir adam vardı ve sırt çantamı aldı! Durmak zorundayız.
Dur bir dakika!
Dur tahmin edeyim. Ve şans eseri biletin de sırt çantasında mıydı?
Doğru. Ve diğer tüm eşyalarım. Tuhaf bir dövmesi, onun gibi bir şey vardı.
Yavaş ol bakalım. Ailen nerede?
Ailem mi? Neustrelitz'de.
Yani Berlin'de. Annem orada yaşıyor!
Peki annen onu görmeye gittiğini biliyor mu? Yani, tek başına?
Evet, tabii ki! Yani, sanırım öyle!
-Eminim annenin bir adı vardır. -Svenja.
-Devam et! -Utschig.
Üşütük der gibi!
İkimiz Svenya Utşig'i arayıp oğlunun tek başına seyahat etmesi...
...hakkında ne düşündüğünü sorsak nasıl olur?
Ama bu mümkün değil. Cep telefonum sırt çantamdaydı.
-Numarası ne? -Neyin?
-Svenja Utschig'in. -Neden ki?
-Sadece sabit hattı biliyorum. -Güzel.
030453...3? Hayır, 45...
Şu anda numarayı bilmiyorum!
Hemen bir şeyler yapmalısınız! Polisi arayın, hemen!
Bunu memnuniyetle yaparım.
Sonra da gitti. Tekrar! Aynen böyle! Not bile bırakmadan!
Sevinmelisin.
Yani, bana nasıl böyle davranabilir?
Neden sadece benim başıma geliyor? Aslında iyi bir adamım, değil mi?
-Tren! -Tren!
Nereye gittin? Evet.
Genç adam, şimdi yanımda dur.
İşte küçük bebeğimiz, Finn Utschig.
-Üşütük gibi! -Evet, size iyi eğlenceler!
Pekâlâ, ufaklık. Gidelim o zaman, olur mu?
Adam Gransee'de kaçtı. Ve parmak izleri burada.
Parmak izleri. Anlıyorum.
Çizim yapmanıza da yardımcı olabilirim.
Tanrım. Büyütülecek bir şey yok! Hepimiz daha önce kaçtık!
Ben hiç kaçmadım.
Soyuldum!
O zaman karakola gidelim ve sonra her şeyi hallederiz.
Kelepçeye ihtiyacımız yok, değil mi?
Ve gittiğini fark ettiğimde, işte o zaman gerçekten başladı.
Önce telefonum mısır gevreğimin içine düştü...
...ve sonra tuvalet de tıkandı.
-Bunla sadece birer aşama! -Hayır.
Astrologum evde kalmam gerektiğini söylüyor.
-Evet, bu bir fikir olabilir. -Ne?
Ayran sever misin?
Fotoğraf albümüm o domuzda.
-Dikkat et! Trafik ışıkları. -Yetişebiliriz!
-Yetişemeyiz. -Hayır!
Sana işe yaramayacağını söylemiştim.
Yıldızlar. Dikkat et. Her şey çok daha...
Kötüye gidecek.
Bu gerçek olamaz. Yani.
Aşama diyordun değil mi?! Bu kadar! İşte bu, günün sonu.
Şimdi alkışlama zamanı ama alkış yok.
Sevgili dostum, şimdi dikkatini ver:
Araç ruhsatları ve belgeler ama çok çabuk!
-İyi günler Sayın Emniyet Müdürü! -Evet, evrakı alalım.
Evrakım yok.
Görüyorsun! Ben de sana bunu söylüyorum.
Carola daha kötüye gideceğini söyledi. Belgeleri çıkar.
Evet torpidoda.
Sen bir suçlu musun?
Efendim?
Sen bir suçlu musun?
Hayır! Hayır! Değilim!
Neden bir polis arabasında oturuyorsun?
Anlamazsın.
-Hırsızlık yaparken mi yakaladılar? -Hayır.
Uyuşturucu mu?
Biliyorum, sen kaçak yolcusun!
Hiç de kaçak yolcu falan değilim!
Biletim vardı! Sırt çantam çalındı!
Hayır, bu çok açık!
İyi.
Seni bir kez yakaladılar mı, bir daha
Bu işler böyledir. Polislerle başı derde giren herkes böyle der.
Saçmalık! Onlarla gidiyorum. Sonra da beni eve götürecekler.
Timo'nun sınıftaki ağabeyi de aynı şeyi söyledi. Ama...
-Sonra onu bir hücreye koydular. -Ne?
Evet, ekmek ve suyla yaşadı. Evi aramasına da izin verilmedi.
Nereye gittiğini kimse bilmiyor.
İnanmak zorunda değildim.
-Ama... -Ama ne?
