Hayır, stresli değilim.
Koşmak zorunda kaldım. Gideceğim...
İyi misin? İyi olmanı istiyorum.
Merhaba? Armand?
İşte buradasın.
Seni seviyorum.
Beni seviyor musun?
Armand?
-Merhaba. -Merhaba.
-Başlayalım mı? -Şimdi mi?
-Buradaki gürültüye dayanamıyorum. -Tamam, sadece...
Bozuk yangın alarmı olan bir ilkokul.
-Herkesi eve göndermeliyim. -Bu iyi değil.
Yani, yine Armand.
-Elisabeth'i aradın mı? -Konuşacak vakti yoktu.
Ona mesajla söylemek istemedim. Ama bir gülümseme ile zamanı onayladım.
-Bir gülümseme mi? -Evet.
Onun endişelenmesini istemedim. Sadece "tamam" diye cevap verdi.
-Bu muydu...? -Ya Sarah ve Anders?
Dün onlarla konuştum. Ama bence söylediklerini doğrulamak zor.
Çocuklar, gerçekten çok fazla bir şey söylemediler.
Yani, bence sadece nasıl geliştiğini görmeliyiz.
-Tamam mı? -Gerekirse, devreye girip sana yardım ederiz.
-Anladım. Yani bunu kendi başıma mı halledeceğim? -Bunu büyütmek için bir sebep yok.
Elisabeth bir kamu figürü. Çok şey yaşadı.
-Bu yüzden dikkatli olmalıyız diye düşünüyorum. -Çocuklar için de.
Evet, tabii ki.
-Ayık ve gerçekçi kalmaya çalışacağım. -Ayık olmak iyidir.
Sanırım anladım.
Sadece bir sorum daha var. Bu durumlarda prosedür nedir?
Eğer böyle bir şey olduysa.
Yani, şöyle söyleyeyim, orada...
Yani, prosedürlerimiz var. Değil mi, Ajsa?
Ne olduğuna dair hemfikir olmalıyız. Bu ilk adımdır.
Bu ciddi olabilir... Ciddi olabilir, ama aynı zamanda tamamen masum da olabilir.
Ama... Aman Tanrım. Kahretsin.
Genel olarak...
Genel olarak her iki taraf için de anlayış göstermek önemlidir.
Evet, anlıyorum. Ama bir prosedür yok mu?
Evet. Aman Tanrım. Her yere damlıyor.
-Belki gidip onu silmelisin? -Sanırım yapmalıyım. Affedersiniz.
Doğru, o...
-Son zamanlarda çok kanıyor. -Evet.
Sanırım kendi prosedürümü oluşturmalıyım.
Evet.
Ve Sunna?
Seçtiğin kelimelere dikkat et.
-Diplomatik ol. Dediğin gibi, sakin. -Tabii.
Ve Sunna...
Okulu temsil ediyorsun. Fikirlerini kendine sakla.
-Evet, tabii ki. -Bir şey daha.
-Bu bizimle ve ilgili kişiler arasında. -Tabii ki.
Ve bir şey daha.
Eğer bu geçerse, geçer.
Evet.
Bu gayet iyi sonuçlanacak.
Harika bir duruşun var.
Teşekkür ederim.
Tamam, hadi bu sıcak ortamdan çıkalım.
Merhaba.
Merhaba. Kısa sürede geldiğiniz için teşekkür ederim.
-Ne oldu? -Sana anlatacağım.
Ama Jon'un ebeveynlerinin buraya gelmesini bekleyelim.
-Jon'un ebeveynleri mi? Neden? -Telefonda söylediğim gibi...
Telefonda hiçbir şey söylemedin. Sarah ve Anders için bu kadar ciddi mi...
Anlıyorum, ama onları beklemeliyiz. Bu arada oturun.
Ceketini çıkar.
Sunna, bir toplantı çağırıyorsun. Ne hakkında olduğunu söylemiyorsun.
Size her şeyi yakında anlatacağım, ama şimdi Jon'un ebeveynlerini beklemeliyiz.
Üzgünüm, farkındayım ki birçok sorunuz olmalı.
Bu arada lütfen oturun. Ceketini çıkar.
Ciddi bir şey değil.
Tamam.
-Ciddi bir şey değil mi? -Hayır.
Hayır.
Pekala.
-Ceketini çıkarmak ister misin? -Evet.
Bugün hava bir garip.
Hm? Evet.
Tamam, muhtemelen onlar.
Burada tek sen misin?
Evet, başlangıçta en iyisi olacağını düşündük.
Tamam.
Merhaba. Eminim her şey yolunda olacak, Sarah.
-Üzgünüm. Merhaba, Elisabeth. -Merhaba, Sarah.
-Ne oluyor? -Aman. Affedersiniz.
Sarah?
Sunna'nın ne söyleyeceğini dinleyelim.
Tamam. Öncelikle geldiğiniz için teşekkür etmek istiyorum.
böylesine kısa bir sürede.
Yaz tatili yaklaştığı için müsait olan tek gün buydu.
Bence başlamadan önce hedefimizin ne olduğunu tanımlamalıyız.
Doğru.
Muhtemelen son zamanlarda yangın alarmımızla ilgili sorunlar yaşadığımızı belirtmeliyim.
Bazı odalarda aniden çalıyor.
Ama en kısa sürede düzeltecekler.
-Dışarı çıkmamız gerekmiyor mu? -Hayır, sadece bir aksaklık.
Yarın düzeltilmiş olacak.
Tamam, peki.
