BABA VE OĞUL
Günaydın Flora.
Günaydın Bay Mehta.
İyi ki doğdun.
Doğum günüm bugün değil ki.
Günün birinde tutturacağım,
hatırladığım için çok etkileneceksin.
-Sevimli olduğunu mu sanıyorsun? -Evet.
Değilsin.
-Peki. -Eskiz getirdin mi?
Evet.
-Bakayım. -Olmaz.
-Benimle gel lütfen. -Zara.
Amay, benimle gel.
Fırsatı kaçırma.
Dedikodu olmasından çekinmiyor musun?
Hayır.
-Neden? -Kapı açık.
-Açık olması... -Kes şunu.
Sen bu sözleşmeyi çok istiyor. Fırsatı kaçırma.
İstediği şeyi kimse yapamadı.
-Çünkü ne istediğini kimse bilmiyor. -Aynen.
Senin fikirlerin de herkesinki kadar iyi.
-Biliyorum. -O zaman çalışmanı göster.
Niye göstermeyeceğimi düşündün?
-Çünkü bana bile göstermiyorsun. -Zara...
Çalışmanı yetersiz buluyorsun.
Kendini de yetersiz buluyorsun.
Günün birinde ortaya çıkacak diye endişeleniyorsun.
Lütfen.
Sana bir şey diyeyim Amay.
O odadaki herkes en az senin kadar korkuyor.
Ağarmış sakallarıyla, kol saatleriyle saklamaya çalışıyorlar.
Amay, sen gençsin.
Başarılısın.
İnsanlar senden ve yeteneğinden korkuyor.
Git çalışmanı göster.
Bitti mi?
Bitti.
Biz sevgili olalım bence.
-Sağ ol, kalsın. -Çok sevimliyimdir.
Hayır, değilsin.
Erkencisin Amay.
Toplantıya daha 15 dakika var.
Demek ki tam zamanında gelmişim. Babam öyle derdi.
Evet. Sunacak bir şey getirdin mi?
-Amay? -Efendim.
Sunacak bir şey getirdin mi?
Hayır efendim, bu...
-Bu başka bir şey için. -Kötü oldu.
Yine de fikrini almak isterim Amay.
Tabii.
Güzeldi Makhija. Çok güzeldi.
Ama "çok güzel" bu sefer yeterli değil.
Bunda yeni olan ne var?
Evet, maharet var, biraz yaratıcılık ve aşırmacılık da var.
Birisi şunu kapatsın.
Jehangir Lord sadece birinci sınıf bir enstitü istemiyor,
uluslararası bir sembol olsun istiyor.
Gelişen Hindistan'ın modern yüzü.
Bu, şirketin en önemli projelerinden biri,
hatta en önemlisi. Durum bu.
"Çok güzel"den çok daha iyi bir şey lazım.
-Ben... -Bölüyorum, kusura bakmayın.
Maalesef çok da önemli bir şeyi bölmüyorsun.
Amay, bir ihtiyacın olursa söyle.
Peki efendim.
Holi zamanı kardeş, Holi zamanı!
Kanka, çık da Holi oynayalım.
Hey!
Seni dışarıdan görünce bir an...
Annem sandım.
Son anları nasılmış?
Babam "Başını dizime koydu, sonra da uyudu." diyor.
Hep istediği gibi olmuş.
Pardon.
Babam nerede?
Amay.
Otur da bir çay iç.
Hemen girmene gerek yok.
Buyur, çayın.
Hoş geldiniz.
Sağ ol evlat.
-Amay. Amay. -Ne?
Hoş geldiniz.
-Başın sağ olsun. -Shiv amca.
Hoş geldin evlat.
Abla...
Hoş geldiniz.
-Chandubai, hoş geldin. -Başın sağ olsun.
Hoş geldiniz.
Hoş geldin.
Hoş geldiniz.
Annen...
Oğlum...
Ayakkabını çıkar.
Odasında değil.
-Biliyorum. -Nerede?
-Yas tutuyor. -Evet.
Tamam.
Kabul etmeyecek.
Evet.
Kesinlikle reddedecek.
-Doğru. -Yardımcı olmuyorsun.
Doğruları söylüyorum. Duyman gerek.
Çocukken seni o kaydıraktan itmiştim, kolun kırılmıştı.
-Hatırlıyor musun? -Evet.
Doğruları söylemeye devam et, bak ne oluyor.
-Ne istiyorsun? -Gel beraber konuşalım.
-Bu berbat bir fikir. -Beni dinlemez ki.
-Sen onun kızısın. -Evet, kadınım.
Annem de kadındı ama babam onu hep dinlerdi.
-Birlikte konuşursak... -Anu, ben ters etki yaparım.
Ben bir şeye tatlı desem o "Hayır, tuzlu." der.
Nefes al desem boğulana kadar nefesini tutar.
-Nasıl ikna edeceğim o zaman? -Uğraşma.
-Ama dedin ki... -Yanına gitme.
Ne?
Annemi gönder.
-Tut şunu. -Nereye?
-Babamla konuşmaya. -Yemekte konuş.
Annem yemeğe kadar beklemezdi.
Birazdan görüşürüz.
-Bravo Omkar! -Sahadan çık.
Ne yapıyorsun?
-Konuşmamız lazım. -Şimdi olmaz.
-At topu. -Hele bir atsın!
Topu at.
Sağ kolun kalenin üzerinde olsun. Üç top kaldı.
Ver şu topu! Çabuk!
Hemen konuşmamız lazım.
Beni zorla Amerika'ya götüreceksin, öyle değil mi?
Biliyorum.
Yemekte konuşalım.
Teyze, top.
Düzgün dur!
-Nasıl gitti? -Yemekte konuşacağız.
-Ben demiştim. -Kes!
Ama Zara, durum bu.
Israr edip durma.
Niye göster diye ısrar ediyorsun?
Şaka değil. Bak, anlamıyorsun. Sen...
Annenle bir anlaşma yapmıştık.
Daha doğrusu
anlaşmayı o yaptı, bana da zorla kabul ettirdi.
Çocuklar böyle bir şey teklif ederse
hangimiz hayatta olursak itiraz etmeden gidecektik.
Kayıtsız şartsız.
Anlaşmayı hemen kabul ettim.
Önce onun gideceğini nereden bileyim?
Gerçekten mi? Öyle mi sanıyorsun? Sen neden...
Çok önemli!
