YANDAKİ ODA
- Selam, nasılsınız? - İyiyim. Sağ olun.
- Kime imzalayayım? - Bobbi. Sonu "i".
Giriş kısmında bu kitabı
ölümü daha iyi anlayıp kabullenmek için yazdım diyorsunuz.
Evet, bana doğal gelmiyor.
Yaşayan bir şeyin ölmesini kabul edemiyorum.
Teşekkürler.
Ingrid...
Saati doldurduk. Hatta geçtik bile.
Hâlâ bekleyen bir sürü insan var.
Tamam. Senin istediğini yaparız.
Benimkini imzalar mısın?
Stella! Seni görmedim.
Neden direkt gelmedin?
Utanmıştım.
Kalabalık toplamışsın.
- Çok genç var. - Teşekkürler.
Sadece kadınlar değil.
Stella, bu Anne. Anne, arkadaşım Stella.
- Memnun oldum. - Ben de.
Herkesi imzalayana kadar kalacağım.
Tamam. Sıraya başka kimseyi sokturmayayım.
Tamam.
Seni uzun zamandır görmedim.
Artık Boston'da oturuyorum.
Oğlumu görüp Martha'yı hastanede ziyarete geldim.
Kanser, biliyorsun, değil mi? Kötüsünden.
Martha mı? Martha Hunt mı?
Evet.
Manhattan Memorial Kanser Merkezi'nde.
Duydun sanıyordum.
Hayır. Doğrusu onu yıllardır görmedim.
Martha hasta mı? Hiç düşünemiyorum.
Ziyaretine gidersen çok mutlu olur.
Evet. Elbette.
Tabii giderim.
Geldiğin için çok sağ ol. Çok makbule geçti.
- Tebrikler. - Teşekkürler.
- Yakında görüşürüz. - Sağ ol.
- Güle güle. - Hoşça kal.
Merhaba.
- Kime imzalayayım? - Frances.
- Siz misiniz? - Hayır, kız arkadaşım.
Size çok hayran.
- Ben de öyle. - Teşekkür ederim.
"Bir daha olmayacak" yazabilir misiniz?
Elbette.
Tamam. Teşekkürler. Bir daha olmayacak.
Umarım olmaz.
Merhaba. Martha Hunt'ı görmeye geldim.
Galiba 16'ncı katta.
Tamam. Bir saniye.
Evet. 1614'te.
Asansör koridorun sonunda solda.
- Sağ olun. - Rica ederim.
Martha?
Ingrid!
Ne güzel sürpriz!
Nereden duydun?
Stella'ya rastladım. O söyledi.
Çok üzüldüm. Hasta olduğunu bilmiyordum.
Sen kendi işinle, ben kendi işimle meşguldük.
Zaman kavramını kaçırdık.
Evet ve ben Paris'te yaşıyordum.
Evet, duydum. Seninle ilgili şeyler okuyordum.
Bir kitap daha çıkardığını ve çok iyi gittiğini biliyorum.
Teşekkürler.
E...
Sen nasılsın?
Eminim herkese anlatmaktan bıkmışsındır.
Rahim ağzı kanseri. Üçüncü evre.
Ameliyat edilemiyor ama beni tedavi ediyorlar.
Yani galiba daha ölmeyeceğim.
Deneysel bir tedavi için kobay oldum,
sonuçlar doktorların beklediğinden iyi çıktı.
- Harika! - Evet.
Bu harika. Moralin de iyi görünüyor.
Öfori ve depresyon arasında gidip geliyorum.
Çok üzüldüm.
Hayır, bu normal ve doktorlar beni uyardı.
İnişler ve çıkışlar için.
Saçma gelecek
ama tüm kabullenme ve sonla yüzleşme hazırlıklarından sonra
sağ kalmak hayal kırıklığı gibi geliyor.
Öyle deme.
Hayır, gitmeye hazırdım.
Aslında bana ilk teşhis koyduklarında tedavi olmak istemedim.
Fikrini değiştirdiğine sevindim.
Çünkü sırf düşüncesi bile...
Ve haberim olmayacaktı...
Neyse, fark ettim ki ben aslında...
Henüz partiyi terk etmeye hazır değilim.
Ama fikre çok alışmıştım.
Sanırım pes etmeden fikre alışmak iyi bir şey, değil mi?
Birçok savaş verdin, unuttun mu?
Her gün onlarla yaşıyorum.
Seni gördüğüme çok sevindim Ingrid.
Az daha seni bin kez arayacaktım.
- Ben de! - Üzgünüm.
Görüşmememiz çok saçma.
Söz, benden bıkana dek ziyaretine geleceğim.
Gelecek misin?
Söz mü?
Sana bunu unutturmam.
Kızın biliyor sanırım.
Evet.
Tedavimi bırakmaya ilk karar verdiğimde ona söyledim
ve o da bana
"Seçim senin" dedi.
O kadar.
Sanki önemsiz ve onunla alakası olmayan bir şeymiş gibi.
Aranız nasıl?
Her zamanki gibi. Pek görüşmüyoruz.
- Ne iş yapıyor? - Durumu iyi.
Klasik müzisyenlere menajerlik yapıyor.
Kulağa korkunç gelebilir
ama o, kızımmış gibi gelmiyor.
Sık sık doğumda değişmiş olmasıyla ilgili fanteziler kurarım.
Ne?
Ne diyorsun? O tıpkı sana benziyor.
Yüzü senin tıpkın.
Onunla hiç anne gibi ilgilenmedim.
Neden?
Onu doğurduğumda daha ergendim.
Nasıl bebek bakılır, bilmiyordum.
Paper Magazine'de çalışmaya başladığımızı hatırlıyor musun?
Resmen geceleri yaşıyorduk.
80'lerdeki New York'u hatırlıyor musun?
Evet.
Önemli şeyler gece olurdu.
Sonra savaş muhabiri olarak çalışmaya başladım
ve sürekli seyahat ettim.
Onun da faydası olmadı.
İşim her şeyi ele geçirdi.
Asla bir annenin olması gerektiği gibi olamadım.
Ama Michelle ben sürekli gitmeden uzun süre önce
benden nefret etmeye başladı.
Küçük bir kızken bile kızgınlığını hissedebiliyordum.
Çok açık konuştu.
Babasız olmaya dayanamıyordu.
Diğer kızları babalarıyla gördü
ve kendi babası hakkında bilgi almak istedi.
Başta ona babasının kim olduğunu bilmediğimi söyledim ama...
Bu, işleri daha da karıştırdı.
Ona yalan söylüyordum.
Elbette babası kim, biliyordum.
Adı Fred'di.
Askere gitmesinden önce birkaç ay çıkmıştık.
Sonra da Vietnam'ın sonlarına doğru savaşmaya gitti.
Bir yıl sonra geri döndüğünde
bambaşka biri olmuştu.
Fred! Ne oldu?
Yıkılmış bir çocuktu.
Hey. Sorun yok.
Buradayım. Hepsi bitti Fred. Artık evindesin.
Ama benim için bitmedi.
Kafamın içinde hâlâ savaş var.
Ondan kurtulamıyorum.
Her gün hayaller görüyorum.
Ve kafam sürekli iyiydi.
Hayatımı nasıl yaşadığımı bilmiyorum
ama burada kalmayacağım.
Sorun yok.
İstediğini yapabilirsin.
Senin için en iyisini düşün.
Peki.
Teşekkür ederim.
Seni öpebilir miyim?
Michelle bunu biliyor mu?
Konuşmaya başladığı anda babasını sordu.
Ama bu, çocuğa anlatılacak bir şey değil, değil mi?
Ergenliğe geçtiğinde aramızda derin bir uçurum açtı.
Bu onun ergenlik çağını tanımlamaya başladı.
Ama o zaman artık ben yoktum.
Seninle New York'taydım, hayatımı yaşıyordum.
Bir akşam durumu anlatmak için Fred'le buluştum.
İlk yardım kursuna gittim.
Savaş gazisi olduğumdan
beni San Diego'da bir hastanede işe aldılar.
İyi haber, değil mi?
Benim de sana bir haberim var.
Hamileyim.
