Böyle nasıl?
Tamam. Başlıyoruz.
Bu film, Tim'in hayatının ilkinden son fotoğrafına dek çekilmiş yüzlerce saatlik
özel görüntülerden, arkadaşları, iş arkadaşları
ve ailesiyle yapılan yeni çekimlerden derlenmiştir.
Merhaba. İsmini söyler misin?
Vay be, Paris'teyiz!
Çok güzel.
Avicii'yi hep birlikte kocaman alkışlıyoruz!
Zamansız müzik, yapmak istediğim, yapmaya çalıştığım şey bu işte.
- Kusursuz! Şu ana kadar mükemmel. - İnanılmaz bir şey!
Evet.
Benim için en önemli şey melodi ve bu her zaman da böyleydi.
Akıllandığımda ve…
Yüzyıllarca öncesinden gelen melodilere, farklı şekil ve formlara hayranım.
Merhaba.
Sanki içim müzikle dolu gibi geliyor.
Biri gelip sana mesela "Hikâyen nedir, sen kimsin?" Diye sorsa ne dersin?
Buna cevabın ne olur?
En kısa hâliyle yani.
- Avicii… - Avicii…
Avicii…
Ben… Tim.
AVICI - BEN TIM
Şuna baksana. Bak.
Şuradaki eli, değil mi?
Ne kadar da büyük.
Evet.
Cinsiyetini görebiliyorum.
Hadi canım, gerçekten belli mi?
Heyecanlanmaya başladım.
- Vay canına! - Kamera titriyor resmen.
Merhaba. Evet…
Merhaba.
- İnanamıyorum. - İnanamıyorum. Küçük adam.
Evet. Merhaba Tim.
Çocukluğum gerçekten de muhteşem geçti. İnanın bana,
annemle babam müthiş insanlar, ne yaparsam yapayım beni desteklediler.
Hiçbir şey istemek zorunda kalmadım.
Bu yüzden bu anlamda inanılmaz şanslı biriyim.
Ve beni öyle koruyup kolladılar ki gerçekten de hayatta hiçbir şeyden
korkmadan büyüdüm.
İşte!
Biz dans ederken annen de bizi çekiyor.
Evet.
Bak!
Evet.
Başa alsana.
Sen kendin al Tim.
Bu konuda başarılısın.
Stockholm'de büyüdüm.
19 yaşıma gelene kadar hayatımın bu 5 sokak içinde geçtiğini söyleyebilirim.
Mesela okuduğum okulların hepsi Stockholm'de
aynı mahallede yer alıyordu.
Sanırım birinci sınıftan altıncı sınıfa kadar,
yani gerçek anlamda çocuk olduğum dönemde pek arkadaşım olmadığını söyleyebilirim.
Öz güvensiz bir çocuktum.
Daha sonra küçük yaşta insanlarla alay etmeye başladım ve benimle çok
dalga geçiyorlardı. Sınıfın şaklabanı gibiydim.
Ve insanları üzecek olsa da onlarla alay ederdim.
Orada demiştim! Şurada oynayabilirsin Tim. Evet. Hadi.
Dinler misin Tim?
Ne?
Ne var?
Daha sonra bir yazda her şey değişiverdi.
Çünkü sınıfımdaki birçok kişinin beni sevmediğini fark ettim.
Öğretmenlerimden insanlar benden korkmasalar
da benim onlar hakkında bir şey söylememden ya
da bir şey yapmamdan çekindiklerini duydum.
Bunun böyle olduğunu düşünmemiştim çünkü kimseyi incitmek için bir
şey söylemiyordum. Sadece öz güvensizdim.
Bunu öğrenince bir anda resmen 180 derece döndüm. Yani,
neredeyse bir yaz içinde insanlara karşı gerçekten çok nazik davranmaya başladım.
Ve başlarda kimse bana inanmadı. Ama zamanla herkese kibar
davranmaya devam ettim.
Müziğe karşı her zaman ilgim vardı.
Müziği hep çok sevmiştim ve hep müzik dinlerdim. Hem de her türlüsünü.
Gitar çalmaya çalıştım.
Ama sanırım gitar konusunda yeterince iyi olabilmek için gereken o
dayanıklılık bende yoktu.
İleride ne iş yaparsam yapayım,
yaratıcılığımı kullanabileceğim bir şey yapmak istediğimi biliyordum.
Bu kadar.
- Süre doldu. - Çekimi bırakalım.
"Çekimi bırakalım."
Sonra, bir arkadaşım bana FL Stüdyo'dan söz etti.
Daha önce hiç müzik yazılımı görmemiştim.
Hatırlıyorum da yazılımı indirdim ve hayran kaldım.
Gitar çalmak veya piyano çalmak gibi değildi
çünkü notaları kendim yazabiliyordum. Yani, sadece neyin kulağa güzel geldiğini
ve neyin gelmediğini öğrenmem gerekiyordu.
Başıma gelen en önemli şey buydu.
Östra Real'de okuduk.
Özel bir okul değil ama muhtemelen Stockholm'deki
züppelerin gittiği okullardan biri olduğunu söyleyebilirim.
Statü çok önemliydi. Ne giyindiğin, kiminle takıldığın önemliydi. Tim,
tipik bir bilgisayar ineği gibi görünüyordu.
Bilgisayar oyunu oynamayı seven tiplerdendi. İneğin tekiydi.
Doğrusu bu.
Ortak bir arkadaşımız bizi tanıştırdı.
Ben house müziği seviyordum ve Tim de müzik yapımcılığını iyi biliyordu.
Bir hafta sonunu birlikte geçirmeye karar verdik çünkü o hafta sonu evde
yalnız olacaktı. Bilgisayarımı getirdim ve
her şey orada başladı.
Ondan sonra da yaklaşık birkaç sene boyunca
neredeyse her günümü Tim'le geçirdim.
Tim çok çekingen ve kaygıları olan bir çocuktu.
Gerçekten birbirimize hiç benzemiyorduk da diyebiliriz aslında.
Partilere ve ilgi odağı olmaya bayılırdım. Ve biraz da çılgındım.
Her zaman sınırları zorlamaya çalışırdım.
Buna rağmen iyi anlaştık.
- Ah, evet! İşte bu! - Evet.
Çok iyiydi.
Tim taşınmadan önce, ikimiz de onun yatak odasındaki
yatağına sıkışır yatardık.
Hatta içerisi ter ve osuruk kokusundan geçilmezdi.
Vay be!
Dokuz saat boyunca oturur, pizza yer ve Light Cola içerdik.
Ve Claes ya da Anki eve geldiğinde,
dersimizin boş olduğu ya da öğretmenin hasta olduğu türden yalanlar söyleyip
evde otururduk. Sürekli okulu kırardık.
Evden çıkmamızı beklerler, sonra okula giderlerdi.
Ama sanırım bir kafeye ya da başka bir yere gidip bekliyorlardı.
Ve biz evden çıkınca okula gitmek yerine eve gidip müzik yapıyorlardı.
Her konuda konuşurduk.
Hatta diğer yakın arkadaşlarımıza söylemeye
çekindiğimiz şeyleri de anlatırdık. Çok dürüst ve açık bir dostluğumuz vardı.
