Fluffy! Fluffy!
Şu seyirciye bak be.
Herif resmen akıllarını başlarından aldı.
Kim bu ya? Niye hepsi böyle çıldırdı?
Sanırım bu sırrı çözmek için en başa dönmemiz gerekecek.
Kurgucu arkadaş, lütfen bizi en başa götürüver.
Sanki biraz fazla geri gittin.
Yeter, anladım.
Son özel gösterisi stattaymış. Âdeta Meksikalı Taylor Swift.
Tamam artık. Çok... Fazla gittin.
Alo! Fazla oldu.
Ta ne zamanlara...
Evet, çok komiksin kurgucu.
Aman ne espri.
En baştan kastım bu değildi.
Neyse, kaç dakika şimdi bu gösteri?
1 SAAT 38 DAKİKA
Hah, tam o kadar geri sar ki milletin diline pelesenk olalım.
Fluffy! Fluffy!
Burası Miami ulan!
Miami gibisi var mı? Bu tiple başka nerede gezebilirim?
Los Angeles'ta giyilmez.
"Kör oldum, kör!"
"Fazla kaçmış."
DJ Khaled'in Meksika şubesi gibiyim. Haksız mıyım?
Ayrıca hazır gelmişken Only in Dade'e teşekkür etmek istiyorum.
Çok teşekkürler.
Anlayan anladı.
Bence siz anladınız.
Yemekler için de La Carreta'daki dostlarıma teşekkürler.
Evet.
Aynen.
Başlamadan önce
Hard Rock Hotel and Casino'ya da teşekkür etmek istiyorum.
Bana bu özel gösteriyi burada çekme fırsatını sundukları için.
Henüz burada özel gösteri çeken olmadı.
Bu akşam bir ilk.
Ne Rolling Stones ne de Eagles,
bu işi bir komedyene emanet ettiler.
O yüzden teşekkürler.
Aramızda Hard Rock'ta kalan var mı?
Gönülden katılıyorum.
Burası muhteşem bir otel.
Sırf odam bedava diye söylemiyorum.
Odandaki televizyonu açınca otelin kendi videosu oynuyorsa
bil ki güzel bir resorttasın.
Bu otelin müşterisiysen televizyonu açınca...
"Hard Rock Hotel and Casino'ya hoş geldiniz.
Haftanın 7, yılın 365 günü 24 saat kumar imkânı."
Ben de diyorum ki "Niye bundan gözümü alamıyorum?"
Sonra düşündüm, bunu slot makinelerine de koysalar ya?
Kumarda zaten utanma olmaz, bari iyice dibine vuralım.
Mesela makineye gidip bir 20'lik atıyorsun...
"Durma." "Durmayacağım!"
İnsanlar geçiyor, "Ne yapıyorsun be?" "Büyük ikramiyenin peşindeyim!"
Çok fena.
Bu sahneme bir soruyla başlayacağım.
Komedi gösterileri böyle başlamaz ama ben başlayacağım.
Sorum şu.
Kimler bu akşama kadar benim adımı bile duymamıştı?
Beş.
İki, beş. Tamam.
Beşinizden şimdiden özür diliyorum.
Biliyorum, heyecanlandınız. Bileti, soyadımı gördünüz.
Sonra ben çıkınca dediniz ki "Enrique amma şişmanlamış."
Adımı bile duymayanları sordum
çünkü duymuş olanlar ne tür bir gösteri yaptığımı
ve ne tür bir gösteri yapmadığımı zaten biliyor.
Kime oy verip vermeyeceğinizi, ne aşısı olup hangi bebeği aldıracağınızı
söylemeye gelmedim buraya.
Bana düşmez.
Rencide olduysanız anlamadınız demektir. Ne yapmayacağımı anlatıyorum.
İnanın, buraya kimseyi gücendirmeye değil, insanları eğlendirmeye geldim.
Benden başlayarak herkese dokunduracağız.
Ama artık cidden devir değişti.
Yıllardır bu işi yapıyorum.
Bunca zamandır kibar olursam kimseyle sorun yaşamam diye düşündüm.
Ama kazın ayağı öyle değil. Bu benim meslekte 27'nci yılım.
27 yılım komedyenlikle geçti
ve 27 yıldır hiç endişelenmem gerekmemişti.
Yani ilk başladığımda, kaçtı... Ta 1997'de başladım.
Sinekkaydı tıraşlıydım.
Saçım vardı.
Aynen. Bazılarınız diyor ki "Ne oldu?"
Aşıdan işte, sormayın.
Şaka yapıyorum be. Kusura bakma Florida. Şaka şaka.
Aşı der demez bazılarınız "Demiştim sana!" oldu.
"Bak, aynısını söylemiştim."
Arada bazı arkadaşlarım soruyor.
"Abi, artık paran çok. Niye saç yaptırmıyorsun?"
"Niye yaptırayım?" diyorum. "Bazı kadınlar saçlı seviyor" diyorlar.
E, ne mutlu onlara.
Yalan da değil, çıktığım kadınlar arasında saçın önemini vurgulayanlar oldu.
Bir tanesi dümdüz söyledi hatta. "Parmaklarımı saçında gezdirebilmeliyim."
Evet! Ben de dedim ki "Saç yok ama yeterince uzanırsan...
...saç benzeri bir şeyler bulursun.
Yer belirtmedin sonuçta.
Kıl tüy istiyorsan bende gani gani."
27 yıldır komedyenlik yapıyorum.
Bu 27 yıl boyunca
sayısız komedyenin çıkışına ve düşüşüne şahit oldum.
Ve bunca yıldır belli bir seviyeyi koruyabildiğimiz için
çok ama çok minnettarım.
Bir şeyleri doğru yapıyoruz sanki.
Bu da bana tuhaf geliyor çünkü artık çok dikkatli olmak gerekiyor.
Artık ayrı bir ihtimam gerekiyor.
Meslekte 27 yılın ardından
nihayet insanlar bana daha önce hiç duymadığım şeyler söylüyor.
Mesela artık gelip diyorlar ki
"Biliyor musun Fluffy, ben seni izleyerek büyüdüm."
Bu elbette müthiş bir iltifat.
Sırf hayranım olduğunu değil, benimle bir bağ kurduğunu söylüyor.
Kariyerimi çok uzun zamandır takip ettiğini ifade ediyor.
Bazılarınız beni ilk sahnede gördüğünde daha küçücük çocuktu.
Ve bazılarınız bu akşam buraya kendi çocuklarıyla gelmiş.
Bana bunca yıldır güvendiğiniz ve sahneme gelmeye devam ettiğiniz için
hepinize teşekkür ederim.
Benim için çok kıymetli.
Birinden seni izleyerek büyüdüğünü duymak
bir sanatçının alabileceği en güzel iltifatlardan biri.
Artık ben de terapi sayesinde bunun böyle olduğunu anlıyorum.
Yalan yok.
Birinden bunu ilk duyduğumda elim ayağıma dolaştı.
Nasıl algılayacağımı bilemedim.
Çünkü hiç kimse yaşlandığını hissetmek istemez.
Yani ilk duyuşumda...
İkinci duyuşumda da "Bir şapka alayım" dedim.
Üçüncüdeyse kabullendim.
"Uzun, uzun yıllar önce, ben bu işe başladığımda,
buralar hep dutluktu.
Çok başka zamanlardı..."
Bu arada ihtiyar taklidim nedense beyaz bir adam.
Ama öyle işte.
Meksikalı denedim ama ciddiye almıyorsunuz.
"Hadi lan oradan.
Çiftlikteydik, bize siktir çektiler kardeşim.
Piyasa çok kötü."
Ya, işte.
Ama devir değişiyor, keza kurallar da. Bu ne zaman başıma bela olur, meçhul.
Başıma gelenleri anlatıp niye öyle dediğimi açıklayayım.
Bir podcast'e katılmıştım.
Stüdyoya girmeden önce kapının önünde yapımcıyla konuşuyorum.
Yapımcı çok heyecanlı, çok mutlu.
"Gabriel Iglesias, iyi ki geldiniz. Gerçekten çok sevindik.
Röportajınızdan önce sunucu size bir şey sormamı rica etti."
"Tabii, sorun" dedim.
"Peki o zaman. Kendinizi ne olarak tanımlıyorsunuz?"
Ne cevap vereceğimi bilemedim.
47 yaşında adamım. Ne diyeceğimi bilemedim.
"Ne bileyim, aç olarak tanımlayabilirim.
Yorgunum, uykuluyum, salıları depresifim. Ne cevap beklediğinizi çözemedim."
Ama asıl mesele şu.
Ne sormaya çalıştığının gayet farkındaydım.
Sadece benimle yakından uzaktan alakası olmayan
bir konuya girmek istemiyordum.
Yani... Evet.
Oltaya geliyormuşum gibi hissettim
çünkü ne cevap verirsem vereyim tuhaf bir duruma düşecektim.
Yani ben her daim "Bırakın komiklik yapayım" kafasındaydım.
Ama artık soruya cevap vermemek de olmuyor
çünkü sessiz kalmak da sorun görülüyor.
Bir soruya cevap vermeyişim sorun sayılıyorsa üzgünüm.
Benim büyüdüğüm zamanlarda
bize hep kendi işimize bakmamız söylendi.
Tek yaptığım bu. Kimseye karışmamaya çalışıyorum.
Bize hep söylenen bir başka şey de
büyüklerimize daima saygı göstermemizdi.
Hangi nesilden olursanız olun
üzerinde mutabık kaldığımız nadir şeylerden biriydi.
Şimdiye dek.
Artık yaşlılar da sorun addediliyor.
Öyle.
Anlıyorum, zamane gençleri avucunda teknolojiyle yaşıyor
ve neredeyse her şeyi Google'layabiliyorsunuz
ama hayat tecrübesini Google'dan edinemezsiniz.
Tamam mı?
Edinemezsiniz. Hayat mücadelesini, başarısızlığı internetten indiremezsiniz.
Sizi olgunlaştıran, daha iyi biri kılan anları
internetten indiremezsiniz.
Ve benim için durum aynı.
Kız bana o soruyu sorduğunda kendi işime bakıp espri yapmayı seçtim.
Kız çok bozuldu, acayip rencide oldu.