Yemekte dahi batata puri mi var? İlginç.
Sevdiğini biliyorum.
Enfes.
Yapma artık şunu.
Baba.
Gitmek istemediğini biliyorum
ama evimiz güzel, hem torunlarının yanında olursun.
Anu.
Beni ikna etmene gerek yok.
Annene söz verdim zaten.
Tartışma bitmiştir.
Sağ ol baba.
Siz küçükken
sizi Poppins şekeriyle kandırırdım.
Sen dokuz yaşına gelene kadar işe yaradı,
sonra daha büyük hediyeler almam gerekti.
Şu anda 71 yaşındayım.
Kötü haberi vermeden önce
sevdiğim yemekle beni kandırıyorsun.
Zamanının geldiğini düşünürsem yapacağım.
Bana güvenmen lazım.
Amay!
-Hep aynı şeyi yapıyorsun. -Yemek hazır.
-Geliyorum. -Amay.
Geliyorum dedim. Önemli bu.
Hayır, şöyle... Demek istediğim şu,
bunu söylemem önemli.
Bak Zara. Kusura bakma ama mesele senin itibarın değil,
benim itibarım. O yüzden...
"Yemek hazır." dedi.
Gel.
Amay, bir daha fırsatın olmaz.
Bu evi son görüşün, ikimiz de biliyoruz.
Üç haftan daha mı vardı?
Vedalaşmak istersen şimdi vedalaşalım çünkü ben gidiyorum.
Peki.
Amay.
Babamı son görüşün olabilir.
İçin rahat mı?
Belki de değildir.
Ama gitmem gerek.
Babamla görüş.
Sonra pişman olursun.
Lütfen.
Annemin hatırına.
Benim hatırıma.
Ben gidiyorum.
Tamam.
İyi uçuşlar.
Sen Amerika'ya gitmeden bir daha görüşür müyüz, bilmiyorum.
-Benim işler çok yoğun. -Yok, yok.
İş önemli.
Tamam. Peki.
Evet.
Peki.
-Florida'ya varınca beni ara. -Anu arar.
-Amay. -Evet?
Amerika'da kriket oynanıyor mu?
Beyzbol oynuyorlar sanırım.
-Hepsi burada. -Zara.
Son 23 yılda
Jehangir Lord'a sunulan her şey burada.
-Bütçe var... -Teşekkürler.
Sen iyi misin?
İyiyim.
Babam bugün Anu'yla Amerika'ya gidiyor.
Cumartesiye ekip yemeği koymuştum.
-İptal edebilirim. -Hayır.
Gerek yok.
-Emin misin? -Evet.
Çok geç çıkma.
Ramnik! Gel.
-Tamam. Bir dakika. -Valizleri yükleyelim!
Baba, taksi geldi.
Baba.
Ne yapıyorsun?
On dakika lazım. Sadece on dakika.
Ne yazıyorsun?
Birazdan biter, az kaldı.
-Ne az kalması? Taksi geldi. -Beklesin biraz.
Beklesin.
-Vasiyetini mi yazıyorsun? -Evet.
-Baba, şimdi sırası değil. -Tabii ki sırası.
-Eve varınca yazarsın. -Ev burası zaten!
Tamam.
Benim eve diyorum.
Unuturum. Aklımda kalmaz.
Hemen yazmam lazım, lütfen.
Taşıyıcılar not alsın, Amerika'ya varınca yazarsın.
-Öyle mi? -Evet.
Nasıl olacak o?
Daktiloyu da götürüyor muyuz?
-Baba. -Hayır.
Başka ne götürüyoruz?
Dur.
Sunil Gavaskar imzalı kriket sopam.
Şu fotoğrafları da mı alsak?
Bunları alıyor muyuz?
Söylesene.
Peki gramofonu?
Annenle burada dans ederdik.
Şimdi aklıma geldi.
Kanepeyi de alalım.
Annen bunun üzerinde öldü!
Hepsi taksiye sığar mı?
Üzgünüm.
-Gidelim mi baba? -Amerika'daki adresin ne?
-Bounder Caddesi, 101... -Bana değil, annene söyle.
Bounder Caddesi, 101 Numara. Alexander Körfezi.
Tampa, Florida. 240119.
Hadi gidelim.
-Kapatır mısın şunu Ramnik? -Hayır, kalsın.
Sorun değil.
Efendim Anu?
Havaalanında mısınız?
-Kendim hallederdim. -Lütfen baba.
Amay değil mi o?
Amay!
-Amay! -Yakala.
Amay!
El sallıyorum, görmedin mi?
Arabayı park ettim.
İnsan bir karşılık verir.
Bunu mu tartışacağız? Ne olduğunu anlatsana.
Telefonda söyledim ya.
Bileti puanla mı almıştın?
Yok, İsviçre'deki hesabımdan... Tabii ki puanla aldım Amay!
Pardon.
-Herif ne dese beğenirsin? -Ne?
"Çifte rezervasyonlarda öncelik para ödeyen yolcunundur."
Ne?
Pazartesi uçağına kaldı.
-Pazartesi mi? -Evet.
Ben pansiyonda kalırdım.
Bir daha söyletme.
Pansiyonda falan kalmayacaksın.
-Pansiyon olmaz. -Sağ ol.
Ama burada güzel oteller var.
Otelde mi kalsın yani?
Neyiniz var sizin?
Avion Otel.
O kadar zor mu?
Gerçekten o kadar zor bir şey mi?
İki gün. Altı üstü iki gün!
Çocuklar beni bekliyor olmasa
iki gün daha kalıp siz bebeklere...
Evet, bebeksiniz. Gününüzü gösterirdim.
Gerçi hayır.
Kime laf anlatıyorum ben?
-Ben gidiyorum. Evet. -Ne?
Nasıl isterseniz öyle yapın.
Otel istiyorsan otelde kal.
Kaldırımda yatacaksan kaldırımda yat.
Umurumda değil.
Ben gidiyorum.
-Ana! -Anu.
Annem ikinizi de izliyor, haberiniz olsun.
Anu! Anu...
Özür dilerim. Pardon. Lütfen böyle gitme.
-Çekil. Yapma. -Özür dilerim.
Ya uçağın düşer de paramparça olursan?
Ya uçak okyanusa düşer de
köpek balıklarına yem olursan?
Çok fenasın.
Öyle derler.
Köpek balığı mı?
Eve götüreceksin, değil mi?
