PATRON
Bayanlar ve baylar,
Ronny Chieng için ses çıkarın!
Teşekkürler.
Teşekkürler Hawaii!
38'ime giriyorum, bu yıl karımın yumurtalarını topluyorum.
Embriyo yaratmak için karımın yumurtalarını topluyorum,
şimdi çocuk yapmamak için embriyoları donduruyoruz
çünkü çocuk dediğin, umut ve hayallerden vazgeçince yapılır.
Hâlâ çaba sarf ediyorum!
Benim yaşımda olup da çocuğu olan arkadaşlarım
hep bok gibi görünüyor.
Öyle bir hâl aldı ki onlarla böyle fotoğraf çekip
hesabımda paylaşınca Instagram'ımın estetiğini bozuyor.
Bitkin suratlarıyla.
İyice sarkmış, kırış kırış kaz ayağı tipli suratları.
Gerilemiş saç çizgileri.
Solmuş, ağarmış saçları öbek öbek ele geliyor.
Çocukları yüzünden.
Bir keresinde sahneye çıktım, Singapur'dan lise arkadaşım da geldi.
Gösteriden sonra onunla buluştum, yanında birini getirmiş.
"Annen mi?" diye sordum.
"Anneni gösterime getirdiğin için çok teşekkürler."
Meğer o diğer kişi de bizim lisedenmiş.
İşte bu çirkinlerin
böyle olmasının sebebi
çocukları.
Tanınmaz hâldeler.
Para ve bilimle eğriyi biraz geriye itmeye çalışıyorum.
İlk adım, karımdan yumurta toplamak.
İki hafta boyunca günde iki kez ona iğne yapmam gerekiyor.
Yani benim yapmam gerekiyor.
İki haftadır günde iki kez karıma enjeksiyonu yapan benim.
Sıfır tıp eğitimiyle.
Katiyen tip eğitimi almadım. Devlet buna izin veriyor.
Bunu yapmamı doktor istedi.
"Hiç iğne tuttun mu?" diye sordu.
"Hayır mı? Harika, şimdi al şunu
ve şırıngayı karının bedeninin ortasına sok,
Kaya filmindeki Nicolas Cage gibi.
İki hafta boyunca günde iki kez, postayla gönderdiğimiz kimyasallarla.
Yazısız kahverengi kutularda evine gönderdiğimiz gizemli kimyasallarla.
Bize güven. Doğrusu bu.
Dünyada en çok sevdiğin insana enjekte edeceğin şey."
İnternet kimyasalları. Toz hâlinde geliyor bir de!
Benim sıvılaştırmam gerekiyor, anlıyor musunuz?
Mutfağım metamfetamin laboratuvarı. Karıştırıyorum...
Kan ter içinde kalıyorum
çünkü ölçüleri karıştırıp karımı öldürmekten korkuyorum,
bunlar güçlü ilaçlar,
damıtılmış suda tamamen çözmek gerekiyor, sonra da...
Hava kabarcıkları mikro milimetre ölçüleri bozuyor.
Sonra da şırıngaya koyması var.
Olumlu bir tavırla iğneye vuruyorsun, ne yaptığını biliyormuşsun gibi.
Ne yaptığımı bilmiyorum ki!
Doktorlar'da gördüm bunu!
İğneyi hangi açıyla sokacağımı bile bilmiyorum.
Çok acıtıyor gibi.
Karımı çok seviyorum. Acı çektiğini görmeye dayanamıyorum.
İğnenin batışını görmeye bile dayanamadım. İğneyi böyle yapmak zorunda kaldım.
Gözlerimi kapatıp elimin tersiyle...
Kurosawa gibi.
"Vücudunun ortasına sapladım mı?
Hayır mı?
Tamam, sen iğneye doğru gel.
İlla her şeyi ben mi yapayım? Yarı yolda buluşalım."
Doktorun dediğine göre her şeyi doğru yapıp
doğru ölçer ve doğru zamanlarda iğneyi yaparsan
vücudunun bu kısmını tarıyorlar, hani Chicago Bulls logosu bölgesi.
Dedi ki
"Her şeyi doğru yaparsan
anlayabildiğimiz kadarıyla
15 yumurta toplayabilirsin."
Nihayetinde karımdan 26 yumurta çıktı.
Evet. Hep bir...
Evet, hep geç ve isteksiz tepkiler...
Genellikle kadınlar "Yaşasın, evet" yapıyor.
Erkekler de hep böyle...
"İyi bir sayı mı bu?
26 iyi bir yumurta sayısı mı?
Bir yumurta kaç bebe eder?
Dört yumurta bir bebe mi ediyor?
O zaman 26 yumurta biraz sıkıştırırsan altı buçuk bebe eder."
Erkeklerin anlayacağı şekilde ifade edeyim.
Bir vajinadan bir döngüde 26 yumurta, en değerli oyuncu sayıları gibidir.
26 yumurta şey gibi,
Magic Johnson'ın triple-double'ı tutturup AIDS'i yenmesi gibi düşünün.
Tamam mı? Karımın vücudunun bu kısmında o seviye bir tıp mucizesi gerçekleşiyor,
içe doğru kıvrılan o boğa boynuzunda.
Doktor, karımın vajinasından o 26 yumurtayı sıyırarak aldı,
somon yumurtası gibi.
Sıyırıp çıkardı.
Böyle damlıyor, birazını nigiri'ne koyuyorsun. Sonra yiyorsun.
Böyle bebek yapılıyor.
Bebek yumurtalarını ikura'na Salt Bae gibi serpiyorsun.
Embriyo yapmaya çalışıyoruz.
Yumurta, denklemin sadece yarısı.
Embriyoyu bilir misiniz bilmiyorum ama yumurta işin yarısı.
Karım kendi görevini başarıyla yaptı.
Embriyo denkleminde şimdi benim üzerime düşeni yapmam gerekiyor.
Muayenehanede oturuyorum.
Islak bir güvercin gibiyim, tamam mı?
Doktor yanıma geliyor.
Doktor da kadın, başka ne olacaktı ki?
"Günaydın Bay Chieng. En son ne zaman boşaldınız?" diyor.
Karım da "Evet, en son ne zaman boşaldın bakayım?" diyor.
"Söyle de bilelim."
Hayatta asılma konusunda yalan söyleyemediğin tek an bu.
Bir tıp uzmanı sana doğrudan bir soru soruyor.
Hem de üreme için.
Amacın bu, o yüzden doğruyu söylemen gerek.
"Aman, doğruyu söylerim" diyorum.
"Takvime bir bakayım.
Galiba en son boşalmam...
Bir bakayım... Dün, 15.00 suları."
Karım o an şöyle dedi,
"Dün...
...bütün gün seninleydim."
"Evet ama hani çöpü çıkarmıştın ya?"
Çünkü ben de en değerli oyuncu sayısı çaktım.
Hücum süresiyle yarıştım.
Ağır savunma baskısı altında.
Ama hep seni düşündüm.
Suyu damlayan çöp poşetini taşıyışın çok seksiydi.
Balık sosuyla dolu, Vietnamlılar artık ne yiyorsa.
Karım Vietnamlı. Ne yediğini hiç bilmiyorum.
Nước mắm.
Sonra hastanedeki asılma odasına girdim.
Tıbbi asılma odası.
Her hastanede bir tıbbi asılma odası olur.
Tamam mı? Tanınmaz bir oda, tabela koymazlar.
