Joplin Lisesi 2011 öğrencileriydik ve 2011'de mezun olmaya hazırlanıyorduk.
Ülke genelinde kasırga felaketi yaşanıyor.
Tuscaloosa, Alabama şiddetli kasırga
sonucu yerle bir oldu.
Doğal afetlerin eksik olmadığı dünyamızda.
Kıyamet alametleri de görülmeye başlandı.
Okuldakiler dünyanın sonunun geldiğini düşünüyordu.
Amerikan tarihinin en ölümcül ikinci kasırgası. 300'den fazla kasırga kayda
-geçti. -Biz de kendimizi
kıyamet mezunları ilan ettik.
Camping, İncil'deki matematiksel ipuçlarının
21 Mayıs'a denk geldiğini söylüyor.
Çoğu saçma olduğunu düşünüyordu.
Yapacağınız son şey olsa da bu gazeteyi alın.
Yapacağınız son şey olsa da.
Herkes bunu konuşuyor.
O gece hep birlikte olmaya karar verdik.
Son üç dakika.
SON
Olabilecek en kötü şeyden 24 saat önce hayatı
kutluyor olmamız gerçekten çok tuhaf.
Bu bir kasırga.
-Nereye gideceğiz ki? Çok yakında. -İnanamıyorum. İnanamıyorum.
Çabuk, çabuk. İçeri, içeri.
JOPLIN KASIRGASI: FELAKETİN BİLANÇOSU
Dünyanın sonuna dair tahminler bitmiyor.
21 Mayıs kıyamet günü gerçekleşmedi.
Camping, hesap gününün gelmediğini netleştirdi.
O gün, güne kötü başladım. En kötü akşamdan kalma
hâllerimden biriydi. Büyük bir parti verdik.
Partinin adını "Hayatta Kalmak" koyduk.
Dünyanın sonu geliyordu. Hepimiz yok olacaktık. Biz de madem öyle,
sabaha kadar içelim bari dedik.
Mac akşamdan kalmaydı. Canım pizza çekmişti ama
o asla yanaşmıyordu.
Akordu yapıldı mı?
Hı?
Akordu yapıldı mı?
Pek sayılmaz.
Tamam.
Mac ile çıkıyorduk. Müzik sayesinde yakınlaştık.
Hava durumu Mac'i heyecanlandırdı. Bu da benim çok hoşuma gitmişti.
"Tamam," dedim.
Janice Huff fırtına hakkında bilgi verecek.
Janice, günaydın.
Şu an görünürde bir şey olmasa da uygun şartlar mevcut.
Bu da ne yazık ki yılın bu zamanı kasırgalara işaret ediyor.
Dışarı çıktım. Yukarı bakınca, masmavi bir gökyüzü gördüm.
Batıdan yaklaşan tek bir fırtına vardı. Büyük bir kümülonimbus bulutu.
Ama tepesi atmosferin o kadar yukarısındaydı
ki en uç noktasını göremiyordunuz.
Şiddetli bir fırtına geleceğinin habercisiydi.
Amatör fırtına avcısı olduğumu söyleyebiliriz,
çünkü kovalamışlığım çoktur. Ama böylesini hiç görmemiştim.
Aklımı almıştı. Sıradışıydı.
Mac radarı açtı. Ekranı işaret edip dedi ki
"Bir kasırga çıkacaksa, böyle bir hücreden
çıkacaktır."
Kaylee ve kardeşine "Gidip bir bakalım mı?" dedim.
Zaten cevap belliydi. Konuşulmadı bile. "Hadi gidiyoruz." dedik.
22 Mayıs 2011'de annem ile San Diego, California'dan Joplin,
Missouri'ye uçuyorduk. Diğer çocuklardan farklıydım.
Çocuklar dışarıda futbol oynar, ya da çizgi film izler.
Ben ise sadece hava durumu izlemek veya kendim sunmak istiyordum.
Chad Crilley, Big Bear, California'dan canlı bildiriyor.
Büyük bir kar yağışı var.
Zorlu hava koşulları Güney California'da etkisini sürdürüyor.
Süperstar gibi hissediyor musun?
9 yaşında çocuk sunucu oldum. Sonra iş genç sunuculuğa evrildi.
Günaydın. Şuna bir göz atalım.
Bu sabah hava durumuna baktığımızda…
Hava durumunu çoğu insanın tahmin ettiğinden daha iyi anlıyordum.
Özellikle de kasırgalara ilgi duyuyordum.
Daha hızlı olmalısın.
Ne yaptığımı biliyorum.
Kasırga'yı ilk izlediğimde,
kasırga gibi ciddi bir felaketin hangi şartlar altında meydana geldiği sorusu
beni ele geçirdi. Bunu bizzat deneyimlemek nasıl
olur diye merak ettim.
Sıcaklık 15 derecenin üstüne çıkacak.
Dediğim gibi, bugün güzel bir gün.
San Diego'nun havasından sıkılmaya başladım.
Hava durumu sunmaya değecek bir hava olsun istiyordum.
Ortabatı'da Kasırga Vadisi olarak bilinen ve coğrafyası gereği dünyanın başka
hiçbir yerinde olmadığı kadar kasırgaya maruz kalan bölgeye gitmek istiyordum.
Sıcak ve soğuk hava bir araya gelip inanılmaz güçlü dönüşler oluşturarak
kasırgalara neden oluyor. Anneme haber vermeden,
Ortabatı'daki televizyon meteoroloji uzmanlarına
yazdım. Ve biri geri döndü.
Evet, bölge genelinde çok kasvetli bir akşam yaşandı.
Orta Texas'ta gök gürültülü fırtınalar görüyoruz.
Bu kişi, Joplin KOAM'den meteorolog Doug Heady'ydi.
Gece yarısından sonra hava iyice kötüleşecek.
Chad, Kasırga Vadisi'ne gelip staj yapmak istedi. Hatta birkaç video gönderdi.
Aylar süren planlama sonrası KPPRLA Hava Merkezi.
Garajında stüdyosu vardı.
Meteorolog Chad Crilley bugün sizlere hava durumunu aktaracak…
İşi ciddiye aldığı belliydi. Ama 13 yaşında olduğundan önce annesiyle konuşmam
gerektiğini söyledim.
Kafam karışmıştı. "Bu adam kim? Joplin neresi?" Diye düşündüm. Chad,
tek başına gitmek istediğini söylese de elbette bunu kabul etmedim.
En büyük kasırgalarımız hep Mayıs'ta meydana gelir. 22,
23 ve 24 Mayıs'ta hava koşulları sert olacak diye düşünsem de uçak
biletlerini aldılar.
Chad cam kenarındaydı, dışarıyı izlerken bana dönüp "Anne,
hava şu an çok garip." dedi.
Joplin'e doğru inişe başladık. Oldukça sarsıntılıydı.
Hanımlar beyler, türbülansa girmiş bulunuyoruz.
Chad otelin sığınağı olduğundan söz etmişti.
Bunu duyunca, "Ne saçmalıyorsun, sığınak nereden çıktı?
Nereye gidiyoruz?" Dedim.
Pazar günü hava çok güzeldi.
Kiliseden dönüp arabayı yıkarken hava ne kadar güzel diye düşünmüştüm. Joplin.
Joplin ilginç bir yerdir. İncil Kuşağı'nın bir parçasından
daha fazlası. Baktığınız her köşede
bir kilise görürsünüz.
2011'de lise 3. sınıftaydım. Hristiyan çocuklarla takılırdım.
Eşcinsel olduğumu saklamak zorundaydım.
Holly'nin yüzüne ne olduğuna bakın.
Mükemmel olmamış mı?
Hayır. Bu ruj ne gerçekten?
JC Chasez gibi saçlarım vardı, NSYNC dönemimden kalma. Herhalde yani.
İsa'yı seviyorum.
Tanrı'yı ​​seviyorum ama kullarının beni sevip sevmediğini bilmiyordum.
Okulda zorbalanırdım. Kızlar kağıtlara "ibne"
yazıp bana fırlatırlardı. Çocuklar çok acımasız.
Hep Tanrı'nın beni ne zaman alacağını düşünüp
durdum. Buradan nefret ediyordum.
Chad Elliott ve Josh Marsh'tan KZRG Newswatch'u dinliyorsunuz.
Joplin Lise mezuniyeti bu öğlen
Missouri Southern State Üniversitesi'nde yapılacak.
Mezunlar için büyük bir gün.
Mezun olmak üzereydim. Herkes dağılacak,
ve sonra hayatın bir sonraki aşamasına geçecekti. Bu yüzden, heyecanlıydım.
Lisede her türden insan vardı. Kendimi sporcu kategorisine koyardım.
2.100'den fazla öğrenci Joplin Lisesi'nde okuyordu.
Bu kadar çok öğrenci içinden birilerinin popüler olması zor görünebilir.
Ancak farklılıklar burada ortaya çıkar.
