Jonathan?
Alo?
Aman Tanrım.
- Tam olarak neye bakıyorsun? - Ne?
Seninle konuşuyorum.
Ne, halı mı?
Duvar mı? Ne? İşte. Bakmıyor işte.
Carolyn'e bakmamanın bir nedeni var mı?
- Baktığımı sanıyordum. - Kafanın yanında gözlerin mi var?
- Ben böyle dinliyorum. - Haberim yoktu.
Tamam mı? Bu, benim odaklanma şeklim. Tamam mı?
Kaç yıldır tanıyorsun beni?
- Böyle bakarım ben. Neyse. - Hayır, öyle değil.
Carolyn, belki Jonathan söylediklerini tekrar ederse,
bu duyulduğunu hissetmeni sağlar mı?
Hayır. Söylediklerimi tekrar etmesine ihtiyacım yok.
Bana bakmasına ihtiyacım var! Bana bak. Kafanı çevir ve bana bak.
Komik herhalde. Çok komik.
- Bu kadar mı zor? - Bana ne yapacağımı söyleme.
Parmağını bana doğrultma. Tamam mı?
Nedense parmakla gösterilmekten hoşlanmıyor.
Evet, nedense. Hayal et. Bütün gün böyle! Hayal et. Hayal et.
Belki annesini konuşmalısınız. Küçükken annen sana
- parmak mı gösterirdi, ondan mı? - Annem öleli bir haftadan az oldu.
Tam bir sürtüksün.
- Ben mi sürtüğüm? - Evet. Aynen öyle.
Duydunuz mu? Ben sürtükmüşüm. Buyum ben. Ben. Sürtüğüm.
Sürekli her şeyini yapan kişi.
- Don. Don. - Her zaman.
- Don. - Don, sen hallet.
Durumu onun için iyileştir. Kendisi baş edemiyor.
Don, el atmak ister misin? Yani bunu evde de yapabiliriz.
İkiniz de
daha yapıcı bir iletişim yolu biliyorsunuz.
O yüzden, şöyle yapsak--
Biraz daha az küçümseme, biraz daha dürüst duygu?
Tamam, işte daha dürüst bir duygu.
Uzun zamandır buraya geliyoruz ama
hiçbir şey değişmiyor.
Jonathan biliyor musun? Bırak adamı, yorgun görünüyor.
Öyle.
Derse gidiyordum, uğrayıp merhaba diyeyim dedim. Merhaba.
Yeni bir tür geldi. Denemek ister misin? Çok hafif.
- Hayır. - Anne.
Ot içiyorsun. Ben otçuda çalışıyorum. Al şunu.
Senden ot alacak değilim.
Gittiğin o yerde fena kazıklanıyorsun.
- Kazıklanmıyorum. - Kazıklanıyorsun.
- Bunu konuşmak istemiyorum. - Benden alabilirsin.
Teşekkür ederim, hayır.
Tanrım. Burada çalışıyor olmanı hiç sevmiyorum, tehlikeli.
- Güvenliğimiz var. - Şu mu?
- Donut alabilir miyim? - Öğrencilerime almıştım ama--
- Öğrencilerim için. - Harika. Teşekkürler anne.
- Teşekkür ederim. - Rica ederim.
- Yazılar nasıl gidiyor? - İdare ediyor.
- Sabırsızlanıyorum! - Çok heyecanlanma.
İyi mi kötü mü bilmiyorum.
Dalga mı geçiyorsun? Muhteşem olacak. Seni çok seviyorum.
- Gitmeliyim, tamam mı? - Seni seviyorum.
- Hoşça kal. - Güle güle.
Uyan.
- Sen yazar mısın? Hiç söylemedin. - Çalışıyorum.
Bilirim. Ben de idari yapımcıyım.
Yazmak istediğim bir şey var. Bir adam sokakta yanıma gelip
arabasının lastiğinin patladığını söyledi.
Güzel kıyafetlerini çıkarıp lastiği değiştirmesi gerektiğini anlattı.
Onu kimsenin görmemesi için ben etrafı kollarken
üzerini değiştirmek istediğini söyledi.
- Ve sonra-- - Aynısı bana da oldu.
Gerçekten mi?
- Kaç yaşındaydın? - Dokuz.
Tamam.
Anlamadım. Ne yani?
Pantolonunu çıkardı ve bana baka baka mastürbasyon yaptı.
İğrenç.
Böyle bir şey yaşaman beni dehşete düşürdü, Ivey. Senin de Marielle.
Bu kadar kişisel bir şeyi yazıya dökmen çok etkileyici olur,
kesinlikle. Elbette. Billy, paylaşmak istediğin bir şey var mı?
Evet. Tamam. Tanıdığım bir kız vardı, çok konuşuyordu.
Beni delirtiyordu. Bir gün ağzına bir arı girdi.
Ve bu bana çok komik geldi,
- çok şiirsel geldi. - Evet.
İçimden "Tanrıya şükür belki artık susacak." dedim.
Ama sonra alerjik reaksiyon geçirdi ve öldü.
Bunu beklemiyordum. Bu korkunç. Gözünün önünde mi oldu?
Hastanede. Ama yine de
kötüydü.
O gün hakkında yazmak istiyorum.
Çünkü o an güldüğüm için hâlâ vicdan azabı çekiyorum.
Evet. Bana kalırsa bunda çok dokunaklı
bir hikaye olma potansiyeli var.
Ya yazmak istediğin kişi ölmediyse ve hakkında yazacakların
pek hoş değilse?
Açıkçası ben şöyle derim, yüreğinden ne geçiyorsa yaz
ama o kişiye gösterme.
Gerçekten, evet.
Ne tarz bir hikaye düşünüyorsun Hal?
Hapishane hakkında bir şey.
Peki. Peki, o zaman, hapishanenin seni bilhassa çeken yanı ne?
- Hapishane. - Tabii. Vay canına.
Ne kadar verimli bir ders oldu. İnanamıyorum.
Şahane bir grup olduk. Kendinizi alkışlayın.
Evet! Bayıldım. Harikaydı.
Yani bence bitirdin.
- Okumaktan bıkmışsındır artık. - Hiç de bile, Beth.
Gerçekten çok güzel olmuş.
Ama o zaman Sylvia'dan neden hâlâ ses yok?
Belki de kötü, anılarım kadar
- iyi değil. - Hayır harika bir kitap yazdın.
İnan bana, seni arayacak. Belki daha okumamıştır bile, o kadar.
- Cidden mi? - Evet, eminim.
Keşke anılarım daha çok ilgi görseydi. Sence neden tutmadı?
Tatlım,
bana güven. Anıların da güzeldi, yeni kitabın da harika.
Sylvia bayılacak.
Elliot.
- Davet etse miydik? - Hayatım, bugün yıldönümümüz.
- Sonra ararız. - Evet, doğru.
Gel.
Tamam, şimdi--
Tamam. İyi öpüşüyorsun.
- Hep öyleydin. - Teşekkür ederim.
- Yıldönümümüz kutlu olsun. - Vay canına.
Burada ne varmış? Küçük bir kutu.
Evet.
Vay canına.
- Beğendin mi? - Çok güzeller. Bayıldım.
- Yaprak. - Evet. Beni tanırsın.
Çok yakıştı.
Evet. Tamam.
Bayıldım.
Yıldönümümüz kutlu olsun.
Şuna bak.
- V yaka. - Evet.
- Yumuşacıkmış. - Çok yumuşak değil mi?
- Aynen, aynen. - Evet.
- Merhaba. - Merhaba. Çok şanslıyız.
Evet.
Öyle.
- Merhaba, nasıl yardımcı olabilirim? - Sadece kazak bakıyordum.
Belki kırmızı bir şey?
Kırmızı. Tamam, bir saniye bakayım.
- İkiz misiniz? - İkiz mi? Biz kardeşiz.
O benim çok, çok daha büyük ablam. Yirmi beş yıl falan.
Buna ne dersin?
Olur mu?
Bu sende sevimli durdu. Kırmızıya bayıldım.
Teşekkür ederim.
Güle güle giy. Söylemiştim yaşlılara sakın "sevimli" deme.
Ama sevimliydi.
Hayır, bebekler sevimlidir. Değil mi?
- Evet. Tanrım, bu beni çok üzüyor. - Biliyorum. Merhaba, buyurun!
- Nasıl yardımcı olabiliriz? - Merhaba canım.
Siyah bir pantolon var mı?
Siyah pantolon. Tamam. Sen 27 ya da 28 beden gibi duruyorsun.
- Tamam. Hemen bakayım. - Bir de bot.
Günde sadece bir parça alabiliyorsun
ama yarın gelebilirsin.
Hayır, yarın gelemem, aptal mısın sen?
Ne yazık.
Buna ne dersin? Beğendin mi?
- Evet. - Evet.
Beğendi. Tamam, güle güle.
Güle güle.
- Ne? Neden bu kadar kabasın? - Bana aptal dedi.
- Bu çok tatminkar bir iş, - Yardım etmek harika bir şey.
Merhaba.
Ona yardım etmek istemiyorum. O bana hiç yardım etmedi ki,
neden yardım edeyim?
Bence kardeşlerin farklı düşünüyor olabilirler.
Ne de olsa yardım ediyorlar.
Bilmiyorum. Belki de benden daha iyilerdir.
Ben hiçbir şey yapmıyorum diye sinirliler.
Herifi doktora götürüyorlar, ayak tırnaklarını kesiyorlar falan.
Jim,
seninle çok uzun süredir çalışmıyoruz ama
umarım babanla olan ilişkini
artık biraz irdelemeye başlayabiliriz diyorum.
Beni dinlemiyorsun.
Babam pisliğin tekiydi. Hâlâ öyle. Konuşacak bir şey yok.
Sadece herkesin bana kızması hoşuma gitmiyor.
Ben, kardeşim, ablam, yakınız.
Kızgın olduklarını biliyor musun?
Hissediyorum.
Zaten önemli değil. Fikrimi değiştirmem.
Yapmak istiyorlarsa yapsınlar.
Peki, istiyorlar mı?