Ben espri yapar yapmaz "Hayır, onu demiyorum" dedi.
"Zamirleriniz neler?"
"Ne?"
"Zamirleriniz neler? Mesela they ya da them misiniz?"
"They ya da them mi?
Çoğul bunlar!
O kadar mı şişmanım ya?
Artık tekil değil miyim?"
Yiye yiye çoğul olmuşum. Belli ki öyle yani.
Öğrendim ki
niyetiniz iyi olsa da, sakin takılmaya çalışsanız da
ters bir duruma düşebiliyorsunuz.
Başıma gelen başka bir şeyi anlatayım.
McDonald's'a gitmiştim.
Espri bu değildi ama neyse.
"Bundan sağlam malzeme çıkar" falan diyorsunuz. Hayır!
Evime yakın bir şubesindeydim.
Bizim oradakinde iki işletme birden var.
Köşesinde McDonald's var, kalan kısmı da benzin istasyonu.
Benim SUV büyük, dolması uzun sürecekti.
Onu bildiğimden hazır gelmişken nugget alayım dedim.
Tam McDonald's'a girecekken
kapının önünde oturan evsiz bir aile
dikkatimi çekti.
Ellerinde yazı falan yoktu.
Benden para istemediler.
Ama belliydi yani.
Bu zavallı ailenin hayat mücadelesi içinde olduğu belliydi.
Şubeye girdim, dedim ki
"Ya, ben bir şey yemesem de olur. Cidden. Alışkanlıktan yiyorum artık."
Kasaya gittim.
Aileye bir şeyler ısmarlayayım, çoluk çocuk var diye düşündüm.
Siparişimi verdim, kasiyer dedi ki "Başka bir şey var mıydı?"
"Aslında var. Islak mendil var mı?"
"Nasıl?" "Islak mendil, hani el silmek için."
"Lavabomuzu kullanabilirsiniz efendim, şifreyi söyleyeyim.
"Şimdi şöyle ki kendim için değil, kapının önündeki evsiz aile için istedim.
Çocuklar yemeden önce ellerini temizleyebilsin diye.
Az önce söylediğim yemek onlar için."
Biz konuşurken...
Teşekkürler.
Neyse, ben kasiyerle konuşurken
meğerse şube müdürü bizi dinliyormuş.
Kadın geldi, pek de meraklı.
"Pardon, kulak misafiri oldum da.
Bunları dışarıdaki aile için sipariş ettiğinizi mi söylediniz?"
"Evet, umarım sorun olmaz."
"Elbette olmaz.
Yemeğe muhtaç insanlara yemek vermek tabii ki sorun olmaz.
Ancak az önce onlardan bahsetme şekliniz
kesinlikle sorun olur."
"Ne dedim ki?"
"Onlara...
Onlara evsiz dediniz."
"Evsizler çünkü! Şuna bakın yahu.
Adam camı yalıyor!"
"Beyefendi, artık o ifadeyi kullanmıyoruz. Saldırgan bir tabir."
"Kim şikâyetçi olmuş?
Tamam, neyse.
Artık evsiz diyemeyeceksem evsiz yerine ne diyeceğim?"
"Beyefendi, böyle talihsiz durumlardaki kişilerden bahsederken
politik açıdan doğru tabir artık 'evinden olmuş'."
"Dalga geçiyorsunuz."
"Geçmiyorum beyefendi. Ayrıca bağırmayın lütfen."
"Bu kadar saçma bir laf karşısında nasıl bağırmayabilirim?"
"Bunu saçma buluyorsanız
belli ki siz çözümün değil, sorunun bir parçasısınız."
Az kalsın içimdeki mahalle çocuğu çıkacaktı.
İçimdeki arka mahalle çocuğunu az daha salacaktım.
Hialeah'yı tattıracaktım kadına.
Seviliyorsun Fluffy!
Hoş geldiniz Hialeah'lılar.
Kadına fena yüklenecektim de...
Ağır konuşacaktım ama olmazdı
çünkü hep o McDonalds'a gidiyorum.
Anlatabildim mi? Şimdi bir daha almazlar falan.
Diğeri uzak, benzin de ateş pahası. Hemen boş verdim.
Kadına baktım.
"Tamam, madem oyun istiyorsunuz, alın size oyun.
Şu andan itibaren
şişman değilim.
Sizin ifadelerinize göre ben artık egzersizinden olmuş biriyim."
Aynen öyle dedim. Sonra bana baktı, "Saçmalamayın" dedi.
Dedim ki "Şimdi öyle mi oldu?
Bunu saçma buluyorsanız
belli ki siz çözümün değil,
sorunun bir parçasısınız."
Siparişimi aldım, şubeden çıktım.
Gelelim hikâyenin ikinci bölümüne.
Ailenin yanına gittim, tamam mı?
Torbaları anneye uzattım.
Çok hoş karşıladı.
Biri onu ve çocuklarını düşündüğü için son derece mutluydu.
Çok duygulandı.
"Size çok ama çok teşekkür ederim.
Bize nasıl bir iyilik yaptığınızı tahmin edemezsiniz.
Bizi çok mutlu ettiniz, sağ olun."
İşte o anda o soruyu sormak zorundaydım.
Kadına dedim ki
"İyi misiniz?"
Başka soru sandınız tabii.
Bazılarınız "Yapma!" der gibiydi.
Yaptım tabii. Ondan buradayız. İzleyin.
Neyse, "İyi misiniz?" dedim.
"Hayır, maalesef değiliz. Hiç iyi değiliz" dedi.
"Dört gündür evsiziz."
Ben de dedim ki "Yalnız şey...
Bilmem duydunuz mu...
Ama..."
Yok, kadını düzeltmedim.
Dangalak değilim çünkü. O yüzden düzeltmedim.
İşte kastettiğim bu.
Şimdilerde niyetiniz iyi olsa da
laflarınızı, eylemlerinizi evirip çevirip sizi kötü gösterebiliyorlar.
İyilik yapmanın, yardım etmeye çalışmanın,
doğru olanı yapmak istemenin, şefkat göstermenin
herhangi kötü bir sonucu asla olmamalı.
Bazen işin yükümlülük kısmına o kadar takılıyoruz ki
insan olmayı unutuyoruz.
Gerçekten talihsiz bir durum.
Ahkâm kesmeye çalışmıyorum.
Sadece yaşadığım bazı şeyleri aktarmak istedim.
Tek niyetim sizi haberdar etmek.
27 yıl komedyenlikten sonra derdim şu ki
kapıdan dışarı adım attığım anda
tepemde spotlar yanıyor.
Yani evimden her çıktığımda
ufak da olsa haberlere çıkma ihtimalim var.
Bir örnek.
Martin sahneden düşüşünden bahsetti mi?
- Evet. - Tamam, güzel.
Evden izleyenler de öğrensin. Martin düşmüştü, ondan bahsetmiş.
Siz izlemediniz çünkü aboneliğiniz o kadarını kapsamıyor.
Evet.
İlk yarısını Prime'dan izleyin. Galiba oradaydı.
Oradan izleyin, kalanı için buraya dönün.
Uzun lafın kısası, Phoenix, Arizona'da sahnemiz vardı.
Martin yaklaşık bu yükseklikteki sahneden düştü.
Ayağını kırdı.
Martin'i inanılmaz kılansa hemen ayağa kalkmış olması.
O adrenalinle kalktı, dolaşıp geri çıktı, sahnesine devam etti.
Gösteri bittikten sonra hastaneye götürdüler.
Profesyonellik budur.
Gerçekten tam bir profesyonel. Saygım sonsuz.
Çünkü yerinde ben olsaydım...
Sahneden düşerdim, personel bana "Ya hayranların?" derdi.
"Hoşça kal Felicia."
"Ne diyelim?" "İade alsınlar!"
Ama farkımız orada.
Martin kendisi söylemese düştüğünü hayatta anlamazdınız.
Düşüşünü de gördüm yani.
Daha gelirken arkada bir kabloya takıldı. Çıktığında çoktan böyleydi yani.
Sonra da işte... Martin!
Ön sıradaki kadınlar "Bana düştü" falan oldu.
İyi ki güldünüz. Dün akşam aynı espriye "Ay!" diyen oldu.
"Niye öyle dedin?" diye sordum. "Arkadaşın sonuçta" dedi.
"Aynen, ben de o yüzden alay ettim."
Gerçek dostluğun alametifarikası budur.
Birbiriniz hakkında korkunç şeyler söyleyebilmek.
Çünkü ciddi olmadığınız bellidir.
Hem sahneden düşen ben olsaydım
sizce Martin esprisini yapmaz mıydı?
Yapmaz mı hiç!
"Fluffy yerden sekti, bizzat gördüm" derdi.
Ayrıca kesinlikle haber de olurdum.
Bu akşam sahneden düşsem bir saate minibüsü kapıya çekerler.
"Hard Rock Hotel and Casino'nun önünden canlı yayındayız.
Yapılan açıklamalara göre Fluffy içeride kontrolü kaybetmiş.
Otelin içinden bilgi aktarması için Tom'a bağlanıyoruz."
"Evet Jim, şu anda Hard Rock Hotel and Casino'dayım.
Duyumlara göre Fluffy bu akşam burada yerle yakın temasta bulunmuş.
Olayın ayrıntıları henüz netleşmiş değil
ancak yetkililerle röportaj yapma fırsatı bulduk.
Kendilerinin yorumları 'Oha!' oldu.
Sahnede bir kusur olup olmadığı henüz belli değil
ancak bir güvenlik görevlisinin yorumunu aldık.
'Ben baştan sona şahit oldum, tamam mı?
Var ya, Fluffy öyle bir düştü ki! Yeri öptü resmen.
Çok fenaydı, bu kadar ağlayan beyazı en son Taylor Swift konserinde gördüm.
Çok feci düştü. Hem de Miami'de! Şaka gibi.
Castro bile bu kadar Kübalıyı üzmemiştir.'"
İşte linç böyle yeniyor. Neyse, demek istediğim bu yani.
Çok yakın zamanda haber oldum.
Sürprizi fazla bozmayayım
ama Family Feud'un çok yakında çıkacak bir bölümünde yer aldım.
Evet.