Eve birileri geldiği zaman da bir süre takılmak için çatıya çıkardık.
Tim'in gün ışığı gördüğü tek an da zaten buydu.
Küçüklüğümden beri tam bir gece kuşuyumdur. Her zaman.
Geceleri insanı kimse rahatsız etmez. Ve ben de oturup çalışıp,
müziklerimi farklı house bloglarına gönderiyordum.
Ve o sıralarda bir insanın müzikte kariyer yapabileceğini hiç düşünmüyordum doğrusu.
Çünkü şarkı söyleyemiyordum.
Bu yüzden bu işten para kazanabileceğim hiç aklıma gelmemişti.
Ama sonra Ash'le tanışığımda bütün bu düşüncelerim değişti.
Ash olmadan Avicii'nin hikâyesini anlatamazsınız.
Kendi projelerimle zaten çok meşguldüm. Kulüplerde falan çalıyordum.
Müzik dünyasını çok iyi tanıdığımı düşünüyordum.
Selam, ben Ash.
Bloglar aşırı önemliydi.
Bloglarda para ödemeden müzik dinleyebiliyorduk ve popüler olan
şarkıları bulabiliyorduk. Sonra birkaç prodüktöre gözüm takıldı.
Listedeki isimlerden biri de "Avicii Philgood" diye biriydi.
Facebook'tan bana mesaj gönderdi, mesajda: "Merhaba, ben Stockholm'lü bir menajerim.
Sana yardımcı olabilirim" yazıyordu.
Evde oturup birlikte bir şeyler üretiyorlardı.
Sadece eğlenmek için ama başka bir hedefleri
yoktu. Tim bir keresinde bana: "Şarkılarımı duyurabildiğim ve DJ'lik
yapmayı öğrenip arkadaşlarımla partilerde çalabildiğim
sürece mutluyum" gibi bir cümle kurmuştu.
Son derece açık konuştu ve bana "Sana yardım etmeme izin verirsen bir sene
içinde dünyanın en büyük DJ'lerinden biri olmanı sağlayabilirim" dedi.
Müziğine odaklanması ve ne çıkabileceğini görmek için ona bir yıl süre
tanımaya karar verdik. Ama istediği gibi olmadı.
Kazandığı parayla ancak spagetti, köfteli spagetti ya da
noodle yiyebiliyordu.
Ona hep "Kesin bir şey olacak, önemli bir adım atacağız" diyordum.
18 yaşındaydım ve ondan çok etkilenmiştim. O andan itibaren de Ash,
menajerim olmuştu.
Şu melodiyi bir dinlesene.
Bunu zaten bana dinletmiştin.
Hayır, bu yeni.
- Çok güzel. - Kendi müziğimiz üstünde çalışırken aynı
zamanda farklı sanatçılar için remixler yapmaya başladık. Remix üstüne
remix yaptık ve iş bir anda büyüdü.
Melodiye ritimler ekle ve şarkının kalanını
olabildiğince hareketlendir. Anladın mı?
Bu, hayatımızdaki en müthiş şeydi.
Vay be!
Aklımıza yeni bir fikir geldiğinde, yeni bir şey yaptığımızda
hemen Ash'i arardık.
Bize geri bildirim vermesi için Ash'e günde en az 4-5 e-posta gönderiyorduk.
Ve genelde Ash bizi eleştirirken biz de seçimlerimizi savunmaya çalışırdık,
o da hemen bizi arardı.
Geçmişe dönüp baktığımda tartıştığımız her anı hatırlamak eğlenceli.
Hep didişip duruyorduk işte. "Hayır, yanılıyorsun kanka" falan diyorduk.
İşin mutfağında olan oydu ama.
Ve gerçekten de dediğini yaptı, bir sene kadar sonra--
Her şey Ash'in söylediği gibi olmaya başlamıştı.
Merhaba ben Avicii, ben de 19 Eylül'de tekno festivalinde
sizlerle olacağım. Orada görüşürüz.
Kısa bir süre içinde ergen öğrenci olmaktan çıkıp…
doğrudan turnelere gitmeye başlamıştım bile.
Sahne ismin nedir?
Avicii.
Ah, Avicii mi?
Evet.
Ergenlik döneminde okuldan sonra onunla muhtemelen herkesten daha fazla
zaman geçirdim.
Her gün turnede birlikteydik.
Fransa'ya, Paris'e hoş geldiniz.
Bana DJ'liği o öğretti. İşin ana, teknik kısmını değil, orası kolay.
Nasılız Toulouse?
Avicii'yi dinlemeye hazır mıyız?
Bana DJ'likte çok önemli olan mentaliteyi,
seyircinin ne istediğini anlamayı o öğretti.
Bana göre DJ'lik, seyircinizi bir yolculuğa
çıkarmak gibi bir şey. Beş saat boyunca durmaksızın
zıplayamazlar, arada sakinleşmek gerek.
Duygularla oynamalısınız,
enerjiyle oynamalısınız.
Kulübe gelen birçok insan belki bir şarkınızı
duymuştur ve sizin hakkınızda pek bir şey bilmiyordur.
Onların ne istediğini bulmalısınız çünkü farklı yerlerdeki insanlar farklı
şeylerden hoşlanır.
Anlaşılan Ash her şeyi katmak istiyor.
Sloganın ne?
Sloganım mı?
Call it…
"Call it what u wanna call it."
Evet.
O zamanlar alkolik değildim ama eğlenmeyi çok seviyordum.
Ve "Alcoholic" için ilham oradan geldi.
Bir hafta boyunca eğlenmiştik ve eve dönerken uçakta içki içiyordum.
Tim kulaklıklarını taktı ve dört saat sonra şarkının yarısını bitmişti.
Call it what u wanna call it…
O dönemlerde Tim bütün uyuşturuculara, hatta ota bile karşıydı.
Benim ot içmemden de nefret ederdi.
Hatta o varken gizli gizli ot içerdim.
Melodi seçme konusunda Tim kadar başarılı birine hiç rastlamadım.
İster piyano ister gitar, neyle çalışıyorsak hepsinde müthişti.
Ve o sırada house müzik de gitgide daha da popülerleşiyordu.
Harikaydı.
Bir anda iyice meşhur oldu.
Kimsenin gölgesinde kalmak istemediğim için de kendi başıma ilerledim.
Mesele onu kıskanmam falan da değildi. Tim'in başarılı olmasına çok seviniyordum.
Ben…
o sırada çok fazla uyuşturucu kullanıyordum.
Bu da tam bir zaman ve para israfıydı.
Ve…
bir süre sonra dibi gördüm ve işte o zaman "Demek doğru yolda değilmişim" dedim.
Zamanla durumum giderek daha da kötüleşti.
Birkaç sene sonra,
tam da ben zor bir dönemden geçerken garip bir şekilde Tim'le
Stockholm'de karşılaştık ve tekrar görüşmeye başladık.
Yine eski günlerimize dönmüştük.
Çalalım.
Ne yapıyorsun?
Tonu doğru ayarlamaya çalışıyorum.
Doğru ton bu mu?
