Hey, Benji. Benim. Ben dairemi terk ediyorum.
Unutma, orada üç saat erken olmamız gerekiyor.
Evet, bunu aldığında beni ara.
Hey, Benji. Umarım çoktan çıktın...
çünkü BQE'de biraz trafik var.
Eğer bunu atlayabilirsen iyi olur.
Her neyse, bunu aldığında beni ara.
Hey, Benji. Aslında, trafik şimdi açıldı.
Yani bu oldukça iyi, eğer endişelendiysen.
Belki endişelenmedin. Her neyse, bunu aldığında beni ara, her neyse.
Hey, Benji. Bu kadar çok mesaj bıraktığım için üzgünüm.
Sadece... Üzgünüm. Onları göz ardı edebilirsin çünkü ben... Yakında orada olacağım ve...
Evet. Seni görmek için sabırsızlanıyorum ve sana başka bir mesaj bırakmayacağım. Tamam. Hoşça kal.
Hey, Benji. Havaalanına yeni geldim.
Gerçekten umarım çoktan çıktın ya da...
Bilmiyorum, yolda mısın.
Her neyse, bunu aldığında beni ara.
- Aman Tanrım. Geldin. - Nasılsın, kuzen?
Aman Tanrım, buraya gel. Seni o kadar çok aradım ki.
- Bir geri çekil, dostum. Seni bir göreyim. - Seni görmek çok güzel... Evet.
- Tamam. - Dön.
- Tüm lanet olası resmi görmek istiyorum. - Ne? Gerçekten mi?
- Dön. Dönme dervişi. - Tamam, tamam.
- Tamam, tamam. - Evet, dostum, sana bak.
- Sağlıklı, zengin ve akıllı. İyi görünüyorsun. - Oh.
Tamam, dinle, seni kaydetmemiz gerektiğini düşünüyorum.
- İnternette bir şey yaptım. Ben... - Oh, hayır. Ben yaptım.
- Bir süre önce kaydoldum. - Gerçekten mi?
- Evet. - Üzgünüm. Buraya ne zaman geldin?
Birkaç saat önce.
- Gerçekten mi? - Evet.
Yani, uçağın daha iki saat var.
Evet, ama havaalanını çok erken açıyorlar. Buraya gelip takılabilirsin.
- Vay. Tamam. - Hı-hı.
Burada en çılgın insanlarla tanışıyorsun, dostum.
Oh. Peki, bir şey yedin mi?
- Yedim. Evet. Hayır, evet. - Tamam.
Sadece bir şey almak isteyeceğim için...
- kalkmadan önce. - Oh. Merak etme, dostum.
Senin için bir yoğurt aldım. Biraz sıcak.
- Sıcak mı? - Cebimdeydi.
Aman Tanrım, kaşık yok. Sorun değil. Sadece...
sıkıştır, yudumla.
Bunu gerçekten benim için mi aldın?
Evet, tabii ki, dostum.
- Tamam, eşyalarını aldın mı? - Tamam. Evet.
- Başka ne var? - Ne?
İniş yaptığımızda kullanmak için de iyi şeyler aldım.
Yani, çok, çok iyi şeyler.
Bekle. Yani, Polonya'ya uyuşturucu götürmüyorsun, değil mi?
- Oh, evet. - Benji?
O şeylerle ilgilenmiyorlar, dostum. Sana söylüyorum...
Mm. Bence o şeylerle çok ilgileniyorlar.
- Oh, evet. Evet, evet, evet. Gerçekten mi? - Evet.
Polonya'da birazcık uyuşturucu için iki Yahudiyi mi tutuklayacaklar?
- Bu, Polonyalılar için iyi bir görünüm. - Tamam. Tamam, tamam. Sadece dene...
- Sesini kıs, tamam mı? - Tamam, evet. "Marihuana" deme.
- Kollar dışarı. - Bekle, gerçekten mi?
Üzgünüm. Normalde böyle olmaz... Teşekkürler.
Bu mu? Bu küçük olan mı?
Bu, babamdan bir hediye.
- Baba? - Evet.
Tabii ki öyleydi.
- Senin de böyle bir şeyin var mı? - Asla.
- Evet. - Benim yok... Çok yanıldım. Tamam, hoşça kal.
- Hoşça kal. - Hoşça kal.
Oh. İşte bu.
- O çok harika. - Tamam. Kollar dışarı.
- Kim? - TSA ajanı.
Onun babası Knicks için güvenlik yapıyor.
Hıh.
Biraz ister miydin?
- Mm. - Ah, Priya benim için yaptı.
- Evet, tabii. - Hayır. Ben... Evet, tamam.
- Evet. - Evet mi?
Bu ne? Bir lanet Brezilya fındığı mı?
Yo. Yani, nasıl gidiyor, dostum?
- Dürüst olmak gerekirse, dostum... - Evet.
Ben...
harikaydım. Gerçekten lanet olası harikaydım.
Tur programımızı gözden geçirmek ister misin?
Tamam.
- Bunu benim için tutabilir misin, aslında? - Evet, tabii.
- Evet. İstediğin kadar al. - Evet mi?
Büyükannenin nereden geldiğini görmek bizim için güzel olmaz mı?
Biliyorsun, nerede yaşadı?
Mm-hmm.
- Bunu takip edemiyorum bile. Ben sadece... - Tabii.
- ...grubun yaptığı her şeyi yap. - Tabii.
Merhaba.
Hangi koltukta oturuyorsun?
24 a.
Mm. Ben B'yim. Sanırım ortadayız ve penceredeyiz.
- Oh, evet. - Hey, dostum. Ortada oturmakta bir sakınca var mı?
İçeride nasıl hissediyorsun, dostum?
Biraz sıkışık.
- Hala iş mi arıyorsun? - Hayır.
Yani, bütün yolculuk boyunca çalışmak zorundasın, öyle mi?
Hayır. Hayır, hayır. Haftayı tamamen boş geçirebildim.
- Burada olmak istiyorum. Şey... - Harika.
Biliyorsun, burada olmak istiyorum.
- İyi, dostum. Mükemmel. - Evet.
Hala, böyle, internette bir şeyler satıyor musun?
Yani, eBay'de kullanılmış formalar satmıyorum.
- Ben, böyle, dijital reklam satışları yapıyorum. Evet. - Tamam.
Yani, internette bir reklam afişi gördüğünde, biliyorsun mu?
Oh, evet. Tanrım, o şeyden nefret ediyorum.
Hey, hadi ama.
Hayır, hayır. Sadece demek istediğim, herkes o şeyden nefret ediyor, biliyorsun.
- Öyle mi? - Hı, evet.
- Yani, ben de bunu yapıyorum. Bu benim işim. - Harika, dostum.
- Ben bunları satıyorum. Tamam. - Harika. Harika, dostum.
Dünyayı döndürüyor gibisin. Sorun değil.
- Evet. - Bu senin suçun değil.
Sen sadece, böyle, berbat bir sistemin parçasısın.
Yani, aslında, çevrimiçi reklamsız, birçok web sitesi...
ücretsiz olarak ziyaret ettiğin siteler var ya, var olamazdı.
Bu, İnternet'in can damarı gibi.
- Hey, dostum, dostum. - Evet.
Bize dikkat etmemizi istediklerini düşünüyorum.
Evet, hayır, sadece hikayeyi bitirmek istedim.
Evet, evet. Hayır. Bu sadece... Bu biraz kaba, dostum.
- Ciddi misin? - Evet.
- Sadece işlerini yapmaya çalışıyorlar. - Emniyet kemerinizi takın...
metal ucu... içine yerleştirin...
Bu bir güvenlik duyurusudur.
Lütfen kişisel eşyalarınızı her zaman kontrol altında tutun.
Hey, iyi misin?
Uh, evet. Bilmiyorum.
Oh. İşte bizim adam. Yo. Dostum.
- Nasılsın? Biziz. - Hey.
Kaplanlar.
Ne bakıyorsun?
Bilmiyorum. Aptalca. Ben...
Sanırım şimdiden ev özlemi çekiyorum.
Bilmiyorum. Bu sadece Abe.
Artık binalara takıntılı.
Her gökdelenin yüksekliğini bilmek istiyor.
Bu, her şeyi kapsayan bir şey gibi.
- Tamam. - Evet.
Bunu görebilir miyim?
Evet. Evet, tabii ki.
Doğru. Peki, Empire State Binası'nın kaç katı var?
103.
Tamam. 30 Hudson Yards'ın kaç katı var?
112. Ama balkon 100. katta.
Evet!
Empire State Binası'nın kaç katı var?
103.
Tamam. 30 Hudson Yards'ın kaç katı var?
112.
- Pijamaları mı paketledin? - Evet, tabii ki paketledim.
- İki çift. - Gerçekten mi? Ama gerçekten mi?
- Yani bütün, hani... - Biraz ödünç almak ister misin?
ne, Viktorya tarzı gecelik, terlik ve şapka ile mi?
Hayır, dostum. Onu bile sahip olduğumu sanmıyorum.
Merhaba. Varşova Merkez Oteli'ne hoş geldiniz.
Çok teşekkür ederim. Evet, giriş yapıyoruz. Miras Turu'ndayız.
Kaplan, Benjamin ve David. Pasaportlarımız burada.
- Evet, tabii ki. Hoş geldiniz. - Teşekkür ederim.
Son gelenlers sizsiniz.
Ve sanırım sizin için bir paketim var.
- Burada birçok gündür bekliyor... - Aslında o benim.
- Tamam. - Teşekkür ederim.
- İşte bu. - Teşekkürler.
Beşinci kattasınız ve 30 dakika içinde bir grup toplantısı var.
- Tamam. Çok teşekkür ederim. - Harika. Teşekkürler. Beşinci kat mı? Teşekkürler.
Bu ne lan?
Oh, bu ot. Sana söyledim. Gerçekten iyi bir şey.
Bunu Todd'dan aldım. Ithaca'daki şu lanet berber.
Bekle. Kendine ot mu gönderdin?
Hayır, dostum. Bize ot gönderdim.
Sen... Havaalanından geçirmeyi düşündüğünü sanıyordum.
- Gerçekten mi? - Evet, gerçekten.
Ne kadar gergin olduğumu görmedin mi?
Hayır, gördüm. Sadece bunun sen olduğunu düşündüm.
Şu anda seninle burada olmaktan o kadar lanet olası mutlu hissediyorum.
Ben de.
Oh, Tanrım.
Tamam. Yarım saatimiz var. Duş almam gerekecek.
İyi fikir.
Harika! Dolap.
Oh, evet. Kanka, tamamen unuttum. Senin ayakların gerçekten çok güzel.
- Öyle mi? - Evet...
ve gerçekten çok iyi yaşlandılar.
Parmaklar çok düzgün. Güzel.
Tamam. Teşekkür ederim.
Garip ayak parmağı eklemleri veya dağınık tüyler falan yok. Çok şık.
- Gerçekten mi? - Oh, evet.
Bu ilginç. Sanırım onları hiç değerlendirmedim.
Kendi ayaklarını hiç değerlendirmedin mi?