Nereden bileyim?
Peki, o zaman bu haftalık bu kadar.
Ama konuya haftaya devam etmek isterim?
Olur. Teşekkürler, Don.
Kendine iyi bak.
Tanrım, bu adam salak.
Ne düşünüyorsun?
Üzgünüm.
Tamam. Evet. İyi. Zaten bunun için buradayım. Peki,
özel bir sebebi var mı?
Bu biraz-- Bilmiyorum. Basit.
Evet, evet, öyle. Basit. Klasik.
- Doğru. Ama pek bir şey anlatmıyor. - Evet.
Evet. Doğru söylüyorsun, evet, bir şey anlatmıyor.
Dur. Ne? Ne? Affedersin, bu kötü bir seçim miymiş? Tamam. Duydum.
Peki.
Evet. Ama anladım.
Tamam.
Daha iyi bir yerde çalışabileceğini düşünüyorum.
Bilirsin. Çünkü zekisin, diploman var.
Herkeste var artık.
Daha yirmi üç yaşında. Başka nerede çalışacaktı ki?
Bana yeteneklerine daha uygun bir iş bulabilirsin gibi geliyor.
- Yeteneklisin Ell. - Kim demiş onu?
- Ben diyorum. İkimiz de diyoruz. - Ben diyorum.
Evet.
Ama yazdıklarımı bile okumadınız ki.
Ne? Şaka mı yapıyorsun? Haydi. Harika olacağını biliyorum.
Ne zaman bitecek sence?
Ona dair hiçbir fikrim yok.
- Biraz daha salata alabilir miyim? - Tabii.
- Bu? - Teşekkürler hayatım.
Neden herkes kendi yemeğini almıyor?
Paylaşmayı seviyoruz.
Seni neden rahatsız ediyor?
- Alison nasıl? - İyi. Evet, sanırım.
Evet, çok çalışıyor.
Bazen sanki
uzaklaşıyor, bilmiyorum.
- Canım benim. - İşi konusunda üzerime geliyor
çünkü ilerleme ve daha çok kazanma şansım yok.
Belki birlikte bir terapiste gitmelisiniz.
Yirmi üç yaşındayız!
Ama bak, erken diye bir şey yoktur.
Tamam, biz hallederiz. Boş ver.
Halletsen iyi olur. Kiranın yarısını ödüyor.
Tamam, şu an duyması gereken şey bu değil. Don!
Ne?
Sana bisiklete binmeyi burada öğrettim galiba.
- Burada mı? - Evet.
Denge tekerlekleriyle. Hatırlıyor musun?
- Tabii. - Sanırım burasıydı.
Eğlenceliydi. İyi bir öğretmensin.
- Güzel. - Bu nasıl.
- Güzel değil mi? - Evet. Çok güzel.
Bir dondurma külahını mı paylaşıyorsunuz?
Evet, ister misin?
- Yok, teşekkür ederim. Gitmeliyim. - Bir tadına bak. Fıstık ezmeli.
İstemem.
Yemek için teşekkürler.
- Evet. - Rica ederiz.
- Görüşürüz. - Seni seviyorum.
Ben de sizi. Evet. İyi eğlenceler.
- Kendine iyi bak. - Biraz daha.
- Hepsini alma. - Olmaz mı?
Uyuyakalacaksın, hayatım.
Mümkün değil. O kadar gerginim ki.
Şu evlere bak.
Burada insanlar mı yaşıyor?
Fişleri nereye takıyorsun?
- Nasıl görünüyorum? - Tatlı.
Sevimlisin.
- Ellerim sırılsıklam. - Harika olacak. Göster kendini.
Haydi ama!
O kadar yorucu ki.
Kendimi sürekli yanlış yapıyormuş gibi hissediyorum.
Bir örnek verebilir misin?
İdrarımı yaparken musluğu açmamı istiyor, sesi duyulmasın diye.
Bir kez kapıyı açık bıraktım, kızdı.
Hem neden umurunda ki?
Ben onun yaptığını hep duyuyorum, umursamıyorum.
Bir de ona bir şey alınca sinirleniyor.
Sözde maddi şeylere önem vermez ama veriyor. Apple Watch'ı var!
Ona bunları sevgiyle mi alıyorsun? Düşündüğün için?
Evet! Ne aldım biliyor musun?
Bere!
Kaybetmişti. Dinlemediğimi söylüyor. Hem güzel bir yerdendi!
Bunlar acaba sana hiç tanıdık geliyor mu, Frankie?
Sanmıyorum. Ne demek o?
Bu davranışları bana hayatındaki başka birini hatırlatıyor.
- Kimi? - Babanı.
- Babamı mı? - Evet.
Benzerlikleri görüyor musun? Mesela seni eleştirmesi?
Hayır. Başkasıyla karıştırıyorsun.
Babam dünyanın en tatlı insanı. Bana karşı hep sevgi dolu oldu.
Elbette.
- Özür dilerim, bu-- - Sorun değil!
Eminim çok insanla görüşüyorsundur.
Hayır, hayır, hayır. Bu pek hoş olmadı.
Tamam. Devam edelim.
Tanrım, ne oldu o eski kafelere? Kırmızı koltukları ve harika
ton balıklı sandviçleri olurdu?
Başka bir yere mi gitmek istedin?
Ne demek istediğimi anlıyorsun.
Hani o kirli menülü, ters garsonlu yerler.
Burayı seviyorum.
Madison'da hâlâ gerçek bir yer kaldı.
Eskiden oraya doktora gittiğimde uğrardım. Ama sonra doktorum öldü,
gitmez oldum. Doktorunun ölmesi garip bir şey değil mi?
Elliot nasıl? Kaç yaşında oldu şimdi?
Yirmi üç. Evet, bir ot dükkanında çalışıyor. Müdür olmuş.
Düzgün bir iş.
- Bir oyun yazıyor. - Yazar mı?
Yani ilk oyunu. Daha okumadım ama--
Cesaret ister. Hele annesi başarılı bir yazar olan biri için.
- Hazır konusu açılmışken-- - Peki. Zaten bildiğin bir şeyi
söyleyerek başlayayım. Çalışmalarını seviyorum.
Ve kitap da iyi. Tabii ki.
Ama
açık söylemek gerekirse anı kitabın kadar güçlü değil bence.
Tamam ama bu farklı bir şey çünkü bu kurgu bir eser.
Dışarısı zor. Büyük bir rekabet var.
Anlatılacak çok hikaye var. Yeni sesler çok.
Ben eski bir sesim.
Hayır, her etnik kökenden yazarlarla yarışıyorsun artık.
Mülteciler, kanser, cinayet,
istismar.
Benim de istismarlarım vardı.
Sözlü istismar.
Ama yine de istismardı.
Elbette öyleydi. Ve sen onu harika yazdın.
Teşekkür ederim. Evet.
Bak, bu senin ilk kurgu çalışman. Neden bir taslak daha yazmıyorsun?
Bana "yeni bir ses değilsin" dedi.
En iyi sessin.
Eski bir ses. O kadar da yaşlı değilim.
Hani
başka bir menajerin peşinden koştuğunu anlatmıştın.
- Evet. Vince bir şeydi. - Evet.
- Ona gönder. - Evet, galiba göndereceğim.
- Ne yapıyorsun? - Bilmiyorum.
Böyle daha iyi. Ve daha az yorgun.
Daha az yorgun ve korkunç.
Kadınlar hep yapıyor. Bu çifte standart. Ben--
Yorgun görünüyorum. Ve
- yaşlanıyorum. - Kafayı mı yedin?
Botoks yaptırıyorsun.
Evet ama sadece biraz, şuraya.
Kaşlarımı hâlâ oynatabiliyorum. İzle, izle.
Evet.
Çok ifade dolu.
- Ne zaman kendine düşkün oldun? - Bilmem, eskiden
- genç ve çekiciydim. - Hâlâ benden gençsin.
Artık galiba çok daha iyi.
Bilmiyorum, emin değilim.
Tamam, biraz çabala, olur mu? Bugün güzel geçsin.
Ben kibar olacağım. Sen de kibar ol.
İkimiz de kibar olalım.
- Anne, merhaba. Nasılsın? - Merhaba.
- İyiyim, sen nasılsın? - İyiyim.
- Merhaba anne. - Merhaba.
- Seni görmek güzel. - Seni de.
Bu nefis görünüyor.
- Vay canına. - Küçük bir şeyler.
- Tatlı görünüyorsun. - Tatlı değilim.
- Ben olgun bir kadınım. - Bu bir iltifattı ama.
- Beetlejuice'u ne zaman izledin? - Ne böceği?
- Şu gösteri. - O da ne?
- Oyun programı. - Beetlejuice'un mu?
- Evet. - O gösteriyi izlemedim.
Peki.
- Devam etmeni mi istiyor, ne diyor? - Bilmiyorum belki.
Hayır.
Seni anlamıyor. Seni anlayan birine ihtiyacın var.
Eskiden anlıyordu.
Gerçekten mi? Anı kitabında pek öyle yardımcı olmadı.
- Nasıl yani? Kitabı o yayımlattı. - Daha iyisini yapabilirdi.
Bir kere,
bu onun işi değil. Ve ayrıca kitap gayet iyi gitti.
"Gayet iyi"den fazlasıydı.
- Evet. - Daha iyi olmalıydı.
Babam sadece sözlü değil, fiziksel şiddet de uygulasaydı
çok satanlar listesine girerdi?
Ne? Derdin ne senin? Böyle söyleme! Neden artık büyümüyorsun?
Neyse, bak, yeni kitabı başka bir menajere gönderiyorum.
İyi.
- Peki sen neler yaptın, anne? - Fizik tedavi. Netflix.
- TMC. - Hayır, TCM
Adı niye "The Channel Movie" olsun ki? Belli ki Movie Channel.
- Turner Classic Movies. - Ciddi misin?
Gerçekten.
- TMZ demek istemiştim. - Hayır, istemedin.
Nereden bileyim ben? Bin tane kanal var.
Anne, hazır buradayken
- bize verecek bir şeylerin var mı? - Bunu hep soruyorsunuz.