Merak etme.
Sadece iki gün. İdare ederiz.
Sen çocukları bekletme.
Yapma böyle.
Yapma.
Varınca beni ara. Tamam mı?
Uslu durun. İkinize de diyorum!
Hoşça kal.
Merak etme.
Evet, Avion Otel mi?
Arabaya binelim.
-Ben valizleri alayım. -Hayır!
Ben hallederim.
Sağ ol. Gerek yok. Hadi.
Gidelim.
Ana!
Kaç kere söyleyeceğim? Ben hallederim. Karışma.
Hadi.
Normal.
-Kaçıncı kat? -En üst kat.
Manzarası güzel.
Hadi.
Şimdi de merdiven var.
Hadi.
Işıkları açık bırakmışsın.
Evet, karanlık eve girmeyi sevmiyorum.
Burası yatak odası.
Ayrı banyosu var.
-Buraya temiz havlu koyuyorum. -Tamam.
Nereye gitti bu?
Hadi.
Yemek sipariş edeyim mi?
Yok, gerek yok.
-Yastık kılıfını değiştireyim. -Zahmet etme.
Etmiyorum. Yastık kılıfı sadece.
Ev küçük, biliyorum.
Mumbai pahalı bir yer.
Güzel daire bence.
-Yatağını yapayım. -Amay.
Şöyle yapalım.
Ben kanepede yatayım, sen yatakta yat.
Hayır, kanepede ben yatarım. Sabah erkenden işe gideceğim.
-Yarın pazar. -Evet.
Hiç tatilin yok mu?
Önemli bir sunum yapacağım da...
Yorgunsun. Verimli çalışamazsın.
İdare ederim.
Yaptığın iş de "idare eder" olur, iyi olmaz.
İşim var. Ne yapayım?
-Öyle işten hayır gelmez. -Tartışıp durursak gelmez tabii.
-Kanepede biraz yatayım... -Kanepede ben yatacağım!
-İdare ederim dedim ya. -Ne?
İdare eder misin?
İdare edersen niye öyle deyip duruyorsun?
Bir şey demedim ki.
-Dedin. -Demedim.
-"İdare ederim." deyip duruyorsun. -Sadece diyorum ki
kanepede ben yatacağım. Lütfen beni kırma, sen yatakta yat.
Tamam. Yatağımı kendim yaparım.
Biri kanepe için.
Günaydın.
Tatil oldu desene.
Haberlerde gördüm, her yeri sel basmış.
Nisanda böyle yağmur yağmazdı.
Noodle yapıyorum. İster misin?
-Hayır. -Hayır mı?
Şuraya koyalım.
Deli bunlar.
Baba.
Baba!
Lanet olsun.
Ne yapıyorsun?
Bugün güzel bir şeyler pişireyim dedim.
Amca, topu atsana!
Uykunu aldın mı?
Lütfen yine başlama.
Ben demiştim.
Demiştim.
Evet, demiştin, haklı çıktın.
Oldu mu?
Amay!
-Ne oldu? -Bir saniye bekle.
Ne oldu?
İkiye bölünürsün!
Çantaları ver.
Çanta. Çabuk.
-Elini ver. -Hayır.
Kendim yaparım. Merak etme.
Bir, iki...
Üç!
-Ne oldu? -Elektrikler geldi sanırım.
Elini ver!
Çek.
Elektrik hâlâ gelmedi.
-Hâlâ gelmedi. -Gelecek.
Gelmedi.
Elektrik hâlâ gelmedi.
Bu çalan ne?
-Beğendin mi? -Çok güzelmiş.
Sıcak sıcak yiyelim.
Hey.
-Biraz daha. -Yok, yeterli.
-Şerefe. -Şerefe.
"Yıldızlara bak.
"Geceleri gökyüzünde milyonlarcası birden parlıyor.
"Hepsi birlik mesajı veriyor.
"Bize Tanrı'yı anlatıyorlar."
Güzelmiş. Kimin sözü bu?
Sai Baba'nın. Annen çok severdi.
Ne zaman yıldızlara baksak söylerdi.
Ne zamandır Mumbai'ye gelmemiştim.
Çok değişmiş.
Her yer cam ve çelik olmuş.
Artık her şehir birbirinin aynısı. Eski Hindistan kalmadı.
İşini bitirebildin mi?
Hayır.
Laptopun şarjı bitti.
Alsana. Soğumasın.
-İşin hep bilgisayarla mı? -Hemen hemen.
Bilgisayarsız çalışamıyor musun?
Ben de mimarların
çizim yaptığını, maket yaptığını falan sanırdım.
Çizimleri yaptım.
Üç boyutlu hâle getirmek için giydirme yapması kaldı.
Ama hiçbir şey yapamıyorsun
çünkü bilgisayar yok.
Evet.
Çok saçma.
Tac Mahal'i yapan mimarlar sadece kâğıt kalem kullandı.
İşin her neyse eminim kâğıt kalemle de yapılabilir.
O kadar zor değildir.
"O kadar zor değildir."
Eski yöntemler hep daha iyidir, değil mi?
-Hayır, öyle demiyorum. -Tabii ki öyle diyorsun.
Ayrıca gerçekten zor.
Sunumu pazartesi yapacağım, 1658'de değil.
Ama "Kâğıt kalemle yap." diyorsun. Neden peki?
"O kadar zor değildir." çünkü.
Erkek adama kâğıt kalem yeter, değil mi?
Bak Amay.
Amacım tartışmak değil.
Sadece bir şeyler içiyoruz.
Senin anlayacağın akademik tartışma yapıyoruz.
Öyle mi?
Akademik tartışma mı?
İşimle dalga geçiyorsun. Her zamanki gibi.
Anlamıyorsun, anlamaya da çalışmıyorsun.
Daktilo kursu verirken, herkese daktilo öğretirken
çok başarılıydın.
Baban sana "Kâğıt kalem neyine yetmiyor?" dedi mi?
-Aynen öyle dedi. -Ama o zamanlar daktilo kullanılıyordu.
Bilgisayar çıkınca da daktilo devri kapandı.
Böyle olur. Yani...
Devri kapandı mı? Nasıl yani?
Yani artık ihtiyaç kalmadı.
Anlamını biliyorum.
Daktilo devri kapanmadı mı?
Kastettiğin bendim.
Ne?
Kastettiğin bendim.
Benim işimden bahsettin.