Olması gerekenden daha küçüktür.
Kıçının altında kırış kırış aydınger kâğıtları.
Tıbbi asılma odasında oturuyorum.
Tek başıma.
Kapının önünde bitirmemi bekleyen yetişkin adamlar var.
Onlar da tıbbi asılma odasını kullanacaklar.
Paylaşımlı ofis gibi.
Tek başıma tıbbi asılma odasındayım.
Ve...
Yapamadım!
Tamam mı? Kusura bakmayın!
İstek üzerine hastanede asılabilen bir sapık değilim, kusura bakmayın.
Özür dilerim!
Kusura bakmayın, seks suçlusu değilim ki
altta üstte insanlar ölürken asılabileyim.
Üzgünüm!
Kusura bakmayın, yandaki ameliyathanede
acı içinde kalp krizi geçiren hastanın defibrilasyonla hayata döndürülmesi
ve bekleme odasında ağlaşan aileleri düşünmek
beni tahrik etmedi.
O yüzden boşalamadım.
Hemen 911'i aradım. Dedim ki...
Dedim ki "Bu insanlar beni tıbben boşalmaya zorluyor,
tamamen steril bir odadayım."
Tekrar doktoru çağırdım, "Doktor, yapamıyorum" dedim.
"Tamam mı? Bu şartlar altında tıbben boşalamam.
Atmosfer bir tuhaf" dedim.
"Bırakın da gidip evde tıbben boşalayım. Öyle olur mu?"
Doktor da "Eve gidebilirsin ama vücudundan çıktığı anda
Hawaii'deki avokadolardan daha hızlı bozulur" dedi.
"45 dakika içinde üstel olarak azalan bir olasılık..."
"Tamam, iyi" dedim.
"Eve gider, tıbben boşalır, 45 dakikaya geri gelirim, sorun olmaz."
Eve gittim, kapıyı açtım, anında boşaldım.
Tamam mı? Bu...
Kendi sahanda oynamanın avantajı.
Her şeyin yerini biliyorum, arkamda ne var biliyorum.
Damlatan çöp poşetine bakıyorum.
Artık bu noktada Pavlovyen koşullanma gibi.
Bir bardağa boşaldım.
Bana verdikleri bardağa yani, mutfağımdaki kahve fincanını demiyorum.
Üstünde "Dünyanın En İyi Babası" yazıyor.
Doktorların uyuşturucu testi için verdikleri idrar kabından.
Çok sıkı bir kapağı var. Neyse, o kaba boşaldım.
Taşıp duruyor, o yüzden bir kısmını döküyorum.
Sinir bozucu miktarda yani.
Hayalet Avcıları 2 gibi.
Ağzına kadar dolduruyorum, üstünden biraz alıyorum ve...
Kapağı olabildiğince sıkı kapatıyorum, iyice sıkıyorum.
Sonra tişörtümün içine koyuyorum.
Tenime değiyor, koltuk altıma.
Sıcacık.
Böyle yapmamı doktor söylemişti.
Neden derseniz, Titanic'teki gibi vücut ısınız halkınızı hayatta tutuyormuş.
Sonra aşağı koştum, bir New York taksisine bindim.
"Langone Hastanesi'ne lütfen, çabuk" dedim.
Taksi şoförü "Elinle ne yapıyorsun lan?" dedi.
"İyi misin?"
"Evet, iyiyim" dedim.
"Yok, benden değil, karım için... Beni bekl... Şeyde... Spermim."
New York taksileri çok daha kötülerini görmüştür.
O yüzden taksi şoförü "Tamam, iyiymiş" dedi.
"Kap kullandığın için teşekkürler."
"Son binen iki tip kullanmamıştı."
JFK Havaalanı'nda kondomsuz takılıyorlar.
Hastaneye varıyoruz.
Taksinin kapısını açıp hastaneye koşuyorum.
New York'ta olduğumuz için kaldırımdaki biri
"Hey, baksana!" diyor.
"Sen Shang-Chi'deki adam mısın?"
"Evet, Marvel filminde ufak bir rol aldım, ana karakter değildim" diyorum.
"Bir fotoğraf çekinebilir miyiz?" diyor.
Şey diyorum,
"Olur, tabii."
Böyle bir fotoğraf çekiyoruz.
İnternette birinin elinde bu yabancıyla fotoğrafımız var.
Ve ben böyleyim.
Napolyon gibi.
Olur da bu fotoğrafa rastlarsanız bilin ki kendi spermimi tutuyorum.
Çekinmeyin yani, etiketleyin.
Adam çok minnettardı. "Çok teşekkürler dostum" dedi.
"Rica ederim" diyerek elini sıktım.
Hayranlarımla tanışmayı severim.
Hastaneye koştum yani. 45 dakika dolmak üzereydi.
Dördüncü çeyreğin sonu. Zamanımız kalmamıştı.
Spermimi aldım ve süre dolmadan fırlattım.
Doktor spermimi yakalıyor.
Odell Beckham gibi. Tek eliyle tutuyor.
Ve aynı hareketle, yere bile koymadan
spermimi karımın yumurtalarına atıyor.
Aldığı gibi basket atıyor.
Spermim karımın yumurtalarına giriyor
ve sperm yumurtaya girince ne olduğunu kimse bilmiyor.
Kimse bilmiyor. Bu bir gizem.
Evrenin gizemi.
Kimse bilmiyor. Sperm yumurtaya girince ne olduğu bilinmiyor.
Kara deliğin olay ufku gibi.
Sperm yumurtaya girince ne olduğunu kimse bilmez.
Bazen hiçbir şey olmaz.
Sperm yumurtaya girince bazen bubble tea'ye dönüşür.
Bubble tea'nin nereden geldiğini bilen yok.
Tapyokaymış.
Sperm yumurtaya girer, şöyle bir sallarsın,
sonra Las Vegas'a gidip zar atarsın...
Şanslıysan, zarlar iyi gelirse
blastokist oluşur.
Geleceğin insanlarına böyle deniyor, blastokist. Embriyo ortaya çıkar.
Doktor da bu embriyoları alır ve mikroskop altında bakar
ve embriyoları sınıflara ayırır.
Kokain gibi.
"Bunlar mı? Bunlar A sınıfı embriyolar.
Bunlarsa B sınıfı embriyolar, o yüzden bilemiyorum.
Bunlar mı? Bunlar C sınıfı embriyolar.
Ya bunlar? Evet, bunlar D sınıfı embriyolar.
Evet, bunlar günün birinde Kongre Binası'nı basacak. Yani...
Bunu istemiyoruz."
Sonra da...
Sonra da oyuncu seçer gibi çocuklarını seçiyorsun.
Keşif raporları ve analizlere dayanarak. Bir şey bildiğin yok, veri izdüşümü bu.
12'nci turda tüm zorlukların üstesinden gelip
tüm zamanların en iyisi olacak bir Tom Brady'yi elden çıkarmadığını umuyorsun
çünkü insan ruhunu ölçemiyoruz.
Hepimiz iyi insanlar olduğumuzu düşünmek isteriz
ama hepimiz A sınıfı embriyo seçeriz, tamam mı?
Seçme şansı verilse burada kimse A sınıfı embriyoyu seçmemezlik etmez.
Kendiniz B sınıfı embriyo olsanız bile.
Yine de A sınıfı embriyoları seçerdiniz.