Ünlüler özel bölümü.
Fluffy ve Fluffy'nin ailesine karşı
Fat Joe ve ailesi.
Evet, Fat Joe ile Fluffy.
Neden mi? Yapımcıların espri anlayışı şahaneymiş çünkü.
Neyse, program için ülkenin doğusundan akrabalarımı getirttim.
Çok güzel geçti. Kim kazandı, izler öğrenirsiniz.
Ama asıl olay şu. Bir ablam da program için gelenler arasındaydı.
Epeydir California'ya gelmemişti. Ertesi gün "Disneyland'e gitsek mi?" dedi.
"Tabii, hadi gidelim" dedim.
Böylece ablam ve eniştem Gordy'yi Disney'ye götürdüm.
Neyse, birkaç oyuncağa bindik.
Haber olan kısım bu değil yalnız.
Dün akşam birisi "Sığdığı için!" demişti de.
Hayır be!
Kimisi de yani... Haksız mıyım?
California Adventure'daki Arabalar oyuncağına bindik.
Ortasına kadar gayet güzel ilerledik.
Sonra araba duruverdi.
Ablam bana döndü, "Bu normal mi?" dedi.
"Hayır, çek karşılıksız değildi. Tam tur parası verdim.
Parasını ödedik, gitmesi lazım yani."
Personelin gelip bizi arabadan alması yaklaşık 20 dakika sürdü.
Yani 20 dakika boyunca güneşin altında öylece oturduk.
Benim için hiç sorun değildi çünkü bildiğiniz üzere mocha tenliyim.
20 dakika güneşe rahatlıkla dayanırım.
Ablamsa benden iki kat esmer.
Kadın şey gibi resmen... Apaçi! Bayağı esmer yani.
Aztek soyu resmen. Öyle işte.
Ancak kocasına gelirsek, kendisi Minnesota'lı.
Adam ölecekti.
"Bilmez misin?" Evet, öyle yani.
Biz arabada oturmuş personelin bizi almasını beklerken
sıra bekleyenler oyuncağın durduğunu fark etti.
Oyuncaktan sırayı görebiliyorsunuz.
Önce raylarda duran arabayı,
sonra da arabada oturanı gördüler.
Birden o telefonlar ceplerden çıkmaya başladı.
Biz Disney'den çıkana kadar TMZ çoktan haberi yayınlamıştı.
Google'layabilirsiniz. TMZ biz daha çıkmadan haberi verdi.
"Fluffy, Disneyland'de Los Angeles otoyolunda mahsur kaldı."
Sevimli, şapşal bir haberdi.
Komik buldum, hiç sorun etmedim.
Ta ki yorumları okuyana kadar.
Bazılarınız var ya...
Çok götsünüz.
Kadın demiş ki "Binmeye boyun yetiyor diye illa içine sığacak değilsin."
Adamın biri "Araba bitkin düşmüş" demiş.
Başka biri demiş ki "Meksikalısın, tamir etseydin ya?"
Başka biri dediğim, Martin işte.
Neyse.
Bir öncekinde tüm dünyada haber olmuştuk.
Belki hatırlayanlar vardır.
Bizimkilerle bindiğimiz uçak acil iniş yapmak zorunda kalmıştı.
Özel jet kiralamıştım.
Çünkü son Netflix gösterimin parası nihayet hesabıma yatmıştı.
İşte ben de sandım kendimi karun.
Meğer balıklama dalacakmış uçağın burun.
27 yıllık komedyenlik kariyerimizde karşılaştığımız en kötü türbülanstı.
Ben hayatımda öylesini görmedim.
Bir ara uçak böyle oldu.
Ben de şöyle oldum.
En ürkütücü tarafı köpeklerimin havalanışını görmekti.
Neyse ki sağ salim indik, bir şey olmadı.
Haber olan kısmı bu değildi.
Yok, haber olan şuydu.
İnişimiz sırasında
uçak yere değdi, sonra pistten çıkıp
200 metre kadar sürüklendi.
Bir tarlada durduk.
Tarlada.
Tarlada!
Şaka mı bu?
Ben burada o kadar çabalıyorum, alın teri döküyorum.
Klişe olmamaya çalışıyorum!
Bir grup Meksikalı tarlada. Yaşanan aynen buydu.
TMZ başlığını öyle attı. "Meksikalılar tarlada bulundu."
Filmlerde, uçakta bir sorun olduğunda ilk pilotlar fark ediyor.
Yine filmlerde pilotlar nezaket gösterip
yolcuları haberdar ediyor.
Kendi seslerine bayılıyorlar.
Mikrofonu açıp "Kaptanınız konuşuyor" diyorlar.
"Biraz hava muhalefetiyle karşılaşacağız.
Lütfen kemerlerinizi takın ki sorunsuz atlatalım. Evet..."
Öyle oluyor. Yani uçak sallanırsa...
"Kaptanınız konuşuyor.
Burada birileri Meksika yemeği yedi de, biraz sarsıntı yaşadık.
Fast food keyfi yaptık.
Hatırlatayım, lütfen kemerlerinizi bağlayın.
Çünkü biraz... Hah, işte. Biraz salladı.
Evet, birazdan görüşürüz..."
Uçak düşüyorsa da "Çarpmaya hazırlanın! Sıkı tutunun! Çok sert ineceğiz!"
Peki bizim pilot?
Sıfır.
Uçak tamamen durana dek ağzını bile açmadı.
Anca bir dakika kadar sonra kokpit kapısı açıldı, başını içeri uzattı.
Dedi ki "İyi misiniz?"
Ben böyleydim.
"Şivava'm bardaklıkta. İyi falan değilim."
Cidden korkunçtu arkadaşlar.
Ama biliyor musunuz,
acil iniş yapmak zorunda kalsak da, öleceğimizi sansak da
bu deneyim için minnettarım.
Samimi söylüyorum.
Minnettarım çünkü bana hayatın kıymetini,
her şeyin ne kadar çabuk tepetaklak olabileceğini hatırlattı.
Ara sıra böyle ufak hatırlatmalar şart.
Şöyle biraz sarsılıp "Hayat özel bir şey" dememiz gerekiyor.
"Hayat önemli. Tadını çıkar, eğlen."
İnişten sonra, o gün boyunca bana kim ne derse desin
nefes alıp hayatta olduğum için yaşadığım mutluluktan çalamazdı.
Asla çalamazdı.
İşte bu yüzden kötü anlara minnet duyuyorum.
Bana kalırsa kötü anlar geçirmek aslında güzel bir şey.
Çünkü hayatta denge lazım.
İyi günlerin kıymetini bilebilmemiz için kötü günler de geçirmemiz gerek.
Bir gün diğerine benzemez.
Yani bir denge sağlayıp...
Yanlış anlamayın, bazen kötü günler ardı ardına geliyor.
Bok gibi oluyor.
Bana da öyle oldu aslında.
Ölümün soluğunu ensemde hissettikten sonra eve gideyim dedim.
Eve geldim.
Ne göreyim, eve hırsız girmiş.
Sormayın. "Şaka mı bu ya?" dedim. "Bunu göreyim diye mi sağ kaldım?"
Şu ana kadar bunu hiç duymamıştınız
çünkü vakayla ilgilenen komiser hiç kimseye bahsetmememi tembihledi.
Ama California'da.
Yani evime girenler bu akşam buradaysa, bravo arkadaşlar.
Bravo, büyük iş başardınız.
Neyse, evim soyuldu.
Tabii herkesin aklına ilk gelen soru evden ne çaldıkları.
Ne çaldılar, biliyor musunuz? Huzurumu çaldılar.
O evde bir daha kendimi güvende hissedemedim.
Ama merak ediyorsanız, her türlü tedbiri almıştım.
Öncelikle ev iyi bir mahalledeydi.
Alarmım, iki ayrı kamera sistemim vardı.
Çitle çevriliydi.
Daha ne olacaktı?
Soygunun baştan sona videosu mevcut.
4K hem de.
Var ya, öyle net ki.
Soyguncuları gördüm ama maskeden dolayı teşhis edemedim.
Evime giren bu iki hırsıza dair söyleyebileceğim tek şey
20 yaşında oldukları.
Nereden mi biliyorum?
Çünkü çitlerden atlayıp yere indiklerinde
hiç canları yanmamış.
Siyatiği tutan 35 yaşında bir herif olsa çite tırmanmadan durup bir düşünürdü.
Çitten atlayıp, arka bahçeden geçip, camı kırıp mutfaktan eve girmişler.
Evin içine etmişler.
Bütün çekmeceler, dolaplar açılmış.
Her şeyi yere yığıp içlerinde bir şeyler aramışlar.
Kanepeleri devirip minderleri saçmışlar, bütün çerçeveleri duvarlardan sökmüşler.
Komisere sordum.
"Çekmeceleri, dolapları, hatta kanepeleri anladım da
duvarlardaki çerçeveler ne alaka?
Neden hepsini söküp de hiçbirini almamışlar ki?
Bazıları kıymetli tablolardı."
"Bay Iglesias, size şöyle anlatayım.
Evinize giren kişilerin niyeti belli.
Dertleri fotoğraf ya da tablo değil.
Arkalarında kasa var mı diye bakmışlar."
"Kasa mı?" dedim. "Evet, kasa" dedi.
"Bu evlerde genellikle duvarı kırıp içine kasa gömüyorlar.
Sonra da üstüne bir çerçeve asıp
değerli eşyalarının yerini saklamış oluyorlar."
"Kasa mı?" dedim.
"Beyefendi, evet, kasa" dedi.
"Ama benim para daha yeni!
Yatağa bakmışlar mı?"
"Bilmiyorum." "Öğrenelim o zaman!"
Neyse, yatak odasına gittik.
Yatağı ucundan tuttum, kaldırıp baktım.
"Aptal herifler!
Para duruyor!"
Kendilerinden daha kenar mahalleli birini soyduklarını hiç fark etmemişler.
Nihayetinde çala çala çekmecelerden incik boncuk çalmışlar.
O kadar yani.
Evin içine etmişler, beş kuruş para bulamamışlar.
Ama neyi bulmuşlar dersiniz?
Silahlarımı.
Şimdi şöyle.