- Evet çünkü kilisede gönüllüyüz. - Var mı bilmiyorum.
- Bir bakar mısın peki? - Kalkıyorum işte.
- Harika. - Bence gönüllülük yapmayın.
Kendinizi çok yoruyorsunuz. Neden bana yardım etmiyorsunuz?
- Sen iyisin. - İyi değilim.
Yani evsizleri mi kıskanıyor?
Evet, öyle. Çünkü her şeyleri tam yani. Olabilir. Evet. Bu olabilir.
- Güzel, bu iyi. - Tamam.
Ama renginden dolayı kim ister, pek emin değilim.
Hayır, bu güzel. Evet.
- Bir de bu var. - Evet. Biri buna bayılacak.
Tatlı.
Bunun için fikrimi değiştirdim. Unutun.
- Hayır, bu fazla güzel. - Ne diyorsun?
Niye getirdin o zaman? Kaç kere giydin ki?
Belki bir kere. Ama iyi durumda. Evsizlere fazla.
Onlar da güzel şeyleri sever.
- Tamam, alın gitsin. Ver evsizlere. - Harika.
- Anne. - Ne?
Bu patates salatası çok güzel. Birazını eve götürebilir miyim?
Lütfen. Zaten çok fazla. Bol bol var.
- Alüminyum folyo al. - Ne?
Şunlardan birine koyacaktım.
- Üç bin tane falan var. - Hayır, hayır.
Direkt folyoya sar gitsin.
Çok komik.
Anne, beni dinle, kalkıp patates salatasını
folyoya sarmayacağım, anne. Bu çok
iğrenç olur.
Delilik.
- Anne. - Evet?
- O deli teyzelere dönüşemezsin. - Deli teyze değilim.
Hem teyze de değilim. Hiçbirimiz "teyze" değiliz. Biz kadınız,
burası da benim evim. Ve salatayı alma. Onu yarına saklıyorum.
Tamamdır.
Öğle yemeği bitti mi?
Bu rol biraz garip aslında.
- Ama ilginç. - Öyle mi?
İlginç. Bu rolü aldığıma bile inanamıyorum aslında.
Başlamak için sabırsızlanıyorum, Biraz da gerginim.
- Ne zaman başlıyor? - Provalar yarın başlıyor.
Tamam. Tam gaz giriyorsun.
Biliyor musun, zor olacak çünkü tüm diğer--
Oradaki herkes tecrübeli tiyatro oyuncusu.
- Evet. - Bilirsin. Ben biraz
gerginim.
- Neyse, sen nasılsın? - İdare ediyorum.
- Yeni deliler var mı? - Yeni biri yok, hayır. Bilmiyorum.
Formumda olmadığımı hissediyorum.
- Gerçekten mi? Ne demek o? - Bilmiyorum.
Delilerim iyi. Gerçi öyle dememeliyim. Mahsuru var mı?
Hayır, olur mu?
Bu arada unutmadan, Sarah bana doğum günü yemeği organize ediyor.
- Gelmeniz gerekiyor. - Öyle mi?
Evet.
- Kaç yaşındasın? - Bilmiyorum?
Annemle takılmak, Mark'la çorap alışverişine gitmekten
bin kat daha iyi. Adam üç saatini Paragon'da geçirir.
- Ne? - Don'u da yanında sürükledi galiba.
Çok komik. Çoraplara bu kadar mı önem veriyor?
Öyle. Evet.
Ben de daha iyi çoraplar mı almalıyım?
İstersen sana uzun uzun anlatır.
Ucuzlarla kaliteli olanlar arasındaki dağlar kadar farkı.
Eskileri atıp hep yenisini alır.
Hatta iç çamaşırlarını bile aıyor.
- Sen atmıyor musun? - Hayır.
Hiç mi?
Seni "duvar"a götüreceğim. Oraya "duvar" diyorum.
İhtiyacın olan her şey var. Her doku, her fikir.
- Tamam. - Merhaba!
Merhaba.
O balkabağı filminde oynamadın mı?
Evet. Nasılsın?
- Çok komik bir filmdi. - Teşekkür ederim.
İstersen özçekim yapalım.
Gerek yok.
- Ama sağ ol. - Evet.
İşte hayatım.
- Ne balkabağı filmi? - On yıl önce çektiğimiz bir film.
- Balkabağını mı oynadın? - Hayır, o başroldü.
Keşke sos alsaydım.
Paragon'a gidelim, hâlâ oradalardır.
Ne?
- Olamaz. Orada kaç çorap var ki? - Göreceksin. Dedim sana.
- Hiç acelem yok. - Benim de.
Buna değmedi.
İşimiz bitti.
- Önemsiyor. - Evet.
- Biliyor musun? - Ne?
Elliot on altı yaşındayken bir kez buradan bir şey çalmıştı.
- Başına büyük bela açılmıştı. - Tabii açılır.
Pinpon topları.
Onlar
- çok pahalı. - Aynen.
Bak.
Haklıymışsın.
Acaba kıpırdadılar mı hiç?
- Felç mi olmuşlar? - Donmuşlar.
Bak, biri hafifçe hareket etti.
Sessizce yanaşalım.
Sence?
En ufak bir şey bile desem dağılıyor.
- Yazılarını beğeniyordun hani? - Genelde beğenirim
ama yeni kitabını hiç sevmedim.
Otobiyografi değil miydi?
Hayır, hayır, bu sefer roman yazmış. Kurgu.
Biraz
gizemli bir şey. Bilmem, ne olduğunu bilmiyorum.
Gidelim, Beth.
Kendimi sıkışmış hissediyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum.
Mantıklı geliyor mu? Bilmiyorum.
Fena. Bir şey söyleyebilir misin?
Hayır, Yapamam. Yapamıyorum.
Belki de yapmamalıydım. Yani, ikinci, üçüncü, yirminci okumada.
- Yirminci mi? - Evet, evet.
Taslak üstüne, taslak.
Sürekli notlarımı istiyordu. Ne yapacağımı bilmiyorum.
- Şimdi çok geç gibi hissediyorum. - İşe yaramaz mı?
Bana göre değil.
Aman Tanrım. Aman Tanrım.
- Dur, Beth! Beth! - Aman Tanrım.
Bence başka bir şeyden bahsediyorlardı.
- Buna inanamıyorum. - Hayır. Belki yanlış duydum.
Birazdan kusacağım.
- Hayır. Gerçekten mi? - Evet, galiba kusacağım.
Tamam. Dur, dur, dur, hemen şurada bir yer var.
Aman Tanrım, burada mı?
Aman Tanrım.
Hayır, bunu yapamam, yapamam.
Seni her şeyden çok seviyor.
- Bunun konuyla ne alakası var ki? - Demek istediğim,
kitabını sevmemiş işte, o kadar. Kitabını sevmiyor. Kim takar?
Anlıyor musun bilmem ama bu kitabın üzerinde iki yıldır çalışıyorum.
Tamam mı? Okuması için ona milyonlarca taslak gönderdim.
Ve her okuduğunda, her seferinde, bana ne kadar sevdiğini söylüyor.
Her seferinde.
Çünkü aslında belki de, ne bileyim anlamıyor olabilir.
Ve şimdi ellerim uyuştu.
- Nefes al. - Gerçekten.
- Derin bir nefes alabilir misin? - Nefes alıyorum zaten, Sarah!
- Tamam. Onunla konuşacak mısın? - Bu şaka mı?
Bir daha asla o adamın yüzüne bakmayacağım, tamam mı?
Bu iş bitti.
Yaptığım bazı şeyler iyi. Atlantic'teki yazım için
o ödülü kazandım.
O gerçekten iyiydi.
Ve o makaleler. Ve tüm denemeler, biliyorsun.
Muhtemelen öğretmenlik yapmamı delilik olarak görüyordur.
Değil mi? Tanrım, peki ya anılarım?
Onu da kötü buluyordur.
Aman Tanrım, bunca zaman--
Onlar senin hakkında, nasıl öyle düşünebilir?
Bana nasıl saygı gösterebilir?
Tabii ki sana saygı duyuyor.
Hayır. İşimi beğenmiyorsa saygı duymuyor demektir. Biliyorsun.
Muhtemelen bunca zamandır bana yalan söylüyor.
Hayır. O mümkün değil.
O bir yalancı.
Çok adi, değil mi? Bunu kaldırabileceğimi düşünmemiş.
Bu bile hakaret sayılır!
Beth! Seni seviyor. Kitabını sevmese de seviyor.
Ama onayına ihtiyacım var.
Herkes bir yana onun.
Tamam.
- Ben okuyayım. - Tamam, sorun değil. Sen okumazsın.
- İçinde var mıyım? - Hayır.
Biliyor musun?
Mark her zaman harika değil, tamam mı?
Yani, oyuncu olarak. Rolüne göre değişiyor.
Niye fısıldıyorsun? Ne o? Kanepenin altında mı gizleniyor?
Sadece her zaman iyi olmadığını söylüyorum,
bilirsin ve bu bence biraz aynı şey.
Bazen iyi olduğunu mu düşünüyorsun?
Evet, kesinlikle.
İyi olmadığını düşündüğünde ona ne söylüyorsun?
İyi olduğunu.
Ya yalan söylediğini öğrense?
- Bayılır. - Keşke bayılsam.
- İyi olacak mısın? - Hayır. Asla.
Aklımı kaçırdım.
Tamam, seni sonra ararım. Eve mi gidiyorsun?
- Evet. - Onunla konuş.
- Seni seviyorum. - Tamam.
Bozulup bozulmadığını anlamanın bir yolu var.
Var, suya koyarsın, yüzüyor mu bakarsın.
- İyi mi kötü mü demek? - Kötü, sanırım.
Emin değilim, bakayım.
- Hayır, şimdi bakma. - Neden?
- Her zaman bakıyorsun. Burada ol. - Bir saniye affedersiniz?
Böldüğüm için özür dilerim. Ama sadece merak ediyordum,
ikiniz ne yapıyorsunuz? İkiniz hayatınızı kazanmak için
- ne iş yapıyorsunuz? - Neden?