"Nasıl olduğunu biliyorum" derdiniz de ondan.
"Çocuklarımı bu B sınıfı varoluşa maruz bırakmam,
avuçları terli ve siyatikli hem de.
A sınıfı olandan ver. Elinden gelenin en iyisini yap.
Çocuğuma karşı koyma şansı ver."
Bu beni gelecek hakkında düşünmeye itti çünkü ben hiç çocuk istemedim.
Çocuğum olacağını hiç düşünmedim.
Hayatım boyunca yapmak istediğim tek şey buydu.
Amerika'da stand-up komedisi.
Dünyanın en iyi şeyi.
Şuna bakın. En iyisi.
Tezahürat ediyorsunuz çünkü çocuktan daha iyi olduğunu biliyorsunuz
Çok daha eğlenceli ve kârlı.
Blastokistler artık gerçek. Sekiz tanesi bulutta beni bekliyor.
%33 başarı şansıyla A sınıfı embriyo implantasyonu.
Galiba bu durumda Alabama'da bir seri katil oluyorum.
Ama beni geleceği düşünmeye itti. Nasıl bir baba olacağım?
Kendi anne babam gibi bir ebeveyn mi olacağım,
yoksa onlardan daha mı iyi olacağım?
Duygusal açıdan daha destekleyici ya da artık ne bok olmak gerekiyorsa.
Düşününce kendi anne babam kadar kötü olacağımı anladım.
Hissedebiliyorum. İçimde hissedebiliyorum.
İçimdeki Çinli'yi hissedebiliyorum.
Büyük beklentileri ve bahanelere karşı tahammülsüzlüğü hissetmek mümkün.
Burada. Tam burada. Varsayılan uygulamalar gibi.
Hesap makinesi uygulaması silinmez. "X" işareti yoktur.
Uygulamayı sallayınca "X" çıkmaz.
Ana ekrandan kaldırabilirsin ama işletim sisteminde gömülü kalır.
İşletim sisteminde Çinli'yi hissedebiliyorum.
Blastokistim gerçek olsa, bu gerçekliğe giriverse
ve gelmiş geçmiş en şirin blastokist olsa
"Öf be, şu blastokiste bak" desem,
"Şuna bakın, ne kadar da güzel bir blastokist.
Seni çok seviyorum blastokist. Düşündüğümden de çok seviyorum."
Blastokist de sana sarılıyor,
"Ben de seni seviyorum baba" diyor.
"Babacığım.
Büyüyünce stand-up komedyeni olmak istiyorum.
Tıpkı senin gibi."
Çinlilerin geldiğini hissediyorum.
Sığınağındaki Hitler gibi gözlüğünü çıkarıyorsun.
"Stand-up komedisi mi? Kafayı mı yedin lan sen?
Gerçek bir iş bile değil bu!
Ne olacak sanıyorsun?
Amerika'yı dolaşıp akıl sağlığını sikine bile takmayan yabancılara
şakalar mı yapacaksın?
Bir şekilde zorlukları aşmayı başarsan
ve yarı profesyonel seviyeye ulaşıp stand-up komedyeni olsan bile
benden daha komik olma ihtimalin var mı sence?
Baban bazı piyasa yerlerinde ufak salonlar dolduruyor!
IMDb sayfamı gördün mü?
Her yerdeyim! Kariyerini mahvederim!
Osoto gari!
Annenle A sınıfı blastokist yapacağız diye servet harcadık.
Gidip B sınıfı komedyen ol diye mi?
Hiçbir işini izlemeyeceğim.
Hukuk okusan ya?"
Babam bana böyle demişti.
2024 yılında heteroseksüel erkeklerin
internette samimi olarak kişisel gelişim araştırması yapması bence cidden zor.
Beş hafta sonra illa başkente baskın düzenliyorlar.
Şu aralar YouTube'un erkeklere yönelik kişisel gelişim algoritması
heteroseksüel erkeklere karşı hiç nazik değil.
Dünyanın en büyük sorunu bu demiyorum.
Elbette.
Ama sorun yani, tamam mı?
Çünkü biz erkekler, kendimizi geliştirmeye genetik olarak meyilliyiz.
Her gün daha iyi insanlar olmaya çalışıyoruz.
Kadınlar inansa da inanmasa da.
Belli bir yaşa geldiğimizde diyelim.
Genellikle daha öncesinde ölüyoruz.
İntihar ya da çevresel faktörler yüzünden.
BMX sporu, beslenme seçimleri...
Ama erkek olarak yeterince uzun yaşayınca
aniden kendi içini gözlemlemeye başladığın bir yaşa geliyorsun.
Dış kaynaklardan rehberlik aramaya başlıyorsun.
Saatlere falan bakıyorsun.
Bu odadaki her erkek bakmıştır ya da bir noktada bakacaktır.
Hepimiz o yoldan geçtik. Bunu hepimiz yaptık.
Hepimiz hayatımızın bir noktasında aynaya baktık
ve dedik ki
"Şu tipe bak.
Bu ezikten nefret ediyorum.
Şu eziğin tipine bak. Sikerler, bu tipten nefret ediyorum.
Daha iyi bir insan olmalıyım.
Önce bir forma gireyim.
Sağlığımı düzelteyim.
Yolculuğum için mantıklı bir başlangıç noktası gibi.
Kontrol edebileceğim şeyleri kontrol edeyim."
Erkek olarak ne yapacaksın? YouTube'a gireceksin.
Ağırlık kaldırmayı aratıyorsun.
Değil mi? "Enter"a basıyorsun. İlk videoya tıklıyorsun.
Adamın biri ağırlık çalışıyor.
Omurganı kırma diye karnını nasıl kilitleyeceğini öğretiyor.
İki gün bunu yapıyorsun.
Kendini bayağı iyi hissediyorsun.
Değil mi? Sonra üçüncü gün
aynı YouTube kanalı yeni video bildirimi yolluyor.
"Ağırlıkçı adamın yeni videosu düşmüş" diyorsun.
"Yeni videosunda ne yapıyor olabilir?"
Videoda, ağırlıkçı adam yeni ağırlık egzersizleri yapıyor.
"Çim biçme makinesi."
Onu yapıyor. Sonra, videonun 30'uncu saniyesinde bir anda duruyor.
Çok üzgün görünüyor.
Ağırlığı bırakıyor. Doğrudan kameraya bakıyor.
Ve şöyle diyor,
"Beyler, samimi bir şey söyleyeceğim, tamam mı?
Ağırlık falan harika ama şunu bilin,
sağlıklı beden, sağlıklı zihinle başlar."
Erkekler de bunu şöyle izler,
"Evet, mantıklı.
Doğru geldi, şuramda hissettim.
Konuş be ağırlıkçı adam!
Hayatımın tüm alanları için başka ne tavsiyen var?
İlişkilerim ve maddi yatırımlarım da dâhil olmak üzere.
Lütfen bana yol göster ağırlık sallayan adam."
Otomatik olarak sıradaki videosunu izliyorsun.
Sonra bir sonrakini.
Şimdi de YouTube algoritması bir video öneriyor.
Sonra bir video daha.
Bir haftaya Jordan Peterson kadınların erkekleri kontrol etmek için
makyaj yaptığını söylüyor.
Beş hafta sonra bir bakmışsın manda kostümüyle başkent baskınındasın.
Bu çok gerçekçi bir olaylar silsilesi bu arada.
Abartılı bir zaman çizelgesi değil.