Bu, Joplin Lisesi'nin en popüler öğrencilerinin hikâyesi.
Merhaba, ben Jet 14'ten Will Norton.
Yakın arkadaşım Will'in "Will the Beas" adında bir YouTube kanalı vardı.
Epey takipçisi vardı galiba, hiç bakmadım. Sonuçta hayranı değil, arkadaşıydım.
Will beni videoya çekti.
Çapkın, sporcu Keegan var.
Aa, bu. Bilemedim.
Will bana çapkın sporcu diyordu. Sanırım insanlar da beni böyle görüyordu.
Belki de gerçekten öyleydim bilmiyorum.
Daha lisedeyim. Henüz tek bir kişiyle ömrümü
geçirmek istemiyorum.
YB Pro Bow Cougar Pound kıdemlileri,
85 numarayla, Keegan Henry!
Takım kaptanı olmam kızların epey dikkatini çekiyordu.
Futbolu çok severdim. Cuma gecesi. Şehrini göğsünde taşımak.
Benim için çok özeldi.
Mezuniyete gitmek istemedim. Abartılı olduğunu düşünüyordum.
Kız kardeşlerimden biri gömleğim buruşuk diye
bana laf atıp ütülemeyeceğini söyledi. Bir an önce başlayıp bitmesini
istiyordum o kadar.
Fırtınalar çoğunlukla batıdan gelir,
bu yüzden Kansas'ın açık bölgelerine doğru sürdük.
Gök gürültülü fırtınaların çoğu kasırga getirmese
de koşullar uygunsa, o zaman olur.
Gök gürültülü fırtına ne kadar yoğun olursa, o kadar fazla döner. Buna
mezosiklon denir. Belirli bir seviyeye erişince
kasırga oluşur.
Sihir gibi. Nefes kesici.
Rocky Dağları'nın doğusundaki düzlük alanlar,
kasırgaların en fazla meydana geldiği yerlerdir.
Kasırga Vadisi'nde büyüdüyseniz kasırgalar size sıradan gelir.
Her yıl kasırga sirenleri duyarsınız. Ancak kimse endişelenmez.
En fazla bir tarladaki birkaç ineği savurur.
Kaylee ve kardeşi Eric, fırtınaları incelemek için
birçok kez bana katıldı. Birlikte müzik dinleyip,
araba kullanırdık.
Mac birçok açıdan benim tam tersim.
Bazen ona ne düşündüğünü sorardım ve cevabı
tüm dürüstlüğüyle "Hiçbir şey." olurdu. Bu nasıl mümkün?
Hiçbir şey hakkında nasıl
düşünülebilir ki?
Aklımda her an yüzlerce düşünce dolanırdı ama nasıl durduracağımı da bilirdim.
Heavy metal insanı rsmen çarpıyor. Ve sanırım bu da sürekli
düşünmemi engelliyor.
Matematik, hesaplamalı matematik,
bilgi teknolojileri ve bilgisayar bilişim bilimleri alanlarında lisans derecemi
yeni almıştım.
Ama gençken arkadaş edinmede zorlanırdım. Sanırım özgüven konusunda hep zayıftım.
Yanında rahat ve güvende hissettiğim insanların
etrafında olmaya çalışırdım. Kardeşim Eric'le kankayız diyebilirim.
Mac beni rahatlatırdı.
Kansas'a yaklaştığımızda,
eyalet sınırında bir benzinlikte durduk ve fırtınayı izledik.
Joplin'den birkaç kilometre uzaktaydık.
Kameralarımızı çıkardık. Olabilecek her şeyi kaydetmeye
çalışıyorduk. Sanırım adrenalin bağımlısıydım.
Sürekli heyecan arardım.
Ne yaptığımın pek farkında değildim. Şimdi bakınca, sorumsuzca geliyor.
Ama heyecan arıyordum işte. Her seferinde yeni bir macera.
Joplin Lisesi'nin çok fazla mezunu olduğundan dolayı tören lisenin
içinde yapılmamıştı.
Bu yüzden şehrin hemen dışında bulunan Missouri Southern State
Üniversitesi'nde yaptık.
Hanımlar beyler, şimdi hep birlikte Joplin Lisesi
2011 mezunlarını alkışlayalım.
Cep telefonlarınızı kapatmanızı rica edeceğiz.
Böylece herkes törenin tadını çıkarabilir.
Şimdi izninizle, eğitim kadromuzdaki üyeleri.
Will'le mesajlaşıyorduk. Konuşmacılarla ilgili şakalaşıyorduk, tören pek
umurumuzda değildi.
2011 Mezunlarına teşekkür ederim.
Hadi çabuk ol. Ne zaman çıkacağız diyordum.
Sıkıntıdan patlamıştık.
Son zamanlarda gelecekte bizleri nelerin beklediğini düşünüyorum.
Şimdiye dek, 10 yıl sonraki hâlimi
tahmin edebiliyordum.
Missouri, Joplin'deki okulumda, büyük günün gelmesini bekleyecektim.
Bugün o büyük gün geldi.
Teşekkür ederim.
FM 102 nokta 9, AM 13-10, Haberler, KZRG.
Kasırga uyarısı akşam saat 9'a kadar geçerli.
Kasırga ve gök gürültülü fırtına riski çok yüksek.
O öğlen işe gidecektim. Bir donmuş yoğurt dükkanında çalışıyordum.
SAYISIZ ÇEŞİT SINIRSIZ KOMBİNASYON!
İşler yoğundu.
"Dondurulmuş yoğurt almak için kasırga uyarısından iyi bir zaman olamaz."
diye düşündüm. O zamanlar,
insanlar kasırga uyarısı olana kadar pek umursamazdı. Ben
ise hava ne zaman kötü olsa, "Dünyanın sonu geldi." derdim.
Delice olduğunun farkındayım
ama o zamanlar
normaldi. "2012" gibi filmler çıkmıştı.
Simpsonlar'da bile, Kıyamet Günü şakaları yapılıyordu.
Kilisede de kıyametin gelmekte olduğu söyleniyordu.
En çok endişelendiğim şey, geride kalmaktı.
Her yerde sürekli uyarı veriliyor.
İşte. Kırmızı, kasırga bölgesi.
Sarı ise şiddetli fırtına uyarılarının olduğu bölgeler.
Saat dördü yirmi geçiyordu.
Bir gıcırtı duydum.
Haberlerden sonra şöyle düşündüm. Oh, kasırga uyarısından söz edildiğine göre,
durum ciddi olabilir.
İndiğimizde otele giderken Doug'a güvenli bir şekilde ulaştığımıza dair mesaj attım.
Ama geri dönüş yapmayınca şaşırdım. Bunun biraz tuhaf olduğunu düşündüm,
çünkü Doug her zaman çok hızlı bir şekilde dönüş yapardı.
Akşam yemeği yiyecek bir yer bulduk. İçeri girerken hafif bir rüzgâr esiyordu.
Ve kuşların ötüşünü duyamıyordunuz. Bana sorarsanız,
havada büyük bir şeylerin geldiği hissi hakimdi.
Akşam yemeği için gittiğimiz restoran kalabalıktı. Beyzbol maçı açıktı.
Böylece topu sahanın sağ köşesine doğru gönderiyor.
Chad'e baktığımda, telefona yapıştığını gördüm.
Radar uygulamasına bakıyordum.
Güneybatı Missouri'ye hareket eden süper hücreli gök gürültülü fırtına gördüm.
Heyecanlıydım çünkü kötü hava koşulları yaşayacağımızı biliyordum,
Ortabatı'ya tam da bu yüzden gelmiştim.
-Fırtına giderek şiddetini arttırıyor. -İnanmıyorum, şu bulutlara bakın.
County Road üzerinde dönen bir bulut oluşumu var.
Ve bu görüntü de orada kaydedilmiş vatandaşların can ve mal kaybı.
-İnecek mi? Bulut iniyor gibi duruyor. -Ha?
Evet, inmeye çalışıyor gibi görünüyor.
Başka inen de var dostum.
Aynı zamanda dönüyor.
Aşağı iniyor. -Şuna bak şuradan geliyor gördün mü
acayip şu tarafa doğru? -Çocuklar…
İnmek üzere.
Evet, fark ettim.
Gerçekten.
Daha önce böylesini görmemiştim. Bunu, birkaç kez yapmıştık. Ama bu kez
değişikti.
Bu alanı ele geçiriyor. Yakınlarda bulunan diğer bölgelere sıçrama ihtimali
-de yüksek görünüyor. -Çocuklar.
Kanım dondu. Tüylerim diken diken oldu. Bir şeylerin ters gittiğini hissettim,
bu yüzden de sordum…
Gidelim mi? Gidelim mi gidelim mi?
Fırtına çok karanlıktı.
Gördüğümüz her şey gerçekten güçlü bir fırtınaya işaret ediyordu.
-Evet, orada. -Ama, sence de. Anlamıyorum çok garip.