Bilmiyorum. Sadece merak ettim.
İlginç şeyler yapıyormuşsunuz gibi görünüyorsunuz.
Ben çiçek tasarımcısıyım. O da ressam.
Tamam. Güzel.
Evet. Peki, arkadaşının tablolarını beğeniyor musun?
O karım.
- Ve evet. - Peki.
Peki sen onun yani eşinin çiçek tasarımlarını beğeniyor musun?
- Neden bu kadar çok soru soruyorsun? - Yanıt vermeyecek misin?
Evet.
Eşimin, çiçek düzenlemeleri güzeldir.
Her zaman çok kontrollü olduklarını
- söyler. - Hayır, hayır, her zaman değil.
"Güzel" kelimesi güzel bir kelime değil.
Tablolarıma "hoş" demiştin. Bu daha kötü.
İşini tarif etmek hiçbir zaman böyle bir kelime kullanmadım.
Geçen hafta kullandın.
B.k beyinli.
B.k beyinli. Tamam. B.k beyinliler.
Şaka mı yapıyorsun?
Her kelimesini.
Bunu neden yapasınız ki?
Sadece eğleniyorduk, merhaba demek için geldik.
Dur, Don biliyor mu?
Bilmiyorum. Ama bir şey söyleyemezsin, tamam mı?
Aman Tanrım. Çok kırıldı ve çok
utandı. Onu hiç suçlamıyorum.
Kusacaktı.
An Unmarried Woman filmindeki sahne gibiydi.
Boş ver.
Bana hiç yalan söyler miydin?
- Böyle şeyler hakkında? - Ne gibi?
- Tasarımım ya da zevkim? - Zevkini seviyorum!
Teşekkür ederim.
Merhaba?
- Anne? - Elliot.
Ne işin var burada?
- Canım, ne oldu? - Alison beni terk etti.
Gel buraya.
Hayır.
Ne oldu?
Biraz uzaklaştığını fark etmiştim ama bunun olacağını düşünmemiştim.
Hiç bilmiyordum.
Ne sürtük.
- Elliot, sürtük demesen? - Üzgünüm.
Herhalde mutsuzdu, değil mi?
- Onun tarafında mısın? - Ne? Hayır! Ama bir nedeni olmalı.
Neyse, eminim bu işi halledersiniz.
- Onu sevdiğini biliyorum. - Severdim.
Seviyorum, anlarsın.
Ama neden canım? Söyledi mi?
Başka biriyle yattı.
Tatlım. Tam bir sürtük.
Gerçekten mi?
İlk o söyledi.
Çok üzgünüm, bu çok zor.
Bilirsin,
ilişkiler olur ama bunu aşabilirsiniz.
İlişkiler olmaz. Siz hiç ilişki yaşamazsınız.
Hayır. Ama demek istediğim, bilirsin.
Ve birbirinize güveniyorsunuz, değil mi?
Tabii.
- Neden daha fazla üzülmüyorsunuz? - Üzülüyoruz.
Evet, üzülüyoruz.
Eski odamda kalacağım, mahsuru yoksa.
Ell?
Beth?
Tatlım, eminim sen iyi bir erkek arkadaşsındır.
Belki de değilimdir. Belki de haklıdır.
Sana ihanet etti.
Ama istemediğini söyledi. Yalnızlık çektiğini söyledi.
Ne? Hayır Elliot, bu doğru değil. Kendi ilişkisi için
- seni suçluyorsa-- - Suçlamıyor.
Suçluyor. Az önce bunu söyledin.
Tamam, uyumam gerek. Bir şekilde, bana daha kötü hissettiriyorsun.
Belki kariyer meselesidir. Çünkü o başka bir dünyadan.
Çok hırslı, bir avukat olma yolunda.
Demek sefil olduğum içinmiş.
Aman Tanrım, Elliot. Şaka mı yapıyorsun?
Daha iyi hissetmen için yardım etmeye çalışıyorum.
- Pes ettim. - Evet. İyi fikir.
- Bekle anne! - Ne?
- Bagel var mı? - Bilmiyorum. Bakayım.
- Tamam, ne oluyor? - Ne demek o?
Neden kanepede yattın? Ne? Bana mı kızgınsın?
Uyuyamadım.
Sylvia için mi üzgünsün? Ne?
Şeye gönderdin mi? Şu diğer menajere?
İyiyim, tamam mı?
Haklı. Kitap kötü.
Sylvia'nın zevki kötü. İyisi mi
diğer adama gönder.
Ne?
- Yapma işte. - Ne yapmayayım?
Kitabı sevmiş gibi yapma.
Biliyor musun Beth,
- bu can sıkıcı olmaya başladı. - Evet, katılıyorum.
Sen kitabı beğendin mi? Çünkü biliyorsun, önemli olan bu.
Yeni bir bakış açısı.
- Günaydın. - Günaydın.
Derse geciktim.
Sonra görüşürüz. Seni seviyorum.
Annemin neyi var?
Dürüst olmak gerekirse, bazen bazılarına bakıyorum
ve nasıl yardım edeceğimi bilmiyorum, diyorum.
- Sorunlarını karıştırıyorum. - Dur, ne demek istiyorsun?
Hayır, gülme. Bazen unutuyorum. "Hani annesi ölmüş olan sen misin?"
Ve soramam çünkü bilmem gerekir ama bilmiyorum. Biliyorum ama
- karıştırıyorum. - Yaşlısın, bunları not almalısın.
Hayır. Ama hiç böyle değildim.
- Peki, Beth'le aranız nasıl? - Neden?
Bilmiyorum, sadece--
Biraz soğuk ve garip davranıyor. Sarah'ya bir şey söyledi mi?
Hayır. Hayır, hiçbir şey bilmiyorum.
Nedenini falan söylemedi mi?
Hayır ve bu da bir şeydir.
Oradan nefret ediyorum ama o seviyor, o yüzden
yılda bir gidiyoruz. Sorun değil. Tatildeyken iyi anlaşıyoruz.
Harika. Neden böyle olduğunu düşünüyorsun?
- Tatildeyiz. - Pek çok çift tatilde kavga eder.
- Biz etmeyiz. - Tabii.
Zamanımız dolmak üzere ama bir şey sormak istiyorum.
Peki.
Sanırım sadece kontrol etmek istedim.
Bu seanslardan istediğini alıyorsun değil mi?
- Neden soruyorsun? - Sadece kontrol ediyorum.
İyiyim.
Bugünlerde tek gerçek sorun erkek ve kız kardeşlerimle.
Biliyorsun, babamla birlikteler.
Benimle pek konuşmuyorlar ama
suçluluk hissetmeyeceğim.
Suçluluk hissediyor musun?
Demin hissetmiyorum dedim.
Peki, haftaya bu konuyu ele alacağız. Artık durmalıyız. Tamam.
Harika.
Tamam, kendine iyi bak.
Anlamsız.
Çirkin odadaki sıcak ve durgun havaya rağmen elleri üşüyordu.
Ziyaret saati sona ermek üzereydi.
Babalar çocuklarına veda ediyordu.
Evelyn uzun süre onun gelmesini bekledi ama gelmedi. Hiç gelmezdi.
Hal?
Tanrım, bu
gerçekten çok etkileyici.
Bu çok hoştu. Bu harika bir ilk taslak.
Hapishane hakkında yazmak istediğimi söylemiştim.
Evet, söylemiştin.
Bu çok hazindi.
Ben de beğendim.
Herkes kendininkini okuduktan sonra, daha derinlere ineceğiz.
Ama öncelikle bravo, Hal. Bravo. Peki, şimdi sırada
hikayesini kim okumak ister?
Ne yazacağım konusunda fikrimi değiştirdiğim için
- henüz bir şey yazmadım. - Tamam.
Önce o iğrenç çıplak adam hakkında yazıyordum. Beni rahatsız ediyordu.
Sanırım sekiz yaşındayken hayvanat bahçesine yaptığım
- gezi hakkında yazacağım. - Mutlu bir yolculuk muydu?
Annemle beraber maymunlara bakıyorduk ve içlerinden biri
benden nefret ediyormuş gibi gözlerimin içine bakıyordu.
Sanki kafesten atlayıp beni öldürecekmiş gibi.
Sonra burnum çok kötü kanamaya başladı.
Annem eve götürmek zorunda kaldı.
Yani hayır. Mutlu bir yolculuk değil.
Bazen içindekini çıkarman gerekir, değil mi?
Evet. Kitabımın başlığı da tam olarak bunu söylüyor.
- Ne başlığı? - Anlatmalıydım.
- Anlatmalı mıydın? - Hayır, hayır. "Anlatmalıydım."
Anlatmalıydın.
Hayır, kitabımın adı "Anlatmalıydım."
- Burada kimse kitabımı okumadı mı? - Haberim yoktu.
Eğer çalışmalarıma aşina değilseniz öğretmeniniz olmam için
bana güvenebileceğini hayal bile edemiyorum.
Kitap çıkardığınızı ve çok sayıda makale yazdığınızı gördüm.
Ben yeni kaydoldum.
Ne hakkında?
Aslında çocukluğumla ilgili.
Bir anı kitabı.
Başka bir anı kitabı okumuştum, çok etkileyiciydi.
- Hangisi? - "Lütfen ve Hayır Teşekkür Ederim."
- O kitaba bayılmıştım. - Ben de bayıldım.
Bunu okumalıyım.
Ama sizinkini kesinlikle okuyacağım.
Ben de.
- Aynısından. - Okuyacağım.
Bundan sonra.
- Anlatmalı. - Anlatmalıydım.
- Anlatmalıydım - Anlatmalıydım. Evet.
Evet, bunu da yazın.
Aman Tanrım, çünkü sana onları istemediğimi söyleyip duruyorum!
Çünkü çok dağınık yiyorsun, özellikle de iş yerinde.
Hayır, tamam. Şimdi
bana işe götürmem için salata yapıyor.
Aptal küçük saklama kaplarına koyuyor.
Aptal değiller. Geri dönüştürülebilirler.
