- Anne! - Evet, her zaman değil.
Bir ocağım var,
böyle... Eskiden tekmelerdim.
Yani çalışsın diye tekmelemem gerekirdi.
Ama ne yaparsın?
Buldun mu? Şifonyeri?
Hayır.
- Merhaba! - Bu Bella.
Merhaba, bak Gruff, benim çok vaktim yok.
30 yıldır burayı o işletiyor,
inanabiliyor musun?
Ben değil, aile şirketi.
- Şimdi babam ve kardeşi işletiyor. - Tamam.
- Annem nerede? - İsterseniz sizi gezdirebilirim.
Gerçekten güzel bir mekan.
- Harika olur. - Hayır, gerek yok, sağ ol.
Harika.
- Hadi. - Benim hiç vaktim yok...
- Gidip dükkanı gezelim. - Hayır!
Babam 1987'de şehir hayatını yeniden yaratmak istedi.
Biraz IKEA gibi mi?
Hiç IKEA'ya gitmedim.
Normal bir mağaza düzenine göre
daha fazla insan bağ kurar diye düşündü.
Çok güzel. Bu harika.
Dave! Dave, şuraya baksana.
İnanılmaz, ayrıntılar çok güzel.
- Babam o konuda çok iyiydi. - Evet.
İnsanlara gerçek bir bağ hissettirirdi.
- Size üst katı gezdireyim. - Teşekkürler, teşekkürler.
Dave, gel hadi.
Aslında birçok defa müşteriler
gece burada kalmıştır.
Babama göre bu, bir şeyleri doğru yaptığının göstergesi.
Tamam. Çok iyiymiş.
Ama biz onları gitmeye teşvik ediyoruz.
Böyle bir yerde insanın kafası kolaylıkla karışabilir.
- Girişe bak! - Çok büyük, değil mi?
Vay be!
Kendimi evimde hissettim.
Peki. İstersen kalabilirsin.
- Teşekkürler. - Sen ne arıyordun?
Ben bir Bennet arıyorum. Galiba şifonyer oluyor.
Bir nevi...
Ben Bennet bilmiyorum.
Resmi olarak kapandık.
Ne yazık ki kepenkleri kapattık.
Hayır. Buna çok üzüldüm.
Hayır, olsun, sürekli batıp çıkıyoruz.
- Öyle mi? - Gitmeye hazır mısın anne?
Ben seni rahat bırakayım.
Bana seslenirsin. Aşağıda olacağım.
Ben gelmiyorum David.
Neden? İyi misin?
İyiyim, ben...
Ama seninle gelmeyeceğim.
Yukarı çıkıp anneme bakar mısın?
Bir şey mi buldu?
Evet, buldu aslında. Bir kanepe.
Kanepe mi?
- Dur, büyük, yeşil olan mı? - Evet.
Markası ne?
Viridi.
- Çok kalitelidir aslında. - Öyle mi?
Zaten zevkli bir insandır. Bir keresinde...
Gidip ona bir bakar mısın Gruff?
Şimdi mi?
Evet.
Peki.
48 yaşında mısın?
Kaç yaşındasın?
48.
Bu Gruff, benim ağabeyim. O 55 yaşında.
Evli.
Vay be, daha genç duruyor.
Yukarıdaki de anneniz mi?
82.
Of, çok üzüldüm.
Dedem öldüğünde 82 yaşındaydı.
Oakbed Mobilya. ben Bella.
Sana ne dedi?
Kalmak istediğini söyledi.
Sana?
Bana da.
O zaman doğru yerdesiniz. Model 2000, anneni bırak...
Sence acıkmış mıdır?
Hayır, sanmam.
Ben acıktım ama.
- Alo? Evet? - Hey, neredesin?
Evet, şimdi yoldayız.
Harika, pastayı aldın mı?
Nasıl yani?
Manolo aradı ve daha pastayı almadığını söyledi.
Merak etmişler.
Evet, aslında, ben aslında...
Alacağım. Şey de getirebilirim...
İstersen Çin yemeği de getirebilirim.
Teşekkürler.
Hayır, Çin yemeği lazım değil, partiye gelmen lazım, lütfen.
Hey, Lincoln! Hayır!
Tamam, dinle, ben...
Evet, ben de biraz...
- Öyle mi? - Evet.
Bir şey duydun mu?
Ne hakkında?
Sen...
Gidip ona bakmadın mı?
Sana yemek getirdim anne.
Al.
İstersen bunu yiyelim, sonra da...
Sonra da gideriz, olur mu?
Ne olduğunu biliyorum.
Öyle mi?
Çünkü benim bilmediğim kesin.
Onlara para mı verdin?
Kime ne parası verdim?
Kanepe için mi?
Kanepeyi mi istiyorsun? Olay bu mu?
O zaman sana kanepeyi alalım.
Biz...
Alt katta da bakabileceğimiz
güzel şeyler var.
Bak, burada kalamayız.
Gruff ve ben gitmek zorundayız, tamam mı?
Ağabeyin alt kattaki
hanımefendiyle çok iyi anlaştı sanki.
Aman anne!
Anne!
Bana yardım et.
Ne oluyor?
İşte oldu.
İşte bu!
Bak, güzel olur.
Benim arabamla gideriz, pasta da yeriz.
Sonra eve gideriz.
Çocuklar seni ne zamandır görmedi. Çok özlediler.
Ben onları pek özlemedim.
Al, sana bunu vermek istiyorum.
Aslında bunu sana önceden vermek istemiştim.
Eğer bulabilirsem.
İşte.
Bu ne?
Buna ihtiyacım var mı?
Bunu başkasına vermek doğru olmaz.
Peki neyi açıyor?
