İşte böyle,
zavallı kadın, gelin olduğu köşkte boğuluvermiş.
İnanmam,
korkutmayın Allah aşkına.
Siz inanmayın.
Bir hakikati olmasa
Topkapı'dan Yıldız'a sirayet etmez,
kulakları meşgul etmezdi.
İnanıyor musunuz böyle uydurma şeylere?
Cenaze evde yattığı gece
üstünden kedi mi atlatmışlar ne yapmışlarsa,
zavallı hatun,
bir Cadı olmuş!
Allah esirgesin.
Bu yetimi ne verdiler o hâl?
Bu dünyada iki şey olmayacaksın kızım,
biçare sabi sübyan, öbürü de kadın.
Allah, kadını kocaya varmak,
erkeği de evlenmek için yarattı.
Beyin Hakk'ın rahmetine kavuştu.
Allah'ın bir takdiri.
Yengesi olacak o nemrut karı
cadıların cirit attığı köşke paçavra gibi gönderdi zavallıyı.
Deli saçmalarını, uydurmaları,
kocakarı hikâyelerini çıkar şu aklından.
Dayından helallik alındı.
Yaklaştık artık.
Senin yaşında kadın bir erkeğe mal olmuş bulunmalı.
Yoksa laf ederler.
Açık kapı derler.
İffetine halel getirirler.
Elbet bir kısmetin çıkacak, verecektik seni.
Turşunu kuracak değiliz!
Evinizin hanımını iyi belleyin.
Ben bu evde sizin için ne isem bundan sonra Fikriye Hanım da odur.
Gerekli ihtimamı göstermenizi salık veririm.
Yeni ocağına ve hanımlığına alışmasında
kendisine dest-güzâr olunuz.
Hitabınız ekseriya ehemmiyetlidir.
Nesip ve Ragıbe huysuzluk ediyor,
yarına kısmetse.
İrfan Kâhya,
hanımına odasını gösterin.
Emredersiniz beyim.
Hanımım, bu köşkte pek çok oda vardır.
Çoğu oda boş, kullanılmaz vaziyettedir.
Kimi odalarsa hurda hırdavatla doludur.
Kilitlidir çoğu oda. Beni takip edin.
Beyimle hareminiz burası.
İrfan Kâhya!
Bana bu köşkteki
muayyen vaziyeti izah ediniz.
Vaktimiz bol hanımım, müsterih olun.
Güneş odanızı aydınlatmazdan önce,
ilk gecenize ihtimam gösterin.
Sizinkine kısmet çıktı.
Hem de öyle böyle değil.
Yağlı bir parça, bir Tunus gediği.
Bohçasını toplayıp, sandığını sepetini bağlayıp
doğru kocasının evine.
Tabii, tabii hanımım, hiç savsaklamaya gelmez,
bu öyle olağanüstü bir kısmet ki
nikah uzarsa araya dedikodu karışır, iş bozulur.
İşin pürüzlü taraflarının hiç ehemmiyeti yok.
Yalnız bu adamın düşmanı çoktur,
işiteceğiniz dedilere kodulara, tuhaf söylentilere hiç önem vermeyin.
Köşkün muayyen vaziyeti olsa olsa biraz fazla sofasının olmasıdır.
Belki biraz da harem odası, ha?
Nesip!
Ragıbe!
Çatı katında fare var.
Hanımcığım,
ben size her odaya girmeyin demedim mi?
Çamaşır asılmıştı. Çarşaflar…
Salime'nin işidir.
Gündüz çatı sıcak olur, oraya asar.
- Salime? - Dilsiz olan.
- Dilsiz mi? - Öyle.
Naşit Bey pek sever Salime'yi.
Evlatlık sayılır Naşit Nefi'ye.
Evlatlık olmak için biraz büyük değil mi?
Babasının emanetidir.
Nesip ve Ragıbe sanırım benimle oyun oynadılar.
Hanımcığım,
bu çocuklar işte böyle,
kendi kendine yetişen bir hâlde büyüyecekler.
Niçin? Ben varım ya.
Bunlara gülle dokunmaya gelmez.
Neden?
İrfan Kâhya!
Bugün bizzat ilgilenmem gereken vukuatlar ziyadesiyle vaktimi alacak.
Beni akşam yemeğine beklemeyiniz.
Emredersiniz beyim.
Çocukları bir başına bırakmayın.
- Dadıyı tembihleyin. - Başüstüne beyim.
Baksana!
Buyurun hanımım.
Ne var burada?
Bilmiyorum hanımım.
Kilitli.
Çok oda var kilitli.
Girilmemesi gereken bir oda demek.
Allah iyilik versin hanımım.
İyisin ya?
- Başım çatlayacak. - Senin başın hep ağrıyor.
Yok, bu farklı.
Kafamın içinde kılıç biliyorlar sanki.
Meyi fazla kaçırdın herhâlde.
Hadsizlik etmeyin!
Hemen kızmayın efendim.
Bağışlayın ama akşamdan kalmalığı da Tanrı yaratmıştır.
Günahlarımızı bize hatırlatmak için.
İşlenirken zevkli,
çilesi sonra geliyor işte.
Pişmanlığı da Tanrı yarattı!
Boşuna değil elbet.
Vereceği cezayı kul kendine versin ki
ilahi kudret de tasarruf etsin, öyle değil mi?
Ben size her zamankinden bir tuzlu limon yapayım,
başınıza değilse de midenize iyi gelir.
Ne sarih bir sureti
ne de bilhassa bir gayesi vardı köstekli saatin.
Yaşıyordu işte,
sessiz bir mevcudiyetle.
Birtakım dediler kodular, insan havsalasının ötesinde söylentiler…
Safsata değilse, hiçbir esası olmayan bir hurafe değilse ne?
Haydi beyler! Kaldırın lan kadehleri!
Yarasın!
Eyvallah! Çak! Haydi bakalım!
Haydi beyler! Afiyet olsun!
- Bırak beni! Bırak! - Fikriye Hanım!
- Bırak! - Fikriye Hanım! Sakin olun!
- Bırak beni! - Fikriye Hanım. Çocuklar duyacak.
Benim, Naşit Nefi! Fikriye Hanım! Sakin olun.
Sakin olun.
Nedir bu hâliniz Fikriye Hanım? Kendinize gelin.
Mutfakta biri var.
Bir el gördüm diyorum size.
Bakın, Fikriye Hanım,
benim hayattaki tek gayem, sizi ve çocuklarımı mesut görmek.
Yemin ederim ki sizden sevinç çığlıkları beklemiyorum.
Yeni bir yuvadasınız.
Endişe etmeniz, yalnızlık çekmeniz normal.
Ama bu hüsnükuruntuları bir kenara bırakmak gerek.
Bana bu evdeki muayyen vaziyeti açıklayın.
Hangi muayyen vaziyeti?
Mesela, şu kilitli odalar?
Burası çok büyük, mamafih çok eski bir köşk.
Köşkte çalışanları gördün,
onları her işe koşmak günahtır.
Çatı katında bir beşik vardı, eski.
Beşikte, kutunun içinde kurumuş bir gül var.
Geçmişi geride bırakmak gerek, bırakalım orada kalsınlar.
Sanırım çocuklar benimle oyun oynuyorlar.
Müsamaha gösteriniz.
Sizce safça çabalarının
ilginizi çekmekten başka bir maksadı olabilir mi?
Çocuk bunlar!
Kızmazsanız size son bir sualim var.
Bir tek benim değil,
birçok muhterem insanın kulağına çalınan bu tuhaf söylentiler nedir?
Hangi tuhaf söylentiler?
Köşkle ilgili.
Demek siz de duydunuz?
Bu köşk bana büyük atalarımdan kalmış.
Köşk yapılmazdan önce
bu arazide kadim evliyaların yatırları varmış.
Bu evliyalar, muhayyilelerine tesir eden bir gücün etkisiyle
sultana ihanete girişmişler.
Neticesinde başları kesilip
bugün bu köşkün üzerinde yükseldiği deniz kıyısına gömülmüşler.
Gel zaman git zaman
toprak, üzerinde ne yapıldıysa kusmuş.
Medrese, konak, tekke…
Ya yanmış ya yıkılmış
ya da sahipleri tövbeyi istiğfar edip terk etmişler bu yeri.
Bir tek bu konak hâlâ ayaktadır.
Ama…
…geceleri başsız evliyalar
ya karanlık odalarında
ya da misafirlerin kalplerinde gezerler.
Onları da aynı fesada sürüklemek için bir fırsat kollar dururlar.