- Hamile misin? - Evet.
Ama haftaya San Diego'ya gitmeyi planlıyordum...
Peki ne yapacağız?
Ne yaparsam yapayım ailem beni destekleyecek.
Yani yalnız değilim.
Bence öyle hasarlı birinin hastanede çalışması doğru değil.
Savaşa çok yakın bir şey.
Ona terapi ve tedavi gerekiyordu.
Evet, o daha mantıklı olurdu
ama vicdanını rahatlatmak için faydalı olmak istedi.
Huzura ermek için yaşamla ölüm arasındaki insanlara
yardım etmesi gerektiğine inanmıştı.
Ben onu sadece sorumluluklardan azat edebilirdim.
Michelle doğmadan gitti.
Onu hiç tanımadı.
Bir kez bile onu sormak için aramadı.
Ona ne zaman söyledin?
On iki yaşlarındaydı.
Nerede yaşadığını öğrenmek istedi
ve ben artık bilmiyordum.
O kadar ısrar etti ki
onun liseden eski bir arkadaşına ulaştım
ve o da bana Fred'in evlendiğini ve yakın zamanda öldüğünü söyledi.
Karısının numarasını istedim
ve onu aradım.
Ne olduğunu öğrenmek istedim.
Bir seyahatten eve dönüyorlarmış.
Duman mı o?
Evet.
Bir şey yanıyor.
Bir ev yanıyor.
İtfaiyeyi aramamız lazım.
Arabayı durdur.
Fred...
Ne yapıyorsun?
- Bir bakacağım. - Hayır!
Bu delilik! Fred!
- İçeride biri olabilir. - Dur Fred! Dur!
Girme. Tehlikeli! Bana bak, ben buradayım.
Bir benzinci bulup itfaiyeyi arayalım. Lütfen.
- Çığlıkları duymuyor musun? - Hayır, bir şey duymuyorum.
Fred, lütfen. Fred!
Oraya girme Fred!
Çığlıkları duymuyor musun? İçeride yardım isteyen biri var!
Fred!
Beyefendi!
Lütfen bana yardım edin!
- Beyefendi, lütfen! - Yürüyün!
- Lütfen, kocam içeride! - Merdiveni aç!
Kocam içeride!
- Yardım çığlıkları duyduğunu sandı. - Arkaya iki hortum!
Yangında mahsur kalan kişiyi kurtarmak için eve girdi.
Arabanıza dönün. Oraya gitmeyin.
- Kalacağım. - Lütfen. Başkası var mı?
- Bilmiyorum! - Merdiveni açın!
İçeride bir sivil var! Aracınıza dönün lütfen!
Tamam, sıkın!
Üst pencereye sık.
İşte oldu. Patlayacak.
Tamam çocuklar.
Üzgünüm, yapabileceğimiz bir şey yoktu.
İkinci kata çıkamamış.
Duman ve alevlerden bayılmış olmalı.
Ya diğer cesetler?
Başka kimse yoktu. Bu ev uzun zamandır boştu.
Sadece kocanız vardı.
Ama o...
Yardım çığlıkları duydum demişti.
İmkânsız hanımefendi.
Başka kimse yoktu.
Doğru.
Ben de çığlık duymadım.
Onu engellemeye çalıştım ama...
Engelleyemedim.
Çok cesurdu.
Bunları Michelle'e anlattın mı?
Tüm detayları vermem gerekti.
Babasının karısının telefonunu bile verdim.
Dinle beni...
Seni yatağa alalım. Yoruldun.
- Evet ama sana bunu anlatmam gerek. - Sonra konuşabiliriz.
Bir gün...
- Fred'in karısı aradı. - Tamam.
Benden adres istedi.
Bana bir şey yollayacakmış.
Kısa süre sonra
postadan bir not ve eşine
Michelle'in yolladığı,
kendisini tanıttığı
ve yanan evde olanın o, yani Fred'in kızı olduğunu söylediği
bir mektup aldım.
"Kurtarmaya çalıştığı bendim.
Uğruna öldüğü kişi benim."
Michelle, karısına böyle demiş.
Bu delice!
Evet.
Selam!
Ben can sıkıcı Martha.
Can sıkıcı değilsin.
Nasılsın?
İyiyim. Evdeyim.
Hastane tedavi aralarında izin verdi, ben de eve geldim.
Gelmeni çok isterim.
Beni tam taşınmanın ortasında yakaladın.
O zaman çok meşgulsündür, değil mi?
Taşınmak nasıldır, bilirsin.
Ama yalnız hissediyorsan uğrayabilirim.
Parkta biraz dolaşırız.
Yürümeye mecalim olmayabilir.
Tamam, dinle.
Yaptığım işi bitirip geleyim.
Sağ ol canım ama mecburiyet hissetme.
- Bunlar sana. - Çok tatlısın.
- İki tane de kitap getirdim. - Teşekkür ederim.
Bir şey içer misin?
Çay alırım.
- Varsa bitki çayı. - Tabii.
- Bunları vazoya koyayım. - Tamam.
Ve tüm bunlar da senin için.
Hepsini bitirmen gerek.
Vay! Elimden geleni yaparım.
Meyvelere bayılırım.
- Yeni bir şey üzerinde mi çalışıyorsun? - Aslında evet.
Ressam Dora Carrington'ın yazar Lytton Strachey'le olan
gergin ilişkisi hakkında araştırma yapıyorum.
İşte bu.
Strachey geydi
ve âşık olduğu heteroseksüel adamla evlendi.
Üçlünün hikâyesi olacak.
Çığır açıcı bir şey değil ama bakalım beni nereye götürecek.
Bak.
Kadının şanssızlığı, daha meşhur başka bir ressam vardı...
- Leonora Carrington. - Evet, sürrealist Leonora Carrington.
Adı onunkine çok benziyordu.
Dora...
Strachey'le olan tuhaf aşk hikâyesiyle tanınıyordu.
Hayatının 17 yılını ona adamış.
Vay canına.
Kurgu biyografi olacak, o yüzden bir şeyler de uyduracağım.
Kendime bunu hiç yaptıramadım.
Umarım öyledir.
Sen savaş muhabirisin.
Evet, mecbursun.
Hislerini gösteremezsin.
İşini yapabilmek ve bulunduğun cehennemin ortasında
o anda kalabilmek için onları engellemen gerek.
Belki Carrington yerine seni yazmalıyım.
Hastalık ve tedaviler hakkında yazmaktan keyif almazsın.
Yanılıyorsun.
Ben sadece savaş ve adrenalin bağımlısı bir gazeteciyim.
Sence bu önemsiz mi?
Her zaman trajedi yoktu. Bilirsin, hayat devam etti.
Biraz kurgu kattığım bir haber vardı.
- Sahi mi? - Aslında onu hiç yayınlamadım.
Irak'taki savaş sırasındaydı.
Bağdat'tan çıkmamızdan önceki gündü.
Yolun doğru olduğundan emin misin?
Evet, şu sokaktan sola dön.
Bunu kısa keselim.
BASIN YABANCI BASIN
Burada dur.
Bağdat'ta ne işin var Martin?
- Harika görünüyorsun. Cidden. - Sağ ol.
Pardon. Paco, Martin. O da benim gibi Karmelit.
Memnun oldum. Martha'yla tanıştırayım. New York Times'tan müthiş bir gazeteci.
Bahsettiğim Karmelitler bunlar.
Çok memnun oldum.
- Bağdat'ta kalmak niyetinde misiniz? - Evet, buradayız.
Ama yalnızsınız. Tüm STK'lar ve Kızıl Haç çoktan gitti.
Biliyorum.
Durum kontrolden çıktı. Çok tehlikeli.
Sen de buradasın.
Evet ama biz sadece geçiyoruz. Sizinle konuşmamız bitince gideceğiz.
Onları şu anda bırakamayız. Bize en çok ihtiyaç duydukları zaman.
Doğru ama durum hâlâ çok tehlikeli.
Ama bunu biliyorsunuz.
Onları şu anda bırakamayız hanımefendi.
Herkesin gittiğini gösteren bir fotoğraf çekebilir miyiz?
Tamam.