- Hayır. - Hadi ama, kanka. Onlar gerçekten zarif.
Onlara bak. Beni Büyükanne'nin ayaklarını hatırlatıyor.
Büyükanne'nin ayaklarını hatırlıyor musun?
Tabii ki Büyükanne'nin ayaklarını hatırlıyorum.
Her zaman o pembe plastik lanet sandaletleri giyerdi, Target'tan.
- O, o şeyi şehrin dört bir yanında sergilerdi. - Gerçekten mi?
- Biliyor musun, bazen sana bakıyorum. - Evet mi?
Onu görüyorum.
Yaşlı bir Yahudi kadınına mı benziyorum?
Hayır, dostum, sen bilge görünüyorsun. Ve bilmiyorum, bu güzel.
- Gerçekten mi? - Evet.
Teşekkürler. Tamam. Tamam.
- Duş alacağım, tamam mı? - Tamam.
- Evet. - Önce duş alabilir miyim?
Hayır, tabii ki.
Oh, hey, telefonunu ödünç alabilir miyim?
Evet, tabii. Ne için?
Sadece duşta müzik dinlemeyi sevdiğim için.
Telefonun yok mu?
Evet, ama müzik çalmıyor.
Evet, tabii. İşte burada.
- Harika. - Evet.
Duş zamanı.
- Merhaba. Üzgünüm. Tahmin edeyim. David ve Benjamin mi? - Merhaba.
- Merhaba, evet. Sen James misin? - Evet.
- Merhaba, evet. Ben James'im. Merhaba. - Hey. Nasılsın?
- Merhaba. Benji. - Evet.
- Sen Benji misin? Tamam, merhaba. - Benji. Evet. Benji. Benji.
Evet, üzgünüm. Sana saldırmak istemedim.
Sadece araya girmem gerektiğini düşündüm...
- nerede olduğumuzdan emin değilsen. - Teşekkürler.
Yani, güzel, küçük bir grup.
- Samimi olmalı, biliyorsun. - Güzel. Harika.
- Başarı, herkes, onları buldu. - Merhaba.
Bu David ve Benji.
- Hey. Merhaba. - Hey.
- Merhaba. - Merhaba.
- Hoş geldin. - Otur. Lütfen bir yer al. Evet.
Tanıştığımıza memnun oldum. Oh, evet. Çok teşekkürler. Evet.
Yani, çok uzun süre konuşmayacağım, ama kendim hakkında bir kelime.
Umarım haftanın sonunda benden çok sıkılmamış olursunuz.
Adım James, bildiğiniz gibi.
Polonya'da sizin Britanyalı tur rehberiniz olacağım.
Ben Oxford'da Doğu Avrupa çalışmaları üzerine bir akademisyendim.
Ben kendim Yahudi değilim...
ama bu dünyanın bu kısmına tamamen takıntılıyım...
özellikle de Yahudi deneyimine...
ki bunu...
büyüleyici ve karmaşık ve bazen trajik buluyorum...
ama nihayetinde güzel.
Yani, her neyse, benden bu kadar. Sus, James.
Sıradaki kim gitmek ister?
Tamam, cesur olacağım. Ha!
Merhaba. Ben Marcia Kramer.
Aslen Brooklynliyim...
iki pişmanlık dolu on yıl Los Angeles'ta geçirdim ve New York'a geri döndüm...
bir boşanmanın ardından.
Üzgünüm, fazla paylaşımda bulunuyorsam...
ama kendimin...
nefret ettiğim kadın.
Temelde, biliyorsun, öğle yemeği yiyen bir kadın gibi.
Of.
Anneme kamplarda hayatta kaldı ve...
asla bunun hakkında konuşmadı. Asla.
Bu yüzden, onu onurlandırmak için buradayım.
Tamam, ben buyum. Sen git. Sıradaki kim?
Peki, merhaba. Diane ve Mark Binder.
Merhaba.
Sıkıcıyız.
Son zamanlarda Shaker Heights'tan emekli olduk.
Mark'ın ailesi buradan, Lublin'den geliyordu.
Ama savaştan çok önce ayrıldılar. Yüzyılın başında.
Biz Mayflower Yahudileriydik.
Her zaman küçük bir şakamdı.
- Evet. Komik. - Merhaba.
Ben Eloge.
Tahmin edebileceğiniz gibi, Yahudi olarak doğmadım.
Sanırım bu yolculukta tek olmayacaksın, James.
Şirket için mutluyum, Eloge.
Şirket için mutluyum.
Ama yaklaşık 10 yıl önce Yahudiliğe geçtim.
Aslında Afrikalı doğumluyum, Ruandalıyım.
Ve soruya cevap vermek gerekirse...
Belki sormayı düşünüyorsun, ben bir soykırım kurbanıyım.
Oh, vay.
Üzgünüm. Hayır, sadece şunu demek istemiştim...
Hayır, bu... Bunu iyi bir şekilde kastetmiştim. Yani...
"Snap" ile tanışık olup olmadığını bilmiyorum.
Bu, "Oh, bok." "Oh, wow." "Aman Tanrım..." gibi bir şey. Biliyorsun...
Ben sadece diğer yerlerden insanlara ilgi duyuyorum. Bu, sanki...
Temelde bir hayranıyım. Devam et, dostum.
- Bunun için üzgünüm. - Hayır. Hayır, hayır, hayır.
İnsanlar ülkemle ilgilendiğinde çok mutluyum.
- Oh. - Tatlı.
- Adın ne? - Benji.
- Benji, ben açık bir kitabım. - Oh, harika.
Yani annemle birlikte soykırımdan kurtulduk.
Ve onun hayat birikimiyle Winnipeg'e taşındım...
- ceketimin iç kısmına dikilmiş... - Aman Tanrım. Bok.
Ve Winnipeg'de, orada bir Yahudi topluluğuyla bir bağ buldum.
Evet, doğal olarak.
Evet, doğal olarak, Benji.
Ve, Yahudi hikayesini öğrendiğimde...
Savaşın ardından ilk kez huzur buldum.
Ve ne kadar çok öğrenirsem, ne kadar çok insanla tanışırsam...
sizin gibi harika insanlarla...
doğru kararı verdiğimi daha iyi anlıyorum.
Vay.
Eh, turun başlamasından önce ağlayacağımı beklemiyordum.
- Vay. Bu olağanüstü. - Vay.
- Bunun için çok teşekkür ederim, Eloge. - Evet.
- Teşekkür ederim. - Bu çok güzeldi.
- Peki, bunu takip etmek isteyen kim? - Evet.
Tamam, bok. Sanırım ben gideceğim.
Yani, Davers ve ben kuzeniz. Biz...
Aslında, biz üç hafta arayla doğduk...
- ki bu biraz deli. - Evet.
Hangimizin daha yaşlı olduğunu tahmin edene bir zloty.
Ben!
Babalarımız kardeş.
Biz de temelde kardeşiz, değil mi Dave?
Biz kalça kalçaya yapışık olmuştuk. Tıpkı Katie ve Eilish gibi.
- Onları hatırlıyor musun? - Evet. Bunu söyleme.
Ama, bizim anneannemiz, Dory... Anneanne Dory, o buradan.
Ve her zaman...
onun nereden geldiğini görmek ve büyüdüğü evi görmek istedik.
Evet, aslında bu yüzden turu bir gün erken terk ediyoruz.
- Benji onun küçük kasabasını görmekte ısrar etti. - Evet. Tabii ki, evet.
- Onlar... Çok yakındılar. - Gitmemiz gerekiyor.
Evet. Yani, o gerçekten çok havalıydı, değil mi?
Şey, şimdi ben sadece, böyle...
Gerçekten bir bunalımdayım sanırım, o öldüğünden beri. Sadece...
Evet. Üzgünüm. O, dünyadaki en sevdiğim insandı.
Biliyorsun, hatırlamak iyi. Bu yüzden buradayız, bir bakıma. Yani...
Teşekkür ederim, James. Bunu söylediğin için teşekkürler.
Yani... Evet, sorun değil.
Sadece, her şeyi yolunda tutmak için, ama. Yani...
- Evet. - Üzgünüm. O öldüğünde...
bize ve Benji'ye buraya gelmemiz için vasiyetinde biraz para bıraktı, bu yüzden...
Evet, ve Dave her zaman, böyle, süper meşgul.
Asla zamanı yok. Bu, böyle, yüksek baskı altında bir işte çalışıyor...
- lanet olası reklam afişlerini internete satıyor. - Hey, hadi ama, adam.
Ama son zamanlarda gerçekten kötü bir durumda olduğumu biliyordu, bu yüzden o...
her şeyi bıraktı ve bizim bu...
yaşlı Polonya turuna katılmamız için düzenleme yaptı, siz güzel insanlarla.
Hey.
Tamam, herkesin burada bir araya gelmesini isterim, lütfen?
Aceleniz yok.
Turlarımı burada, Getto Ayaklanması Anıtı'nda başlatmayı her zaman severim.
Ve bunun nedeni, bu anıtın Yahudi kahramanlarını kutlaması...
Nazilere karşı direnen.
Birkaç gün içinde bizi bir toplama kampına götüreceğim...
bu yüzden hemen efsaneyi çürütmenin önemli olduğunu düşünüyorum...
bunların, kesime götürülen kuzular gibi yönlendirilen bir halk olduğu.
Şimdi, bu açık görünebilir, ama bir uyarı kelimesi...
bu bir acı turu olacak.
Elbette, olacak.
Acı, ıstırap ve kayıp, bunun etrafında dolaşmanın bir yolu yok...
ama bunun aynı zamanda bir tur olduğunu düşünmek önemli...
bir halkı kutlayan.
Son derece dayanıklı bir halk.
Tamam.
Yani, bu da böyle.
Bu şehrin inanılmaz derecede talihsiz bir tarihi var.
Sıklıkla Phoenix Şehri olarak adlandırılır...
çünkü birçok kez küllerinden yeniden doğmuştur.
Bu Sovyet tarzı mimarinin işlevselliği, biliyorsun, kutuplaştırıcı olabilir.
Herkesin hoşuna gitmez...
Ve tekrar, o sert tarzı fark edeceksin...
İkinci Dünya Savaşı'nın ardından ortaya çıkan.
Şuna bak.
Savaş olmasaydı muhtemelen burada yaşardık.
Bunu düşünmek delice değil mi?
Cidden, hani, kendimizi böyle düşünüyoruz...
çok Amerikan yaratımları, biliyor musun? Ve sanırım öyleyiz.
Sanırım, bu, Amerika'nın özüdür...
diğer kültürlerden yaratılan insanlar.
Ama, hani, bazı paralel, kara delik evrenlerinde, sen ve ben Polonyalıyız...
ve muhtemelen uzun sakallarımız var ve kadınlarla tokalaşamıyoruz.
Evet, bu komik. Biliyor musun, her seferinde gördüğümde, hani...
sokaktaki o Hasidik adamlardan biri, her zaman sadece düşünüyorum, hani...
"Tanrı'nın lütfu olmadan orada ben de olabilirdim." Biliyor musun?