Her durumda umarım bir tür...
İleriye dönük bir anlaşmaya varabiliriz ve bu odadan
açık bir zihinle ayrılabiliriz.
Yani... Temizlikçimiz Jon'u bulduğunda başladı
erkekler odasında ağlıyordu. Ağlıyordu,
ve yüzünde küçük bir çizik vardı.
İlk başta ne olduğunu söylemek istemedi, sadece
bunu yapanın Armand olduğunu söyledi.
Jon sizinle konuştu, Sarah ve Anders.
Bize geldiler ve bunu ciddi bir durum olarak ele almamızı istediler.
Bir sapma, olası bir sapma. Yani...
Onların görüşüne göre, ve tabii ki biz bunu ciddiye alıyoruz, bir
cinsel sapma vakası.
Çocuklar arasında olduğu bilinir.
Ama bunun hakkında bir araya gelip konuşmamızın iyi bir fikir olduğunu düşünüyoruz.
Bu kulağa sert gelebilir, anlıyorum, ve bunu kategorize ederken dikkatli olmalıyız.
Ama okul bunu rahatsız edici bir davranış olarak görüyor.
Bu yüzden bunun hakkında konuşmak için toplandık.
Detaylara girmeden...
Aslında ne oldu?
Ona söyle.
Doğru.
"Armand ve Jon okul bahçesinde oynuyorlardı.”
"Jon, Petter ile oynamak istedi. Bu, Armand'ı üzdü."
"Jon'a erkekler tuvaletinde gösterecek bir şeyi olduğunu söyledi, ama orada"
"Armand'ın Jon'a gösterecek bir şeyi yoktu."
"Jon, Petter ile oynamayı tercih ettiğini söyledi. Birlikte oynamak için anlaşmışlardı.”
"Jon gitmeye çalıştı, ama Armand, daha güçlü olan, gitmesine izin vermedi."
"Jon yardım için bağırdı. Armand onu yere yatırdı, elledi ve vurdu."
"Jon sessiz kalmazsa, onu alacağını söyledi"
"anüsten."
"Armand iddiaya göre Jon'a vücut açıklıklarına bakmasını sağladı."
"Sonra Armand gitti. Bir çalışan Jon'u erkekler tuvaletinde ağlarken buldu"
"yüzünde bir çizik ve pantolonu çıkmış halde."
"Bu şekilde haberdar olduk"
"bu olaydan."
Öncelikle şunu söylemeliyim ki bu duyulması kolay bir şey değil.
Ve açıkça anlıyorum ki bu Jon'dan duymak
kolay olmamış olabilir.
Ama, bunu söylemek zorundayım,
Bence okul bizimle görüşmeden önce beni bilgilendirmeliydi.
O zaman Armand ile düzgün bir konuşma yapabilir
ve hikayenin onun tarafını dinleyebilirdim,
böylece tüm gerçekleri net bir şekilde önümüzde görebilirdik.
En çılgın hayal gücümde bile, anlayamıyorum
böyle bir şeyi yapabileceğini.
Yani, bu fikri nereden almış olabilir ki?
Peki, söylediklerinizi duyuyorum,
ve kendimi savunmak ya da daha doğrusu okul adına,
bunu yüz yüze sunmanın en iyisi olacağını düşündük
tüm ilgili kişilerle çünkü bu çok ciddi bir,
ya da daha doğrusu... Bu bir olay, rahatsız edici bir olay.
Oldukça ciddi olduğunu söyleyebilirim.
Evet, ama...
Doğrulamak zor oldu.
Bu yüzden kimseyi bir şeyle suçlamak yerine diyalog kurmayı arzuluyoruz.
Bir araya gelip birlikte konuşabileceğimizi önerdik.
-Sadece adil olacağını düşündük. -Doğru.
Ama...
Yani, bununla ilgili hiçbir şey yok mu
bu size biraz garip gelmiyor mu?
Bunu basitçe bir gerçek olarak mı kabul ediyoruz, altı yaşındaki bir çocuğun bir sınıf arkadaşına saldırdığı?
Yani, nasıl oldu da...
Jon sana bunu nasıl anlattı?
Hangi kelimeleri kullandı? Anlattığın şekliyle,
altı yaşındaki bir çocuğun bu kelime dağarcığı yoktur; "anal", "oral", "siktir"?
Kızlar ve erkekler arasındaki farkı zar zor biliyor.
"Siktir" birçok altı yaşındaki çocuğun bildiği bir kelime.
Dinle, Jon eve geldi.
Korkmuştu. Midesi bulanıyordu.
-Vücudunun her yerinde morluklar vardı... -Morluklar da mı?
Bu benim için yeni bir şey.
-Sen de görmedin mi, Anders? -Evet.
Sanırım vardı, evet.
Tamam, Armand'ı arıyorum.
Pekala, bence ona bir an vermeliyiz.
İşte.
Armand değildi.
-Şaka mı yapıyorsun? -Hayır.
Armand, bunu yapmadığını söyledi. Jon yalan söylüyor.
Jon'u yalan söylemekle suçlamamalıyız bence.
Neden? Armand, Jon'un yalan söylediğini söylüyor. Armand ile konuşmadın.
Onlar konuştular, Elisabeth.
Dinle, Jon'u çok seviyorum.
Ve o çok nazik,
meraklı
ve yaratıcı bir çocuk.
Ve evet...
Belki biraz kafası karışık.
Ve Armand olduğundan tamamen emin misin?
Evet. Gerçekten, Sunna.
Evet, eminiz. %100 eminiz.