Bu odadaki her erkek bir dostunu algoritmaya kurban etmiştir.
Hepimiz, YouTube'un Andrew Tate tipi erkek gelişim algoritmasında
aklını kaybetmiş birini tanıyoruz.
Aklını kaçırmış birini tanımıyorsan...
...aklını kaçıran sensin demektir.
Yavşaklarla dolu bir yankı odasındasın.
Gerçek dostların aklını kaçırdığında sana söyler.
Çok trajik.
Daha iyi insanlar olmaya çalışan onlarca adam var
ve rehberlik arıyorlar.
Ama YouTube'un şu geri bildirim algoritması döngüsü
onları en kötü hâllerine bürünmeye itiyor.
Bunun trajik bir yanı var.
Onca insan.
Tek istedikleri ağırlık kaldırmaktı.
Ayaklanma çıkarmaya çalışmıyorlardı.
Bunun anlamını bile bilmiyorlardı.
Şunu yapmaya çalışıyorlardı.
Bunu yapıyorlar. Ön kolun gövdeye oranla doğru açısını bilmeden.
90 derece miydi, 45 mi? Yoksa o başka bir egzersiz miydi?
Yoksa aynı şey mi?
Bir kez Google'da aratıyorsun, beş hafta sonra
Nancy Pelosi'nin masasına sıçıyorsun.
Amerikan polisi maaşına el koyuyor.
Yanlış bir dönüş yaptın, hayat çok hızlı ilerliyor!
Bir erkek olarak eylemlerinin sorumluluğunu alma demiyorum.
Sadece diyorum ki o YouTube algoritması heteroseksüel erkeklere çekici geliyor.
Kadınların bence anlamadığı bir şekilde erkekleri içine çekiyor.
Erkeklerin bir yerlerden rehberlik arama ihtiyacından besleniyor.
Direnmek çok zor. İnsanı içine çekiyor.
Bu yüzden Mark Zuckerberg şu anda Elon Musk'la dövüşmeye çalışıyor.
Adam kendi algoritmasına kandı.
Anlıyor musunuz? Mark Zuckerberg ineğin tekiydi.
20 yıldır verilere bakıp duruyor, değil mi ama?
Her gün asılıyor. Verilerimize bakıp bakıp asılıyor.
Parası birikiyor. Milyarlarca dolar.
Veri, asılmaca.
Para, asılmaca, veri. 20 yıl boyunca bu döngü.
O kadar çok veriye bakmış ki 20 yıl sonra, günün birinde
"Ha siktir" demiş. Tuzağa düşmüş. Şimdi Elon Musk'la dövüşmeye çalışıyor.
Adam asılmış ve kendi yüzüne boşalmış.
Kontrolden çıkmış artık.
Zuckerberg bir milyarder,
bu gerçeklikte olabilecek tüm maddi ihtiyacını karşılamış.
Kendi icadı, yine de tuzağına düşmüş.
Amerika'daki sıradan bir adam ne yapsın?
Sokakta dolanıyor, telefonundan taco arıyor.
Telefonunun içine çekilecek. Hiç şansı yok.
O herifin hiç şansı yok.
Çünkü bu odadaki iyi adamlar bile
hepimiz bıçak sırtındayız,
her an bok gibi birine dönüşebiliriz.
İyi olmakla bok gibi biri olmak arasındaki çizgi çok ince.
Size söylüyorum.
İmkânınız varsa her gün sırf o sınırda kalmak bile bir savaştır.
Bir Instagram gönderisi o sınırı iki yöne de çekebilir.
Tamam mı? Gönderiye göre değişir.
Sevimli hayvan mı paylaştın, meme mi?
Önümüzdeki altı saat boyunca şahsiyetini bu belirleyecek.
Bence toplum olarak şu ayrımı daha iyi yapmalıyız.
Sırf ufkunu açmak için
iyi niyetle sohbet etmek isteyen biriyle yaşadığımız anlaşmazlıkla
boş konuşan biri arasındaki ayrımı yapabilmemiz lazım.
Boş konuşan insanlarla çok zaman harcıyoruz
ve zor konularda içten bir şekilde zor konuşmalar yapmaya çalışan kişilerle
yeterince zaman geçirmiyoruz.
Mesela ben şu anda
boş boş konuşuyorum, tamam mı?
Tek başıma saçmalıyorum.
Hiçbir fikriniz umurumda değil. Bana hiçbirini yollamayın. Umurumda değil.
Siz bana ödeme yaptınız, ben size bir şey ödemedim, tamam mı?
Serbest piyasa kapitalizmi bu boş konuşmanın yönünü belirledi.
Beğenmeyen Adam Smith'ten hesap sorsun.
Ama aynı fikirde olmadığım biriyle sohbet etseydim,
tüm iyi niyetimle,
muhtemelen hemfikir olduğumuz konuyla sohbete başlardım.
Zor bir konu için makul bir başlangıç noktası.
Örneğin MAGA sloganı. "Amerika'yı Yeniden Yücelt."
Bir konuda haklılar. Amerika şu anda pek iyi durumda değil.
Değil mi? Çocuklarımızın matematik puanları yerlerde.
Çocuklarımızın fen bilgisi notları yerlerde.
Uluslararası ölçütlere göre bakıldığında sağlık sistemi iyi durumda değil.
Servet eşitsizliği katlanarak artıyor.
Amerika'da bir nesle verilmiş örtülü bir söz vardı.
Bazı şeyleri yaptığında,
çalışıp, okuyup iyi bir insan olduğunda bunun belli sonuçları olacaktı.
Bu sonuçları çoğu insan göremedi
çünkü karar alma pozisyonlarına yerleşen boomer nesli
değer artış vergisini düşürüyor,
böylece net değerleri her yıl artıyor.
İkinci Dünya Savaşı sonrası ABD,
doları uluslararası ticaretin varsayılan para birimi hâline getirerek
yerli imalat sanayisini ulusal güvenliğe feda etti.
Bu da Amerika'ya yabancı ülkelere ekonomik yaptırım uygulama yetkisi sundu
ama ABD dolarının değerini astronomik bir şekilde artırarak
Amerika'da herhangi bir şey üretmeyi imkânsız hâle getirdi.
Her ne kadar o zamanki mantık
sıradan imalat işlerinden uzaklaşıp üstün beceriler kazanmamız yönünde olsa da
herkes okuyacak kadar akıllı olmadığından
yerel imalatı Asya'ya ve diğer ülkelere devrederek
işçi sınıfı aileleri harcadık.
Ama yeterince okumazsan
ağzından "Hadi be Brandon!" lafı çıkıyor.
Yani haklısın
ama gerçekliğini tarif etmene yetecek kelime dağarcığın yok
çünkü yeterince okumamışsın.
Hashtag dışında bir şeyler okumak lazım. Kelimenin ardında kitap var. Devam et.
Kendi hızında ilerle ama gerekli okumayı bitirmen lazım.
Yoksa sohbet edemezsin. Hepimiz birbirimize yetişiyoruz.
MAGA'cılarla arkadaşım.
Bazıları yakın arkadaşlarım.
Evet.
Hawaii'li MAGA'cılar.
MAGA'cıların en cana yakın olanları.
Aloha MAGA'sı.
Şu an Hawaii'de aloha'yı yeniden yüceltiyorlar.
Onlarla arkadaş oldum çünkü Hawaii'deki iki sezon dizi çektim.