Ne?
Oh, hiçbir şey. Sadece, hani, aptal bir şaka ki...
- Evet. - Neyse, bu güzel, dostum.
- Lanet olsun, ona bak. - Kim?
O kadın, Marcia.
Tek başına yürüyor. Onunla konuşmalıyız.
Onu yeni tanıdık.
Evet, ama gözlerinde, hani, derin bir hüzün var, biliyor musun?
Var mı?
Evet. Bunu fark etmedin mi?
Tanıtımlar sırasında mı? Hayır. Ben...
Onunla ilgilenmemiz gerektiğini düşünüyorum.
Benji, belki de yalnız kalmak istiyordur.
Hiç kimse yalnız kalmak istemez, Dave. Tamam, gidip kontrol edeceğim.
Hey. Neden tek başına yürüyorsun? Büyük bir kaybeden misin?
- Cidden mi? - Evet. İlginç birine benziyorsun.
- Üzgünüm. - Tamam.
Bu, Varşova Gettosu'nun en iyi korunmuş bölümlerinden biridir...
ve duvarın bir parçasıydı...
Kasım 1940'tan Kasım 1942'ye kadar.
Ve, şehri gezerken, aslında...
Buyur. Su. Diane. Mark. İşte böyle.
İçmek zorundayız. Bu önemli. James, Eloge.
Marcia, su iç.
Tamam. Gitmeye hazır mıyız?
Neyi bekliyoruz?
Yeni Delhi'de hiç deli yok. Knishler nerede?
Oh, havaalanıydı ama yeni değildi, eskiydi.
Hey!
Merhaba.
İçeri gel.
Teşekkürler.
- Teşekkürler mi? - Evet. Hayır, demek istediğim, bunu ben kurtardım.
Senin yapmayı düşündüğünü bilmiyorum...
- Evet, orada otur. - Hayır, dostum.
Peki, o kadınla ne oluyordu?
Ne demek istiyorsun?
Gözlerinde, hani, "gözyaşı" olan kadın.
- Marcia. - Evet. İyi mi?
- Şu anda gerçekten garip bir durumda. - Gerçekten mi?
- Sana bunu mu söyledi? - Evet.
Sanırım, ikimizin de kayıplar yaşadığını düşündüğü için benimle ilişki kurabileceğini düşünüyor.
Evet. Bizim ninemizden mi bahsediyorsun?
Evet. Şu anda aşırı derecede stresli...
çünkü kocası geçen Mayıs'ta, tamamen aniden onu terk etti.
Aman Tanrım.
Bu yeni adamla, Darren ile görüşüyor, bununla mutlu olacağını düşünürdün...
ama o tam bir salak gibi görünüyor.
Gerçekten mi? Nasıl?
Bilmiyorum, dostum.
Onun arkasından konuşmamız gerektiğini düşünmüyorum.
- Tamam. Sadece... Sadece soruyordum. - Biliyorum.
Ama... yine de.
Garip çorba, değil mi?
Onu aşırı seviyorum.
Varşova Ayaklanması söz konusu olduğunda...
Bence en tuhaf ve korkutucu yönü...
isyanın Almanlar tarafından ezilmesi değil...
ama Rusların bu olayda oynadığı rol.
Görüyorsun, Ruslar ve Polonyalılar sözde müttefiktiler.
Ortak bir düşmana karşı savaşan kardeşler.
Bazı fotoğraflar çekmek istersin diye düşünüyorum.
Herhangi bir sorunuz olursa lütfen çekinmeyin.
Her zaman size bilgi vermekten mutluluk duyarım...
- O adamı mı seviyorsun? - Evet.
Hey, Eloge, işin bittiğinde...
özür dilerim, benim ve Dave'in bir fotoğrafını alabilir misin...
- çocuklarla poz mu veriyorsun? - Evet, tabii ki.
- Teşekkür ederim, dostum. - Özür dilerim, ne?
Çocuklarla poz vermeliyiz. Çok komik olacak.
Bu, saygısızca gibi görünmüyor mu yoksa...
Bu nasıl saygısızca olabilir? Biz onların yanındayız.
Sıkı bir şekilde Ruslarla ve Almanlarla savaşıyoruz.
- Hadi ama. - Bilmiyorum. Bilmiyorum. Evet, bilmiyorum...
Gerçekten yapmamız gerekip gerekmediğini bilmiyorum.
O zaman, Polonyalı kardeşlerimle savaşırken benim bir fotoğrafımı alabilir misin?
Evet.
Beyler, içeri giriyorum.
Hayır, o yapraklar.
Üzgünüm, geç kaldım. Kazanılması ya da kaybedilmesi gereken bir savaş var, muhtemelen.
Bu gerçekten... Harika görünüyorsun, Benji.
- İyi çekimler aldım. - Gerçekçi mi görünüyor?
Eh, senin iki katın boyutunda ve metal.
Yani, biliyorsun, hayır.
Biraz yardıma ihtiyacım var. Buraya gelmek ister misin?
Hayır, iyiyim. Gerçekten iyiyim.
Eloge! Askere gidecek misin?
Ben bir savaşçı değilim, Benji. Teşekkür ederim.
Tamam, o zaman bir hemşire ya da bir şey olabilirsin. Bu insanların yardıma ihtiyacı var.
- Bu çok saçma. - Biliyorum.
Hadi ama. Annen resimleri çok sevecek.
- Benim için bir fotoğrafımı çekebilir misin, lütfen? - Hadi ama.
Hey, Marcia.
- Sadece bir tane. - Evet. Evet, tabii ki.
Bahsettiğim şey bu.
Yani, sen hemşiresin, bu adamın bacağını sarmalısın.
- Tamam. - Çok acı çekiyor.
- Tamam. - Gerçekten sana ihtiyacı var.
Ona da güven vermen gerekiyor. Onunla konuş.
Endişelenme. Yardım etmek için buradayım.
Çok iyi bakıyorsun.
Burada genç bir Florrie Nightingale var.
Dave, bunların hepsini alıyor musun?
- Evet, aldım. - Komik mi?
Evet, komik. Evet.
Buraya çıkmak istemediğinden emin misin? İş gücüne ihtiyacımız var.
Hayır, sorun değil. Ben sadece... Biliyorsun, merkezi komutadan izlerim.
Merkezi...
Merkezi komuta. Güzel bir isim, Dave.
Katılabilir miyim?
General Marcus. Sizi burada görmekten onur duyuyoruz, efendim.
- Rahat ol. - Marcia.
- Tamam. Teşekkürler. - Buraya çık!
- Marcia, daha fazla malzemeye ihtiyacım var. - Evet. Hem de bir sağlıkçı olmak ister misin?
Hayır, sağlıkçı olmak istemiyorum. Bende bir silah yok mu?
Kahretsin. Sana bak.
Oh, Tanrım. Bunu yaptığımı inanamıyorum. Teşekkürler, David.
- Hayır, tabii ki. Sorun değil. - Oraya çıkmak istemediğinden emin misin?
Hayır, sorun değil. Daha önce iyi atışlar yaptım...
boşken.
Jimothy! Efendim, RAF'tan bir nişancıya ihtiyacımız var, dostum.
Geliyorum!
Uçaktan atılacağım.
Yoksa sen gerçek uçak mısın?
Sanırım ben uçağım.
O zaman sen bir uçağısın.
Tamam, Dave, hazır mısın?
Tamam, herkes, bir poz alın ve donun.
Bunu alıyor musun, Dave? Kolum oldukça yoruldu.
Evet. Bu benim son telefonum. Bir saniye.
Tamam. Tamam, anladım.
Tamam, geri çekilin, adamlar.
Hepimiz çok cesurduk. Ne yazık ki, hepimiz...
Orada tamamen karmaşık bir hikaye gelişiyor.
Dizlerim.
Çok teşekkür ederim, dostum. Bu çok eğlenceliydi.
- Teşekkürler. - Sorun değil. Hayır, öyleydi...
- Bu eğlenceliydi. - Çok eğlenceliydi.
Sen misin? Tamam. Eğer... ile ilgili herhangi bir yardıma ihtiyacın olursa bana haber ver.
- herhangi bir öneri... - Güzel.
Tamam, herkes çok iyi iş çıkardı.
Harika.
Bu biziz. İyi geceler, tuhaflar.
- İyi geceler. - İyi geceler.
Yarın uzun bir gün.
- Hey, Dave? - Evet.
Bir saniye için banyoda buluşalım.
Ne? Neden?
- Merhaba. - Hey.
Yani, um, burada nedeniz?
Sadece burada benimle olduğun için çok teşekkür etmek istedim.
İşten izin almanın ve oğlunu bırakmanın senin için zor olduğunu biliyorum...
ama buna gerçekten ihtiyacım vardı, dostum.
- Gerçekten mi? - Evet.
Yani, bu harika, dostum.
Seni mutlu görmekten, böyle, sadece mutluyum.
Biliyorum, senin için böyle zor birkaç ay geçti, bu yüzden...
Ayrıca, senin en rahat insan olmadığını biliyorum...
gruplar ve insanlar ve sosyal şeyler gibi.
- Ben değil miyim? - Hayır.
Ama burada olman, kendini benim için bu kadar cesurca ortaya koyman harika.
- Teşekkür ederim, dostum. - Hadi bir joint içelim.
Evet. Çocukça, kurumsal saçmalık.
Ne demek istiyorsun?
Burada bir joint nasıl içeceğiz, amca?
Pencereleri lanet olası kilitlediler. Sanki lanet olası bir polis devleti.
Hey, dostum. Sanırım sadece uyumak istiyorum. Yaklaşık 24 saattir ayaktayız.
Yapma. Bana uyuyacağını söyleme.
Bu, yıllar sonra birlikte geçirdiğimiz ilk gece.
Bilmiyorum. Yorgunum. Duş almadım.
Yorgun musun? Kanka, ot seni uyutacak.
Uykuya dalmanıza yardımcı olan türden mi?
- Hayır, diğer tür. - Hadi ama.
- Kanka. - Ne?
Duş al, lanet olası yüzünü fırçala.
Yani, poponu diş ipiyle temizle. Kendini iyi hissetmek için ne yapman gerekiyorsa yap.
- Tamam. - Bizim için koca bir joint saracağım...
ve çatıya çıkacağız. Tamam mı?
Tamam. Neredesin?
Bilmiyorum. Belki de çatılarını Amerikalı aptallara erişilebilir hale getirmiyorlar...
ot içmeye mi çalışıyorsun?
Bunun bu olduğunu düşünüyorum. Bunu mu düşünüyorsun?
Büyük bir lanet olası alarmın çalacağını düşünüyorum.
Yani? Eğer çalarsa, sadece Lehçe konuşmadığımızı söyleriz.
Bu da doğru oluyor.
Bence... bilmiyorum, dostum.
Sanırım geri inmemiz daha iyi olur.
- Evet? - Evet.
Evet. Bu konuda kendimi iyi hissetmiyorum.
- Evet, tamam. - Tamam.
Evet. Eğer bu konuda iyi hissetmiyorsan, bunu yapmayalım.