Yerinde olsam, onlarla gitmeyi iki kez düşünürdüm!
-Kaçayım mı? -Ya da hücre.
Sen bilirsin.
-...kağıtlara ihtiyacım var. -Evet torpidodadır tabii.
Bu harika. Gittikçe kötüleşiyor.
Burada her şey üst üste
-Kımıldama! Hey. -Hey!
Olduğun yerde kal!
-Hey! Arabayı alıp geleceğim! -Hayır, bugün koşacağız!
-Hadi ama! -Hadi!
Neredesin?
Bu tarafa! Yoksa sonsuza kadar orada durmak mı istiyorsun?
Onları bulamayacağız.
Bu açıkça görülüyor. Anahtar kelime “Dünya dışı”.
Burada olmalılar!
-Çok heyecanlanma. Carola... -Şimdi çeneni kapat!
İşte.
-Bu olamaz! -Gördün mü? Ben de öyle dedim!
Hayır, hayır.
Buralarda bir yerde olmalılar. Merhaba?
Bu doğru olamaz!
Lanet olsun! onları bulamazsak çok strese gireceğiz!
İnan bana, bu artık bir aşama değil! Bu tamamen anormal.
Ayna ile başladı ve tek seferde böyle devam ediyor...
İşte bu kadar. Bu arada ben Jola.
Aslında Jolanta. Ama kulağa yaşlı bir teyze gibi geliyor.
Finn.
Tamam, şimdi ne yapacağız?
-Biz mi? -Tabii ki.
-Denize gidelim mi? -Neden denize gidelim ki?
Neden olmasın? Daha iyi bir fikrin mi var?
Eve gitmem lazım. Annem istasyonda beni bekliyor ve ben...
4532948.
Telefon numarası. Ben bir aptalım. Cep telefonunu ver! Çabuk ol.
Yok ki!
Bu doğru olamaz!
Neden bu kadar hızlı yürüyorsun? Seni gerçekten anlamıyorum.
Öncelikle, polisleri atlattığımıza göre, kaçmana gerek yok.
İstediğimizi yapabiliriz. Kimse şikayet etmiyor.
Nasıl eve gitmek istersin?
Anlamıyor musun? Annem istasyonda beni bekliyor.
Evi aramam lazım! Annemin arkadaşı muhtemelen hala evdedir.
-Nerede olduğumu bile bilmiyorlar. -Bu harika. Özgürlük diye buna denir.
Bir telefona ihtiyacım var. Neden bana yardım etmiyorsun?
İşte.
Cidden mi? Tabii. Bir telefon varsa, oradadır.
Hadi.
Vay, çılgın.
Claudia...
Sen hep sadece düşünüyorsun.
Şşşt. Hadi gidelim buradan.
Az önce telefon bulamadın diye çıldırdın.
Şimdi de istemiyor musun? Gerçekten tuhafsın.
Bana iş buldukları bu işi sevdiğimi mi sanıyorsun?
Gert'in sana o dükkândaki işi ayarladığına sevinsen ya.
Hadi ama, bu gerçek bir iş.
Claudia, bak, benim işim var. Müşterilerim geldi.
Anladın, değil mi? Sonra görüşürüz.
Vay canına!
Burada 18 yaşından küçükler giremez!
Zaten öyleyiz. Yani toplamda.
Defolun buradan! Hem de çabuk!
Bir dinle beni.
Annesi otobüs durağında oturuyor ve doğurmak üzere!
Üçüz! Hemen telefon etmemiz lazım!
Bunu büyükannene anlatabilirsin. O zaten biliyor.
O, üçüzlerin içeride kalmasını sağlıyor.
Acele ediyoruz.
Peki, o zaman ben de böyle olmayayım. Çünkü siz öylesiniz.
Beş euro.
Param yok.
Senin için üç euro yirmi.
Tamam, ama sadece şehir içi konuşma.
alo?
Alo?
Marlene, yoga müziğini kıs. Bir şey anlamıyorum.
Alo?! Kim var orada?! Alo!"
Ee?
Hey. Hm?
Ne oldu şimdi?
Şey... Kimse çıkmadı.
O değildi... O benim... haberi bile yoktu...
Oysa şimdiye kadar istasyonda olmalıydı...
Beni unutmuş.
Sorun ne?
Denize gitmek istiyordun, değil mi? Evet.
Denize. Midyelere. Oraya nasıl gideceğiz?
Cidden mi? Evet.
Çok basit. Sadece kuzeye gitmemiz gerekiyor.
Peki kuzey nerede?
İşte orada! Güneş orada, o yöne gidersek denize varırız.
Daha ne bekliyoruz?
Şu an burada olmamız çok komik, değil mi?