Doogie Kameāloha, Disney+'ta.
Hawaii'li MAGA'cılar beni evlerine kabul etti.
"Ronny, lütfen gel. Lütfen, mangal yapıyoruz.
Ohana'yla, yani aileyle tanışmanı çok isteriz. Gelirsen çok seviniriz."
Çok nazikler. Herkes misafirperverler.
"Ronny, iyi ki geldin. İstediğinden al.
Kalua domuzu var, loco mono var, sosisli var.
Baksana, al.
Silahıma dokun.
Dokunsana. Al hadi."
"Silahlara dokunmak falan istemiyorum, tamam mı?" diyorum hep.
"Ne görüp geçirdiler, daha ne görecekler bilemem
ama programımda ifade vermeye gidecek zamanım yok.
Loco moco'yu uzat."
MAGA'cı arkadaşlarım çok tutkulu insanlar.
Tutkularına bir yere kadar saygı duyuyorum.
Cidden. "Amerika'yı seviyorum. Bu ülke için canımı veririm" diyorlar.
Amerika'yı sevdiklerine ve bu ülke için canlarını vereceklerine inanıyorum.
Takdire şayan bir şey bu.
Ama kanka, ülken için canını vermeye razısın,
neden matematik öğrenmeye razı olmuyorsun?
O da ülke için olsun.
Ülken için ikisini de yap.
Ülken için ölüyorsun da mühendislik işlerini Asya'ya kaptırıyoruz.
Ölmeye gerek yok. İnsanlar önce ülkeleri için ödevlerini yapsın.
Ülken için ödevini yap sen.
Cidden, otur da işini yap, yani...
Vatanseverliğini göstermenin daha verimli bir yolu.
"Canımı veririm" enerjisini alıp ödevine aktarsan
okul birincisi olursun, inan bana.
Yani...
Sınır tanıma.
Bir sürü sorunu çözeceksin, bir sürü iş yaratıp GSYİH'i artıracaksın.
Ülken için ödevini yap.
"Ölmeyi tercih ederim!"
Ben de öyle düşünmüştüm. Öyle olacağını...
Öyle olabileceğini düşünmüştüm.
Ölmek kolay, matematik zor.
İkinci dereceden denklemler beni intihara sürüklüyor.
MAGA'cı arkadaşlarımla karşılıklı saygıdan siyaset konuşmamaya çalışıyoruz,
Eninde sonunda konu açılıyor.
Bazen yanılıyorum, bazen onlar haklılar ama bazen mesajları çok karmaşık oluyor.
Asıl meselelerinin ne olduğuna bir türlü gelemiyorum,
yüzeydeki mesaj öyle kaotik ki.
Mesela bazen "Ronny, Covid'i Çin yarattı
ama Covid gerçek değil" diyorlar.
İyi mi o zaman? İyi mi demek bu?
Ne hissedeceğimi bilemedim.
Bir eksi bir, sıfır eder. Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Matematik benzetmesi sırf sayılarda değil, kavramlarda da geçerli.
"X" her şey olabilir.
Hem neden Çin yüzünden bana bağırıyorsun? Hep Çin azarı yiyorum.
"Çin şöyle yapıyor, Çin kameralı hava balonu uçuruyor,
Çin'in Pasifik'te yapay adası var, uçak gemisi üssü olarak kullanılıyor.
Çin TikTok yapıyor. Çin neden TikTok yapıyor?"
Bilmiyorum.
Ben Çinli değilim.
Malezyalıyım.
Malezyalıyım, Çinli değil.
Üçüncü kuşak Çinli Malezyalıyım. Malezya.
Michelle Yeoh'u bildin mi? Oscar ödüllü hani. Malezya.
Evet, o Malezya.
Sama-sama. Saya anak Malezya.
Malezya, Çin değil. Malezya.
Uçağı kaybedenleriz biz.
Tamam mı?
Onu hatırlıyor musunuz?
Netflix belgeselini izlediniz mi? Gösterimden sonra önerilerde çıkıyor.
İzlediniz mi? O bizdik.
O bizdik. Uçak kaybedenler biziz.
İnsan hakları şeyi değiliz... Ne bileyim, TikTok falan...
Ne olduğunu bilmiyorum, tamam mı? Biz şeyiz...
"Nerede? Nereye gitti be?" O biziz.
MAGA'cı arkadaşlarımın hepsi vergilerden nefret ediyor.
Evrensel bir parti platformu gibi.
MAGA'nın farklı türleri var, tamam mı? MAGA light, MAGA konsantre...
Hepsini tek bayrak altında toplamak haksızlık
ama birleştirici bir parti ilkesi var, "Amerika'yı sev, vergiyi siktir et."
Anlıyorum.
Artık en yüksek dilimde olduğum için ben de vergiden nefret ediyorum.
Evet. O konuda MAGA'cıyım. Sikerler vergiyi.
Evet, sikerler vergiyi.
Söylemek iyi geldi.
Sanki kelimeler güç veriyor, değil mi? Sikerler vergiyi.
Sikerler vergiyi. İyi mi? Ben söyleyince hoşunuza mı gitti?
Yabancı söyleyince hoşunuza mı gitti? Sikerler vergiyi. Oldu mu?
Bu aksanla söyleyince hoşunuza mı gitti? Sikerler vergiyi. Oldu mu?
Enerjide bir tutarsızlık olmadı mı?
"Amerika'yı sev, ABD."
"Sikerler vergiyi."
Üç saniyeliğine siyaseti bir kenara bırak. Tamam mı? Mümkünse.
Üç saniyeliğine bu kavramı bir boşlukta düşün.
Akademik bir alıştırma olarak, tamam mı?
Bir şeyi sevdiğinde
ona para verirsin.
Değil mi? Sevgimizi göstermenin ilk yollarından biri bu.
Bireylere, kurumlara, Kickstarter'daki fikirlere,
spor takımlarına... "Evet, para vereyim" diyoruz.
Peki "Amerika'yı seviyorum" ve "Sikerler vergiyi" deyince...
Ne diyorsun? Amerika sevginden fakir kalsın mı istiyorsun?
Ülken fakir mi kalsın? Sokaklarda dilensin mi istiyorsun?
Sokak dilencisi. Ülken sokaklarda sokak dilencisi mi olsun?
Annemi seviyorum.
Bazen anneme para veriyorum.
- Annene arada sırada para ver. - Evet!
Bakın, bu kavram beyazlara ne kadar da yabancı.
Anca...
...sessizlik.
Arada annene para ver.
"Niye ki?"
Çünkü o senin annen.
Onu seviyorsun, değil mi?
O da seni seviyor. O yüzden arada sırada ona da biraz pay ayır.
Seni doğuracağım diye bir yerlerini yırtmış, ona da pay ayır.
Öylesine ver hatta. Eminim annenin hoşuna gider.
Annen kim olursa olsun, ne kadar başarılı olsa da
eminim annenin işine yarar.
Garaj yolunu onarır, altyapıya yatırım yapar. Bir şey bulur.
Bazen Amerikalılar ülkelerine ailelerine davrandıkları gibi davranıyor.
Evet.
"Annemi seviyorum. Annem için ölürüm.
Ama siktir et, kendi seçimini yapmış."
Amerika'da olmayı seviyorum.
Burayı seviyorum. Seçeneklerim vardı. Buraya geldim.
