Çabuk, onları daha fazla tutamayız.
Çabuk.
Hadi.
Çabuk!
Daha hızlı!
Kapıları açın. Hadi, çabuk.
- Asın onu! - Hatta yakın!
Kız kardeşim gibi acı çeksin!
Onu halka verin!
Cehennem ateşinde yanasın!
Oku şu hükmü.
Mahkemenin kararı şudur!
Bundan iki gün sonra
parfümcü kalfası
Jean-Baptiste Grenouille
yüzü göğe bakacak şekilde
tahtadan bir haça gerilecek!
Ayrıca kendisi sağken
bedenine demir sopayla 12 kere vurulacak!
Kol eklemleri kırılacak!
Omuzları kırılacak!
Kalçası da!
Bacakları da!
Sonrasında ölene kadar asılı bırakılacak
ve celladın merhamet göstermesine
kesinlikle müsaade edilmeyecek!
On sekizinci yüzyıl Fransa'sında
dönemin en yetenekli ve şanı en kötü adamlarından biri
yaşıyordu.
Adı Jean-Baptiste Grenouille'di.
Eğer adı günümüzde unutulmuşsa
bunun tek nedeni sahip olduğu tutkunun
tarihte hiç iz bırakmayan bir alana yönelik olmasıdır.
Kokuların geçici dünyasına.
Söz konusu dönemde
şehirlere biz modern insanların dayanamayacağı türden bir koku
hâkimdi.
Tabii bu koku kendini en çok Paris'te gösteriyordu.
Çünkü Paris, Avrupa'nın en büyük şehriydi.
Paris'te de hiçbir yer şehrin balık pazarı kadar
berbat kokmuyordu.
Al bakalım.
Bir sandık daha getireceğim.
Jean-Baptiste Grenouille 17 Temmuz 1738'de tam burada,
tüm krallığın en leş kokan bölgesinde doğdu.
Annesinin doğurduğu beşinci çocuktu.
Kadın hepsini aynı tezgâhın altında doğurmuştu.
Hepsi ölü ya da yarı ölü doğmuştu.
İyi misin?
Akşam olunca tüm kalıntılar
balık bağırsaklarıyla birlikte nehre atılırdı.
Bugün de öyle olacaktı.
Ama sonra Jean-Baptiste farklı bir seçim yaptı.
Bu ses de ne?
- Bebek. - Ne oluyor?
Yeni doğmuş.
Annesi nerede?
Demin buradaydı.
Bebeği öldürmeye çalıştı.
Kendi çocuğunu.
Bebeğini öldürmeye çalıştı!
İşte orada. Kadın orada.
- Kıpırdama! - Durdurun onu!
Katil!
Böylece,
Grenouille'nin ağzından çıkan ilk ses
annesini idama götürdü.
Jean-Baptiste de resmî emirle
Madam Gaillard'ın yetimhanesine gönderildi.
Bugün kaç tane var?
Dört… Üç buçuk.
Her zamanki gibi yarı ölü sayılır.
Parayı al da imzala.
Yer açın.
Nasıl?
Çekil.
Çekil, dedim.
Ölmüş mü?
Benim yatağımda yatamaz.
O zaman dışarı atalım.
Ya ağlarsa?
Öldürelim gitsin.
Hadi, bastırın!
Ne yapıyorsunuz?
Madam Gaillard için
Grenouille de diğerleri gibi gelir kaynağıydı.
Ama çocuklar
onda bir farklılık olduğunu anında sezmişlerdi.
Jean-Baptiste beş yaşına geldiğinde hâlâ konuşamıyordu.
Ama onu insanlar arasında
eşsiz kılan bir yetenekle doğmuştu.
Diğer çocuklar ondan nefret ediyor değildi.
Onları huzursuz ediyordu.
Oysa gittikçe, bu muhteşem koku yeteneğinin
sadece ona bahşedilen bir lütuf olduğunun
daha çok farkına varıyordu.
Jean-Baptiste nihayet konuşmayı öğrendiğinde
günlük konuşma dilinin
kendi içinde yaşadığı koku deneyimlerini betimlemekte
yetersiz kaldığını fark etti.
Odun.
Sıcak odun.
Çimen.
Islak çimen.
Taşlar.
Sıcak taşlar.
Su.
Soğuk su.
Kurbağa.
Islak taşlar.
Büyük, ıslak kurbağa taşları.
Bu şey…
On üç yaşına geldiğinde
Madam Gaillard'ın artık ona bakacak yeri yoktu.
Onu satmaya karar verdi.
Hadi gel.
On frank.
Grenouille adamın kokusunu alır almaz…
Yedi. Bir kuruş fazla olmaz.
…Grimal'ın tabakhanesinde
değerinin çıkardığı iş kadar olacağını
anladı.
Hadi.
Geç.
Ama ne yazık ki Madam Gaillard için…
Al hadi.
…anlaşma pek uzun sürmedi.
Tabakhanede ortalama ömür
sadece beş yıldı.
Ama Jean-Baptiste
bir bakteri kadar dirençliydi.