Ruhsatlı silah sahibi olduğumu
bugüne kadar hiç açık açık söylememiştim.
Sakin ol Florida.
Bugüne dek dillendirmemiştim çünkü açıkçası kimseyi ilgilendirmez.
Tamam mı?
Ama sizlerle paylaşacağım hikâyeyle bağlantılı.
Taze bir silah sahibiyim.
İlk silahımı 2020'de aldım yani.
Evet, şeyin ortasındayken...
Her sabah haberleri ne duyacağımızı bilmeden açıyorduk.
Kendimi en kötüsüne hazırlamamak
bir noktadan sonra sorumsuzluk gibi gelmeye başladı.
Her sabah haberleri açtığımda
Arınma Gecesi senaryosuna sürükleniyoruz gibi geliyordu.
Gülüyorsunuz ama bir düşünün. Bir arınma gecesi daha kısa sürerdi.
Evet, arınma gecesi.
Sabahları bizi öyle kaldırmalılardı, hiç olmazsa eğlenelim diye.
"Pandemiye katılımınız için teşekkürler.
Yerel saat 07.45'i gösteriyor."
Beni silah almaya iten şey korkuydu.
Korktum, söylemekten de çekinmiyorum.
Korkmuştum işte. Neler olacağını bilmiyorduk.
Kendimi savunmak için aldım. Ava falan çıkmıyorum.
İstemiyorum, ihtiyacım da yok. Üç Chick-fil-A adresi ezberimde.
Gerek yok.
Hafta sonları çıkıp da...
"Sal!"
Şey falan yok...
Nintendo'm duruyor, bunlara ihtiyacım yok.
Bana silah edinme kararı aldıran tek şey korkuydu.
Neyse, evimin hemen oradaki spor ürünleri mağazasına gittim.
Kapıdan girdim, içerisi hıncahınç doluydu.
Hepsi de normalde silah alma fikrine sıcak bakmayacak
ama benim gibi hisseden insanlardı.
Korkmuşlardı, haklı olarak.
Aynı konuşmayı duyup duruyordum.
Hep aynı sözler.
"Silaha ihtiyacım olup da silahım olmayacağına
silahım olsun da silaha ihtiyacım olmasın."
Nereli olduğunuzdan bağımsız olarak çok mantıklı bir argüman.
Şahsi güvenliğimden önce siyaset düşünecek hâlim yoktu.
İşte sonra...
Neyse, sıraya girdim.
Makineden numaramı aldım. Trafik şubede, et pazarında olur ya.
Kasapta, markette falan ya da. "Beş numara!" diye bağırırlar.
Sıraya girdim.
Tam 45 dakika sıra bekledim.
Sıram gelir gelmez tezgâhtar geldi.
Bana dedi ki "Ne vereyim yeğenim?"
"Şey..."
Bu arada kıkırdayanlar oldu. Net bir şekilde söyleyeyim.
Asla ama asla
silah satan herkes
böyle konuşur...
...demiyorum.
Ama adı Jim'di.
Neyse, Jim bana dedi ki "Ne vereyim yeğenim?"
"Şey, ilk defa silah alacağım da, onun için gelmiştim."
"Doğru yerdesin. Karar verdin mi yoksa yardımcı olayım mı?"
"Aslında ürünlerinize bir göz attım. Sanırım bana uygun bir şey gördüm."
"Tamam, göster bakalım."
"Tamam. Şu, çantadaki."
"Bu mu?" "Evet, o."
"Tam şu bak, öndeki."
"Bu mu?" "Yok. O değil, şu."
"Bu mu?" "Hayır, bu."
"Şu mu?" "Hayır, öndeki."
"Etiketli olan. Tam şuradaki. Üstünde 'two-two' yazan."
"Yanlış mı duydum yoksa sen tabancaya...
...'tütü' mü dedin?"
"Evet. Ne var ki?
Jim'di, değil mi?
Jim, bana deli görmüş gibi bakma. Etikette öyle yazıyor.
Bak, en önde. 'Two-two' diyor."
"22'lik demek istiyorsun."
"Öyle diyorsan öyle olsun. Ha two-two, ha 22. Ne fark eder?"
"Yeğenim, ne olursun alınma ama tütüyle 22'lik arasında çok fark var.
Ama burası California. Sen tütü seviyorsan tütü olsun yeğenim.
Peki bunu seçmiş olmanın özel bir sebebi var mı acaba?
Neden 'tütü'?"
"Tabanca çeşitleriniz her ne kadar etkileyici olsa da
çoğunu filmlerden tanıdım.
Biraz ağır geldi. Ben basit bir adamım.
Bununla başa çıkmak kolay olur gibi. Küçük falan, beni zorlamaz sanki.
Hem indirimde.
Yanlış mıyım yani? Tabanca tabancadır sonuçta."
"Pek de öyle değil."
"Kötü bir seçim mi yani?"
"Yeğenim, fikrimi mi almak istersin, bir şey alıp kurtulmak mı?"
"Yanlış yapıyorsam söyle tabii ki.
22'lik tabanca iyi midir, kötü mü?"
"Yeğenim, benim fikrimi sorarsan saldırganı gıdıklasan daha iyi derim.
Bununla anca işi tırmandırırsın.
Herifi kızdırmış olursun, öyle diyeyim."
"Jim, ben sana derdimi anlatayım.
Tabanca almak istememin sebebi daha ziyade caydırıcılığı.
Yani evime hırsız girerse
iri yarı, kel, eli silahlı bir Meksikalı görecek.
Durup düşünecek, sonra benim yerime komşumu soyacak."
"Yeğenim, evine silahlı biri girerse elindekinin 22'lik olduğunu anlar.
Sonra ne olur, söyleyeyim.
Tabancayı elinden kaptığı gibi
kabzasıyla ağzını burnunu kırar, tamam mı?
Zaten 22'liğin kabzası da mermisinden çok daha fazla can yakar.
Hiç şüphen olmasın.
Bak şimdi, seni tanımam etmem ama durumunu anladığımı düşünüyorum.
Yanlışsam düzelt."
"Yuvanı korumak istiyorsun." "Evet."
"Aileni de." "Evet."
"Kıymetli eşyalarını da." "Evet."
"Tamam, gel bakayım. Bence senin ihtiyacın bu, tamam mı?
Görüyor musun?
Bu arkadaş 9 mm'lik bir tabanca.
Tamam mı?
Sağlam silahtır bunlar.
Göğsüne iki tane sıktın mı devirmeyeceği adam yok.
Ama dur, bir de askerî mühimmatlarım var.
Şu mermiye bir bak.
Buna açılan mermi deniyor.
Eski karım da iyi açılır saçılırdı.
Barut gibi kadındı yalnız.
Ondan California'ya taşındım. Beni burada bulamaz.
Neyse, bu mermi namludan çıktığında kanatları açılıyor.
Hedefi vurduğunda da aşağı yukarı şu boyutta bir delik açıyor."
Ben de geri zekâlı gibi dedim ki "Bununla vurulup nasıl sağ kalıyorlar?"
"Sağ kalmak mı?
Sağ kalmak mı?
Sağ bırakıp ne yapacaksın yeğenim? Şiş kebaba çevireceksin, olacak bitecek."
"Ama kimse ölsün istemem" dedim.
"Kimse ölsün istemez misin?
Beyler, duydunuz mu? Duydunuz mu? Kimse ölsün istemezmiş.
Öyle diyor. Kime oy verdiği belli bunun.
Bana bak tütücü, beni acayip gerdin.
Sana yardım etmek istiyorum, sen de istiyorsan beni dinle.
Sana katlanmak için elimden geleni yapacağım.
Sana bir sahne tasvir edeyim.
Evinde oturuyorsun.
Biri evine giriyor.
Onun da silahı var, senin de.
Adama gitmezse onu vuracağını söyledin.
Ama gitmiyor.
Hatta tam tersini yapıyor.
Sana gitgide daha da yaklaşıyor.
Artık o kadar yakın ki burnunun dibinde.
Tam karşına dikiliyor.
Göz gözesiniz.
Karşındaki şahıs, istediğini almak için her ama her şeyi yapmayı göze almış.
Buna senin canını almak da dâhil.
Şimdi sana soruyorum, sen aynısını yapmaya hazır mısın?
Bu içine düştüğün durumda
aileni, yuvanı, kıymetli eşyalarını, en önemlisi kendini korumaya hazır mısın?
Ne yapacaksın?"
"Abiciğim, öncelikle...
Bence sen hayat sigortası falan sat.
İçinde bir acente yatıyor. Beni duygulara gark ettin.
Eğer anlattığın gibi çaresiz kalırsam
ve başka hiçbir seçeneğim yoksa, hayatım tehlikedeyse
sana yemin ediyorum Jim, gerekeni yapıp bacağından vururum.
Vururum."
"Bacağına isabet ettireceğini sanıyorsun, öyle mi Bay İlk Silahım?"
Ama demin gösterdiğin şu böyle açılan mermiden alırsam
yakın mesafeden bacağı tuttururum.
İki adım daha yaklaşsam toplarından da vururum abi.
Bir topunu patlatırım. Çocuk falan hayal olur."
"Tamam, böyle kanlı detaylara gerek yok.
Yeğenim, evinde birini bacağından vurursan ve sağ kalırsa ne olur, biliyor musun?"
"Evet, biliyorum.
Kimsenin canını almadığımın
ve yuvamı, ailemi, eşyalarımı koruduğumun bilincinde
mışıl mışıl yatar uyurum.
Olacak olan o."
"Belli ki Disney hayranısın.
Çünkü bu hayatımda duyduğum en büyük fanteziydi.
Yeğenim, tekrar sorardım ama bilmediğin belli.
Boşu boşuna yerimde saymadan açık açık söyleyeyim.
Evinde birini vurursan
ve hayatta kalırsa
sonradan çıkıp
sana dava açabilir.
Aynen öyle. Devamı daha da güzel.
O davayı kazanır.
Doğru duydun, kazanır.
Eve girdiğinde almak istediklerini almakla kalmaz,
mesele kapandığında
üstüne bir de sağlam bir çek yazarsın.
Buna ne diyeceksin?"
"Geberteceğim ulan o yavşağı!"
Var ya, Jim bir heyecanlandı. "Hah şöyle!"