Yani, sen ve baban o polis arabasına çarpmasaydınız.
-O Wojciech, dayım. -Kim?
Annemin erkek kardeşi.
Hafta sonları büyükannemleri ziyaret etmek için Polonya'ya gider.
-Onlarla gitmek zorunda kalıyorum. -Büyükannenleri sevmiyor musun?
Seviyorum ama orası çok sıkıcı. Ayrıca dayıma katlanamıyorum.
Annem beni bırakması için ona hep 20 Euro vermek zorunda kalıyor.
Ama yaptığı yolculuklardan büyük kâr elde ediyor.
-Nasıl? -Arkadaki eşyalarla birlikte.
Bu yüzden size arkadan çarptık.
Tanrım, minibüs o kadar ağırdı ki fren yapamadı.
Sakızımı kolçağın üzerine koyduğum için yine çok sinirlendi...
...ve sonra tüm paketi camdan dışarı atmamı istedi.
-Ne, yeni olanları bile mi? -Evet!
-Bu gerçekten inanılmaz. -Öyle. Yine homurdanıyordu.
Ve önüne bakmadığı için. "Tak”.
Şimdi her yerde insanlara suçlunun ben olduğumu söylüyor.
-Bu gerçekten çok kötü. -Evet.
Evet, şimdi babam bunu duyduğunda ne olacağını tahmin et.
O zaman tekrar ev hapsi alacağım. Üç yıllığına.
-Üç yıl mı? -Evet, üç yıl!
Biliyor musun? Bir keresinde ben de ceza aldım.
Carlo'yla bıçak atma alıştırmaları yaptım. Yani, gerçek olanlarla değil.
Annem yine de çığlık atıyordu. Kapıda
Vay canına! Umarım yakında 18 olurum.
Acıktım.
Yiyecek bir şeyler buluruz.
Her zaman bir şeyler vardır, bilirsin.
Yiyecek bir şeyler bulabileceğimize bahse girmek ister misin?
Ama...
Hadi ama!
Baksana.
Kapalı!
Hemen moralini bozma.
-Ama burada kimse yok! -Çok daha iyi!
Bu taraftan.
Jola! Tanrım, hemen geri dön. Jola!
Dostum!
Jola?!
Jola?
Jola!
Tanrım!
Lütfen, Jola. Artık gidelim.
Sen delirdin mi?
Şurada başka bir kapı var.
Tanrım, Jola!
Harika!
-Belki burada bir ceset buluruz! -Ceset mi?
Neden olmasın? Böyle bir evde hep ortalıkta bir sürü eşya olur.
Sıçanlar!
Jola?
Jola!
Olamaz!
Jola?
Jola, bir şey söyle.
Jola, merak etme. Geliyorum!
Ne bağırıyorsun? Bu bir TR30.
Büyükbabamda da aynısından vardı. Gerçekten harika.
Tanrım, Jola!
-Tekrar çalıştırmama yardım et. -Ciddi misin?
Ne olacaktı? Yürüyerek devam etmeyi mi tercih edersin?
Jola, bu saçmalık!
Gerçekten hiçbir şey bilmiyorsun.
Büyükannem nükleer savaştan sonra bile çalışacağını söylüyor.
Bu kadar çok konuşmayı bırak da gel.
Tamam.
Üçe kadar sayınca, bu iki kabloyu bir arada tut. Tamam mı?
-Evet. -Bir, iki, üç.
Tamam, bir kez daha: Bir, iki, üç!
Saçmalık.
Bir dakika, babam hep ne derdi?
Şuradaki şeye bas!
-Buna mı? -Evet, evet! Bir, iki. Üç!
-Evet, çalıştı! -Başardık!
Evet!
-İkinci vitese geç! -Ne?
-İkinci vites! -İkinci vites mi?
Evet! Evet!
Harika!
Üçüncü vites!
Ben de sürebilir miyim?
-Tabii ki! Sormana gerek bile yok! -Böyle mi?
Ve şimdi...
Evet! İleride, oraya doğru gitmeliyiz. Bekle ve şimdi!
Greifswald! O zaman doğru yere geldik. Deniz kenarına gidiyoruz!
-Ne? Evet! -Evet!
Sadece 180 kilometre kaldı.
Tamam. Kolayca saatte 25 kilometre yaparız.
Yani yaklaşık sekiz saat sürer!
Mola vermeden!
Ne olmuş yani? Yürüyerek daha uzun sürerdi.
Also, wenn man mal Glück hat, dann richtig. Guck mal!
Aman Tanrım!
Önce araba kullanmayı öğren derim.
Ne? doğru görmüyorum herhalde. Direksiyona geçmene kim izin verdi?