Yeni kaderine uyum sağladı
ve bir uysallık
ve çalışkanlık timsali oldu.
Yaz kış demeden günde 15-16 saat çalıştı.
Hadi!
Yavaş yavaş tabakhanenin ötesinde de bir dünya olduğunu fark etti.
Orada onu bekleyen kokulardan oluşan
bir ütopya vardı.
Grenouille!
Bizimle gel.
Teslimat için şehre gideceğiz.
Jean-Baptiste Grenouille başarmıştı.
Hayattaydı
ve sonunda istediği yere varmıştı.
Seçici değildi.
İyi olarak kabul edilen kokularla
kötüleri birbirinden ayırmıyordu.
En azından henüz.
Kokuya aç hâldeydi.
Hedefi dünyanın koku olarak
ona sunduğu her şeyi sindirmekti.
Günaydın mösyö.
Tek istediği onların yeni kokular olmasıydı.
On binlerce koku inanılmaz bir karışım oluşturuyordu.
O da bunları
en ufak parçalarına kadar ayırıyordu.
Flamalar!
Notre Dame'daki havai fişekler için!
Grenouille!
Hadi.
Gel buraya.
Haftaya iki düzine deri lazım. Olur mu?
Evet.
Benimle gel.
Peki adı nedir?
Aşk ve Ruh, madam.
En son eserim.
Deneyebilir miyim?
Müsaadenizle matmazel.
Cennetten çıkma.
Mösyö Pelissier,
siz gerçek bir sanatçısınız.
Alın lütfen. Bende çok var.
Ne istiyorsun?
Almak ister misin?
İki tanesi bir kuruş.
Çekilin!
Geri çekil!
Gitmen gerek, demiştim.
Hadi.
Oraya dönmeyeceğim.
Bir daha böyle kaçarsan seni gebertirim!
O gece hiç uyuyamadı.
Kızın baştan çıkarıcı kokusunun gücü
bir anda hayata neden böyle dört elle ve vahşice sarıldığını
anlamasını sağlamıştı.
Bu zavallı varlığının artık daha büyük bir anlamı ve amacı vardı.
Kokuları muhafaza etmeyi öğrenecek,
bu sayede bir daha böyle yüce bir güzelliği kaybetmeyecekti.
O günlerde
Paris'te aşağı yukarı bir düzine parfümcü vardı.
Onlardan biri,
döneminin ünlü İtalyan parfümcüsü Giuseppe Baldini,
30 yıl önce Paris'e geldiğinde
Pont au Change Köprüsü'nün ortasına
dükkân açmıştı.
Tabii Baldini gençliğinde ona büyük bir servet kazandıran
birçok harika parfüm
üretmişti.
Ama Baldini artık çağı yakalayamıyordu. Demode olmuştu.
Günlerini artık gelmeyen müşterileri bekleyerek geçiriyordu.
Chenier! Geldin mi?
Mösyö Baldini.
Peruğunu tak.
Çıkacak mısınız?
Birkaç saat çalışma odamda olacağım.
Ne olursa olsun rahatsız edilmek istemiyorum.
Yeni bir parfüm mü geliyor Mösyö Baldini?
Evet. Kont Verhamont için.
İstediği şey…
Neydi o parfümün adı? Aşk ve Ruh.
Saint Andre des Arts'daki dolandırıcının işi.
- Pelissier mi? - Pelissier, evet o.
Aşk ve Ruh'muş.
- Duymuş muydun? - Evet.
Bu aralar her yerde o koku var.
Her sokak başında.
Aslında size de bir örnek getirdim.
Denemek istersiniz diye.
Bunu denemek istediğimi nereden çıkardın?
Haklısınız. Pek bir özelliği yok.
Aslında
çok alelade bir koku.
Sanırım üst akorda misket limonu yağı var.
Sahi mi?
Peki orta akorda?
Portakal çiçeği sanırım.
Alt akor olarak da misk yağı olabilir
ama emin değilim.
O üçkâğıtçı Pelissier'nin parfümüne ne kattığı umurumda değil.
Tabii ki mösyö.
Hem Kont Verhamont için yapacağım şey
sansasyon yaratacak.
Yaratacağına şüphem yok.
Dükkân sana emanet Chenier.
Sakın kimseyi yanıma gönderme.
İlham için huzur ve sessizlik gerekir.
Teresa, i fazzoletti!
Si.
Ecco, i fazzoletti!
Grazie.
Başka bir şey lazım mı?
Belki biraz ilham.
Canım Giuseppe'm.
Sen hâlâ muhteşem parfümcü Baldini'sin.
Bellissimo.
Muhteşem.
Yine yapmış yapacağını.
Misket limonu.
O kesin.
Portakal çiçeği. O da var.
Belki biraz karanfil?
Hayır.
Belki de tarçın.
Uçtu.
Tarçın.
Tarçın değil.
Karanfil? Hayır.
Misk? Hayır.
Kim var orada?
Beni Grimal gönderdi.
Keçi derilerinizi getirdim.