İneceği yerin tam kuzeydoğusundayız, durun…
Sonra radyo devreye girdi.
Hava durumu servisleri bir kasırga uyarısı bildiriyor.
Dinleyin.
Biz de tam kuzeydoğusundayız. Gitmeliyiz. Radarda bir kasırga var. Hadi
-gidelim. Tam orada. -İnanmıyorum, orada. Tam köşede.
Emniyet kemerimi takıp telefonumu gösterge paneline,
yukarıya bakacak şekilde yerleştirdim.
Nereye gidelim?
Golf topu büyüklüğünde dolu yağışı bekleniyor.
Olamaz.
Eğer güneyine geçebilirsek, gözlemleyebileceğimizi düşündüm.
Dolunun yağdığı yerden de uzak olurduk.
Güvende olacağımız bir yere ulaşmalıyız.
Evet, tamam.
Rüzgâr bizi resmen içine çekiyor. Fırtınaya doğru bir akım var resmen.
Yavaşla. Bu yolda bir rampa olmalı.
Ya bir buçuk kilometre öteye düşecek ya da tepemize.
Tam o an bir kasırga çıkabilirdi.
Tam burada, tepede dur. Evet.
Şuraya bak. Şu hâle bak.
Evet. Evet.
Kaçabilmemiz için arabada kalacağım.
Hayatım boyunca hiç duymadığım yükseklikte sirenler çalmaya başladı.
Sirenler, bulunduğumuz yer için kasırga
uyarısı anlamına geliyordu.
Chad, hemen dışarı bakıp döneceğini söyledi.
Yanımdakilere dönüp "San Diego'dan yeni geldiğimizi.
Sirenlerden endişelenmemiz gerekip gerekmediğini sordum.
Sirenlerin sürekli çaldığını, korkmamamı söylediler.
Tabii bunu Joplin halkından duyunca, yemeğime döndüm.
Her şeyin yolunda olduğunu düşündüm.
Gökyüzünün fazla karanlık olduğunu hemen fark ettim.
Ayrıca yeşilimsi bir ton da vardı.
İyi akşamlar. Kasırga sirenleri çalmaya devam ediyor.
Muhtemelen arka planda duyabilirsiniz.
Devam ediyor.
Joplin bölgesindeyseniz sığınacak bir yer bulmalısınız.
Sığınacak bir yer bulun.
Sonrasında gördüklerim beni dehşete düşürdü.
Gelmiş geçmiş en şiddetli kasırgayı bulup radar görüntüsüne yerleştirin.
Şehre doğru yaklaşan devasa kasırgayı görünce gerçekten öleceğimizi düşündüm.
Chad koşarak içeri girip koluma yapıştı ve hemen gitmemiz gerektiğini söyledi.
Ve ben de "Hayır, sorun yok. Bu çok sık oluyormuş.
Endişelenme Chad." dedim.
Çok sinirlenmiştim.
Ayağa kalkıp ciğerlerim elverdiğince bağırarak herkese "Sığınağa gitmezsek
öleceğiz" demek istedim. 13 yaşındaydım,
sesim tizdi herkese yapılması gerekeni anlatmaya çalışıyordum.
Pekâlâ geliyor.
Hava durumu uyarısı için normal yayınımıza ara veriyoruz.
Herkese iyi akşamlar. Meteorolog Doug Heady karşınızda.
Restorandaki televizyonlar yerel hava durumu istasyonuna geçti ve KOAM'den
Doug Heady çıktı.
Artık bu kasırganın yere indiği kesinleşti.
Doug'ın kasırganın yere indiğini söylemesiyle
haklı olduğum kanıtlandı. Olan her şey gerçekti.
Durumun ciddiyetini anladım. Ve sonra kalkıp kaçtık.
Durum herkes için çok tehlikeli olduğundan en kısa sürede sığınmanız gerek.
Yayındaydım. Kasırga çok hızlı gelişti. Radarda,
bunun çok büyük ve yıkıcı bir kasırga olduğunu ve doğuya hareket ettiğini,
dolayısıyla şehre ilerleyeceğini görebiliyordum.
Kule kameramızı açalım.
Gökyüzü gerçekten çok karanlık.
Kule kamerasına bakınca kasırgayı göremedim.
Kamerayı sağa sola çevirip nerede olduğunu anlamaya çalıştım. Sanki önümde koyu,
gri, kara bir duvar bulunuyordu.
Şu an tam Batıya bakıyoruz.
Kasırga yağmur yağan bölgede gerçekleşebilir.
Olayı çözmem biraz zaman aldı. Bu, yağmurla sarılı bir kasırgaydı.
Yağmurla sarılı olduğundan göremeyebilirsiniz.
Çok güçlü kasırgaların nemi hapsetme potansiyeli o kadar yüksektir ki
yağmurla çevrelenir.
Birçok insanın yağmur duvarının arkasındaki
devasa kasırgayı görmeyeceğini tahmin ettim.
Gravel Lot'ta durduk. Havayı izleyip kameraya alıyorduk.
Bu hava, hiç şakasız, dev bir kasırgaya dönüşecek.
İşte tam da burası.
Havanın dönüşüne bak.
Dostum. İnanamıyorum, hareket eden bulutlara bak.
Hava kararıyor.
Gökyüzü, güneş sönmüş gibi kapkaranlık oldu.
Daha önce böyle bir şeye şahit olmadım. Gündüz karanlığı.
Sanki tutulma gibiydi. Şiddetli bir fırtına tam manasıyla
güneş ışığını engelledi.
Gördünüz mü?
Evet, hadi. Gidelim.
Mac, hadi!
Paniklemeyin.
Paniklemeyin. Bu yapılabilecek en kötü şey olur.
Şu an. Görülmüyor. Ne olduğu anlaşılmıyor.
Gidelim hadi.
O noktada biz fırtınayı değil, o bizi kovalamaya başlamıştı.
-Şurada ne olduğunu görüyor musunuz? -Sürmeye devam et.
Üstümüze geliyor.
Güvende olmak için yapabileceğiniz şeyler mevcut.
Arabadaysanız, hemen terk edin. Sağlam bir sığınağa girin.
PREKAST BETON FIRTINA SIĞINAKLARI
16 yaşındaydım. Arkadaşlarım Evan,
Dylan ve abisi Doug ile birlikte arabayla turluyorduk.
Evan radyoda Tech N9ne açtı. Korku dolu bir atmosferdi.
Arkadaşlarımdan biri, bir şeyler almayı önerdi.
Biraz takılacaktık. Güzel bir gün olacaktı.
Arka yolları kullanırdık, ana yollarla işimiz olmazdı.
Arka yolları iyi bilirdik. Avucumuzun içi gibi.
Lisede yalnız kurt sayılırdım. En sonunda da atıldım zaten,
başımı sürekli derde sokardım. Daha önemli şeyler vardı. Bisiklet sürmek,
ot içmek gibi.
Hayatım BMX olmuştu. Kendi başıma para biriktirip
bisiklet yapmıştım. Gençken para kazanmak gerçekten zordur.
Babam "Kasırga var. Dikkat et." diye mesaj attı. Ben de,
"Hiçbir yerde kasırga belirtisi yok. Ahm. Görüşürüz." dedim.
Bir de bu aptallık mı bilmiyorum ama Oz Büyücüsü'ndeki
kasırga tehlikeli gelmemişti.
İki dakika sonra, birden hava karardı.
Gökyüzü zifiri karanlık oldu.
Burnunuzun önünü göremediğinizi düşünün. Yani, tehlikeli bir karanlık.
Hayatımda hiç böyle bir şey görmemiştim.
Gerçekten manyak bir şeydi.
Kasırga sirenleri duyuluyor.
Joplin'de bir kez daha kasırga sirenleri çalıyor.
Kasırga sirenleri çalıyor.
Buradan siktir olup gitmeliyiz.
Buradan gitmeliyiz. İnanamıyorum.
Arkamızı kolla.
-İnanmıyorum. İnanmıyorum. -İnanmıyorum. Şu an tam arkamızda.
Olamaz.
Küçük yan aynamdan görmeye çalışıyorum.
Karanlık, devasa bir canavar gördüm.
Karnı aç olan Doğa Ana, homurdanıyordu.
Fırtına doğuya ilerlemeye devam ediyor.
Joplin'in kuzeyindeki üniversiteye doğru ilerliyor.
Şu anda orada lise mezuniyeti yapılıyor.
Fırtınanın izlediği yol aşağı yukarı böyle.
Cheyenne Nooney.
Mezuniyetten sonra büyük bir parti verilir.
Hazır olun.
Bu bir veda anı. Bu herkesin son kez bir araya geleceği an.
Amber Cantu.
DJlik yapacağım için heyecanlıydım. Will'in de heyecanlı
olduğunu hatırlıyorum.
William Norton.
Şansıma, sıranın en sonundaydım.
Andrew Keegan Tinney.