Benim fotoğrafımı çekebilirsiniz
ama o, İspanya'daki ailesinin onu görme riskine girmek istemiyor.
- Endişelenirler. - Evet, tabii.
Anlıyorum ama birinizi çekebilirsek harika olur.
- Tamam. - Peki.
- Burası mı? - Evet.
Birazcık daha yaklaşırsan...
Öyle iyi. Darbe izlerini de alırım.
Bence oldu.
Birbirimizi görmeyeli ne kadar oldu?
Beş yıl.
Vay be.
Liberya'yı hatırlıyor musun?
Nasıl unutabilirim?
Elimde yayınlamadığımız bazı fotoğrafların var.
Adres verirsen sana yollarım.
- Belki elçiliğe yollarım. - Sende kalsınlar.
Böylece sana arkadaşlık edebilirim.
Peki.
Seni görmek çok güzeldi.
Kendine iyi bak.
- Güle güle. - Dikkatli ol.
Karmelit'i nereden tanıyorsun?
Sierra Leone'da tanıştık.
Orada sevgili olduk.
- Sahi mi? - Evet.
Sonra birkaç kez buluştuk.
Her zaman savaş olan yerlerde.
Ve seks mi yaptınız?
Elbette, evet.
Bernardo fiziksel zevkten hiç vazgeçmezdi.
Her zaman en çok çatışma olan yerlerdeydi.
Sanırım en iyi kalkanı da seksti.
Karmelit'in, partneri olduğundan eminim.
- Öyle mi dersin? - Kesinlikle.
Savaştan korkmadan Bağdat'ta kalmanın tek yolu.
- Ne hoş bir hikâye. - Evet.
- Sakın yazma. - Hayır, elbette yazmam.
Peki onun için günah konusu nasıl?
Vicdan azabı çekmiyorlar mı? Ne de olsa Katolikler.
Bilmiyorum. Onu hiç konuşmadık.
Savaşta gördüğün dehşetlerden sonra seksin vicdan azabı çok ağır gelmiyor.
Alışıyorsun.
Biliyorum.
Onları yazdım,
hayal ettiğim aşk hikâyelerini yazdım
ama bilgisayarımda kaldı.
Demek Dora Carrington'ın çılgın aşkını yazacaksın.
Ve Strachey'nin de peşinden koştuğu Virginia Woolf'la olan bağlantısını da.
Ne grup ama!
Özgürlüklerine hayranım.
Strachey, Dora'yla tanıştıktan 18 yıl sonra mide kanserinden öldü
ve Dora da ondan sonra iki ay yaşadı ve kendini karnından vurdu.
Daha 38 yaşındaydı.
Bu nazik jestin simetrisinden çok etkilendim.
Adamın mide kanseri, kadının kendini midesinden vurması.
Biliyorum. Beni de etkiledi.
Acaba Virginia Woolf, Carrington'ın ölümü için ne düşünmüştür?
Belki Virginia
bir tür uyarı, onu yansıtan bir ayna gördü?
Sanki kaderleriymiş gibi mi?
Sence benim de kaderim mi?
Hayır! Elbette değil.
Senden daha canlı kimseyi tanımadım.
Bu hafta yeni bir deneysel immünoterapi tedavisine başlıyorum.
Onu denemişler
ve rahim ağzı kanserinde etkili gibi görünüyor.
- Bu harika haber! - Evet.
- Ne zaman gelebileceğimi söyle, tamam mı? - Tamam.
Simetri demişken...
Damian Cunningham'ı hatırlıyor musun?
Nasıl unutabilirim?
Bana senden miras kaldı.
- Ortak sevgili. - Şey...
Benden sonra onunla olduğunuzda kendimi berbat hissetmiştim.
Aslında onu paylaşmadık
çünkü ayrılmıştınız, sen de ülke dışındaydın.
Ona asla dönmezdim ve doğrusu sadık da olmamıştım.
Ama tutkulu ve hevesli bir sevgiliydi, umarım sana karşı da öyle olmuştur.
Şikâyetim yoktu.
Merhaba.
Ne oldu?
İşe yaramadı.
Karaciğerimde ve kemiklerimde metastaz var.
- Ah, Martha. - İlk hislerime uymalıydım.
Kendime bu işkenceyi yapmamalıydım.
İshal, kusma, bitkinlik...
Bu hâle gelmek için.
Sahte umutlara kapılmamalıydım.
Tamam.
Peki, doktor ne diyor? Söyle.
Üç beş ay yaşayabilirmişim.
Belki bir yıl.
Umutsuz görünse de tedaviye devam etmemi istiyor.
Belki bu kez işe yarar.
Kendime acımak istemiyorum.
Ama duygusuz değilim. Özür dilerim.
Dayanılmaz acılar çekmek istemiyorum.
Acı içindeyken kendine hâkim olamazsın.
Düzgün düşünemezsin.
Tek bir şey düşünebilirsin...
Kahrolası kanseri.
Hep sağlığıma dikkat ettim
şimdi pişmanım.
Doktor, kalbin güçlü diyor. Bu ne demek?
Son nefesime kadar acı çekerken
vücudum mücadele etmeye devam mı edecek?
Bilmiyorum.
Sana nasıl yardım ederim, bilmiyorum.
Çok üzgünüm.
Sanırım iyi bir ölümü hak ediyorum.
En azından son anlarımda kasılmadan.
Birazcık onurlu bir şekilde gitmeyi.
Temiz ve kuru olarak.
Ama çok şey istediğimi biliyorum...
Neden ayaktasın Martha?
Bu artık bitti.
- Ona yardım eder misiniz? - Elbette.
Seni yatağa alalım.
Gel. Yardım edeyim.
- Ne yapacaksan yap. - Hadi bakalım.
Sonunda keş olacağım.
Zaten oldum bile sanırım.
Sorun yok. Gerçekten.
Bunun faydası olur.
Hâlâ burada mısın?
Evet.
Akşam yemeğini getirsinler mi?
- Aç mısın? - Hayır.
Ingrid...
Sence yakın arkadaşlarıma veda etmeli miyim?
Bence ne istiyorsan yapmalısın.
Sadece huzur ve sessizlik istiyorum.
Vaktini nasıl geçirmek istediğini düşündün mü?
Ve nerede? Gitmek istediğin bir yer var mı?
Bak.
Pembe kar taneleri.
İklim değişikliğinin iyi bir yanı olması lazımdı.
Evet...
Bunu görecek kadar yaşadım.
Joyce'un Ölüler'inin sonunu hatırlıyor musun?
Hayal meyal.
"Kar yağıyordu,
ıssız kilise bahçesine yağıyordu,
evren boyunca hafifçe süzülüyor
ve güçsüzce yağıyordu.
Tüm yaşayanların ve ölülerin
üzerine inen
nihai sonları gibi."
Geç oluyor ve...
Gitsem iyi olacak.
Teşekkür ederim.
Yarın görüşürüz.
Filmin başlamasına daha yarım saat var.
Kalabalıklaşmadan girip yer tutsak mı?
Hayır. Seninle bir şey konuşmak istiyorum.
Tamam.
Istırap çekerek ölmeyeceğim.
Bir ötanazi hapı buldum.
Nasıl diye sorma. Dark Web'de her şey bulunuyor.
Ayrıca ağrılar için de bol miktarda opioidim var.
Bana öyle bakma, beni aksine ikna etmeni istemiyorum.
Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Evet demeni umuyorum.
Neye evet diyeceğim?
Yardım isteğime.
Ne için yardım edeceğim?
Birkaç kez ölümle yüzleştim
ama hep yanımda biri vardı.
Biz muhabirlerin mobil bir ailesi vardı.
Bu başka bir savaş.
Ondan korkmuyorum.
Ama ölümle diğer yüzleşmelerim gibi...
...yalnız olmak istemiyorum Ingrid.
Senden istediğim
yandaki odada olman.
Bence yerlerimize geçmeliyiz.
Evet, tabii ama sakıncası yoksa konuşmaya devam etmek istiyorum.
Peki.
Ne zaman yapmak istediğini biliyor musun?
Pek sayılmaz.
Bir ay içinde?