Bence enerji katman gerekiyor. İlgi çekecek bir varyasyon olmalı ki
- dinleyenler sıkılmasın. - Doğru. O zaman buraya bir
akor dizisi ekleyebilirim.
Evet ama varyasyon olsun.
Evet, şöyle bir şey.
Bunun gibi bir şey olabilir ama-- Bir saniye, bunun gibi bir şey ama biraz
- daha-- Akorlarla daha hareketli olacak. - Tamam, olur.
Ash'in ofisi adeta bir mutfak gibiydi diyebilirim. Kırmızı panellerle,
biraz "kitsch" bir tarzı vardı diyebiliriz. Evet.
Ayrıca Ash şu şeylere de bayılırdı doğrusu. İsmi-- ismi neydi onun?
Chesterfield koltuklara da bayılırdı. Şarap rengiydi.
Eğleniyor muyuz?
Evet.
Avicii ve Tiësto mu?
Ash, şu çenesi hiç durmayan klasik menajerler gibiydi.
Sürekli olarak "Dünyayı fethedeceğiz, bunu başaracağız.
Ne yaptığımızı biliyoruz." diyordu. Ash'e ona göre Avicii,
dünyanın en büyük sanatçısı olacaktı. DJ demiyorum, en büyük sanatçı olacaktı.
"Anladın mı?" Diye sordu. Tim de "Evet" dedi.
- Ne oldu? - Tim tam bir dâhiydi. Kimsenin bundan
şüphesi yoktu. Ash'in de şüphesi yoktu diyebilirim. Ama Ash, son derece
hayalperest biriydi. Tecrübesizliği yüzünden ne kadar zor olacağını gerçekten
anlamadı. Bu yüzden şansını denemek için adım atması daha kolaydı.
Merhaba millet, ben Avicii.
Macaristan seyahatimi iple çekiyorum. Neyse, orada görüşürüz.
O zamanlar Tim'i merak ettiğimiz için uçuş takipçisi kullanıyorduk.
Diyelim ki ABD'ye uçuyor.
Biz de takip edip "Bak şu anda Atlantik Okyanusu'nu geçiyor. Şimdi de şurada.
Uçağı indi" diyorduk. Çok zordu. Acayip bir dönemdi.
Evet.
O sıralar elektronik müzik dünyasında
sınırsız kaynak varmış gibi görünüyordu.
Giderek büyüdüğünü hissedebiliyorduk.
Festivallere bizleri dinlemek için kaç kişinin geldiğini görüyorduk.
O sıralarda sanki Amerika'daki bütün gençleri bir şekilde kendimize
çekiyor gibiydik.
Dans müziğinin dünya üzerindeki en önemli buluşma noktası Miami'deki Ultra
Müzik Festivali'ydi. Sadece hayranlar için de değil,
dans müziği sanatçıları için de öyleydi.
Tim'in Ultra'da sahne almasını istedim. Endüstrideki herkes orada olacaktı.
Kendini göstermesi için müthiş bir fırsattı.
İyi misin?
- Farklı bir şeyler yapan kimse yoktu. - İyiyim, sağ ol.
İlk sene 4 tane iki katlı otobüs kiraladım.
Bütün otobüsleri Tim'in yüzü ve yeni hitimiz Bromance'le kapladık.
Burası çılgın bir yer!
Ultra, bir dönüm noktasıydı. O hafta Avicii'yle ilgili
çok şey yazılıp çizildi.
New York Post'ta çıktı diyorum, anlamıyor musun?
İsveçliler bunun ne kadar büyük bir şey olduğunu anlamıyor.
Amerika'da ulaşabileceğin en uç nokta bu, en uç.
Sektördeki herkes bu haberi okuyacak.
- Peki. - Bak, gördün mü?
Evet.
Güzel fotoğraflar çektin mi bari?
Sinematografik olacaklar.
Harika oldu. Harika oldu, bana bakarsan bir tane daha çekerim. Evet.
Gerçekten mi?
Evet, çok heyecan verici. Gerçekten.
Sanırım bu işin en keyifli yanı da hayranlarımın verdiği tepkiydi.
Özellikle de sırf beni dinlemek için onca insanın toplandığını düşünürsek, bu…
muhteşem bir şey. Gerçeküstü gibi geliyor.
Birden Avicii diye bir isim duymaya başladık.
Hatırlıyorum da asistanlarımdan birine "Kim bu Avicii?
Ve neden bu kadar çok ilgi görüyor?" Dedim. Ve o da bana "Bilmiyorum.
Ama 7-8 kişiden duyduğuma göre bir numaraymış" diye cevap verdi.
Sonra Levels'ı dinledim.
Ve ilk anda, "Hadi be! İşte budur!" Dedim.
Evet! Gerçekten müthiş olacak.
Arkadaki ritimle çok farklı oldu. İnanılmaz enerjik bir melodi.
Dünyanın dört bir yanında hit olacak bir şarkı arıyordum.
DJ'ler henüz piyasaya çıkmadan şarkıları çalıp test eder.
Dünyanın dört bir yanından Tim'in çalarken çekilmiş videoları geliyordu.
- İnanamıyorum! - Evet! Evet!
Ben de Ash'e gittim ve "Bu adam benim olmalı. Kesin benim olmalı" dedim.
Bir süre sonra Ash beni aradı ve "Şöyle bir durum var" dedi.
"Virgin Records da Tim'i istiyor.
Şarkı için 500 bin avro vereceklermiş" dedi.
"Nasıl yani? 500 bin avro mu?
Ben Seek Bromance için sadece 50 bin avro ödemiştim." dedim.
Evet ama sonuçta biz de boş durmadık tabii. Çok sağlam bir plan yapmıştık.
"Peki" dedim. Ve telefonu kapattım.
Ama tabii o sırada Universal'daki tanıdıklarıma Avicii'den söz etmeye
başlamıştım bile. Patronlarıma Avicii'yi
bağlayamayacaklarını söyledim. "Neden?" diye sorduklarında da "Bok
gibi para istiyor da ondan" dedim. Ama patronlar "Tim'i kaçırmamalısın.
Böyle büyük bir hit'i kaybedersek çok kötü olur" dediler. Ben de Ash'i geri aradım.
Sanırım aradan 2 gün falan geçmişti. "Benimle çalışır mısınız?" Dedim.
"Evet, tabii. Ama 500 bin avrodan daha azı olmaz" dedi.
Ben de "Tamamdır" dedim.
Tamam, herkese teşekkür ederim, e-posta üzerinden konuşuruz.
Tamam, baksana-- Teşekkür ederiz. Hoşça kal.
Tamam. Teşekkür ederim. Görüşürüz. Teşekkürler. Teşekkürler. Görüşürüz. Hoşça
kalın.
Bu kadar yeter.
Patron?
Yeter, bunu bu kadar da büyütmeyelim, sakin.
Patron benim lan!
Başka teklif yoktu. Aynı spor salonuna gidiyorduk.
Onu görünce kendisine "Neden böyle bir şey yaptın?" Diye sordum.
O da "Fiyatı yukarı çekmeliyim" dedi. Ben de "Ama bu yaptığın haksızlık,
çünkü bir tek ben teklif vermiştim" dedim.