Neden biliyor musun? Çünkü Jon bize söyledi, sana ve meslektaşına.
-Ve çünkü ona inanıyorsun. -Bu konuda asla yalan söylemezdi.
Bence okulun bunu ciddiye almaması utanç verici.
Armand kolay bir çocuk değil.
Bir şey daha: Jon, seni ziyaret ettiğinde,
çıplak dolaştığını ve onu sürekli kucakladığını söylüyor.
-Ne? Bu nereden çıktı? -Burada gerçeklere bağlı kalmaya çalışalım.
Oğlumuz potansiyel olarak travma ve yaralanmaya maruz kalmış olabilir...
Ama hiçbir şey bilmiyoruz. Bir çocuğun ifadelerini kullanıyorsunuz
kabul edilemez iddialarda bulunmak için. Hiçbir şey bilmiyoruz!
Bir çocuğun ifadesi, bir yetişkini yirmi yıl hapse atmak için yeterlidir.
Kanıtlamak zor. Sürekli yeni iddialar sunuyorsunuz.
Bunu nasıl ilişkilendirebiliriz? Saçmalık. Çıplaklıktan bahsediyorsunuz.
-Bu bizi hiçbir yere götürmüyor. -Tam bir saçmalık.
-Sanki çıplak dolaşıyorum? -Bence biz... Elisabeth?
Bence şimdi sakinleşmek için kısa bir ara vermeliyiz. Ben...
Size hatırlatmalıyım ki bu, çözmemiz gereken bir mesele
Armand ve Jon'un iyiliği için, ikisi için de.
Elisabeth?
Bilmiyorum.
Diğerleri nerede? Müdür, okul hemşiresi, müfettiş?
Sorun değil. Bunu abartmayalım.
Yani...
Beş dakika ara verelim.
Sunna? Sunna, bir saniye...
Bir an bekle.
Okuldan bunu ciddiye almalarını istemeliyim.
Ama alıyoruz, Sarah. Gerçekten. Söz veriyorum.
Elisabeth'in bunu kavrayabildiği gibi görünmüyor.
Şu anki duruma göre ona karşı düşünceli olmamız gerektiğini anlıyorum.
Ama orada oturup olanları inkar etmesine izin vermek doğru gelmiyor.
Belki oda farklı şekilde düzenlenebilirdi ya da başka biri yapabilirdi
bu durumun ne kadar ciddi olduğunu vurgulamak için orada bulunabilirdi.
-Evet, uh... -Doğru.
Evet.
-Nasıl gidiyor? -Şey, o...
Pek iyi gitmiyor.
Hayır mı?
Şey, zor. Ama ilerleme kaydediyoruz, sanırım.
Evet.
-Sunna ile yalnız kalabilir miyim? -Tabii ki.
Ama ona söylediğimi tekrar etmeliyim. Umarım okul bunu ciddiye alır.
Evet, doğal olarak.
Hey, her şey yoluna girecek. Onlar aynı fikirde değiller.
Elisabeth olanları anlamakta zorlanıyor, ama bu anlaşılabilir bir durum.
O hassas. Sarah ve Anders daha az açık sözlü...
-Sus! -Konuşmaları, birbirlerini dinlemeleri gerekiyor.
Oraya varacağız. Bunu halledebileceğimden eminim.
Eğer şimdi gelirseniz durum tırmanacak. Tabii ki bir gerginlik var.
Ama ben hallettim.
Bence şimdi size katılmalıyız.
Tamam.
Merhaba.
Daha fazla insan, öyle mi?
-Sandalyeler taşınmış. Neden? -Biraz daha yakın oturabilelim diye.
-İyi fikir. -Lütfen oturun, Elisabeth.
Evet, şimdi oturacağım.
İşte.
Şimdi buradayız. Hepimiz.
Öncelikle okul adına Ajsa ve benim
başından beri burada olmadığımız için özür dilemeliyim.
Sunna en iyi genç öğretmenlerimizden biri, ve ona tam güvenimiz var.
Ve biz...
Ama şimdi hepimiz burada olduğumuza göre, hepimiz katkıda bulunabiliriz.
Evet? Anlaştık mı?
Bakalım...
Tamam, konuya gelelim.
Okul, Armand ile daha önce birkaç kez konuşmak zorunda kaldı çünkü
diğer öğrencilerle bazı dikkatsiz etkileşimlerde bulundu.
Ama hiçbir şey sorun yaratacak kadar ciddi değildi.
Belki de bunu geriye dönüp baktığımızda görebilmeliydik.
Ama bu olaylar bu kadar ciddi değildi.
Ama bu...? Anlamıyorum.
Bu iddia önceki olaylara mı dayanıyor?
Hayır, bu iddia veya olay, umarım Sunna'nın size anlattığı şeylere dayanıyor.
-Evet, bildiğim her şeyi anlattım. -Size söylemenin en iyi yol olacağını düşündüm.
Armand olup olmadığı konusunda bazı belirsizlikler vardı.
Bence gerçekler bunu gösteriyor.
Çünkü Armand diğer öğrencilerle dikkatsiz mi davrandı? Anlamıyorum.
Tabii ki bunun bu olayla hiçbir ilgisi yok.
Hayır, bu bizim tarafımızdan bir öz eleştiri. Armand'ı daha önce ele almalıyız.
Tamam, yani...
Bana anlatmadığın birçok şey mi yaptı?
Çok değil, ama bazı şeyler. Bu yüzden öz eleştiri yapıyoruz.