Amerika'da olmayı seviyorum çünkü bu ülke şov dünyasını her şeyin üstünde tutuyor.
Ben de şov dünyasındayım.
Tabii ki gelip burada yapacağım.
Bunu Amerika'da yapıyorum, "Başkanı da sikerler vergiyi de" diyorum.
Para akıyor...
"Başkanı sikeyim. Çok yaşlı. Başkanı sikeyim."
Para geliyor. Para gelip duruyor.
Para basıyorum.
Bunu Malezya'da yapsam,
aynı kelimelerle, aynı kıyafetle, aynı saç kesimiyle, aynı yöne baksam.
Malezya'da ne mi oluyor? Hapis.
Arbitraj oranı kontrolden çıkmış.
Aynı ürün farklı yerde... Tabii ki burada yapacağım.
Neden başka bir yerde yapayım ki? En iyisi bu.
Bence bazen insanlar burada birinci kuşak göçmen olduğumu unutuyor.
İkinci ya da daha sonraki kuşaktan Amerikalı arkadaşlarımın
aileleri göçmendi.
Aileleri hakkında öyle saygısızca konuşuyorlar ki.
Benim de göçmen olduğumu unutuyorlar.
Şöyle şeyler diyorlar, "Ailemi biliyorsun, göçmenler,
göçmenleri bilirsin, pintiler."
"Gelme, bu hafta sonu ailem geliyor. Annemle babam evde olacak.
Annemle babam göçmen. Göçmenleri biliyorsun.
Pintiler."
Bir saniyeliğine göçmenleri savunmak istiyorum, tamam mı?
Sikerler.
Evet, annem Singapur'da yaşıyor.
Göçmen değil.
Yine de aşırı pinti.
Tamam mı? Pintilik göçmenlerin olayı değil.
Genetik bir şey.
Pinti dediğin pintidir.
İnsan pinti olmayı seçmez. İçinde olan bir şeydir, seçim değildir.
Eski kuşak Çinliler pintidir çünkü eğlenmeyi bilmiyorlar.
50 yıldır eğlenmemişler.
Eğlencenin enerjisini unutmuşlar.
Asyalı eğlence hiyerarşisinde en eğlenceliden en aza doğru sıralarsak
eski kuşak Çinliler, Asyalıların en az eğlenceli olanları.
Ben söyleyebilirim, ben Çinliyim. Siz söyleyemezsiniz.
Bu bizim ayıplı kelimemiz. Ancak ben söylerim. Siz söyleyemezsiniz.
En az... Söylemeyeceksin. En az eğlenceli Asyalılar, eski kuşak Çinliler.
Şu anda tüm Asyalılar arasında en eğlenceli olanlar Koreliler, tamam mı?
Korelilerin hakkını yemeyelim.
Haklarını yemeyelim.
Günümüz Korelilerinin arka arkaya şampiyonluklarını
kabul etmek gerek.
Eğlenceleriyle, pop kültürleriyle ortalığın tozunu attırıyorlar.
Blackpink onlarda, müzik onlarda, BTS onlarda.
Var ya, BTS şu anda orduda Kim Jong-un'la savaşıyor.
BTS şu anda savunmasız bölgede şu hâlde...
Durdurulamaz bir eğlence kuvveti.
Ülkeleri ve diktatörlükleri deviriyorlar.
Parazit filmi de Korelilerin. Oscar ödüllü.
Başka Bir Hayatta var, Crash Landing on You var.
Beyazların Netflix ana sayfasına hükmediyorlar.
Ana sayfalarının Kore dizisi dolu olduğunu göreceğim aklıma gelmezdi.
Tıkanırcasına izliyorlar. Durmadan. Squid Game var.
Koreliler Squid Game'de ölürken bile eğleniyorlar,
Çinliler stand-up gösterisinde öyle eğlenmiyor.
Çinliler stand-up'ta telefonlarına bakıyor.
"Kafamı kaldırmak zorunda mıyım? Geldi mi? Altı dakika video çekeyim."
Tam flaşlı video. Bu...
Çinli olarak anı böyle yaşıyorum.
Koreliler, en eğlencelisi.
Filipinliler eğlenmeyi biliyor.
Evet, eğlenmeyi seviyorlar.
Vietnamlılar eğlenmeyi bilir. Kamboçyalılar eğlenmeyi bilir.
Hmong'lar eğlenmeyi bilir. Japonlar bile eğlenmeyi bilir.
Çekingen bir şekilde.
Dıştan bakınca soğukkanlılar.
İçleri komple anime.
Dışarıdan ruhsuz. İçeride Ay Savaşçısı'nın tanıtım müziği çalıyor.
Dışarıdan "Ohayo gozaimasu."
Japonlar o kadar eğleniyor ki bazen doğrudan işe dönüyorlar.
"Üstünü değiştirmeyecek misin? Doğrudan ofise mi? Peki."
Eski kuşak Çinliler Asyalılar arasında en az eğlencelisi.
Eski kuşak Çinlilerin hayattaki birincil amaçları
dolandırılmamak.
Tüm karar verme ağacına söz geçiren yönerge bu.
RoboCop, ilk yönerge "Dolandırılma."
"OCP yönetimini tutuklama." "Dolandırılma."
Eski kuşak Çinliler için değer önermesi diye bir şey yoktur.
Tamamen saf fiyat duyarlılığı bu.
Yani her para çıkışı dolandırıcılıktır.
"Para elimden çıktığına göre
dolandırıldım!"
O yüzden duramıyorlar.
Dışarı çıktıklarında dolandırıcı arıyorlar.
Rahat edemiyorlar. "Dolandırıcı var!"
"Şurada iki içecek zorunlu olsa, otopark var, bahşiş..." Geriliyorlar.
Bu sırada arkada Koreliler kopuyor.
Filipinliler dans ediyor... Eski kuşak Çinlilerse gergin.
Evlerinden uzaklaştıkça, X mesafesi arttıkça
ücretlerin artacağını biliyorlar, yani...
Harcamalar artacak, o yüzden gerginler.
İlerledikçe vücutları kamburlaşıyor.
"Çinli"nin Ç harfi gibi.
Arkalarından "Git hadi, git eğlen!" diye ittiriyorsun.
Eğlenmeyi reddediyorlar.
Annem beni New York'ta ziyarete geldi. Tek oğlunu ziyarete New York'a geldi.
New York öyle bir şehir ki kapıyı açar açmaz
1,50 dolar işliyor.
Kapı koluna dokununca Apple Pay'den 1,50 dolar kesiliyor.
Evrene gidiyor.
Annem New York'a geldi, kapıya yaklaştı.
Evin arka tarafından
"Gerek yok, bugün dışarı çıkmayayım" yapıyor.
Annem Asyalı nefretinden bile korkmuyor. Enflasyondan daha çok korkuyor.
Ürünlerin fiyatına inanamıyor. Onu Central Park'a götürdüm.
"Central Park'a gidelim, bedava" dedim.
"Bak, New York sonbaharda ne güzel. Şuna baksana."
"Sosisli sandviç neden beş dolar?" diyor. Yani, anne...
"Fiyatı doğru. Dolandırılmıyorsun.
Bu ürün için ödenen miktar o.
50 yıldır evden çıkmadın. O rakam doğru, seni dolandıran yok.
2010 yılında boomer'lar
riskli ipotek kredisi peşinde ekonomiyi mahvettiğinden beri
fiyatlar böyle oldu, tamam mı?"