O gün bir şey öğrendim.
Meğer silah satıcıları,
ikinci el araba satıcılarına çok benziyormuş.
Duygularınıza oynuyorlar.
Sonra daha pahalısını iteleyip ihtiyacınız olmayan şeyler aldırıyorlar.
Korktuğumu biliyordu çünkü bana söyleyip duruyordu.
"Korktuğunu biliyorum çünkü. Korkuların var, belli.
Endişelisin, korkuyorsun."
Her korkudan bahsedişinde tezgâha yeni bir şey koyuyordu.
O kadar iyi pazarladı ki bana bir şeyler "satmayı" bitirdiğinde
dört tüfeğim,
dört tabancam
ve bir kasa da açılan mermim olmuştu.
Bazılarınız alkışlıyor, niye acaba?
Aşırı fazla.
Alt tarafı iki elim var.
İşte yine aynı noktadayım.
Evim soyulmuş olsa da kendimi minnettar hissediyorum.
Çünkü evde değildim ve köpeklerim yanımdaydı.
Köpeklerimi tekrar yerine koyamam. Kendimden bir tane daha alamam.
Gelecekse mala gelsin.
Ancak elbette evde olsaydım her ne gerekiyorsa onu yapardım.
Fark da bu işte. Bu durumlarda insanlar ikiye ayrılıyor.
İlk grup benim gibiler.
Silahı, mermisi var.
Orada olmadığına seviniyor ama olsaydı da gerekeni yapardı.
Çünkü uyurken duysaydım...
Hemen ayağa fırlardım.
Silahımı alırdım.
Üstsüz ve tek çoraplı hâlde hemen salona koşardım.
Soyguncuyla yüzleşirdim.
"Kıpırdama!"
Zaten benim şansıma...
"Fluffy?"
"Kıpırdama dedim!"
"Komik adamsın ya. Cidden diyorum bak.
Komik adamsın."
"Yat yere!"
"Vururum bak!"
"Beto, gel gel, koş. Kimin evi çıktı, inanmazsın!"
Diğeri de gelir.
"Selam, selam.
Ben seni izleyerek büyüdüm."
Bir bakmışsınız birazdan çalacakları şeyleri imzalıyorum.
Dediğim gibi, böyle durumlarda bence insanlar ikiye ayrılıyor.
İlk grup benim gibiler.
Silahı, mermisi var.
Evde olmadığına seviniyor ama olsaydı da bir şeyler yapardı.
İlk grup bu.
İkinci grup mu?
İşte onlar
bu fırsatı iple çekenler.
Hah, buradasınız.
Evine giren biriyle yüzleşme fırsatını sabırsızlıkla bekleyenler.
Çünkü biliyor ki eve giren soyguncudan çok daha fazla silahı, mermisi var.
Savaşa hazır olanlar.
Geceleri salonda bir başına elinde silahıyla oturanlar.
İş kolaylaşsın diye kapıyı da kilitlemez.
Böylelerinin hep mahallede veya şehirde bir arkadaşı da vardır.
"Hey, orada durumlar nasıl?"
"Asayiş berkemal. Sen ne durumdasın?"
"Burası da temiz. Anlaşıldı, tamam."
Bu olay...
Soygun olayı bana travma yaşattı.
Artık o eve dönemezdim, kendimi güvende hissetmiyordum.
Bir ben varım, bir de iki Şivava'm.
Evet, o kadar.
Oğlumun annesiyle ayrıldık, annesiyle yaşıyor.
Yani işte...
Bu arada oğlum Frankie'ye de soygun olayını anlattım.
Anında, ilk tepkisi şu oldu.
"Hadi ya? Dua etsinler ben yoktum."
"Sakin ol John Wick" dedim.
"Seni kaçırırlardı, geri alayım diye iki kat zarara girerdim."
O evde artık yaşayamazdım. Dediğim gibi, yalnızım.
Ben de evi satılığa çıkardım.
Yapamadım işte.
Güzel mi güzel, kocaman bir müstakil evdi. Katkılarınızla alabilmiştim, sağ olun.
Çok hoştu, gerçekten.
Dört tuvalet vardı lan.
Dört tuvalet, dört.
Tek penise.
Koşa koşa işesem yine hepsine işeyemem.
Evi satılığa çıkardıktan sonra şöyle bir ikileme düştüm.
Kendime yeni bir yer ayarlamadan satılığa çıkarmıştım.
Çünkü dedim ki zaten hep yollardayım. Otobüs, uçak, otel, her daim bir yerdeyim.
Erken davranayım dedim
çünkü ben evi aldığımda neredeyse iki yıldır satılıktı.
Vaktim bol diye düşündüm.
Ancak gelin görün ki
şak diye satıldı.
Eve aynı anda teklif veren iki kişi vardı. Sürekli fiyat yükseltip durdular.
Alıcılardan biri mobilyalarımı da istiyordu.
Emlakçımla konuştuk.
"Gabriel, çok acayip.
Evine teklif veren iki kişi var,
senin istediğinden çok daha fazlasını vermeye razılar.
Hatta bir tanesi tüm mobilyaların için fazladan 100.000 dolar teklif ediyor.
Kabul et bence."
Ben de kabul ettim.
Evi içindeki her şeyle birlikte sattım.
Yatağım hariç! Her şeyiyle sattım.
Sıkıntı şu ki
şimdi evim yok.
Başımı sokacak bir çatım yok, yani aslına bakarsanız resmen şeyim...
Sikerler. Evsizim işte, neyse ne.
Söylüyorum.
Utanmıyorum.
"Evinden olmuş" falan değilim. Bildiğin evsizim.
Bana dokunamazlar. Ne yapacaklar? Evimi mi alacaklar? Yok ki!
Aman, neyse.
Ama artık 47 yaşına gelmişim.
Daha fazla mala mülke ihtiyacım yok.
Elimdekilere sahip olduğuma mutluyum ama ihtiyacım yok.
Şu anda her şeyden çok daha güzel ilişkiler istiyorum.
Daha iyi dostluklar kurmak, hayatıma daha iyi insanlar almak.
Her şeyden çok bunu istiyorum.
Dodger Stadı'ndaki son özel gösterimde artık bir ilişkim olmadığını duyurmuştum.
Hayatıma dair hep açık olduğumdan
bunu duyurmak için en uygun yer orası gibi gelmişti.
Benim sahnem hayatım zaten.
İnsanlar sorup duruyordu, ben de duyurmanın tam yeri dedim.
Bir stadyumu doldurmuş 50.000 insana bekâr olduğunuzu söyleyince,
üstüne Netflix bunu tüm dünyada yayınlayınca
ne oluyormuş, biliyor musunuz?
Binlerce "başvuru" aldım.
Fluffy Tatmin Merkezi'ne.
Aldım tabii.
@FLUFFYGUY BAŞVURULAR DEVAM EDİYOR
Doğru duydun Netflix. Fluffy piyasaya oynuyor.
İnanılmazdı, heyecanlıydı, baş etmesi güçtü.
Aynı zamanda da korkunçtu çünkü ne istediklerini bilmiyordum.
Ama şunu söyleyeyim.
Bekârlığımı duyurduğumdan bu yana birkaç kişiyle görüştüm.
Ve... Evet.
Tam sayı vermek istemiyorum, yargılayan bakışlarınızı çekemem.
"Fluffy kaşar çıktı."
"Bu da az değilmiş ha."
"Noel Baba gibi bacadan bacaya geziyor."
Hâlâ dışarı çıkasım var. Eğlenesim, yeni bağlar kurasım var.
Ama ne yazık ki insanlara güvenmiyorum. Korkuyorum işte.
Birileriyle tanışmak benim için çok kolay.
Ama sonra yaptıkları şeyleri öğreniyorum, her şey boka sarıyor.
Kalbim şu an tam teyakkuzda. Kale gibi korunuyor.
Bir duvar, ardında başka duvar, sonra başka bir tane, öyle gidiyor.
Duvar seven tek Meksikalı olabilirim.
Yani bundan sonrası için şunu söyleyebilirim.
Başka bir ilişki istemiyorum.
Şu anda gayet iyiyim.
Çıkıp eğlenmek istiyorum ama ciddi bir ilişki istemiyorum.
Ne yapayım, istemiyorum işte.
"Yuh" mu? O ne şimdi?
İlişki istemediğimi dürüstçe dile getiriyorum.
Bence bu az buz bir şey değil.
Yalan da söyleyebilirdim.
Biriyle tanışıp, sevgiliyiz deyip bir şeyler yaşayabilirdim.
Ama tutumum aynı kalacaksa bunun bir önemi var mı?
Peşinen söylüyorum.
Tek istediğim... Durun.
İlişki istemediğimi söyleyince yuhalayan arkadaş.
Elini kaldır da göreyim. Tamam, meşhur oldun.
Neyse.
- Sana... Adın neydi? - Dustin.
- Justin mi? - Dustin.
Dustin, tamam.
Kusura bakma. "Dustin!" yaptı da. Sakin ol lan, tamam.
Evet, değil mi? "Amerika!" der gibi.
Tamam Dustin.
Geleneksel bir ilişki istemiyorum derken bunu samimiyetle söylüyorum.
Çünkü sana şöyle anlatayım.
Kendimi kötü biriymişim gibi hissettiren olayların
tarafı olmaya mecbur kaldığım bir durumda olmak istemiyorum.
Artık gelmişim 47 yaşına.
Tartışmaktan, bağrışmaktan,
suçlu hissettirilmekten, bir şeylere mecbur hissetmekten,
yüzümün az gülmesinden bıktım.
Ben böyle iyiyim yani.
Ama eve kapanasım da yok.
Peşinen açıkça söylüyorum.
Dustin, benim tek aradığım
birlikte yemek yiyebileceğim biri.
Birlikte içebileceğim biri.
Birlikte sinemaya gidebileceğim biri.
Sarılıp uzanabileceğim biri.
Aynen öyle.
Hepsi aynı kişi olmak zorunda değil.
Sadece diyorum ki bazı işler takım çalışması ister.
Çok isterim ki bir kadına "Sinemaya gidelim mi?" diyeyim.
Olur desin, gidelim.
Bitince de sorayım.