Yani, örneğin Jon'un bazen Armand'ın yanında rahatsız hissettiği bir sır değil.
Armand'ın yanında bazen.
-Bu benim için yeni. -Değil.
Tamam. Tamam.
Yani Jon her bize geldiğinde, her seferinde
sen geç saatlere kadar çalışmak zorunda kaldığında, ve ben Jon'un bize gelmesine izin verdiğimde,
ona akşam yemeği hazırladığımda, ödevlerine yardım ettiğimde,
dayanılmaz bir cehenneme mi gönderildi? Yani...
Benim anneliğim hakkında çok şey söyleyebilirsin, ama onlar çocuklarını korkuya gönderiyorlar.
-Bu kadar dramatik olmana gerek yok. -O aktif ve sosyal bir çocuk.
Ve evet, heyecanlı, o yaştaki her çocuk gibi.
Doktorculuk oynamanın nesi yanlış?
Bizim görüşümüze göre, doktorculuk oynamak anaokuluna ait bir şey.
-Tamam, belki. -Ve Jon ve Armand sık sık birlikte oynuyorlar
sorunsuz bir şekilde. Ve bu iyi bir şey.
-Teşekkürler, Sunna. -Onunla ilgili durumlar oldu.
"Durumlar" mı? Hikayeyi sürekli değiştiriyorsunuz.
Daha önce bana söylenmemiş olması utanç verici.
Neden sadece onları dinliyoruz?
Jon son altı ayda belki kırk kez evimize geldi.
Bir şey doğru gelmiyor. Sanki
hem Armand'ı hem de beni önceden yargılamışsınız gibi hissediyorum.
Ve ben... Gerçekten burada ne yaptığımızı anlamıyorum.
Böyle devam etmek mi?
Küçük çocuklar işin içindeyken? O sadece küçük bir çocuk!
Bu...
Aman Tanrım.
-Vay. İyi misin? -Evet.
Birazdan geçer. Cebimde biraz mendil var.
Ne dediğini duyuyoruz, Elisabeth.
Bir bakayım...
-Yani, lütfen devam et. -Ama...
Aman. Kahretsin. Üzgünüm.
Devam et. Yakında duracak.
Lütfen sadece devam et.
-İşte. Bitti. -Doğru.
Bu yüzden herkesin çıkarlarını karşılayacak bir eylem planı sunmak istiyoruz.
Ajsa, sadece...
Çünkü bu aynı yaşta iki çocukla ilgili,
aynı zamanda bunun bir daha olmaması için önlem almakla da ilgili.
Bu toplantının amacı, şu anda yaptığımız gibi bir diyalog başlatmaktır.
Ama aynı zamanda bunun ciddi olduğunu unutmamalıyız.
Bu bilginin doğru olduğu kanıtlanırsa,
o zaman belirli önlemleri uygulamak zorunda kalacağız.
Ama bu durumlar çocuklar küçükken zordur,
ve olayları kanıtlamak zordur.
Ah, affedersiniz.
Sanırım... Korkarım ki tuvalete gitmem gerekiyor.
- Yardıma ihtiyacınız var mı? -Hayır, lütfen devam edin.
- Burada olmanız gerektiğini düşünüyorum. -Biliyorum, ama...
Şimdi bunun zor olduğunu görebilirsiniz.
Yani, Elisabeth bir oyuncu.
Kendisini ilginç hale getirmek onun işi sayılır.
Hayatını bir hikayeye dönüştürmek.
Etrafında drama yaratmak.
Dikkat çekmek için her şeyi yapmak.
Sadece şunu söylemem gerekiyor...
Jarle ne dediğini biliyor.
Değil mi?
Etrafında biraz tanıtım oldu.
Sadece şunu söylemeliyim ki, saf olmamalısınız.
Ve geçmişini hatırla.
Eminim anlıyorsun, Sarah, ki ben sadece mevcut durum hakkında yorum yapabilirim.
Armand, anaokulundaki diğer çocuklara defalarca cinsel organını gösterdi.
Üzgünüm. Tuvaleti kullanmam gerekiyor.
Umarım döndüğümde devam edebiliriz.
Evet.
Ajsa için özür dilemem gerekiyor. Korkarım ki kontrolüm dışında.
Evet.
-Bu zor. -Evet, zor.
Açıkça.
Sarah ve Elisabeth hakkında yazık. Eskiden çok iyi arkadaşlardı.
Evet, ama hala oldukça iyi anlaştıklarını sanıyordum.
Thomas'a olanlardan sonra mı?
-Bu... trajik bir kazaydı. -Her neyse...
Her şey dağıldı.
Sarah'ın iyi niyetleri var. Elisabeth'e yardım etmek ve en azından Armand'a yardım etmek istiyor.
Sonuçta, o onun yeğeni. Benim de öyle.
Ama Armand muhtemelen alışılmadık bir şekilde yetiştirildi.
Ya da bir şeyler yapıyor. Bilmiyorum.
-Bu benim spekülasyon yapacağım bir şey değil. -Hayır, bu spekülasyon değil, sadece...
-Hepimiz farklıyız, değil mi? -Öyle mi diyorsun?
Sonrasında Elisabeth için zordu.
Yalnız olmak ve... Anlıyor musun?
Kariyerinin aniden sona erme şekli.
Bu dalgalanma ve belirsizliğin bu kadar savunmasız olduğunuzda yardımcı olduğundan emin değilim.
-Dediğim gibi, bu benim kararım değil. -Hayır. Ama mantıklı görünüyor.