Yerime döndüğüm zaman sona doğru yaklaşmıştık.
Will ve diğerleriyle fotoğraf çektirmek için kaldım. Ailem eve doğru yola çıktı.
Mezuniyetten dönüyoruz ve kasırga var.
Babam beni arayıp sirenlerin çaldığını, fırtınanın yaklaştığını,
ve eve dönmemi söyledi.
Sesinden çok belliydi. Beni evde istiyordu.
Babam buradaki ambulans bölgesinin şefi. Bu yüzden babam bize ne olursa
olsun hazır olmamızı öğretti. Bu yüzden de lise sonda Acil
Yardım Eğitimi aldım. Babam bu fırtınadan endişeleniyorsa eğer,
arabama atlayıp eve gitmem gerektiğini biliyordum.
Otoparkta uzun bir kuyruk vardı. Ama ben beklemek istemedim.
Çimlerden kaldırıma geçip yola çıkarak evin yolunu tuttum.
Durum gerçekten ciddiyetini koruyor.
Lütfen hemen kasırga sığınağınıza girin. Bodrumunuza saklanın.
Yağmur giderek şiddetleniyordu. Eve doğru giderken durum
daha da kötüleşti.
Görüldüğünü teyit ettik.
Sığınakta battaniye olduğundan emin olun.
Pille çalışan radyo, el fenerleri.
Evin içine, örneğin banyonuza koyabilirsiniz.
Tanrım buna inanamıyorum.
Hava durumu gözlemcileri Batı Joplin'de çok vorteksli kasırga bildirdi.
Saatte 32 kilometre hızla yavaşça doğuya ilerliyor.
Anne!
Çok sayıda hasar ihbarı alıyorum.
Anne!
Bu yüzden sığınmanız şart.
Fırtınanın nerede olduğunu biliyoruz, çok yağmur görüyoruz.
O zamanlar, kasiyerlik yapıyordum. Müdürüm yanıma gelip, masa ve sandalyeler
uçmadan dışarıdan al onları dedi.
Sandalyelerle oradan oraya koşturuyordum. Gökyüzü tuhaf renklerle kaplıydı.
Havada bir durgunluk hissediyordum, ki bu bayağı garip bir histi.
Sonra dükkânının arkasına, sol tarafa baktım.
Orada duvar gibi bir şey gördüm.
Ve çıkardığı sesi asla unutmam. Gerçekten çok yüksekti korkunçtu.
Korkunç bir hırlama sesi gibiydi.
Hemen içeri koştum. İnsanlara bağırmaya başladım.
Emir veriyordum, parmağımı sallıyordum, yönlendiriyordum.
Sanki kukla gibi oynatıyordum. "Beni dinlemezseniz ölürsünüz!"
diye bağırıyordum. Bir çift gitmek istedi
ama buna izin vermedim. "Kasırga olursa burası çöker.
Ailemin bir yoğurt dükkanında
ölmesine izin
veremem." dediler. Sonra elektrik gitti.
Sokak lambaları söndü.
Çok sayıda insan dışarıda mahsur kaldı.
Kasırga bitene kadar olduğunuz yerden ayrılmayın.
Ah, yüce İsa, sen bizi koru.
Ha siktir. İnanmıyorum.
Durum gerçekten kötü.
İnanmıyorum.
O an, yolu aydınlatan tek şey farlardı.
Ağaçlar bükülüyordu. Aklıma ilk gelen şey dinozorlardı.
Ağaçların arasında yürüyor gibiydi. Devasa ağaçlar, büyük olanlar,
cadde boyu uçup gidiyordu. Biri arabaya çarptı.
Hatta arabanın üstündeyken sürdüm.
Ön cam gitmişti. Yağmur arabanın içine yağıyordu.
Evan, "Ne yapacağım?" Dedi. Arkamızdan geldiğini düşünerek gaza bastı.
Böylece kasırganın içine doğru ilerlemiş olduk.
Çok yakındık, neredeyse bizi içine alacaktı.
Kule kameramız çok hasar almıştı.
Kule kameramız Joplin'in merkezinde bulunuyor.
Şehrin 16 kilometre dışındaki televizyon istasyonundan izliyordum.
Kasırga yağışın içinde ilerlemeye devam ediyor.
Görmek neredeyse imkânsız.
Hızlı bir şekilde geçmesini umarken git gide güçlendi,
yere indi ve bir buçuk kilometre genişliğe yayıldı.
Joplin'in tam kalbinde iyice şiddetlendi.
Enkazları görebiliyorsunuz. Rüzgâr çok kuvvetli.
Radarda göstereceğim.
Radara baktığımda, kasırganın evleri ve ağaçları
içine aldığını biliyordum. Resmen geri dönüşü olmayan
bir durumdaydık.
Elektrik hatlarını içine çekiyordu. Çok yaklaşmıştı.
Kasırgadan canımızı kurtarmak için kaçıyorduk.
Nereye gidiyoruz?
Bilmiyorum.
Bence bu tarafa gitmeliyiz.
Geride bırakıyoruz.
İnanamıyorum.
Resmen pedala abanıyordum.
Rüzgârlarla savruluyordum. Kamyoneti neredeyse yoldan çıkaracaktı.
Resmen sahip olduğum tüm gücü tüketiyordu.
En kötü ihtimalle ne olabileceğini anlayıp kötü sonuçları tahmin etmeye çalıştık.
Ben biraz bile olsa kontrolün bizde olduğunu düşünecek kadar safmışım.
Rüzgarın gidişine bak. Yağmur yağmaya devam ediyor.
Yağmur o tarafa doğru gidiyor.
Yağmur birden durdu. Ve yana doğru hareket etmeye başladı.
Önümüzde dönüşünü görebiliyorduk.
Bulutlar ters yöne gidiyor.
İnanmıyorum. Resmen yön değiştiriyor.
Bunu gördüğümde "Tamam, uçmak üzereyiz" dedim.
İnanmıyorum. Şuna bakın.
Şu anda bir arabadayız. Bu hiç iyi değil.
Yağmur ve rüzgâr çok fena. Nereye gidiyoruz? Hemen yanımızda.
Siktir olup gidelim buradan. Alp'e sür!
Hadi. En yakın orası. Oraya gidelim.
Kaylee'nin telefonunu gösterge panelinde gördüm. İşe yarayacağını biliyordum.
Aldım ve cebime koydum.
Hadi içeri girelim hadi hadi gir.
Çocuklar hadi.
Hadi hadi hadi çocuklar.
Hadi! Acele edin çabuk.
Yaklaşık on dakika önce kasırganın doğu yönünde
ilerlediği bildirildi. Dolayısıyla.
Kasırga doğu yönünde hareket etmeye devam ediyor.
Gelişmeler oldukça sizi bilgilendirmeye devam edeceğiz.
Sessiz sakin bir dükkana rastladık.
Arkadaşlar, durum kötüye gidiyor. Gerçekten çok ama kötü.
Sığınmamız gerekebilir, gerçekten. Sığınmamız gerekebilir.
Şaka değil, çok ciddiyiz.
Oradaki kimse bizi ciddiye almıyordu.
Sığınabileceğimiz bir yer biliyor musunuz?
Burada mı?
Lütfen.
Arkadaşlar, camlardan uzak durmalıyız.
Olacakları biliyorduk. Bize doğru gelen kasırga
gerçek bir canavardı. İnsanlar ortalıkta geziniyordu.
Arkada bir oda var mı?
-Bu ne? -Arkada soğutucu var.
Hadi gidelim.
-Arkadaşlar, durum gerçekten ciddi. -Hadi. Soğutucuya gir.
Çabuk çabuk içine gir.
Soğutucu tam da ihtiyacımız olan şeydi. Kapı hızla açılıp kapanıyordu. Eric
-koşarak kapıyı kapattı. -Çabuk. Dikkat edin.
Eric, hemen buraya gel!
Olamaz.
Soğutucuya girmeliyiz.
-Hadi, buraya. Buraya, buraya. -Çabuk.
Buraya, buraya. Çabuk. Hadi.
-Tamam. -Herkes buraya toplansın. Hadi.
Olamaz, işimiz bitti.
Sonra gidip soğutucuya saklandık.
Güvenli olmadığı belliydi. Kaylee, olabildiğince çömelmişti.
Ben de gidip arkadan ona sarıldım.
Eric sağımdaydı ve Mac de arkamda. Kolumu Eric'in omzuna doladım.
İnsan yığını gibi olmuştuk.
Dolaptaki şişelerin şıngırtısı duyuluyordu. Bina adeta titriyordu.
Gerçekten korkmaya başlsmıştık.
Giderek yaklaşıyordu ve gürleme sesi yükseliyordu.
Okulda yaptıkları kasırga tatbikatlarını düşündüm.
"Başını bacaklarının arasına koy. Ellerini boynunun arkasına koy." Güvende
olduğumuzdan emin olmalıydım.