Beni takip et.
Bu taraftan.
YASEMİN
İşte.
Şuraya bırak.
Ustana söyle, deriler iyi durumda.
Birkaç güne gelir, parasını öderim.
Peki mösyö.
Deriler güzel koksun istiyorsunuz, değil mi?
Evet, tabii ki kokacaklar.
Pelissier'nin Aşk ve Ruh'uyla mı?
Başkasının parfümünü kullanacağımı nereden çıkardın?
Her yerinize sinmiş.
Alnınıza, burnunuza, ellerinize.
Aşk ve Ruh gerçekten çok kötü usta.
İçinde fazla biberiye var.
Bundan ve şundan da
çok fazla var.
Bergamot ve paçuli mi?
Pa…
Paçuli.
Başka ne var?
Bundan ve bundan.
Bunlardan da.
Portakal çiçeği.
Misket limonu.
- Misk. - Biberiye.
Ve karanfil.
Bir de bu.
Sığla?
İçinde o da var.
- Sığla mı? - Sığla.
- Sığla.
Burnun iyi koku alıyor delikanlı ama…
Burnum dünyadaki tüm kokuları tanır.
Paris'in en iyi burnudur.
Sadece isimleri öğrenmem lazım.
- Hepsini öğrenmeliyim. - Hayır, basta!
Ben konuşurken sözümü kesemezsin.
Münasebetsiz ve küstahsın.
Ben bile tüm kokuları bilmiyorum.
Aşk ve Ruh'un içeriğini ben de biliyordum tabii ki.
Ama bunu kestirmek için ortalama bir burun gerekir, hepsi bu.
Ama tam formülü bulmak için
gerçek parfümcülerde olan bir yeteneğin olmalı.
Notaları ne? Akorları ne?
Kesin ölçüleri ne?
Aşk ve Ruh'un tam formülünü
söyleyebilir misin?
Paris'in en iyi burnu.
Konuş.
Söyleyemiyorsun, değil mi?
Nedenini söyleyeyim.
Çünkü yeteneğin hiçbir önemi yoktur.
Ama tevazuyla ve emekle kazanılan deneyim
her şeydir.
Evet, formülü bilmiyorum.
Ama şu an size Aşk ve Ruh'u
yapabilirim.
Laboratuvarımdaki servet değerindeki yağların arasında
dolaşmana izin vereceğimi mi sanıyorsun?
Senin?
- Evet. - Şimdi beni dinle!
Adın ne bakayım senin?
Jean-Baptiste Grenouille.
Pekâlâ, Jean-Baptiste Grenouille.
İddianı
kanıtlama fırsatın olacak.
Bu büyük başarısızlığın sana mütevazılığın değerini
gösterecektir.
Ne kadar yapayım?
Neyden ne kadar?
Ne kadar Aşk ve Ruh istiyorsunuz?
Bu şişeyi doldurayım mı?
Hayır! Kesinlikle olmaz.
Bunu doldurabilirsin.
Peki usta.
Usta Baldini?
Bildiğim gibi yapmama müsaade edin.
Nasıl istersen.
Hayır! Onu devirme, o saf alkol.
Binayı havaya uçurmak mı istiyorsun?
Önce ölçmen gerekir.
Dur! Kes şunu! Yeter!
Basta!
Bir halt bilmiyorsun.
Önce esans yağlar karıştırılır,
sonra alkol eklenir.
Ve parfüm asla öyle sallanmaz.
Ben de delirdim herhâlde.
Saçmalıklarını dinliyorum.
Evet, hazır.
Mamma mia.
Bu Aşk ve Ruh.
Ama iyi bir parfüm değil usta.
Müsaade ederseniz
güzelleştirebilirim.
Şimdi iyi bir parfüm oldu.
Koklamak istemiyor musunuz usta?
Şu anda deneme havamda değilim.
Aklımda başka şeyler var. Şimdi git.
- Ama usta… - Git, dedim.
Yanınızda çalışabilir miyim usta?
- Bir düşüneyim. - Usta.
Kokuları muhafaza etmeyi öğrenmem gerek.
Ne?
Siz öğretir misiniz?
Düşünmem gerek. Git artık.
Seni seviyorum.
Onun için 50 frank veririm.
Sen! Ne dedim ben?
Çekmeye devam! Hadi kemik torbaları!
İtin. Daha güçlü. Hadi!
Grenouille!
Grimal'ın satışının üç taraf için de önemli etkileri oldu.
Dikkat et!
Hele de Mösyö Grimal için.
Giuseppe Baldini açısından, Grenouille'i işe alması
zor durumdaki işinin
eski ihtişamının bile ötesine geçmesine sebep oldu.
Sonunda Jean-Baptiste için de
parfüm zanaatının gizemleri bir bir çözülmeye başladı.
O bir dâhi.
Mükemmel.
Şimdi anlatacaklarımı dikkatle dinle.
Tıpkı bir müzik akoru gibi, bir parfüm akoru da
dört esanstan ya da uyum olması için dikkatle seçilmiş
dört notadan oluşur.