Şunu bir poşete koysana. Fark etmez.
Çeneni kapatıp konuşmaya devam eder misin?
Ve bana salata yapmasının tek nedeni kilo vermemi istiyor olması.
- Ki bu pasif agresifliktir. - Hayır. Hayır. Bu doğru değil.
O salataları yapmamın nedeni sağlıklı olmanı istemem.
Şöyle oluyor. Ona salata yapıyorum, tamam mı? Sonra onu işe götürüyor.
Ve salatanın üstüne mozzarella çubukları koyuyor. Ve ne oluyor?
- Salatayı yemiyor. - Bunu kim söyledi?
- Kimin söylediğini biliyorsun. - Harika.
- Teşekkürler, Naomi. - Naomi söyledi.
Biliyor musun, senin için sağlıklı olayım diye ne kadar çok
çalışmak zorunda olduğum hakkında bir fikrin olduğunu sanmıyorum.
Benim için? Doğru, tamam. Özür dilerim. Şey ne kadar sağlıklı--
"Affedersiniz garson. Bir tur daha margarita alabilir miyiz acaba?"
- Bu ne? Bu ne aksanı? Ne, nerede-- - Naomi.
Naomi Yeni Zelandalı.
- Evet. - Bu Yeni Zelanda aksanı değil.
- Bence kadınları sevmiyorsun. - Kadınları severim. Evet. Severim.
Ama sadece seni sevmiyorum.
Üzgünüm.
Tamam. Sorun değil. Resmini görmüştün, değil mi?
Fotoğraftan anlayamazsın.
Tamam.
Sorun değil. Bir tane daha var.
Üzgünüm.
Affedersin? Bu ne kadar?
Aman Tanrım.
Çok güzel değil mi?
- Bu parça türünün tek örneği. - Öyle olduğunu düşünmüştüm
- On dokuz bin. - Çok teşekkürler.
- Beth, kapa çeneni. - Ne?
Hep böyle yapıyorsun. Bu insanları aşağılayamazsın.
Rahat bile değil.
Bank uzun diye mi pahalı?
Uyan.
Şu ışıklara bak.
Bu bankı asla almazdım, ne olursa olsun.
- Ne düşünüyorsun? - Evet, güzelmiş.
Kendi kendini beceriyor gibi görünüyor ama kesin sever.
Yarın akşam gelmeyi düşünüyor musun?
Evet, gelebileceğimi hiç sanmıyorum. Özür dilerim.
Ayaklarını koltuktan kaldırır mısın, lütfen?
Ne?
Gerçekten? Neyin var senin?
Onunla neden hâlâ konuşmadın?
Yani ben--
Dürüst olmak gerekirse, vereceği cevabı düşünmeye katlanamıyorum.
Tamam, sadece gel. Bilirsin, çok iç.
Bol şarap iç, normal davranmaya çalış.
Sonra eve gider onunla konuşursun.
Neden orada yiyorsun?
Ayağa kalk! Seni öldürmek istiyorum.
- Ne? - Kalk şu kanepeden.
Her yere kırıntı döküyorsun.
Merhaba tatlım.
Ne?
Ne? Bir dakika. Ne oldu?
Ne demek istiyorsun? İyi misin? Ne?
Tamam. Peki. Tamam. Ama şimdi söyle, kötü mü?
- Ne? - Tanrım, ağlıyor ve--
Olamaz! Neden, ne oldu?
Bilmiyorum. İyi olduğunu söyledi ama benden hemen
eve gitmemi istedi. Tamam, pekala.
Gitmeliyim. Gidelim, haydi. Haydi gidelim.
Burada iyiyim.
Ayağa kalk!
Mark?
Tatlım! Ne oldu? Beni ölesiye korkuttun!
- Ne oluyor? - Kovuldum.
Öyle mi?
- Ortadan kaybolmak istiyorum. - Tanrım. Ne oldu?
Bilmiyorum bile. İyi gittiğini sanıyordum.
Yönetmenin beni sevdiğini sanıyordum, sevdiğini söylemişti.
Provadan sonra "Seninle bir saniye konuşabilir miyim?" dedi.
Beni herkesin önünde dışarı çıkardı ve "Eşyalarını al." dedi.
- Bu büyük zalimlik. - Evet.
"Bu role tam olarak giremedin ve yerine başkası gelecek." dedi.
Ne kadar korkunç.
Eminim beni kovmasını diğer oyuncular söylemişlerdir.
Boş ver onları.
- Evet. - Hepsinin canı cehenneme, evet.
Umarım o kıytırık oyunları beş para etmez koca bir rezalet çıkar.
Evet.
Büyük bir fiyasko olacak, biliyorsun.
- Tanrım, senin hatan değil. - Bu benim hatam.
Hayır.
Daha önce hiç kovulmamıştın.
Bilirsin, her oyuncu en az bir kez kovulmuştur, değil mi?
- Disney filminden kovulmuştum. - Tabii.
Şapkayı hatırlıyor musun?
Şapka.
Çok utanıyorum.
- Hayır. - Ölmek istiyorum. Aman Tanrım,
doğum günüm. Doğum günü partisi yok, tamam mı?
Doğum günü yok, hiçbir şey yok. Kimse gelmesin, tamam mı?
Tamam.
Doğum günü yok.
Tatlım?
- Tatlım? - Evet?
- Sallanma. - Ne?
Masa sallanıyor.
Evet, çünkü bacağım titriyor. Bacağımı durduramıyorum.
Salata ister misin?
Bir oyunda rol aldığını duydum.
Rol ne?
- Ne? Ne oldu? - Kovuldu.
- Kahretsin. - Evet.
- Aman Tanrım. - Dün.
- Çok üzgünüz Mark. Bu korkunç. - Evet. Oyunculukla işim bitti.
Hayır, bitmedi.
Tatlım, bu tek bir oyun. Zaten boş çıkacak.
- Evet, bunu umuyoruz. - Hem üstelik, bırakamazsın.
- Emekli olmak istiyorum. - Ne?
- Bir sürür iş alıyorsun. - İnsanlardan nefret ediyorum.
Artık çirkin evlerini dekore etmek istemiyorum. O kadar anlamsız ki
sanki tüm gezegen eriyor ve ben kaşmir duvarlar için
alışverişe gidiyorum.
- Öyle bir şey var mı ki, Sarah? - Evet, var. Gerçek.
Aman Tanrım.
İyi misin?
Hayır. İstemiyorum.
Şimdiden mi öldük? Çantanda mide ilacı mı taşıyorsun?
Taşıyorum. Gaz giderici de var. Ve bir de
müshilim var. Bir de
tabii ki Xanax.
İsteyen var mı?
Herkes ister mi?
Belki de yazmayı bırakırım. Bilirsiniz, yani,
aslında bunun beni rahatlatacağını düşünüyorum.
Haydi Beth. Menajerin kitabını anlamadı.
Bu emekli olmak için sebep değil.
Menajeri o kadar iyi olduğunu düşünmüyor.
- Harika bir kariyerin var. - Teşekkür ederim.
Baksana, sorun değil Don.
Gerçekten, Beni daha iyi hissettirmeye çalışmana gerek yok.
Tamam mı? Çünkü senin için çok sıkıcı olduğunu biliyorum.
Peki.
Tamamdır.
Oldu.
Harika.
Hayır.
Hayır, aslında, biliyor musun?
Bu hiç hoş değil. Çok kırıcı. Demin yaptığın.
Özür dilerim, kırıldığını mı söylüyorsun?
- Evet, acısını benden çıkarma. - Neyin acısını çıkarmayayım?
- Hayal kırıklığının. - Bu Yunan zeytinyağı.
Biliyor musun? Artık bana yalan söylemene hiç ihtiyacım yok, Don.
Yalan mı? Aman Tanrım.
- Evet. - Lütfen, şunu keser misin?
Çocuk gibi davrandığını biliyor musun?
Seni duydum.
Mark'la konuşmanı duydum.
Neden bahsediyorsun?
- Paragon. - Ne?
Sarah'yla beraber
merhaba demek için geldik ve kulak misafiri olduk.
- Ne? Bizi mi gözetledin? Ne? - Ne? Hayır.
Yani sadece bir saniyeliğineydi, eğlence olsun diye.
- Seni konuşurken duyduk. - Ne hakkında?
- İşim hakkında. - Bekle. Yani
şimdi tüm bunlar
- bununla mı ilgiliydi? - Bununla ilgiliydi.
Tüm bunlar bununla ilgiliydi. Tam üzerine bastın.
Söylediğiniz--
- Söylediğin her şeyi duydum. - Tamam. Ne gibi?
- Yeni kitabımdan nefret etmen gibi. - Ne?
Tamam.
- Ben öyle demedim. Bu-- - Şaka mı yapıyorsun?
Beni aptal yerine mi koyacaksın?
- Bana öyle geliyor. - Bak. Eğer bunu yapsaydım--
- Zaten yaptın. - Bağlamından kopardın.
- Hayır. Bununla başa çıkamıyorum. - Tamam, tamam. Bekle tamam,
ben de bunu merak ediyordum.
- Merak ettiğim şey-- - Ama lütfen. Bir dakika.
Affet beni. Güzel bir akşam yemeğini hak ediyorsun.
Ve işinden kovulduğun için çok üzgünüm.
- Ve iyi ki doğdun. - Beth.
- Teşekkür ederim. - Beth!
Çok üzgünüm.
- Ben iyisi mi-- - Evet. Evet, evet.
Beth.
- Beth! - Beni yalnız bırak.
Hayır. Açıklamama izin ver.
Hayır. Zaten açıkladın, tamam mı? Gayet nettin.
Dinle, her ne duyduysan, kastettiğim o değildi. Lütfen.
Nasıl hissediyorsan öyle hissetmeye hakkın var, öyle.
Ama sana
bir daha güvenebileceğimi sanmıyorum.
Bebeğim, düşündüğün gibi değil.
Ama yüzüme karşı yalan söyledin.
- Binlerce defa. - Hayır, öyle değil.
Bu yalan söylemek değil. Değil.