"Evet ama istediğimiz ücret buydu ve kariyerine
de bir zarar vermedik sonuçta" dedi.
Ve haklıydı da. Altı hafta içinde verdiğim parayı
da geri kazanmıştık bile.
Ne oldu?
2.1 milyon indirme.
Tam 7.1 milyon derleme.
Bu senin için.
Vay canına!
Avicii'nin ilk Levels şarkısını dinlemiştim sanırım.
Bir şey çok hoşuma giderse içimi birden kıskançlık bürür ve bu da o
anlardan biriydi. Yaklaşık 10 dakika böyleydim.
Vücudum sürekli "Neden, nasıl, ne?" Diyordu. Ve çok öfkelenmiştim.
Kısa bir süre sonra anladım ki çok hoşuma gittiği için böyle hissediyormuşum.
Kullandığı seslerin kombinasyonuna ve nakarata bayılmıştım. Sonra da "Oh,
sometimes"lı sample geldi. Çok farklıydı.
Çok kısa bir süre içinde aşırı meşhur oldu.
Levels'tan sonra inanılmaz bir şekilde her şey değişmeye başladı.
Artık turne menajerine param yetiyordu. Ekonomi sınıfında uçmama gerek kalmamıştı.
Gençtim ve çok açtım.
Her şey benim için yeniydi ve kocaman bir partide yaşıyordum sanki.
Çektin mi?
Küçük kulüplerde çalarken büyük kulüplere geçtim.
Oradan tiyatro salonu ve amfitiyatrolara.
Olması gerektiği gibi adım adım ilerliyorduk
ama adımların arası çok kısaydı.
Şarkıların hepsi çok başarılı oluyor. Bunu nasıl yapıyorsun peki?
En azından iki tane.
Ana sahnedeki baş sanatçımız Avicii ve kendisi az sonra Madonna'yla aynı
sahneyi paylaşacak.
Hazır mısın bakalım?
Çok gerginim ama burada olmak harika!
İçmediğim zaman çok gergin olduğumu fark ettim.
Böylelikle ben de…
sahneye çıkmadan önce birkaç tek atmak gibi
mucizevi bir tedavi yöntemi bulmuştum. Bu sayede biraz gevşiyordum ve çok daha
farklı bir deneyim yaşayabiliyordum.
Bu konserden sonra Dallas konserine gitmek için jete atlayacağız.
Dallas'taki konserden hemen sonra da otele geçiyoruz.
Yani 9 saat sonra falan yatağında olacaksın.
Tamam.
8-9 saat.
Hiç dert değil.
Sorun yok.
Yetişebileceğim her işe "evet" diyordum. Daha önce Pazartesi, Salı, Perşembe, Cuma,
Cumartesi ve Pazar günleri üst üste çalabileceğimi bilmiyordum. Ama bu kapı
aralanınca bir yıl boyunca turneye devam edebilecektim.
Avicii için hazır mıyız?
Bunun bayağı cılkı çıkmış. Ama bu daha şey--
Turne sırasında prodüktörlüğe devam ediyordum.
Ash de son derece başarılıydı ama aynı zamanda
kendini çok yoruyordu. Ben de öyle.
Aldığım ücret daha da arttı.
Daha önce hiç görmediğimiz fırsatlarla karşılaşmaya başlamıştık.
O aşamadan sonra her şey çok hızlı gelişti.
Tiësto çok yakın arkadaşımdır, Tim'i de bu sayede tanıdım.
Hollywood'da bir dairem vardı.
Ve-- Bu kısmı anlatmam doğru olur mu bilmiyorum ama Tiësto da benim evimde
kalıyordu ve birkaç arkadaşını eve davet etmek istedi.
Ertesi gün eve geldiğimde Tim benim yatağımdaydı,
yanında birkaç kız vardı ve her yerde içki vardı, etraf darmadağınıktı.
Ben de odamdan çıkmasını istedim tabii.
Birkaç hafta sonra Tiësto'yla birlikte Miami'ye gittik.
Tim de bir kulüpte DJ'lik yapıyordu.
Beni gördüğü anda bembeyaz kesildi ve defalarca özür diledi.
O andan itibaren de arkadaş olmuştuk.
Çok farklı bir insan olduğu belliydi.
Çok hassastı ve öz güvensizdi.
Yani çok kaygılı bir tip olduğu belliydi.
Tim çalarken sırf kendini rahat hissetsin diye tüm konser boyunca bir
taburede yanında oturmuştum.
Ve bir süre sonra küçük kardeşim gibi olmuştu. Ona kıyafetlerimi veriyordum,
bir nevi onu kanatlarımın altına almıştım ve kendimce onu koruyordum.
Ve çok yakın arkadaş olduk.
Dün gece bir turne en güzel ne şekilde bitebilirse o kadar güzel bitti.
Çok yakın arkadaşım ve hatta abim gibi gördüğüm Jesse'nin yaş günüydü.
İşler istediği gibi gitmediğinde şımarıklık
yaptığı olurdu ve o zaman da şımarıklık yaptığını söylerdim.
İnsan,
Jesse'yle tanışınca bir evlada duyduğu hislerin aynını ona karşı da
duymaya başlıyor. Jesse'nin samimiyetinin Tim'e
çok iyi geldiğini düşünüyorum.
Gece hayatında karşınıza çıkan insanların hep bir beklentisi vardır.
Herkes seni nasıl kullanabileceğini, senden nasıl faydalanabileceğini düşünür.
Kim dost kim düşman anlayamazsınız.
Tim gibi içten ve samimi birini görünce ben de ondan çok etkilendim.
Bir sanatçı olarak kendine,
gerçekte sahip olduğun kişiliğinden tamamen farklı bir karakter olarak
bakmaya başlaman gerekiyor.
Ve açıkçası Tim'le Avicii arasındaki o ince çizgi de çok belirsizdi.
Bir dönem içki, daha doğrusu aşırı içki içmem
yüzünden pankreatit oldum.
Ve… son birkaç senedir gerçekten de çok fazla içki içiyordum.
İyileşince de doktorlar "artık bu kadar çok içmemelisin, azaltmalısın" demişti.
Aşırı derecede kilo vermeye başlamıştı. Çok zayıftı ve durumu endişe vericiydi.
Sorunlar,
dertler ve sağlık durumunun iyi olmaması gitgide etkisini daha fazla gösteriyordu.
Eğer bir şekilde müdahale etmezsem bu işin sonunun beni de kötü etkileyeceğini
iyi biliyordum.
Tim? Tim!
Merhaba. Nasılsın?
İyiyim.
Çok kısa şu dünyada ömrümüz…
Noel ağaçlarıyla
Ve biraz da neşeyle
Aslında ünlü olmadan önce… ünlü olduktan sonra olduğumdan
çok daha mutluydum.
Zamanla mutsuzlaştım ve içimde bir boşluk oldu.
Bir nevi otomatiğe bağlamış gibiydim.
Neden böyle hissettiğimi ciddi ciddi merak etmeye başladım.
Hislerim konusunda kendime karşı dürüst olmamıştım.
O şekilde davranmamın tek sebebi de o şekilde davranmam gerektiğini
düşünüyor olmamdı. "Böyle yapmam gerekiyor"
diye düşünüyordum.