Bundan bağımsız olarak, asıl endişem... bunun bir daha olmaması.
Başka insanlara kendini zorla kabul ettiren güçlü bir çocuğumuzun olmaması.
Anladım.
Tamam.
Peki.
Ne pislik surat.
- Seni rahatsız etmek istemedim. -Hayır, sadece sakinleşmeye çalışıyorum.
Çok ferahlatıcı.
-Hey, geri dönmeliyiz. -Evet.
Aman Tanrım, çok sıcak.
Yıllar önce okulda bir kitap okuduğumu hatırlıyorum.
Bir karakterin lösemi nedeniyle burun kanaması vardı.
-Lösemi mi?! -Aman Tanrım, sende olduğundan değil.
Oldukça berbat bir kitaptı.
Ama belki her şeyin yolunda olduğundan emin olmalısın.
-Tabii. -Sence ne oldu?
Nereden bileyim? Bazen biraz burun kanaması normaldir.
-Hayır, demek istediğim... Sence Armand mı yaptı? -Hepsini mi? Gerçekten bilmiyorum.
Elisabeth'in bunu ele alış şekli gerçekten oldukça etkileyici.
Bunun zamanlaması kontrolümüz dışında oldu.
Bu, çocuklar için dönem sonu kutlamasını gölgede bıraktı.
Ama şunu söylemeliyim ki, bu durumu ciddiye almanın önemli olduğuna inanıyoruz.
Bu okulda sağlığı, eğlenceyi ve öğrenmeyi teşvik etmekten gurur duyuyoruz,
ve tüm çocuklar için güvenli bir ortam yaratıyoruz.
Dediğimiz gibi, bunun tekrar yaşanmamasını sağlamak için önlemler almak istiyoruz.
Neyse ki bunun için prosedürlerimiz var.
-Ajsa? -Doğru.
Armand'ı suçlamak istemiyoruz.
Bu tür şeyler olduğunda, genellikle başka bir şeyin ifadesidir.
Bu stres olabilir, kaygı veya öfke olabilir.
Bu yüzden yapmak istediğimiz şey her iki çocuğu da kapsıyor.
Daha sonra her birinizle konuşmak ve bazı bireysel önlemler önermek istiyoruz.
Genel olarak, şunu söylemek isterim ki, bu akıllıca olabilir
evde ne tür rutinler olduğunuzu gözden geçirmek,
ve çocukları yetişkinler arasındaki sorunlara dahil etmemekte daha iyi olmanın yollarını bulmak.
-Doğru. Üzgünüm. -Ama şimdi ve yakın gelecekte,
bunun akıllıca olacağına inanıyoruz
Jon ve Armand'ı ayrı tutmak.
Bunun için sınıfta zaten bir asistanımız var, belki de
onları gözlemleyebilir, tuvalete, soyunma odasına vb. yerlere kadar takip edebilir.
Üzgünüm. Özür dilerim.
Üzgünüm.
Doğru, çocukların bir şeyi sergilemesinin birçok nedeni olabilir.
Kesinlikle...
Eğer kendinizi tutabilirseniz, işimiz bitene kadar, herkes eve gidebilir.
-Tabii. -Güzel.
Ama sınıfa sormak iyi bir fikir olabilir
kavga etmek yerine ne yapmaları gerektiğini.
Bu aslında pek komik değil.
-Bu iyi bir fikir gibi. -Soru şu ki, bu yeterli mi?
Ve hangi zaman dilimini hayal ediyorsunuz?
Üzgünüm.
-Yine yapıyor. -Dur.
-İyi misin, Elisabeth? -Evet. İyiyim.
İyiyim. İyiyim.
Lütfen dur, Elisabeth.
Dur.
Bu kadar yeter.
Tamam, Sarah. Jon hakkında konuşalım mı önce, biz...
Ama bunlar... Bunlar...
Bunlar... Bunlar...
Bunlar...
Bunlar sadece...
Bunlar
genel önlemler.
Bireysel önlemlerin ne olduğunu bilmek istiyorum.
Tamam, Elisabeth...
Dur, Elisabeth. Dur!
Dur.
Doğru.
Elisabeth, bu komik değil.
Bana bakma. Bana bakma!
-Bu gerçekten komik değil. -Hayır, ama...
Ama sonra biz... Sonra geçmemiz gerekiyor...
Sonra listeyi geçmemiz gerekiyor.
Önlemler listesini... geçmemiz gerekiyor.
-Kaç tane bireysel... -Tabii ki.
Kaç tane bireysel önlem var? Ne yapmalıyım?
Sana bir liste verebilirim.
-Hey... -Yapma!
Doğru.
Belki de bunu şimdi toparlamalıyız.
Tekrar.
Yine mi?
-Yine yapıyor. -Ne?
O şey.
Bilerek değil.
Evet, bilerek.
Sunna?
Merhaba.
İyi misin?
Evet, sadece bir toplantı yapıyoruz.
-Şimdi mi? -Evet, ya da...
Bir süredir bununla uğraşıyoruz. Jarle ve Ajsa da burada.
Tamam mı?
Ne var?
Pek bir şey yok. Sadece uzun bir gündü.
Tamam.
Bu dönem sonu kutlamasının tamamını pişmanlıkla karşılıyorum.
Bu gayri resmi olmalıydı, ama bazı ebeveynler rahatsız oldu
çünkü sınıfta PG dereceli "Frozen" filmini gösterdim.
Yine Armand.
Şimdi toplantı ve...
Elisabeth...
Sadece kendini kaybetti.