İki hamburger ve patates kızartması rica etsek?
Yok artık!
Hemen Porsche'den inin. Anlaşıldı mı?
Şu an pek sohbet havasında değiliz. Gitmek zorundayız. Denize.
Sanırım bunu çaldınız! Denize mi?
Siz ikiniz mi? Şundan inin hadi.
İnin yoksa polisi ararım, anladınız mı?
O zaman görürsünüz!
Sevgili Bayan Pommesbude. Bu iyi bir fikir.
Çünkü ailelerimizi arıyoruz.
En son tuvalete giderken onları bıraktığımızda...
...pencereden kaçıp gittiler.
-Bu gerçek olamaz. -Evet.
Onlar olmadan ne yapacağız? Kaybolduk ve yalnızız.
Sen şaka mı yapıyorsun?
Bekle, şimdi polisi çağıracağım.
Teşekkür ederim, gerçekten çok naziksiniz.
Birinci vites. Gitmek zorundayız.
-Ama yemeklerimiz! -Açlık mı, hapishane mi? Hadi!
Bekle dedim! Hey! Sen delirmiş olmalısın.
İn dedim! İn şundan aşağı!
-Bir şey görüyor musun? -Hayır!
-Ya şimdi? -Hayır!
Ya şimdi?
Lanet olsun polisler geliyor! Hadi, gaza bas!
Basıyorum zaten!
Sıkı tutun!
Aman Tanrım. Traktörümüz!
Sanırım sıkıştık.
Kötü mü?
Bunu nereden bilebilirim ki? Ben babam değilim.
Zaten gecenin bir yarısı denize varmak tuhaf olurdu, değil mi?
Burada kalalım. Arkada kazıklar üzerinde küçük bir ev gördüm.
Yarın traktörün icabına bakarız.
Tamam mı?
Tamam.
Bana bir şey söyle. Az önce kadının polisi aramasını istediğini sandım.
Ne? Kimsenin denize gitmeme engel olmasına izin vermem.
-Hiç denize girdin mi? -Hayır. İşte bu yüzden evet.
Bazen nasıl koktuğunu ya da deniz kabuklarının...
...ayaklarımı gıdıklandığını hayal ediyorum.
Sen hiç girdin mi?
Elbette, birçok kez. Fransa'da anne ve babamla son kez.
Deniz kenarında, böyle bir kumulun üzerinde yaşıyorduk.
Ve gün boyunca kum o kadar sıcaktı ki
Her yerden kum çıkardı.
Pantolon ceplerinden bile. Her yerde olurdu.
Onu bulduğunda, her şeyi hatırlarsın.
Bak, şuradaki parlak yıldız.
Bu Kuzey Yıldızı. Her zaman kuzeyde olduğu için adı bu.
Yani, bu çılgınca.
Bu parlayan noktalardan bir tanesi eksik olsaydı...
...Kolomb Amerika'yı asla keşfedemezdi.
Vikingleri kastediyorsun!
Ne fark eder ki? Onların da yıldızları vardı, değil mi?
Evet.
Milyonlarca yıldır buradalar.
Öylece dururlar ve insanları yepyeni maceralara sürüklerler.
İşten,..
...okuldan,..
...evden uzakta.
Ve bir daha geri dönüp dönmeyeceklerini bilmeden.
Her şey yolunda mı?
Hey.
Baksana.
-Bu bir kurt mu? -Evet, bir kurt!
Bu biraz hüzünlüydü.
Sürüsünü kaybetmiş.
Gerçekten mi?
Sık sık rüyamda kurtları görürüm.
Yani çoğunlukla sadece bir tane.
Ama onu rüyamda gördüğümde hep aynı hissediyorum.
Çok yalnız ve bir şekilde tamamen kaybolmuş.
Sanki unutulmuşum gibi.
Seni unuttular mı?
Sana bir şey söylemem gerek.
Öğleden sonra bir telefon görüşmesi yapmak istediğimi hatırlıyor musun?
Bu konuda sana yalan söyledim.
Ama neden?
Bilmiyorum. Sanırım hayal kırıklığına uğradığım için.
Telefona kimsenin cevap vermediğini söyledim. Ama annem açtı.
Evdeydi.
Beni istasyonda bekliyor olmalıydı.
Ama o beni...
Unuttu.
Babam gibi.
Ben de bu kurt gibiyim.
Kayboldum.
Lanet sırt çantam, şu aptal fotoğraf albümü.
Hadi, biraz uyumaya çalışalım, olur mu?
Tamam.
İyi geceler.
Dün bahsettiğin fotoğraf albümü neydi?
Anlat hadi. Kimseye söylemem.