Senin beni tanımayacağın kadar kötü hâle gelmeden önce.
Önümüzdeki birkaç hafta iyi olacağım
ama yakında yapmak istiyorum.
Doktorlarım tedaviyi bitirmek için döneceğimi sanıyor.
Bir şeyden şüphelenmemeleri en iyisi.
Nerede yapmak istiyorsun?
Evde olmak istemiyorum.
Mutlu olduğum herhangi bir yere de dönmek istemiyorum.
Gerçekten mutlu olduğun bir yere dönmek her zaman hatadır.
Sadece ilk seferin anılarını mahvedersin.
Doğru, anlıyorum.
Sanırım etrafım tanıdık, samimi şeylerle çevrili değilken
kendimi bırakmam daha kolay olacak.
Sanırım bu bana engel olur.
Bilinmeyen bir yeri tercih ederim.
Rahat ve güvenli.
Çok uzak olmayan.
Bir yer bulmana ya da yerleşmene mi yardım etmemi istiyorsun?
Hayır.
Hayır, o kısmı ben hallederim.
İstediğim şey birinin orada benimle olması.
Yandaki odada.
- Daha yakın birini tercih etmez misin? - Seninle çok yakınız.
Tabii, elbette öyleyiz.
Tanrım, çok yakınız ama...
Yıllar boyunca birbirimizi görmedik.
Ya Stella?
Veya Maggie?
Ya da Vanessa?
Çocukluktan beri arkadaşsınız.
İlk onları düşündüğümü itiraf ediyorum.
Üçüne de sordum.
Hepsi çok korktu ve hayır dedi.
Hepsi anlıyor
ama kendi canımı almama yardım edemeyeceklerini söylediler.
Kesinlikle olmazmış.
- Ya kızın? - Ona haksızlık olur.
İlgisiz bir anneydim.
Ölümümü ona yıkmak istemiyorum.
En azından ona danışabilir ve bir parçası olmasına izin verebilirsin.
İki yabancıyız Ingrid.
Tedaviyle ilgili şüphelerimi dile getirdiğimde bunu açıkça söyledi.
"Seçim senin" dedi.
- Ve haklı da. - Evet.
Ne olursa olsun
herkes mücadele etmeni istiyor.
Kanseri bu şekilde görmek için eğitildik.
Hasta ve hastalık arasında bir savaş.
İyi ve kötü arasındaki gibi denebilir.
Sağ kalırsan kahraman olursun.
Kaybedersen...
Belki de yeterince iyi savaşmamışsındır.
İnsanlar "ölümcül" veya "tedavisi olmayan" gibi kelimeler kullanmayı sevmez.
Buna yenilgici konuşma derler.
En kötü şeylerin bazıları kanser destek gruplarından gelir.
Bazıları kanseri bir lütuf gibi görür.
Manevi gelişim fırsatı gibi.
Saçmalık!
İnsanların bunu benim mücadele yöntemim olarak görmesi gerek.
Kendimi önce ben haklarsam kanser beni haklayamaz.
Hem gitmeye bu kadar hazırken
beklemenin âlemi ne?
Hazır olduğundan kesin emin misin?
Kesinlikle. İlk teşhis konduğundan beri.
Ölümden çok korktuğumu biliyorsun.
Biliyorum. Kitabını okudum.
O yüzden ilk sana sormadım.
- Ama beni anlıyorsun, değil mi? - Evet.
Seni kıskanıyorum. Hayatının kontrolü sende.
Sadece o güne kadar bana eşlik etmeni istiyorum.
Sanki tatildeymişiz gibi.
Sadece bu olduğunda yandaki odada birinin olacağını bilmek istiyorum.
- Beni çok korkutuyor Martha. - Anlıyorum.
Bence bunu yapmaya hakkın var ve bu yüzden sana hayranım
ama seni ölü bulan kişi olabilir miyim, bilmiyorum.
- Yeterince güçlü değilim. - Sandığından çok daha güçlüsün.
Neyse, denemesem olmazdı.
Sana şu an cevap veremem ama söz veriyorum düşüneceğim.
Şu anda çok kafam karışık ve çok korkuyorum.
Anlıyorum.
Çok ani ve endişe verici...
...olduğunu anlıyorum.
Birini düşünürüm.
- Çok üstüne gelmedim ya? - Hayır.
- Martha? - Merhaba Ingrid.
Kararımı verdim.
İçeri buyur.
Evin sahibi mücevher tasarımcısı.
Arkadaşım, o yüzden fazla kira ödemiyorum.
Çöpten alınmış eşyalarla döşenmiş hissine kapılıyorsun.
Her şey öyle değil.
Ayrıca çöpten bir şeyler almak için yetenek gerekir.
Taşınmayı bitirmemişsin.
Yardım ister misin?
Hayır.
Sonra yaparım.
Ona rağmen Martha'yla takılıyorsun.
O çok yalnız Damian.
Bu konuda hiçbir arkadaşı yardımcı olmuyor.
Bana ilk tercihi olmadığımı bile söyledi.
Kızı sanki yokmuş gibi.
Onunla olduğum yıllarda bana kızı olduğunu hiç söylemedi.
Biliyorum, bu...
Hüzünlü bir hikâye.
Korkunç bir yanlış anlama.
Ona irtibatta olduğumuzu söyledin mi?
Hayır. Senden genel bahsettik.
- Sana ait güzel anıları var. - Sahi mi?
İlişkimiz genelde fizikseldi.
Her zaman başka yerde patlamak üzereydi,
o yüzden de sevişmelerimizde hep bir acele hissiyatı vardı.
Bir teröristle seks yapmak gibiydi. Hep son kezmiş gibi geliyordu.
Sana sevgili olarak bayağı yüksek puan vermiş.
- Senin puanını öğrenmek isterim. - Hâlâ bana kur yaptığına inanamıyorum.
- Ciddiyim. - Hayır, değilsin.
Ciddi olan Martha'nın durumu.
Peki senin ölümden korkman? Bu konuda yeni kitap çıkardın.
Kitap sayesinde onu yendin mi?
Hayır.
Selam. Nasılsın?
Daha iyiyim. Evet dediğinden beri çok daha iyiyim.
- Neredesin? Evde misin? - Evet.
Bitkileri suluyorum.
Onu yapan biri var sanıyordum.
Var.
Ama bugün kendim yapmak istedim ve hoşuma gidiyor.
Tamam. Güzel.
Sen... Nereye gideceğimize karar verdin mi?
O yüzden aradım.
Woodstock yakınlarında. Şehre iki saat uzak.
Muhteşem görünüyor.
Biraz pahalı ama bunun için değer.
Ne kadar kalacağımızı biliyor musun?
Bir aylık tuttum.
Bana yeter de artar bile.
Bir ay mı?
Evet. Kan sayımım düşük
ve yeni tedaviye başlamadan ara vermem gerek
ve hastaneye dönmeyeceğimi bilen yegâne kişi sensin.
Tarih seçmiş değilim.
Yani,
hiçbir zaman bilmeyeceksin.
Ama gitmeye hazırım.
Sabırsızlanıyorum bile diyebilirim.
İki hafta sonra Woodstock yakınlarındaki Bard'da konuşma yapacağım.
Görüşebiliriz.
Bence iyi bir fikir değil. Hep Martha'yla olacağım.
İmkânım olursa ararım.
Avukat lazım olacak.
Evet, bir avukat bulmalıyım.
Sana yardım edeyim ama ona bilgi vermem lazım.
Hayır, o zaman olmaz.
Bu, kesinlikle bir sır. Martha sana söylediğimi bilmiyor.
Tamam ama bir şey lazım olursa bana bildirmen lazım.
Seni merak ediyorum.
Teşekkür ederim.
Bu haritaya göre
eve girmek için bu merdivenleri çıkmalıyız.
Tamam.
Şuna bak.
Vay canına, çok güzel.
Fotoğraflardan çok daha güzel!
Gerçek Hopper mı o?
Bence onu burada bırakmamalılar.
Çok iyi bir kopya.
Gerçek gibi.
Onları duyuyor musun?
Çok güzel, değil mi?
Hopper'daki gibi güneşe uzanıp
akşam meltemini hissedebiliriz.