Şifonyeri.
Eminim onu bulacaksın.
Gruff...
Efendim.
Bu şifonyer hakkında ne biliyorsun?
Sen ne biliyorsan.
Kiraz veya koyu meşe galiba.
Üzeri fildişi galiba.
Fildişi mi?
Mermer mi?
Onu bulmalıyız.
Bir sorun mu var?
Acaba Linda'yı arasak mı?
Evet.
Bence Linda'yı arayalım.
Geliyor mu?
Bilmiyorum.
Kimseye bir faydası yok.
Destek köpeği olsa bile umurumda değil.
Şivava bile olsa demiş kör adama.
Kör adam da demiş ki: "Ne?"
"Bana şivava mı almışlar?"
Şöyle yapacağız.
Anne, bizim eve gidelim mi?
Sonra günün sonuna kadar Gruff ve ben yanında kalırız.
- Değil mi Gruff? - Olur, istediğin buysa.
Anne, kendin gitmek istemezsen
seni buradan kucağımızda çıkaracağız.
O konuda iyi şanslar!
Kollarımı ve bacaklarımı tuttuğunuz anda
kendimi savuracağım.
Sizi ısıracağım, tekmeleyeceğim.
Eğer merdivenlere kadar gelebilirseniz,
düşüp kafamı öyle bir çarpacağım ki, patlayacak!
Oakbed Mobilya, ben Bella.
Bunu istemezsin, değil mi David?
Gruff!
- Gruffudd! - Efendim?
Biri telefonda seni arıyor!
İzninizle.
Telefonu ver.
Telefonu ver leş kokulu!
Tamam, Gruff geldi.
Alo?
Başka planların varsa ben anlarım David.
Artık bir aile babasısın.
Merhaba. Pardon, o Bella.
- Evet. - Neredesin?
Çocuklar nasıl bu arada?
Evet, iyi, iyiler.
- Sence telefon eden kim? - Peki Anne? Anne nasıl?
Evet, o da...
Burası çok güzel bir yer.
Saat kaç David?
Şey...
Aman Tanrım!
Kahretsin!
Şimdi odada koşturup duruyor.
Hey... Nerede...?
- Neredesin sen be? - Merhaba canım.
Seni kırk defa aradım.
Öyle mi? Ama telefonum çalmadı.
Herhalde hatta bir sorun...
Hayır, özür dilerim, özür dilerim.
Julia'nın babası Tom gidip pastayı aldı.
Ve buraya getirdi. Çok şükür, yoksa
partide pasta olmayacaktı.
- Julia'nın babası kim? - Julia'nın babası kim mi?
Ne biçim soru bu? Julia'nın babası, Julia'nın babası.
Julia'nın babasının numarası neden sende var?
Sana ne? Neredesin?
Oakbed'deyim.
Ne? Oakbed'de misin?
Şaka yapıyorsun. Oakbed'de misin?
- Biliyorum, biliyorum. - Anne!
Gruff burada.
Gruff? Yani Gruffudd mı?
Evet.
Neden?
Bir şifonyer seçiyoruz.
Linda da geliyor.
- Buraya mı? - Evet, şimdi aradı.
- Şimdi mi geliyor? - David! Gruffudd!
Canım, ben seni sonra arayacağım.
Gruffudd!
Ne oldu anne?
Bizi mi çağırdın?
Evet, haplarım.
- Ne hapı? - Hap mı?
Yatağımın yanında duruyor.
- Nasıl bir hap? - Sarı. Hemen bulursun.
- Al bakalım. - Güzel.
Bu bir yorgan, değil mi?
Çok satanlardan hanımefendi.
Şu işe bak.
- Bu kim? - Bu...
E hadi.
Söyledim sana, İdeal diye bir sokak adı yok.
Ama yok. "Bulursun. Eğer onu bulamazsan,
Hoş Sokağı'na gir." Hangi tarafa gideceğim?
Sonuna kadar git ve sola dön.
"Sola yumuşak dön, sert dönme."
Yumuşak solla sert sol arasında ne fark var?
Biri daha yumuşak, diğeri daha belirgin...
Burada mı?
- İçeride, evet. - Orada tek başına mı?
- Kapıyı aç. - Aman be.
Bana adresi doğru tarif etseydin
daha önce gelecektim.
Bunun Paul'le alakalı olduğunu biliyorsun.
- Uzun Paul mü, kısa Paul mü? - Jenny, Jenny, Jenny...
- Uzun Paul mü? - Tanrım.
Anne!
Ne iyi ettin de geldin.
Hiç gereği yoktu.
Ne oluyor?
Nasılsın canım?
Ne zamandır buradasın?
Ne zamandır burada?
- İki üç saat. - Dört saat.
Yaralı mısın?
- Yaralı mı? - Hayır.
Hayır, iyiyim, iyiyim.
Teşekkürler. Teşekkürler canım.
- Tamam, 911'i arıyorum. - Dur, hayır, hayır, kapat.
- Bunu konuşabilir miyiz? - Ne konuşacağız?
- Belli ki aklını kaçırmış. - Bu doğru değil!
Tamam mı? Bunu üçümüz konuşalım.
Tamam, konuşalım.
Sizin neyiniz var?
Burada daha ne kadar kalmasına izin vereceksiniz?
Haplarını istedi.
- Ne hapı? - Yatağının yanındakileri.
- Öyle mi? - Evet.
- Ben hap falan bilmiyorum. - Hayır.
Ama ya biz...
Gidip hapları alsak, onları içse,
- o zaman gidebiliriz. - Bence iyi fikir.
- Sen kimsin? - Bu Bella.
- Merhaba, memnun oldum.
- Bella burada çalışıyor. - Bu da ablam Linda.