Her parfümde üç akor bulunur.
Üst, orta, alt.
Hepsinde toplamda 12 nota bulunur.
Üst akor ilk tesiri ihtiva eder.
Birkaç dakika dayanır, sonra yerini orta akora bırakır.
Parfümün temasına. Bu birkaç saat kalıcı olur.
Son olarak da alt akor.
Parfümün izidir. Birkaç gün dayanır.
Antik Mısırlılar
özgün bir parfümün ancak fazladan bir nota eklenerek üretilebileceğine
inanırdı.
Sonda ortaya çıkacak,
diğer hepsini hem vurgulayıp hem baskılayacak tek bir esans.
Efsaneye göre bir zamanlar,
bir firavunun mezarında
bir amfora bulunmuş ve açılınca bir parfüm kokusu yayılmış.
Aradan geçen binlerce yıldan sonra bile
öylesine zarif
ama aynı zamanda öylesine güçlü bir parfümmüş ki bu
bir an için dünyada bulunan herkes kendisini cennette sanmış.
On iki esans tespit edilebilmiş
ama 13'üncüsü,
en mühim olanı…
…hiç bulunamamış.
Peki neden?
Neden mi? Ne demek neden?
Çünkü bu bir efsane mankafa.
Efsane nedir?
Boş ver.
Jean-Baptiste.
- Neyin var? - Usta.
Kokuları yakalamayı öğrenmeliyim.
Ne diyorsun sen?
Kokuları yakalamayı ve sonsuza dek saklamayı öğrenmeliyim.
Muhafaza etmeyi.
- Bana öğretmeniz lazım. - Tamam.
Sakin ol evladım.
Sakin ol.
Yapacak işlerimiz var.
“Varlıkların ruhu kokularıdır.”
Bunu siz dediniz usta.
Öyle mi?
Size istediğiniz kadar parfüm yaparım
ama bana kokuları yakalamayı öğretmeniz gerek.
Öğretebilir misiniz?
Tabii ki.
Bildiğiniz her şeyi öğretin.
Ben de size dünyanın en iyi parfümünü yapayım.
Bir düşün Jean-Baptiste.
Bu gördüğün 10.000 gülden
sadece 30 gram esans yağ çıkıyor.
Son parti.
Şimdi havalandırmaya devam et.
Yoksa alt yaprakları bozulmaya başlar.
Ben imbiği hazırlarken onlara zarar vermemeye çalış.
Ölümlerine kokuları bozulmadan gitmeleri lazım.
Mükemmel.
Şimdi başlığı taşımama yardım et.
Isı çok önemlidir.
Cıva burada olduğunda ısı kesinlikle doğrudur.
Yağ yavaş yavaş yükselir.
Bu arada bu mekanizma
bizzat tasarladığım muhteşem bir icat.
Şimdi göreceksin, soğuk su
buradan gelip buraya pompalanacak.
Bu sayede
esans burada yoğunlaşacak
ve en sonunda…
…burada…
…belirecek.
Tabii Grasse'ın üstündeki tepelerde
hep bolca temiz hava bulunurdu.
Grasse.
Ne şehir ama.
Kokuların Roma'sı.
Parfümün vadedilmiş toprağı.
O kutsal yerde kendini ispatlamadan
hiç kimse kendine gerçek bir parfüm ustası diyemez.
Merak etme.
Bu hep oluyor.
Grasse'ın şerefine.
Usta.
Bakın.
İşte gülün ruhu bu.
Jean-Baptiste.
Ne oldu?
Jean-Baptiste.
Ne yaptın sen?
Yalan söylediniz.
Ne?
Bana yalan söylediniz.
Ne cüretle benimle böyle konuşursun?
Her şeyin kokusunu yakalayabilirsin, dediniz.
Öyle zaten.
Ne kokusu geliyor?
Hiçbir şey.
Neyin kokusunu almam lazımdı?
Camın.
Ama cam kokmaz ki.
Tabii ki kokar. Nedir bu?
Hiçbir koku almıyorum.
- Basta! - Ama bakır kokması lazımdı!
Yeter!
Bakırın kokusunu mu damıtmaya çalışıyorsun?
Demir, cam, bakır.
Başka ne denedin?
Hayır!
Madonna mia!
Sen aklını mı kaçırdın?
Bana deney yapmamı söylediniz.
Deneymiş.
Deney yap, dedim.
Kediyle demedim!
Sen ne biçim insansın?
Her şeyden bihaber misin?
Ne bir kedinin kokusunu ne de bizim kokumuzu damıtabilirsin.
Olmaz mı?
Tabii ki olmaz.
- Stadio ultimo hâlinde. - Ne?
- Ölecek. - Yapabileceğiniz bir şey yok mu?
Maalesef hayır.
Hayır! O ölemez!
Ücretim 50 frank.
Elli frank mı? Teşhis bile koyamıyorsun şarlatan.
Oh, Dio. Jean-Baptiste. Oh, Dio.
Bana bunu yapamazsın. Lütfen ölüp gitme.