İnandınız mı?
Acıyın bana Fikriye Hanım.
Böyle uydurma hikâye mi olur?
Öyle münevverce anlatıyorsunuz ki
tesir etmemesi mümkün mü?
Fikriye Hanım, asıl siz aklı başında, münevver bir hanımsınız.
Böyle çocuk uydurması masallara,
kocakarı çıfıt safsatalarına ihtimam göstermeyin.
Elbette kani değilim.
Fakat…
Karanlık ormanda yolunu kaybettiği geceden sonra
ilk defa mışıl mışıl uyumuş prenses.
Kocaman bir evmiş bu,
perdeleri şekerlemeden.
Fakat görünmez olduğu için evdekiler onun farkında bile değilmiş.
Ama prenses bir gün meydana çıkıp
bir düş, bir hayal değil
tıpkı onlar gibi etten kemikten bir insan olduğunu hepsine gösterecekmiş.
- Ben bu masalı hiç sevmedim. - Ama daha bitirmedim ki.
Çocuk masalı bu.
Babam hiç böyle masallar anlatmaz bize.
Siz nasıl masallar seversiniz?
Söyleyin, onu anlatayım.
Bilmezsin ki sen o masalları.
- Ben doydum. - Ben de.
Bu çocuklara böyle vakitsiz bol bol yemiş verilmemesi gerekir.
Yemişleri ben getirmiyorum hanım.
Tembih edin de vermesinler.
Çocuklara bazı konularda hüsnüniyet göstermeniz
sizin için fevkalade iyi olur.
Mütehakkim sualler ekseriya.
Gönüllerine tesir etmeniz için.
Kahvelerinizi nereye arzu edersiniz?
- Bahçeye İrfan Kâhya. - Salime'yi gönderiyorum peşinizden.
Fikriye?
Teşekkürler Salime.
Zavallı.
Neden zavallı olsun?
Bazı hisler söze dökülmediğinde tüm tesirlerini yitiriyorlar.
Bazı hislerin yanındaysa kelimeler çok sönük kalıyor.
Bu erguvanlı bahçede geçmiş bütün çocukluğum.
Koşturup dururmuşum.
Anne ve babanız?
Erken yaşta kaybetmişim.
Evvela İrfan Kâhya bir dadıdan öte, anne oldu bana.
İrfan Kâhya…
İrfan Kâhya titiz kadındır.
Hiçbir zaman nezaketini bozmaz.
Eminim sizi sevecektir.
Gülendam'ın yüzündeki yara?
Yara işte, nereden bileyim?
Çocukluğundan sanırım.
Belki de bizim sessiz Gülendam yaramazın, haylazın tekiydi, ha?
Ya siz?
Alışabildiniz mi biraz daha?
Geçmişi bir anda silmek güç.
Her şey daha çok taze.
Siz de benim gibi vakitsiz mukadderatın cezasını çekiyorsunuz.
Rahmetli zevcemi hiç tanımadım.
Söz kesildi.
Biçare, o da benim gibi bir garip yetim.
Harpten geri dönemedi.
Yazık.
Peki ya siz?
Kabalığımı bağışlayın, fakat dün gece de söyledim,
bazen geçmişi geride bırakmak zarureti hasıl olur.
Yoksa bizler de mezara girmiş olmaz mıyız?
İşlerim hafiflediğinde
sizi bir kayık gezintisine çıkarmak niyetindeyim.
Memnuniyetle efendim.
- Çocuklarla ilgilensem iyi olacak. - Hayhay.
Kayık sözünüzü unutmayacağım.
"Bu çarşaflar,
bir maksatla şuraya buraya girmek için bazı münasebetsiz erkekler tarafından da
bir fesat ve melanet perdesi olarak kullanılmakta olup
hatta geçenlerde bir erkek bu suretle çarşafa bürünerek
kadın kıyafetinde silahlı olarak bir eve girip
çaldığı eşyayı pencereden arkadaşına atarak…"
- Mutfaktaki el? - Bittabi.
Çarşaflı bir hırsız.
Maatteessüf bir netice almamız mümkün olmayacak.
Doğru.
Fikriye Hanım bir elden fazlasını görmüş olsaydı, belki.
Bu tip insanların ne tür şiddetli eylemlere girişebileceğini mi biliyoruz.
Haklısınız.
Siz ne dersiniz bu işe?
Sizi tanıyan, bilen kimseler midir?
Sanmam.
Müsaadenizle.
Ülkenin birinde, küçük bir zürafa yaşarmış.
Zayıf mı zayıf, boynu böyle kısacıkmış.
Pazarda panayırlarda çocukları eğlendirir,
gece olunca da bir başına kafese kapatılırmış.
Hiç arkadaşı yok muymuş zürafanın?
Masal bu şapşal, yokmuş işte!
Yine böyle gecelerden birinde
bulutların arasından dolunay, ışıltılı yüzünü göstermiş.
Samanların arasındaki kafesin kilidi parlayıvermiş.
Lakin kilit kafesin tepesinde,
zürafanın boynu ise kısacık.
Ben anladım!
Zürafanın boynu kilidi açmak için uzamış, uzamış…
Akıllı kızım benim.
Yavru zürafa kafesinden kurtulmayı o kadar çok istemiş ki
her gece uzanmak için kilide öyle ter dökmüş ki
boynu böyle upuzun uzamış.
Dişleriyle açmış kilidi,
kaçıp gitmiş oradan.
Lakin…
Yavru zürafa tam panayır çadırından kaçıp gidecekken
karşısına azman dişleriyle aslan çıkıvermiş!
Isırmış zürafayı.
- Çok acımış mı? - Acımış tabii, acımaz olur mu?
Ama aslandan da kurtulmuş zürafa.
Baba, koluna ne oldu?
Ne olacak?
Aslan ısırdı.
Dokun bak diş izlerine.
Çocuklarla iyi anlaşıyorsun.
Çocukların gönlünü fethetmek göründüğünden de kolaydır aslında.
Birkaç tatlı söz yeter.
Yeni bir seciyenizi daha keşfettim.
Bu cihanda sadece oyun ve sevgi değil,
acı ve kederin de bulunduğunu idrak etsinler,
kendi ayakları üstünde
dimdik durarak büyüsünler amacıyla anlattığım bir…
Bir uydurma, bir masal sadece.
Kolunuza ne oldu?
Bilmiyorum, bugün kanadığını gördüm,
tekmid ile ıslah ettim, geçti gitti.
Bazen öyle farklı bir insan oluyorsunuz ki tanıyamıyorum sizi.
Elinizi verin.
Nesip?
Ragıbe?
Çocuklar?
Nesip?
Ne güzel yemişler!
- Kim veriyor size bu şekerlemeleri? - Kimin verdiğini bilmiyorsun da sanki.
- Nereden bileyim yavrum. - Gülendam söylemedi mi?
Söylemedi. Siz söyleyiverin.
Bu yemişleri bize annem getirir.
Büyükanneniz, İrfan Kâhya mı?
Hangi annen?
- Hangi anneniz yavrum? - Cadı annemiz.
O nasıl söz kızım?
Ne darılıyorsun? Bizim asıl annemiz sen değilsin.
Senin gibi böyle yalancı anne bu eve kaç tane geldi gitti.
Demek sahici anneniz var. Nerede oturuyor peki?
Abla!
- Rumelihisarı'ndaki mezarlıkta. - Demek mezarlıkta oturuyor!
Abla!
Geceleri oradan çıkıp bize yemiş getirir.
Bizi kim döverse cadı annem onu boğar.
Hele bir elini kaldır, bak sana ne yapar!
Gülendam!
Kim getiriyor çocuklara bu şekerlemeleri söyle?
Her istediğimiz kelamı edemeyiz hanımım.
Bize kötü söz yasak.
Elinde şekerleme dolu sepetle bir cadı ha?
Simsiyah kapkara bir el…
Ne oldu?
Neden dinlemek istemiyorsun? Nedir bu şey?
Allah için dosdoğru cevap ver bana!
- Sen de mi gördün yoksa? - Ben bir şey görmedim.
Gülendam!
Bize kötü söz yasak hanımım.
Bak Gülendam.
Bunun gizlisi saklısı kalmadı artık.
Ya bana zarar verirse? Ya çocuklara zarar verirse?
- Hiç acımayacak mısın bize? - Hanımım!
Benim de üstüme yürüdü!
Ya bana bir şey olsa?
Naşit Nefi Efendi'ye nasıl hesap vereceksin?