İyi misin?
Çok mutluyum.
Burayı ben alsam olur mu?
Tabii olur. Senin evin.
- Bu biraz ufak. Aşağıya bakacağım. - Tamam.
Ben bunu alacağım, olur mu?
Çok iyi.
Yandaki odada olmamamdan rahatsız olmuyor musun?
Nefes sesini duyuyorum.
Bağırmanı da!
Peki!
İşte oldu.
Bavullarını boşaltalım.
Teşekkür ederim.
Onları sonra açarım.
Bakıcım değilsin Ingrid.
Konuğumsun.
Tamam.
Gidip eşyalarımı boşaltayım.
Martha?
Ne oldu canım?
- İnanmayacaksın! - Neye?
Unutmuşum!
Neyi?
Hapı, ötanazi hapını.
Diğerlerini getirmişim! Geri dönmemiz gerek.
Tamam, sabah ilk iş döneriz.
- Dert etme. - Yarın olmaz!
Şimdi gitmeliyiz!
Onu kaybetmediğimden ya da rüyamda görmediğimden
emin olmam gerekiyor.
Peki.
Bir hap daha almak çok karmaşık olur.
Bir arkadaşımın tanıdığı bir matematikçi var,
Dark Web'de o buldu.
Çok pis işler.
Yasak olmasını saymıyorum.
Bunların
bilgisayar ekranlarımızın arkasında var olduğunu bilmek korkutucu.
Kendimi suçlu gibi hissettim.
Bir daha buraya dönmem sanıyordum.
Şu harika ufuk çizgisi.
Hayat insanı her zaman şaşırtır.
Tamam, işe koyulalım.
- Peki. - Mutfaktan başlıyorum.
Merak etme, onu bulacağız.
Bir şeyler saklamak için kullandığın yerleri düşün.
- Bu, sakladığım ilk şey. - Cidden mi?
Tek hatırladığım onu bir zarfa koyduğum.
Peki.
Ben de ofisinden başlayayım.
- Olur mu? Tamam. - Evet.
Nereye koydum?
Tanrım, bulamayacağız.
ELVEDA
Bir zarf buldum.
O!
Nerede buldun?
Masanda.
Bir çekmecede anahtar vardı ve onu açtım.
Nasıl unutmuş olabilirim? Anahtarı da üzerinde mi bırakmışım?
Onu son dakikada alacaktın ama unutmuşsun.
Çok tuhaf değil.
Teşekkür ederim.
Çok tuhaf bir his.
Öldükten sonra burada olmak gibi.
Tanrım, öyle deme.
Kendine hayalet demek için çok erken.
- Gitmeden önce biraz toparlanayım. - Teşekkür ederim.
Bunca zahmet için beni bağışla.
- Üzgünüm, cidden. - Sorun değil.
Dönmek için ne harika bir yer.
Aptal dolap.
Yardım lazım mı?
Hallettim.
Aslında belki de hapı unutmak bir tür işaretti.
Belki sandığın kadar hazır değilsin.
Bana bunu söyleme demiştim.
Öyle bir şey hatırlamıyorum.
Sanırım sana bir sürü şey söyledim.
Kemoterapili beynin sorunu bu.
Hafızam beni yanıltıyor ve dikkatim kolay dağılıyor.
Tedavi bitse bile devam edebilir
ve yıllarca sürebilir.
En azından bundan kurtulacağım.
Yazarken...
Yazdığım zamanlarda...
Bin kez kontrol etmem gerekiyordu.
Artık hiçbir konudaki muhakememe güvenemiyorum.
O zaman bu karara neden güveniyorsun?
Bunun da kemoterapiden olmadığını ne biliyorsun?
Hapı komodinin üst çekmecesine koydum.
Unutursam,
ki unutacağımı sanmıyorum,
bana hatırlat.
Ve artık bu konuda konuşmak istemiyorum.
Sence bu, beni de ilgilendirmiyor mu?
Tabii. Elbette.
Polislere hapın adını, nereden aldığımı
ve her şeyi açıklayan bir mektup bırakacağım.
Adın hiçbir yerde görünmeyecek.
Tek yapman gereken hiçbir şey bilmediğini söylemek.
Bundan sakın şaşma.
Sana daha fazla bilgi vermek istemiyorum.
Ne kadar az bilirsen o kadar iyi.
Ve bu önemli.
Kapım açık uyuyacağım
ve onu kapalı bulduğun gün
bunun olduğu gündür.
İşaret o. Kapının kapalı olması.
Zor olduğunu biliyorum...
...ama tatilde olduğumuzu düşün.
Yazabilirsin, gelip gidebiliriz...
Konsantre olabileceğimi sanmıyorum.
Yazarsam da
içinde bir yerde geçebilirsin ve bunu istemiyorum.
Evet.
Polis soruşturma yaparsa hayatını karmaşıklaştırabilir.
Yapmayacağım.
Ölmemi bekle.
Tanrım!
"Ölmemi bekle" demesen olmaz mı?
Söz veriyorum.
Haftada iki gün gidebileceğim bir spor salonu bulmak istiyorum.
Bir tek ben yiyorum ve sen yitip giderken beş kilo almak istemiyorum.
Bana bir şans ver. Sana yetişirim.
Bak! Yiyorum.
Ölümü resmen ellerimde tuttum.
Bu kadar hafif olabileceği hiç aklıma gelmezdi.
Martha?
Günaydın.
Günaydın!
Kahvaltı hazırlıyorum.
Kızarmış ekmek?
Hayır, sadece kahve alayım.
Alabilirsin. Hazır.
Meyve suyu, meyve...
Ne istersen var.
Dünkü davranışım kabul edilemezdi.
Seni delirttiğini çok iyi anlıyorum.
Ama şu anki durumumda herhangi bir söz veremem.
Gerekirse diye
bu çekmeceye orta seviye bir sakinleştirici koydum.
Beni dayanılmaz bulursan bir tane içip rahatlayabilirsin.
Dün gece kullanabilirdim.
Benzersizsin Martha. Gerçekten öylesin.
Satın alınacaklar listesi yaptım.
Bize birkaç şey lazım.
Almamı istediğin bir şey var mı?
Sanmıyorum.
Benimle dükkâna gelmek ister misin?
Belki başka bir gün.
Burası çok güzel.
Sakıncası yoksa kalmak istiyorum.
Hayır, tabii ki yok.
Yakında spor salonu da buldum.
Bu harika.
Bence bu çok iyi bir fikir.
Tamam...
Bir şeye ihtiyacın olursa telefonum yanımda.
Sağ ol canım.
Merhaba. Bugün salonu kullanmak istiyordum.
Üye misiniz?
Hayır. Kısa süreliğine buradayım.
Kişisel eğitmenlerimizden birini kullanırsanız üyeliğe gerek yok.
Tamam. Onlardan birini kullanayım.
Jonah'ı seveceksiniz. Görürsünüz.
Sağ olun.
Adımlarla ısınmaya başlamak ister misin?
- Tamam. - Tamam mı?
Bunu 30 saniye yapabilir misin?
- Tabii. Peki. - Tamam. Bir dene.
Başlıyoruz. Tamam, güzel.
Bacağına odaklan.
Mümkünse kolunu da oynat.
- Tamam. - İlk adımla.
Ve bitti.
Güzel. Çok güçlüsün genç hanım.
Nefesim kesildi.
İstersen yapabileceğimiz başka şeyler var.
Şunu deneyebilirsin.
İleri geri gidebilirsin.
Ya da üzerine sıçrayıp sola, sağa
ya da geri gidip kutunun üzerine çıkabilirsin.
- Tamam. - Bir kez daha dene.
Çok güzel.
Merkezine odaklan.
Ve nefes.
Al ve ver.
Mükemmel. Bir daha.
Her şey yolunda mı?
Beden kusursuz hâldeyken ölmek daha uzun sürer.
Ölüm geldiğinde
benlik gitmek ister ama beden mücadeleye devam eder.
Kalp her seferinde "hayır" diye atar.
Evet...
Kendine bakmak için daha çok sebep.
- Ölmekte olan bir dostumla yaşıyorum. - Üzüldüm.