Yaklaşık yedi kişilik bir aile vardı. "Ailenin banyoya girmesi
gerektiğini söyledim. Çünkü banyo duvarları içerideydi.
Ama bana yer kalmamıştı.
Peki nereye gidecektim? Aslında bir depo vardı ama
iki duvarı dışarı bakıyordu. Yani, daha da tehlikeliydi.
Yanımda iki kişi daha vardı. Çimento ayaklarımın altında
parçalanmaya başladı.
Olamaz. Resmen kulaklarım çınlıyor. Ha siktir. Bu ses de ne kulaklarım?
Kulaklarınızdaki basınç değişir.
-Üstümüzde! Üstümüzde! -Çocuklar. Çocuklar.
-Olamaz olamaz. -Olamaz.
Sonra büyük bir patlama oldu.
Şöyleydi.
Bir bakmışsınız her şey uçmuş.
ÇIKIŞ
Önümüzdeki duvar çatladı.
Gözlerimin önünde uçuşan şeylerden adeta bir duvar oluşmuştu.
Bir ağacın uçtuğunu gördüm. Bir tırın arka kısmının uçtuğunu gördüm.
Bir araç binanın yanına doğru sıkışıp duvarı ayakta tuttu.
Binanın her yerinin ağır çekimde dağıldığını gördüm.
Etrafta uçuşan şeyler, yıkılan duvarlar, parçalanıp uçan tavan.
Duvarların yıkıldığını gördüm. Artık sokağı görebiliyordum.
Gördüğüm tek şey rüzgârdan bir duvardı.
Ah! Çok acıyor! Olamaz! Ah!
O kadar şiddetliydi ki, sanki biri sırtıma kum püskürtüyordu.
Aslında gökyüzünde uçuşan şeylerdi.
Bir patlama oldu. Binada kullanılan beton bloklardan
biri kafama çarptı.
Üstümüze cam ve kum parçaları yağıyordu.
Etraftaki şeyler hedef tahtasına çarpan dart gibi sesler çıkarıyordu.
Fırlayan parçalardan biri ne zaman bana saplanacaktı? Boynumu yaracak?
Kardeşime ya da Mac'e çarpacaktı?
Gürültüden öleceğimi sandım. Çok gürültülüydü, resmen kükrüyordu.
Kasırganın içinden geçerken arabanın içine moloz doldu.
Taşlar ve cam kırıkları arabada bize çarpıp kesiyordu.
Hava bizi içine çekiyordu.
Kemerlerini takmalarını söyledim. Resmen kasırganın içindeydik.
Ve oradan hiç çıkamayabilirdik.
Ölmekten o kadar korktuk ki.
Öylece boşluğa bağırıyorduk, "Tanrım, sen bizi koru." "Tanrım,
sen her şeye gücü yetensin." "Sen bizi koru."
Git gide büyüdü, büyüdü, büyüdü.
Sonra aniden durdu. Yukarı baktığımda masmavi gökyüzünü
gördüm. Kasırganın gözünü. Ve gördüklerime resmen inanamadım.
Olanlara inanamıyordum.
Gökyüzü görünüyordu.
Tam ortasında oluşan vorteksleri gördüm. İnanılmazdı.
Gözü olan kasırgalar çok büyüktür. Devasadır.
Her şeyin birden durulması. Kaosla çevrili o küçük yerde kalmak.
Hayatımda ilk defa
kontrolün bende olmadığı gerçeğiyle yüzleştim.
Kıpırdamayın! Kıpırdamayın! Herkes çömelsin!
-Çömelin! Çömelin! -Çömelin!
Kasırganın gözü durulunca birçok kişi maçın bittiğini düşünse de ikinci
yarının geldiğini biliyorduk.
Sığındığınız yerden çıkmayın.
Kule kameramızdan yerdeki kasırgayı görebiliyoruz.
Takip etmeye devam ediyoruz.
Bu kasırga şu an çok ama çok büyük tehlike arz ediyor.
-Şu aşamada takip etmeye devam edeceğiz. -Kasırganın buraya ulaşacağını sanmıyorum.
İstasyona geleceğini sanmıyorum.
Ağaç devrildi.
-Geliyor. -Herkes yere yatsın!
Geliyor geliyor!
Dinleyicilerimiz, bizi duyabiliyorsanız, hâlâ sesimizi--
Yayın kesildi.
Evet. Yayında kesildi.
Durum gerçekten çok tehlikeli.
Kule kamerası düştü.
Ya çok fazla moloz var ya da yıldırım düştü.
Kule kamerası düşünce, olan biteni insanlara anlatamayacak
olmak beni korkuttu.
Güvendeler mi? Sığınaklara girdiler mi?
Ne olduğunu anlamaya çalışmak telaşlandırıyordu.
Araba yolun üzerinde kayıp havaya kalktı.
Yan yatıp yuvarlanıyordu, sonra birden fırlayıp havada süzüldü.
Herkese şöyle bir baktım. Sanki onlara veda eder gibi.
Öleceğimi düşündüm. Dylan kollarıyla beni sardı.
Beni tutuyordu.
Kasırga beni kollarından alıp arabanın dışına çekti.
Kasırganın içinde uçuyordum. Cenin pozisyonundaydım, çığlık atıyordum.
Sanki yerçekimi yoktu. Adeta uzay gibiydi.
Hayatım bir anda gözümün önünden geçti.
Bu hayatta çok şey yaşadım. Birer birer hatırlarken,
olanlara inanamıyordum.
Kaderime razı oldum ve sonra birden ışığı gördüm.
Ergen aklımla, "Kıyamet Günü" olduğunu düşündüm.
"Tanrı kullarını yanına alıyor. Dünyanın sonu buysa,
olacaklara şahit olmak istemiyorum." dedim. Bir noktada,
beni de alması için kendimi bıraktım.
Vücudumun yerden yükseldiğini hissedebiliyordum.
Erkek kardeşimin havalandığını hissettim.
Kardeşim olmadan eve dönemezdim. Bu yüzden,
yanımdakini bırakıp kolumu kardeşimin boynuna dolayarak onu altıma çektim.
Ama sonra Mac ile aramdaki rüzgârı hissettim.
Bu kez de Mac'in çekildiğini fark ettim.
Bana tüm gücüyle tutunmasına rağmen havadaydı.
Mac! Dayan!
Ne kadar dayanabileceğimi bilmiyordum.
Kasırganın içimizden birini alacağını anlamış olmak berbat bir histi.
Olduğumuz durumu kabullenmiştim.
Sanırım hazır hissediyordum.
Seni seviyorum deyip ölmeyi bekledik.
Kasırgaya kapıldım! Kasırgaya kapıldım!
Beni duyan var mı?
-Evet. -Polis öldü!
Kasırganın yere indiği doğrulandı. Güneydoğuya ilerliyor.
Birinci Tabur, müdahale için beklenmesini söyledi.
Kasırga geçene dek bekleyeceğiz.
Olamaz!
Hayattayız!
Hayattayız ulan!
Sadece bir anlığına, "Yaşasın! Hayattayız." dedik.
Sonra da gerçeklerle yüzleştik.
Ne yapacağız?
Şimdi ne bok yiyeceğiz?
Bekleyeceğiz. Bekleyeceğiz.
Hadi kaçalım! Hayır, hayır, hayır, hayır!
Hayır otur!
Etrafımızdaki,
her şey gitmişti. Dünyanın sonu gelmiş gibiydi.
Dışarı çıktığımda kasabanın yerle bir olduğunu gördüm.
3 kilometre çapında her yer yok olmuştu.
Bütün evler yıkılmış, ağaçlar gitmişti. Sadece çığlık atıyordum.
Kıyamet kopuyor sanmıştım. Eşcinsel olduğum için Tanrı
beni yanına almamıştı.
Ailemi bulmam gerekiyordu. Ama hayatta olup olmadıklarını
bilmiyordum.
Sonra fark ettim ki.
Kendimi buna hazırlamam gerekiyordu.
Acil durum hattı.
Herkese ihtiyaç var. Ölü ve mahsur insanlar var.
Herkes gelmeli.
Acil durum.
Güney yerle bir olmuş. Her şey yıkılmış.
Tüm binalar yıkılmış, çok sayıda yaralı var.
Anlaşıldı. En kısa sürede yardım getireceğiz.
Restoran mutfağına sığınıp kasırganın gelmesini bekledik.
Ama beklenen felaket uğramadı.
Restoranın neden etkilenmediğini anlayamadım.
Abarttığımı ve aşırı tepki verdiğimi düşündüm.
Annemle caddenin karşısındaki otelimize döndük.
Telefon çekmiyordu ve bu yüzden Doug'a ulaşamadık. Sonra, radyoyu açtım.
En büyük kabusunuz Joplin'i vurdu.
Bulunduğumuz yerden yarım kilometre uzaklıkta olanları dinliyorduk.
Kasırga Joplin'in kalbinden geçti.