Ne? Bu yalan değilse, yalan nedir hiç bilmiyorum.
Bu gerçek bir yalan değil. Sadece benim fikrim olduğunu
ve muhtemelen yanıldığımı biliyordum çünkü, tamam mı?
Cesaretini kırmak istemedim. Ben ne bilirim ki?
Hoşuma gitse de gitmese de seni her zaman desteklemek istedim,
tamam mı?
Benim ne düşündüğüm kimin umurunda?
Bu benim işim
ve benim umurumda.
Ne kadar önemsediğimi biliyorsun.
Fikirlerine ne kadar saygı duyduğumu biliyorsun.
- Buraya gel. - Hayır.
Seni seviyorum.
Tamam. Boş ver, o zaman.
Merhaba.
Nasıl gidiyor?
Tamam.
Bunun hakkında konuşuyorduk
ve iki yıldır buraya geliyoruz ve daha önce de
söylediğim gibi bize yardım ettiğinizi hissetmiyoruz.
Böyle hissetmene üzüldüm.
Gerçekten. İkinize de değer veriyorum.
Hem de çok.
- Sana bir soru sorabilir miyim? - Tabii.
Merak ediyorum da çöp kutunu neden hiç boşaltmıyorsun?
- Jonathan - Hayır.
Her hafta buraya geliyorum ve bunu fark diyorum. Ve
hiç boşaltmıyorsun.
Neden seni rahatsız ediyor olabilir?
- Neden çöp kutunu boşaltmıyorsun? - Dolu olduğunda boşaltıyorum.
Bu dolu değil mi?
İşte.
Bence bunu biraz övünmek için yapıyorsun, bilirsin,
böylece buraya giren herkes bunu görür.
Burada çok fazla gözyaşı dökülmüş olmalı.
Şimdi önce,
ikinize nasıl daha iyi yardımcı olabileceğimi bulalım.
Artık seni görmek istemediğimize karar verdik.
Bu konuda konuşmalıyız.
Konuşacak bir şey yok. Biz zaten konuştuk.
Evet, bunu tartışmayacağız. Ama söylemek istedik.
Evet.
Tamam. Bunu duyduğuma üzüldüm.
Eğer başka biriyle görüşmek isterseniz, birini tavsiye etmekten
- mutluluk duyarım. - Hayır, hayır, başka bir
terapiste gitmek istemiyoruz. Fazla terapist gördük. Hayır.
- Paramızı geri istiyoruz. - Affedersin? Ne?
- Paramızı geri istiyoruz. - Anlamıyorum. Kimden?
Bill Gates'in bize geri verebileceğini düşünüyorduk!
Senden!
Bak, iki yıldır buraya geliyoruz. Tamam mı? Ve o iki yıl içinde,
topladık, bugüne kadar yaklaşık otuz üç bin dolar ödemişiz. Sana.
- Anlıyorum. Tamam. - Evet, çünkü
aramızda hiçbir şey değişmedi. Ve üzerinde hemfikir olduğumuz
tek şey bu olabilir. Para iadesi almaya hakkımız var.
Terapiye gitmenin
bir garantisi yoktur.
- Öyle bir şey değil. - Ama öyle olmalı, tamam mı?
Çünkü burada zar zor dayanıyoruz, tamam mı?
Ve sen yardım etmiyorsun! Kimse yardım etmiyor.
Elimden geleni yapmaya çalışıyorum, Jonathan.
Ama dürüst olmak gerekirse, sorunlarınızı çözen ben olamam.
O zaman buraya neden geliyoruz?
Kendi sorunlarınızı kendiniz çözmelisiniz.
Ben yardım etmek için buradayım. Ve anlıyorum, evet, bunu başarmak,
yol kat etmek bazen uzun zaman alabilir.
Ne kadar?
Ne kadar sürerse o kadar.
Bu gerçek bir cevap değil.
Burada oyun oynamıyoruz. Ve dinle,
taksitle ödeme yapman gerekiyorsa, sorun değil. Hiç sorun değil.
Şimdi, bir anlayayım. Kızgınsınız çünkü diyordunuz ki burada
kavga ediyorsunuz ve size yardım etmiyorum.
İşleri nasıl düzelteceğinizi söylemiyorum, vesaire.
- Öyle. - Tamam.
Peki, ne zamandır evlisiniz?
- Dokuz yıldır. - On yıl.
On yıl.
Evliliğinizi bitirmeyi hiç düşündünüz mü acaba?
- Ne? - Ne?
Madem öyle size muhtemelen paranıza değeceğini
düşündüğüm bir şey söyleyeceğim.
Terapistiniz olarak bunun işim olduğunu hissediyorum.
Bence artık ayrılmayı düşünmelisiniz.
Terapiyi bırakmak mı istiyorsunuz?
Boşanın.
Bu da ne, Don? Böyle şeyler söyleyemezsin.
- Bu ne cüret? - Dürüst olmak gerekirse,
gördüğüm kadarıyla aranızda hiçbir şey kalmamış.
Bunu söyleyerek size iyilik yapıyorum.
Gerçekten böyle mi düşünüyorsun?
- Onu dinlemesene. - Evet, aynen öyle düşünüyorum.
- Boşanmak istemiyorum. - Boş ver. Haydi Carolyn, gidelim.
Bu arada, Doktor,
bu seans için ödeme yapmıyoruz.
O kadar cesur bir açılış ki zar zor sabredebildim.
Birkaç fikrim vardı tabii ama çok küçükler,
- gerçekten küçükler. - Evet.
Beğenmene çok sevindim.
Anılarını da tabii sevdim.
Yani insanlar sözlü tacizin nasıl hasar bıraktığını bilmiyor.
Evet, Çok doğru. Teşekkür ederim. Teşekkür ederim.
Hayatın boyunca sana aptal dendikten sonra
- nasıl toparlanırsın? - Evet. Aslında insanın
bundan sonra iyileşebileceğinden pek emin değilim. Evet.
Sana söylediği diğer şey neydi? Evet, b.k beyinli.
Evet. Bu iyiydi.
- B.k beyinli. - Evet.
Rezalet.
Evet.
- Her neyse. Yapalım bu işi! - Tamam.
Harika, çok heyecanlıyım.
Gaza gelmene sevindim. Heyecanlanmana heyecanlandım.
Teşekkür ederim.
Aman Tanrım, bu mükemmel!
Bunu çok sevdim!
Çok mutluyum!
Daha önce hiç böyle bir şey görmemiştim! Çok teşekkür ederim.
Rica ederim.
Seni kıskanıyorum. Doğru parçayı bulduğunda
ve herkes mutlu olduğunda çok tatmin edici olmalı, değil mi?
Evet. Tabii ki!
- Evet. - İşe yaramasına çok sevindim.
- Bu mükemmel. - Bu gerçekten iyi.
Türünün tek örneği.
Martinez ikinci denemesi için yerini alıyor.
Tatlım.
Bunlar da ne?
Aman Tanrım.
Bunların çok özel fitilleri var.
Fitillere bayılırım.
Bunlar anladığım kadarıyla seni çok sıcak tutacak.
Tabii üşüyorsan.
Ama terlemeyeceksin.
Bunların aksine çünkü bunlar
terlemeyi özellikle sevenler için. Ayrıca
vegan ürünler.
Yani yiyebilirsin de.
Ve bunlar da
domuzdan yapılıyor ama bunlar
kirpiklerden.
Mükemmel.
Eşsizsin.
Oyunculukla işim bitti.
Öyle.
Bu meslek çok saçma.
Onay bekleyip hiç alamamaktan bıktım.
Yaşlıyım.
Artık yapamıyorum.
Bu işi sevmiyorsan
yapma.
Bırakmamam gerektiğini söylemeyecek misin?
- Bırakmamalısın. - Neden?
Çünkü çok iyisin.
Yine de bırakıyorum. Kimin umurunda ki. Sevdiğimi sanıyordum.
Sevmiyorum.
Galiba sadece ünlü olmak istedim.
Bana öyle bakardı ki "Daha bitirmedin mi?"
Ya yazamazsam? Yani hayatım boyunca esrar dükkanında mı çalışacağım?
- Neden okumamıza izin vermiyorsun? - Daha bitmedi.
Bitirirsem, okumanıza izin vereceğim. Ama şu anda
sonuna gelmek bile bana büyük bir başarı gibi gelecek.
Tatlım, çünkü büyük bir başarı.
- Eminim harika olacak. - Kesinlikle.
Bunu bilemezsin. Berbat olabilir.
Evet. Evet, muhtemelen berbat olur.
- Bunu neden yapıyorsun? - Neyi?
Okumadın! Berbatsa bırak berbat olsun!
Sana neler oluyor? Bu ne böyle?
Benden hep en iyisini bekliyorsun.
Rica ederim?
Çok iyi bir yüzücü olduğumu söyleyip
beni ileri seviye sınıfa yazdırdığın zamanı
- hatırlıyor musun? - Aman Tanrım.
İyi bir yüzücü değildim.
Bunu söyleyip durdum. Ancak vasattım!
Öğretmenim bile başlangıç sınıfına gitmemi söylemişti.
- Öyle mi? - Evet.
Çok utanç vericiydi.
Ama daha da kötüsü kime inanacağımı bilmiyordum.
İyi olmadığımı biliyordum ama
annem iyi olduğumu söylüyordu. Peki, iyi miydim?
Yoksa annem yalancı mı?
- Neden iyi olduğunu düşündüm? - Düşünmedin.
Öyle düşünmemi istedin.
Belki de iyi olabileceğini düşündüm
ve cesaretlendirici olmaya çalışıyordum.
Ama beni başarısızlığa itmiş oluyorsun.
Gerçekten mi?
Tamam.
Tanrım. Özür dilerim.
Tamam, bu kadar suçlama yeter.
- Ell haydi. - Hayır. Sorun değil, tamam mı?
Bize bunları anlatmalı. Bunu duymak istiyorum.
Ortaokuldaki İngilizce öğretmenim Bay Saap'ı hatırlıyor musun?
- Evet. - Bir ödevim için bana C vermişti.