Merhaba?
Sadece biraz üzgünüm.
Bu büyük bir şey değil.
Sadece sesini duymaya ihtiyacım vardı.
Tamam.
İyi misin?
Evet.
Gayet iyiyim.
-Sen iyi misin? -Evet.
Güzel.
-Merhaba! -Burada mısın?
Evet, merhaba.
-Armand nasıl? -O iyi.
Merhaba!
-Çarşambalar. Sıradaki sensin. -Tamam.
Bu doğru mu? Ne harika!
Size bir soru sorabilir miyim?
Ama kimseye söyleme.
Tabii. Nedir?
-Söz mü? -Tabii.
Korkuyorum.
Armand'ın bazı şeyler gördüğünden çok korkuyorum.
Ne gördü?
Bir keresinde...
Thomas olduğunda...
Biliyor musun?
Çok kızgındı.
Sanırım Armand uyanıktı.
Onu kapı aralığında gördüm.
Thomas beni dövmeye devam etti.
Bu mu oldu?
Hayır.
Ya da evet. O türden bir şey.
Bunu yaptı mı? Jon'un kıçına penisini soktu mu?
Hayır, | sanmıyorum. Ama...
Jon'un pantolonu çıkmıştı, bu yüzden ne bilebilirim ki?
Faizal, hey. Bu...
Bu... Hey, bu yanlış çıktı.
Bunun ne kadar ciddi ya da zararsız olduğunu bilmiyoruz, tamam mı?
Bazıları bunun ciddi olduğunu söylüyor, diğerleri ise olmadığını.
Sonra kullanılan dil var. Örneğin "Anal". Yani...
Bir çocuk böyle bir dil kullanmaz, böyle kelimeler kullanmaz, biliyorsun?
Yani bu kesinlikle olan şey değil.
Ya da oldukça kesin, her neyse.
Diğer ebeveynler geliyor.
Sadece bu çarşafları alıyordum. Hazırlanmak için bir dakikaya ihtiyacım var.
Uh, Faizal? Hiçbir şey söyleme. Bu aramızda kalmalı.
Sadece konuşacak birine ihtiyacım vardı. Sinirliydim ve abarttım.
Belki Armand, böyle şeylerle başa çıkabilecekleri bir yerde olmalı.
Yani, kulağa rahatsız edici geliyor.
Hiçbir şey söyleme.
Lanet... Lanet olsun!
Ah, kahretsin!
Peki, peki.
En azından yangın alarmını tamir etmişler.
Eh, uzun bir gündü.
Belki toparlamalıyız?
Sen sadece küçük bir kızdın.
Sanırım buraya yeni taşınmıştın.
Ve işte Thomas.
Ve işte ben.
Thomas iyi bir çocuktu.
Berbat bir ilişkileri vardı.
-Kim? -Thomas ve Elisabeth.
Eh, birlikte yaşamak zor olabilir.
Onun kolay biri olmadığını görebilirsin.
Hiçbir şey onun suçu değil.
Sanırım onun zorlukları var.
"Zorluklar" mı?
Buna zorluklar mı diyorsun?
Artık bilmiyorum.
Şimdi her şeye karşı hoşgörülü olmalıyız.
Evet, hiçbir şey söyleyemeyiz ya da yapamayız. Değil mi?
Hoşgörü ile sorumsuzluk arasında bir fark var.
-Anlaştık mı? -Evet, tabii. Tabii. Ama...
Elisabeth hep uzaktaydı. Seyahat ediyordu. Partilere katılıyordu.
Her türlü uyumsuz insanla tanıştı. Onları eve getirdi.
Parasını boşa harcadı. Buna hoşgörü göstermeli misin?
O zamanlar orada neler olduğunu kim bilir.
Thomas oradaydı. Aile için. Armand için. Biz de öyleydik, tabii ki.
Ama sonra Thomas kendisi hakkında düşünmeyi bıraktı, kendi ihtiyaçları hakkında.
Ve sonra...
Sonuç muhtemelen kaçınılmazdı.
Tamamen bitkin düşmüştü.
Bir kaza mı? Sanki.
-Ne diyorsun? -Elisabeth sürekli yalan söylüyor. Elinde değil.
Ama Armand'ın kardeşimle aynı kaderi paylaşmasına izin veremeyiz.
Herkes etrafında olan biteni görmezden gelmeye devam ederse Armand'a ne olacak?
Bu ortaya çıkarsa herkes için kötü olacak.
Ve bunun haksız sonuçlar doğurmasını istediğimi söylemiyorum...
Elisabeth. Onun için üzülüyorum.
Ona bir şans vermek isteyen bendim, ya da daha doğrusu bizdik.
Diyalog istedik. Ama onun davranışları...
Daha ne görmen gerekiyor?
Ajsa... Sunna...
Ajsa...
"Neredesin"
sen?"
Sarah ve diğerleri ne hakkında konuşuyor?
Sarah, Elisabeth ve... Ne hakkında konuşuyorlar?
Uh...
Şey, şu anda bir toplantı yapıyorlar.
Çünkü Jon ve Armand ile ilgili bir şey olmuş.
Oh.
Yani, ama...
Nedir?
-Ne oldu? -Evet. Ciddi mi?
Uh...
-Bu bir kaza değildi. -Ne değildi?
Thomas. Bu bir kaza değildi.
Bu intihardı.
Bunu görmeliydim. Neden görmedim? Hiçbir şey görmedim.
Zavallı Armand.
Ama bunun bu konuyla ne ilgisi var?