80 salavat getirerek canımı zor kurtardım ben Gülendam!
Efendimin eşlerine dikkat edin hanımım, eski eşlerine.
Bu konağa giren ilk siz olmadınız.
İnşallah son siz olursunuz.
Ne?
Ne dedin sen?
Siz benim lakırdılarıma kulak asmayın hanımım.
Ne kendi ağzınıza alın ne de biri size söylerse dinleyin.
Kapayın kulaklarınızı.
Size faydasından çok zararı dokunur.
Hoş geldiniz Şinasi Bey.
Tanımadığınız kimselere böyle pervasızca seslenmenizi kim teşvik ediyor?
Estağfurullah beyim.
Bağışla, karıştırdım herhâl.
Ne arzu edersiniz beyim?
- Konyak lütfen. - Tabii efendim.
Kimsin sen? Ha?
Kimsin? Kimsin?
Kimsin! Söyle, kimsin?
Böyle çocukça kaygılarla üzme kendini.
Bana güven, olur mu?
Ben de inanmadım elbette.
Fakat bu kadar dallı budaklı yalan olmaz.
Konuştuk ya bunları Fikriye, saçma şeyler bunlar!
Bazı gerçekleri nasıl açıklayacaksınız?
Hangi gerçekler hanım?
Yalnız melanet, hıyanet, şenaat.
Bir sır olduğunu biliyordum.
Bir sır falan yok!
Melanet, hıyanet, şenaat.
Kime bu sözler?
Canımı acıtıyorsunuz.
Bilinmez bir düşmana.
Kimmiş, kimlermiş bu bilinmez düşman?
Herkes!
Aleyhimde bu dedikoduları yayanlar.
Bu saçmaları ortaya atanlar.
Peki bu düşmanlık da nereden çıktı?
İşte. İşte bana yapabilecekleri kötülükler bundan öteye gidemiyor Fikriye.
Bak, ben bu köşkte büyüdüm.
Çocuklarımı da bu köşkte büyütüyorum.
Yıllardır haince maksadı için bu tür uydurmaları,
bu cadı masallarını ortaya atmaktan başka bir açığımı bulamadılar.
Çevreden, dosttan bu konuda kimseden şüphe duymadın mı?
Asla!
Asla.
Taşlıkta ölen kim?
Taşlıkta mı? Hangi taşlıkta?
Taşlıktaki cesedi duymayan kaldı mı?
Yok ki öyle bir ceset Fikriye.
Bütün bu kulaktan kulağa yayılan söylentiler…
İkinci eşinizin taşlıkta boğulması… Bunlar doğru değil mi?
Değil.
Şükriye cadı boğmasıyla ölmedi.
Çocuklarını da benimle birlikte bırakıp gitti!
Peki ama neden?
Aklını cadıyla bozmuştu böyle senin gibi de ondan!
Fikriye, bak benim bildiklerim kendi ecelleriyle öldüler.
Annem, babam, ilk eşim, rahmetli Binnaz…
Yahu üstelik böyle cinayete benzer hadiselerde
tabiplerin raporu, zabitlerin tutanakları olmaz mıydı ortada?
Hani neredeler?
Gece çocuklara o yemişleri kim getiriyor?
Fikriye, istirham ederim!
Siz de herkes gibi bu yemişleri cadı eşimin
gece mezarından çıkarak buraya getirdiğine inanacak değilsiniz herhâlde?
Ortada birtakım tuhaflıklar var.
Peki. Peki ben size daha tuhafını söyleyeyim.
Anlaşılan Gülendam size bu konuda geniş bilgi vermekten çekinmiş olsa gerek.
Bu saf Çerkez'in dediğine göre
gece uyku sırasında çocukların yorganları açıldığında
cadı anneleri gelir örtermiş.
Soğuk kış gecelerindeyse
mangallarında kömür bittiğinde ateşe verir,
sürahilerine de su koyarmış.
Biliyorum, kulağa saçma geliyor. Fakat…
Batıl itikatları olan bir köylü kadın,
muskalara, peri masallarına kafayı takmış.
Çocuklara anlatmaması için defalarca tembihledim,
gel gör ki konağa ancak böyle hilkat garibeleri geliyor.
Biliyorum, bütün bunlar lakırdı.
Fakat çocuklara yemişleri kim getiriyor, bilmek benim hakkım değil mi?
Efendim? İyi misiniz?
Affedersin, dalmışım.
Bir an başım döndü.
Renginiz?
Biraz yoruldum sanırım. Uyusam iyi olacak.
Size su getireyim.
Sizi üzmek istememiştim.
Affedin beni.
Buradaki ilk gecemde düşümde defne yaprağı görmüştüm.
Hayrolsun hanımım, hayırdır.
Defne güç kuvvettir.
Naşit Bey üstünde tesir edebiliyorsunuz.
Sevgi böyle saf olunca kudret de peşinden geliyor demek.
Kudret, İrfan Kâhya, her daim insan mahlukatının yararına değildir.
Çok doğru hanımım.
Münevver bir kadınsınız.
İnsanın kelimeleri olacak.
Salime, çuvalı boşalt, gel.
Nefi de sayıyor sizi.
- Ne vakittir buradasınız? - Bu köşkte doğup büyümüşüm.
Kuşaklar boyu hizmet etmişiz bu aileye.
Nefi'nin çocukluğunu da gördünüz o hâlde?
Elbette.
Bu erguvanlı bahçede geçti çocukluğu,
koşturup dururdu.
Peki ya diğerleri?
Köşkte çalışanlar sürekli değiştirilir,
köşk eski, işi çok, dayanamaz herkes.
Hem yeni hanıma yeni hizmetçiler gerek.
Gülendam da yenilerden o hâlde.
Gülendam köylük yerden geldi hanımım.
Âdet, hürmet bilir, gayretkeş,
eli iş görür bir kızcağız.
İrfan Kâhya…
Siz çocukların haminnesi,
bu köşkün yaşlı çınarısınız.
Köşkün ahvalini ehemmiyetle idrak etmem,
zevcelikte ve annelikte muvaffak olabilmem için
size son bir sualim olacak.
Elbette hanımım.
Bu cadı dedikodusunun,
hep bu sözlerin, söylentilerin aslı astarı var mı?
Aklın açıklayamayacağı olaylar her zaman olur kızım.
Allah için doğru söyleyin.
Bundan başka şey düşünemez oldum.
Çocuklar beni saymıyor,
kâbuslar görüyorum.
Konuşun ne olur?
Bu cadı söylentilerinin var mı bir aslı?
Var!
Var mı?
Ölüler mezarından çıkıp gelecek ha?
Öyle.
Biliyorum, hanımım öldü, çenesini bağladık.
Kaskatı kesilmiş bedenini ben yıkadım.
Fakat o aralık cenazede dikkat ettim, Nefi'nin gözlerinden bir damla yaş akmadı.
Söz aramızda, ölümle öç alınmaz
ama Binnaz'ın ölümüne bir parçacık da olsa sevinmedi mi?
Naşit'i oğlum gibi severim, ellerimde büyüdü.
Eşini severdi ama kavga da ederdi.
Binnaz cevval kadın. Çok işkence etti Nefi'ye.
Habis, kıskanç bir ruh gibiydi diriyken de.
Demek hiç ağlamadı?
Bu dünyada yalnızca dirilerle değil,
ölülerle de iyi geçinmek gerekir kızım.
Nasıl başladı tüm bu gariplikler?
Daha ilk gece,
hocalar hatim okur,
aşağıda helvalar pişerken.
Vallahi gördüm! Vallahi gördüm!
Vallahi gördüm, yukarıda!
Kefeninde!
Yıkandığı yerde kefeniyle dolaşıyordu.
Köşkün içinde bir gürültüdür, bir dehşettir aldı.
O akşam kefeni içinde, yıkandığı yeri dolaşmış.
Bir kişi de değil, üç kadın birden görmüş.
Bu cadının…
Yani Binnaz Hanım'ın,
bir resmi, ne bileyim
bir fotografisi bulunur mu bir yerlerde?
Nasıl bir kadınmış? Kimmiş?
Kayık sözümü yerine getirmeye geldim hanım.
Uşaklara söyledim, kayığı denize indiriyorlar.
Haydi sen de hazırlan, bekliyorum.
Nefi Efendi, bütün bu saçmalarla
sizi sıktığım, üzdüğüm için kendimi affedemiyorum.
Haklısınız,
böyle safsataları dillendirip yaymak ne büyük bir fenalık insana.