"Nasıldı sence?" "Güzeldi."
"Bence de! Bir ara tekrar gelelim mi?" "Olur! Ne zaman?"
"Haftaya olur mu?" "Bana uyar."
"Haberleşelim, haftaya görüşürüz. Çok güzel olacak.
İkimiz de romantik komedi ve korku seviyoruz.
Olur bu iş. Sevdim, istiyorum. İple çekiyorum.
Neyse, ben kaçayım."
Sonra bir tuhaf olup "Bir dakika, dur" der.
"Nereye? Güzel vakit geçirmedik mi?"
"Şahane vakit geçirdik. Haftaya devamını getirelim."
"Ama acelen ne? Nereye gidiyorsun ki? Hayırdır?"
"Sarılmacıyı arayacaktım. Neden sordun?"
"Sarılmacı da ne?"
"Merak etme, o mesele tamam.
Sen sinemacısın, tamam mı? Kendi işine bak.
Durumumuz bu, gayet sağlamız. Sen sinema arkadaşımsın."
Bak şimdi Dustin.
Ona söylemedim ama sana söyleyeceğim.
Mevzu sarılmak olunca...
Cidden acayip geliyor
çünkü hep bir ilişkim oldu ve hiç bu kadar açık konuşamadım.
Ama artık bekârım.
İşte Fluffy'nin aradığı tatlar.
Neyse, mevzu sarılmak olunca istediğim şeyler belli.
Bir kadın istiyorum.
Bir kadın.
Orijinal fabrika ayarlarında bir kadın.
Bu kadının cüssesi de
ya benimkine denk ya da daha büyük olmalı.
İri bir kız olmalı.
İri kızları tercih ediyorum.
İri bir kız istiyorum.
Evet, aynen öyle.
Bu sayede termostat ayarında hemfikir olabiliriz.
Bunu anca iri kızlar anlar.
Bakın, ben iri adamım. Bu yüzden de hep sıcaklarım.
Sıcak ruh hâlimi etkiler.
Dustin, sıcak bastığında asabileşirim, huysuzlaşırım,
kaygım tavan yapar.
Rahat edebilmem için sıcaklığı 20 dereceye ayarlarım.
Tamam mı?
Aynen öyle.
Bunun kıymetini bilse bilse iri kızlar bilir.
Zayıf kadınlar pek anlayamaz.
Artık hayal kırıklığı yaratan, zayıf, üşüyen kadınlardan gına geldi.
Zayıf ve üşüyen kadınlar çok gıcık.
Gıcıklar bildiğin.
20 dereceyi asla beğenmezler. 22, 23, 24 isterler.
Öldüreceksin beni, yapma!
Ama işte o kadınları 20 derece odaya koyamam.
Çirkefleşiyorlar, adileşiyorlar.
"Oha! Kafayı mı yedin sen?
Çok soğuk!"
Sen de bir şeyler ye madem!
Terlemekten bıktım usandım.
Öyle işte.
Neyse, özür dilerim Dustin. Niyetim TED konuşması yapmak değildi.
Aşka inanmadığımı düşünmeni istemem.
İnanıyorum çünkü.
Aşkta başarılı olabilen herkesi de çok takdir ediyorum.
Yıllar boyunca sayısız çift tanıdım.
20 yıllık çiftler, 30 yıllık çiftler, 40 yıllık çiftler, 50 yıllık çiftler.
Hatta bir tane de 55 yıllık çift tanıdım.
Doğru duydunuz. Onlara bulunmaz Hint kumaşı diyorum.
Hikâyesini anlatayım.
Savannah, Georgia'daydım.
İkinci Magic Mike'ın çekimlerini daha yeni bitirmiştim.
Şimdi... Evet, aynen.
Bilmeyenler olabilir, ben Magic Mike'ta oynadım.
Evet.
Sormayın, tek soyunmayan bendim.
Magic Mike sonuçta, Trajik Mike değil. Unutmayalım.
Tek soyunmayan bendim işte. Neyse, şimdi şöyle.
Çekimler bittikten sonra menajerim Joe bana dedi ki
"Bir proje daha bitti abi, tebrik ederim. Bunu güzel bir biftekle kutlayalım."
"Hemen" dedim.
Beni bir restorana götürdü, Ruth's Chris Steak House.
Ülke çapında popüler bir zincir.
Gittik, oturduk.
Garsonumuz geldi, çok da şen şakrak bir tipti.
"Merhaba beyler, nasılsınız? Bu bir kutlama yemeği mi?"
"Evet, öyle aslında."
"Biliyor musunuz, yalnız değilsiniz.
Şu locadaki çift var ya?
Bugün evliliklerinin 55'inci yılını kutluyorlar."
"Nasıl ya?" olduk.
Hemen baktık.
"Neden konuşmuyorlar?" dedim.
"Ben de onu merak etmiştim ama adam 55 yılı özellikle vurguladı.
Muazzam bir şey bence."
"Öyle cidden" dedim.
Sonra garson bize içecek ve ekmek getirmeye gitti.
Menajerime döndüm.
"Joe, ben şu çifte bir selam verip geleyim."
"Kovdurma bizi." "Niye kovdurayım be?"
"Geçenki gibi olmasın!" "Geçenki gibi olmayacak!"
Kalktım, sandalyemi ittim, çiftin yanına gittim.
Bu akşamın onlar için önemini anlıyorum elbette.
Bu noktaya varmaları tam olarak ne kadar sürmüş, biliyorum.
Bunu bozmak gibi bir niyetim yok.
Ama sorularım var.
Belli ki bu konuda işinin ehli insanlar.
Olabildiğince kibarca masalarına yanaştım.
"Rahatsız ediyorum, çok pardon" dedim.
"Duyduğum kadarıyla evliliğimizin 55. yılını kutluyormuşuz."
Adam birinin buna değinmesine o kadar sevindi ki.
Havalara uçtu. Böyle oldu.
"Evet evlat.
55 yıl önce bugün...
...bu yanımdaki güzeller güzeli hanımefendi nikâh masasında evet dedi
ve o günden beri de birlikteyiz."
"Ne kadar güzel. Size bir şey sorabilir miyim?"
"Elbette."
"Neden konuşmuyorsunuz?"
"Soruya bak, neden konuşmadığımızı... Gülsene nemrut kadın.
Evlat, insan bizim kadar birlikte kalınca
bir şeyler deneyimliyor.
Çocuklarımız var, torunlarımız var, torunlarımızın çocukları var.
Şu koca dünyayı defalarca dolaştık.
Asker emeklisiyiz.
İnsanların iyi yanlarını gördük.
Ne yazık ki, hayatta bu kadar uzun yıllar geçirince,
herkesin kötü yanlarını da görüyorsun.
Konuşulabilecek ne varsa
aşağı yukarı hepsini konuştuk.
En az ikişer kere.
İşte 55 yıllık evlilikten sonra
birbirimize eşlik etmenin keyfini çıkarmaya çalışıyoruz.
Konuşmadan da olsa."
Ben de dedim ki "Konuşulabilecek her şeyi konuştunuz mu?"
Galiba adamda bir şeyler tetikledim, tavrı değişiverdi.
"Bana bak!
Bana bak dedim!
Kaç çatışmaya girdim ben!
Artık hiçbir şey canımı sıkamaz, beni şaşırtamaz."
"Hadi ya?" dedim.
Bir adım daha yaklaştım, gömleğimi kaldırıp göğsümü gösterdim.
Sonra da dönüp gittim.
Ne oldu dersiniz?
Konuşmaya başladılar!
Kabul etseler de etmeseler de o çifte çok büyük bir hediye verdim.
Yeni, spontane, sarsıcı bir şey.
İkisinin de hiç görmediği bir şey.
Yeni bir hikâye verdim.
Hiç şüphesiz ondan sonraki her yıl 55'inci yılda olanları konuşup duracaklar.
"Canım, şu Samoalı adam nasıl bize göğsünü açmıştı ama?"
Yani.
Böyle de verici biriyim.
Hatırlıyorum da uzun yıllar önce, daha burada böyle bir salon yokken
bu civarlarda komedyenlerin sahne alabildiği tek yer
yandaki komedi kulübüydü.
Hemen şu kapılardan çıkınca.
Eski kumarhanenin parçasıydı.
The Improv diye bir zincir. Tüm ülkede var.
İşte yıllar yıllar evvel, tüm bunlardan çok önce
Martin, ben ve Alfred diye bir arkadaşım
o kulüpte sahne alırdık.
Orada ilk sahne alma fırsatı bulduğumuzda
daha benim adımı bilen, beni tanıyan eden yoktu.
Fırsattan istifade,
o günlerde elimden tutan birine teşekkürlerimi sunmak istiyorum.
Kendisini DJ Laz olarak tanıyorsunuz.
Aynen öyle millet. The Pimp With The Limp.
"Evet papá, evet. Adamınız DJ Laz geldi."
Hastasıyım, müthiş biri.
Evet, çok iyi adamdır ama hep dönüp dolaşıp aynı yere geliyor.
Beni radyoda sabah programına çıkaran
ilk insanlardan biri DJ Laz'di.
Gösterilerimi duyurmama yardım etti.
Programına çıkıp reklamımı yapmama müsaade etmekle kalmaz,
gösterilerime gelip yanında birilerini de getirirdi.
Oturup izlerdi, takılıp gülerdi.
Miami'de yapabileceği onca şey varken benim sahneme gelirdi.
Ertesi gün de "Papá, hadi programa gel" derdi.
"Sahnenden bahsedeceğiz."
Yıllarca ama yıllarca kapalı gişe sahne almama yardım etti.
Evet Laz, izlediğini biliyorum papá.
Teşekkür ederim.
Bunda payın büyük papá.
Muchas gracias.
Sağ ol.
Çok sağ ol.
Ama bu anlattığım yıllar sonrası tabii.
Daha en başlarda,
yandaki artık var olmayan komedi kulübünde ilk sahne alışımda
kulübün tanıtımcısıyla konuşuyordum.
Unutmayın, o kadar eski bir anı ki sosyal medya falan yok.
TikTok, Twitter, Facebook, henüz hiçbiri yok.