Gel. Oturalım.
Gel buraya.
Yapabileceğim bir şey var mı?
Keşke sana sarılabilsem
ama artık müşterilere dokunmamıza izin yok.
Davalar falan yüzünden işte.
Bu da bir sorun
çünkü sözlerle duruşları düzeltmek zor
ve dokunmak çok önemli.
Bu dünya saçma ve insanlık dışı.
Yakın zamanda düzeleceğini sanmıyorum.
Ama sağ ol. Sarılmış kadar oldun.
Bu kitabı okumak istiyordum.
Harika bir adı yok mu? Erotik Zıpırlık.
Almak ister misin?
Bitirecek vaktim olmaz.
Buranın dizilimi hoşuma gitti.
Bak.
Martha Gellhorn.
Yerden Görülen Manzara.
Sadece bir savaşı gerçekten sevebilirsin diye yazmış,
ondan sonra sadece görevini yaparsın.
Seninki hangisiydi?
Hiç şüphesiz Bosna.
Bosna halkının mükemmel donanımlı bir orduya karşı verdiği yaşam mücadelesi,
imhaya tanıklık eden hepimizin kalbini çaldı.
Çok az kadın savaş muhabiri var.
Savaş erkek işi.
Erkeklerden birine dönüşmek gerekiyor
ve bu benim için hiç zor olmadı çünkü hep erkek gibi yaşadım.
Aslında sanırım Michelle'in gerçekten kaçırdığı
hayatındaki anne figürüydü.
Ve bu konuda haklı olduğunu kabullenmem gerek.
Kendine o kadar yüklenme.
Bak kim geliyormuş!
Partinin canı!
"Ne kadar kötüleşebilir?
Kent yaşamında dürüstlükle yol almak."
Gitmek istiyor musun?
Hayır, onu dinledim ve tekrarlamak istediğim bir akşam değil.
Hepimizin kişisel kıyametleri vardır.
Benimle kötü zaman mı geçiriyorsun?
Hayır, onu kastettim. Konuşmasını.
- Küresel kriz, iklim değişikliği. - Evet.
Merhaba.
Saçınıza bayıldım.
Çok hoş.
KİTAPLAR YENİ VE ESKİ
Kâbuslar saldırdığında
sevdiğim tüm erkekleri düşünürüm.
Şarkı gibi oldu.
Güzel bir şarkı.
Bir geceliğine bile olsa.
Bazen Damian'ı düşünüyorum.
Bence seks hâlâ yaklaşan ölüm fikirlerini savuşturmanın en iyi yolu.
O İspanyol Karmelitler gibi.
Savaşlar beni iffetsiz bir kadın yaptı Ingrid.
Güzel.
Hâlâ görüşüyor musun?
- Kiminle? - Damian'la.
Ara sıra.
"Ne kadar kötüleşebilir?"
Evet...
Sandığından çok daha beter Damian, canım.
Selam.
İyi misin?
Yazmaya çalışıyordum.
Yazamıyorum.
Bu savaşta hiçbir şey yazamıyorum.
Ya okuma?
- Okumayı çok severdin. - Denedim.
En sevdiğim bazı yazarları denedim.
O tılsım artık yok.
Faulkner'ı diyorum.
Hemingway'i...
Konsantre olamıyorum.
Zihnim boşluğa doğru uçup gidiyor.
Çok yorulduysan
sana ben okuyabilirim.
Sadece okumak değil
tüm zevklerim azaldı.
Artık neye dikkat edeceğimi bilmek çok zor.
Çok az vaktim kaldı
ve boşa harcamak istemiyorum.
Peki.
Ya müzik?
Sadece kuşların şakımalarını dinleyebiliyorum.
Şansımıza bize her gün serenat yapıyorlar.
Müzik beni merkezsizleştiriyor.
Sadece düşünmek bile olsa yaptığım şeyle arama giriyor.
Belki kemoterapi duymamı etkiliyor.
Canım...
Kendimden çok az şey kaybettim.
Biraz beden ve zihin huzuru arıyorum.
Ve anıların istilasına uğradığımda konuşmak istiyorum.
Çok mu konuşuyorum?
Hayır, istediğin kadar konuş, seni dinlemeye bayılıyorum.
25 NİSAN, PERŞEMBE
Neler oluyor?
Sorun ne?
Kapın kapalıydı... Sandım ki...
Çok özür dilerim.
Pencereyi açmıştım, cereyandan kapanmış olmalı.
Tanrım!
Sence hâlâ yaşıyorum diye bana kızman doğru mu?
Bunu prova gibi düşün.
Şimdi nasıl olacağını biliyorsun.
Neler hissedeceğini biliyorsun.
Bazı aramalar yapıp konuştuğumuz şekilde davranman gerekiyor.
Hiçbir şey bilmiyordun,
biz tatildeydik...
Lütfen dur!
Tamam.
MEÇHUL BİR KADININ MEKTUPLARI
Bu geceyi bitirelim mi?
Yoksa genç hanım film izlemeye devam etmek mi ister?
Bana Ölüler var mı demiştin?
Yoksa rüyamda mı gördüm?
Evet, var. İzlemek ister misin?
- Evet, lütfen. - İşte burada.
İşte.
ÖLÜLER
Gazeteler doğru yazmış.
İrlanda'nın her yerinde kar var.
Merkezdeki karanlık ovanın her yerine,
ağaçsız tepelere yağıyor.
Allen Bataklığı'nın üzerine,
ve daha da batıdaki Shannon Nehri'nin
karanlık ve isyankâr dalgalarının üzerine hafifçe yağıyor.
Tek tek hepimiz gölgeye dönüşüyoruz.
Kar yağıyor.
Michael Furey'nin gömülü olduğu ıssız kilise bahçesine yağıyor.
Evren boyunca hafifçe süzülüyor
ve güçsüzce yağıyor.
Tüm yaşayanların ve ölülerin üzerine inen
nihai sonları gibi.
Duyuyor musun?
Sabah oldu...
...ve yaşıyorsun.
- Bu çok fazla. - Öyle mi?
- Sandığımdan daha zor. - Peki.
Sanırım oturmam gerek.
Tamam. Şöyle oturalım.
Sana yardım edeyim.
Tamam, tuttum. Hadi bakalım.
Hadi.
Tamam.
- Böyle çok daha iyi. - Güzel.
Buraya gelmeden yeni bir vasiyet yazdım.
Bunu şimdi konuşmayalım lütfen.
Daireyi ve içindeki her şeyi sana ve Michelle'e bırakıyorum.
Masanda savaş günlüklerini buldum.
Onları ne yapmamızı istersin?
Okuyabilir miyim?
Elbette okuyabilirsin.
- Hikâyeni anlatabilir miyim? - İstediğini yapabilirsin.
Ben burada olmayacağım.
- Bunu söyleyebilir miyim? - Hayır.
Peki.
Bunu şimdi konuşmayalım, olur mu?
Tamam. Orada görüşürüz. Hoşça kal.
Sevgili Ingrid...
Bugün çok güzel bir gün ve bana...
Selam.
Merhaba.
- Her şey yolunda mı? - Evet.
Çok güzel esiyor.
Dikkat et, biraz soğuk.
Bana ihtiyacın yoksa spora gideceğim. Ama istersen kalabilirim.
Hayır, lütfen git. Oyunbozan olmak istemem.
Öyle değilsin. Gayet aklı başında davranıyorsun.
Spor hocana benden bahsettin mi?
Şey... Yani, konu açıldı.
Formda olmaktan ve kalbin sağ kalmak için attığından bahsediyordum.
Hastanede bahsettiğin şeyleri yani...
Bana manyakmışım gibi baktı,
ben de bir arkadaşım hasta dedim. Hepsi bu.
Unutma, hiçbir konuda hiçbir şey bilmiyorsun.
Gel, bana bir öpücük ver.
- İyi misin? - Evet.
- Merhaba. - Merhaba.
Ona yalan söyledim. Hiç hoşuma gitmedi.
- Pratik yapman gerek. - Yalanları mı?
Evet. Resmî olarak Martha'nın niyetinden haberin yok.