Gelip onu alabilecek birini arasak?
Babam birazdan gelir, isterseniz size yardım eder.
- İşte bak. - Veya bekleyebiliriz.
Neyi?
Bir kanepede oturuyor.
Şimdiye kadar sadece...
Sadece orada oturdu.
Neyse.
İstersen gidip o hapları alalım.
Benzin mi bitti?
Evet, ama bitmemesi lazım.
Galiba benzinin bitmiş.
Dinle! Kahretsin, şunu dinle.
Anne beni aradığını söyledi.
Bir kere Porsche sürmüştüm. Bu...
- Fena. - Haplar ne iş?
Sence gözleri için mi?
Olsa söylerdi.
Ne olduğunu bilmiyorum.
Pek emin değilim.
Yaşlılar her şey için hap içiyor, değil mi?
Annem evlendiğini söyledi.
Evet.
Öyle mi?
Evet.
Kim o?
- Kim? - Karın?
- Rey mi? - Evet.
Harika biri. Harika!
Linda orada mıydı?
- Nerede? - Düğünde.
Evet, galiba oradaydı. Evet, neden?
Yok, bu...
Bu büyük bir olay. Tebrikler, bu...
Nihayet duruldun, değil mi?
Nasıl yani?
İşte, evlenmek...
Sen evlendin.
Bu...
Tebrikler.
Yok.
Burada bir şey yok.
Sen bunu biliyor muydun?
Neyi?
Taşınıyor.
Öyle mi?
Hayır, sanmıyorum.
Tuhaf.
Bir de banyoya bakayım.
Sadece aspirin.
Evet, sarı olması gerekiyor.
- Pembe değil mi? - Sarı.
- Pembe dediğine eminim. - Hayır, sarı dedi.
Tamam, iki renkli hap hayra alamet değil.
Hayır, yok.
Hiçbir şey bulamadım.
Onu arayacağım.
Oakbed'i arayayım.
- Telesekretere düştü. - Öyle mi?
Bella, merhaba, ben Gruff. Merhaba, nasılsın?
İyiyim.
Dinle, merak ettim, annemin yerini biliyor musun?
Telefonu ona verir misin lütfen?
Lütfen canım, teşekkürler.
Öyle mi?
Şey, ona haplarını bulamadığımızı söyle.
Bulamıyoruz.
Neyse...
Neyse, her yere baktık.
Tamam mı Bella?
Çok teşekkürler, gurur duydum...
Hayır, sensin!
Tamam.
Tahmin et ne oldu.
O anahtar ne?
- Tahmin et. - Ne?
Hayır, sen tahmin et dedin.
Evet.
Alo.
Evet, tabii.
Kaç tane istersin?
Tamam.
Tamam, teşekkürler.
Hoşça kal.
Idaho Spud da ne?
Bennet nasıl bir şey?
Kenarları fildişi galiba. Bella söylemedi.
Hayır, söyledi, üstü mermer dedi.
Üstü mermer olan görmedim.
Peki annemin söylediği doğru mu?
- Ne dedi? - Sen ve Anne.
Ne dedi?
Buna paran yeter mi?
Ne?
Arkadaşım Alan...
Memleketten. Çok iyi bir adam.
Her şeyi vardı.
Şimdi üniversiteden arkadaşıyla tek odalı dairede kalıyor.
Yerde yatıyor.
Ne yaptı?
İhmal Dave. İnanabiliyor musun?
İhmal mi?
Demek doğru, boşanıyor musun?
Ben boşanmıyorum!
Kimse boşanmıyor!
Bana ihtiyacın olursa yanındayım Dave, tamam mı?
Bu işler kolay olmaz.
Durumu nasıl?
O...
Bulamadı.
Gel.
- Anne. - Hapları buldun mu?
Şifonyer nerede?
Zaten sadece vitamindi.
Bu senin için bir oyun mu anne?
Benim oyun oynamaya vaktim yok anne, bugün yok!
Daha önce istediğim şekerleri buldun mu?
Tanrı aşkına.
- Bu çok saçma. - Anne.
Idaho Spuds'ını getirdim.
Bunlardan iki tanesini asla bitiremem.
Tamam. Sağ ol Gruff.
Teşekkürler.
Bu normal değil.
Anne.
Anne!
Üçümüzü bir araya getirmek için çıldırmana gerek yoktu!
Hayır. Kötü anlamda dedim.
Baksana.
Bu bana babalarınızı hatırlattı.
Aman ya, ben 911'i arıyorum.
Tanrım, yoksa bu...
Neden her şey için 911'i arıyorsun?
Bunu konuşmak ister misin anne?
Hayır, istemem!
Babalarımız hakkında konuştu.
Bu daha önce hiç olmamıştı. Bence bu garip.
Aile toplantısı için burada kalmak mı istiyorsun?
Evet!
Evet, isterim aslında. Sakıncası var mı?
Defol git David.
- Hadi ama. - Gruff.
- Ne dersin? - Bilmiyorum.
Beklemeliyiz.
Li... Linda.
Belki de bize bir şey anlatmaya çalışıyordur.
Onu şimdi mi anladın?
David!
Biliyor musun Tom?
- Baba! - Bir çare bulacağız.
- Bree! - Partimi kaçırdın!
Çok özür dilerim!
- Partimi kaçırdın! - Biliyorum.
Kendimi çok... Eğlenceli miydi?
David, ne oluyor?
Linda, Gruff.
- Uzun zaman oldu. - Dinle, yarın...
Sen ve ben plaja gideceğiz ve yiyebildiğimiz kadar
dondurma yiyeceğiz.
Hayır, hayır, hey Linc, yukarı çık.