Sonra babamdan bahsettin, sonra da daktilo kursumdan.
Sonra da "Devri kapandı." dedin.
Baba, yavaş git lütfen.
-İçki içmeyi de senden mi öğreneceğim? -Bir şey öğrettiğim yok.
O zaman yavaş gitmemi söyleme.
Ben çok iyi bir daktilo hocasıydım.
Değildin demedim ki.
Başarılıydın dedim ya, duymadın mı?
Elektrik geldi!
Hakemliğim de çok iyiydi.
Yemek.
Git kendin al.
Aman! Gitti yemek.
-Selam. -Merhaba. Senin sesin neden...
Uyuyor muydun?
Orada saat kaç?
Pardon. Uçak yeni indi.
Babam uyuyor mu?
Evet, uyuyor.
Of ya. Doğum gününü kutlayacaktım.
Neyse, günü nasıl geçti?
Yemeğe çıktınız mı?
Kavga etmediniz umarım.
Yok, şey...
Birlikte eski bir film izledik.
Sonra yemek yaptı.
Mum ışığında yemek yedik.
Çok romantikti.
-Dalga geçme. -Ciddiyim. Çok güzeldi.
Çok sevindim.
Sağ ol Amay.
Çok endişelenmiştim.
Annemsiz ilk doğum günü.
Gününüzün güzel geçmesine sevindim.
İhtiyacı vardı.
Yarınki uçuş için her şey hazır mı?
-Bayan Patel, kahveniz. -Hazır.
Teşekkürler.
Tamam, güzel.
Tamam, sen yat. Babamın doğum gününü yarın kutlarım artık.
Amay!
Sana da zahmet oldu, sağ ol.
-Seni seviyorum. -Ben de seni.
-Ne yapıyorsun? -Valizimi topluyorum.
-Görüyorum da neden? -Uçağa bineceğim çünkü.
Daha 16 saat var.
Önden hazırlanmak iyidir.
Hey! Yatağa oturma.
-Neden? -Daha yeni yaptım.
Benim yatağım bu.
Baba.
Havaalanından önce
dışarıda bir yemek yesek diyorum.
Olur mu?
-Ben... -Baba. Ne diyorsun? Olur mu?
-Nişanlın da gelecek mi? -Kim?
Nişanlın.
Gitmeden tanışsak iyi olur.
Nişanlım yok ki.
-Yok mu? -Yok.
-Yok diyorsun. -Yok.
Zeena kim o zaman?
Onun adı Zara.
O da gelecek mi?
Nişanlım değil ki.
Annen yalan mı söyledi yani?
Belki yanlış anlamıştır. Sadece bir arkadaş.
Kız arkadaş.
Gitmeden tanışsak iyi olur.
Sorarım.
Baksana Amay.
Birinci sınıf bir restoran olsun. Ben ısmarlıyorum.
-Amay. -Efendim.
-İçecek bir şey ister misin? -Almayayım, sağ olun.
Başın sağ olsun.
-Aniden mi olmuş? -Evet efendim.
Geride kalanlar için zor tabii ama belki onun için iyi olmuştur.
Annem yedi yıl önce vefat etti.
Kanseri vardı. Uzun sürdü, çok çekti.
-Başınız sağ olsun. -Baban nasıl?
Kendini toparladı mı?
Bilmiyorum efendim ama...
O biraz şeydir...
İlişkimiz biraz sıkıntılı efendim.
Gel.
Ne diyorsun?
-Güzel çalışma. -Öyle mi?
-Ne dememi istiyorsunuz? -Samimi fikrini söyle.
Bence Bay Makhija ve Bay Patil çok tecrübeli mimarlar.
-Biliyorlar... -Neyi biliyorlar?
Komik aslında.
Senin yaşındayken vizyonum süperdi
ama öz güvenim yoktu.
Şimdi ise kendime güvenim tam
ama vizyonumu kaybettim.
Şu masaya bak.
Modern, yeni bir şey olması lazım
ama binlerce kez gördüğüm
eskimiş, bayatlamış, suyu çıkmış tasarımlar var hep.
Bu ihaleyi kazanmamız gerekiyor.
Seni işe alırken zekâna ve cesaretine baktım,
tecrübene değil.
Şirkete sunacağın bir şey varsa sun.
Yoksa senin nazını çekecek hâlim yok.
Anlıyor musun?
Evet efendim.
Amay.
Üçüncü kızım doğduktan sadece iki ay sonra
babam şirketin adını Sen ve Oğlu olarak değiştirdi.
Şerefsiz herif
öldüğü zaman şirkette kendi adı kalsın istiyordu.
Baba oğul ilişkileri hep zordur.
Evet efendim.
Bir ricam var.
Hayır, dediğim gibi
bu sefer ev sahibi benim. İtiraz istemiyorum.
Tamam, sorun değil.
Lütfen evlilik konusunu açma.
Rica ediyorum.
Geldi mi?
Geldi.
Vay! Ben...
Çok güzelmiş.
Şaşırdığını çok belli etme.
-Merhaba. -Selam.
-Nihayet tanışabildik. Ben Zara. -Merhaba.
Merhaba Zara.
Size nasıl hitap edeyim?
Amca mı diyeyim?
Shiv de.
Tamam.
-Oturun, ayakta kalmayın. -Buyur.
Affedersiniz.
Buyurun.
Merhaba Mukesh, şunu resepsiyona alabilir misin?
Tabii. Menüyü vereyim.
-Bu valizi de alayım mı? -Hayır!
Tamam, kalsın.
Eşinizin vefatına çok üzüldüm.
Eminim çok zor olmuştur.
Öyle.
Müstakbel gelinime içecek bir şey söyler misin?
Nasıl sinir oldu, gördün mü?
Onu kızdırmayı seviyorum.
Evet. Neler döndüğünün farkındayım.
Ben lavaboya gidiyorum. Hiç dönmeyebilirim.
Eşine bir içki söyle, öyle git.
Dostum, bakar mısın?
Masadaki adam benim babam.
Buradaki fiyatlardan hiç haberi yok.
Mumbai restoranlarına yıllardır ilk kez geliyor.
-Anladım. -Hesabın yarısını al.
Gerisini ben öderim, tamam mı?
-Tabii efendim, hallederiz. -Tamam mı?
-Merak etmeyin. -Ama dikkat et, babam...
Halledeceğim. Siz rahatınıza bakın. Bana bırakın.
-Sağ ol. -Efendim.