Demek sonunda sözüme geldiniz.
Geldim.
İnsanlar böyle acımasız işte,
kendi günahlarını yüklenecek bir suret arıyorlar.
Yoksa da acı çektirecekleri bir kurban yaratıyorlar.
O kadar güzelsiniz ki!
Keşke bu müsbet vakıaları herkese anlatsanız.
Hüsn-ü mücerred dışarılarda bir yerde değil,
kalplerimizdeki güzelliktedir işte.
Bütün bu söylentilere
inandığım için o kadar utanıyorum ki.
Onu tanımak, görmek merakı
o denli şiddetle gönlüme yerleşti ki.
Kimi?
Binnaz’ı.
Ne çocuksunuz Fikriye Hanım!
Nasıl olacak peki bu?
Mezarından çıkıp gelecek değil elbet.
Gayet tabii.
Belki bir resmi,
belki şu yeni fotografilerinden vardır sizde?
Nereden çıkardınız fotografiyi?
Nefi, sürükleniyoruz.
Bu sualleri, söylentileri yayanlara sorsanız keşke.
Tüm maksadı bana olan güveni zedelemek olan hani şunlara!
Ama öyle büyük bir gücü var ki yalanların…
Kayık, Nefi, devrileceğiz!
…bir kez ağızdan çıktığı anda
var güçleriyle tutunuyorlar yaşama.
Sonra hakikatmiş değilmiş, kimin umurunda.
Yeter artık! Korkutuyorsunuz beni!
Benden mi korkuyorsunuz?
Hanım, bence siz kendi kendinizi korkutuyorsunuz.
Aldırış etmez gibi görünmeye uğraşıyorsunuz
fakat bu cadı olayı sizi pek bir sinirli yapmış.
Dönelim artık! Ne olur?
Hanım, bence siz bu cadı olayını unutsanız en iyisini yapmış olursunuz.
- Verin bana şunları… - Bırak!
- Fikriye Hanım, bırak! - Bırak! Bırakır mısın?
Bırak Fikriye!
Yeter artık, yeter!
Ne yana dönsem ondan bir iz var!
Yasak odalarda, aynalarda hep onun sureti.
Artık ben de bundan başka bir şey düşünemez oldum.
Bütün bunlar boğuyor beni, anlıyor musun? Diri diri mezara sokuyor!
Beyim! Beyim!
Beyim, iyi misiniz?
Kaç!
Hiçbir şeyi yok, biraz yorgun düşmüş sadece.
Kendi kendine konuştu, tuhaf bir sesle.
Yüksek ateşten sayıklamış.
Müşahede altında tutalım.
Ben bazı ilaçlar tertip edeceğim.
Geçmiş olsun.
Fikriye Hanım.
Sizinle tanışmak için
böyle bedbaht bir hadise olması gerekiyormuş demek.
Köşkte tuhafınıza giden hadiseler mi yaşandı?
Siz kimsiniz? Nasıl girdiniz eve?
Bağışlayın, Tabip Bey rica etti.
İsmim Kenan, Nefi Bey'in meslektaşıyım.
Kendisi önemli bir şahsiyet,
sıhhatini düşünmeden edemiyoruz.
İleri gittiysem affedin.
Kendi kendine konuştu.
Tuhaf bir sesle.
Ona bir şeyler oluyor.
İtidalinizi kaybetmeyin.
Ben bizzat gerekli hassasiyeti gösterip
nizamı öğreneceğim.
Bir düşmandan bahsetti dün gece.
Melanet, hıyanet, şenaat.
Tedbiri elden bırakmayın.
Çocuklar?
Neden uyumadınız siz?
Korktunuz mu yoksa?
Ragıbe? Nesip?
Ne yapıyorsunuz burada?
Annemizin getirdiği bonbonları yiyoruz.
İster misin?
Anne?
Fikriye, tamam. Fikriye, benim. Benim, sakin ol!
Sakin ol. Sakin ol.
Arkada, çocuklar…
Cadı… Cadı…
Kimse yok Fikriye.
Burada senle benden başka hiç kimse yok.
Hem ne işin var senin burada Allah'ını seversen?
Bir kâbus, korkunç bir kâbus.
Neler oluyor bana? Korkuyorum Nefi.
Tamam, tamam.
Yok bir şey, geçti artık. Merak etme.
Her şey düzelecek.
Korkma, tamam mı?
Maalesef aziz ruh…
…seni evlatlarından da
benden de fena hâlde kıskanıyor.
Tüm cadılığı bundan.
Çocuklarına bak Fikriye.
Çocuklar seni çağırıyor.
O geceden sonra cadının resmine tekrar bakamadım.
Fakat muhayyilemdeki sureti katlanarak yaşamaktaydı.
Bakışları gittikçe korkunçlaşıyor,
gözleri küsuftan bir zulmetin içinde parlayarak büyüyordu.
Artık köşkte tuhaf bir delilik alametinin
salgın bir hastalık gibi yayıldığını kesinlikle biliyordum.
Ne kadar direnirsem direneyim bu tasalluttan kurtulamıyordum.
Peyderpey muhayyileme sirayet ediyor, beni de mezarına çekiyordu.
Bir yanım her şeyin tekmil normale dönmesi için
ümitsizce feryat ediyor,
diğer yanım bir yerden peyda olacak yeni bir vesika arıyordu.
Ölmüş, çürümüş, toprak olmuş bir kadının
mukavva üzerinde kalan resminden korkular duyarak
böyle tiril tiril titremek için insan,
ne gibi kuruntu ve hayallere yenilmiş olabilirdi ki?
Zaman küçük bir kızın düşleri gibi akıp geçti, hüsnüniyet tükendi.
Zira kablelvuku ihtarlar harf be harf gerçekleşiyor,
Nefi'yi istila eden ifrit
beni bekleyen mukadderatı
canlı bir tablo gibi gözlerimin önüne seriyordu.
Çocuklar!
Bakayım, neler çiziyorsunuz?
Bu kim?
Kim çizdiriyor size bunları?
Gülendam, bundan sonra bu köşkte resim yapılmasını yasaklıyorum!
- Ama… - İtiraz istemem!
Bu evde daha fazla garabete tahammül edemeyeceğim.
Hanımım, aziz ruhu incitmeyelim, ne olur!
Ne aziz ruhu ahmak!
Bu köşkte o habis mahlukata bir daha
aziz ruh denilmeyecek!
Çocuklara da böyle akıl almaz korkunç hikâyeler
kati surette anlatılmayacak!
Anladın mı beni?
Siz de şunu iyi belleyin.
"Cadı anneniz" Rumeli'de mezarında istirahat ediyor.
Sizin tek anneniz benim, çürüyen kemikler değil!
Artık masal bitti!
Hanımım! Durun!
Binnaz Hanım'a çok hizmetlerim dokundu.
- İzin verin hayır duası edeyim. - Hayhay.
Bilesiniz, hayır duası etmeye değil, mezarını kazmaya gidiyoruz.
Aman hanımım, etmeyin.
Boş inanlara karnım tok. Yoluma çıkacaksanız hiç gelmeyin.
Hanımım…
Ne başımda bir babam ne de sahip çıkacak bir kocam oldu.
Korkudan başka hiçbir şey verilmedi bana.
Paçavra gibi sokağa atıldım,
bilmediğim bir yuvaya hanım ettiler beni zorla.
Belki diye düşündüm,
zamanla bir evin hanımı, iki yetimin anası olurum diye.
Ama yine olmadı!
Karanlık, havasız odalarda sürekli bir endişe içinde,
canıma kast edilmiş, ölmeden mezara tıkılıyorum.
Buna izin vermeyeceğim! Anlıyor musun?
Yanacaksak hep beraber yanacağız, gerekirse cayır cayır!
Biraz metanet, biraz itidal.
Muhayyilemiz bizi iğfal etmekte
bazen haset ruhlardan daha muktedir olur.
Muhayyilemin tesirinde bu musibetten kaçıp gitsem,
sevgime de hıyanet etmez miyim İrfan Kâhya?
Bu cadı ne Binnaz ne bir başka kadın.
Bu bir ifrit, bu bir musallat, bu bir bela başımıza.
Bunun ötesi düpedüz tımarhane!
Bazı kuvvetlere karşı mukavemet edilemez.
Mezar kazmak da neymiş, günah!
Lanet bu!
Hem hepimize fenalık edecek olan onun ruhu değil mi ki?
Ruhlara da mı inanmazsın?
Nefi'yi bir evlat gibi görüp seviyorsunuz, öyle değil mi?