Babaannen yukarıda, büyük kanepede.
Onu sevdiğini, özlediğini söyle,
ama bu çok önemli.
Bugün evinde sana pankek yapmasını iste.
Evet, buna bayılır. Git ondan bunu iste!
Canım, sen de ağabeyinle git.
- Bu adam kim? - Bu Julia'nın babası.
Peki Julia nerede?
- Julia'yı bıraktın mı? - Nerede kaldın?
Babaannen içeride.
Çok uzun bir hikaye.
Ona söyledin mi?
Neyi söyledi mi?
- Ne söyleyecek? - Annemi.
Bir şey mi oldu?
- Hayır, sadece... - Bir şey mi oldu?
Hayır, bir kanepeyi çok sevdi.
Tamam, alın o zaman!
Harika fikir!
Onu satın alıp kanepeyle birlikte taşıyalım.
Onu taşımak mı? O iyi mi?
- Hayır. - O iyi.
- Öyle mi? - İyi, iyi.
İyi mi?
Çocuklar, bütün gün burada mıydınız?
- Düşünebiliyor musun? - Hayır, düşünemiyorum.
Biraz daha kalsa, çocuklar rahatsız olmaz.
- David, 911'i aradın mı? - Hayır, bence birazdan...
Bu çok daha temiz olacak.
Merhaba.
- Peki bu kim? - Hey, evet.
Birazdan gidebilecek misiniz?
- Çünkü kapatmam gerek. - Tamam, 911'i arıyorum.
Buna gerek yok.
O burada kalabilir.
- Burada mı? - Anneniz...
Evet, burada ihtiyacı olan her şey var,
mutfak var, havlular var, yiyecekler var.
- Dur, dur, bu nasıl... - David, olacak şey mi bu?
Sen kalacak mısın?
Hayır.
Hayır, gitmem gerek ama...
Biriniz kalabilir, yukarıda yataklarımız var.
Tamam, biz kalamayız.
Gruff, sen...
- Hayır, kalamam. - Neden?
- Gidip Rey'i almalıyım. - Rey kim?
- Karım. - Linda...
Kahretsin David. Bu dandik yerde kalamam.
Dikkatli konuş hanımefendi.
Efendim?
Durum zaten yeterince zor.
Ve burası babamın mağazası. Burada bu şekilde küfredemezsin.
Eğer beğenmiyorsan da
git.
Bana hanımefendi mi dedi o?
- Evet. - Evet.
Anne, merhaba, özür dilerim.
- Eve bırakmamı ister misin? - Tom, çok pardon! Çok özür dilerim!
Aslında Tom, onun kocası ve arabası var.
Yani gerek yok.
Pastanın parasını verdiğin için çok teşekkürler.
- Yakışıklı adam, değil mi? - Teşekkürler.
Eve gideceğiz. Eve gidiyoruz.
- Gidebilir miyiz? - Gidemem, gidemem.
- Gidemez misin? - Annem üst katta, kanepede!
Bu harika. Teşekkürler.
Ne demek.
Tamam.
Sana parasını vereyim.
Onu sonra hallederiz.
Tamam.
İdare edersin, değil mi?
Evet, tabii.
İyi uykular asker.
Bugün çok iyi savaştın.
Aç mısın anne?
Hayır.
Şimdi bak.
Ben daha çocukken,
kendi Noel süslerimizi yapardık.
İplerle, patlamış mısır, kızılcıkla
ağaca süs yapardık.
Ağabeylerim benden daha güzel yapardı.
Ama bir keresinde
portakaldan küçük bir heykel yapmıştım
ve çok güzel olmuştu.
Ve çok gurur duymuştum.
Babama gidip gösterdim.
Dedi ki: "Bu kim?"
Kim olduğunu hiç düşünmemiştim,
ben de "Benim" dedim.
O da dedi ki: "Sen mi?"
Arkasını döndü ve dedi ki:
"Bu sen olamazsın.
Onun penisi var. Sen erkek değilsin!"
Ve gülmeye başladı.
Ağabeylerim de katıldı. Hepsi güldü.
Bir anda öyle
utandım ki!
Erkek değil, sadece bir kız olduğum için.
Sence bu komik mi David?
Bıçağı nereden buldun?
Ne?
Bıçağı nereden buldun anne?
Bu kesmek için mektup bıçağı.
Sen mi getirdin?
Evet, beni yakalarsan diye!
- Ver onu bana anne. - Hayır! O benim bıçağım!
- Bıçağı bana ver. - Hayır, vermem.
Ver şunu...
Bunu neden yaptın?
- Beni kestin! - Ben mi seni kestim?
Senin suçundu, sen de biliyorsun!
Şuna bak. Sana inanamıyorum.
Yine de kalacak mısın David?
Artık bilmiyorum.
Seni bir daha bıçaklamayacağım!
Özellikle de uykunda, öyle sanıyorsan.
Hadi uyu anne.
Yani insan...
Kimseyi sırtından bıçaklamaz, orası kesin.
Aileni bile!
Aman Tanrım!
- Tanrım, beni korkuttun! - Sen beni korkuttun!
Yok, affedersin.
Ne işin var burada?
Babam sizi burada bıraktığımı öğrenirse beni öldürür.
Kötü bir fikirdi.
Ne?
- Yani ona söylemedin mi? - Hayır.
- Bana güvenebilirsin. - Seni tanımıyorum.
Oakbed Mobilya, ben Bella.
Eline ne oldu?
Seni arıyorlar.
- Alo? - Merhaba, benim.
Bree sana bir şey söylemek istiyor.
- Tamam. - Fıstığım!
Bree, baban!
Telefonda!
Al.
Çok meşgulsün.