Tabii bir de yaşam tempom bu düşüncelerimi irdelememe engel oluyordu.
Ani gelen şöhret ve onun getirdikleri yüzünden sıkıntılar yaşıyordu.
Ve bana kalırsa bu süreçte kendini kaybetti diyebiliriz.
Kendinize karşı dürüst olmayı hafife almayın sakın.
Bir yere kök salmayı da.
Nasıl da güzel tutuyor.
Evet.
Ve işte o zaman kafama dank etti. "Tamam" dedim. "Bir şeyler değişmeli."
Asistanım Shelly beni aradı ve "Alo,
Avicii adında bir sanatçıyla EDM şarkısı yapma fikrine ne dersin?" diye sordu.
Size açıkça söyleyeyim,
şimdiden özür dilerim ama o ana kadar ne sanatçının ismini duymuştum ne de EDM'in
ne olduğunu biliyordum. Bu yüzden Shelby'ye EDM'in
ne olduğunu sordum. Kendisi bana açıkladı,
"Elektronik dans müziği işte, bak şöyle" dedi.
Böyle bir teklif gelmiş olması beni inanılmaz şaşırtmıştı. Çünkü
bahsi geçen bu şey daha önce yaptığım bir şeye benzemiyordu. Bu yüzden
de ilk tepkim olumsuzdu ve "Kusura bakmayın, bunu ben almayayım" dedim.
Asistanım bana "Reddetmeden önce şarkıyı dinlemek ister misin?" Diye sordu.
Ben de "Tamam, gönder" dedim.
Şarkıyı gönderirken ben de kızıma mesaj attım.
O sırada 19 yaşındaydı ve her tür müziği dinlerdi.
Ona "Hiç Avicii diye birini duydun mu?" Diye sordum.
O da beni cevapladı. "İsveçli DJ, müthiş biri, en sevdiğim DJ'lerden.
Tam bir dahi" falan gibi şeyler yazdı. Saniyesinde cevap verdi.
Sonra da "Neden?" Diye sordu.
Ben de "Sanırım kendi albümü için birlikte bir şarkı yapmamızı istiyor" dedim.
Buna kızım tek bir kelimeyle cevap verdi. "Palavra!"
Evet, bence bu kez oldu.
Evet.
Tim gitgide daha fazla öğrenmeye yöneldi. Yine kendi olmaya başlamıştı.
Ve birden bire
önüme çıktı. Hoparlörler kocamandı.
Çok tuhaftı. Çok güzeldi.
Odada bulunmak ve o sanatçıyla birlikte bir şarkı yazmak istiyordum.
Yani aslında sıfırdan bir şarkı yapmak istiyordum.
Yo!
- Merhaba, nasıl gidiyor? - Merhaba kanka, n'aber? Nasıl
gidiyor? İyidir, iyidir. Güzel.
Nile'la New York'ta tanıştım.
Aslında nasıl biri olduğunu bilmiyordum ve onun daha önce yüzünü bile görmemiştim.
Çünkü o da perde arkasında kalan şarkı sözü yazarlarındandı,
hatta dünyanın en iyi şarkı sözü yazarlarındandı.
Hepsinde parmağın var. David Bowie, Diana Ross, Madonna, "Like a Virgin",
Duran Duran, Daft Punk, değil mi? Bütün bu yıldızlarla iş yaptın.
Tim'i arayıp ona "Tamam, stüdyoya geliyorum.
Üzerinde çalıştığın şey her neyse onu dinlemek istiyorum" dedim.
Bu da bir diğeri.
Şarkıyı duyduğum anda şöyle düşündüm.
"Müthiş bir şarkı." Bana kendimi iyi hissettirmişti.
Bu açıdan melodiye çok yatkın biri olduğumu söylemek mümkün.
Mesela bir şarkı dinlediğimde ne tür notalar olduğunu anlıyorum.
Özellikle de şarkıcılarlayken.
Evet, tabii, tabii.
Şarkı sözleri konusundan hiç anlamıyorum ama şarkının nasıl söylenmesi
gerektiğini biliyorum, melodi anlamında yani.
Tabii.
Riff ve piyanona da durum aynı.
Tim hayatımda tanıdığım en doğal melodi yazarlarından biriydi.
Mesela ona bir riff çalardım.
Birkaç saniye sonra hemen başlardı--
Ve içgüdüsel olarak bu melodiyi bas dizilimi
olarak kullanırdı. Bir oktav düşürürdü.
Bence bu… inanılmazdı.
Başka müzisyenlerle müzik yapmanın tadına varınca ve onlarla birlikte
müzik bağlamında geliştikçe…
Sanki cennetin kapıları önüne açıldı. Şekerci dükkanındaki çocuk gibiydi.
Durumdan aşırı etkilendi. Ve gitgide daha fazlasını
yapmak istiyordu.
Bence çok mantıklı.
Bir de bunu deneyelim. Önce orijinaline hiç değinmeden gidelim.
Sonra da orijinaline daha fazla referans içeren bir versiyon deneyebiliriz.
Bu kulağa güzel geldi.
Sanırım bunu tahmin etmeliydim
SANATÇI
Önüme bakmadan yürüyordum Ve düştüm senin gözlerine
Çılgın dünyama girdin Arındırıcı bir dalga gibi
Başıma ne geldiğini anlamadan İliklerime işlemiştin bile
Sana bağımlıyım
Aşkına bağımlıyım
Güçlü bir uyuşturucu gibi
Bir türlü yetmiyor bana
Gözlerinde kayboldum
Boğuluyorum mavisinde
Kontrolden çıktım
Ne yapabilirim?
Sana bağımlıyım
Gece yarısı giriyor pencereden içeri
Odada dans ediyor
Bu işe başladığım müzik türü house.
Ama şu anda her müzik türüne ilgi duyduğum bir dönemdeyim,
gördüm ki insan istediği şarkıyı yapıp yine de özgürlüğünü koruyabiliyormuş.
Çalıştığım insanlar sayesinde çok daha farklı türlere açıldım.
Benim gibi bir rock grubunda müzik yapan biriyle tanıştığı için çok
heyecanlanmış gibi duruyordu.
Kafasında bir sürü soru vardı. "Şarkı yazarken şöyle mi yapıyorsunuz,
böyle mi yapıyorsunuz?" diye sorup duruyordu.
Benim dünyamı merak ediyordu.
Bence en güçlü yönlerinden biri de merakıydı.
Bir sürü soru soruyordu ve öğrenmek istiyordu.
Tüm bu tür halk müziklerini dinlemeye başladım.
Ve fark ettim ki bu özünde melodiden oluşuyor. Bu şarkılar,
yüzyıllardır farklı biçimlerde var olan melodilerden meydana geliyor.
Zamansız müzik.
Yapmaya çalıştığım şey bu.
Buraya geldiği ilk andan itibaren hemen akor dizilimi üzerinde çalışmaya başladık
ve beraber hızla Wake Me Up'ın akor dizilimini oluşturmuş olduk.
Melodi konusunda gerçekten çok iyi bir algısı vardı. Fotografik bir algı gibi.