Eve geldim ve üzerinde çok çalıştığımı,
daha iyisini hak ettiğimi söyledim.
Tamam. Bunu hatırlamıyorum ama tamam.
Ve sen bana "Eğer gerçekten çok çalıştıysan notun da
daha iyi olmalı." dedin.
Adama gittin ve bana B vermesi için onu ikna ettin.
- Peki, buradaki suç tam olarak ne? - B'yi hak etmedim.
C'yi hak ettim! Ama bunu bilmeni istemedim.
Bekle bir saniye, Elliot.
Haydi.
Bana daha iyi bir notu hak ettiğini söylemiştin, değil mi?
Ben de sana inandım. Yani aslında bu durumda
sen bana tuzak kuruyordun, değil mi tatlım?
Anne, daha çocuktum.
İyi bir yüzücü değildim. İyi bir öğrenci değildim.
Elliot destekleyici olmaya çalışıyordu.
Ebeveynler böyle yaparlar.
Çocuklarına destek olmaya çalışırlar.
Ama sonra bu garip duyguyla büyüdüm, sanki herkesten
daha iyiymişim gibi hissettim.
Sanki kendime senin gözlerinden bakıyormuşum gibi.
Sonra birden dank etti,
- söylediğin gibi biri değilim. - Tatlım.
Dürüst olmak gerekirse o şeyleri suçlu hissettiğin için
- yaptığını düşünüyorum. Suçluluk. - Ne için?
Çünkü birbirinizi benden daha çok önemsiyorsunuz.
- Ne? - Ne?
Elliot?
Bunu nasıl düşünebilirsin?
Bu hiç doğru değil!
Seni her şeyden çok önemsiyorum.
Evet.
Peki neden kendimi hep fazlalık gibi hissediyorum?
Elliot.
- Tatlım. - Yalnız kalmaya ihtiyacım var.
S..tir.
Cidden?
- Ondan sonra? - Neden sonra?
Elliot ona karşı dürüst davranmadığın için
seni onu mahvetmekle suçladı.
Sen de aynı şeyi yaptığım için bana kızıyorsun!
Yalan söylemiyordum. Onu cesaretlendiriyordum.
Yalan söylemiyordum.
- Cesaretlendiriyordum. - Bu doğru değil. Cesaretlendirmek
- için yalan söylüyordun. - Seni desteklemek daha önemliydi.
Ben çocuk değilim! Ama Elliot çocuktu!
Benim büyürken hissettiklerimi onun da hissetmesini istemedim.
Biliyorum ama
sen baban değilsin, Beth.
Annem, tamam mı?
Tamam. Evet belki biraz.
- Gerçekten beğenmeni istemiştim. - Biliyorum.
Dürüst olmak gerekirse, kitabını sevip sevmemek umurumda değil.
Seni bu yüzden sevmiyorum, Beth.
Sen kitabın değilsin.
Elliot'ı harika bir oyun yazabileceği için mi seviyorsun?
- Hayır Don. Ben ama-- - Bunu söylemek zorundayım.
Üzgünüm.
Bilirsin,
tüm dünya parçalanıyor ve seni tüketen şey
- bu mu yani? - Hayır.
Dünyanın parçalandığını biliyorum. Tabii ki biliyorum. Ama bu benim
dünyam. Benim küçük narsisistik dünyam ve
biliyor musun? Kırıldım.
Üzgünüm. Sana güvenmiştim.
Sana güveniyorum.
Tatlım, üzgünüm. Çok üzgünüm.
Beth, bana hiç yalan söylemedin mi?
Ne bileyim, beyaz bir yalan veya--
- Evet, eminim. - Evet ve
bu yüzden beni daha mı az seviyor oldun? Veya bana olan saygını
- kaybettin mi? - Hayır, bu aynı şey değil.
Benimkiler küçük şeyler. Yani--
Kıyaslanamazlar. Yani gerçekten,
kariyerin, işin gibi konularda değildi.
Peki, ne konudaydı?
Bana sevmiş numarası yaptığım şeyler aldın. Yani önemsiz şeyler.
Gerçekten mi?
Hangi şeyler.
Hangileri?
Hepsi mi?
Şaka yapıyorsun.
Ne? Ne?
- Neden söylemedin ki? - Söyledim.
Bu yaprak küpeleri sevdiğimi söyledim ve sonra durmadan
yaprak küpeler alıp durmaya başladın.
Ama seni onları takarken gördüm.
Tabii. Seni mutlu etmek için.
- Hayır. - Evet. Seni memnun etmek için.
Biliyor musun?
Sen de bana sevmediğim şeyler verdin.
- "Wok" mu? - Hayır.
Bana aldığın son V yakalı kazak. Üçüncüsü oldu.
- Kaşmir kazakları kim sevmez ki? - O V yaka. Hiçbir erkek
V yaka istemez. Gösterecek bir şeyimiz yok.
Ne? Ne bahsediyorsun sen, bir söyler misin?
Göğüs dekoltem yok. Neden V yaka giyeyim ki? Hayır, ciddiyim.
- Don, V yaka böyle iner, değil mi? - Evet.
Dekolte böyle bir şey.
Hayır ama yine de göğsümü göstermemem gerektiğini
düşünüyorum. Rüzgarda giden bir yatta değilim. Değil mi ama?
Aman Tanrım.
Başka ne var biliyor musun?
Hep iyi bir deli doktoru olduğumu söylersin.
- Evet. - Hiç bilmiyorsun.
- Ne? - Berbat olabilirim!
Aslında, berbatım!
- Hayır, bu mümkün değil. - Evet. Bu çok çok mümkün.
Gerçekten mi?
- Anlatmak ister misin? - Sorun değil. Şimdi olmaz.
Oğlumuzu ne yapacağız?
Bilmiyorum.
Belki de kötü bir deli doktorusun.
Evet.
Şimdi, diğer menajer kitabımı temsil etmek istiyor.
- Hangisi? İyi biri mi? - Umarım öyledir.
Tim Wilson.
Bir öncekinden daha iyi bir iş çıkardıklarından emin olun.
- Tanrım, anne. - Ne?
Daha iyi iş çıkarmalıydı.
Tamam ama bunun bana ne faydası var? Gerçekten? Bir düşünsene.
Çok tepkiselsin! Dürüst davranıyorum.
Kitabın pazarlamasını iyi yapamadılar.
Tamam. Pazarlama uzmanı olduğunu bilmiyordum.
Aslında biraz kafam karıştı çünkü seni sekreter sanıyordum.
İdari sekreter.
Tamam.
Her neyse, bir şeyler biliyorum.
Tamam. Evet.
Ama sonuçta bir kitabım yayınlandı ve iyi de iş yaptı.
Ve şimdi bir kitabım daha yayınlanacak.
Ve seninle çok gurur duyuyorum.
Evet.
- Kızım benim. - Evet.
- Bu kanepeyi sevdim. - Öyle mi?
Evet.
Sana söylemeyi unuttum. O gömleği geri istiyorum.
- Hangi gömleği? - Sana verdiğim güzel olanı.
- Hiç giymediğini mi? - Hiç giymesem de fark etmez.
O benim ve geri istiyorum.
Artık çok geç. Çünkü onu çoktan sığınma evine bıraktım bile.
Bunu neden yaptın?
- Çünkü sen verdin ve-- - Günaydın, merhaba.
- Günaydın, Merhaba. - Günaydın.
Pekala.
- Bugün nasılsın Georgia? - İyi değilim. Beni birçok şey kırdı.
- Bacağı daha kötü. - Tamam.
Kendi adıma konuşabilirim.
Tamam, harika.
Bak, ne kadar genç ve tatlısın.
Ve şimdiden doktor olmuşsun. Etkileyici değil mi?
Akıllara durgunluk veriyor, anne.
Teşekkür ederim ama göründüğüm kadar genç değilim.
- Kaç yaşındasın? - Anne, haydi.
Sizi muayene etmeden önce, aradan çıkarmak istediğim bir şey var.
Bu muayenehanenin birçok masrafı olduğu için her hastayla
kaliteli zaman geçirmem mümkün olmuyor.
Doktor Weinstein benimle çok zaman geçirdi.
Evet. Ama
emekli oldu.
Muayenehanem çok yoğun. O yüzden burada gelenlerde
"konsiyerj" ücreti almaya başlamamız gerekiyor.
Talihsiz ama gerekli bir durum.
- Ne olduğunu biliyor musunuz? - Arabamı mı park edeceksin?
- Arabam yok. - Açıklamama izin verin.
En iyi bakımı almak için yılda bir kez sekiz yüz dolar ödeyeceksiniz.
Kelepir görünüyor.
- Evet ama bu-- - Buna normal ücretler dahil değil.
Anlıyorum.
Tamam. Tabii, eğer gereken buysa konsiyerj ücretini ödeyeceğim.
Harika. Seni kaybetmek istemem.
Şimdi muayene--
- Tamam. Sizi yalnız bırakayım. - Seni gördüğüme sevindim.
Seni gördüğüme sevindim. Çantan bende.
- Çantam nerede? - Çantan bende.
Çantama iyi bak.
- Bende anne. Çantan bende. - Ben burada olacağım.
Merak etme.
Teşekkür ederiz.
Bunun hâlâ burada olması ne güzel.
En iyi ton balıklı sandviçi yapıyorlar.
Evet.
- Bu menü çok pis. - Biliyorum.
Plastiğin altı leş gibi.
Aynen, kötü de kokuyor.
Başka bir doktor bulmalıyım.
Yani, muayenehanesi için o süslü püslü mobilyaları
satın alabilsin diye ona sekiz yüz dolar sanıyorsa delirmiş.
Evet, anlamıştım.
Anladım anne, anladım.
- Evet. - Evet.
- Kendine iyi bak. Görüşürüz. - Tamam.
Jim, içeri gel.
Merhaba.
Tamam.
Eğer o yaşa geldiğimde terapide olursam beni öldür.
Bunu takdire şayan buluyorum.
Acınası! Adam beş saniye sonra ölecek. Ne yani, değişebilir mi?