Hayırlı evlatsınız.
Gülümseyin.
Bakayım.
Bir tane daha? Tekrar lütfen.
-Tabii. -Amay, gülümse.
Ben çekeyim mi?
-Tabii efendim. -Teşekkürler.
Şu tarafa geçer misiniz?
-Tamam. -Oğlum, sen de geç.
Hadi.
Biraz daha yaklaşın.
Evet, yanaşın.
Çok güzel gülümsüyorsunuz.
Güzel. Bakın.
-Beğendin mi? -Çok güzel!
Siz de bakın.
-Güzel, değil mi? -Evet.
Çok şeker.
Hayırlı olsun.
-Sağ olun. -Kızı yanından ayırma.
Sakın ayırma.
-Teşekkürler. -Görüşürüz.
-Tamam. Teşekkürler.
Sizden hoşlanmış gibiydi.
Zamanında çok can yakmışsınızdır.
-Yapma. -Ne?
Bir şey soracağım,
hayalinizdeki kadını bulduğunuzu nasıl anladınız?
Onu iyi hatırlıyorum.
Düğün alışverişine çıkmıştık.
Shivani'nin annesi biraz rahatsızdı,
benim annem de ona bakmak için yanında kaldı.
Alışverişe Shivani ile ben çıktık.
Dükkân,
baştan sona kıpkırmızıydı.
Her şey kırmızıydı.
Bir sürü sari gösterdiler. Belki bini bulmuştur.
Benim kafam karışmıştı.
Ben zaten biraz çekingen bir insanım. Çok sıkılmıştım.
O sırada
kenarda katlanmış duran
basit, sade bir sari gördüm.
Farklı bir şey olduğu içime doğdu.
Açılsa nasıl görünürdü acaba diye düşündüm.
Tam ben onu düşünürken
Shivani de onu giydi.
Sari tam ona göreydi,
Shivani de tam bana göreydi.
O andan sonra
onsuz yaşamayı hayal bile edemez oldum.
Çekingenliğim kalmadı.
Anladım işte.
İçime doğdu.
Shivani kıyafet bakmaya devam ediyordu.
Satıcılar bunalmıştı.
Ama hissetti sanırım.
Yanıma gelip arkamda durdu ve o sariyi işaret etti.
Satıcı şöyle dedi,
"Hanımefendi, o sizin bütçenizi aşar."
O sırada aklımdan
"Beyefendi, Tanrı aşkına, böyle bir anda paranın bahsini açma." diye geçiriyordum.
Haksız mıyım?
Shivani yanı başımdaydı.
İkimiz de aynı anda şöyle yaptık...
Hayalimdeki kadını bulduğumu
işte o zaman anladım.
Çok güzelmiş.
Beyefendi.
Bu...
-Hayır, dedim ya... -Birer içki daha alalım.
Ben ısmarlıyorum dedim.
-Daha vakit var. -Olmaz öyle.
Geç kalmayı, son anda acele etmeyi sevmem.
Evet. Çok güzel oldu.
Baba.
Tek istediğim sizinle yemek yemekti.
Sana söylemiştim.
-Baba. -Ben ısmarlayacaktım.
Özür dilerim Zara.
-Baba, yavaş. Baba. -İyi misiniz?
Yine ne yaptın?
Tanrım!
-Zara, baksana. -Evet?
Gidelim mi?
Valizleri indiriyorum.
Restorana dönmemiz lazım.
Beyefendi, lütfen. İki kere kontrol ettik.
Müşteriler rahatsız oluyor.
-Lütfen... -Ben de müşteriyim.
Ben de rahatsız oluyorum, tamam mı?
Hırsızlık durumunda polise haber veriyoruz.
Sen kayıp diyorsun, o hırsızlık diyor.
Bağırmayın. Müşteriler rahatsız oluyor.
-Evet. -Pardon. Rahatsız mı ettim?
O çanta babamın çantası!
Her şeyi o çantadaydı!
Annemin gelinlik sarisi, pasaportu, vizesi!
Bu gece Amerika'ya gidecekti!
Son hatırası bu olacaktı, mahvettiniz!
Sakin olun. Anlıyoruz.
Buradan herkes istediğini alabiliyor mu?
Öyle mi? Peki.
Tamam.
Ne yapıyorsunuz?
-Polis çağıracağız. -Ne yapıyorsunuz? Lütfen.
-Siz... -Beyefendi, yapmayın! Durun!
Çantayla ilgili bir şey öğrenirsek sizi ararız.
Lütfen olay çıkarmayın.
Sakinleşin.
Haberin olsun, Zara bu gece bizde kalıyor.
Biliyorum.
Öyle olmasa niye valiz getirsin?
Kapımız sana açık Zara.
Sana çarşaf ve yastık kılıfı veririm.
-Kapımız sana açık. -Teşekkürler.
Sağ olasın Zara.
-Hoş geldin. -Teşekkür ederim.
Zara!
Ben çarşaf getireyim Zara.
Doğruymuş.
Ne doğruymuş?
Manzara gerçekten güzelmiş.
Düşersin!
Dikkat et!
Fazla yaklaşma.
Bildiğim iş bu benim.
Çatı aşığı bu.
Burası çökmez.
Sen neden geldin?
Anu'yu aradım. Şey dedim...
Önce polise kayıp ihbarı yapmanız lazım,
yeni pasaport başvurusu için şart.
-Hazırlanın. -Yönetimle konuştun mu?
Evet. Gomaji ekibiyle gelip tamir edecek.
Oradan uzaklaş. Düşeceksin şimdi.
Merak etme. Ben mimarım.
Tamam. Brandayla oynayıp durma.
Bir brandayla Titanik kurtulur mu?
Evet, neden gelmiştin?
Pasaport bilgileri için Anu'yu aradım.
Bak...
-Zara, az daha alır mısın? -Almayayım.
Gomaji 13.00-13.30'da burada olacak.
Ben ne yapacağım?
Kayıp ihbarını ben yaparım.
Ne yapacağım derken?
-İşçiler gelecekmiş ya. -Bir şey yapma.
-Başlarında mı durayım? -Bir şey yapma.
Çay ve atıştırmalık yani.
Baba, adamları rahat bırak.
Peki.
Sıcakken yiyin, buyurun.
-Sen de al. -Sağ ol.
Gomaji, bir şey soracağım.
Şu çizgi var ya, üzerinde birisi dikilirse
çöker mi?