O zaman bana yardım edin.
Tutun elimi!
- Anne? - Nesip, Ragıbe.
Çabuk, çabuk! Yürüyün. Çabuk! Hızlı olun! Çabuk, çabuk!
Çabuk! Acele edin, acele! Çabuk!
Gülendam!
Gülendam, ne yapıyorsun?
Dua ediyorum hanımım.
Biliyorum, o burada.
- Gülendam! - Gördüm.
Başucuma kadar geldi.
"Dua et" dedi. "Dua et!"
"Aziz ruhun gazabından kork."
Muskalar yazdım, fayda etmedi.
Çocuklar! Çocuklar! Geçin! Acele edin. Şuraya geçin!
Rahat bırak bizi! Cehennem ol! Cehennem!
Neler oluyor burada? Ne bu gürültü?
O burada!
Allah'ım, yine oluyor!
Naşit Nefi nerede?
Hasta odası!
- Çocuklar! - Gelin!
Oğlum, Nefi! Nefi!
Nefi…
Affedersiniz
Affedersiniz.
Affedersiniz, bu kişiyi tanıyor musunuz?
Tabii, şu tarafta!
Hanımım.
Buyurun hanımım?
Şu muhterem zatı arıyorum.
Böyleleri gelmez buraya hanımım.
Sizleri aldatmışlar.
Allah razı olsun.
Hanımım!
- Şinasi Bey'e selamımızı söyleyin. - Şinasi mi?
Biz biliriz Şinasi'yi,
bazı geceler hana gelir.
Güleç delikanlı, çelebi çocuktur.
Hanımım, siz yeni evlendiniz, değil mi?
Zahir karıştırdın efendi.
Kocam Naşit Nefi Bey'dir.
Pek mütebessim olduğu da söylenemez.
İyi günler.
Fikriye Hanım?
- Fikriye Hanım? Ne yapıyorsunuz burada? - Sizi ilgilendirmez!
Nefi'yle alakadar bir hadise değil mi?
Fikriye Hanım, müsaade buyurun yardım edeyim.
- Bakın, biliyorum bütün bunlar… - Biliyor musunuz?
Nasıl bilebilirsiniz?
Ayrıca siz ne işle meşgulsünüz?
Anlamadım hanımım. Meslektaşız demiştim sanıyorum.
Nefi'yi, beni, takip mi ediyorsunuz?
- Hafiye misiniz siz? - Katiyen!
Haddizatında endişeleniyoruz, hepsi bu.
Bizi de mi jurnal edeceksiniz?
Ayrıca siz kimsiniz? Sualime cevap verin.
Muhtelif dillere hakim bir tercüme kalemiyiz.
Vazifemiz ecnebi devletlerde çıkan mecmuaları ihtiva edip
önemli gördüğümüz hususları bildirmek.
Tekzipler, tashihler, sefirlere raporlar…
Halkın doğru bilgi alması için çabalıyoruz, hepsi bu.
Hasr-ı nazarımızda da başkası olamaz zaten.
O yüzden lütfen Fikriye Hanım,
bana güvenin.
İşiniz hikmet-i hükûmetin sorgulanmaması yani.
Ne yapacaksınız peki? Nasıl yardım edeceksiniz bize?
Hanımım, eskiden dedikodu olan ne varsa matbuata neşredilmiş,
ulu orta yerde dile geliyor, kulakları meşgul ediyorlar.
En çok sevdikleriniz en çok şüphe ettikleriniz oluyor!
Yardım mı etmek istiyorsunuz?
Buyurun, şu adamı arıyorum.
Bulun getirin bana.
Bir alim kişi olduğu söylendi.
Kim söyledi?
Hem ne için?
Gülendam'ın dediğine göre,
şeytan çıkartmada hem burada hem de ücra köylerde nam salmış biri.
Şeytan mı?
Sadece Nefi'ye değil,
toprağa, suya musallat olmuş bir cadının büyüsü altındayız.
Tüm kâbuslar ete kemiğe büründü,
- hakikat olup çıktılar. - Fikriye Hanım!
Bu büyücülerin, ispritizmacıların, ruh çağıranların,
şeytandan farkları yok ki.
İnsanların korkularını istismar eden şarlatanlar bunlar.
Ne yapabilirim başka? Elimden başka hiçbir şey gelmiyor.
- Başlarda ben de inanmadım elbet. - Bakın.
Böyle paçavralarla büyücü hocalardan medet umarak,
çarşı pazar ulu orta yerlerde, olup olmadık insanlara
bunları göstererek bir yere varamazsınız.
Müspet nasihatim bu cihetten ümidinizi kesmeniz.
Kendilerine manyetizmacılar diyen bir maarif cemiyetinden söz ediliyor.
Paris'te tahsil görmüş bu gayrimüslimden istifade edebiliriz.
Kimdir bu zat?
Nazar-ı dikkatimizi celbeden bir şahsiyet.
Mesmer adını kullanmakta.
Bay Mesmer?
İşte bu benim kemiklerimden alınmış kemik, etimden alınmış ettir.
İkisi tek beden olacak ve tek bedene dönüşecekler.
Ve tek bedene dönüşecekler.
Bu musibetten bizi nasıl kurtaracaksınız?
Ben ortada bir musibet göremiyorum Fikriye Hanım.
Naturada mukavemet edilemez güçler yoktur.
Biz musibetlere değil, reaksiyonlara inanıyoruz.
Gözlerimle gördüğüm, eşimi istila eden bu cadıyı nasıl izah edeceksiniz?
Doğaüstü bir olay bizi bilinmeyenle karşı karşıya getirir,
bize acizliğimizi hatırlatır.
Gece yarısı karanlıkta fısıltılar, hareket eden gölgeler…
Düşünün, bunda korkacak ne var?
Bize zarar verebileceklerini düşünüyor olamaz mıyız?
Tüm bunları uydurduğumu mu düşünüyorsunuz?
Hayır, sadece nasıl vücuda geldiklerini keşfetmeliyiz diyorum.
Dünyada bilinmeyen güçler vardır Fikriye Hanım.
İnsanlar dünyanın düz olduğu ideasında ısrar ediyorlardı. Neden?
Çünkü yuvarlak bir dünyanın bilinmezlerinden ölesiye korkuyorlardı.
Aşağı düşebilirdik!
Fakat bir gün nasıl işlediğini anladılar.
Korkumuzun kaynağını keşfetmeliyiz.
Size bu canavarların olmadığını söylemiyorum.
Onların kim ve ne olduklarını, nasıl işlediklerini,
existanslarını anlamak istediğimi söylüyorum.
Ne yapacaksınız peki?
İlkin,
seanslarımızdan kimseye bahsedemeyeceğinizi belirtmek isterim.
Ben alışılmadık metotlar kullanan biriyim.
Bu sadece seanslarımız için değil,
sizi hem de beni korumak için.
- Kimden? - Pekâlâ bu varlıktan.
Demek siz de inanıyorsunuz?
Siz neyden korkarsınız Fikriye Hanım?
Sevdiklerimi yüzüstü bırakmaktan.
Peki siz?
Hayatımın kontrolünü kaybetmekten.
Bu korkular hakiki,
fakat bedenimizdeki akışkan enerjiyi de engellemekteler.
Manyetizmayı engelleyen, bastıran güçlerin üstesinden gelinebilir.
Naturayla uyumumuzu
ancak bizi histerinin kucağına geri iten bir sarsıntı sağlayabilir.
Emin misiniz?
Tehlikesi yok değil lakin şimdi vazgeçecek olursak
onu sonsuza değin kaybedebiliriz.
Korkuya mahkûm, elemle dolu bir hayattansa
ne olacaksa varsın olsun.
Onu bu ifritten kurtarmak için her şeyi göze aldım ben.
Hannas, karanlıkta saldıracağı günü bekler,
zayıflıklarımızla, bedbaht hatıralarımızla beslenir.
Eğer cadıyı yok etmek istiyorsak,
en derin korkuyla da yüzleşmek gerekecek.
- Neyle? - Ölümle elbette.
Size son bir şey söylemeliyim Bay Mesmer…
Ne bu gürültü?
Fikriye.
Ne oluyor burada Fikriye?
Bu bey de kim?
Gel Nefi.
Korkmana hacet yok.
Anton Mesmer, Paris'te tahsil görmüş,
burada birtakım tetkiklerde bulunuyor.
Hikmet sahibi bir hoca.
Sizinle tanıştığıma çok memnun oldum Nefi Bey.