- Merhaba baba! - Merhaba canım.
Yarın mavi mayo istiyorum,
o atlı olanı değil.
Tamam, bunu annene söyle, çünkü ben...
Mavi olan. Atlı olan değil.
Evet, tamam, anladım. Tamam canım.
Hoşça kal! Hey anne!
Hoşça kal, seni seviyorum.
- Telefonu ver. - Orada olduğundan emin misin?
Evet, ama...
Kızımı yarın plaja götüreceğim.
Ne tatlı.
Sen bir duş
almak ister misin?
Birlikte mi?
Hayır.
Öyle demek istemedim.
Bak, affedersin.
Bir şey soracağım David.
- Size ne oldu? - Ne mi oldu?
Bana bir havlu verir misin?
- Efendim? - Bana bir havlu verir misin?
Olur, tabii ki.
Şurada.
Ne?
Yani...
Çok dağılmış görünüyorsun.
Onu seviyor musun?
Annemi mi?
Evet, tabii ki seviyorum.
Şey...
Yani...
Sana yaptıklarını düşününce bu takdire şayan.
Ne yaptı ki?
Çok güzel kokuyor, değil mi?
Evet.
Sıra sende. Kokuyorsun.
Elin.
Bir bakayım.
Bir bakayım. Acıyor mu?
- Hayır. - Hayır mı?
Gel.
Tamam.
Yavaş.
- Çok mu sıktım? - Hayır.
İyi. Otur.
Tamam.
Biraz şarap al.
Şaraptan pek anlamam ama
arkadaşım bu işin uzmanıdır,
ve hep der ki:
"Tadı güzelse, şarap iyidir."
Vay be.
Bu harika
görünüyor.
Bu eski bir aile tarifi.
- Tanrım, teşekkürler. - Umarım et yiyorsundur.
Yemezsen tuhaf olur.
Yok, yiyorum, yerim.
Eti severim.
- Çok severim. - Tamam.
Güzel mi?
Evet.
Bana babanı anlat.
Babamı mı?
Hâlâ hayatta mı?
Bilmiyorum. Galiba.
Onu tanımıyor muydun?
Hayır, hayır.
Ama annem onu hep anlatır.
Adını biliyor musun?
- Paul. - Paul?
Yani sen ve Linda
ve...
Gruff, Gruffudd.
O komik olan.
Evet, komiktir.
Şen şakrak.
Evet.
Birbirinize benzemiyorsunuz.
- Öyle mi? - Hayır.
Şey, hepimizin...
Hepimizin babası farklı.
- Üçünüzün de mi? - Bir şey diyeceğim, bu...
- Harika! - Ne oldu?
Yok, bir şey olmadı.
Yalan söylüyor gibisin.
Benim...
Annem Linda'yı çok genç yaşta doğurmuş.
O yüzden o...
Çok genç.
Onu anneanne ve dedesiyle bırakmış ve...
Annem sonra Avrupa'ya taşınmış.
Ve Gruff'i mi doğurmuş?
Evet.
Peki sen?
Ben 13 yaşındayken annemle buraya geldik.
Onu da mı bıraktı?
- Onlarla görüşmene izin verdi mi? - Onlara bir sürü mektup yazdım.
Ama onlar hiç...
Neyse ne.
Bazen de değil.
Annen biraz eski bar fıkraları gibi.
- Eski bar fıkrası mı? - İşte...
Kim bir bara girip
bir Gallerli, bir İskoçyalı, bir de Amerikalıyla yatar?
- Kim? - Annen.
Annem...
Tanrım!
Bence annem buna pek gülmez.
Sen iyisin ama.
Çok daha kötülerini gördüm.
Tüh!
Umarım uyandırmadım.
Kimsin?
Sen kimsin?
Özür dilerim, ben David.
Marcus.
Burayı ben işletiyorum.
Oradaki annen mi?
Evet.
- Bunun için özür dilerim. - Hayır, dileme.
Aşağıda sıcak kahve var.
Bugün nasılsın anne?
İyi uyudun mu?
Kahve ister misin? Bize kahve getireyim.
Ben hiç çocuk istemedim David.
Dün gece korkunç rüyalar gördüm.
Gruffudd'ı doğurduğum zaman,
aylarca ağlamıştım.
Bu aslında normal.
Birçok kadın bunu yaşar, ama pek anlatmazlar.
Linda ve Gruffudd arasında,
beş tane çocuk aldırdığımı biliyor musun?
Beş.
Senden de kurtulmaya çalıştım ama...
Rahmime can havliyle tutunmuştun.
Sen bana hep tutundun David.
Dinliyor musun?
Bu benim suçum değil!
- Evet anne. - Benim suçum değil.
Merhaba.
Buraya kadar koştun mu?
Hayır.
Tamam.
Ben biraz... Pardon.
Aman Tanrım, bu adam kim?
- Şimdi fark ettim. - Bu Marcus.
Sen...
Parasını verdin mi?
Neyin?
- Yatağın. - Viridi mi?
Evet, o. Eğer vermediysen,
iyi bir fiyat verebilirim.
Hayır, ben bilmiyorum bunu...
Aslında niyetimiz hiç...
Çok güzel bir yatak. Çok da zevkli.
Tamam, ne kadar?
- Gruff! - Bin dolar.
Hayır, hayır, hayır.
Aslında iki.
El yapımı ya.
Biz bunu düşünelim.
O burada kalsın, biz taşırız.
- Kamyonum var. - Tamam.
Çok iyisin Marcus.
Biraz düşündüm.
Evet, tamam, teşekkürler.
Şaka yapıyor, değil mi?
Çok iyi bir fiyat.
Yeterince öldü mü?