"Bluegrass" türünde yazılmış bir dans şarkısıydı ve normalde ikisi bir arada
olamaz gibi geliyordu.
Ama neredeyse şarkının ortasına gelmişken,
içimizden biri "İyi de birileri şarkıyı söylemeli,
yani sözler olmalı" diye düşündü.
Uyandır beni her şey bittiğinde
Daha bilge olduğumda
O an telefonda Aloe'yla konuşuyordum.
Tim onunla birkaç saniye konuştu ve "Baksana, Mike'ın evindeyim,
buraya gelir misiniz" dedi?
"Çünkü gerçekten heyecan verici bir şey üzerinde çalışıyoruz.
Biz çok beğendik ve bence senin sesine çok uyar" dedi. Bir saat sonra Aloe geldi.
Gelirken de daha önce yazdığı şarkı sözlerini yanında getirdi.
Uyandır beni her şey bittiğinde
Daha bilge ve olgunken
Onca zamandır arıyordum
İçeri girdiğim anda çalışmaya başladık.
Tim, sesimi bir enstrüman olarak ne kadar kullanabileceğimi tam olarak bilmiyordu.
Ama bu seansta enstrümanımı nasıl çalacağını test etmeye başladı.
Evet.
Duyduğun bu mu?
Evet.
Gözlerimi kapatmaktan korkmuyorum
O zaman öyle deneyelim. Bir de 124 tempoda deneylim.
Evet, bence bu fazla hızlı oldu.
Önce bunu bir deneyelim Mike.
Hadi, hadi, hadi.
Dünyanın yükünü taşımaya çalıştım
Ama sadece iki elim var
Umarım dünyayı gezme şansım olur
Ama hiçbir planım yok
Keşke sonsuza dek genç kalabilsem
Gözlerimi kapatmaktan korkmuyorum
En sonunda daha da yüklenerek söylemeyi dene bakalım.
Uyandır beni her şey bittiğinde
Daha bilge ve olgunken
Onca zamandır hep arıyormuşum kendimi
İşte böyle.
İşte böyle. Bu şekilde çok hoşuma gitti. Üzerinde çalışabiliriz ama ben bayıldım.
Onca zamandır hep arıyormuşum…
Onca zamandır hep arıyormuşum kendimi
Ve…
Biraz daha enerjik olsun.
Onca zamandır hep arıyormuşum…
Onca zamandır hep arıyormuşum kendimi
Ve kaybolduğumu bilmiyormuşum
Şöyle yaptığında daha iyi oluyor: "All this time I was finding…" Anladın mı?
Daha iyi.
Evet. Böyle.
Ve… Ve…
Daha tiz.
Ve…
- Daha pes. - Daha pes.
Tamam, hadi.
Tamam.
Daha bilge ve olgunken
Onca zamandır hep arıyormuşum kendimi
Ve kaybolduğumu bilmiyormuşum
Kendimi ve…
Burası kusursuz olursa tamamdır.
Ne zaman gitmen gerekiyor?
Gittiklerinde sanırım saat şeydi--
Gece yarısı falandı.
Sonra sabaha karşı 2 gibi,
bana şarkının ham bir versiyonunu gönderdiğini hatırlıyorum.
Kendi eklediği detaylar da vardı ve kulağa inanılmaz güzel geliyordu,
gerçekten muhteşemdi. O gün öyle bir şeyin olmasını
beklemiyordum doğrusu.
Çok güzel oldu.
O şarkı, Tim'in hayalini kurduğu her şeyin tek bir vücutta toplanmış hâli gibiydi.
Ama sonrasında yaşananları hiç beklemiyorduk.
Benim evime geldi ve albümü bana dinletti.
Duyduklarıma inanamadım! O anda, "Budur, kesinlikle hit olacak" dedim.
Cidden çok şaşırmıştım.
Albüm henüz bitmemişti ama dinlediğim anda "Dünyanın her yerinde hit olacak
bir şarkı, orası kesin" dedim.
Tim kendine güvenen biri değildi. Daima kendinden şüphe ederdi.
Ama bu şarkıyı çaldığında, biliyordu.
Bunu bakışlarında görebiliyordum ve sanırım
yüzümü gördüğünde bunu daha da çok anladı, çünkü ben böyleydim…
Miami Ultra Müzik Haftası yaklaşıyordu.
Gerçekten efsanevi bir deneyimdi. İnsana enerji veren bir etkinlikti.
Her duygunuza hitap etmesi için tasarlanmış
EDM festivallerinden biriydi.
Ve Tim dedi ki, "Festivalin baş sanatçısı
olarak sahne alıyorum. Albümü tanıtacağım ve
tüm şarkıcılar benimle sahne alacak, canlı bir grup olacak.
Harika olacak" dedi.
İlk başta bu hepimize biraz tuhaf gelmişti ama ilginç olacağını düşünmüştük.
- Tamam, hadi, gitmeliyiz artık. - Tim! Avicii, seni seviyorum!
Tim çok gergin görünüyordu. Sonuçta yepyeni bir albüm
ve şarkıları vardı.
Setindeki şarkılardan birini çıkartıp kesip Levels'ı intro olarak çalmaya ne
dersin? Anlatabildim mi? Çalmadan önce. Evet.
Neden? Niye ki?
Dinleyicileri tatmin etmek için. "Levels'ı bile çalmadı" dememeleri için.
- Anladın mı? - Şarkının başında da…
Evet.
Şeye kadar hiçbir şey çalma, yani "doo- doo" kısmına kadar.
Tamamdır.
Durum öyle bir hâl aldı ki hepimiz sahnede Tim'in canlı performansının bir
parçası gibiydik.
Çok riskliydi. Çok farklıydı.
Hatırlıyorum da Ultra'ya gelip de diğer konserleri falan izleyince--
Havai fişekler, alevler, lazerler, konfeti.
Turntable üstünde dans eden bikinili kızlar.
Bak kardeşim Keşfedilecek sonsuz bir yol var
Bana "Gelecek hafta Ultra Fest'te çalmak ister misin?" Diye sorduklarında,
nasıl bir işe bulaştığımı hiç bilmiyordum.
Alkışlıyoruz, işte Avicii!
Tim ilk 30 dakika herkesin beklediği şeyleri
çaldı. Sonra bir anda duruverdi.
Etrafta koşturuyordum, sonra kalabalığın ortasına gittim.
Seyircilerin arasında ne hissedeceğimi, sesin nasıl olduğunu,
insanların tepkisini görmek istiyordum.
Ses çok yüksekti! Müzik insanı alıp duvardan
duvara vuruyordu sanki.
Sonra bir anda durdu.
Pat diye!
Etraf sessizleşti.
Ve herkes "Neler oluyor böyle?" Diye düşündü.
- Avicii! Avicii! Avicii! Avicii! Avicii… - Bundan sonra böyle müzik
yapmak istiyorum.
Sahneye doğru yürüyordum.
Kulaklığımdan haber vermelerini bekliyordum ve şarkı da o zaman girecekti.
Müziğin çalmasını bekliyordum. Ben de şarkıya işte o
belli anda girecektim.
Ve o anda bir tik sesi geldi.
Tik, tik, tik, tik, tik, tik.