Bu gizli bir şey değil. Bir sürü ıvır zıvırım vardı.
Fotoğraflar, biletler. Öyle şeyler.
Ve bu çok mu önemli?
Sanırım öyle.
Ya şimdi?
Yani, bu gerçekten kötü.
Bunlar artık geride kaldı, belki bir süre sonra hatırlamayacaksın bile.
Of ya.
Ne oldu?
Bir şekilde, su sadece sudur.
Yani, oraya giriyorsun ve çıktığında ıslanmış oluyorsun.
Bu kadar. Hep aynı!
Jola?
-Şu aptal sırt çantanı geri alalım. -Ne?
Adamın sadece bir durak gittiğini söylemiştin, değil mi?
Çok uzakta olamaz. Ceketin üzerinde ne yazıyordu?
-"Numaracı". -Bu da bir şey değil mi?
Numaracı'nın ne olduğunu bilirsek, hırsızın nerede olduğunu da biliriz.
Anladın mı?
Bunu yapabiliriz.
-Evet ama... -Ama ne?
Denize girmek istiyordun.
Yarın ya da öbür gün de orada olacak.
Sadece biraz oyalanacağız. Senin için!
Ve sonra devam ederiz. Tamam mı?
Bu çok iyi.
Ama nerede arayacağımızı bile bilmiyoruz.
Tanrı aptalların yanındadır. Büyükannem hep böyle der.
-Tamam mı? -Tamam!
Tanrım, keşke dün o şekilde kenara çekmeseydin!
Ne olacak?
O zaman polisler peşimize düşmezdi! Sen sürseydin.
Eminim her şeyi çok daha iyi yapardın, değil mi?
Ah Tanrım, bu da mı eksikti.
Hey, yardıma ihtiyacın var mı?
Arabada bir çekme halatımız var. Olaf, çocuklar Danca bilmiyor.
Çekme halatı. Çekme halatı! Hm?
Çekme halatı.
Çek-me ha-la-tı.
(Danca, anlaşılmıyor)
Bunlar gerçek Vikinglerdi.
Artık eskisi gibi değiller tabii.
Vay canına. Gerçekten büyük bir pizza yiyebilirim.
Sucuklu, ton balıklı, salamlı ve kalın bir tabaka fıstık ezmeli.
-Fıstık ezmesi mi? -Tabii ki. Ve ahududu reçeliyle.
Ve kavanozdan çıkan o iğrenç kornişonlarla.
-Ve salyalı mantarlar. -Wojciechs'in eski pantolonuyla.
-Ne yaptın? -Hiçbir şey!
Benzinimiz bitti!
Buraya baksana.
-Boş! -Lanet olsun.
Şanssızsan, o zaman gerçekten şanssızsın demektir.
Duyuyor musun?
Vay canına!
Bilirsin, kuşların olduğu yerde her zaman kara da vardır.
Hey, baksana!
Ne dedim ben?
YAKIT
O şeyi oraya koy!
-Burası leş gibi kokuyor! -Tişörtünü burnunun üzerine çek.
Şimdi soyguncular gibi görünüyoruz!
Şimdi yapacağım. Tamam mı? Sıkı tut.
Evet, güzel. Dikkat et, işte başlıyoruz. 1, 2, 3.
Ne yapıyorsunuz orada?
Film izliyoruz!
Neye benziyor? Benzin alıyoruz.
Neden benzine ihtiyacınız var?
Traktörümüz için.
Ama hiç traktör görmüyorum.
Burada değil!
O zaman 'traktörünüz' nerede?
Burada değil! Bırak da bunu yapalım. Konsantre olmalıyız.
Of tam bir aptal.
Sağ tarafa bırak. Şimdi yapacağım. Dur de!
Dur! Dur! Dur!
Eyvah.
-Bu 10 Euro! -Ama elimizdeki tek para bu!
Pompadan biraz fazla akmış.
Tüh. Ne yapayım yani?
Artanı geri verelim.
Benzin değişimi yapamazsınız!
Tabii ki yapabiliriz. Her şeyi takas edebilirsiniz!
Söylesenize 'mümkün değil'in hangi kısmını anlamıyorsunuz?
Peki sen 'takas' kelimesinin hangi kısmını anlamıyorsun?
Buna hakkımız var. Yani, daha kullanmadık bile.
Ne?
Dostum, fazla olanı dökeriz işte.
-Buraya hiçbir şey dökmüyorsun. -Güzel. O zaman sen yap!
Evet, siz ikiniz. Şimdi dikkatlice dinleyin.
Para yoksa, mal da yok.
İşler böyle yürüyor. Anlaşıldı mı?
Hemen defolun! Derhal!
Dikkatlice dinle. Benzinin fazlasını alıyorsun.