Şimdi olmaz, henüz olmaz.
Dio. Neden?
Kokuları…
…muhafaza etmenin…
…damıtma dışında
bir yolu var mı?
Jean-Baptiste?
Var mı usta?
Evet, sanırım var.
Peki nedir?
Gizemli emdirme tekniği olarak bilinir.
Bana öğretir misiniz?
Bunun sırlarına ben bile vâkıf değilim.
Ama Grasse'ta öğrenebilir miyim?
Yani…
Mümkün mü?
Grasse'tan başka nerede olabilir ki?
Grenouille bir hafta içinde iyileşmişti.
Ama Grasse'a gidip iş bulabilmesi için
kalfalık belgelerine ihtiyacı vardı.
Baldini belgeleri vermeyi kabul etti.
Grenouille de karşılığında
ona 100 yeni parfüm formülü bırakacaktı.
Grenouille hiç ikiletmedi.
Bin formül bile verebilirdi.
Grenouille giderken
Baldini hâlinden memnundu.
Yıllardır harcadığı emeğin karşılığını sonunda aldığını düşünüyordu.
Daha mutlu olduğu bir günü hatırlamıyordu.
Mutlu mesut uykuya daldı.
Ve bir daha asla uyanamadı.
Grenouille şehirden uzaklaştıkça
mutluluğu artıyordu.
Çevresindeki hava giderek berraklaşıyor, temizleniyor, saflaşıyordu.
Grenouille sonunda özgürce nefes alabiliyordu.
Grasse'a ulaşmanın iki yolu vardı.
İlki köyler arasındaki dolambaçlı yollardı.
Diğeri doğrudan dağlardan, tepelerden geçerek
Provence'a inen yoldu.
Seçim yapması kolay oldu.
Burnu onu yükseklere,
insanlıktan daha da uzağa,
mümkün olan en büyük yalnızlığın manyetik kutbuna doğru
götürdü.
Grenouille dünya üstünde hemen hiç koku bulunmayan bir yer
bulduğuna bir an için inanamadı.
Çevresindeki tek şey ölü taşların sakin kokusuydu.
Bu yerde kutsal olan bir şey vardı.
Dikkati dışarıdan gelen bir etkiyle dağılmadığı için
nihayet kendi varlığına yönelebildi.
Bu ona harika geldi.
Bir süre sonra planlarını ve takıntılarını neredeyse unuttu.
Hatta belki takıntılarını tamamen unutabilirdi.
Merhaba?
Kıyafetlerinde binlerce koku vardı.
Kum kokusu, taş, küf kokusu,
hatta haftalar önce yediği sosisin kokusu.
Tek bir koku eksikti.
Kendi kokusu.
Grenouille ömründe ilk kez
kendine has bir kokusu olmadığını fark etti.
Hayatı boyunca herkes için bir hiç olduğunu anladı.
Artık unutulacağından korkuyordu.
Sanki hiç var olmamıştı.
Grenouille ertesi gün ağarırken yeni bir plan yaptı.
Grasse yolculuğuna devam edecekti.
Orada dünyaya sadece var olduğunu değil,
önemli biri, hatta olağanüstü biri olduğunu
kanıtlayacaktı.
Bu kararla birlikte
tanrılar da en sonunda ona gülümsemeye başlamış gibiydi.
Tamam, geç.
Laura?
Geliyorum baba.
Seni daha önce görmemiştim.
İlk sezonum.
Birlikte toplamak daha eğlencelidir.
Kızları da böyle topluyormuşsun.
- Dikkat et. - Al bakalım.
Aptal, sana kaç kere tomurcukları tavuk doldurur gibi
doldurma, dedim.
Grenouille'e bak.
Onları nasıl da ustaca düzenliyor.
Emdirme sanatının püf noktası
çiçekleri uykudalarmış gibi yavaşça öldürmektir.
Onlara kadın gibi davranmak gerek.
Sence de öyle değil mi Druot?
Öyle diyorsanız madam.
Sen. Nergis çiçeklerine bak.
Daha vakitleri var.
Ne diyorsam onu yap!
Kes şunu.
Havamda değilim.
Emin misin?
Tabii ki eminim.
Sana ne dedim?
Hayır!
Keyfin bilir.
Lucien?
- Merdiveni versene! - Kendin al!
Lucien?
Lucien!
Lucien?
Sümbülteberler. Madam Arnulfi için.
Burada mı?
Şu an meşgul.
Onları kaynatmak yazık olur.
Ya da her ne yapıyorsanız.
Onlarla ne yapıyorsunuz?
Hayvan yağında ısıtıyoruz.
Ne için?
Yağ kokularını emsin diye.
Ya sonra?
Sonra soğutup pomat yapıyorum.
Sonra da filtreden geçiriyorum.
Sonra da…
Sonra da ne?
Parfüm yapmak için alkol ve esans ekliyorum.
Hiçbir şeye dokunma!
İçinde ne var?
Sadece çiçek.
- Bakayım. - Hayır.