-Hayır. Çökmez. -Çökmez mi?
Üzerinde zıplasam bile çökmez mi?
Amca, oğlun mimar değil mi? O açıklamıştır.
Ben sana soruyorum.
Bir dikil istersen.
-Sabah denedim zaten. -Niye soruyorsun peki?
Senden duymak istiyorum! Söylesene.
Bak, ben...
Üstünde durduğum noktayı görüyor musun?
Buna çatı aşığı denir.
Kiriş yani. Kesinlikle çökmez.
Teknik olarak imkânsız.
Bizim gibiler bilmez tabii. Benim anlamam çok uzun sürmüştü.
Soğutmadan ye hadi.
Evet, çıkıyorum. Yarım saate orada olurum. Taksi geldi.
BU DA BİR FİKİR
Bir seferinde yatağı kırmıştık. Gerçekten.
-Yatağı mı? -Dinle bak.
Amay'in matematiği berbattı.
Babasına çekmiş.
Mukadam diye bir özel hoca tutmuştuk.
Salonda ders yapıyorlardı, ben de işe gidecektim.
Shivani gelip "Hocayla konuş." dedi.
Ne diyeceğim ki? Ama Shivani'ye hayır demek ne mümkün?
"Merhaba hocam." dedim. "Merhaba, merhaba."
"Nasılsınız?" "İyiyim"
"Amay, nasıl gidiyor?" "İyi gidiyor baba."
Shivani'ye baktım, "Yumuşak yüzlü olma." diyor.
Ne gerek var? İkisi de her şey yolunda diyor.
Ne diyebilirim ki? Diyecek bir şey yok.
Etrafa bakındım, defterini gördüm.
El yazısı tam seyirlikti.
Şaka yapmıyorum.
Bir kere bak, bira içmiş gibi başın döner.
Evet.
Ben de...
"Tamam, buldum." diye düşündüm.
"Amay! Bu defterin hâli ne böyle?" dedim.
"Böyle mi yazıyorsun?
"Mukadam Hoca'na biraz saygı göster."
Mukadam Hoca, "Önemli değil." dedi.
"Hayır. Olmaz öyle şey." dedim.
Amay'ın yakasına yapıştım.
"Amay, utanmıyor musun? Böyle el yazısı mı olur?
"Saygısız çocuk."
Mukadam Hoca "Durun beyefendi! O benim el yazım." dedi.
Mukadam Hoca...
Shivani'ye bakmadım bile.
Bayılmıştır herhâlde.
Koşarak evden çıktım.
Arabaya atlayıp iş yerine kaçtım. Akşam döndüğümde
Amay beni kahraman gibi karşıladı.
"Baba, süpersin!"
Öyle dedi, sonra yatağın üstünde dans etmeye başladık.
Sarıldık, oynadık, zıpladık.
Shivani kızdıkça daha çok zıpladık.
Hoplayıp zıplarken birden yatak çöktü.
-Çat! -Çat!
Mukadam Hoca.
Sekiz dokuz ay önce karşılaştık.
"Nasılsınız?" dedi. "İyiyim, gayet iyiyim."
"Amay nasıl? Ne durumda?" dedi.
"Mumbai'de." dedim. "Gerçekten mi?
"Bana hiç söylememişti."
"Bana bile söylemedi, sana niye söylesin?" dedim.
Mani.
Tamam efendim.
-Kaç gün dediniz? -En fazla on gün.
Öyle diyoruz ama genelde daha erken çıkıyor.
Ne olur ne olmaz. Hızlı başvuru yapmışsınız.
Polis kontrolü evde mi olacak?
Gelir mi, gelmez mi, bilemem.
Yaşlı biriyse komşuyu da arayabiliyorlar.
-Numarasını yazdınız mı? -Evet.
-Teslimat da... -Aynı adrese olacak.
Jeroo Mansion, 701 Numara. K.B. Marg, Lower Parel...
Evim orası değil.
Sorun değil. Oğlunuz sonuçta.
Onunla kalıyorsunuz.
-Yönetimin haberi vardır. -Evet.
O zaman sorun ne?
Hanımefendi, üstünde kendi adresim olan pasaportumun
aynısından vereceksiniz.
Öyle olmuyor efendim.
O pasaport artık yok.
2A bankosuna gidince pasaport artık geçersiz oluyor.
Oğlunuzun adresini verebilirsiniz.
-Olabilir de... -Babamın demek istediği...
Kendim konuşabilirim.
Hanımefendi, ben o evde tam 71 yıl yaşadım.
-Anlıyorum efendim. -Mümkünse...
Ama onun için memleketinize gitmeniz gerek.
Ben de diyorum ki...
-Babamın dediği şu... -Amay, araya girip durmasan?
Ben hallediyorum.
İkiniz de sakin olun, beni dinleyin.
Bir yöntemi var.
-Özel durumlarda sağlık sebebiyle... -Araya adam mı sokalım?
-Sorun değil. -Amay, son kez söylüyorum.
Benim pasaportum, benim adresim.
Karışma.
-Yardım ediyorum. -Hayır, etmiyorsun!
-Memleketiniz neresi? -Navsari.
Dosyamı alabilir miyim?
Çok teşekkürler.
Elini frenden çeker misin?
Baba, elini frenden çeker misin?
Derdin ne senin?
İndir o elini.
İndir elini!
Kavga mı istiyorsun?
Kavga mı istiyorsun? Çık dışarı.
Çık!
Dışarı çık diyorum!
-Kavga mı istiyorsun? Gel. -Baba.
-Şimdi sırası mı? -Çık dışarı!
Sırası ya da değil. Sen istedin!
Şimdi yapacağız. Hadi!
-Aradan çıkaralım şunu! -Baba, sakin ol.
Böyle olsun istemedin mi?
-İstemedin mi? Konuşsana! -Baba...
İstemedin mi?
Elini kaldır da yüzünü dağıtmayayım!
Ölümden döndük!
-Elin niye hep frende? -Çünkü deli dibi sürüyorsun!
Bu benim arabam!
On yıldır biniyorum!
Freni on yıldır sen mi çekiyorsun? Kendim çekiyorum!
Ve hâlâ hayattayım!
Hâlâ hayattayım diyorum lan!
Sen buna araba mı diyorsun?
O daireye ev mi diyorsun?
Mumbai'ye bunun için mi geldin?
Amay, anneni çok üzdün.