Eğer almazsan...
Ne olacak?
O zaman Numaracı'yı çağırırız!
Numaracı mı?
Numaracı mı dediniz?
Yani, eğer durum buysa, o zaman...
Benzin tabii ki müesseseden, buna şüphe yok.
-İki çikolatalı kruvasan ekleyelim. -Tabii.
Evet, tekrar özür dilerim. Öyle demek istememiştim.
Umarım öyledir.
Biz gidiyoruz.
Durun!
Zieseldorf'a giderseniz, Numaracı'ya benden selam söyleyin!
Bir kereliğine söyleriz.
Bu da neydi böyle? Dostum, bu fikir nereden aklına geldi?
Bilmiyorum, öylece çıkıverdi!
Şimdi sadece Zieseldorf'a gitmemiz gerek ve sonra her şey hallolacak.
Gerçekten çok iyi iş çıkardın! Ama gerçekten.
-Çikolatalı kruvasan? -Evet.
Komşum Carola bana cam piramitleri tavsiye etti.
Amacı evdeki enerjiyi temizlemekmiş.
Bu şeyi astığımda ne oldu dersin?
Elimden düşüp gitti.
Ben de dehşet içinde üstüne düştüm.
Uzaklaşalım.
Gerçekten sinirlerimi bozmaya başladılar.
-Ne? -Sence bizi gördüler mi?
Hiçbir fikrim yok. Hadi gidelim buradan.
Vay be, son otobüs buradan ayrıldığında...
...doğmamıştık bile.
Zavallı traktörümüz. Sence iyi midir?
Yani, daha sonra hurdaya çıkaracaklar.
Artık genç değil ve yapayalnız.
Bu saçmalık. Traktörümüz çok güçlü.
O ikimizden de uzun yaşayacak.
İnan bana.
Bizimle birlikte yaşadığı tüm o harika şeyleri bir düşün.
Yani, Trecky bizi asla unutmayacak.
Trecky mi?
İşte! İşte! Biri geliyor!
Sonunda.
Merhaba! Hey, işte buradayız! Buradayız!
Evet!
Ne tür bir aptal bu?
-Kokuşmuş! -Aptal bir osuruk arabası!
-Bir sidik kutusu! -Aptalın teki!
Seni aptal, krema dolu, ördek kıçlı.
Bunu duymamıştır umarım.
Merhaba, ne bekliyorsunuz?
Numaracı mı? Zieseldorfken'e mi? Ne yapacaksınız orada?
Biz sadece benim...
Her zaman önce diğerlerinin konuşmasına izin ver.
Neden?
Sizin gibi küçük insanlar için doğru yer...
...olduğunu sanmıyorum.
Evet, peki neden?
Evet, evet, elbette bunu biliyoruz. Ailelerimiz bizi orada bekliyor.
Madem öyle.
Söylesene, bir kalede falan mı yaşıyorsun?
Evet, evet, evet. Doğru.
Ben yaşlı Fritz, Prusya'nın büyük kralı.
Aslında ölüyüm ama tabiri caizse yeniden dirildim.
Söylesene, tüm yetişkinler deli mi?
Sanırım öyle.
Berlin Turizm. Çalıları, ağaçları, çiçek tarhları ve tatlı tatlı...
...şırıldayan çeşmeleriyle benim asil Berlin'im.
Çok teşekkür ederiz.
-Yolculuk için teşekkürler. -Rica ederim. Hoşça kalın.
Bu Numaracı mı?
-Bunu hemen atlatmalıyız. -Tamam.
Hey.
Hey!
Numaracı'ya gitmek istiyoruz!
Şef'in torunları olduğunu fark etmemiştim.
Hey. Açık konuşamıyor muyum?
Küçükler, ben danışman mıyım?
Kendi işinizi halletseniz iyi olur. Yoksa rahatsız olacağım.
Anladınız mı?
Numaracı'nın nerede olduğunu söyle. Yoksa rahatsız olurum. Anladın mı?
Hemen...
...defolun!
Derhal!
Pas.
Numaracı bunun için terzi dükkanına ihtiyacın yok.
Senin için ücretsiz hallederim.
Sırt çantam.
Orada 'bağlantılarım' var.
Bağlantılarını biliyorum.
Numaracı bana güvenebilirsin!
Tamam, hadi!
Bu sefer farklı. İnan bana.
Büyükannem tekstilden anlardı.
Bu işte gerçekten çok iyi.
Bugün ona götürürsem, yarın hazır olur.
Hem de hemen. Sorunsız!
Daha iyi olurdu. Senin için.
Olmazsa...
Ellerinin üzerinde yürüme alıştırması yapabilirsin...