O zamanlar reklamını yapacaksan
ya radyoda sabah programına, sabah haberlerine çıkacaksın,
ya gazetede hakkında yazı yazdıracaksın...
Hatırlar mısınız? Evet.
Ya da tabii en güzeli adını kulaktan kulağa duyuracaksın.
Komedi kulübünde afişler oluyordu.
Neyse, tanıtımcı bana dedi ki
"Gabriel, bana yardım et ki sana yardım edeyim, bize de yardımı olsun.
Bilet satmak istiyoruz. Reklamını nasıl yapalım istersin?"
"Şey..." dedim.
Unutmayın, yıllar önce.
"Reklamımı şöyle yapalım bence.
Fotoğrafımı koyun.
Altına adımı yazın, Gabriel Iglesias diye."
Düşünün, o kadar zaman önce ki lakabım Fluffy bile yok.
"Lütfen altına da 'Comedy Central performansıyla' yazın."
Çünkü o yıllarda tek televizyon deneyimim oydu.
Tanıtımcı dedi ki
"Şey, ben başka bir şey düşünmüştüm.
'Gabriel Iglesias ve amigo'ları' nasıl?"
"Amigo'ları mı?
Neden amigo'ları? Yanımda başka Meksikalılar var diye mi?"
Adam bana baktı, "Hah, anlamana sevindim" dedi.
"Hoşuma gitmedi. 'Gabriel Iglesias ve arkadaşları' desek?"
"Ama dikkat çekici ifadeler kullanıp nasıl bir gösteri olduğunu yansıtmalıyız."
"Nasıl bir gösteriymiş peki?" "Özel bir gösteri."
"Ben özel hissetmiyorum."
"Gabriel, bir dinle. 'Taco salısı' nasıl?"
"Beğenmedim."
"Peki 'salsa gecesi' desek?"
"Salsa mı gecesi?
Dur. Dans olan mı, sos olan mı?
İki türlü de beğenmedim."
Bu konuşmanın gerçek olduğuna inanamadım.
Kızmak istedim.
Beni alçalttığı için herife sövüp saymak istedim.
Ama yapmadım.
Çünkü yapsaydım zorluk çıkaran biri olarak tanınacaktım.
Dert görülecektim.
Bana tekrar sahne almam için bir fırsat daha tanımayacaklardı.
"Başarını neye atfediyorsun?" diye soranlar oluyor.
Tabii ki yetenek, azim, sorumluluk falan.
Ama fedakârlık genellikle atlanıyor.
O gün bir fedakârlık yapmak zorunda kaldım.
Çoğu insan fedakârlığı bildiğini sanıyor
ama mecburen fedakârlık yapana kadar anlamak mümkün değil.
Gururumdan fedakârlık ettim.
Çünkü lafı ağzına tıkmayı çok istesem de
biliyordum ki bindiğim dalı kesmiş olacaktım.
Biliyordum ki o sahnede beni görünce
mecburen beni yine çağırıp bu kez bana farklı davranacaklardı.
Yüreğim dağlana dağlana, acı çeke çeke o aptal taco salısına müsaade ettim.
Neyse, acayip öfkeliydim.
Merak ediyordum.
Acaba bu her taze komedyene oluyor muydu yoksa bana mı özeldi?
Öğrenmezsem meraktan çatlayacaktım.
Telefonumu çıkarıp Google'layamadım çünkü o yıllarda öyle bir şey yoktu.
Ben de mecburen kulübün önüne çıktım,
orada bir çöp kutusu, içinde de afişler vardı.
Bir tanesini alıp baktım.
Üstünde gelecek komedi gösterilerinin bir listesi vardı.
Okuyunca küplere bindim.
Çünkü fotoğraflar, isimler, televizyon referanslarıyla doluydu.
Şapşal başlıklar, temalar, muzırlıklar, delilikler yoktu.
Sadece komedi vardı.
"Niye bu salak taco muhabbetini bir bana yapıyorlar?
Neyse, başka bir komedyene bakayım,
bana daha yakın birine."
Anlarsınız ya.
Tek bir komedyen bulabildim.
George Lopez adında bir adam.
Ancak George'un tanıtımında
sadece fotoğrafı, ismi,
altında da "ABC'deki performansıyla" yazan televizyon referansı vardı.
O kadardı.
"Eşeğe binmeyi seven adam, George Lopez" falan yazmıyordu.
Ya da "Dürümü çift elle yer George Lopez."
"Duvardan yeni atladım, işte George Lopez." Hayır!
"Bunu bana niye yapıyorlar?" dedim.
"Peki. Bakalım siyahi komedyenleri nasıl tanıtıyorlar."
Siyahi komedyenlerde de durum aynıydı.
Fotoğraf, isim, televizyon referansı. Başka bir şey yok.
Ama gösteride birden çok siyahi varsa o zaman iş değişiyordu.
Kulüpte en az üç siyahi komedyenli bir gösteri olunca
cazip bir isim koyuyorlardı.
Kent Gecesi olsun,
Apollo Gecesi olsun, Def Jam Komedi Gecesi olsun,
BET Gecesi olsun, Siyah Komedi Gecesi olsun.
Ama daha ileri gitmiyorlardı. Bendeki gibi çıtayı yükseltmiyorlardı.
Margaritalı Pazartesi, Taco Salısı,
Kavruk Çarşamba, Lavaş Perşembesi,
Fiesta Cuması, Sábado Gigante falan yoktu.
Siyahilere asla yapmazlar, saçmalamayın.
Asla görmezsiniz.
Ne bir Malt Likörlü Pazartesi,
ne Tupac Salısı, ne Karpuzlu Çarşamba,
ne "Thong Song" Perşembesi,
ne Kızarmış Tavuklu Cuma, ne Sookie Sookie Cumartesisi,
ne de Bas Tokadı Kaltağa Pazarı.
Beyazların başına asla gelmeyeceği zaten kesin.
Sonunu getireceğim.
Gülebilir, tadını çıkarabilir, güvende hissedebilirsiniz.
Neden mi?
Çünkü daha önce de söylediğim gibi
buraya kimseyi gücendirmeye değil, insanları eğlendirmeye geldim.
Benden başlayarak herkese dokunduracağız.
Zaten böyle bir şey asla yaşanmaz.
Böyle bir şey göremezsiniz.
Dev Tekerli Pazartesi, Karavan Parkı Salısı,
Beyaz Çomar Çarşambası, Abla Gibi Yâr Olmaz Perşembesi...
"Ağzını topla Fluffy! Haddini aştın artık.
Benim adım Dustin, ben böyle şeylere gelemem.
Davie'liyim ulan ben."
Bir dahakine susarsın.
Neyse.
Çıkmadan kuliste Martin'le konuşuyorduk.
"The Improv'daki temalı gece muhabbetini anlatmayı düşünüyor musun?" dedi.
"Bence anlatmalıyım Martin" dedim.
"Temalı gece konusunu açmam lazım."
"Onunla ilgili bir şey söyleyebilir miyim?" dedi.
"Tabii Martin" dedim.
"Kulüpte olanları anlatışını
yıllar boyunca defalarca dinledim.
Günleri sayarken bir kez olsun haftayı bitirmediğinin
farkında mısın acaba?"
"Sebebi belli değil mi Martin?" dedim.
"Komedinin altın kuralı.
En çok güldürenle bitireceksin.
En çok perşembe güldürüyor, ben de orada bırakıyorum."
Martin ne dese beğenirsiniz?
"Biliyorum, biliyorum da
beyazların haftasından çalıyorsun."
Hiç bu açıdan düşünmemiştim.
Fox Haber Cuması,
Kongre Basmalı Cumartesi,
Hemen Özür Dile Pazarı!
Keyifler hâlâ yerinde mi?
Hâlâ eğleniyor muyuz?
İşte olay budur.
Kahkaha atan, öfkelenmeyen, rencide olmayan, olay çıkarmayan insanlar.
Bugüne dek adımı bile duymayan beş kişiye sesleniyorum.
Bu size gelsin.
Krispy Kreme'den donut aldıktan iki dakika sonra polis çevirdi.
Sağa döneceğime sola dönmüşüm.
Donut kutusu dikkatimi dağıttığından.
"Yumulacağım size" modundaydım.
Yasak dönüş yaptım, sonra...
"Daha sonra."
Memur bir türlü gelemedi. "Bırak ya" dedim.
Donut kutusunu aldım, kucağıma koydum.
Kapağını açtım, hemen...
Tam saldıracakken memur camda beliriverdi.
"Sizi niye durdurdum dersiniz?"
Adam ortayı açtı, kale boş.
Kutuyu kaldırdım, dedim ki
"Kokusunu aldın çünkü!"
Fluffy! Fluffy!
Gösteriyi niye tekrar durdurduğumuzu merak ediyorsunuzdur.
Çünkü şunu bilin istedim.
Çoğu komedyen bu noktada vedasını etmiş,
evine gitmiş, Netflix çekini bozdurmuş, hevesle telefon beklemeye başlamıştı.
"Lütfen beni ara Netflix."
Ama bu adam diğerlerine benzemez.
Meksikalı tutarsan böyle olur işte. Fazla mesaiye bayılırız.
20 yılını deviren bu espriyi hâlâ dinlemek istediğiniz için sağ olun.
Ben de sizi izleyerek büyüdüm.
Tüylerim...
Baksanıza.
Muhteşemdi.
Ben de sizleri seviyorum. Tüm samimiyetimle teşekkür ederim.
Sağ olun. Teşekkür ederim.
Hayranlık başka, sizin az önce yaptığınız bambaşka.
Bu kadar sevgi ve sadakat gören başka bir komedyen tanımıyorum.
Çok sağ olun.
Daha sahneden inmiyorum çünkü malzemem henüz bitmedi
ama bunun için teşekkür ederim.
Teşekkürler.
1997'de stand-up yapmaya başladığımda
sahneye çıkıp hünerlerimi sergilememe bir tek barlar müsaade ediyordu.
Düşük kalibreli, salaş barlar.
Martin'le de çok uzun yıllar önce öyle tanıştık.
Montebello, California'da bir barda sahne almıştık.
Seyirciyle gürültüden dolayı âdeta mücadele ettiğimiz bir yerdi.
Televizyonlar açıktı, sigara ve içki gırlaydı.