Oakbed Mobilya, ben Bella.
David?
Karın telefonda.
Bundaki kimyasallar adamı öldürür.
- Her şey yolunda mı? - Evet, galiba.
Neyse.
Bu senin hayatın.
- Alo. - Merhaba, biz şimdi
plaja geldik, şimdi iş yerini arayacaktım.
Olsun David, gerçekten.
Hayır, hayır. Gerçekten çıktım.
Görüşürüz, bekle, hemen geliyorum.
Tamam canım, tamam.
- Babam nerede? - Canım.
- Linda, arabanı almalıyım. - Hayır.
Hemen arabanın anahtarı lazım!
Kahretsin!
Ben iyi bir adamım.
Ben düzgün bir insanım.
Bree'ye iyi bir babayım. Özür dilerim Bree.
Kahretsin.
- Tamam. - Babam geldi!
- Baba! - Ne?
Aman Tanrım.
Bu araba ne?
Canım, arabayı oraya park edemezsin.
Bence bu hiç...
- David? - Evet, biliyorum, geldim.
Biliyorum, biliyorum.
- David, bana bak. - Evet.
- Biliyorum. - Ama hiçbir şey olmadı.
Bir şey yok, bir şey yok.
O zaman tamam, ben gideyim, sen de...
Nasıl gidiyor?
İyi, ne gidiyor?
Evet, tamam.
Her şeyi üstlenmek zorunda değilsin canım.
Biliyorum, dün çok tuhaftı!
Tüm sorumluluğu sen almak zorunda değilsin.
- Biliyorum. - Yardım ediyorlar mı?
Kim?
Hangi konuda?
- Al. - Bree, beni bekle!
Bak, Bree'nin kolluk takması gerekiyor.
Evet.
- Sıkı tak. - Evet, tamam.
Tamam, ben hallederim. Sonra görüşürüz.
Bree, bekle!
- Ne? - Hazır mısın?
Kolluklarını takmayı unutma! Kolluklarını takmam lazım!
Artık takmama gerek yok.
Evet, var. Onları kollarına takmanı istiyorum!
Ama Tom bana büyük bir kız gibi yüzmeyi öğretti.
- Ne? Tom mu? - Evet, böyle!
Öyle mi?
Peki.
Tamam.
Bunları birazdan takacağım.
Alo.
Dave. Nasılsın? Günün nasıl geçiyor?
- Bree, uzaklaşma! - Tamam.
Marco diye biri geldi.
- Kim? - Marco.
İki yüz yaşında!
- Marcus? - Hayır, o başka.
Para vermemizi istiyorlar.
- Ne için? - Kanepe.
Kanepeden kalktı mı?
Hayır, hâlâ kanepede oturuyor.
- Onlara de ki... - Ne diyeyim?
Şey yapman lazım...
- Onlara bunu söyle. - Ne diyeyim Dave?
- De ki... - Ne diyeyim?
Şey de...
Bunu.
Çok kızdı, öfkelendi, tepesi attı.
Anneme bağırıyor. Dinle.
Sen kimsin?
Bree!
O... Dave?
Bree!
Bree?
Hey, bu boylarda, mavi mayolu küçük bir kız gördün mü?
- Zannetmiyorum. - Hayır mı?
Her şey yolunda mı?
Şey...
Galiba kızımı kaybettim, evet.
- Tanrım. - Bree!
- Yüzme biliyor mu? - Evet.
Yani bilmiyorum.
Kollukları bende!
Kahretsin.
Bree!
Sen aklını mı kaçırdın?
Bir daha sakın böyle benden uzaklaşayım deme!
- Anladın mı? - Beyefendi!
Biz ona göz kulak olduk.
Sadece kıyıda oynuyordu.
Ona göz kulak mı oldun?
Ne? Kız az daha ölecekti!
Hey!
Canım?
Boş ver, seni seviyorum.
Ne oluyor burada?
Son akşam yemeği.
Babam seni görmek istedi.
Şimdi mi?
Evet, acil olduğunu söyledi.
- Nerede o? - İçeride.
Marcus!
Marcus?
Merhaba, Bella beni görmek istediğini söyledi.
Sen kimsin?
Ben David.
Daha önce tanışmıştık.
Aileden misin?
Evet, tabii.
Buraya gelip bize para vermeden olur mu?
Burada uyumak falan?
Hayır!
- Özür dilerim, bilmiyordum... - Neden geciktin oğlum?
- Gecikme yok... - Marcus!
Gecikme yok mu? Otur.
Marcus!
Aman Tanrım.
Bir ömür karşılıklı anlayış, sonra aniden bu.
Ağabeyin var, değil mi David?
- Doğru mu? - Evet, bir ağabeyim var.
Bir tane yeter. Yani anlıyorsun.
Özür dilerim. Pek anlayamadım.
Kardeş! Anlarsın.
Oakbed Mobilya, ben Bella.
Canım. Marcus'u buraya gönderir misin?
Peki.
Pardon.
Sen kimsin?
Marco.
- Ve bana 2000 dolar borcun var. - Ne?
Demek geldin.
Siz tanıştınız, değil mi?
- Evet efendim. - Evet, galiba, evet.
Yani anlaştık mı?
Hangi konuda?
Kardeşimin cömert konukseverliği sayesinde,
anladığım kadarıyla
hem sen, hem annen gece burada kalmışsınız,
ama yoksa yanılıyor muyum?
Hayır, yanılmıyorsun.
Ee?
Anlaştık mı?
Hayır, kardeşinle bir anlaşma yaptık,
bin dolar, o kadar.
Onu alabilir miyim lütfen?
Paylaşın o zaman.
Beyefendi, bir dakika.
Plan tam olarak ne bilmiyorum...