Mantıklı olmalıyız, Sunna.
Bu yüzden dolaylı kanıtları göz önünde bulundurmalıyız.
Belki bu Armand'dan bir yardım çığlığıdır?
Bu durum daha da kötüleşmeden harekete geçmeliyiz.
-Ah, sensin. -İyi misin?
Evet.
Ağladığım için üzgünüm. Ne kadar garip.
Bunlar spekülasyonlar. Spekülasyon yapmak bize düşmez.
Bu kadar saf olma, Sunna.
Elisabeth'e hayran olduğunu biliyorum, ama bu çocuk refahı ile ilgili.
Elisabeth'e hayran değilim.
Çocuk refahı hizmetine gelince... Gerçekleri bilmiyoruz.
Ajsa haklı. Belki de polisi dahil etmemiz gerekebilir.
Sorunu sadece erteleyemeyiz.
Neden bana öyle bakıyorsun?
Sunna?
Uh...
Bu konuda ne düşünüyorsun?
Bir his var içimde ki...
Ben...
Sadece söyleyebilirsin. Yani...
Her durumda sorun değil.
Ben...
Sana inanıyorum.
Üzgünüm.
Neden özür diliyorsun?
Geri dönmeliyiz.
Orada görüşürüz, Elisabeth.
Bekle. Oraya girme.
-Eşyalarımızı almam lazım. -Biz... Henüz eve gitmiyoruz.
-Onlar Elisabeth ile konuşmak zorunda. -Elisabeth ile mi? Neden?
Onlarla yalnız mı?
-Çok ileri gitmedi mi, Sarah? -Burada değil.
"Çok ileri gitmek" derken ne demek istiyorsun?
Bu önemli.
Jon'u düşün.
O kötü bir durumda.
Yani onu mu düşünüyorsun?
-Hayır. -Onunla konuştun mu?
Sadece neden bunu daha fazla zorlamamız gerektiğini anlamıyorum.
Neyi daha fazla zorlamak?
Bunu Jon'a yardım etmek için yapıyorum.
Armand'a da yardım etmeye çalışıyorum.
Evet.
Şimdi bunu birlikte tartışacaklar.
Elisabeth ihtiyacı olan tüm yardımı alacak.
Armand ve Jon yardım alacak. Bu iyi. Olması gerektiği gibi.
Onu neden düşündüğünü bilmiyorum.
-Belki ona bir ara vermeliyiz? -Bu Jon'la ilgili.
Ama sen onu düşünüyorsun.
Hey?
Ne?
Bu...
Ne?
Bunun ne olduğunu söyle bana.
Ne yapıyorsun?
Bu ne anlama geliyor?
Bu, Jon'un ne olduğunu sorduğumda yaptığı şeydi.
Tamam mı?
-Ve hepsi buydu. -Hı?
Yaptığı tek şey buydu.
Neden bahsediyorsun?
Bu doğru değil.
Ama bana söylediğin bu değildi, Jon'un bana söylediği hiç de bu değildi.
Ne olduğunu anlattın!
- Jon'un söylediği her şeyi tekrarladın! - Ne dediğimi biliyorum.
-Panikledim. -Hey?
Jon bana çok az şey söyledi.
Ama Jon benimle konuşurken çok netti.
Armand Jon'a vurdu.
Ve bu, diğer şeyi ifade ediyor.
Ama soruyu Jon'a nasıl sordun? Ona sana söylediklerimi sordun mu?
Yoksa kendi kelimeleriyle kendisi mi söyledi?
Bu alakasız.
Seninle tamamen dürüst olmam gerekiyor, Elisabeth.
Jon'un deneyimini ciddiye almalıyız.
Aslında ne olduğu daha az önemli.
Ne olduğu önemli değil mi?
Bu ana mesele değil.
Jarle'nin söylemeye çalıştığı şey, bir çocuğun yaptığı her şeyin
bir şeyin ifadesi olduğudur.
Yalan söylediklerinde bile, bize bir şey anlatmaya çalışıyorlar.
Teoride, bu olay gerektirirdi ki
çocuk refah hizmetini ve polisi uyaralım.
Biz dahil etmek istemiyoruz...
Kesinlikle polisi dahil etmek istemiyoruz, ama...
Şimdi temelde bu konuyla ilgili yasal bir yükümlülüğümüz var.
Sevgili Elisabeth, size nasıl yardımcı olabiliriz?
Pekala, uh...
Bunun ne olduğundan pek emin değilim.
Bunun farkında değildim...
Bu kadar vahim olduğunu, ki...
Hiçbir fikrim yoktu. Polis, çocuk refah hizmeti. Bu...
Yani, sadece kontrolden çıkan bir oyun.
Tabii, ama evde sorunlar varsa...
Yani, Armand...
Babasını kaybetmek onun için zor olmalı, sen ve Armand...
Bunu hayal bile edemem. Bu konuda kimseyi şüphelenmek için bir neden yok.
Bizim işimiz soruşturma yapmak değil.
Ve amacımız bunu birlikte çözmek oldu.
Ve belki de yanlış bir yaklaşımdı. Belki de değil.
Ama durumun ciddiyetini anlamanı istiyorum.
Ne söylememi istiyorsun?
Her şeyi mümkün olduğunca iyi hale getirmek için gerçekten çok çalıştım
ben ve Armand için.
Bunu anlıyoruz. Burada kendini suçlamamalısın.
Ama yardım kabul etmek kimseye zarar vermez.
Ama anlamıyorum.