Seyirci dikkatini vermek dışında her şeyi yapıyordu.
Seri seri anlatıp insanları güldürmeye çalışırdık.
Bir akşam komedyenlerden biri beni kenara çekti.
"Selam genç" dedi.
Bana "genç" demesine kızmıştım.
"İçki alacak yaştayım" dedim.
20, bilemedin 21 yaşındaydım.
Artık büyüdüm sansam da büyüdüğüm falan yoktu tabii ki.
Beni kenara çekmesine kızmıştım.
"Sana bir tavsiye vereyim mi?"
"Bu herif kendini ne sanıyor? Ondan komiğim ben."
Öyle sanıyordum.
Çünkü o yaşlarda zibidinin tekiydim. Gerçekten öyleydim.
Neyse, her nedense o anda zibidiliğim tutmadı.
"Olur, ver tabii" deyip dinlemeye başladım.
"Bak şimdi" dedi.
"Sahnede çok sempatiksin, ki bu nadir bir özellik.
Sana ufak bir tavsiye.
Gösterinden tüm küfürleri çıkarıp
müstehcen kısımları atmaya başlarsan
bence çok uzun bir kariyerin olabilir."
Biliyorum, bunu anlatmama rağmen bu akşam iki kere ağır küfrettim.
Yok, üç kere aslında. Üç kere ettim.
Ama dikkat ediyorum yani. İki lafımdan biri küfür değil.
Hem kumarhanedeyiz yahu.
Kimse varını yoğunu kaybedince "Eyvahlar olsun" demiyor yani.
Başlamadan sizi de duydum.
"Ne zaman başlıyor bu siktiğimin şeyi?" Evet, duydum sizi!
Şişkoyum ben, sağır değil. Duydum ulan sizi.
Neyse.
Bana bu tavsiyeyi verdi.
"Sahnenden küfrü çıkar, müstehcenliği at."
Neden ona kulak verdim bilmiyorum ama verdim işte.
Dibine kadar da haklı çıktı.
Fırsat üstüne fırsat yağmaya başladı.
Üniversitelerde, liselerde, kiliselerde, fuarlarda iş bulmaya başladım.
Ama asıl önemlisi
kumarhanelerde.
O günlerde kumarhanede çıkmak için çok edepli olmak gerekiyordu.
Artık öyle değil tabii.
Şimdilerde bilet sattırabiliyorsan, ne yaparsan yap çağırıyorlar.
Ama o yıllarda bunu yapabilen birkaç isim vardı.
Şanstır, ben de aralarındaydım.
Hiç unutmam, Güney California'da
Morongo diye bir kumarhanede sahne alacaktım.
Organizatörle kulisteyim, beni bu davete çağıran kadınla.
"Küfür yok, değil mi?" dedi.
"Yok, hayır" dedim.
"Müstehcenlik de yok?" "Hayır, yok."
"Kolay gelsin."
Ve tek başımaydım. Ön performans yoktu, yalnızdım.
Kocaman bir hoparlörden anons geçtiler.
"Hanımlar ve beyler, komik komedyen Gabriel Iglesias."
Sonra böyle çıktım işte.
Tüm seyirciyi rencide etmeyi başardım.
Sadece beş saniyemi aldı.
Ve bunu küfürsüz yaptım.
22 yaşında bir velet sahneye çıkıyor,
seyirciye bakıp diyor ki
"Selam millet. Burası normal kumarhane mi, Kızılderili kumarhanesi mi?"
Bak, hepiniz biliyorsunuz işte.
Ben bilmiyordum.
Çünkü bunu bana öğretecek bir TikTok yoktu.
Ama asla unutmayacağım bir hayat dersi almış oldum.
Ben bunu söyler söylemez ön sıradaki herkes,
ki kendileri kumarhanenin sahibi olan kabilenin üyeleri oluyor,
hep birlikte ayağa kalktı.
Bir tanesi o kalabalıkta ağzımın payını verdi.
"Bana bak! Artık öyle denmiyor.
Amerikan yerlisi diyeceksin.
Lütfen saygı göster."
"Eyvah... Çok özür dilerim. Hiç bilmiyordum."
Kendimi berbat hissettim. O kadar utandım ki.
Çok şükür saat 10'da bir sahnem daha vardı.
Saat 10 oldu, sahneye çıktım.
Yanlışımı tekrar tekrar duymama hiç gerek kalmadı.
Koca salonun önünde bir kerecik ayıplanmak yetti.
Bence hak edeni ayıplamak lazım.
Ayıplamak iyidir.
Bir amaç uğruna yapıldığı sürece ayıplamak iyidir.
Birine kıymetli bir ders verecekseniz bence hiç durmayın çünkü bende işe yaradı.
Bir kerecik ayıplandım.
İkinci sahnemde, saat 10'da, sahneye bambaşka çıktım.
"Hanımlar ve beyler, başlamadan önce
bu akşam bizlerle olan Amerikan yerlilerine teşekkür ediyorum.
Kumarhanenizde sahne alma fırsatını bana sunduğunuz için sağ olun.
Umarım gösterimi beğenirsiniz."
Kotardım gibi gelmişti.
Aniden arkadan başka bir kabile üyesi kalkmasın mı?
"Amerikan demene gerek yok, yerli desen yeter!"
"Peki!"
Bunun bende izi kaldı. Çok etkili, ürkütücüydü.
Sonraki kumarhane gösterimde ilk iş dedim ki
"Bu akşam aramızda bulunan yerlilere selam olsun."
Biri bağırıverdi, "Yerli halklar diyeceksin!"
Hay sikeyim.
Etti dört.
ASLINDA BEŞ ETTİ
DİKKATLİ HAYRAN
Zaman içinde tüm ABD'de sahne alma fırsatı buldum.
Sonra sıra geldi Kanada'daki ilk gösterime.
İşe bakın ki
o da kumarhanedeydi.
Windsor, Ontario'daki hâlâ sahne aldığımız Caesars adında bir kumarhane.
Detroit, Michigan'ın karşı yakasında.
Kanada'da bir şeyi zor yoldan öğrendim.
Orada şeyden bahsederken bambaşka bir ifade kullanıyorlar...
İnsanlardan.
Aslen oralı olan insanlardan.
Kanada'da doğru ifade,
İlk Halklar.
Bundan haberim yoktu.
Kanada'da olmanın heyecanıyla Amerikan yerlisi deyiverdim.
Amerika'da bile değilsin, alo!
Aptallığa bak ya, öküz herif. Hiç sormayın.
Neyse ki biri beni kenara çekip eğrisiyle doğrusuyla anlattı.
Çok şükür saat 10'da bir sahnem daha vardı.
Sahneye çıkıp dedim ki
"Başlamadan önce, bu akşam bizlerle olan tüm İlk Halklar mensuplarına selam olsun."
Adamın biri bağırmasın mı? "Kızılderili de bize!"
Önlerden bir adam da diyor ki "Asıl biz Hintlere öyle deniyor."
"Bunlar Hint mi? Değil!"
Kanada ziyaretlerim hep maceralı.
Aynı kumarhanede bir gösterimiz daha olmuştu.
Artık ne zaman ABD dışında sahne alsak,
Kanada ya da Meksika gibi komşu ülkelerde dahi,
Martin'in seyirciye ilk sorusu, "Bu akşam aramızda Amerikalı var mı?"
Çünkü dünyanın neresinde olursak olalım birkaç tane oluyor.
O akşam da sahneye çıkıp klasik sorumuzu sordu.
"Bu akşam aramızda Amerikalı var mı?"
Ama bunu sorarken
o günün erken saatlerinde
kumarhanenin büyük davet salonunda
hemen nehrin karşısından, Detroit'ten bir Amerikan şirketinin
yıl sonu etkinliği olduğunu bilmiyordu.
Yıl sonu kutlamalarını yapmış, öğleden beri de içtikçe içmişlerdi.
Âlem yapmışlardı.
Herhâlde etkinliğin organizatörü de
partiyi kahkahalarla bitirmenin harika olacağını düşünmüş.
Organizatör gitmiş,
gösterimin tüm biletlerini alıp
bahsettiğim şirkete vermiş.
Akşam yedi civarı düşe kalka salona girip yerlerini aldılar.
Sonra Martin çıkıp malum soruyu sordu. "Aramızda Amerikalı var mı?"
Bir "Evet!" ya da "Oley!" ya da "Buradayız!" yerine duyduğu şey...
Öyle sarhoşlardı ki tezahürata başladılar.
"ABD! ABD!"
Ben de kulisten duyuyorum.
"Niye buraya geldik madem? Detroit'te hallederdik!" dedim.
O kadar form doldurmuştum ya.
"Hiç olmadı şimdi."
Neyse, perde arasında Martin kulise geldi.
Bana dedi ki "Abi, duydun mu bilmiyorum da..."
"Duymam mı!"
"Bence bir değin." "Değineceğim."
Gösterinin bir noktasında seyirciye dönüp dedim ki
"Kuşlar söyledi, aramızda birkaç Amerikalı varmış.
Bu doğru mu?"
Tabii hemen...
Tekrar başladılar.
"ABD! ABD!"
Sonra bir sessizlikte "Amerika!" duyuldu.
Dedim ki "Hanımlar beyler, az önce ne olduğunun farkında mısınız?"
Tarih yazdık, tarih."
Öndekiler kollarını kavuşturdu, "Ne tarihi ya?" oldular.
"Az önce tarih yazdık" dedim.
"Bugünleri de mi görecektik?
Binlerce ama binlerce, binlerce ama binlerce,
binlerce Amerikalı ülke sınırlarını geçip...
...bir Meksikalının gösterisine geliyor!
Bu Meksikalıya 27 yıllık desteğiniz için çok teşekkür ederim.
Miami, seni çok seviyorum. Çok teşekkürler.
İyi geceler.
Sağ olun.
Fluffy! Fluffy!
RISA'YA
Adını Risa koymuştum çünkü İspanyolcada kahkaha demek.
Yani bir komedyenin dünyada en sevdiği şey.
Ama benim şu dünyada en sevdiğim, en kıymetlim sen oldun.
Seni hep özleyeceğim.
Alt yazı çevirmeni: Oktar Bumin Aykutlu