Üzgünüm. Bilmiyorum. Bence bu saçma.
- Hayır, sorun değil. Saçma değil. Sadece... - Benji!
Hızlan. Neredeyse oradayız.
Evet. İşte benim adamım.
Nasılsın, dostum?
İyi hissediyorum.
- David. - Evet?
Nasılsın, dostum?
- Hayır, iyi hissediyorum. - Evet mi?
Evet. İyi hissediyorum.
Sadece sisteminde biraz ilaç olması gerekiyordu. Hepsi bu.
- Gerçekten mi? - Evet.
- Eksik olan tek şey bu muydu? - Evet, tek eksik olan buydu.
- İşte bu. - Hepsi bu.
Sen...
harika bir adamsın...
her zaman geç kalan birinin bedeninde sıkışmış.
o lanet adamı içinden çıkarmalıyım...
seni her gördüğümde.
Teşekkür ederim, sanırım.
Biliyor musun, dostum, ikimizi düşündüğümde...
Evet?
Bütün gece New York'ta yürüdüğümüzü düşünüyorum...
sabahı karşılamaya çalışmak.
- Her zaman öyleydin. - Hı-hı.
- Evet. - Ve her zaman yolun yarısında bayılırdın.
Williamsburg Köprüsü'nden geçerdik...
ve sen Chinatown'daki bir bankta uyuyakalırdın.
Evet, biliyorum.
Biraz hafif birisin.
Dave?
Yo.
Seni hafif biri olarak adlandırdığım için özür dilerim.
Sorun değil.
Her zaman uyuyakaldığım için özür dilerim.
Hayır, dostum.
Senin bir işin ve bir karın vardı.
Bütün gün uyanıktın...
önemli şeyler yapıyordun.
Gerçekten bir şeyim yoktu.
Senin uyuyakaldığın umurumda değildi, dostum. Orada olduğun için sadece mutluydum.
- Ne dedi? - Sadece tamamen nefret ediyordu.
- Gerçekten mi? - Evet. Bu biraz felaket oldu...
eğer bana sorarsan, ama...
Bu gerçekten komik.
Benji.
Gitmemiz lazım. Trenin bir saatte kalkıyor, tamam mı?
Üzgünüm, biraz geç kaldık.
Evet, Dave beni tam iki dakika önce uyandırdı.
Tamam.
Tren iki dakika içinde geliyor. Hadi.
Gerçekten takdir ediyorum.
İyi misin?
Biliyorum, biraz ağır. Üzgünüm.
Tamam. Hadi, herkes. Platformun sonuna gitmemiz lazım.
Tamam, herkes, tur paketimizin bir parçası...
bu birinci sınıf biletleri içeriyor.
Hepimiz için güzel bir avantaj. Devam edin.
Herkes, hemen sona gitmemiz lazım.
Birinci sınıf bileti seviyorum.
Döviz kuru harika.
Affedersiniz.
Şimdi, eğer zamanınız varsa, Yeraltı Lublin'e uğrayabiliriz.
Bu büyüleyici.
Bence kişisel olarak biraz abartılmış.
Büyük vurucu Grodzka Kapısı, biliyorsun...
Kapı hala erişilebilir mi?
- Hey, dostum, bence hareket etmeliyiz. - Ne?
Bence başka bir tren vagonuna geçmeliyiz.
Ne demek istiyorsun?
Birinci sınıf vagonda olmakta garip hissetmiyor musun?
- Hayır. Bunun için para ödedik. - Hayır mı?
Kimseye zarar vermiyor, hayır.
Dostum, biz Polonya'da bir trende Yahudiyiz. Bunu düşün!
- Düşünüyorum. Ben... - Benji mi?
- Benji. - Evet?
Orada iyi misin?
- Evet. Tabii. - Evet.
- Üzgünüm. - Evet, hayır. Sorun değil.
Yani, biliyorsun, adil olmak gerekirse, büyüleyici...
- Hayır, demek istediğim, sadece hissediyorum ki... Üzgünüm. - Tamam.
Sadece... Başka biri, şu anda bunu hisseden var mı?
Ne hissediyorsun?
Böyle, biliyorsun, bu trenin üzerinde kraliyet gibi hissetmek?
Yani, başka kimse burada ironi görmüyor mu?
- Tanrım. Benji, hadi ama. - Şık yemekler yemek gibi...
ve burada oturmak, 80 yıl önce...
bu lanet şeylerin arka tarafına sığır gibi sürülürdük.
- Tanrım. - Tamam, Benji...
Burada kimsenin şu anda bunu duymak istediğini sanmıyorum.
Tamam, neden olmasın? Neden kimse bunu duymak istemiyor?
- Çünkü bu moral bozucu, dostum. - Moral bozucu mu?
Tamam, bak. Bu iyi. Burada ilginç bir hassasiyet ortaya koyuyorsun.
Bazen bu turlarda bu konu gündeme geliyor.
Şık otellerde kalıyorsun...
şık yemekler yemek ve aynı zamanda...
aile tarihinin dehşetlerine bakıyorsun.
Bu, rahatsızlık ve uyumsuzluk gibi karmaşık hisler uyandırabilir...
ve cesaretimi toplayıp söyleyeyim ki, hatta bir tür suçluluk bile, biliyorsun.
Kendi hayatını karşılaştırıyorsun...
Ben suçluluk hissetmiyorum.
- Hayır. Ve hissetmemelisin de, Mark. - Neden suçluluk hissetmeliyim?
Hayır, senin suçluluk hissetmen gerektiğini söylemiyorum. Sadece şunu söylüyorum ki...
İyi, çünkü hayatlarımız o kadar şımarık ve ayrıcalıklı ki.
Yani, başkalarının gerçek acılarından tamamen kendimizi soyutladık.
Gerçekten bir tren vagonuna itilme deneyimi gibi...
- kafanı kıracaklar. - Tanrım, Benji.
- Peki, bununla ilgili ne yapmalıyız? - Mark. Mark, Mark, lütfen.
Bunu kabul et, dostum. Yani, bir şekilde hissetmeye çalış.
- Bunu neden yapıyorsun? - Kanka, sadece nasıl hissettiğimi söylüyorum.
Tamam. Peki, bu şimdi neden bu kadar önemli?
Ah, dostum, her şeyi hissedebilirdin, dostum.
O, o kadar kaygılı, sevimli bir çocuktu ki, dostum.
- Tanrım, Benji. - Birlikte Yahudi yaz kampına gittik.
- Hadi ama, dostum. - İlk hafta boyunca ağladı.
Tüm lanet olası ilk hafta ev özlemi çektiği için.
- Tanrım. - Onu uykuya dalması için kucaklamak zorundaydım...
ve onu sakinleştirmek için tatlı lanet olası annesinden bahsetmek ve falan.
- Tanrım, dostum. Ne lanet oluyor? - Şimdi ona bak.
O, her şeyin yerinde ve rahat görünüyor ve falan.
Topiary'ler onun vahşi Yahudi saçını teslim alıyor.
Bu gerçekten etkileyici. Hepiniz gerçekten etkileyicisiniz.
Ama biliyor musun?
Şimdi trenin arkasına gideceğim, tamam mı?
Orada da pek fazla acı bulacağını sanmıyorum.
Kes şunu. Lütfen.
Affedersiniz. Özür dilerim.
Tamam, umarım bu herkes için çok rahatsız edici olmamıştır.
Açıkça, bu turda...
yolda tetikleyiciler var.
Trenin normalde bunlardan biri olmadığını söylemeliyim, ama...
James, muhtemelen oraya geri dönmeliyim.
Bilmiyorum. En azından ona yiyeceğini getirmeliyim gibi.
Tabii ki. Evet. Nerede ineceğimizi biliyor musun?
Evet, bu, Lublin Główny gibi mi? Yanlış telaffuz ettiğimden eminim.
Hayır. Çok yakın.
- Evet, bu... Tamam. İyi şanslar. - Tamam, teşekkürler. Özür dilerim.
Herkesten özür dilerim.
Tamam.
- Hey, dostum. - Hey.
Teşekkürler.
İyi misin?
Herkes sadece bir zevk yolculuğu yapmak istiyor, biliyor musun?
Hayır. Ne demek istiyorsun?
İnsanlar dünyada...
her zaman mutlu olarak dolaşamazlar.
Tamam, dostum.
- Hey, dostum. - Hey.
Uyuyakaldım mı?
- Evet, uyudun. - Lanet.
Lanet! Gitmemiz lazım. Gitmemiz lazım. Hadi.
Tamam, sanırım herkes bizim için dışarıda bekliyor.
Mm-hmm. Belki.
- Hey, dostum? - Evet?
Evet, doğru istasyonda değiliz, dostum.
Üzgünüm, ne?
Evet.
Lanet. Kraśnik ne lan?
- Evet, Kraśnik. - Lublin'de inmemiz gerekiyordu.
Hayır, biliyorum. Evet. Gerçekten derin uyuyordun, dostum.
Üzgünüm. Yani, Lublin'i geçtik mi?
Bir süre önce.
Ve beni uyandırmadın mı?
- Çok güzel bir uykun vardı, dostum. - Tanrım!
- İnsanlarla bir tur grubundayız. - Sen, şey... Üzgünüm.
Evet, biliyorum. Seni uyandırmaya içim el vermedi, dostum.
En kötü öncelik anlayışına sahipsin.
Biliyor musun? Biliyor musun?
Dostum, bana kızma. Tamam mı?
- Sana nasıl kızmam? - Çünkü ben, şey...
- Sen uyurken sana bakıyordum... - Evet.
ve insanlar sana bakıyordu.
Ve bazı insanlar sana gülüyordu...
çünkü garip ve yüksek sesle horluyordun.
Ama ben, şey, "Siktir et" diye düşünüyordum.
Bu benim kuzenim Davey. Ondan utanmıyorum.
Bu, Chinatown'daki bankta oturan Davey.
Bu, daha önce tamamen kendime ait olan adam. Seni uyandıramadım, dostum.
- Tamam. Tamam, şimdi ne yapıyoruz? - Evet.
- O işi hallettim, dostum. - Gerçekten mi?
Evet. Sen uyurken.
Tamam.
Yani, sadece ters yönde giden bir trene biniyoruz.
- Evet, tamam. - Ve biletler için bile ödeme yapmamıza gerek yok.
Oraya ulaşana kadar kondüktörden kaçınıyoruz.
Bunu her zaman Upstate'de yapıyorum. Bu kesinlikle güvenli.
- Bu biz olabiliriz, dostum. - Gerçekten mi?
- Koş! Koş, koş, koş. - Harika.
Yo, normal insanlar gibi bilet alalım.
Zaman yok. Hadi.
Siktir.
Dostum.
Hareket etmeye devam ediyoruz, hafif kalıyoruz, çevik kalıyoruz.
Kondüktör biletleri almak için içeri girecek.
- Ona tuvalete gittiğimizi söyleriz. - Tuvalet mi? Tamam.
Trenin arkasına geldiğinde...
önden geride kalanları aramak için yola çıkacak.
- Üzgünüm. Biz geride kalanlar mıyız? - Evet.