Karanlıkta buluyorum yolumu
Kalbim beni yönlendiriyor
Bir sorun olduğunu sandım çünkü sadece benim sesim duyuluyordu.
Hadi ama!
Ama biliyorum nereden başlayacağımı
Kulağıma nasıl gelmesi gerektiğini biliyordum ama aynı zamanda büyük
hoparlörlerden gelen titreşimini duymam ve hissetmem gerektiğini de biliyordum.
Hayat akıp gidecek ellerimden
Açmazsam gözlerimi
Bence hiç mahsuru yok
Ardından yuhalama sesleri. İnsanlar yuhalıyordu.
Etrafımda dinleyiciler vardı. Kalabalığın tam ortasındaydım.
Ve herkes adeta afallamıştı diyebilirim. Duyduğum en garip şeydi.
Seyircilerin kafası fena hâlde… karışmıştı.
Tam bir felaketti.
Şarkı söylerken içimden "Durmalı mıyım?" Dedim. Çok garip hissettim.
Dünyanın dört bir yanından gelen 20-25 konuğumuzu davet etmiştik.
Ve insanlar yuhalamaya başladı. Yani, berbattı. Çok kötüydü.
Gerçekten de midemize yumruk yemiş gibiydik.
Ben de "Bunun için mi tam tamına 5 milyon dolar harcadım?" Diye düşündüm.
Çok kötüydü çünkü.
Sonra endişelendim. Oysa daha önce kendimden emindim.
Harika olacaktı, dünyayı fethedecektik.
O anda "Siktir ya, olmadı. Yanlış düşündük demek ki" dedim.
Dünyanın yükünü taşımaya çalıştım
Ama sadece iki elim var
Umarım dünyayı gezme şansım olur
Ama hiçbir planım yok
Korkmuştum. "Ne yapıyoruz dedim? Halüsinasyon mu görüyorum?
Belki yanlış anlamışımdır.
Bu şarkıları seviyorum ve ne kadar büyülü olduklarını biliyorum. Ama "Siktir be,
bu insanlar hiç sevmedi" dedim.
Tam bir kaos ortamı vardı.
O anda konfor alanımızın dışındaydık.
Bak kardeşim
Keşfedilecek sonsuz bir yol var
Bak kız kardeşim
Hâlâ inanıyor musun aşka, merak ediyorum
Dünya yerle bir olsa bile Senin için
Yapamayacağım hiçbir şey yok bu dünyada
O anları hayal meyal hatırlıyorum.
"Bu Avicii'nin kariyerinin sonu. Neden bunu yaptı?
Ne tür müzik yapıyor?" Kimse anlam veremiyordu.
Ultra setinin ilk yarısı Avicii'ydi ve Ultra setinin ikinci yarısıysa Tim'in
canlı müzikle ve bu seçtiği yeni yaklaşımla kendini yansıtmasıydı.
Bu yüzden çok morali bozulmuştu.
Sonrasında odasından bile çıkmadı. Yıkılmıştı.
Olumsuz yorumları okudum.
İnsanların çoğunun kafası karışmıştı ve ne olduğunu anlamamıştı.
Bence asıl sorun buydu.
Çok acayipti be kanka. Çok acayipti.
Başım çok ağrıyor.
Konserden sonra sürekli Twitter'a girip çıkıyordu.
Biz de "Hey, kaldır şu telefonu.
Yorumları okumayı bırak.
Kafayı yiyeceksin" diyorduk.
Ama bu konu Tim'i çok germişti.
Ertesi gün… Ash'le birlikte uçakla İsveç'e
eve dönüyorduk. Ash… her zamanki Ash gibiydi.
Bütün bu olanlar karşısında aşırı sakindi sanki. Tek söylediği de şuydu:
"Bekle ve gör."
Herkesten çok fazla olumsuz eleştiri aldık; Ultra'nın sahiplerinden,
Ultra'yı yönetenlerden, organizatörlerden, plak şirketinden, yayıncılardan.
Herkes bir anda paniğe kapıldı.
İnsanları kışkırtacaktı biliyordum, bu biraz amacımızdı ama bu boyutta değil.
Ama hazırdık.
Konserin tamamını, yani konser setini Soundcloud'a koydular.
Bir anda yeni albümümüz hakkında çok karışık yorumlar almaya başladık.
Bulabildiğim en kötü internet yorumlarını aldım.
Ekran görüntülerinden bir kolaj yaptım.
Soundcloud bağlantısıyla birlikte yayınladım.
Ve "Ne için bu kadar yaygara koptuğuna bir bakın" yazdım.
Ve sonra gün geçtikçe daha da iyi yorumlar almaya başladık.
Bir hafta sonra durum 180 derece değişmişti.
Her geçen gün daha da büyüyordu ve buna inanamıyorduk. Anlatabildim mi?
Sürekli "Rüyada mıyız?" Diyorduk.
Ve sonra Wake Me Up, İngiltere'de yayınlandı ve çok
başarılı olup bir anda patladı.
O dönemde İngiltere tarihindeki en çok satan Single oldu.
İlk haftalarda en çok satan rekorunu da kırdı. Ve albüm bir anda patladı.
Uyandır beni her şey bittiğinde
Evet!
Bu müzik, Tim'i olduğu yerden alıp
çok daha yukarı taşıdı.
Öncelikle,
bu organizasyonu gerçekleştirdikleri için Clear Channel ve iHeartRadio'ya
teşekkür etmek istiyorum.
O andan itibaren başarısı katlandı.
Wake me up, Avicii!
Aramızda ABBA ve Avicii dinleyip dans edenler de var.
Dahil olduğum bu şeyin ne kadar büyük olduğunu anlamam biraz zamanımı aldı.
Hadi, hadi, hadi.
Çok cahilmişim çünkü "Tanıdıklarımın bu şarkıyı dinleme ihtimali yok ki"
diye düşünüyordum.
Açık ara, bir parçası olduğum en büyük şarkıydı.
Yani… çılgıncaydı, sonuçta aynı anda 16 farklı
ülkede bir numara olmuştu.
Dünya yerle bir olsa bile
Gençler arasında hiç beklemediğim bir şekilde popüler olmuştum.
Oğlumu öğle yemeği için almak üzere okuluna gittiğimi ve birinin "Hey,
Bay Tyminski" dediğini hatırlıyorum. Başka bir çocuk "Hey, brother" dedi.
Sonra üçüncü de "Do you still believe?" Şarkısını söyledi ve saniyeler içinde
birden okul bahçesindeki herkes şarkıya eşlik etti.
Çocuklar öğle yemeklerini dışarıda yiyordu ama adeta okuldaki bütün çocuklar
bu şarkıyı söylüyordu.
Eğer evimden uzakta olursam, seni sakinleştiririm kardeşim
Bu yıl boyunca benimle olan hayranlarıma teşekkür etmek istiyorum. Ayrıca,
ilk günden beri yanımda olan menajerim Ash'e de teşekkür ediyorum,
onun sayesinde şu an karşınızda duruyorum.
Çok teşekkür ederim ve herkese iyi geceler diliyorum.
İş yükü altında eziliyorduk. Asla rahatlayıp anın
tadını çıkaramıyorduk. En azından ben çıkaramıyordum.