...çünkü ayaklarının üzerinde yürüyemeyeceksin.
Teşekkürler numaracı.
Pişman olmayacaksın.
Sen Numaracı mısın?
Peki siz kimsiniz?
Finn ve Jola. Sırt çantamı geri istiyorum.
-Ne istiyorsun? -Sırt çantasını geri almak!
-O bizim. -O adam onu benden çaldı!
Şimdi de çocuklardan mı çalıyorsun?
Ne?
-Bunları tanımıyorum bile. -Bu doğru değil.
Dün Berlin'e giden trendeydi. Şu kart numaralarından birini yaptı.
Hiç dışarıya baktın mı?
Her türlü ışığı ve kornası olan Harleyler dışarıda duruyor.
Trene binecek kadar aptal olduğumu mu sanıyorsun?
Bunu kanıtlayabilirim!
Sırt çantamda biletim, cep telefonum...
...ve babamın spesiyal sandviçleri vardı.
-Domuz etli mi, ne? -Söylesene.
Çantanda ne gibi ilginç şeyler var, Heiko?
Orada ne olabilir ki?
Giysiler, hepsi bu. Başka bir şey yok.
Bu olamaz! Kıyafetleri...
Bu kadarı yeter!
Evet, küçük adam. Bir şeyleri karıştırmışsın.
Heiko bir hırsız değil. Ve bunu öylece söyleyemezsin.
Böyle bir şey için hapse girersin.
Ama...
Tanrım! Bu Heiko çok kötü ve iğrenç. Pislik!
Biliyorum!
Dostum, bu çok adice.
Bu adam yalan söylüyor ve yapabileceğimiz hiçbir şey yok.
Bir şeyler yapabiliriz!
Tamam.
-Neler oluyor? -Pislik herifler.
Pekâlâ, evlat. Buralarda gizlice ne yapıyorsun?
Sırt çantamı geri almak istiyorum.
Peki.
O zaman ne yapıyorsan bırak ve hemen dışarı çık.
Nihayet.
Dostum, yakalandığını sanmıştım.
Saçmalık. Ama kesinlikle sihir numarası bilmiyorlar.
Babamın spesiyalleri. Yabani sarımsaklı.
-Ev gibi kokuyor. -Bakalım.
Bu mu?
Evet, işte bu!
Bak, annem ve ben onun...
...yeni arkadaşıyla gece yürüyüşüne çıktık.
Lütfen iletişime geç, çok endişeliyiz.
Tamam, bu kadar oturmak yeter. Devam edelim.
Hadi, denize gidelim!
Ne oldu? Fotoğraf albümünü geri aldın. Planımız buydu.
Söz vermiştin!
Yola bu şekilde devam edemeyiz.
Vay be!
Jola, eve gitmek istiyorum.
Öyle mi? Peki hangisine?
İkisine de!
Peki ya ben?
Senin ailen de muhtemelen endişeleniyordur.
-Hayır! -Evet, tabii ki!
Zaten ne biliyorsun ki?
Dinlemek istemediğim için doğum günü pastasının içine düştüm.
Kilise korosunda Rihanna gibi davranıyorum çünkü çok sıkıcı.
Ve herkesin gecesini mahvettiğimin hiç farkında değilim.
Öğretmenlerime lakap takıyorum.
Onlara yapmamıza izin verilmemesinin haksızlık olduğunu düşünüyorum.
Ben sadece 'çok gürültülüyüm', 'çok vahşiyim'.
Zorum yani.
Bazen sabah uyanıyorum ve her şeyi daha iyi hale getirmek istiyorum.
Ama birkaç dakika sonra her şeyi yeniden mahvediyorum.
İnan bana, kimse böyle bir çocuk için endişelenmez.
Onu hafta sonu Polonya'ya gönderirsin.
Sonra herkes gittiği ve artık sinir bozmadığı için mutlu olur.
Ee ne olacak? Geliyor musun, gelmiyor musun?
Güzel. O zaman neden iki güzel 'evinize' gitmiyorsun?
Ailenle birlikte harika şeyler yap. Albümünde hâlâ yeterince yer var.
Jola!
Olamaz!
Gitmemiz lazım!
Kahretsin!
Yukarıya.
Hadi çabuk!
Neler oluyor?
Başkanın yeleğini cebine mi attın?
Bu Heiko!
Onları da yanında getirmiş. Onlar bir grup! Peşimize düştüler!
Aşağıya in. Hemen.
Başkan'ın ne dediğini duymadın mı?
İn oradan aşağı!
Sırt çantası. Yanına almış olmalısın. Değil mi?
Bu bizim! Gerçekten bizim!
Bakın, bütün eşyalarım orada, biletim bile.