Tam olarak eyalet sınırında başlayıp
şehrin içinden geçerek şehri yerle bir etti.
Bir arabanın otele yanaştığını gördük. Açıkçası bir arabaya bile benzemiyordu.
Bir korku filminden ya da savaştan çıkmış gibiydi.
Arabadan bir adam indi. Hiç iyi görünmüyordu.
Yaralıydı. Şokta olduğu belliydi.
İlk dediği şey, "Joplin gitti." oldu.
Evler gitti. Ağaçlar gitti. Arabalar gitti. Binalar gitti.
İşte tam o an, bunun hayal ettiğimden de
kötü olduğunu anladım.
Joplin'in çok yardıma ihtiyacı olacak.
Eve geldiğim zaman babamı garajda telsizin başında gördüm.
Çığlık atan ve bağırışan insanlar var. Olabildiğince hızlı yardım gerekiyor.
Burada yüzlerce yaralı insan var.
Babam bana, "Git giyin!" Dedi.
Hemen içeri koşup şapkamı ve cübbemi çıkardım. Birkaç
dakika içinde hepimiz giyinip hazırlandık. Sonra babamın iş arabasına atladık.
Fırtınanın Joplin'den geçtiği yere gittik.
Kaylee! Kaylee, neredesin?
Buradayım!
Kaylee, buradayım.
Kaylee, inanamıyorum.
Durum çok kötü.
Etrafımızdaki her yere yıldırım düşüyordu. O kadar yakındı ki saçımız havalanıyordu.
Her şey yerle bir olmuştu.
Berbat bir hâldeydik. Ne yapacaktık?
Millet, nereye gidiyoruz? Ev nerede? Yardım edin!
Olamaz, ailelerimiz. Olamaz.
Kasırga annemin; Kaylee ve Eric'in ailesinin
evinin üstünden geçmişti.
İnanmıyorum.
Arabayla geldiğimizi hatırladık. Kamyonetin Alps'in otoparkında
olması gerekiyordu.
Yola koyulup kamyoneti aramaya başladık.
Çocuklar!
Eric!
Eric, Kaylee, buraya gelin!
Kamyonet oradaydı ama parçalanmıştı.
Çantamı yanımda taşıdığım için anahtar hâlâ bendeydi.
Evimizi bulmaya gidecektik.
Dört lastik patlamıştı. Ailelerimize ulaşmak için elektrik
direklerinin, ağaçların,
elektrik hatlarının ve önümüze çıkan
her şeyin üstünden geçiyorduk.
Yanınıza nasıl geleceğimi bilmiyorum.
Yol tamamen kapalı.
I-44 yolunda en az iki tane tır devrilmiş.
Bölge deposunda çok sayıda devrilmiş araç var.
Uyandım. Hâlâ arabadaydım. Herkes burada mı,
herkes hayatta mı diye kontrol ettim. Cevap vermelerini bekledim. Aa. Kardeşim,
"Evet, hayattayım. İyiyim." dedi.
Sonra Evan,
"Evet, dostum. Ben de iyiyim." dedi.
Ama. Steven'dan ses çıkmadı.
Arabadan çıkıp onu hemen bulmalıydım.
"Steven, ses ver." diye bağırdım.
"Steven! Ses ver. Burada mısın?"
Bilincim yerine gelirken gözlerim açılıp kapanıyordu.
Doug, Evan ve Dylan'ın yüzlerini gördüm. Koşarak yanıma geldiler.
Onların nasıl ayaklandığını düşündüm. Bu iyiye işaret değildi.
Hareket etmeye çalışınca canım yandı. Çığlık attım. Öyle berbat bir acıydı ki,
anlatamam.
Gördüklerime inanamadım. Resmen parçalara ayrılmıştı.
Her şeyim üstüne yemin ederim ki, kalbinin attığını görebiliyordum.
Ona umut verecek, hayatta kalmasını sağlayacaktık.
Sonra, tepeye doğru yaklaşan ışıkları fark ettim.
Bana doğru gelen bir arabanın önüne atlasam da nafile.
Hiç yavaşlamadan yanımdan geçip gitti.
Sonra tepenin diğer yanından bir Chevy geldi ama bu araba da çoktan
hurdaya dönmüştü.
Hemen arabadan indiler.
Uyuyacağımı söyleyince Dylan suratıma tokat attı. "Pes ediyorum.
Tam burada öleceğim" dedim. Sonra gözüm karardı.
20. Cadde ve Rangeline hattına ilk yardım noktası kuruluyor.
20. Cadde ve Rangeline hattına vardık. Tam bir savaş alanına dönmüştü.
Yolda cesetler vardı, binalar yıkılmıştı, arabalar devrilmişti.
Her tarafta yıkım vardı.
Görev başında olmayan tüm ilçe memurlarına göreve başlamaları çağrısında bulunun.
Orada bir bölge seçip kurabilir misiniz?
Daha önce acil yardım dersi almıştım.
Elimizden geldiğince yardım etmemiz gerekiyordu.
Daha 18 yaşındaydım ama korkmuyordum. Endişeli de değildim.
Babamla birlikteydim. Bana, "Sen buraya bak dedi.
Ben şuraya bakacağım. Sonra da rapor
edeceğiz."
Ne tarafa dönsem daha fazla yaralı görüyordum.
Sonra üstünde mezuniyet cübbesi olan bir kızın yanıma gelip "Keegan,
ailem nerede?" dediğini hatırlıyorum. Hâlâ kim olduğunu bilmiyorum bile.
Beni tanıyordu, çünkü adımı biliyordu ve bir
mezuniyet cübbesi giyiyordu. Yüzü kan içindeydi.
Kim olduğunu hâlâ bilmiyorum.
Saatlerce dışarıda yürüdüm. Ve tabii ki şoktaydım.
Gökyüzü rengarenkti. Adeta uhrevi bir dünya hissi veriyordu.
Sonra annemi gördüm. Hayattaydı. Çok sevinmiştim. Dünyanın sonu değildi.
Ailem yaşıyordu. Hayattaydılar.
Annem ve babam evimizin tamamen yıkıldığını söyledi.
Annem bana sarıldı ve kolunu omzuma attı. Olay olduğunda marketten
saç boyası aldığını söyledi. Saçını boyayacakmış.
Çok saçmaydı ama saç boyadığı için Tanrı'ya şükretmiştim.
Evde olmadığı için mutluydum. Güvende olduğu için de.
Ana caddeden uzaklaşınca kaybolduk. O mahalleyi avucumuzun içi gibi bilirdik.
Ama nerede olduğumuzu anlamak mümkün değildi.
Bir tarla vardı. Kaylee'nin tarlada sıkıştığını
hatırlıyorum. Her gaz verdiğinde araba biraz
daha batıyordu. Eric'le beraber, "Çıkıp itelim." dedik. Kamyonetten indik.
Birbirimize bakıp "Joplin'in neresinde tarla var ki? Dedik Hangi tarla?
Neredeyiz?" Diye düşündük. Lise antrenman sahasında
olduğumuzu fark ettik. Mezun olduğumuz lisenin olduğu yerdeydik.
Resmen tanıyamamıştık. Okulumuzun olduğu yerdeydik.
Çocukluğumuzdu.
Tokat yemişe döndüm.
Biz, Joplin Lisesi'nde okuyan 2. 100 öğrenciyiz.
Bizleri nelerin beklediğini düşünüyorum.
Büyük günün gelmesini bekleyecektim.
Bugün o büyük gün geldi.
Joplin Lisesi'ne olanları duydunuz mu?
Duyumlara göre, Joplin Lisesi, yıkılmış.
İnanamıyorum, bugün mezuniyetim vardı.
Genelde, kasırga sirenleri çalar ama bir şey olmaz.
Ben de bir şey olmayacağını düşündüm.
Ve dün de aynısını söyledim.
"Hayır, hiçbir şey olmayacak."
Ses, deneme 1, 2, 3, 4, 5. Ben Mike Bettes.
Amanda, ben Bettes. Duyuyor musun? Joplin yerle bir olmuş.
Çok şiddetli bir hava olayı.
Ülkenin ortasını yarıp geçti. Olay doğrulandı.
Joplin, Missouri'de kasırga yere inmiş.
Şu an canlı yayında ham videoyu izliyorsunuz.
Paul, daha önce böyle bir şey görmemiştim.
Söylenecek söz yok. İnanamıyorum.
Gerçekten yürek burkan bir sahne.
Tek söyleyebileceğim, geçen ay yaşanan kasırgaya çok benzediği.
Affedersiniz. Özür dilerim. Tuscaloosa'daki kasırgaya.
Aman Tanrım.
Mike, iyi misin?
Bunun, çok zor olduğuna eminim.
Evet, şey.
Tamam.
Bu haberi gördüğümde,
buralı olmayan ve sadece haber yapmaya gelen
birinin bile karşısındaki manzaradan bu kadar
etkilenmesi beni çok etkilemişti. Bunu, buralı olmayan birinin
gözünden görmek çok garip.