Kalbini kırdın.
Baba.
Baba!
Baba.
Buyurun.
Pasaportum...
Shivani!
Bir şeyi yok.
-Hâlâ acilde mi? -Evet.
-Sadece dikiş mi? -Evet. Gel, otur.
Tanrım!
Merak etme. Bir şeyi yok.
Niye dışarı çıkmıştı?
Eve gelmemişti ki.
Nasıl yani?
Siz pasaport bürosuna gitmediniz mi?
Evet. Küçük bir kaza geçirdik, sonra...
Sen iyi misin?
İyiyim. Ciddi bir şey değildi.
Araba savruldu, o da bana kızdı.
Bağırmaya başladı. Sonra da çekip gitti.
Taksiye binip gitti.
Engel olmadın mı?
Ne yapsaydım?
Ben mi söyleyeyim?
-Peşinden mi koşsaydım? -Evet.
Adam bebek değil ki Zara.
Amay, adam şu an acilde.
Benim yüzümden mi?
Vay be.
İnanmıyorum. Gerçekten.
Restoranda hesabın yarısını ödeyince
yetişkin muamelesi yapmamı söyledin.
-Değil mi? Öyle dedin. -Evet.
Olay çıkarıp, çekip gidince de
çocukmuş gibi davranmamı bekliyorsun.
Karar ver. Yetişkin mi, çocuk mu?
-Ama olanlara baksana. -Söyle.
-Ne? -Kararını ver.
Yetişkin mi, çocuk mu?
O senin baban.
Çocuk olan sensin Amay.
Zara.
Zara!
-Zara. -Lütfen peşimden gelme.
İyice gözümden düşersin.
Babanın yanına git.
Baba.
İyi misin?
Sen misin?
Ne oldu baba?
Ben... Onu gördüm.
Caddede.
Hatta seslendim bile.
-Kime? -Annene.
Şey...
Adını söyleyip seslendim.
Shivani dedim.
Dönüp bana baktı.
Hayır baba, şey...
Pasaportumu o almış.
Gitmemi istemiyor.
Baba, lütfen...
Restorandaki de oydu.
Saçına takması için çiçek toplardım.
Çantanı bulmuşlar.
Annenin istediği...
-İstediği... -Baba, çantanı ve pasaportunu bulmuşlar.
Annenin istediği...
Ne?
-Garson Mukesh vardı ya? -Ne?
Garson Mukesh polise itiraf etmiş.
Az önce mesaj attılar.
Çantanı ve pasaportunu bulmuşlar.
Aklını kaçırmışsın sen.
Ne saçmalıyorsun?
Hayır.
-Annen... -Annem artık yok baba.
O artık yok.
Yok.
Eve gitmek istiyorum.
Tamam, taburcu belgelerini alayım...
Kendi evime.
Baba?
Havaalanına gideceğiz, 40 dakikaya çıkalım.
Erken kalktım.
Yerimde duramadım, taksiyle havaalanına gidiyorum.
Merak etme, eve varınca ararım.
Bu parlak eser,
göz alıcı bir mücevher gibi şehrin içinde
sonsuza dek parlayacak.
Gündüzleri eğitim mekânı olacak,
geceleri ise gururla ışıldayıp kendini gösterecek.
Jehangir Lord'un vermek istediği mesaj da bu.
Zara.
Rakamlara ne diyorsun?
Efendim, rakamlar açısından bakarsak
doğru yoldayız diyebilirim.
Bay Makhija tasarım yaparken her zaman bütçeyi de dikkate alır.
Detaylı incelemeyi sonra yapacağım.
Ama sorun çıkacağını sanmam.
Başka konuşacak var mı?
Herhangi bir yorumu olan?
Yok mu?
Peki o zaman.
Toplantı bitmiştir. Teşekkürler.
Sen bekle Amay.
Ne düşünüyorsun?
Efendim, Bay Makhija iyi bir mimar.
Tamam.
Tasarımları peki?
İlginç.
Amay.
-Buyurun. -Sana niye para veriyorum, bilmiyorum.
İzninizle efendim.
İyi oynadınız.
Bugün ben de vuruş yapayım.
Arkadaşlar, amca da vuruş yapacakmış!
Omkar, sen topu at.
Amca, sen hazırlan.
Hadi, herkes yerine!
-Hadi! -Omkar, hadi!
-Ne yapıyorsun? -Anlamadım?
Ne yapıyorsun?
Erkek gibi fırlat!
Erkek gibi fırlat dedim!
-Amca. -İyi misin?
Özür dilerim amca. Özür dilerim.
Asla özür dileme.
Aferin. Erkek gibi fırlattın.
Şerefe.
Şerefe dedim.
Ne?
"Sen buna araba mı diyorsun?
"O daireye ev mi diyorsun?"
"Baba, lütfen."
"Mumbai'ye bunun için mi geldin?
"Amay, anneni çok üzdün."
"Bu ne böyle?
"Her yer cam ve çelik olmuş.
"Artık her şehir birbirinin aynısı.
"Eski Hindistan kalmadı."
"Her şehir birbirinin aynısı."
Sadece bir bakıver. Ben yapamayacağım artık.
-Alo? -Zara.
Şu anda meşgulüm. Sonra konuşalım.
Lütfen... Lütfen dinler misin?
Shiv'le mi ilgili?
Hayır, mesele Shiv değil. İlişkimiz de değil.
İşle ilgili.
Zara, yardımına ihtiyacım var.
İŞTE BU
Üniversite bitirme tezi gibi bence.
Konseptin ne derinliği var ne de içeriği.
Sırf gösteriş.
Ucuz bir film seti tasarımına benziyor.
Kişisel fikrimi soruyorsanız
şöyle diyeyim, bunu hakaret olarak görüyorum.
Egzotik Hindistan'ı Batı'ya peşkeş çekmek gibi.
Başından beri mentörlük yapmış olmasam
genç ve hevesli bir arkadaş
bizi etkilemeye çalışıyor deyip hakareti görmezden gelebilirdim.
En acı yanı da bu. Nasıl görmezden geleyim?
Bu çocuk kendi tasarımlarına kendisi inanmıyor.
İkiyüzlü bu.
Efendim...
Bu seni yansıtmıyor Amay.
Tasarımların belki çığır açıcı değildi
ama en azından modern ve ileri görüşlüydü.
Olduğu kadarıyla senin tarzın işlevi öne çıkarıyordu.