Köşkte geçen esrarengiz olayları aydınlatabileceğimi,
daha da önemlisi
o malum varlığı def edebileceğimi düşünüyorum.
İnanın bana, çok cesur bir eşiniz var.
Konuşmalıyız Fikriye.
Yataklarımızı temelli ayırmamız isabet olacak.
Dinle beni Fikriye.
Düşündüm de
bu cadı sizi en fena huylu kadınların kötü seciyesiyle kıskanıyor.
Herkes diri karılarının üstüne çifter çifter evleniyor.
Öyleyse gelsin evinin hanımı olsun!
Fikriye…
- Beni yakalayamazsın ki! - Çocuklar! Koşmayın!
Bay Mesmer bize yardım etmek için burada.
Ne olur gelin benimle.
Nedir bunlar?
İstirham ediyorum Nefi Bey, endişe etmeyiniz.
Size bazı suallerim olacak.
Zihninizi zorlamanız,
yöntemimin tesir etmesi için kati suretle önemli.
Hele ki inancınız.
Yoksa bütün uğraşımız beyhude olacak.
Hiç zamanın bir faslını hatırlamadığınız oldu mu?
- Ne şimdi bu? - Nefi.
- Hayır. - İyi düşünün.
Mesela, bir elbise giydiğiniz hâlde
onu neden giydiğinizi hatırlamadığınız oldu mu?
Yahut tanımadığınız birinin sizi tanıdığını söylemesi?
Bu varlığın tesirindesiniz Nefi Bey.
Hakikat mi, değil mi emin olamıyorum.
Şimdi deruni bir uykuya dalacaksınız.
Komutlarımı harfiyen yerine getiriniz.
Rahatlayın, zihniniz berrak,
kelamınız sizde kalacak.
Bir saniye.
Uyanabilecek miyim?
Ya dalıp gidersem, bir daha uyanamazsam?
Sizi nasıl hipnotize edebilirsem aynı şekilde uyandırabilirim Nefi Bey.
Fikriye? Fikriye de dalıp gidecek mi benimle?
Manyetizmanın cereyanı, sıhhatli insanlar tarafından idrak edilemez.
O yalnızca harmonisi bozulmuş ruhları alır içine.
Şimdi elimde tuttuğum çubuğa
bütün dikkatinizle bakmanızı istirham ediyorum.
Derin bir nefes alın.
Vücudumuzda harikulade bir cevher dolaşıyor.
Çubuğun üzerindeki kırmızı noktaya odaklanın.
Daha dikkatli.
Daha dikkatli…
…ve daha dikkatli.
Kırmızı nokta hafif hafif titremeye başlıyor, görebiliyor musunuz?
Kırmızı nokta yavaş yavaş size doğru yaklaşmaya başlıyor.
Yaklaşıyor,
yaklaşıyor
ve her yeri kaplıyor.
Gözleriniz yavaşça kapansın.
Beşten geriye doğru sayacağım.
Beş…
Vücudunu bir uyuşukluk sarıyor.
Dört…
Huzur içindesin.
Üç…
Göz kapaklarını açamıyorsun.
İki… Bir…
Şimdi parmağımı şaklatacağım ve sen, beyaz bir odada uyanacaksın!
Kendinizi boşluğa teslim edin.
Hiçbir şey düşünmeden.
Ayağa kalkın!
Karşınızda bir kapı var. Ona doğru yürüyün.
Kapıyı açıyor ve bir hayal aleminin içine dalıyoruz.
Kendimizi bir vadinin içinde
masmavi bir gökyüzünün altında
bir bahar günü gezintiye çıkmış olarak görüyoruz.
Yeşillikleri seyredebiliyor musunuz?
Düşünüyorum.
Seni endişelendiren bir sıkıntı mı var?
Gözlerimi kapatmak.
Güçlü olun.
Kafanızdaki bütün menfi fikriyatı atın. Girin o vadiye.
Etrafımızdaki doğanın sesini, kuşları,
yaprakları, rüzgârı duyalım.
Vadinin sonundaki ormana doğru ilerleyin.
Bu ormanın içinde bir saray,
sarayın içinde özel hazinelerin bulunduğu bodrum katları var.
Labirentler, koridorlar, mahzenler.
Bugün bu gizli odaları keşfedeceksin.
Ayaklarım…
Ağır.
Başarabilirsin! Yürümeye devam edin.
Orada kayaların arasında bir giriş kapısı var.
Küçük, gizli bir kapı.
Kapı yavaşça açılacak
ve yol sizi derinlere, geniş bir mahzene götürecek.
Ne var orada?
Karanlık.
Bir dehliz gibi.
Orada, o dehlizin içinde, hepsinin ayrı ayrı kapısı olan
ayrı odalar var.
Görebiliyor musun?
Evet.
Kapalı.
Demirlenmiş kapılar.
Kapıları açıp içeri gireceksin.
Neyle açayım? Kilitli!
Girilmemesi gereken bir oda demek bu.
Cebindeki anahtarları dene.
Ne var burada?
Yeşil bir örtü.
Altında?
Bir tabut.
Kim var içinde?
Annem.
Neden ölmüş?
Canına kıymış.
Bu odadan çıkalım. Diğerine girelim.
Devam etmeni istiyorum.
Bu mahzenin sonunda, duvarda işaretli bir taş var.
Dokunduğunda seni girilmemesi gereken odaya götürecek.
O taşa kuvvetlice bastırmanı istiyorum Nefi.
Yapabilir misin?
Neler oluyor?
Ne görüyorsunuz Naşit Bey?
- Naşit Bey! - Hanımım!
O benim!
Küçük, zavallı, çaresiz Nefi!
Onu benden alamayacaksınız!
- Duralım artık! - Ne olur yapmayın!
Kimsin sen?
Onun sahipleri.
Bay Mesmer!
Beşten geriye doğru sayacağım ve sen parmağımı şaklattığımda…
Sen uyanacaksın ve hiçbir şey hatırlamayacaksın.
Beş…
Dört…
Yavaş yavaş mahzenden dışarı çıkıyorsun.
Üç… İki…
Beyaz odaya geri dönün.
Bir!
Aramıza dönün Nefi Bey.
Yapamam ki.
Neden?
Ben daha beş yaşında bir çocuğum.
Tek başıma bu kuyudan nasıl çıkayım?
Uyan!
Ne oldu burada?
Seanslarımıza devam etmeliyiz Fikriye Hanım.
Kendisini neden beş yaşında gördü?
Daha önemlisi Fikriye Hanım, neden bir kuyuda gördü?
Unutmayınız,
cadı "Onun sahipleriyiz" derken tek bir mevcuttan bahsetmiyordu.
Ortada müntehir bir anne var artık.
Her şeyden kuşku duyulmalı.
Toparlanmalısınız hanımım. Takatinizi yitirmeyin.
Nefi'nin yanında olun.
Sevgi böylesi bir gücün karşısında ne yapabilir ki?
Fikriye Hanım, dünyadaki en güçlü duygu sevgi değildir.
Hürriyet, adalet, haysiyet de değildir.
Merhamettir.
O yüzden O'nun adı Rahman ve Rahim'dir.
Merhamet eder, acır, esirger.
Bizi kurtaracak olan da bu işte.
İyi geceler.
Allah hakkı için…
Çok büyük günah işleniyor.
Korkunç şeyler gelecek başımıza.
Ona eziyet etmelerinin cezasını bizim gibi garibanlar çekecek.
Boğacak bizi de.
Sesimizi kısacak senin gibi!
Belki de senden sebeptir bunlar, ha?
Evlatlık gelmişsin köşke.
Kimlerdendin?
Hangi kötü tohumdan geldin?
Ne oluyor burada?
Ne bu hâliniz?
Temizliğe yardıma geldim hanımım.
Bodrumdaki vaziyeti izah edeceksin.
İrfan ana, sen de biliyorsun, ona ilişmemek lazım gelir.
Hakkın bir bildiği olmasa
göz açıp kapayanda, şuracıkta canımızı almaz mıydı?
- Mucizelere de mi inanmazsın? - Sus!
Zındığın kelamı, bir tek mucizeyi değil,
onu da mahvedecek!
Hepimizi helak edecek!
Kimdir o?
Salime…
Gelsen ya aşağıya?
Köşke geldim geleli
bir seninle konuşamadık.
İki sessiz kadınız şunun şurasında.
Hasbihâl etmeye kelime gerekmez.
Anlaşırız illa.
Gel Salime. Gel, korkma.
Korkuya yenilirsek
ikimizi de yiyip yutacak bu köşk.