Ön tarafa geldiğinde...
tren istasyonda olacak ve biz özgürüz.
Bu gerçekten çok aptalca.
Adamım, aptalca olan seyahatin kurumsallaşması.
Zenginlerin dünyada hareket etmesini sağlamak...
elitist soylardan yayılmak, oysa yoksullar toplumdan kopuk kalıyor.
Bu harika. Bizi Sibirya'ya götürürken Marksizm üzerine tartışabiliriz.
Sibirya Rusya'da, Dave.
Bu saçmalık. Biletler muhtemelen, hani, 12 dolar falan.
Ödeme ilkesidir.
Polonya'da tren biletleri için ödeme yapmak zorunda olmamalıyız. Burası bizim ülkemiz.
Hayır, değil. Burası bizim ülkemizdi.
Bizi dışarı attılar çünkü ucuz olduğumuzu düşündüler.
Tamam, işte bu. Sakin kal. Doğal davran.
Evet.
Merhaba. Sadece tuvalet.
Ben ve kuzenim sadece tuvalete gidiyoruz.
- Tuvaletler her iki tarafta. - Teşekkürler.
- Üzgünüm. - Teşekkür ederim.
Ve biletlerimiz var. Sadece...
Aman Tanrım. Kalbim boğazımda.
- Güzel hissettiriyor, değil mi? - Evet.
Ama henüz tehlikeyi atlatmadık. Ön tarafa gitmemiz gerekiyor...
ve duraklarımıza ulaşana kadar sığınak bulmalıyız. Tamam mı?
- Tamam. - Hazır mısın?
- Evet. - Hadi gidelim.
- Burada, burada. - Ne? Evet.
Başardık.
Bir daha bana uyuma, kardeşim.
Yapmayacağım.
Hey, Benji.
Evet?
Birinci sınıftayız.
Evet, ama bunu gerçekten hak ettik.
Hey, durup biraz öğle yemeği alalım mı?
- Hayır. - Tamam.
Merhaba. Üzgünüm.
Hey, herkes. Geç kaldığımız için üzgünüm. Dave uyuyakaldı.
Evet. Ne?
- Merhaba. - Çantalarınızı aldık.
Bu çok nazik bir davranış. Çok üzgünüm.
Evet, o sadece... Uyumaya ihtiyacı vardı.
- Bunun için üzgünüm. Evet. İşte çantanız. - Yardıma ihtiyacınız var mı?
- Evet, çantalarımızı otele bırakalım. - O uykuya daldı.
- Evet. Tabii ki. - Evet, evet. Her şey yolunda. Gerçekten üzgünüm.
Evet. Aslında diğer tarafa geçtikten sonra gerçekten hızlıydı...
...ve Yahudi katkısının önemi.
Lublin'in çok zengin bir Yahudi tarihi var.
Aslında bir dönem, Yahudi Oxford'u olarak biliniyordu.
Kültürel ve entelektüel olarak çeşitlilik gösteriyordu.
Bu, Rebbe Horowitz'in Lublin'i...
Lublin'in Görücüsü'nün...
İsrael Bashevis Singer'ın, tüccarların, yazarların, şairlerin Lublin'i.
Yani, gerçekten dindar mısın? Evet mi?
Evet. Evet, bunu söyleyebilirsin.
Bu benim için harika.
- Öyle mi? - Evet. Evet.
Yani, tüm gelenekleri ve her şeyi yapıyor musun?
Hayır, hayır, hepsini değil. Hayır.
Ama Şabat'ı tutmayı seviyorum.
Hayatımda ne olursa olsun...
haftada bir kez, ...
yavaşlayıp dinlenmeyi ciddiye alıyorum.
Ya sen?
Hayır. Ben mi? Hayır, hayır.
Yani, bu bütün şey her zaman biraz...
Bilmiyorum, keyfi, mekanik ve eski gibi geldi bana.
Yani, açıkça bir hakaret değil.
Bunun gerçekten sana fayda sağlayacağını düşünüyorum.
Yani, herkes için fayda sağlamak mı yoksa, benim için mi?
Özellikle senin için.
Benji.
- Yo. - Yo!
Söylediklerini düşünüyordum...
trende acıyı anlamak hakkında.
Gerçekten beni etkiledi.
Yo, cidden, Marcia?
- Evet. - Harika.
Geçen yıl, kızım çok zengin bir adamla evlendi.
Siktir.
Ve artık derinliği olan bir konuşma yapma yeteneğinden yoksun.
Evet, tabii ki. Para, sıkıcı insanlar için sanki siktir gibi.
Bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum...
ama hayatta süzülmek o kadar kolay ki...
ne kadar şanslı olduğumuzu unutarak.
Arkadaşlar, ben dinliyorum. Bu sorun olur mu?
Tabii ki, Eloge, içeri gel.
Eğer sorun değilse, Marcia'nın söylediklerini yinelemek istiyorum.
- Gerçekten mi? Gerçekten mi? - Tabii ki.
Dünyanın devam etme şekli beni sürekli şaşırtıyor...
sanki şok olmak için milyonlarca sebep yokmuş gibi.
- Şok olmak için... dehşete düşmek. - Kesinlikle.
Evet. Siktir. Tam olarak bunu söylüyorum, dostum.
Bilmiyorum. Yani, eğer dünyadaki her üzücü şey için ağlasaydık...
ne olurdu ki?
Bilmiyorum.
Belki de üzücü şeyler sürekli olmazdı.
Kesinlikle.
David, etkimiz hakkında düşünmemek için kendimizi uyuşturuyoruz.
Sözde kesimhaneyi görmezden gelip bifteğin tadını çıkarmak gibi.
Evet, Eloge. Lanet olsun, bu iyi bir benzetme.
Hayır. Ve bunu anlıyorum. Hepsini anlıyorum. Sanki belki de...
yas tutmak için bir zaman ve yer var, ve belki de bu...
- Yo, Dave. - Ne?
Bir lanet olası Holokost turundayız.
Eğer şimdi yas tutmak, açılmak için zaman ve yer değilse...
Sana ne söyleyeceğimi bilmiyorum, dostum.
Hadi o zaman, sizler. Gecikenler.
İşte buradayız...
ünlü Grodzka Kapısı'nda...
ya da bir zamanlar, Yahudi Kapısı olarak adlandırıldığı gibi.
Bu eşiklerin diğer tarafında Yahudi Mahallesi vardı, tamam mı?
Şimdi, geçerken...
Yüzlerce yıl önce hayatın nasıl olduğunu hayal etmeye çalışmanı istiyorum.
Gelecek olan dehşet görüntülerini çağrıştırmaktan kaçınmaya çalış...
ve sadece canlı bir şehri hayal et.
Yahudi yaşamının anıları burada.
Ama şehirde gizlenmişler.
Ve hayatta kalan en eski sinagog bir ofis binasının ikinci katında.
Ama donmuş küçük tarih parçaları var.
Göz kırparak, bizi bekliyorlar.
Eski bir Yidiş tiyatrosu.
Bir yeshiva.
Bir Yahudi mülkü bira fabrikası.
Tarbut İbrani Okulu.
Lublin Topluluk Konseyi.
Bir terzi.
Bir kuru gıda dükkanı.
Bir fırın.
Bir kitapçı.
Bir tekstil dükkanı.
Yani, mezarlığın kuruluşu hakkında bazı tutarsızlıklar var...
- ama çoğu insan bunu 1541 olarak belirliyor. - Vay.
- Hayal edebiliyor musun? - Hayır.
Bu, Amerika Birleşik Devletleri'nin kuruluşundan önce.
Bu, bilmiyorum, Shakespeare'den önce.
Ve Polonya'daki en eski mezar taşı aslında tam burada bulunuyor...
- mezarlıkta. - Evet. Kopelman.
Evet, Eloge. Bunu nasıl bildin?
Bu sabah okudum. Çok etkilenme.
- Ne? - Ding, ding. Yine doğru, Eloge.
- Şimdi senin sorunun ne? - Jacob Kopelman Levi. 1541.
Kimin umurunda?
Eğer neye baktığını bilmiyorsan, oldukça alçakgönüllü, değil mi?
- Benji, ne oluyor lan? - Sadece...
Yahudi topluluğunun...
- Lublin'e bu yerel erdemler yüzünden mi çekildiğini bilmek zor. - Benji? Benji?
- Yo, James? - Lanet olsun. Benji?
- Hey, James. Hey, dostum. - Benji, Benji, Benji.
- İyi misin, Benji? - Hey, bak, dostum...
bu konuda tamamen bilgili gibisin.
Ve bu lanet olası... Etkileyici, dostum.
Ve şimdi hepimiz bunu biliyoruz ve her şey. Ama, yani...
Yani, bunlar gerçek insanlar, James, biliyorsun?
Onlar burada yatan küçük bilgi parçacıkların değil, tamam mı?
Onlar tarih dersleri değil.
- Benji, Benji, tamam. - Sadece... Hey, belki bir yere otursan iyi olur.
- Eşine mesaj at. Bir saniye otur. - Seni üzdüysem özür dilerim ya da...
Hayır. Hayır, hayır, hayır. Bak, bak. Sen işini biliyorsun. Yanlış anlama beni.
Ve, Eloge, sen de tamamen işini biliyorsun, ama bence bu sadece...
istatistiklerin sürekli bombardımanı.
Bu tüm bu durumu çok...
soğuk hissettiriyor, biliyor musun?
Tamam.
Özür dilerim. Belki bu sadece benim Britanya tonumdur ya da bir şeydir.
Sadece dürüst olmaya çalışıyorum.
Geri bildirim almak yardımcı oluyorsa, bunu yapıyorum.
- Turu ile ilgili büyük bir sorun olduğunu düşünüyorum... - Tamam.
- Aman Tanrım. - Eğer sadece... Bu tamam mı?
- Burası serbest bir alan mı? - Tamam.
Sadece tamamen kesilmiş olduğumuzu düşünüyorum...
gerçek olan her şeyden, biliyor musun?
- Her şey gerçek, Benji. - Gerçek mi?
Sadece gerçek şeyler söyledim. Sadece gerçek şeyler söyledim.
Gerçek mi? O zaman neden gerçekten Polonyalı biriyle tanışmadım?
Buradan olan biriyle hiçbir etkileşimim olmadı.
- Ne demek istediğimi biliyor musun? - Benji, hadi ama.
Bir turistik şeyden diğerine geçiyoruz, biliyor musun?
Evet, hayır, ama bu aslında bir turun ne olduğu, değil mi?
Bir turistik şeyden diğerine geçmek.
Bu, kaydolduğun şeyin bir türü, değil mi?
Peki, Dave tura kaydoldu.
Tamam. Evet, hayır. Yani, üzgünüm.
Bak, dostum. Ve biliyor musun?
Açıkçası, bu çoğunlukla harika bir tur gibi.
Cidden, dostum. Yani, ben bunu seviyorum.
Tamamen Dave'in hızı.
Ama sadece, gerçekler ve rakamlar konusunda biraz rahatla.
Yani, bu hoş olur mu?