Hatta sen kendini kandırıyorsun. Kendini dolandırdın.
"Kendini oyuna getirdin." DJ Khaled.
Annem Hawaii'ye ziyarete geldi. Hawaii'ye ilk gelişi.
Hawaii'yi, buranın yerlilerini tanıyorsanız
dünyanın en dolandırıcı olmayan kültürü olduğunu bilirsiniz.
Daha cömert bir toplum olamaz.
Hawaii Adaları'nda verdiğinden çok daha fazlasını alıyorsun.
Annem geliyor, uçaktan inip otele varıyor.
Onu "Aloha, hoş geldiniz" diye karşılıyorlar.
Ona lei takıyorlar, çiçek kolyesi.
Kolyeyi geçirecekler, annem böyle yapıyor.
"Buna para vermem."
"Böyle yapılmaz anne!" diyorum.
"Seni bir şey al diye kandırmaya çalışmıyorlar.
Seni ülkelerinde ağırlamaya çalışıyorlar.
Sırf dokundun diye bir şey satmaya çalışmıyorlar.
Burası Tayland değil, tamam mı? Tak şunu...
Tak şu lei'yi. Beni Hawaiililerin önünde utandırıyorsun."
Mahalo.
Gerçek hayatta dolandırılmaktan en çok korkan bu eski kuşak Çinliler
internette ilk dolandırılanlar oluyor.
Tüm hayatlarını korku içinde yaşayan bir halka göre aşırı saflar.
Bu eski kuşağın internetle başa çıkacak antikorları yok.
İnternette ne yaptıklarından bihaberler.
Eski kuşağın internete bağlanmasını izliyorum da,
mutfakta tek başına dolanan bebekleri izlemek gibi bir şey.
Mutfak tezgâhında kurabiye arıyorlar.
Elleriyle körü körüne mutfak tezgâhını yokluyorlar.
Bıçakları indiriyorlar. Mutfak bıçakları doğrudan gözlerine geliyor,
kafataslarının yumuşak kısmına falan.
Mutfağa giriyor, kapağını açıp fırını çalıştırıyor,
kafalarını sokuyorlar.
"Burada torunlarımın fotoğrafı var mıymış?"
"Bu bağlantıya tıklasam bir şey olur mu?"
Mümkün olan her türden basit internet dolandırıcılığına kanıyorlar.
Bu eski kuşağın internet dolandırıcılığına rastlaması
pandaların tepe aşağı yuvarlanması gibi.
Her gün kafa aşağı dolandırıcılığa dalıyorlar.
Aşk dolandırıcılığı. "Ne istedin? 20 hediye kartı mı?
Evet, telefonumdaki antivirüs için makul bir ödeme yöntemi."
"Millet, şu bağlantıya bakın.
'Doktorunuzun bilmenizi istemediği numara.'
Tamam, buna tıklayayım.
Doktorumun beni dolandırdığını biliyordum!
Bilmemi istemediği bir numaraymış!
Tek tıkla tıp diplomanı geçersiz kılacağım!
Aldatmaca olan bu değil, doktorum. Hele bir..."
Gerzek internet bilginleri.
Bir şifreyi bile hatırlayamıyor
ama nasıl oluyorsa bir yanlış bilgiyi viral hâle getirebiliyor.
Rus siber ordusu gibi,
WhatsApp aile grubu sohbetlerinde yanlış bilgiyi tüm dünyaya yayıyor.
Her yere. "Millet, şu makaleye bakın, gerçek mi bu?"
"Şuna bakın, gerçek mi?" Gerçekliğini böyle teyit ediyor, yayarak!
"Şuna bakın, gerçek mi? Herkes fikrini söylesin.
Ağzına saç kurutma makinesi sokmak COVID'i öldürür demiyorum.
Tamam mı? Ne yani, artık soru da mı soramıyoruz?
Makaleye bak, cnn-n-n-n.ru sitesinde yayınlanmış.
Çabuk, amcana yolla...
Bütün aile ağacına gönder. Bunu herkes görmeli."
İnternette gördükleri her şeye inanan bu boomer'lardan daha aptal
ve yalan haberlere bu kadar kolay kanan başka bir kuşak var mıdır?
Şu makul görüşü anlıyorum,
her insan nesli, bir öncekinden doğal olarak daha zeki olacak
çünkü üstel teknoloji büyüme eğrisi bu şekilde.
Ama insanlık tarihindeki en büyük uçurum bu olmalı!
Bilgi asimetrisi şu anda kontrolden çıkmış durumda.
Şu anda Honolulu'da bazı insanlar
elektronik sigaralarıyla Tesla Cybertruck'larında otomatik sürüşte
ve telefonlarının yapay zekâsı kripto para ticareti yapıyor.
O sırada boomer'lar sağ tıklayamıyor.
Sağ tıklayamıyorlar.
"Tek tuş var, tek tuşla nasıl sağ tıklayacaksın?"
Korkutucu. Artık ne gerçek bilmiyorlar.
"Ronny, şu fotoğrafa bak. Organik reyonunda kocaayak görülmüş.
Kocaayak gerçek olmuş!
Bak, organik kombucha alırken fotoğrafı var.
Nasıl bir teknoloji sahte fotoğraf yapar ki?"
"Anne, gerçek değil o" diyorum, "Millete yollama. Sahte."
"Nereden biliyorsun?"
Bir de hep kızıyorlar.
"Gerçek olmadığını nereden biliyorsun? Nereden bildin?"
Çünkü yazı tüpü bir tuhaf ve resmin çözünürlüğü kötü
ve ışıklandırma mantıksız duruyor.
Hem makale için standart boyut bu değil.
Bu bilgiyi Malcolm Gladwell kitabı gibi kafana yükleyemem.
İnternette öyle saçmalıklar gördüm ki beynim anında filtreliyor.
Bu beceriye asla sahip olmayacaksın. İnternete girme işte!
Bu dünya artık sana göre değil! Karar vermeyi bırak!
Yine de büyüklerinize saygı gösterin.
Bu Konfüçyüsçü bir değerdir.
Annenize biraz para verseniz belki bu kadar dolandırılmaz.
Öyle işte.
Bu ikisi arasındaki bağlantıyı düşünün.
İnsanlar "Neden para için anneni malzeme ediyorsun?" diyor.
"Babanı da malzeme etsene."
Peki...
Babamdan bahsetmiyorum çünkü babamın şov dünyasına dair bağlamı yok.
Biz Malezya'da büyüdük.
Babamın ailesi Malezya'da kauçuk çıkarıyor.
Halalarım ve amcalarım hâlâ Malezya'da kauçuk çıkarıyor.
Gösteri dünyası bağlamları yok.
Akıllılar ama bu dünyayı bilmiyorlar.
Babam, ailesinde üniversite eğitimi alan ilk kişiymiş.
Southern New Hampshire Üniversitesi'yle birleşen Manchester College'a gitmiş.
Orada ekonomi yüksek lisansı yapmış. Kendini adamış. Zeki adam.
İyi bir göçmenmiş.
Amerika'ya, New Hampshire'a eğitimi için gelmiş
ve mezun olunca Malezya'ya dönmüş.
Kimsenin işini elinden almamış, gitmiş.
Babamın vizyonu, benim göremediklerimi ona göstermiş.
Düşünce ve konuşma şekli yüzünden önünde bir engel olduğunu biliyormuş
ve Malezya'ya geri dönmüş.