Bilmem, belki.
Başlamadan önce seninle bir konu hakkında konuşmak istiyorum.
Tamam.
Son oturumumuzun sonunda ve bir önceki Zoom seansında,
tam bitirdiğimiz sırada,
bana karşı olan hayal kırıklığını
ifade eden şeyler söylediğinizi duydum.
Öyle bir şey yapmadım.
Peki.
Devam edebiliriz.
Bugün ne konuşmak istersin?
Kardeşlerim hâlâ benimle
pek konuşmuyorlar ve ben de ne yapacağımı biliyorum.
- Bir fikrim var. - Şükürler olsun.
Neden babana yardım etmeleri açısından
onlar için bir yapmıyorsun? Onlarla aranı düzeltmene yardımı olabilir.
- Tamam, ne gibi? - Bilmiyorum, çocukları var mı?
- Veya-- - Evet, kız kardeşimin var.
Belki kız kardeşinin çocuklarına bakarsın, o da babana bakar.
- Dadısı var. - Yiyecek alışverişine falan git.
Belki neye ihtiyacı olduğunu sorabilirsin ve
aynısını erkek kardeşin için de yapabilirsin.
Evet.
İyi fikir.
Bunu
- deneyebilirim. - Tamam.
- Haftaya görüşürüz. - Görüşürüz.
- Merhaba, canım. - Anne, burada ne işin var?
Acaba senden ot alsam garip olur mu?
Hayır.
"Donut"larımı alma.
- Ne istiyorsun? - Hayatı
yaşamaya değer kılacak bir şey.
- Anladım. - Tamam.
- Merhaba. - Merhaba.
Elliot senin de yazar olduğunu söyledi.
- Evet, öyle, kitaplar. - Güzel.
Eğer senaryo yazmak istersen, bana haber ver. İdari yapımcıyım.
Vay canına. Tamam, harika, teşekkür ederim.
- Şunları dene. Sakız. - Tamam.
- Merhaba, nasıl yardımcı olabilirim? - Sadece malları kontrol ediyordum.
Elliot şu adamlara bak.
Şaka mı yapıyorsun, neden burada çalışıyorsun?
- Yeter. - Herkes yere yatsın!
- Hay aksi! - Aman Tanrım.
Yerde kalın.
Buharlardan al. Aromalı olanlardan.
Ve poşetlerden. Şu sakızlar, onlar indica mı?
- Bilmiyorum. - Sadece indicaları al, salak.
- Bu hibrit. Olur mu? - Neyse işte.
Acele et!
Para nerede?
- Kutuda. - Versene!
- Hayır. - Pekala, ihtiyacın olanı bulmana
- yardım edebilirim ama-- - Hayır. Hayır. Hayır.
Acele et! Haydi!
- Kalk ve bana parayı ver. - Ver gitsin.
- Tamam. Hepsi o. - Anne, yardımcı olmuyorsun.
Aman Tanrım.
- Tanrım. - Vay canına.
Bu feciydi.
- Herkes iyi mi? İyi misiniz? - İyi misin?
- Sen iyi misin? - Evet.
Aman Tanrım.
İyiyiz.
- Seni çok seviyorum. - Biliyorum.
Hayatımda hiç bu kadar korkmamıştım, anlıyor musun?
Daha önce hiç silah görmemiştim.
Tatlım.
Yani bu şekilde, anlarsın.
Tanrı'ya şükür
ikiniz de iyisiniz. Çok yazık.
Tamam daha sonra polise gittik, tamam mı?
Evet.
Onlara adamların eşkalini verdim ama hiç umursamadılar.
Hayal edebiliyor musun? Yani bu--
Gel, gel.
Tanrım, burası çok sıcak. Terliyorum.
- Üzerimden çekilir misin? - Üzgünüm.
Burayı neden bu kadar ısıtıyorsun?
Bu sıcak sanki yüzümü yıkıyormuş gibi hissediyorum.
Yıkama. O güzel bir yüz.
- Diş fırçamı uzatır mısın? - Evet.
Söylediklerim hakkında düşündün mü?
Evet.
Yapmak istiyorsan yapmalısın.
Doğru mu söylüyorsun? Yani deli olduğumu düşünmüyorsun, değil mi?
Tatlım, aslında biraz deli olduğunu düşünüyorum ama--
Peki,
bunu yaparsam senin için sorun olur mu?
Seni destekliyorum.
Tamam.
Teşekkür ederim. Evet. Evet, desteğini istiyorum.
Ve aldın.
Evet, o saçma lambaya öyle mutlu oldu ki
ödümü kopardı. Başka bir şey yapmam gerektiğini fark etmemi sağladı.
Bilmem, anlamlı bir şey.
Hayır, yaptığın şey de anlamlı sayılır.
- Kimin için? - Hiç kimse.
Kapa çeneni.
Şaka yapıyorum. Merhaba Eileen?
Bunu sevdim.
Ne?
Sen--
Biliyor musun Eileen?
Sana karşı dürüst olacağım.
Bu bence
senin için en iyisi değil. Biliyor musun?
Bence, işte bu mükemmel olurdu.
Bu berbat bir renk.
- Ve desen. - Evet. Evet.
- Onu sana çok yakıştırdım. - Ben de. Evet.
- Bu harika. Şahane. - Teşekkür ederim.
- Annemize karşı fazla iyiyiz. - Biliyorum.
İşte geldi.
Özür dilerim.
- Sipariş verdiniz mi? - Hayır, bekledik.
- Buna gerek yoktu. - Evet, tabii.
Şampanya.
- Merhaba. - Merhaba.
Yıl dönümün kutlu olsun.
Yıl dönümünüz kutlu olsun.
Hâlâ evli olduğunuza inanamıyorum.
- Ne diyorsun, Elliot? - Şerefe.
- Tuhaf. Şerefe.
Küçük bir şey.
Hemen hediyelere mi başladın?
Aman Tanrım.
Hayır.
Yok artık. İyiydi. Pekala. İşte hediyen.
- Vay canına. - Evet.
Beni utandıracaksın.
Hayır!
Aklımıza aynı fikrin geldiğine inanamıyorum.
- Neler oluyor? - Aramızda küçük bir şaka.
Evet.
Muhteşem.
Her yıl birbirimize aynı yanlış şeyi veriyoruz
ve o yüzden düşündük de
aynı yanlış şeyi yeniden kullanalım. Evet.
Bu çok şirin.
- İster misin? - Hayır, V yaka.
Tanrım.
Yıllar boyunca bu odada çok emek verdin. Seni özleyeceğim.
Her zaman yanımdaydın. İki boşanma, çılgın çocuklarım,
kanser.
- Bir onurdu. Gerçekten. - Benim için de.
Bitirdiğime inanamıyorum.
Her zaman gelebilirsin.
Fazlasıyla pahalısın.
- Nolan'la buluştum. - Ne dedi?
Birkaç yeni şarkı yazmamı istedi.
Kulağa iyi geliyor.
Bedavaya.
Evet.
Ona şimdiden yirmi şarkı gönderdim.
Herhalde hiçbiri doğru değildi.
Hayır. Sahi mi?
Merhaba.
- Tatlım, bir harikaydın. - Gerçekten mi?
Olağanüstü. Aman Tanrım,
- çok iyiydin. - Teşekkür ederim.
- Don nerede? - Kendini iyi hissetmiyor.
- Gelemediği için çok üzgün. Evet. - Boş ver onu.
Harikaydın.
Teşekkürler Elliot. Geldiğin için
teşekkür ederim. Hoşunuza gitti mi?
- Çok sevdim. - Çok sevdim.
Teşekkür ederim, aşkım.
Sen! Buraya gel. Yıldız.
Haydi. Haydi. İyi iş çıkardın.
- Çok iyiydi. - Josh P. Pace.
- Biliyorum. - Hep yanlış söylüyorum.
- Pais. - Pais evet.
- Pais - Evet, eğlendin mi?
Affedersiniz. Oyun harikaydı. Fotoğraf çekebilir miyiz?
- Aman Tanrım, evet. Evet, gel. - Evet, harika.
Evet!
- Ben de? - Evet, bir saniye,
bir saniye izin ver.
- Çok yorgun olmalısın. - Hayır, aslında iyi hissediyorum.
Performans bana hayat kattı. Evet.
Evet, tabii. Heyecanlandırdı.
Peki buraya gelmek için uzun bir yol kat ediyor musun
- yoksa yakınlarda mı oturuyorsun? - Genelde Uber kullanıyorum.
Evet.
- Harika. - Pekala.
İzninizle, geldiğiniz için teşekkürler.
- Evet. - Evet.
Yüce Tanrım!
- Bence iyiydi. - Evet.
Bilmiyorum. Yani onu sadece
balkabağı hakkındaki o garip filmde seyretmiştim.
- Sana bir şey vereceğim. - Öyle mi?
Bitirdim.
- Biliyorum çok sürdü. - Hayır. Kimin umurunda. Bu--
Bu büyük bir olay. Değil mi? Oyun yazdın!
Bu ilk taslak, Unutma. Muhtemelen berbattır.
Elliot, ilk taslakların çoğu öyledir. Evet.
Bunu da babama ver. Olur mu?
Geçmiş olsun dediğimi ilet.
Evet, iletirim.
Tanrım, sabırsızlanıyorum. Bunu okumak öyle--
Sabırsızlanıyorum. Evet.
Evet.
- Merhaba, Don? - Merhaba!
- Çıkardın mı? - Evet.
Ne düşünüyorsun?
Biraz morarmış.
- Acıyor mu? - Biraz.
Nasıl görünüyor?
İyi.
- İyi. - Öyle mi?
Tabii daha değil. Ama--
Evet, iyileşmesi lazım.
- Evet. - Evet.
- Bence harika görüneceksin. - Gerçekten mi?
Daha iyi görüneceğimi mi düşünüyorsun?
Evet. Tatlım,
çok iyi görüneceksin.
Tamam, güzel. Galiba beğeneceğim. Bu--
- Evet. - Evet.
- Çok sevindim. - Evet, evet.
Ben de.
Evet.