- Hayır. Evet, tabii ki. Evet. Bunu biraz azaltalım. - Harika.
Tamam, hepsi bu. Tek istediğim bu.
Peki, önereceğim şey, bir taş koyabiliriz...
Kopelman'ın mezar taşına.
- Evet. - Evet mi?
- Bu fikri çok seviyorum. - Hayır, bence bu iyi bir fikir.
Teşekkürler, dostum.
O zaman onları çağırabilir miyim?
İstediğini yap, dostum. Bu senin turun, James.
Tamam, herkes buraya bir dakika gelebilir mi?
- Herkes mi? Marcia? - Herkes taş arıyor.
- İşte buradayız. Bak, işte bir tane. - Evet. Evet, sorun değil.
Eğer çok hızlı bir şekilde...
Bu, Polonya'daki en eski mezar taşı.
Ve bu, Jacob Kopelman Levi adında bir adama ait...
gerçek bir insan olan ve yaşayan...
gerçek dünyada. O Polonyalıydı.
Polonya'dan.
Ve Benji ile ben, ne yapmanın güzel olabileceğini tartışıyorduk...
ve belki hep birlikte mezarına bir taş koyabiliriz diye düşündük.
Bu Yahudi geleneği hakkında çeşitli teoriler.
Ama şahsen, bunun sadece...
unutmadığımızı söylemek için basit bir sıcak jest olduğunu düşünmeyi seviyorum...
"Unutulmadın."
Bu çok güzeldi, James. Teşekkür ederim.
Tamam. O zaman bunu yapalım, değil mi? Herkes?
- Güzel taşlar bulmaya çalışmalı mıyız? - Evet. Evet.
- Evet, bu harikaydı. - Güzel fikir.
- Evet. - Ben bir taş bakmaya gideceğim.
- Harika, harika. - Bence bu çok güzel bir fikirdi, Benji.
- Teşekkürler, Marcia. Teşekkür ederim. - Evet. Güzel oldu.
Evet, biraz bunu uydurduk.
- Hadi bulalım. - Taş avı.
En büyük taşları ben alacağım.
Düz bir tane istiyorum, böyle...
- Üzgünüm. - İşte buradayız.
- Sorun değil. - Hey, Marcia.
Evet.
Tamam. Taşlarımızla iyi miyiz?
Bunu alabilir miyim, lütfen.
Babam herkesin favorisi, ama babamın kardeşi...
- ailenin gerçek beyni. - Evet.
Tıp okulundan kota yüzünden reddedildi...
- biliyorsun, Yahudi doktorlarla. - Doğru.
Ve o... Üzgünüm.
Hava Nagila ile rekabet etmekte biraz zorlanıyorum.
- Çok üzgünüm. Evet. - Evet.
Her turda buraya geliyoruz...
ve yemek harika...
ama müzik biraz kitsch olabiliyor, bu yüzden...
Yahudi düşmanı herifler.
Yani, anti-Semitik olup olmadığını bilmiyorum, hani, sahipler Yahudi ama...
Üzgünüm. Lütfen devam et, Marcia.
Yani amcam Sam tıp okuluna gidemedi...
bu yüzden eczacı oldu...
ve sonunda beş tane sahibi oldu... Beş, evet.
Chicago bölgesinde ve çevresinde beş eczane.
- Vay. - Yani, o şimdi bildiğimiz şeyi başlattı...
- modern bir ilaç dükkanı olarak düşün. - Evet.
- Evet. Tam olarak. - Bu olağanüstü.
Ne demek istediğimi biliyor musun? Evet, evet. Ve şimdi şarkı bitti.
Tam hikayemi bitirdiğimde, bu benim alışıldık...
Bu, tüm göçmen deneyimini anlatıyor, öyle düşünmüyor musun?
- Tam olarak. - Buna kesinlikle tanıklık edebilirim.
Mark'ın büyük amcası Polonya'dan gemiden indi...
bir şekilde Galveston'a indi, fakakta bir sebepten.
Teksas'ta bir Yahudi.
Ve zengin insanların sokağa attığı mobilyaları alarak para kazandı...
onu yenileyip tekrar satmak.
- Gerçekten mi? - Gerçek bir hikaye. Hı-hı.
Görünüşe göre, bazılarını orijinal sahiplerine geri sattı.
- Hayır, bunu yapmadı. Bu doğru mu? - Evet.
- Tabii ki yaptı. - Büyük amca.
Harika. Evet, bu harika.
Zengin insanlar gerçekten aptal.
Neyse, bizim büyükannemiz. O...
Büyükannemiz Dory.
Evet. Büyükannemiz Dory, evini Perşembe günü göreceğimiz...
aynı zamanda bu, biliyorsun, harika bir kadındı.
O, işte bunlardan biriydi, gibi...
artık görmediğin geçmiş gerçekçi tipler.
Biliyorsun, sadece açık sözlü ve sert ve...
Açıkçası, onun yüzünden çocukluğum boyunca korkudan titriyordum.
Ondan asla korkmadım.
Bu doğru. Bu doğru.
Hayır. O ve Benji'nin, böyle, özel bir sır dilileri vardı.
Her zaman akıllarındakileri tam olarak söylerlerdi. Değil mi?
- Seçeneğim yoktu. - Evet.
Ve benzer bir hikaye, kamplardan sağ çıktı...
birçok mucize sayesinde...
ve New York'a gitti, elbiseler tasarlamak istedi.
Ama moda okuluna gidecek parası yoktu, bu yüzden sekreter olarak çalışmak zorunda kaldı.
Evet. Sonra "Buna yeter!" dedi.
Ve sonunda tüm şirketi devraldı.
- Vay. - Harika.
Eh, onun bunu bir cunta yönetiyormuş gibi anlattığını düşünüyorum. Hayır.
Hayır, o sadece... Hayır, o çok zekiydi.
Küçük bir ticari gayrimenkul şirketiydi. Yani, öyle değildi...
Her Perşembe onunla konuşurdum.
- Ah. - Evet.
- Kelimenin tam anlamıyla her Perşembe. - Bu çok güzel, Benji.
Eğer çocuklarımdan ayda bir kez haber alırsam, bu bir şok.
Marcia. O adamların hepsine sıçayım.
Adamım, bir haftayı bile kaçırmazdım.
Bana karşı sertti.
Ailedeki tek kişi oydu...
bu beni dürüst tutardı.
Biliyorsun, diğer herkes en çok ihtiyaç duyduğumda kayboldu.
Evet. Ama biliyorsun, Büyükanne asla kendine acımadı.
Aslında, mücadeleleri için her zaman minnettar olduğunu söylerdi.
İşte mesele bu.
Dayandığı şey, ona umut verdi, değil mi?
Evet. Aslında, bana şunu söylerdi, hani...
biliyorsun, birinci nesil göçmenler bazı, hani, basit işlerde çalışır.
Biliyorsun, taksi kullanırlar, yemek dağıtırlar.
İkinci nesil, iyi okullara gider...
ve doktor ya da avukat ya da neyse, gibi biri olurlar.
Ve üçüncü nesil annelerinin bodrumunda yaşıyor...
ve bütün gün ot içiyorlar.
Demek istediğim...
Bunu mu söyledi?
Sanırım, göçmen deneyimi hakkında genel olarak konuşuyordu, gibi.
Çünkü ben annemin bodrumunda yaşıyordum.
- O sadece göçmenlerden bahsediyordu. - Tamam.
- Hepsi bu. - Evet.
Tuvalete gitmem lazım.
Oh, evet.
Tuvalete gittiğimde onu alırım. Merak etme.
Çiş zamanı.
Onun için üzgünüm.
Hayır, hayır.
Ne kadar sorunlu bir genç adam.
İyi olmak istiyor. O kıvılcımı görebiliyorsun.
- Ne demek istediğimi biliyor musun? - Evet. Kesinlikle, Eloge.
Bu sihirli kıvılcımı göremiyorsam affet beni.
Mark, dur. Her ne sebepten olursa olsun acı çekiyor.
- Tamam. Tamam. - O komik...
ve tüm mishegossun altında çekici.
Onun için üzülüyorum.
- Her zaman böyle miydi? - Evet.
Yani, her zaman böyle, işte, inişli çıkışlı oldu, biliyor musun?
Yani, o hassas ve insanları çok net görüyor, biliyor musun?
Ama sonra yanlış bir şey söylüyorsun ve, işte, bir şey değişiyor.
Belki de ondan bahsetmek uygun değil.
Hayır. Ne uygun değil?
Açıkça seninle arasında bir şeyler olduğunu anlıyorsun ve...
Peki, o açıkça acı içinde.
Evet, ama herkes bir şekilde acı içinde değil mi?
Yani, ailelerimize ne olduğunu bir düşün.
Nereden geldiğimize bak.
Yani, kim... Biliyorsun, kim acı içinde değil ki?
- Ama sen iyi görünüyorsun. - Ama değilim, değilim.
Ben sadece, işte, lanet olası OKB'm için bir ilaç alıyorum, biliyor musun...
ve koşuyorum, meditasyon yapıyorum ve sabah işe gidiyorum.
Günün sonunda eve geliyorum ve, işte, ileriye doğru ilerliyorum, biliyor musun...
çünkü acımın sıradan olduğunu biliyorum...
bu yüzden, işte, bunu yapma ihtiyacı hissetmiyorum...
Bilmiyorum, herkesi bununla yüklemek istemiyorum, biliyor musun?
- Evet. - Evet.
Evet. Tanrım, üzgünüm.
Hayır. Sorun değil, David.
- Tamam. - Üzgünüm. Saçmalıyorum. Sadece, işte...
Bilmiyorum.
Üzgünüm. Bazen ondan o kadar lanet olası yorgunum ki, biliyor musun, işte...
Onu seviyorum...
ve ondan nefret ediyorum...
ve onu öldürmek istiyorum.
Ve onun gibi olmak istiyorum, biliyor musun?
Ve onun etrafında, işte...
o kadar aptal hissediyorum, biliyor musun...
çünkü o o kadar lanet olası havalı ki, umursamıyor bile.
Ve sonra...
sadece, işte, onunla burada olmak benim için o kadar lanet olası kafa karıştırıcı ki, biliyor musun?
Bu sadece kafa karıştırıcı çünkü, işte...
bu adam buranın hayatta kalanlarından nasıl geldi, biliyor musun?
Yani, amcanın zengin aptallara, işte, ikinci el mobilya satmak zorunda kaldığını kastediyorum...
ya da, işte, tıp fakültesine giremedin...
Ve hayatta kaldığın, işte...
bu gezegende son 30 yılda başa gelen en kötü şey.
Ve büyükannemizin binlerce mucizeyle hayatta kaldığını...
bütün dünyanın onu öldürmeye çalıştığı zaman, biliyor musun?
Ve ona bakıyorum...
ve sadece, işte, ona sormak istiyorum...
Ona sormak istiyorum, ama yapamıyorum.
İşte, binlerce lanet olası mucizenin ürünü nasıl...
bir şişe uyku hapıyla aşırı doz alır?
Ne?
Ne dedin?