Haklıymış da! Kendisi için. Geri dönmüş. Onun için doğru seçim buymuş.
Başarılı bir şirket yöneticisi olmuş.
Johor Bahru'da, Malezya'da bir çiftlikte emekli oldu.
Çiftçiliği seviyordu, emekli olup çiftliğe çekilecek kadar seviyordu
ama şov dünyasını hiç bilmezdi, o yüzden ne yaptığımı da anlamazdı.
Godzilla ve Kong'da ne yaptığımı anlamadığı gibi.
"Neden şuraya koşmadın?" falan diyordu.
"Baba, düzenleme işi bende değil ki.
Ben Honolulu Çin mahallesinde üç numaralı esnafım.
Devasa bir kertenkeleyle devasa bir gorilin efsanevi kapışması bu.
Ben ikinci sahneyi bağlıyorum, nasıl olacağı konusunda söz hakkım yok."
Yani ne yaptığımı anlatmayı bıraktım.
Anlamaz diye düşündüm, o da sormayı bıraktı.
The Daily Show'a başladığımı da söylemedim.
Başarılarımı tüm ebeveynler gibi öğrendi,
yerel bir gazeteden.
Yerel gazetede The Daily Show'da işe başladığımı yazmışlar.
Hemen beni aradı ve dedi ki
"Ronny, The Everyday Show'a başladığını duydum."
"Hayır, The Daily Show" dedim, "İki yıl oldu baba."
"Peki. The Daily Show ne?" dedi.
"Gece yayınlanan bir Amerikan tolkşovu işte" dedim,
"Günümüz Amerikan hicvini icat edenler."
Ve...
Babam da "İyiymiş, sen mi sunuyorsun?" diye sordu.
"Yok, ben muhabirim" dedim. "Muhabir ne?" dedi.
"Muhabir, komedi bölümlerinde sunucuya yardım eden kişi" dedim.
"Tamam, peki" dedi.
"Mei! Yan elemanmış!"
Yani evet, bağlamı yoktu. Bir galibiyet, bir dönüm noktası bekliyordu.
Anlatmayı bıraktım, o da bana sormayı bıraktı.
Zaten buna ihtiyacım yoktu. Bu şekilde iyiydik.
İş değil, başka şeyler konuşurduk. Kavga etmezdik. Aramız iyiydi.
2018'de aniden vefat etti, Noel arifesinde öldü.
Çiftliğinde öldü. Belirtisiz, sebepsiz.
Bir gün gitti. Öyle aniden gitti ki gidip mülkünü idare etmemiz gerekti.
Bu talihsizliği yaşamış olan varsa bilir,
birinin mal varlığıyla ilgilenmek zorundaysanız
kişi öyle aniden gitmiştir ki başkası devreye girip
idari boşlukları doldurmak zorunda kalmıştır.
Karım, kız kardeşim ve kayınbiraderimle Johor Bahru'ya döndük.
Mülkünün işleyişini anlamaya çalışırken laptopuna zorla girmem gerekti.
Hangi bankaları kullandığını anlamak için.
Laptopu bıraktığı gibi mutfak masasındaydı.
Açtım, şifre varmış.
Adamı iyi tanıyorum,
"Şifre en sevdiği evladının doğum tarihidir" dedim.
Böylece...
Kız kardeşimin doğum tarihini yazdım ve tuttu.
Tuttu. Kız kardeşimin doğum tarihiymiş.
Olması gerektiği gibi. Avustralya'da anestezi uzmanı o.
Benden çok daha saygın biri, iyi insanlar gibi hayat kurtarıyor.
Topluma katkıda bulunuyor, bu pislik gibi değil yani.
Her altı haftada bir iki sene önce söylediğim bir şey yüzünden başıma belada.
Yani o olmalı, gözde evlat o olmalı.
Bilgisayarına giriyorum, tarayıcıyı açıyorum.
Tarama geçmişine bakıyorum.
Daha başından "Lütfen babamın pornolarını bulmayayım" deyip duruyorum.
"Lütfen babamın hangi pozisyonları sevdiğini öğrenmeyeyim.
Misyoner bile olsa bunu kaldıramam. Bu laptopu yakmak zorunda kalırım."
Çinliler olarak yaktığımız şeyler atalarımıza ulaşıyor.
sonra dedem görecek ve...
Bunu da istemem. Bana bir şey olmaz da onlar için bir tuhaf olur.
Böyle de düşünceliyim.
Tarayıcıyı açtım, arama geçmişine baktım.
Bravo baba, porno yok.
Ne temiz adammış. Porno yok. İnternete günde iki kez giriyormuş.
Saat gibi. Sabah altı ve akşam altı. Gerçek bir çiftçi gibi.
İnternete her girdiğinde sadece iki siteye giriyormuş.
Girdiği ilk site, yerel gazetenin internet sitesi.
Günde iki kez girdiği, her gün girdiği siteyse
benim Twitter sayfammış.
Günde iki kez Twitter sayfamı yeniliyormuş.
Sırf ne yaptığımı görmek için
Ben de "Honolulu, Hawaii, bu hafta beş gösterim kapalı gişe yaptı.
Burada neden bu kadar evsiz var?" gibi şeyler paylaşıyorum.
Ve...
Bunları okuyup "Ronny iyi durumda" diyordu herhâlde,
"Hawaii'de, kapalı gişe yapmış,
galiba Hawaii'de çok evsiz var."
Böyle sessizce bana ayak uyduruyormuş.
Bana hiç söylemedi, ben de hiç bilmedim, hiç konuşmadık.
Güzel bir duyguydu.
Ne yazık ki, anladığım kadarıyla
babamın okuduğu son tweet'im şuymuş.
TWITTER'DAYSAN VE BOOMER'SAN EZİK OLDUĞUN BELLİ.
Anladığım kadarıyla,
incelemelerime göre,
tarayıcının zaman bilgilerine bakılırsa
babamın okuduğu son tweet'im
ve muhtemelen okuduğu son şey,
hem de çiftliğinde ölmeden önce,
Twitter'daki şu paylaşımımmış,
"Twitter'daysan ve boomer'san ezik olduğun belli."
Bu tabii ki onu hedef almıyordu.
Twitter'ı olduğunu bile bilmiyordum.
Twitter'ın ne olduğunu bildiğini bile bilmiyordum.
Ama ifademin arkasındayım.
Gösteriyi tuhaf bir şekilde bitirdiğimi biliyorum ama...
Teselli olacaksa, öldüğünde telefonu böyleymiş.
Hem duvar kâğıdı hem ekran koruyucusuymuş.
Bilmiyordum bile. Karımla Hawaii'den bir fotoğrafımız bu.
Boynumda iki lei var.
Annem birini fırlattığı için ben takmıştım.
Bunun ekran koruyucusu ve duvar kâğıdı olduğunu bilmiyordum.
Ve...
Beni en son böyle gördüğünü düşünmek hoşuma gidiyor.
Gittiğinde beni böyle hatırlıyormuş.
Ayrıca kız kardeşime şunu söylemek istiyorum,
ben kazandım!
Ben kazandım! Ben!
Ben kazandım.
Harikaydınız. Geldiğin için teşekkürler Honolulu.
BİLETLER TÜKENDİ 7-8 EYLÜL 2024
LOVE TO HATE IT TURNESİ
Alt yazı çevirisi: Ezgi Acar fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!