Şimdi olmaz. İşim var, git artık.
- Bir bakıvereyim. - Dokunma.
Sümbülteberlerim.
- Günaydın madam. - Günaydın.
Tankı niye örttün?
Bu bir deney madam.
Çiçekleri…
…gün ışığından korumak için.
Kokuyu daha iyi saklamak.
Tamam. Öyle diyorsan.
Benimle gel.
Ustanın hesabına bakalım.
"Kokuyu saklamak için" mi dedin?
Pek koku alamıyorum.
Evet. Galiba deneyim başarısız oldu.
Kendi zamanını ziyan et, bizimkini değil.
Sağ ol. Karım da öyle düşünüyor.
Seninle olmak için…
…ne kadar lazım?
Ne istediğine bağlı.
O şey ne?
Parfüm üretiyorum.
Uzanır mısın?
İğrenç bir his.
Sadece hayvan yağı.
Kokunu emecek.
Parfüm üretecekmiş.
Bunu seni azdırdığu için yapıyorsun.
İtiraf et.
Öyle değil mi?
İşimden keyif alıyorum.
Kolunu sabit tut.
Sakın beni bağlama.
Kolunu uzat lütfen.
- Çok garip erkeklere denk geldim ama… - Sadece…
Sakin ol.
Tanrım. O ne?
- Yağı kazımak için. - Deli misin sen?
Sakin ol, dedim.
Her şeyi mahvedeceksin.
Korku kokuna yansır ve parfümü mahvetmiş olursun.
Yeter artık.
Çık dışarı. İşte, paranı da al.
Beni bu yağla kapladın.
Beni Noel kazı mı sandın?
Defol git.
Çabuk, güller erimeden üfle.
- Güller erimez ki baba. - Bunlar eriyebilir.
Şimdi kadehimi onur konuğumuz
Ekselansları Montesquieu Markisi'ne
kaldırmak istiyorum.
Ticaretimiz büyümeye devam etsin.
- Evet. - Şerefe.
Hepinize teşekkürler. Bana bu onuru bahşederseniz
güzel kızınıza ilgimin bir nişanesi olarak tebriklerimi sunmak
ve ona ufak bir hediye vermek isterim.
Çok güzel.
- Harika. - Çok güzel.
Çok etkilendim Ekselansları.
Ekselansları mı?
Resmiyeti
elden bırakırız diye umuyordum.
Hadi saklambaç oynayalım.
Evet ama herkes oynamalı.
Erkekler kadınları yakalasın.
Bravo!
Albine! Bekle!
Hadi gel.
Yapma.
- Demek buradasın. - Buldun beni.
Bırakın beni.
Lütfen.
Artık kaçamazsın.
Oyun bitti millet!
Laura?
Artık içeri girme vakti.
Laura?
Albine?
Françoise?
Laura.
İkizleri gördün mü?
Hayır, oyun başladığından beri görmedim.
Albine? Françoise?
Jacques?
Bu taraftan git.
İkiniz benimle gelin.
Ekselansları.
Bu taraftan.
- Albine! Neredesiniz? - Kızlar! Artık komik değil.
- Albine! - Françoise!
O yaratığa on kere bunları hazırla, dedim.
Çocukla uğraşıp durma.
Onu geberteceğim. İşe yaramaz sıçan!
Grenouille!
Ne yapıyorsun?
Emdirme çerçeveleri neden…
Evet usta?
Rica etsem emdirme çerçevelerini hazırlayabilir misin Jean-Baptiste?
Tabii ki usta.
Bakın!
Şuraya bakın.
Sokağa çıkma yasağı mı?
Delirdin mi?
Yasemin şafaktan önce toplanır.
Hepimiz biliyoruz.
Bu ticaretimizi bitirebilir.
Seninki de, sizinkini de.
Bir dahaki senin kızın olursa?
Sokağa çıkma yasağı gerekli tabii.
Ama adamı yakalamalıyız da.
Bunun tek yolu da nasıl düşündüğünü,
ne istediğini anlamak.
Kanaatimce ne istediği bariz.
Hayal gücünü kullan.
Peki ya sana o fahişe hariç hepsinin
mezara el değmemiş hâlde gittiklerini söylesem?
Nereden biliyorsun?
Adli tabip kızları muayene etti. Hepsinin bakire olduğu görüldü.
Bakire mi?
Peki ya bir daha böyle bir şey olmazsa?
Yasak koyarsak
hepimiz boş yere iflas edebiliriz.
Peki kaç kişiyi öldürsün, altı mı?
Yedi mi? Sekiz mi?
Tanrım! Pauline bu.
- Sokağa çıkma yasağı! - Evinizde kalın.
- Ne oluyor? - Sokağa çıkma yasağı. Eve git.
Beyler.
Polisimizin bu meselede çaresiz kaldığını kabul etmek zorundayız.
Bence Paris'ten destek isteyelim.
Paris bizden daha mı zeki?
Provence'taki tüm çingeneleri, dilencileri, bekâr erkekleri almalıyız.
Dinleyin.