Salime…
Seni şu yeni açılan ebelik mekteplerine mi göndersek?
Hem belki okuma yazma da öğrenirsin.
Ben mi?
Ben günlük tutuyorum.
Tecrübelerimi, hislerimi, fikriyatımı nakşediyorum sayfalara.
Birini Terakki Gazetesi'ne mektup attım.
Neşredildi!
Biliyorum, müellif bir kadın pek nahoş karşılanır.
Ben de erkek adıyla gönderdim, ne olmuş?
Burada, köşkte bir şiir yazdım.
Ezberden sana okumamı ister misin?
Ne sarih bir sureti
ne de bilhassa bir gayesi vardı köstekli saatin.
Yaşıyordu işte
Sessiz bir mevcudiyetle
Şu koskoca köşkte
bir başına, kimsesiz iki kadınız biz Salime.
Cadı?
Gülendam mı?
Yaptığı muskaları buldum Salime.
Zavallı, aklınca bize yardım etmek istemiş.
Bizi korumak için yapmış her şeyi.
Salime…
Sen bu evde evlatlıksın, değil mi?
Nefi'nin babasının emaneti?
Bu köşkte bir felaket yaşandı Salime.
Sen de bu felaketten nasibini aldın.
Biliyorum.
Anlamıyorum.
İnsanı insan yapan sadece iradesi değil,
muhayyilesidir de.
Akıl "istiyorum" dediğinde, irade "lakin yapamam" der.
Hayallerimizin yanında irade nedir ki?
Anlayacağınız
biz arzularımıza değil, en derin arzularımıza tabiyiz.
Bununla birlikte
bildik korkularımızdan değil, en derindekilerden korkarız.
İnsan nasıl içten gelen bu zarurete uyuyorsa,
biz de bu habis ruhu orada bulacağız.
- Güvenin bana. - Hoş geldiniz Bay Mesmer.
Sizi bu kadar erken görmeyi beklemiyorduk.
- Buyurmaz mıydınız? - Tabii.
Size nasıl teşekkür etsem bilemiyorum.
Dün yaptığınız onca gayretkeş hazırlığa, alakaya hiç lüzum yoktu.
Vazifem efendim. Hemen bugün devam etmek niyetindeyim.
Hiç gerek yok azizim, hem de hiç.
Kendimi bir kuş kadar özgür ve hafiflemiş hissediyorum.
Kafesi de sırtınızdan alıp atmak gerek, öyle değil mi Naşit Bey?
Bence bu şarlatanlığa bir son verilmeli.
Naşit Bey, ben nice ifrite, musallata tanık oldum.
İnanın bana şeytanlar arzularla aynı dili konuşur.
Hayal gücünün dili.
Bırakın canım sizde.
Hepsi numaracı bunların.
Size yardım edeceğim. Güvenin bana.
Efendim, iyi değilsiniz, burada böyle istirahat edilmez.
- Sükûnete ihtimam göstermezsek… - Siz karışmayın!
Çıkın odadan. Derhal!
Hanımım!
Bütün bu anahtarlar sende.
Kapalı kapılar, kayıp eşyalar,
silinip gitmiş anılar senin eserin.
Müsaade edilmeyen kelam senin eserin.
Tüm bu hikâyeler de. Öyle değil mi?
Bu köşkteki nizamı sen öğretip bellettin bana.
Çocuklar bir başına büyüyecek,
gülle dokunmaya gelmez dedin.
Nefi için Binnaz öldüğünde gözyaşı dökmedi dedin.
Ölülerle iyi geçinmek gerek dedin.
Cadıyı kalplerimizde besleyip büyüten sensin!
Bu köşkte bir kâhya değil,
bir gardiyansın!
Kapatın kapıları!
Şimdi başlayabiliriz!
Ve parmağımı şaklattığımda
derin bir uykuya dalacaksın.
Şimdi gerçek Naşit Nefi ile konuşmak istiyorum
ama beş yaşındaki Naşit Nefi'yle.
Kuyudaki çocukla.
Yavaş yavaş doğrulmanı istiyorum.
Gözlerini aç…
…ve benimle konuş.
- Kaç yaşındasın Naşit Nefi? - Nefi.
Naşit'i sevmiyorum ben.
Neden?
İstemiyorum ben dedemin adını.
Kaç yaşındasın peki?
Kaç olacak? Beş!
Biliyor musun Nefi?
Bu köşkte gizli hazinelerin bulunduğu bir oda var.
Bu yeri bir tek sen bulabilirsin.
Lakin bu esrarlı yerde hazinelerden ayrı,
gizli, görülmemesi, işitilmemesi gereken garabetler de var.
Ama sen çok güçlü bir çocuksun Nefi, buna muvaffaksın.
Şimdi odalarda gezmeni istiyorum.
Neredesin?
İrfan annemin odasında.
Ne var odada?
Topacım.
Arkadaşım Salime sadece benimle konuşur
çünkü onu bir tek ben işitebilirim.
- Ama önceden konuşabiliyordu. - Ne oldu peki?
Babam ona çok kızdı.
Nizama uygun davranacaksın!
Cihana hükmedecek bir neslin evladısın!
Suratıma bak!
Bak!
- Kimim ben? - Babam.
Baban değil.
Atanım senin.
Duvardaki bu resimler de ceddin.
Dedenin saati.
Al.
Bunu hep yanında taşıyacaksın.
Annen nerede?
Erguvanlı bahçede kendini astı.
Bu erguvanlı bahçede geçmiş bütün çocukluğum.
Hadi şimdi en gizli odaya girelim.
Burası kilitli.
Çok oda var kilitli.
Girilmemesi gereken bir oda demek.
Hatırladın mı? Bütün anahtarlar cebinde.
Naşit!
Başsız evliyalar hikâyesini anlat bakalım.
Babaya isyan edenlerin sonu ne olurmuş?
Ne olur durun artık? Yalvarırım.
Bırakın evladımı. Yetmedi mi bunca acı?
Haydar Bey sert adamdı,
eski kafalıydı.
Durduramadım.
Dinlemedi beni.
Yapmayın beyim, ne olur.
Bir hatadır etti.
Kıymayın yavruya. Korktu işte.
Islah değil İrfan!
Ah İrfan, ah…
İdrak edemiyorsun.
Islahta, ıslahatta değil çare.
Şifa temizlenmekte.
Arınacak, pür-ü pak olacak.
Kapatırdı Naşit'imi.
Kilitlerdi olur olmaz yere.
Ceza verirdi kendince.
Ne olur bırakın!
Ayırmayın yavrularımdan! Ne olur bırakın!
Ne olur! Ne olur!
Kuyuya gidelim Nefi.
Sabah bu çukura gömülecek.
Nasıl nefes alsın yavru?
Boru, hortum, bul bir şeyler işte İrfan.
Bu kuyu onun karanlığı değil,
kurtuluşu olacak İrfan.
Salime'yi getir.
Korkutacaksın yavruyu, daha çok küçük!
- Sonra ne oldu? - Baba öldü.
Zehirlenmiş.
İrfan annem söyledi, kötü adamlar zehirlemişler.
Neden bileklerini ovuşturuyorsun Nefi?
Baba beni çok sıkı bağlıyor da ondan.
Cadı da çocuk da sensin,
öyle değil mi Nefi?
Çocukları koruyup kollaman, onlara şekerleme getirmen hep bundan.
Bırakın onu! Erenlerden, ululardan bir ermiş o.
Şeytan çarpsın hepinizi!
Bırak! Hakk'ın bir mucizesi o,
gördüm, bana konuştu diyorum.
İbret alın, ibret!
Hepiniz cehennem ateşinde yanacaksınız, hepiniz!
Baban öldükten sonra ne yaptın Nefi?
Arkadaşlarımla konuştum.
Kedilerle, köpeklerle,
kuşlarla, topacımla.
Kendi içinde birçok kişiliğe bölündün.
Sen hepsiydin,
aynı zamanda hiçbiri, öyle değil mi?
Kim gülüyor?
Biri gülüyor bana! Kim gülüyor?
Kim gülüyor?
Kim gülüyor bana?
Kim gülüyor?
Ne yaptı baban sana Nefi? Söyle!
Temizledi.
Hayır Nefi! Kendini cezalandırmayı bırak.
Arındırdı beni.
Islah olmazmışım.
Hayır Nefi! Hayır!
Bunları yapmadı! Sen çaresiz bir çocuktun.
Sana yapılanların suçlusu sen değilsin.