Güçlü bir kasırga şehrin büyük bölümünü yerle bir etti.
Söylenene göre, neredeyse şehirdeki her şey yok olmuş.
Bu çok ciddi bir mesele ve bu tür şeyler çok hızlı gerçekleşir.
Kamera yerleştirmek zor ama uğraşıyoruz.
23'ünün sabahı, San Diego'daki Fox 5'tan çağrı aldım.
Bana o gün haber yapabilir misin diye sordular.
Çünkü ulusal kanalların henüz hiçbiri Joplin'e varamamıştı. Sonra,
kendi kendime şunu düşündüm, "Diğer muhabirler yapabiliyorsa,
ben de yapabilirim."
İyi günler, ben meteorolog Chad Crilley.
Joplin şehir merkezindeki yerleşim bölgesinden canlı yayındayız.
Buradan büyük bir kasırga geçtiğini görebiliyorsunuz.
Burada, gerçekten çok büyük hasar var.
Sonraki birkaç günü, benimle stüdyoda geçirdi. Aslında, Chad,
yaptığımız işin saha eğitimini Kasırga Vadisi'nde
tamamlamış oldu. İşte o zaman,
Chad'in bir gün gerçek bir
yıldız olacağını anlamıştım.
Teşekkürler Wolf, iyi akşamlar. Joplin'le başlıyoruz.
Rekor kıran F5 kasırgası, 10 kilometre boyunca
büyük zarara yol açtı.
Kasırgadan sonra Joplin herkesin radarına girdi.
Missouri'nin Joplin şehri kasırgadan büyük zarar gördü.
Gerçekten kıyamet sonrası bir sahne gibi.
Kötü hava koşullarının yarına kadar sürmesi bekleniyor.
Dünyanın her yerinden muhabirler geliyordu.
Yetkililer olağanüstü hâl ilan etti.
Medyanın ilgisi yoğundu. Kameralar her yerdeydi.
Ve bütün gözler üzerimdeymiş gibi hissediyordum. Herkes beni çekiyordu.
Adınız nedir?
Ben Cecil Cornish. C-E-C-I-L, C-O-R-N-I-S-H.
Kaç yaşındasın?
17.
Lisede misin?
Evet.
Herkes keplerini fırlattığında, sonunda başardığımı düşündüm.
Mezuniyet günümü Joplin'in gördüğü en trajik anlardan biriyle paylaşmak
zorunda kalacağımı asla düşünmezdim. Bu gerçekten çok zor.
Ve arkadaşım Will Norton'ın nerede bilmiyorum. O hâlâ kayıp.
Her yer çok kötü durumda. Evet. Ama.
Evet. Öyle işte.
Telefon sinyali çok zayıftı.
Ve hatırlıyorum da insanlar olayın ardından mesaj atarak "İyi misin?
Neredesin?" Diye soruyordu. Ve işte,
o zaman Will'den ses çıkmadığını
fark ettim.
Merhaba, eğlenceli bir hafta sonunun ardından
Los Angeles'tan dün gece döndüm.
Bu 18 yaşındaki Will Norton.
Evet lise son sınıftayım. Kimse inanmıyor, yemin ederim.
Öğrenci kimliğimi göstereyim.
YouTube'da kanalı olan Will'in videoları
bir buçuk milyondan fazla izlendi.
Bir türlü uyuyamıyorum.
Şu an çok iyi hissediyorum ve nedenini bile bilmiyorum.
Pazar günü aracı kasırgaya kapıldıktan sonra kayboldu.
Merhaba ben Tracy Pressler.
Sormak istediğimiz.
Yeğenim Will Norton.
Mezuniyetten dönüyordu, değil mi?
Evet, sirenler çalıyordu.
Herkes sığınak bulabilmek için farklı yönlere gitti.
Arabayı o kullanıyordu, kardeşim yan koltuktaydı.
Ve kasırga resmen onları yakalayıp
havaya kaldırdı.
Kardeşim yeğenimi yakalayıp sıkıca tutmuş.
Ve Will hemen dua okumaya başlamış.
Ayetleri tekrar edip durmuş. Ve kasırga onu açılır
tavandan çekip almış. Kardeşim tutmaya çalışmış.
Herkesin gösterdiği o çabaya şahit olmak,
Will'i bulacağımıza dair umudumu korumamı sağladı.
İnsanlar her gün onun nerede olduğunu bulmaya çalışıyordu.
Will, hâlâ oralarda bir yerlerde.
Sadece kasırganın vorteksi konusunda endişeleniyoruz.
Onu çok daha yükseğe, çok daha ileriye taşımış olabilir.
Buradan insanlara sesleniyorum,
Joplin'den Springfield'a, Nevada'ya, her yere sesleniyorum.
Tarlalarınızı kontrol edin. Ağaçları kontrol edin.
Sadece yeğenim değil, çok fazla kayıp insan var.
Mukormikoz adı verilen, son derece nadir temasla
bulaşan bir mantar.
Missouri Joplin'deki kasırga mağdurlarını ele geçirdi.
Yetkililer, bu hastalığın sorumlusunun uçan enkaz
parçaları olduğunu söylüyor.
Sekiz kişi nadir görülen bir mantar hastalığına yakalandı.
Bunlardan üçü ise ne yazık ki öldü.
Steven komadaydı. İnsanları öldüren, et yiyen bu mantar türüne yakalanmıştı.
Kemiğini yiyordu, derisini yiyordu, kaslarını yiyordu. Onu parçalıyordu.
Enfeksiyon, toprakta ve çürüyen bitkilerde bulunan
mantara maruz kalmaktan kaynaklanıyor.
Ozark dağları olduğundan, o kasırga kendisiyle beraber
çok şey getirdi. Başımıza böyle bir şeyin gelmemesi
neredeyse imkansız gibi bir şeydi.
Mantarlar istilacı türlerdir. Siyah, ölü dokuların çıkarılması gerekir.
Steven'ın hayatta kalma şansı yaklaşık %5'ti.
Hayatı için mücadele eden arkadaşımı kaybedeceğimden korkuyordum.
Komadayken çok çılgın bir rüya gördüm.
Kafamın kesilip kesilmediğini, hayatta olup olmadığını
anlayamıyordum bile. Vücudumu hissetmiyordum.
Dünyada serbest kalmayı bekleyen korkunç güçlerin karanlık hatırlatıcısı.
Rüyam şöyleydi.
Bir yere gitmek için bekliyor gibiydim ama bekleme yeri cehenneme benziyordu.
Ne olduğunu anlayamamış olmama rağmen, "Bu gerçek değil." dedim.
Gerçekten çok nadir. 30 yıldır böyle bir vaka görmedim.
Ailem orada değilmişim gibi doktorla konuşuyordu.
Ama seslerini duymak çok güzeldi.
Dokuz yaşındayken boşandılar. Evden taşındık ve bu babamı mahvetti.
Eski hayatına, uyuşturucuya geri döndü ve sonra
hem işini hem de evini kaybetti. 12 yaşlarındayken evden ayrıldım.
Her gece bir arkadaşımda kalıyordum. Diğer aileler gibi normal
bir hayat istiyordum. Sabit bir ev, akşam yemekleri. Normal şeyler.
Rüyamda doktor, "Oğlunuza daha fazla yardım edemeyiz.
Ümidi kesmeliyiz." diyordu. Konuşamadığım için kafayı yiyordum.
Çünkü yaşamak istiyordum.
Uyandığımda güneşli bir hava vardı.
İlk defa dışarıdaki havayı soludum ve nefesim kesildi.
Bunun bir rüya olmadığını anladım.
Komadan uyanmak vücudun 100 yıl boyunca bir tabuttayken,
Tanrı'nın sana ikinci bir şansı vermesi gibi. Kırılgan hissettiriyor,
sanki bir bebek gibi işte. O zamanlar çok acı çektim.
Canım çok yandı. Annem ve babam içeri girer girmez ağladı.
Babam, "Sana söylemiştim. Başaracağını biliyordum." dedi.
Evan'ı daha önce ağlarken görmemiştim. Ve Dylan ile içeri girdiklerinde
o da ağlamaya başladı, ben de onu neşelendirmeye çalıştım.
"Ağlıyor musun?" Diye sordum. O da bana "Şu hâline bir bak" dedi.
Mantar beni ele geçiriyordu.
Vücudumdan küçük bir parça kesince mantar tekrar büyümedi.
İşte bu yüzden her yerimi kestiler. Kaburgalarımı, akciğerimin bir kısmını,
karaciğerimi, sağ meme ucumu. En son kalbimin bir parçasını aldılar.
Bunlarında dışında, yani, bana kalırsa vücudum harika. Değil mi?
Evladımın başaramayacağını düşündüm.
Onun bunu başarması bir mucize.
Sadece eve gidip dönmek istiyorum.
Yani normal hayata.