- Marco, ama bence biz... - Baba, baba...
Bunu konuşabilir miyiz?
- Olsun, hep böyle yapıyor. - Evet, evet!
Yapma baba!
Bunu böleceğiz!
Paranı getireceğim!
- Şimdi anlaştık mı? - Evet, anlaştık!
Bu serseriler paramızı vermek istemiyor!
Para vermek istemiyor musun?
Hayır, evet! Ödeyeceğim.
- Anlaştık mı? - Evet!
- Anlaştık mı? - Evet, anlaştık be!
Beleşçiler!
Her seferinde. Her seferinde bunu yapmam gerekiyor.
Baban manyağın teki!
Bir şey yok. Bir şey yok.
Bir şey yok.
Ne gün ama.
Ne kadar paran var?
Bennett 300 dolar.
Bu kadar beklemiyordum.
Hayır, şifonyerden söz etmiyoruz.
Peki neden söz ediyoruz?
- Ne şifonyeri? - Mağazadaki en pahalı
kanepeyi seçmesi benim suçum değil, değil mi?
- Ne kadar? - 2000.
- 2000 mi? - Ama paylaşabiliriz.
Benim o kadar param yok Dave.
911'i arasaydım keşke.
Hayır, her şeyin çözümü bu değil Linda.
2000 dolardan olmazdın.
Ben mi 2000 dolardan olmazdım?
- Biliyor musun? S...tir git! - Sen s...tir git David.
- Sen de s...tir git Gruff! - S...tir git.
Hayır, sadece gelmek yetmez!
Onunla ilgilenen tek insan olmaktan bıktım!
O zaman ilgilenme. Ona bakmayı bırak.
Şaka mı bu şimdi?
Hayatta yaptığın tek şey o psikopata yalakalık yapmak,
çünkü onu kırmaktan çok korkuyorsun.
Aman cesaretini toplayıp da onu buradan sürükleme.
Çok iyi bir evlatsın, değil mi Linda?
Çok yüce gönüllüsün!
- S...tir git David. - S...tirip gidemem!
Bu ailedeki herkes gibi bunu yapmayı çok isterdim, ama yapamam!
Çünkü ben kalıyorum, çabalıyorum, önemsiyorum!
Sen neredeydin?
Siz neredeydiniz?
Bir sürü mektup gönderdim!
Hayatınızda olmak istedim, sizi hayatıma almak istedim ama...
Ben uğraştıkça, sen beni uzaklaştırdın!
Sanki ben oydum!
Ama ben o değilim, ben senin kardeşinim!
Sen de melek misin?
En azından çabalıyorum!
Ama umurunda değilse Linda,
gidebilirsin.
Kapı orada.
Annem için geldiğimizi mi sandın?
Onlar...
Benim "Welsh Dragon"uma on puan verirler.
Püf noktası şeftali likörü.
Onu bulmak çok zor.
Şeftali püresi kullanmak lazım,
ama o da çok tatlı yapıyor, o yüzden...
Biraz kola tadımı gibi, değil mi?
"İlk yudum, cennet!"
Orman suyu,
o da öyle.
"Death In The Afternoon" kadar sert değil.
Ama en serti,
"Roberta Teyze".
Ondan iki tane içtin mi,
öğürme refleksi gidiyor.
Kalp hızın düşüyor.
Derin uyuşmaya başlıyor.
Hızlı ölüm için,
votka yerine etil alkol kullan.
Ama bu,
sadece "Welsh Dragon."
Biz mektup falan almadık David.
Şerefe.
Sence bu pencere yeterince büyük mü?
Kesinlikle.
O fotoğrafı gördün mü?
Arkamdaki yatak var ya?
Shelly'yle seni orada yaptık.
Sen Swansea'den Londra'ya gelen feribotta oldun.
Paul adını Swansea koymak istedi, ama Shelly beğenmedi.
Shelly kim?
İşte, o denizciydi.
- Benim babam Paul. - O her zaman
istemeyeceğin bir yere giderdi.
Aslında...
üçünüz de aşkımı talep eden
erkeklerin sonucuydunuz.
En çok senin babanı sevdim.
Ama o beni, benim istediğim şekilde sevmedi.
O seni sevmedi David.
Kendimi bildim bileli buradayım.
Ve yine de
her gün yeni şeyler buluyorum.
Bu saklı, tamam mı David?
Benden saklanan çok şey var.
İnanamazsın.
Bu sabah Bree'den özür diledin mi?
Bak işte.
Ebeveyn olmak zor.
Sürekli zarar verdiğini biliyorsun ve...
İçinden özür dilemek geliyor, ama ne için?
Ebeveyn olduğun için mi?
Mektuplarıma ne yaptın anne?
Seni kurtardım.
Kurtardın mı?
Neden kurtardın?
- Burada işimiz bitti. - Ne yapıyorsun?
Hadi! Yeter, yeterince eğlendim, kalk!
- Kalk! Kalk! - Git buradan!
- Hayır! - Hepimizi getirttin, değil mi?
- Bırak beni!
Bu ne cüret!
Bırak beni!
Öleceksin!
Şuna bak.
Anne.
İşe yaramayacak demiştim David.
Kımıldama, kanıyor, kımıldama.
Hayatım boyunca kanım aktı.
Bu da bir şey mi?
- Acıdı mı? - Hayır, hiç acımadı.
Gördün mü David? Nerede?
David...
İşe yaramadı.
Evet.
Ne yaptığını gördün mü? Evet.
Şuna bak. İşte bunu yaptın David.
Çok az, çok kötü değil.
Çok kanıyor, ama derin değil.
- Çok kötü değil mi? - Hayır, hiç kötü değil.