Evet, o denemişti...
Evet. Üzgünüm. Muhtemelen bir şey söylememeliydim.
Sorun değil. Bunu duyduğuma üzüldüm.
Çok üzgünüm. Bu çok üzücü.
Bu ne zaman oldu?
İşte, altı ay önce.
Teyzem Leah, Benji'nin annesi, onu kanepede buldu.
Ve onun çok komik ve çok çekici olduğunu biliyorum.
Ve hepiniz bu harika adamın bu resmini alacaksınız...
ki o birçok açıdan öyle.
Ama onu hayal ettiğimde...
eski bir bodrum kanepesinde bayılmış olarak görüyorum...
ben New York City'de güzel eşim ve sevimli çocuğumla birlikteyken...
ve bu beni gerçekten öldürüyor.
Üzgünüm. Fazla bilgi veriyorum.
Neyse ki, tekrar geldiler.
O o.
Piyano çaldığını biliyor muydun?
Birlikte ders alırdık.
Affedersiniz.
Aww, bu çok güzel, Benji.
Bu harikaydı, Benji.
Siktir.
Merhaba. Rahatsız ettiğim için özür dilerim.
Kuzenimin geçip geçmediğini gördün mü?
O, işte...
Otomatik sesli mesaj sistemine yönlendirildi.
İşaret.
Mevcut değil.
Posta kutusu dolu ve şu anda hiçbir mesaj kabul edemiyor.
Hoşça kal.
- Merhaba? - Kanka, neredesin lan?
Hepimiz aşağıda seni bekliyoruz, dostum.
Ah, lanet olsun.
- Kıçını buraya getir. - Siktir.
Ah, işte burada. Günaydın, Dave.
Alarmını mı kaçırdın yoksa?
Hayır. Telefonum şarjı bitti çünkü takmadım...
çünkü seni arayarak geceyi geçirdim. Neredeydin lan?
Oh. Üzgünüm, kanka. Evet. Sen derin uykudaydın.
Evet mi? Beni çok korkuttun, Benji.
Oh. Üzgünüm, dostum.
Evet, sadece Marcia ile takılıyordum. Seni uyandırmak istemedim.
- Günaydın, çete. - Günaydın.
- Hepiniz bu kadar erken geldiniz. Bunu seviyorum. - Günaydın.
Günaydın.
Peki, minibüs burada olmalı.
Korkunç derecede kısa bir yolculuk olacak. Tamam mı?
Her neyse. Evet. Sanırım... iyi hissediyordum ta ki...
Bunu sevmiyorum...
Tamam. Eğer herkesin dikkatini bir an için alabilirsem.
- James. - Aşikar olanı söylemek istemiyorum...
ama bugün oldukça zorlayıcı bir gün olacak.
Eğer daha önce bir toplama kampına gitmediyseniz...
bu oldukça bunaltıcı olabilir.
Orada, hani, kelimenin tam anlamıyla iki dakika içinde olacağız.
Tamam mı? Teşekkürler, herkes.
Herkes iyi mi?
Yani, ilk fark edeceğiniz şey...
Majdanek'in Lublin şehir meydanından kelimenin tam anlamıyla sadece iki mil uzakta olduğu.
Hayatın devam ettiğini hayal edebiliyor musunuz...
bu alanlardan sadece iki mil uzaktaki hareketli bir şehir merkezinde?
Kızıl Ordu Majdanek'e ulaşmadan önce...
Naziler aslında çoğu mahkumlarını...
batıdaki diğer kamplara taşımışlardı.
Ve, aceleleri yüzünden, SS kanıtları yok etmedi.
Bu yüzden, diğer kampların aksine...
Majdanek aslında oldukça...
iyi korunmuş, daha iyi bir ifade bulamadığım için.
Yani, içeri girmeden önce...
Bugün bilgi aşırı yüklemesi konusunda biraz daha az bilgi verebilirim.
Bu, birçok binanın öldürüldüğü kutsal bir alan ve...
Bence bu yer kendini biraz anlatıyor.
Tamam mı?
Merhaba.
Bunlar kışlalar.
Bu, erkekler hamamı.
"Sopasını kaptı ve bizi hamama doğru sürükledi.
"Orada, saçlarımız kesilip vücudumuzun her yerinden tıraş edildikten sonra...
"Bir sonraki odaya girdik."
Bu gaz odası.
Duvarlardaki mavi lekeler, ölümcül gazın kalıntıları...
Zyklon B.
Fırınlar.
Burada bir dakika bekle. Tamam mı?
Tamam.
Yani, sadece burada bir dakika toplanırsak.
Hepimiz nasıl hissediyoruz?
Mm. Çok iyi hissetmiyorum.
Belki hissiz?
Evet. Bu doğru.
Eloge, nasılsın? Aynı avantajın olmadığını biliyorum...
mesafe, tabiri caizse.
İyiyim. Sarsılmış hissediyorum.
Ama...
- Sanırım hiçbir şey hissetmekten daha iyi. - Evet.
Bunu benimle ve birbirinizle paylaştığınız için hepinize teşekkür ederim.
Kimseyi acele ettirmek istemiyorum, ama açıkça Zamość'a oldukça yakında çıkıyoruz.
Yani, biraz yön değiştirmek için...
Çocukları kaybediyoruz.
- Ah. - Çok üzücü. Evet.
Çocuklar burada bir gece daha kalacaklar, sonra...
Büyükanne Dory'nin evini görmek için haclarını tamamlayacaklar.
Evet, doğru. Evet. Ben...
Sizleri özleyeceğim. Garip, berbat bir aile gibi.
- Sadece... - Evet.
- Teşekkürler, David. - Harikasın.
Çok teşekkürler.
Bana büyükanne evinin bir fotoğrafını gönder.
- Onu görmek istiyorum, tamam mı? - Evet. Bunu yapacağım.
- Tamam. - Teşekkür ederim.
- Büyükanneyle eğlen. - Kendine iyi bak, tatlım.
Sen de. Ve ona iyi bak...
- çünkü o bakmayacak. - Tamam.
Hayır, hayır, hayır, sorun değil.
- Bu adamla ilgilen. - Doğru.
Sen iyi bir adamsın, Benji.
Hayır. Sen öylesin.
- Bunu gerçekten mi kastediyorsun? - Evet, kastediyorum.
- Teşekkürler. Güvenli seyahat et. - Huzur içinde git, dostum.
Oh, kahretsin. Bu benim için çok şey ifade ediyor.
Bunun ne anlama geldiğini araştıracağım.
- Kendine iyi bak. Bunu yapmak çok güzeldi. - Yani, Benji, sadece şunu söylemek istiyorum...
Bunu beş buçuk yıldır yapıyorum.
Ve her zaman derim...
"Lütfen, daha iyi yapabileceğim bir şey varsa bana haber ver."
Ve bana bunu veren ilk kişi sensin...
uygulanabilir geri bildirim, yani...
- Bunun için çok teşekkür ederim, evet. - Defol buradan. Ne dedim?
Ne hakkında konuşuyorsun? Biliyorsun, ... ile etkileşim kurma konusundaki şeyler.
Polonyalı insanlar ve Polonya kültürü ve...
Oh, adamım, bu harika geliyor. Bunu yapmalısın, adamım.
Biliyorum. Ve o gün buna karşı direndim...
ama bunun hakkında düşünmeyi durduramıyorum.
Ve gerçekten içimde bir şeyi yeniden uyandırdın, yani...
- Defol buradan, adamım. - Çok dürüst bir adamsın...
- ve bu nadir. Ve bunu takdir ediyorum, yani... - Evet. Oh, sus.
- Hadi ama. Yani... - Çok teşekkür ederim. Teşekkürler.
Tamam.
Üzgünüm. Sadece bunu içimden atmak istedim.
Teşekkürler, David.
O iyi bir adam.
- Yaptın mı? - Evet. Hayır, aslında.
Yani, bu absürt.
- Evet. Evet. Ne? Ne? - Bu iyi mi görünüyor?
- Ne? Evet. Tamam, hadi gidelim. - Bu ne kadar?
Şapkayı almanıza gerek yok.
Bir tane ister misin?
Hayır. Ricola adamına benziyorsun.
Bunu ister misin? Hayır, bu senin için.
Bunu saklayabilirsin.
- Evet. Ne yapacağımı bilemem. - Tamam. Benji.
Turşu olmayan bir şeyler yiyebilir miyiz?
- Pierogi? - Turşu olmayan her şey...
- pierogi ve turşu olmayan. - Lahana turşusu?
Lahana turşusu... turşu ve Alman'dır.
...gidip izleyicinin çocuklarının kafalarını almak ve onları yalamak.
- Tanrım, bu çok iğrenç. - Evet! Bushwhacker! Ve bu...
Evet. Bunu hatırlıyorum. Evet.
Hey, köpek.
Yo, bir yudum alabilir miyim?
Oh, evet. İstediğin kadar al. Ucuz şeylerimiz var.
- Tamam. Bu binaya bak. - Evet.
Oldukça uzun. Son bir sigaram var.
Nasıl çıkacağız?
Gidelim mi?
Blork.
Mm. Mm-hmm.
- Tamam. - Evet. Fena değil. Fena değil.
Aman Tanrım. Bunun ne olduğunu düşündüğümü biliyor musun?
Hmm. Ne?
Oraya, çok aşağıya bak. O üç ışığı görüyor musun?
- Ne? - Bir, iki, üç.
- Aman Tanrım. - Sanırım kamp.
- Evet. - Evet.
Gerçekten çok yakın.
Evet, peki, ne yapmayı düşünüyorsun...
Binghamton'a döndüğünde?
Ne demek istiyorsun?
Yani, ne gibi... Yani, planın ne?
Kanka, eğer sadece ona bakacaksan onu bana ver.
- Oh, özür dilerim. - Sonuncusu bu.
- Üzgünüm, dostum. - Tamam.
Bunun için özür dilerim.
Evet, işte, döndüğümde oldukça yoğun olacak.
- Gerçekten mi? - Hı-hı.
- Harika. - Evet.
Arkadaşım Tim, evinin çatısını yeniliyor,
ve muhtemelen ona bu konuda yardım edeceğim.
Onun tonlarca adobe malzemesi var.
Ne yaptığını hiç bilmiyor.
- Gerçekten mi? - Evet.
- Ama iyi olacak. - Evet.
Bittiğinde oldukça güzel olacak. Biliyor musun?
Nem geçirmesi, o...
plastik zehirli şeylerden daha iyi.
- O tüm o... - saçma banliyö evleri, biliyor musun? - Oh, evet. Harika.
Evet. Oldukça havalı olacak.
Yani, bu, Tim'in evi gibi.
- Peki? - Peki...
ne yapacaksın?
Oh, adamım. Neden bana bunu soruyorsun?
Senin iyi olduğundan ve bir planın olduğundan emin olmak istiyorum.
- Üzgünüm. Belki biraz sarhoşum. Özür dilerim. - Evet. Hayır. Hı-hı.
- Al, bunu al. - Hayır. Tamam.
- Güvenilmezim. - Evet. Hı-hı.