Ne yaptı baban sana Nefi? Söyle!
Eziyet etti.
İşkence etti.
Bağladı beni.
Kilitledi.
Cadı da çocuk da
şeytan da baba da yok artık Nefi.
Hiçbiri sana zarar veremez.
Nefi, sen çok güçlü bir çocuksun
ve çok iyi.
Bu köşkteki bütün garabetlerin üstüne gittin.
Evin en tepesine çıkmanı istirham ediyorum.
Şimdi ayağa kalk!
Orada senin için bir şey var, başarmak istediğin bir şey.
Yaşamın boyunca hep içinde bir yerlerde gizli kalmış, unutulmuş
ama hep orada olan bir şey.
Al o notu.
O not sana Nefi.
Bizzat senin için.
Ne yazıyor notta?
"Korkma."
Fikriye Hanım…
Binnaz'a ne yaptın Nefi?
Cadı, babanın suretinde değil
Binnaz'ın hayalinde canlanıyor.
Bütün o yalancı anneler senden kaçtı.
Ne yaptın onlara?
Unutmayınız, o mesaj size ait Nefi Bey.
İstirham ediyorum, korkmayınız.
Binnaz bir cadı değil,
bir kurban, öyle değil mi?
O kadınlarla neden evlendin Nefi?
Benimle neden evlendin?
Biz gariplerden ne istedin? Söyle!
Düştü.
Düştü!
Düştü.
Bense hiçbir şey yapamadım.
Boğuldu.
Sadece izledim onu.
Gülleri beğendiniz mi?
Bir kelam edin, ne olur!
Bu sükûnetinizle eziyet ediyorsunuz bana.
Ben sizin halayığınız değilim. Mürebbiyeniz hiç değilim.
Babam da değilsiniz!
Ama ananız yerine koymakta hiçbir beis görmüyorsunuz.
O nasıl söz?
Sütten erken mi kestiler seni?
Bir parça sevgi beklemek, yakınlığa, içtenliğe susamak mı çocukluk?
Benim bu masallara karnım tok Naşit!
Sen git bu masalları Ragıbe'ye anlat.
Böyle masallar uyduracağına
bir temiz sopa çeksen dertlerimizin hepsi bitecek ama…
Çocuklara el kaldırmayacaktın.
Kur'an'a el bastın!
Tövbe tövbe.
İncinmeyeceğini bilsem sana her şeyi anlatırdım.
Bir günün bir gününe uymuyor. Islah olmazsın sen.
Ne?
Mecnun olmuşsun sen mecnun.
Kapatılman gerek senin.
Zalimsin sen.
Zalim! Duydun mu beni?
Zalim, zalim!
Sen yaralı bir çocuktun Nefi ama artık büyüdün.
Zayıflıklarının da güçsüzlüklerinin de sorumlusu
toprağa karışmışların ruhları değil,
bizzat kendinsin.
Sen cadıyı değil, kendini arıyorsun
ve bir daha kopmamacasına buldun onu.
Şimdi parmağımı şaklatacağım ve sen
hiçbir şeyi unutmadan, her şeyi hatırlayacaksın ve anlayacaksın.
Bu muvaffakiyetle, ferahlık içinde…
Uyan!
Sultanahmet'teki Hapishane-i Umumi'ye götürüleceksin.
Bir yakının, çocuğun var mıdır?
Salime kızım, Naşit Nefi oğlumdur.
Nefi'yi karıştırma!
Cürmünü itiraf ettin!
Haydar Bey'in zehirle katlinden tutuklanacaksın.
Ama konuş, neden yaptın?
Haydar Bey babasıdır Salime'nin.
Naşit Nefi üvey kardeşi olur.
Bu yüzden mi öldürdün?
Hanımım onun yüzünden canına kıydı!
Çocuklara ettiği eziyetleri bir ben bilirim!
Naşidim daha sabi sübyandı.
Farklı seciyelere bürünür, hayali dostlar edinirdi.
Çocukları koruyup kollamaktı maksadım.
Yaralarını sarmak için.
Yavrularım.
Onları benden başka kim anlayabilir ki?
Sen mi?
Sahte bir mazi yaratmışsın köşkte!
Götürün!
Toptaşı Bimarhanesi'ne götürüleceksiniz.
Bir süredir seni izliyor,
kim olduğunu idrak etmeye çalışıyorduk.
Başta bir düşman hafiyesi sandık,
Şinasi Bey adında.
İyi olacaksınız.
Beni bu meczubun arasına kapatmayın, ne olur?
Zaruri tertip alındıktan sonra nizamı öğrenir
sizi oradan çıkarırım. Merak buyurmayın.
Binnaz'a zarar vermek değildi gayem,
çocuklarımı korumak istemiştim sadece.
Ben babam değilim Kenan.
İstirahat edin, rica ediyorum.
Sıhhatinize kavuşmalısınız.
Kayıktaki facia bir canavarı öldürürken, bir diğerine can verdi.
Binnaz'ın suretinde babasını cezalandırırken,
aynı kabahati tekrar ederek onu yeniden yarattı Nefi.
Kâhyanın demesine göre,
bütün bu farklı seciyeler Nefi'nin çocukluğundan gelirmiş.
Ona alıkonulmayı, zapt edilmeyi hatırlatan her şey cadıyı besliyor.
Bilhassa çocuklarına gösterilen zulmet.
İçinde kaybolmuş birçok şahsiyeti var.
Anlaşılıyor ki cadı hakikati gizleyen bir örtü değil sadece.
Onu çarpık bir aynadan gösteren bir emare aynı zamanda.
Ortaya çıkmak, anlaşılmak istiyor o.
Söyleyin Bay Mesmer,
neden bu eziyet, kendine işkenceler?
Bu zalim kişilik bir cadı, bir şeytan değil.
Gerçekte öfkeli, sözde her şeye gücü yeten
korkmuş bir çocuk sadece.
Bizler de böyle yapmıyor muyuz?
Dilden dile anlattığımız efsanelerde kendi şeytanlarımızı yaratmıyor muyuz?
Bu pislik yuvasında geberip gitmezsek iyi.
Ya Süleymaniye'de olduğu gibi bir salgın çıkarsa ne yapacağız?
- Kaç kişi öldüydü orada? - Bir sürü! Koleradan hep.
Buraya kimi tıksalar ya jurnalciymiş diyorlar ya da isyancı.
Şu meczubun kendi hacetini görmeye dermanı mı kalmış ifsat etsin?
Gel, gel!
Bu marize ne olmuş bildin mi?
Bu?
Babası anasını öldürmüş, bu da karısını?
Böyle musibetler nesilden nesle geçer derler.
Yazık, meczup adam.
Belki de kara sevdadandır.
Sen öyle san! Sen öyle san!
Gece zifir gibi yaşadığı konağa çöktüğü vakit
cadıya dönüşür,
hane hane dolaşır,
nerede taze gelin varsa sıkıştırıp boğarmış.
Uydurma.
Numaracıdır bunların hepsi, ben sana söyleyeyim.
Kandırmış tekmil tabibi.
Eğer karına laf geçiremezsen
ya sokağa düşüp meçhul-ü ahval bir dilenci olursun
ya da buraya gelip böyle sürünürsün.
Olacağı bu işte!
Bu mecnunun içinden çıkmış, köşke dönmüşüm.
Yeniden güneş doğmuş, çiçekler açmış,
kuşlar erguvanlı bahçemizi sarmış,
çocuklar bahçede koşturuyor.
Yeniden evlenmişiz.
Genç, güzel bir dul…
İlk başta zorlanıyorum.
Ama giderek alışıyorum ona.
Biliyorum, o da beni seviyor.
İşte, beni affedecek bir kadın bu!
Belki başlarda bu genç, dul ve yetimlerin
kendisine iyi geldiğini düşündü.
Lakin her seferinde cadıya dönüşüyor,
karanlık geçmişin ortaya çıkması için hem kendisine
hem de bize, bu zavallıcıklara eziyet ediyordu.
Söylenti böylece sürüp gitti işte.
Aşk bu dünyaya ait bir duygu değil, bir lanettir.
Zaman, ilk heyecanın ateşini söndürdüğünde
bizi birbirimize bağlayan şeyin kutsal bir ışık değil de
yaralarımız olduğu ortaya çıkar.
Ne var ki yaralarımıza şükretmek gerekir.
Bize neyin hakikat, neyin sahte olduğunu ancak yaralarımız söyleyebilir.
Tek bir şartla…
Onlarla konuşma cesaretini gösterebildiğimizde.