Evet.
İhtiyacın olabilir diye bir avukat buldum.
Sağ ol. Şimdi bunları konuşmayalım.
Konuşman nasıl gitti?
Soru almamama pek memnun olmadılar.
Sonunda
insanlar homurdanmaya başladı ve biri bana korkak dedi.
Bu beni rahatsız etmez.
İtibarımı korumak için çok zaman harcadım. Ne için?
Peki geri aldığın onca zamanı ne yapıyorsun?
Sevdiğin şeyi daha fazla mı yapıyorsun?
Yaşlandıkça bir şeylere olan ilgimin azaldığını itiraf etmem gerek.
Martha da iki gün önce aynı şeyi dedi.
Keyif alabileceği çok az şey kalmış.
Anlıyorum.
Ama sen hasta değilsin.
Evet ama aynı hissediyorum. Özellikle pandemi sonrası.
Sinemaya gitmiyorum, müzik dinlemiyorum.
Çok okuyorum ama sadece konuşmalarımla ilgili konuları.
Hâlâ galerilere gidiyor musun? Eskiden severdin.
Birlikteyken hep giderdik ve sanatın ne kadar güçlü olduğunu konuşurduk.
Onu hâlâ seviyor musun?
Dünyanın tüm şairleri iklim değişikliğiyle ilgili şiir yazsa
tek bir ağacı bile kurtarmaz.
En azından hâlâ ağaçlarla ilgileniyorsun.
Seksle de ilgileniyorum.
O zaman o kadar kötü değilsin.
Gençliğimde sekssiz geçen günü tamamlanmamış sayardım.
Hatırlıyorum.
Nostaljik değilim
ama içki ve uyuşturucu alıp
seks yaptığımız geceleri
ve onların bizi asıl istediğimizden uzaklaştırmadığı geceleri özlüyorum.
Sen içtin ve uyuşturucu aldın.
- En azından benden fazla. - Ne kadar içtin bilmem
ama kafan hep bizim kadar iyiymiş gibi davrandın.
Ama partinin vazgeçilmez parçasıydın.
Ta ki sen sıkılıp Avrupa'yı keşfe gidene kadar.
Onu konuşmak ister misin?
Bana konuşmanı anlat.
İtiraf etmeliyim ki bir tür monomanyak oldum.
Öz oğlum benimle konuşmuyor
çünkü karısının yine hamile olmasından duyduğum dehşeti saklamadım.
Düşük yapar diye korktuğundan beni onun yanında istemiyor.
Ne? Ona nasıl bir çocuk daha yapamazsın dersin?
Üçüncü çocukları!
Peki diğer mantıklı alternatif ne? İnsanların intihara başlaması mı?
İnsanlar, bir an önce üzerinde yaşadıkları lanet gezegenin durumunun farkına varmalı.
Belki de bu senin için en iyi konu değil.
Ölüm sancıları çeken bir dünyada, ölmekte olan bir kadınla
birlikte yaşıyorsun.
Sence durum gerçekten o kadar çaresiz mi?
Evet. Bilim oku ve dünyanın bu konuda ne yaptığını gör.
Her zamankinden daha fazla CO2 salınımı yapıyorlar.
Er ya da geç, ki korkarım, erken olacak,
bunların hepsi mahvolacak.
Hiçbir şey gezegenin sonunu neo-liberalizmin ayakta kalması
ve aşırı sağın yükselmesinden daha fazla hızlandıramaz.
Ve bizde ikisi de yan yana yürüyor.
Pardon, canını sıkmak istemedim
ama bundan dolayı tepem atık.
İnsanlara umut yok diyemezsin.
Bu trajik.
Belki bunu söylemek benim için keyifsiz olacak
ama insanların doğru şeyi yapacağına dair inancımı tamamen yitirdim.
Her gün Martha'nın cesedini bulmayı bekleyerek yaşıyorum
ama bu, onunla geçirdiğim her dakikadan keyif almamı engellemiyor,
bilakis.
Ondan ders alıyorum ve sen de almalısın
çünkü bir trajedinin içinde yaşamanın bir sürü yolu var.
Elbette acı dolu
ama dayanabilirim.
Ben de ondaki neşe ve minnetin aynısıyla
yaşamaya çalışıyorum, yani
son ihtiyacım olan seninki gibi bir konuşma.
Sana bu yüzden hep hayran oldum.
Ne?
Başkalarına vicdan azabı çektirmeden acı çekmeyi bilen
nadir insanlardan birisin.
Sence daha uzun sürer mi?
Hayır, yakında. Her an olabilir.
Hazırlıklı olmalısın.
Polisleri bilirim.
Sana türlü sorular soracaklar,
leş kargaları gibi ilişkinizi didikleyecekler.
Mental bir senaryoya ihtiyacın var.
Hayır, bunu düşündüm. Yapabilirim.
Güzel. Güçlü ol ve hikâyeni değiştirme.
Bu olduğu zaman da önce beni değil, polisleri araman gerek.
Hayır, senden önce kızını aramalıyım.
Tamam ama diyeceklerine dikkat et.
Avukata bu durumu anlatmak zorunda kaldım.
Neden bu konuyu sanki suçluymuşuz gibi konuşuyoruz?
Ölecek insanlar yaşamlarını onurluca bitirme hakkına sahip olmalı.
Sağlık sistemimiz tamamen çöktüğünde olacaklar zaten.
Martha?
INGRID - POLİS
Sevgili Ingrid...
Bugün çok güzel bir gün
ve bana gitme vaktiymiş gibi göründü.
Fikrimiz öyle olsa bile aşağıdaki odada olmaman
beni teselli etti.
Ama biliyorsun hep doğaçlama yaparım
ve neredeyse mutlu olacağım
çünkü ben şezlongda yitip giderken,
sen dışarıda, ölümümden farklı bir şey tecrübe ediyorsun.
Kimse seni suç ortaklığıyla itham edemeyecek.
Bana bir insanın bir başkasına eşlik edebileceği kadar eşlik ettin.
Kızımı ara ve üzgün olduğumu söyle.
Ve teşekkür ederim aşkım.
Martha.
Ne istersen yapacağım.
Yemek yedik, sonra bir Buster Keaton filmi izledik.
Bunu zaten anlattım.
Peki tuhaf, sizi şüphelendirecek bir şey fark etmediniz mi?
- Hatırlamaya çalışın. - Net hatırlıyorum, eğlenceli bir geceydi.
Hiçbir davranışı olmadı mı? Hiçbir şey demedi mi?
Birbirimize iyi geceler dedik sonra yukarı çıktım
ve geç saate kadar kitap okudum.
Martha tavsiye etmişti. Adı Erotik Zıpırlık.
Elizabeth Taylor ve Richard Burton hakkında.
- Biliyor musunuz? - Hayır.
Martha ve ben çok eğlenceli olduğunu düşündük.
Sadece sorduğum sorulara cevap vermeye çalışın.
Ertesi sabah ne yaptınız?
Bir arkadaşımla yemek yedim.
Döndüğümde ona seslendim ve cevap vermeyince
odasına gittim.
Ama orada yoktu.
Ben de arka bahçeye gittim ve onu o zaman gördüm.
Başta şezlongda uyuyakaldığını düşündüm
ve çok gerildim o yüzden ambulans çağırdım.
Hızlıca geldiler ve sağlık görevlileri onu gördüğünde
yapabilecekleri hiçbir şey olmadığını söylediler.
Kimse intiharı
ya da birini öldürmeyi düşünmeden bu hapı kazara almaz.
- Bu konuda bir şey bilmiyor muydunuz? - Hangi konuda?
Bu yasa dışı maddeyi bulundurduğu konusunda.
Hayır. Ağrıları için ilaç kullanıyordu.
Bilirsiniz, bantlar, haplar ama o... Benimle detayları hiç paylaşmadı.
Bu kadar yakın arkadaşsanız size bir şey söylememiş olması çok tuhaf.
Eczaneye gidip bu hapı alamazsınız.
Temin etmek çok zordur.
Sanırım evi kiraladığında
bunu yapacağını zaten biliyormuş, değil mi?
Mümkündür ama bana bir şey demedi.