Süslemeden ziyade biçime odaklanıyordu.
Bu radikal romantik yaklaşım da nereden çıktı şimdi?
Cevabı biliyoruz.
Kovulmamak için can havliyle çırpınıyorsun.
Evet,
bundaki mimari sorunları tek tek saymakla uğraşmayacağım.
İklimlendirme, bakım, mekân kullanımı. Yani...
Ben...
Talimatları okumadın mı Amay?
Hindistan'ın en zengin adamı dünya çapında bir eser istiyor.
Bu üniversitenin, gelişen Hindistan'ın modern yüzü olmasını istiyor.
Böyle fikir mi olur? Niye 500 yıl geriye gidelim?
Gelişen Hindistan'ın modern yüzü!
Bizden istenen buydu delikanlı!
Bu ikiyüzlü çizimlerin üstüne
yapıştırman gereken not buydu.
Bu kendini beğenmiş not değil.
Biz birbirimize kâğıt fırlatırken...
SEN VE OĞLU MİMARLIK BÜROSU
Son 18 yılda Jehangir Lord'a 14 tasarım gönderdik.
Bu 18 yılda gönderdiğimiz 14 tasarımın
hiçbiri onaylanmadı.
Her seferinde talimatlara harfiyen uyduk.
Çalışma arkadaşlarımın ve patronumun önünde
bana ikiyüzlü ve yalancı dediniz.
Hatta peşkeşçi dediniz.
Belki de haklısınız.
Ama Jehangir Lord'un toplantı salonunda nasıl biri olduğuma bakmazlar.
Onların tek derdi üniversite.
Bana hakaret yağdıracağınıza
tasarımdaki eksiklikleri belirtseniz
daha iyi olmaz mıydı?
Hatırlar mısınız, bilmiyorum.
İlk iş günümde atölye çalışması düzenlemiştiniz.
Bize Jal Mahal'i anlatmıştınız.
"Hem biçim hem işlev." demiştiniz.
Yerin altından akan su kanallarını
nasıl tutkuyla anlattığınızı hâlâ hatırlıyorum.
Hava Mahal'in şimdi eski moda dediğiniz
kafesli pencereleri ve detaylı süslemeleri
lodosu engelleyip havayı serinletiyor.
Kafesli pencereler yakıcı güneşin etkisini azaltıyor.
Siz anlatmıştınız.
Bana çok şey öğrettiniz, hep minnettar olacağım.
Ama tasarımlarıma biraz daha dikkatli baksaydınız
bana öğrettiğiniz her şeye yer verdiğimi görürdünüz.
Doğal iklimlendirme için
rüzgâr ve suyu kullanmak elektrik masrafını düşürür,
karbon ayak izini de azaltır.
Gayet modern bir konsept. Öyle değil mi?
Şunu da açıklığa kavuşturayım,
talimatları tabii ki okudum.
Tekrar tekrar okudum. Ne diyordu?
"Gelişen ve modern Hindistan."
Burada Hindistan'ı görebiliyor musunuz?
Bu cam ve çelikten tasarım çığır açıcı değil
ama havalı duruyor tabii.
Böyle binaları New York ve Londra'da her köşe başında görebilirsiniz.
Jehangir Lord'un aradığı
sembol eser böyle bir şey olabilir mi?
Uluslararası ortakları bundan etkilenir mi?
200 yıl boyunca özgürlük savaşı verdik,
75 yıldır da özgürüz ama...
Özgür düşünmeye ne zaman başlarız, bilmiyorum.
Neyse. Eskiden, çok eskiden
bizim çığır açıcı mimarimiz tüm dünyada meşhurmuş.
"Bizim" mi?
Öyle gelişigüzel "biz" diyemezsin.
Onlar en büyük Hint mimarları.
Hint mimarları.
Sizin gibi, benim gibi, Bay Sen gibi. Bizim gibi!
Belki biz onlar gibi büyük değiliz,
belki sıradan mimarlarız.
Ama onlar gibi düşünmeye çalışsak ne kaybederiz?
Yanılıyorsunuz.
Bu...
Beni yansıtıyor.
Geçmişimi yansıtıyor.
Kültürel mirasımız bu.
İnat ettim, bunu anlamam tam on yılımı aldı.
Bay Sen, gözden kaçırdığımız bir gerçek var.
Jehangir Lord bu tasarımı asla onaylamaz.
Yanlış anlama,
seni eleştirmek için söylemiyorum.
Kaç yıllık tecrübeme dayanarak konuşuyorum,
bu süslü tasarım
rakamların ağırlığı altında ezilir.
Doğru diyor.
Birim maliyetleri daha yüksek.
Çok daha yüksek.
Evet Bay Makhija, haklısınız.
Sizin modelinizle
Amay'ın tasarımının maliyetini kıyaslarken kendisine de söyledim.
Sizin modeliniz temelde Batılı bir tasarım konseptine sahip.
Konuştuğumuz gibi cam ve çelik.
Hava şartlarından dolayı
soğuk havayı dışarıda tutmak istiyorlar, yani mantıklı.
Ama biz soğuk havayı tutmaya çalışıyoruz.
Efendim, Soğutma Birimi'nden Bay Shridhar'la
ve Bakım'dan Bay Bala'yla tekrar görüştüm.
Söylediklerine bakılırsa
ilave maliyeti yedi ila on yılda amorti edebiliriz.
Uzun vadeli projeksiyon yapmadım
ama bu rakamlar biraz daha cazip duruyor.
Ayrıntılı bir rapor hazırlayıp
Amay'ın tasarımına ekleyeceğim tabii.
Profesyonel görüşüm şöyle.
Beğenecek olurlarsa,
ki eminim beğenecekler,
maliyet sorun olmaz.
Neden geldin?
Annem bunu size gönderdi.
Özür dilememi söyledi.
Önemli değil dedim ya.
Topu güzel fırlattın. Hepsi o.
Evet amca, istesem daha hızlı da fırlatırım.
İyi, peki.
Annene teşekkürlerimi ilet.
Tek derdin benimle kavga etmek sanıyordum.
Meğer beni eğitiyormuşsun.
Özür dilerim.
Benden özür dileme.
Tamam mı?
Asla.
Diledim bile.
Özrünü kabul ediyorum.
Gidelim hadi.
Hadi.
Baba, beni kucakla!
Gel bakalım.
Hey, bekle.
Amca.
Teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!