Bu adam gibi düşünmeye çalışmalıyız.
Kurbanlarının her birinin özel bir güzelliği vardı.
Bekâretlerini bozmuyor, biliyoruz.
Bana kalırsa bu adam güzelliğin ta kendisini istiyor.
Sanki bir şeyler toplamaya çalışıyor.
Tıpkı bir koleksiyoncu gibi.
Koleksiyoncu mu? Ne biriktiriyor?
Saçlarını mı?
Çık dışarı. Katil!
Seni alçak katil!
Her ne biriktiriyorsa
koleksiyonu tamamlanana kadar
öldürmeye devam edecek gibi görünüyor.
Al bakalım. Sıradaki.
Çabuk. Tamam.
Sen de.
Mösyö.
Bu adam bir iblis.
İnsani yollarla mücadele etmenin imkânsız olduğu bir hayalet.
Piskoposumuzdan
onu aforoz etmesini isteyelim.
Peki bu ne işimize yarayacak?
Kutsal kilisemize hiç inancın yok mu?
Bu inanç meselesi değil!
Aramızda bir katil var.
Onu tanrının bize verdiği zekâyla yakalamalıyız.
Bence kendimizi kilisemize teslim etmeden
bu ölümler son bulmayacak.
Grasse halkı,
şu andan itibaren bildiririm ki
aramızdaki bu katil,
bu iblis
aforoz edilme cezasına
çarptırılmıştır!
Bu sapık canavar
bu şehrin genç ve güzel tomurcuklarını,
kızlarımızı bizden çalmakla kalmadı.
Ahlaksız davranışlarıyla
ticaretimizi, geçim kaynağımızı, hatta varlığımızı
sonsuz karanlığın eşiğine getirdi!
Kararımız şudur.
Bu korkunç yılan,
bu rezil çıban,
aramızdaki iğrenç kötülük,
şu andan itibaren kutsal varlığımızdan uzaklaştırılmıştır.
Şeytanın bir müridi olarak
kutsal kilisemizden atılmıştır.
O, ruhlarımızı katledendir.
Açılın!
O iltihaplı bir uzuv,
inanç dışı bir mahluk,
şeytana tapan bir büyücü
ve lanetlenmiş bir kâfirdir.
Tanrım. Merhametini bizden esirgeme.
Onun başına şimşekler yağdır!
Şeytan onun kemiklerinden çorba yapsın!
Âmin!
Efendim!
Bu bir mucize!
Yakalandı!
Efendim, o cani yakalandı.
Grenoble kentinde.
Her şeyi itiraf etti!
Tanrı'ya şükür! Şükürler olsun!
Tanrı'ya şükür!
Tanrı uludur.
Dualarımızı dinlediği ve cevap verdiği için
ona şükran borçluyuz.
Âmin.
Tutanağı oku.
O adam olması mümkün değil.
Her şeyi itiraf etmiş.
Grasse'taki cinayetler de dâhil.
Evet. İşkence altında.
Bak. Oku şunu.
Kurbanlarını boğduğunu,
saçlarını yolup onlara tecavüz ettiğini söylemiş.
Grasse'lı kızlar kafalarına
vurularak öldürüldü. Saçları özenle kesildi.
Tecavüze uğramadılar.
Antoine.
Bu işin bitmesine seviniyoruz.
Bırak artık.
Baba, ne oluyor?
Eve gidiyoruz. Hemen!
Neden? Eğleniyordum.
- Benimle münakaşa etme. - Kes şunu…
Laura!
Çekilin yolumdan.
Laura!
Laura.
Baba.
Özür dilerim.
Saçmaladığımı düşünüyorsundur.
Ama anlamaya çalış.
Sen benim her şeyimsin.
Açıklamana gerek yok baba.
Sana bir şey olursa…
Biliyorum.
Ama sürekli endişelenmekten vazgeç.
Tatlı rüyalar canım.
Tatlı rüyalar baba.
Laura!
Baba.
Ne oldu?
Camı sen mi açtın?
Hayır. Neden?
Bütün mobilyalar örtülsün.
Bu mektubu hemen Montesquieu Markisi'ne ileteceksin.
Marie, acele et.
Durun.
Dağlara giden kuzey yolunda kalın.
Mösyö Richis gitti mi?
Evet.
Hangi yöne?
Kuzeye.
Güney olmasın?
Kendi gözlerimle gördüm!
Niye soruyorsun ki?
Kuzey, dedim.
Kuzey!
Grenouille?
Grenouille!
Grenouille?
Tanrım.
İyi günler mösyö.
İyi günler. Burada başka kalan var mı?
Hayır mösyö.
O zaman bu gecelik tüm odalarınızı tutuyorum.
- Bizim için zevk olur mösyö. - Mösyö.
Yarın ilk ışıkla da Lerins Adası'na geçmek istiyoruz.
Orada pek kimse yoktur.
Biliyorum.
Pekâlâ mösyö.
En iyi odamız matmazel.
Deniz manzarası harikadır.
Bir saniye.
Gayet iyi.