Ve, eve gittiğinde ne yapacaksın?
Bilmiyorum. Geri dönmek, işte...
işime ve aileme, her zamanki gibi.
Harika. Altı ay içinde seninle konuşmayı dört gözle bekliyorum.
Bu ne anlama geliyor?
- Ne anlama geldiğini biliyorsun, adamım. - Biliyor muyum?
Gerçekten bir şey başlatmak istemiyorum.
Tamam, iyi. O zaman başlatma.
Eskiden çok farklıydın, adamım. Çok duygusaldın.
Her şeye ağlardın, adamım. Hani...
Evet, biliyorum. Berbat bir durumdu. Her şeye ağlamak isteyen kim?
Dave, adamım, bana hiç dinlemiyorsun, adamım.
Dediğim şu ki, biz eskiden...
- farklı. Hani, "biz." - Evet. Benji, benim...
- bir işim ve bir ailem var. - Mm. Biliyorum.
Ve seninle bütün gece takılacak zamanım yok...
- her gece, tamam mı? - Bunu istemiyorum.
Evet, var. Sen, hani, her şeyi kapsayan bir insansın.
- Bunu fark ettiğini düşünmüyorum. - Adamım, sadece diyorum ki, hani sen, hani...
- Bunu fark ettiğini düşünmüyorum. - Adamım, sen, hani, gerçekten asla beni ziyaret etmiyorsun.
Ne... Özür dilerim, Binghamton'da mı demek istiyorsun?
Evet, adamım, orası benim yaşadığım yer.
Peki, evet, meşgulüm, tamam mı? Ve New York City'de yaşıyorum.
Senin benim yanıma gelmen daha kolay değil mi?
Daha kolay mı? Aynı lanet mesafe, Dave.
Evet, ama burası New York City, adamım.
Binghamton'dan ziyarete gitmek için daha mantıklı bir yer, hani...
- Tüm saygımla. - Binghamton'da ne var?
Binghamton'da yanlış olan hiçbir şey yok.
Sen, hani, kasıtlı olarak beni bir aptal gibi gösteriyorsun...
- sorguladığın için. - Mm. Yo, defol, adamım.
Yo, defol.
Artık benimle neden umursamıyorsun?
Seninle gerçekten umursuyorum.
Sadece anlamıyorum...
kendine bu kadar aptalca bir şey yapmayı nasıl göze alırsın.
Dave, adamım.
Benji.
Ben, hani, etrafta dolaşıyorum, hani, bu...
kafamda seninle ilgili korkunç bir imaj var, tamam mı?
Ve, evet, ben...
Evet, seni kaybetmek istemiyorum, tamam mı?
İnsanların seni nasıl sevdiğini görüyor musun?
Odaya girdiğinde ne olduğunu görüyor musun?
Bunun nasıl bir his olduğunu bilmek için her şeyi verirdim... adamım.
Cazibe sahibi olmanın nasıl bir his olduğunu bilmek için.
Odaya girdiğimde ışık saçmak için.
Ama sen odayı aydınlatıyorsun ve sonra her şeyi üzerine sıçratıyorsun.
Tamam. Gidebilirsin.
Teşekkürler.
Taksi geldi.
Bana bak.
25'i herhangi bir yerde görüyor musun?
Hayır, herhangi bir yerde sayı görmüyorum. Bekle.
Ben de görmüyorum.
Tamam, bekle. Bence bu tarafta olmalı.
"Mag-is-trate." Bunun ne anlama geldiğini düşünüyorsun?
- Muhtemelen yargıç. - Oh.
Bence öyle.
Bu gerçek bir sokak mı yoksa...
Yirmi sekiz.
Bunun bu olduğunu düşünüyorum.
- Burada mı? - Evet.
Yirmi beş.
Aman Tanrım.
Vay. Bu mümkün mü?
Bu çok... sıradan.
Evet. Sanırım neyi hayal ettiğimi bilmiyorum.
Evet. Ben de aynı şekilde.
Biliyor musun, bir kez beni tokatladı, değil mi?
Ne?
Evet. Büyükanne beni tokatladı.
- Kahretsin. Gerçekten mi? - Evet.
Onunla akşam yemeği için buluşmaya geç kaldım.
- Sadece, hani, 15 dakika. - Evet.
Ayrıca, oldukça sarhoştum. Üçüncü Cadde'deki o Hudson restoranındaydım.
Biliyorsun, Murray Hill'in arınma yerinde.
Evet, biliyorum. Kahretsin. Acıdı mı?
- Ne alaka, evet, acıdı. Evet. - Vay.
Bu, başıma gelen en iyi şeydi.
Ben, hani...
o olaydan sonra tam 24 saat boyunca çok mutlu oldum.
- Gerçekten mi? Neden? - Nedenini bilmiyorum.
Yani, bu lanet restoranın içindeydi...
her hafta gittiği yer. Orada herkes onu tanıyordu.
Bunun için sanki büyük bir olaymış gibi resmi giyindi ve...
- Evet. - Bilmiyorum.
Sanırım onun benimle daha çok ilgilendiği gerçeği...
restorandaki insanların ne düşündüğünden daha çok?
Bilmiyorum.
Beni iyi hissettirdi.
Hey.
Bir fikrim var.
Ne?
Hadi, merdivenin önüne bir taş koyalım.
Ne demek istiyorsun?
Yani, hadi küçük bir taş bulalım...
ve onu merdivenin önüne koyalım, burada olduğumuzu söylemek için.
Onun unutulmadığını, biliyorsun.
- Burada gömülü değil. - Evet, biliyorum.
Ama bu, Polonya'daki son yeri.
Hepimizin bulunduğu son yer burası.
- Evet, bunu yapalım. - Tamam.
- Güzel bir fikir. - Tamam.
Evet. Bunu değil. Hayır.
Hayır, hayır.
- Bir, iki. - Evet mi?
Evet, iki tane buldum.
- Bir tane ister misin? - Evet.
Teşekkürler.
Evet.
Merhaba. Üzgünüm, biz Amerikalıyız.
İngilizce? İngilizce biliyor musun?
Üzgünüm. Bilmiyorum.
- Sanırım bu kadar. - Evet.
"Amerikalılar, Amerikalılar" demekle çok salak gibi hissediyorum.
Biz buyuz.
Sence bu yüzden kızgın mı?
Belki bize kahvaltı teklif ediyordur. Ne bileyim.
Haklısın. Belki kahvaltı teklif ediyordur.
Sadece bu olabilir. "Yani, buraya gel, biraz lanet olası kek ye."
Biraz lezzetli... Siyah puding al.
Oh, daha var.
Merhaba.
Tamam...
İngilizce konuşuyor musun?
- Evet. Evet. - Biraz.
Peki, merhaba. Üzgünüm, sorun ne?
Babam kapının üzerine taş koyduğunuzu söyledi?
Evet, koyduk. Büyükanne burada yaşıyordu...
ve o yeni öldü.
Başınız sağ olsun.
Teşekkürler, dostum.
Peki, neden kapının önüne taş koydunuz?
Bu bir gelenek gibi. Bir Yahudi geleneği gibi.
Yani, birinin mezarını ziyaret ettiğinizde...
orada olduğunuzu göstermek için üzerine bir taş koymalısınız, biliyorsunuz.
Evet, ama o kapının altında gömülü değil, değil mi?
Hayır, hayır, hayır. Sadece biraz...
bunu duygusal bir şey olarak yaptık.
- Yani, bir jest olarak, biliyorsunuz. - Tamam. Evet.
- Sadece bir jest. Evet mi? - Evet.
Tamam. Tamam.
- Anlıyorum. Yani, bu tatlı, bence. - Teşekkürler.
Teşekkürler.
Bir dakika bekle.
Tamam, arkadaşlar.
Üzgünüm, ama durumunuzu anlıyorum.
Ama babam, taşları bırakmanın...
tehlikeli olduğunu söyledi.
- Tamam. - Orada şimdi yaşlı bir kadın yaşıyor...
- bu yüzden takılabilir ya da... - Doğru.
- Tamam. - Anlaşıldı.
- Yani, biz, biliyorsunuz... - Hayır, anladım.
Anladın. Üzgünüm.
Evet.
İşte buradasın.
Tamam.
Bayanlar ve baylar, yaklaşık yarım saat içinde...
New York'a inişimize başlayacağız.
Orada şanslı bir fırsat yakaladık.
Sizi kapınıza yaklaşık 15 dakika önce ulaştıracağız.
İnşaat nedeniyle, kapı ataması değişmiş olabilir.
Lütfen kapı değişiklikleri için biniş kartınızı kontrol edin.
Sabrınız için teşekkür ederiz.
Hey, düşünüyordum...
neden şehre geri bir taksi çağırmıyoruz...
ve akşam yemeğine gelebilirsin?
- Oh, gerçekten mi? - Evet.
Yani, Priya'nın seni görmekten çok mutlu olacağını biliyorum...
ve Abe, biliyorsunuz, Özgürlük Heykeli hakkında her detayı anlatmayı çok ister.
- Cazip. - Hadi ama.
Hayır, sorun değil dostum.
- Gerçekten mi? - Evet.
Tamam. En azından, bilmiyorum, şehre geri bir taksi çağıralım...
ve seni trenin için Penn İstasyonu'na bırakabilirim.
Biliyor musun? Sanırım burada bir süre takılmayı düşünüyorum.
Havaalanında mı?
Evet. Burayı biraz seviyorum.
En çılgın insanlarla tanışıyorsun dostum.
- Gerçekten mi? - Oh, evet.
- Lanet olsun. - Ne oluyor lan?
- Çok özür dilerim. Lanet olsun. - Neden bunu yaptın?
Çünkü Büyükanne, restoran. Sen bunun, en iyi şey olduğunu söyledin...
- başına gelen. - Oh, o...
Evet ama o farklıydı dostum. 18 yaşındaydım. Yöne ihtiyacım vardı.
Hayır, biliyorum. Bu mantıklı. Çok özür dilerim.
- Bu sadece şiddet. - Biliyorum, biliyorum.
Bunun, işte, canlandıracağını düşündüm... Bilmiyorum.
- Tamam. - İyi misin?
Görmem mümkün mü? Kırmızı gibisin.
Evet. Çünkü yüzüme lanet olsun, tokat attın.
- Özür dilerim. - Şimdi bir tane alıyor muyum?
Hayır.
Üzgünüm dostum.
Buraya gel.
Seni seviyorum, dostum.
Ben de seni seviyorum.
İyi olacağım.
Biliyor musun?
Emin misin?
Hı-hı.
Üzgünüm.
- Bitirmemiştin. - Hı-hı.
Tamam.
Görüşürüz, kuzen. Tamam mı?
Görüşürüz.
Merhaba?
Merhaba? Çocuklar?
- Merhaba? Ben... - Merhaba.
Merhaba, merhaba, merhaba.
- Geri döndün, geri döndün, geri döndün. - Buraya gel.
Oh, merhaba, tatlım.
Selam.
- Merhaba, tatlım. - Seni seviyorum, seni seviyorum, seni seviyorum.