911, acil durum nedir?
Evet, alo?
Merhaba.
Ben şey için...
Nereden başlasam bilmem.
Beyefendi?
Alo?
Ben bir şey yapmadım!
Bunu daha fazla yapamam!
Beyefendi?
İntihar için mi aramıştınız?
Sizi İntihar Önleme Merkezi'ne bağlıyorum.
Devam edebileceğimi sanmıyorum!
Tamam, bekleyin.
Alo?
Alo.
- Alo? - Tamam, hattasın.
Merhaba.
- Nasılsın? - İyiyim.
Kötü bir gün mü geçirdin?
Alo?
David.
David...
Bella, babanı gördün mü?
Kalacak mısın?
David!
Sırtında bir bıçak var.
Küçük olanlar daha kötüdür.
- Ne düşünüyorsun oğlum? - Bilmiyorum.
Bilmiyorum.
Ne düşünmeliyim?
Ben kumarbaz adamım David.
Önemli olan yarış.
Bir ata oynar, kaybedersin, başkasına oynar, yine kaybedersin.
Namusunla kazandığın para sana yetmez, kumardan kazanabilirsin.
Ama sonra hep bu sorular kalır:
Etik, karakter...
Ve en önemlisi, aile.
- Anlıyor musun? - Hayır.
Ben burada düzeni temsil ediyorum.
Düzen, ama kaliteli bir düzen,
ben bu şekilde bilinirim.
Öte yandan kaos, tepki verdiğim bir şeydir.
Tepki vermek zorunda olduğum bir şey.
Bak,
Oakbed kendi kendine işlemiyor.
Ben, biz, kurum olarak kalite ve
koruma sunuyoruz.
Neye karşı koruma?
İnsanın kendine karşı bir koruma.
Veya
aniden gelen besin zehirlenmesi.
Önden buyur.
Arkadaşlar!
Sessiz olun.
Herkes otursun. Oturun.
Bana katılın!
- Oakbed! - Oakbed!
Yıllar boyunca bu yolculukta bize katılan
sizlere teşekkür etmek istiyorum.
Bazılarınız babamı iyi tanırdı.
Bu benim kardeşim.
Konuyu kapatmak, yenilmek değil derdi.
Hayır.
Hayat, işe yaramayan eşyalara takılmayacak kadar kısa.
Kimsenin istemediği eski mobilyalar.
Etrafınıza bakın.
Sana 20 dolar veririm.
Bu ailedir.
Bu doğru.
Kutlamak için buradayız. Başka bir şey değil.
Lütfen bana katılın.
Geleceğe!
Şerefe.
Hadi yiyelim!
Pardon.
Pardon, affedersiniz.
Ben de bir şeyler söylemek
isterim.
Çünkü Oakbed'in yolculuğuna katılalı iki gün oldu.
İki
uzun gün,
ve minnetimi ifade etmek
istedim,
özellikle ağabeyime
ve ablama.
Çünkü hayatım boyunca sizi özlediğimi
fark ettim.
Ve yukarıdaki kadın bize ne yaptıysa
veya yapmadıysa...
Belki de biz
Marco'un dediği gibi,
"Hayat, işe yaramayan eşyalara takılmayacak kadar kısa."
- Doğru. - Evet.
Yani...
Yeni
mobilyalara içelim.
Mobilyalara!
Çok güzel bir konuşma.
Ne?
Çok güzeldi.
Teşekkürler.
Her zaman zordur.
- Evet. - Evet.
Çok iyiydin.
Çok fazla kalma ama.
Nerede?
Burası güzel, tamam,
ama...
böyle bir yerde insanların kafası karışır.
Büyük, değil mi?
IKEA gibi.
Müşterileri her zaman gitmeye teşvik ederiz.
Nereye gideyim?
Anne!
David!
David, bana şuradaki battaniyeyi getir!
David, bana yardım eder misin lütfen?
Kanepeye ne yapıyorsun?
Yardım et, bir el at!
Bu bir tekne, ayağına dikkat et!
Oradaki battaniyeyi verir misin?
Getir onu bana!
- Bu mu? - Evet.
Getir buraya.
- Nereye gidiyorsun? - Hadi.
Bu halatı al.
Tamam.
Şimdi.
Çek!
Evet. Sıkı tut.
İyice çek!
- Bu iyi! - Dur! Dur!
Şifonyeri bulamadım!
Artık önemi yok, değil mi?
Tekneyi suya indir, yakında hepsi bitecek!
Şimdi çek!
Hadi, güçlüsün sen! Çek!
Tamam!
Hadi!
İyice çek!
Çek!
İşte oldu, evet!
Tut şunu! Tut!
Tamam.
Şimdi biniyorum.
David?
Beni affeder misin?
Özür dileyemiyorum ama...
Beni affediyor musun?
Hayır mı?
Aferin sana!
Ve...
Bıçağımı alabilir miyim lütfen?
Göğüs cebinde.
Teşekkürler.
Ve unutma David,
asla seni bilerek üzmeye çalışmadım.
Ama bir anne, yapması gerekeni yapar, değil mi?
İyi olacak mısın?
David...
Halatı artık bırak.
Bana bir şey olmaz.
Bırak şimdi.
Hoşça kal David!
Teşekkürler.
Bu dünyadaki en sevdiğim yeğenim!
Nasılsın canım? Bak orada ne var. Pasta.
Raylin'de bir dilim ayıralım mı?
Şeker üzüntüyü tatlandırır.
Pasta nasıl? Güzel mi?
Güzel, değil mi?
Cenazelerin güzel yanı bu.
David.
Evet.
Bu aslında daha ziyade kanepe.
Olur, evet.
Nerede?