Babam hastanede kaldığım ahm süre boyunca, yani tam dört ay her zaman yanımda oldu.
İhtiyacımız olan tek şey sevgi. Ailemiz yanımızda olsun, yeter.
Kasırga olayına kadar ailenin kıymetini bilmiyordum. İhtiyacım olduğunda,
yanımdaydılar. Bu olay beni ve babamı
bayağı yakınlaştırdı. İhtiyaç duyduğunuzda aile bağının
gücünü görmek şaşırtıcı.
Yürüyen mucize olarak bilinen Steven Weersing için duygusal bir gün.
Basın bana Mucize Çocuk dedi. Mucize işin neresindeydi pek anlamamıştım,
çünkü kendimi mucize olarak görmüyordum.
Bu benim gibilerin harcıdır zaten. Olanlara hiç şaşırmadım.
Sonuçta buradayım değil mi?
İnsanlar gerçek hayat bazen zalim olur der.
Ve mezuniyetten hemen 15 dakika sonra gerçek hayatın bize ve 2011 mezunlarına
asıl yüzünü göstereceği aklımın ucundan bile geçmezdi.
Will Norton'ı arama çalışmaları sona erdi.
Cesedi bir gölette bulundu.
Kasırga, Will'in arazi aracını
da yakınlara fırlatmış.
İnanamıyorum. 2011 mezunlarının bir parçası.
Çok anımız var.
Bilmeyenler için
Will YouTube'u çok aktif kullanırdı.
Bir sürü videosu var.
Ve bu videolar Will'in her gününü, yaşama sevincini gözler önüne seriyor.
Will California'daki bir film okuluna burs kazandığını söylemişti.
Çok gurur duymuştum, heyecanlanmıştım. Steven Spielberg gibi olmak istiyordu.
Will'le yakın değildik ama onun hayallerinden
söz etmesi, bana ilham oldu.
Size burada kaç kişi olduğunu göstereceğim.
Son sınıfta büyük bir Cadılar Bayramı partisi vermişti.
Muhtemelen son sınıfın en güzel günlerinden biriydi.
Onun kahkahası benzersizdi. Şu an kafamın içinde bile duyabiliyorum.
Hoşça kalın.
Yaptığı her şeyi hep iyi niyetle yapardı.
WILL NORTON'IN ANISINA
Kasırgadan herkes bir şekilde etkilendi. Sevdiklerini,
arkadaşlarını ya da evlerini kaybettiler.
Herkes zarar gördü. Ailemin evi yıkıldı ama
ailelerimiz iyiydi.
Sadece şurada durup bir sigara içmek istiyorum.
İşte burada yaşıyorduk.
Tam burada burada oturuyorduk.
Burada.
Hem minnettar hissediyorum. Hem suçlu.
Biz başardık ama birçok insan, özellikle de çocuklar başaramadı.
Çok şanslıydık.
Bu tarafa doğru koştu, atladı, aşağı koştu.
Şerefsiz.
Travma sonrası stres bozukluğunu ve etkilerini öğrendim.
Sanki hafif hafif titriyormuş gibi hissediyorum. Anlıyor musun?
Ne zaman bu konuyu konuşsam bu oluyor.
Çok garip.
Kasırgadan sonraki yaz, yerel halkın tümü çok çalıştı.
Normale dönmek istiyorlardı.
Okulu gördüğümde "Orada okuyan son sınıf biz olduk.
O binadan mezun olan son kişiler bizdik." diye düşündüm. O duvarlar ve koridorlar,
oradaki tüm anılar sonsuza dek yok oldu.
Ne yaparsan yap, ne yaşarsan yaşa,
bu futbol sahasında üstesinden geleceksin.
Yeter ki bir arada kalıp birlik ol.
Değil mi?
Herkes ilk maç için çok heyecanlıydı.
Junge futbol sahası kasırgadan hiç hasar almadı.
Junge'a girerken o gururlu hissi ve tribünlerin doluluğunu unutamıyorum.
Daha önce hiçbir Cuma gecesi böyle bir şey görmemiştim. Muazzam bir şeydi.
Koruma seti ve kaskı getirin, oynayacağım dedim.
Başımıza çok kötü şeyler geldi.
Birçok insan için başka bir yere gitmek daha kolay olurdu.
Joplin'i madenciler kurdu. İnsanlar testerelerini alıp
her şeyi yeniden yaptı. Bu, Joplin hakkında çok şey söylüyor.
Joplin Kartalları'ndan bir sayı!
Ayrıca, yeniden inşa için gelen yardım miktarını görmek bile olağanüstüydü.
Yaklaşık 300. 000 gönüllünün olduğu tahmin ediliyor.
Ülkenin her yerinden gelen insanlar yardım ediyor.
Öğrencilerin bir gün bile eğitimden geri kalmadan okula gidip
gelmelerini sağladılar.
Joplin Lisesi yeniden açıldı.
-Hoş geldiniz. -Yerel alışveriş merkezinde.
Son sınıfta, farklı olsak ve birlikte takılmasak da,
şehirde gerçekten harika bir dayanışma vardı.
Bazen hayatta kurduğumuz en güçlü bağlar umudu kestiğimizde kurulur.
Joplin halkı ve 2012 mezunları,
uzun ve çetin bir süreç geçirdi.
Ama hayattayız. Yürümeye devam.
Beraber yürüyeceğiz.
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı mezuniyete katılmaz.
Çok acayipti ve çok anlamlıydı.
Hepiniz için en büyük dileğim, hayatınızdaki bu yeni bölüme başlarken,
seyahat ettiğiniz her yere, yaptığınız her şeye Joplin
ruhunu götürmeniz. Bu yolda zorluklarla tek
başınıza yüzleşmeniz gerekmediğinin bir hatırlatıcısı olsun isterim.
Tebrik ederim. Tanrı sizi korusun.
Tanrı 2012 mezunlarını korusun.
Tanrı Amerika Birleşik
Devletleri'ni korusun.
Cecil Cornish.
Sizinle gurur duyuyorum.
Mümkün olduğunca herkesle el sıkışacağım. Tamam mı?
Sizi görmek güzel. Sizlerle gurur duyuyorum. Her şey için teşekkür ederim.
Teşekkür ederiz.
Sağ olun.
17 yaşındayken, seçilmiş olmak bana endişe verirdi.
Ama en güçlü şey, kendini seçmek.
Artık büyüdüm ve eşcinselliğimi saklamıyorum.
Küçükken hissettiğim gibi hisseden kuir insanlar için kâr amacı gütmeyen bir
destek grubu yönetiyorum.
Büyürken, memleketimde kalmak benim
için en kötü kabustu. Ama burada yaşıyorum
ve Joplin'i seviyorum.
Joplin'i gerçekten çok seviyorum.
Yaptığım her şeyin, başıma gelen her şeyin bir sebebi olmalı.
-Babacığım! -Baba olmak, dünyadaki en güzel şey.
Harika bir his. Çünkü aslında hiç böyle hissedeceğimi düşünmemiştim.
Gel bakalım buraya.
Eksik olan şey buymuş. Ve ihtiyacım olan.
Onlara sahip olduğumdan fazlasını vermek istiyorum.
Çocuklarım bana bir süperstar gibi davranıyor.
Hepsini çok seviyorum.
Kasırgadan sonra özgüvenim tavan yaptı.
Yani hodri meydan.
Yeni yerlere gitmemi, uçağa binmemi, büyük şehirlerde araba kullanmamı,
yeni insanlarla tanışmamı gerektiren bir işim var artık.
Joplin kasırgasında yaşadıklarım olmadan bunları asla başaramazdım. Hodri meydan.
Artık, korkmuyorum.
Merhaba.
Hoş geldin kardeşim.
Güzel ateş.
Teşekkür ederim. Mac yardım etti demek isterdim
ama Mac hep aynı.
Üçümüzün paylaştığı bu deneyim bizi birbirimize bağladı.
Ne olursa olsun her zaman yakın olacağız.
Kulağa biraz klişe gelebilir ama,
insanlarla geçirdiğiniz zamanın kıymetini bilmelisiniz.
Çünkü o günden sonra bir daha asla göremediğim insanlar var.
Doğa Ana'ya bulaşmak istemezsiniz. Ben ona boyun eğdim.
Korkutucu. Orası kesin.
22 MAYIS 2011'DE KAYBEDİLEN 161 KİŞİYE VE JOPLIN HALKINA ADANMIŞTIR
KÜRESEL ISINMA EKSTREM HAVA OLAYLARINA NEDEN OLARAK
YIKICI ETKİ YARATMA RİSKİNİ ARTIRMAKTADIR INA ADANMIŞTIR.
YÜKSEK KÜRESEL SICAKLIKLAR EKSTREM HAVA OLAYLARINI SIKLAŞTIRIP
TOPLUMLARDA FELAKET ETKİSİ RİSKİNİ ARTIRMAKTA.
Alt yazı çevirmeni: Can Atalay fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!