Bunun yanında bir odanız var mı?
Evet ama manzarası bu odaya göre…
Manzara hiç umurumda değil.
Tanrım.
Mösyö.
Baba, artık neler olduğunu anlatır mısın?
Bütün gün hiç konuşmadın.
Bu kadar gizlilik neden?
Dün rüyamda öldüğünü gördüm.
Diğer kızlar gibi öldürülmüştün.
Bana sorarsan katil hâlâ burada bir yerlerde.
Kurbanları genç ve güzeldi.
Senden daha güzel kim var Laura?
Delice planı her neyse
kesinlikle sen olmadan tamamlanmış olmayacak.
Markiye mektup yazdım ve evlilik teklifini kabul ettim.
Bir an önce gerçekleşmesini istedim.
O zamana dek manastırda kalıp güvende olacaksın.
Tüm bunlar bir kâbus gördün diye mi?
Kararımı verdim.
Ama o adamı sevdiğimden emin değilim.
Maalesef başka seçeneğimiz yok.
- Baba. - Her şey ayarlandı Laura.
Ayağa kalk!
Eller yukarı!
Kızımı neden öldürdün?
Neden?
Ona ihtiyacım vardı.
Kızımı neden öldürdün?
Ona…
…ihtiyacım vardı.
Pekâlâ.
Ama şunu unutma.
Seni izleyeceğim.
Sen çarmıha gerilirken
ve o 12 darbe kemiklerini kırarken.
Kalabalık en sonunda
çığlıklarından bıkıp evlerine dağıldığında
kanlarının arasından tırmanacağım…
…ve yanına oturacağım.
Gözlerinin içine bakacağım.
Damla damla…
…tüm tiksintimi gözlerinin içine akıtacağım.
Asit gibi yakıcı.
Ta ki sen…
…sonunda…
…ölene dek.
Sence ona ne yapacaklar?
Sanırım demir sopayla bütün kemiklerini kıracaklar.
Kenara çekil be. Kay biraz.
Kendi işine bak!
Çekilin!
- Seni pislik! - Alçak.
Bakın, geliyor.
Canı cehenneme, ait olduğu yere!
Parçalayın onu!
Sertçe vur, sakın acıma!
Mahkûmun zincirlerini çözün.
Yeter!
Onu darağacına götürün.
Nedir o?
Gloria Patri e Filio e Spiritu Sancti.
Âmin.
Geliyor mu? Neler oluyor?
O mu?
Bu adam masumdur.
O yapmış olamaz.
O masum.
Masum!
O masum!
Melek.
Bu bir insan değil!
Bu bir melek!
- Bana dokun! - Bana dokun!
Seni seviyorum!
Grenouille!
Beni kandıramazsın!
Beni affet…
…evladım.
Grasse halkı
feci bir sarhoşluktan uyanmıştı.
Birçokları için bu deneyim
o kadar korkunç, o kadar iğrenç
ve ahlak anlayışlarına o kadar tersti ki
bunu resmen hafızalarından sildiler.
Şehir meclisi o öğleden sonra toplandı.
Ve polis şefine hemen cinayetlerle ilgili
yeni bir araştırma başlatması söylendi.
Ertesi gün Dominique Druot tutuklandı.
Çünkü kurbanların saçları
ve kıyafetleri arka bahçesinde bulunmuştu.
Druot 14 saatlik işkenceden sonra her şeyi itiraf etti.
Böylece soruşturma sona erdi.
Grenouille o zamana dek Paris yolunu yarılamıştı bile.
İsterse tüm dünyayı
esiri edebilecek kadar parfümü vardı.
Versailles'a gidip krala ayağını öptürebilirdi.
Papa'ya parfümlü bir mektup yazıp
kendisini yeni mesih ilan ettirebilirdi.
İstese hepsini ve daha fazlasını yapabilirdi.
Elinde paranın, korkunun
ya da ölümün gücünü aşan bir şey vardı.
İnsanlığın sevgisine hükmedebilme kudreti.
Parfümün yapamayacağı tek bir şey vardı.
Onu diğerleri gibi seven ve sevilen birine dönüştürmesi
mümkün değildi.
O zaman kahrolsun gitsin diye düşündü.
Hem dünya hem parfüm hem de kendisi kahrolsun gitsin.
25 Haziran 1766'da, gece 11 civarında
Grenouille, Orleans Limanı'ndan şehre girdi.
Uyurgezer gibi,
kokularla ilgili hatıralarının izinde, doğduğu yere geri döndü.
Melek.
Seni seviyorum.
Jean-Baptiste Grenouille bir anda
dünyadan kaybolup gitmişti.
İşleri bittiğinde
çok büyük bir mutluluk hissettiler.
Hayatlarında ilk kez
saf sevgiden doğan bir eylemde bulunduklarına
inanıyorlardı.
Buraya gelin.
Bakın.
- Ceket. - Evet.
Ver şunu bana.
Hepsini eve götürelim.
Bunları giyebilirsin.
Alt yazı çevirmeni: Yavuz Karayazıcı