Anlamıyorum
neden çocuk refahı hizmetinin dahil olması gerektiğini.
Çünkü biz iyiyiz. Armand ve ben iyiyiz.
Evet, ama işlerin zor olduğu şaşırtıcı değil. Herkes anlayacaktır.
Evet, Armand'ın zor bir dönem geçirdiğini sürekli tekrarlıyorsun.
Thomas'tan bahsediyorsun. Ne demek istediğini bilmiyorum.
Çünkü biz iyiyiz.
Armand iyi. Yani ne demek istiyorsun?
O hiçbir şey ifade etmiyor.
- Ne demek istiyorsun? - Bu açık.
Öyle mi? Öyle mi?
Demek istediğim tek şey, birini kaybettiğinizde, babanızı kaybettiğinizde, bunun zor olduğudur.
- Bizim için değil. - Elisabeth...
- Thomas... Thomas'ı tanıyordum. - Hayır, tanımıyordun.
Onun öğretmeniydim ve her şeydim.
Bu olduğunda yıkıldım.
Bu çok bunaltıcıydı.
Senin hakkında çok düşündüm, Armand hakkında, tüm aile hakkında.
Nasıl öldüğü hakkında.
Bu...
Thomas'ın çok acı çektiği.
İkiniz için de çok zor olduğu.
Bilmiyordum.
Üzgünüm.
Ama dava hakkında çok az şey biliyoruz.
Faizal bize neredeyse hiçbir şey söylemedi. Bu...
Bu sadece Jon veya Sarah'nın hayal ettiği bir şey olabilir. Kim bilir?
Tabii, ama David'in bugün daha sonra Armand ile oynamasına izin verir miydin?
-Mesele bu değil. -Tam olarak mesele bu.
Çocuklarımız, okulları hakkında.
Bu altı yaşında bir çocuk, ve onu yargılıyorsunuz.
Evet, dikkatli olmalıyız...
Ne dediğini duyuyor musun?
Onu yargıladığımızı söylediğinde bizi yargılıyorsun.
Hepimizin Armand'ı yargıladığını söylüyorsun.
Önlemler alıyorum.
Ve soruma cevap vermiyorsun. David'in Armand ile oynamasına izin verir miydin?
Ama bu David ile ilgili değil.
-Bu sefer değil. -Peki.
Aslında Armand'ın etrafta dolaştığını düşünmüyorum.
herkese cinsel organını soktuğunu.
Aman Tanrım, bu...
Armand'ın hayatı boyunca sorun çıkardığını hatırlamalısın.
Bu konuyu ele alma zamanımız gelmişti.
Bu kaçınılmazdı.
Tüm eylemlerin sonuçları vardır.
Zor zamanlar geçirmiş olsan bile.
Kim geçirmedi ki?
O sarhoş araba kullanmıyordu. Hiç içki içmedi. Oraya sayısız kez gitmişti.
-Aniden yoldan çıkıyor. -Önemli mi?
O zaman neden bunun hakkında yalan söylüyor?
Gerçeği söyleyemez miydi?
Birini intihara sürüklemek için işkence etmeye ne denir?
-Dur. -Onun kurban olduğundan emin olmak için çaresiz.
Hepsi saçmalık.
Bu onun repertuarı.
Mağdur rolü. Savunmasızlık.
Neden bunu gören tek kişi benim?
Ha?
Ne zaman sana güvenmeye başladı?
-Ne demek istiyorsun? -Vücudunda bir morluk bile yokken.
Sana Thomas hakkında her türlü yalanı söyleyecektir.
-Bu seni tahrik mi ediyor? -Oh evet.
Ona takıntılısın.
Evet, evet. Kes şunu.
Kes şunu.
Sadece seninle dalga geçiyorum.
Biliyorsun, Anders. Değil mi?
Şimdi gidelim mi?
Hadi, gidelim. Diğerleri bunu halledebilir.
Jon'un vücudundaki morluklar nasıl oluştu?
Nasıl olduğunu biliyorsun.
Evet.
-Ama sen öyle dememiştin. -Ne demek istiyorsun?
Sunna ve Elisabeth ile konuştuğumuzda başka bir şey söyledin.
Armand'ın Jon'un vücudundaki morluklara sebep olduğunu ima ettin.
Onları Armand ile olan olaydan önce aldı.
Tabii, ama bu...
Yani, bu çünkü...
-Yani, onların nasıl olduğunu biliyorsun. -Hayır.
Biliyorsun. Oradaydın. Hiçbir şey bilmiyorum.
Ne demeye çalışıyorsun?
Neden bu konuda yalan söyledin?
Sadece dil sürçmesiydi.
Önemli olduğunu düşünmedim.
Tamam.
-Jon o morlukları nasıl aldı? -Cevap vermeyeceğim.
Söyle bana, bütün lanet olası ailen şiddetle mi dolu?
-Şimdi rahatla! -Bana rahatla deme.
Ne başarmak istiyorsun?
Ne istiyorsun?
Ne yapıyoruz?
Bu nedir?
Elisabeth?
Dinle.
Lanet olsun.
Merhaba.
Üzgünüm.
Ya da... Okul adına özür dilemem gerekiyor.
İyi.
Biliyorsun...
Bize yüzeyden bakarsan...
Çok fazla kaos var.
Daha derine inersen...
Bulduğun şey de pek iyi değil.
Ama bize sadece doğru miktarda bakarsan.
Ne çok fazla.
Ne de çok az.
İyi olduğumuzu göreceksin.
Hoşça kal.