Son tedavisinde çok yorulmuştu
ve yeni kemoterapi tedavisine başlamadan ara vermek istedi.
O, havlu atacak biri değildi.
Şikâyet etmedi mi?
Size sonunu hissettirecek hiçbir şey
söylemedi mi?
Sizin için büyük sorumluluk.
Bazen şikâyet ederdi.
Neden şikâyet ediyordu? Ne demişti?
Dikkat verme kapasitesini kaybetmişti.
Mesela okuyup yazamıyordu.
Hayatı sağ kalmaya indirgenmişti.
Sizi bundan şüphe ettirecek bir şey söylememiş olmasına
inanmak bana çok zor geliyor.
Çok hasta olduğu gayet belliydi
ama hastaneye dönmeden tatil yapmak istedi.
Bunu zaten söyledim.
Martha'nın bazı yakın arkadaşlarıyla da konuştuk.
Genel olarak hepsi ifadenizle örtüşüyor.
Ama biri, Stella Byrne bize dedi ki
Martha kemoterapisini bitirdikten sonra,
intihar etme niyeti olduğu kırsaldaki bir evde
ona eşlik etmesini teklif etmiş.
Ondan, aynen aktarıyorum, "Yandaki odada olmasını" istemiş.
Arkadaşı kabul etmemiş.
Yandaki odada değildim, alt kattaki odadaydım.
Bayan Byrne'e intihar bilgisini verdiğimde bana şaşırmadığını söyledi.
Martha'nın yaptığının başka adı var, ötanazi deniyor.
İstediğinizi söyleyin
ama bence arkadaşınızın yaptığı suçtur
ve bir polis, bir insan ve inançlı biri olarak,
birinin suç işlemesine şiddetle karşıyımdır.
Tabii ona yardım ve yataklık eden kişilere de.
Damian, karakola gelebilir misin lütfen?
Bu iş bitmiyor.
Arkadaşınız Martha'nın Bayan Byrne'le bu kadar açık konuşurken
size niyetiyle ilgili hiçbir şey söylememesini nasıl açıklarsınız?
Tek kelime daha etmeyeceğim.
Tutukluysam neyle suçlandığımı söyleyin yoksa koridorda avukatımı bekleyeceğim.
Çok öngörülüsünüz. Niye avukat gerekeceğini düşündünüz?
Arkadaşınıza sorun. Sorguya tanık oldu.
Bence yalan söylüyorsunuz.
Ayrıca bir arkadaşı intihar için yardım istese
hayır diyemeyecek birisiniz bence.
Bırak gitsin.
Selam.
- Merhaba. - Merhaba.
- Nasılsın? - İyiyim.
Bu, avukatım Sarah.
- Memnun oldum. - Geldiğin için sağ ol.
Ne demek. Damian bana anlattı.
Sorguyla ilgili bilmem gereken bir şey var mı?
Bana katilmişim gibi davrandı.
Ama sen benimleydin.
Umurunda değil. Alakam olduğunda ısrarcı.
Tamam ama...
Martha'nın arkadaşı Stella Byrne'le görüşmüş,
o da Martha ilk bana geldi ama kabul etmedim demiş.
Tamam, hepsinin kaydedildiğinden eminim.
Bu memur da hepsine şahit oldu.
- Şimdi girebilirsiniz. - Yalnız gireceğim. Avukatıyım.
Merak etme, her şey net.
- Geldiğin için sağ ol. - Benim için zevk.
Tanrım! Ne adi herif!
Hiç böyle muamele görmemiştim.
Şansına dinci bir fanatiğe denk gelmişsin
ama seni bir daha rahatsız etmeyecek. Şikâyetçi olacağım.
Her şey için çok teşekkürler.
Hâlâ 48 saat boyunca müsait olman gerek. Adli formaliteler bitene dek.
Gerekirse beni arayın dedim.
Evde olacağım. Gereken bilgilere sahip misin?
Evet, Damian verdi.
Bir şey olursa beni ara, tamam mı?
Ofise döneceğim.
- Başın sağ olsun. - Teşekkürler.
- Sağ ol Sarah. - Hoşça kal.
- Stella'nın bunu dediğine inanamıyorum. - Muhtemelen onu sıkıştırdı
ve Martha'nın bilgisayarıyla telefonu da ellerinde.
Acaba konuştular mı?
Bilmiyorum, bana bir şey demedi.
Ne yapmak istiyorsun?
Eve dönüp Martha'nın eşyalarını toplamam gerek.
Pardon.
Alo?
Benim.
Michelle arıyor.
Martha'nın kızı mı?
Evet, tabii. Hayır, elbette gelebilirsin.
Şu an oraya gidiyorum. Sana adresi atarım.
Tamam, yakında görüşürüz. Hoşça kal.
Vay canına.
Şehre dönüyorum,
gelince haber ver, taşınmana yardım edeyim.
Her şey için teşekkürler.
Michelle'le nasıl gittiğini bana anlatırsın.
Anlatacağım.
- Sağ ol. Seni ararım. - Tamam. Kendine iyi bak.
Merhaba, ben Michelle.
Ben Ingrid.
Merhaba.
İçeri girelim, olur mu?
Tabii.
Buyur.
- Annenin odasını görmek ister misin? - Evet, lütfen.
Şurada. Koridorun sonunda.
Kahve yapmıştım.
İster misin?
Çay da var.
Hayır, kahve harika. Sağ ol.
Al bakalım.
Sana beni anlattı mı?
Elbette anlattı.
Babanı tanımadığın için çok kızdığını da söyledi.
Sana babamı anlattı mı?
Evet.
Savaştan döndüğünde ona yardımcı olamaz mıydı sence?
Elinden geldiğince yardım etmiş.
Baban çok hasarlı biçimde dönmüş
ve başka şehre taşınıp yeni bir hayat kurmak istemiş.
Seni ya da Martha'yı planlarına hiç katmamış.
Annen de ilişkinin sona erdiğini kabul etmiş ve...
Babanı öyle kötü bir hâlde görmüş ki
biraz rahatlaması için onu öpmüş ve o öpücük daha fazlasına dönüşmüş.
Sen de o anın meyvesisin.
Annem bana bunu hiç anlatmadı.
Bunu bir çocuğa açıklamak çok zor.
Sonra anlatabilirdi.
O kadar uzaklaşmıştınız ki artık mümkün olmadığını düşünmüş.
Genç bir kızmış, yaşayacak bir hayatı varmış
ve baban San Diego'ya taşınmış, seni tanımak için çaba göstermemiş.
Yani Ingrid,
sence Martha konusunda çok mu yanılmışım?
Haksızlık etmişsin
ama kimse babanı tanımak istediğin için seni suçlayamaz.
Hüzünlü bir hikâye, ikiniz için de çok acı doluymuş.
Kendine o kadar yüklenme, Martha mükemmel anne değildi.
Evet, değildi.
Bu gece burada kalabilir miyim?
Evet, elbette. Burası annenin evi.
Sevgili Martha,
bilmek istersin dedim,
eşyalarını toplamak için ormandaki eve dönmüştüm.
Kızın beni görmeye geldi.
Hâlâ titriyorum.
Sana çok benziyor.
Burada kalıp senin yatağında yatıp yatamayacağını sordu,
elbette ki evet dedim.
Bence ölümün onu sana yaklaştırdı.
Bir günlüğüne bile olsa onun bana miras kalacağını hiç düşünmemiştim.
Ev seninle dolu.
Polisle konuşup eve geldiğim zaman
gördüğüm ilk şey odanın kapısı oldu
ve o açıktı.
Kendi kendime "Yaşıyor" dedim.
Buraya kuşları dinlemeye çıktım.
Annen de bu şekilde kalkardı...
Şafak vakti.
Ve burada yatardı.
Bak, kar yağıyor.
Kar yağıyor.
Hiç kullanmadığımız ıssız havuza yağıyor.
Birlikte yürüdüğümüz,
senin bitkinlikle yere uzandığın
ormana yağıyor.
Kızının ve benim üzerimize yağıyor.
Yaşayanların ve ölülerin üzerine yağıyor.
Çeviren: Orhan Cevher