Bu bir yalan, seni alçak!
Numaracı bırak ben halledeyim, lütfen.
Ancak sırt çantasında bana ait ve çok önemli bir şey de var.
Bu mu?
Aynen öyle.
Gerçekten şık bir kıyafet!
Özür dilerim.
Hey, seni sümüklü velet! Sen kim olduğunu sanıyorsun?
Dikkat et, sana göstereceğim.
Bir anlaşma yapacağız.
Onu yere atarsınız ve gerisini unuturuz.
-Anlaştık mı? -Şaka yapmıyorsun değil mi?
Size şeref sözü veriyorum.
Henüz olmaz!
Neden olmasın! Söz verdi.
Özür dileyene kadar sana o şeyi vermeyeceğiz.
Ne? İşe yaramadığını düşünmeye başlıyorum!
Şu anda kime baktığını düşünüyorsun?
Aşağı gel! Seni kıyma yapacağım!
Özür dile!
Ama...
Özür dile!
Ama...
Yapmadım ki…
-Özür dilemelisin dostum. -Hadi, yap şunu.
-Hadi artık. -Hadi.
-Özür dilerim. -Ne?
Ne yazık ki, buradan hiçbir şey duymadık!
Daha yüksek sesle!
Özür dilerim! Şimdi iyi mi?
Ve şimdi senden bir daha hiçbir şey çalmayacağına söz vermeni istiyorum.
Özellikle de çocuklardan!
Bir daha asla çalmayacağım.
Özellikle de çocuklardan!
Yemin etmeli. Büyükannesinin hayatı üzerine.
-Ne? -Ve diz çök.
Ve iki elini de göster ki gizlice parmaklarını çapraz yapma.
Aptal durumuna düşmeyeceğim.
Dizlerinin üstüne çök!
Yemin ederim!
Büyükannemin hayatı üzerine.
Bu kadar yeter.
Artık alabilir miyiz?
Şimdi aşağı gelin bakalım.
Neler olacağını göreceksiniz.
Gel!
Bu tarafa!
-Bu doğru! Çok iyi oldu! -Kesinlikle!
Kaybol!
Senin gibi birine burada ihtiyacımız yok.
-Ama... -Hadi.
Ne?
Yürü!
Siz ikiniz aşağı inin ve annenize gidin.
Kendimi yeterince açık ifade edebildim mi?
Sonsuza kadar direkte kalamayız, değil mi?
Hey Numaracı!
Sen! Bekle bir dakika!
Ne oldu? Sence hedefimize çoktan ulaştık mı?
İşte bu!
Bu gerçek olamaz!
Haklısın. Bu bir aşama değil.
Bazen olacakları dört gözle bekliyorum. Aksini iddia edemezsin.
Daha fazla yardıma ihtiyacınız olmadığından emin misiniz?
Tabii ki. Kendi başımızın çaresine bakabiliriz.
Anlaşıldı!
Ve eğer Heiko ortaya çıkarsa, bizi nerede bulacağını biliyorsun.
Anlaşıldı!
-Ve? -Evet...
...sadece su, değil mi?
Seni ıslatır.
Gerçekten çok güzeldi.
Yani, gezimiz.
Finn!
-Finn! -Finnie!
Annemle babam.
Sen git. Ben de geliyorum.
-Finn! -Finn!
Finn!
Hepsi büyük bir yanlış anlaşılmaydı. Numaracı isimli kadın kimdi?
Çok özür dilerim.
Oğlum benim.
Jola? Seni ailemle tanıştırabilir miyim?
Bu annem, bu da babam, özel sandviçleri olan.
Ve bu da Jola.
Bunca zaman boyunca benimle ilgilendi.
Evet biraz mecbur kaldım.
Onlar senin ailen mi?
Beni mahvedecekler.
Benim çılgın çocuğum!
Çocuğum, çocuğum. Seni buldum.
Babcia ve Dziadek neredeyse kalp krizi geçiriyordu.
Ve zavallı Wojciech de.
Arkadaş kalacağız, değil mi?
Evet. Böyle bir seyahatten sonra, tekrar görüşme sözü verirsin.
Ama sonra hiçbir şey olmaz.
Ben olsam fazla umutlanmazdım.
Ne?
Ama tekrar kaybolmak istersen, lütfen bana haber ver.
Bu arada, daha önce suda kocaman bir balina gördüm.
-Ne? -İnanmak zorunda değilsin.
Şimdi sigarayı bırakırsam astımım ne olacak?
Ne oldu? Bozuldu mu?
Devam et! Yola dönün!
Olamaz.
Baştan alıyoruz!
Arkanı dön.
Defolun hemen! Derhal!