Aynı anda bir sürü şey oluyordu. Sonuçta bu, dünyanın bir tarafıydı.
Ama tabii diğer tarafı da vardı. İleriye yönelik planlar yapalım,
kampanyalar oluşturalım, sosyal medyayı yönetelim,
çalışanlarımızla ilgilenelim, plak şirketimizle ilgilenelim.
Artık duramazdık. Bu imkânsızdı.
Sonra tekrar yollara düştüm.
Hayatım birçok insan için bir rüyaydı. Kendim de dahil,
benim için de bir rüyaydı ve çalışmak istiyordum.
Paul Simon kabul etti. Eğer seversen Tracy Chapman da var. Aa,
John Fogerty'le yeniden bağlantıya geçtik. Earth,
Wind & Fire ne zaman hazırsan seninle çalışmak istiyor.
Bu şarkım vardı, bu şarkı da bana her şarkı nereden
geliyorsa oradan gelmişti. İsmi de "A Sky Full of Stars"dı.
Ve şarkı piyanoda çok hızlı bir şekilde ortaya çıktı.
Etrafımdakiler bana o anda "Bu şarkıyı Avicii'ye yaptırmalısın" dediler.
Tim'le tanışıyor musun?
Şaka yapıyorsun.
- Birlikte 6 şarkı falan yaptık. - Ya? Öyle mi? Harika.
Birlikte 6 tane şarkı yazdık.
Tim'in o gün için bin tane planı vardı ama yine de bana vakit ayırmıştı.
- Evet, çok güzel. - Bir şey var ama beğendim.
Yarım saat içinde şarkıyı tamamlamıştı. İnanılmazdı.
Adeta panik içinde çalışıyordu. "Bunu bitirmem gerek,
çünkü başka bir şey bekliyor
ve bu işin sonu yok" der gibi.
N'aber birader?
- Merhaba dostum. - Selam, iyi misin? Nasılsın kardeşim?
- İyiyim, sen? - İyi misin? İyi görünüyorsun.
Evet, gayet iyiyim. Biraz zayıfladım ama toparlıyorum.
Hoşuma gitti.
Ama şafak vakti bulur günü
True şarkısını çıkartmıştık ve artık tam bir süperstardı.
Ayrıca inanılmaz zengin olmuştu.
Blue Jay Way'deki evini yaptırmaya başladığını söyledi ve evin nasıl
olacağını anlatmaya başladı. Ev, uzay gemisini andırıyordu.
Para hiçbir zaman benim için bir motivasyon
kaynağı olmadı, hiçbir zaman. Tek gerçek maddi hedefim,
paranın sağladığı özgürlüktü. Ama o özgürlüğü istediğim
yere taksiyle gitmeye, dışarı çıkıp yemek yemeye ve kira ödemeye
yetecek kadar param olduğunda hissettim.
Mesela, araba almak bana keyif veren
şeylerden biri değil.
Turnelerin Tim'i kötü etkilemeye başladığı belliydi.
Bunu sevmediğini de biliyordum.
Bir türlü dönemeyeceği birçok söz verdiğini de iyi biliyordum.
Kiara, hangi araç?
Ash!
Turneye ne kadar süreyle devam edeceğine dair tartışmalar vardı.
Odaklanıp yapmak istediği şeyi yapıp yeni bir albüm çıkarması daha iyi olmaz mıydı?
Sen zengin bir kızsın
Evet, evet, onun gibi, evet.
Sen zengin bir kızsın
Ama aynı notada olmalı.
SANATÇI
Günümüzde nakaratları ya da melodilerimi çok nadiren elle yazıyorum.
Genellikle piyanoda çalıyorum. Sahnede piyano çalma konusunda…
henüz rahat hissetmiyorum.
Ama bir gün piyanoyla konser verebilecek bir seviyeye gelmek istiyorum.
Çünkü şu sıralarda yaptığım projelerin birçoğu akustik temelli.
SANATÇI
Tim kendini bir müzisyen olarak görme konusunda hep çok zorlandı.
Geleneksel olarak müzisyenlerin bir enstrüman çalması gerektiği gerçeği
konusunda oldukça öz güvensizdi. Oysa onun ana enstrümanı
aslında bilgisayarıydı.
Sonra da… Sonra…
Birbirimizin gözlerinde yaz…
Onun için bunu yapmak çok kolay olurdu ama insanların onu bir enstrüman
çalarken kabul etmeyeceğinden korkuyordu.
Stories'in daha önemli bir albüm olduğunu ve True'dan sonra oldukça
geliştiğimi söyleyebilirim.
Temmuz 2014'te Stories için bir lansman partisi düzenledik.
Dünyanın dört bir yanından insanları Ushuaia'ya davet ettik. Ama 2014'te…
albüm yoktu.
Evet.
Evet ama Re'yle olsun. Yani oradan değil, buradan.
Öyle mi?
Birkaç tane şarkımız vardı ama Tim hiçbirinden
memnun değildi. Bir şeyler eklemek, değiştirmek ya da baştan yapmak istedi.
"O şarkı yeterince iyi değil, vokal uyumsuz,
ritmin içinde bir şey eksik, drop çok uzun ya da çok kısa" diyordu.
Rahatsız ettiğim için özür dilerim ama--
Gerçekten çok stresliyim. Herkes bunu bekliyor.
Sadece şunu yapmam lazım…
Peki.
Plak şirketi şunu söylemişti. Bir şarkıya başladığınızda,
ilk beş saniyede dinleyicinin dikkatini çekmelisiniz. Ama, bu-- Tamam. Bunu,
aklımda kalsın diye mi söylüyorsunuz?
Sonuçta insanların ilk beş saniyede dikkatini çekmek için kendi
müziğimi uyarlamalıyım diyorsunuz. Ve eğer biri "Evet,
yoksa dikkatlerini çekemezsin" derse, bu durumda "O zaman öyle
yapmalıyım" diyorsun. Bu aslında çok aptalca.
Kimse zihnimdeki sorunları bilmiyor
Harika.
Ben her zaman bir şarkıyı mümkün olduğunca verimli hâle getirmeye odaklanmıştım.
Dinleyiciler bir şarkıyı duyunca onu hemen sevmeli.
Ve "Burada önemli olan sanat değil,
asıl önemli olan listelerin zirvesine çıkmak"
dediğimi duyduğumda saçma geliyor. Oysa Tim sanat yapmak istiyordu.
Müziği ben de duyuyordum ve kabul etmeliyim ki kulağa kötü geliyordu.
Bana kötü gelmişti.
Sanatçılar yaratıcı insanlardır. Bir şeyler yaratan insana sanatçı denir.
Ama sonra gel gör ki bir ortamda, bu endüstride "Kaç görüntüleme aldın?
Kaç tane yorum var?" Gibi saçma sapan soruların peşinde koşturuyorlar.
Bundan kaçınmak neredeyse imkânsız hâle gelmişti.
Biriyle toplantı yaparken sürekli 60 farklı istatistikten söz edilir ya da
daha fazla izlendiği için bir şarkının diğerinden
daha iyi olduğundan bahsedilirdi.
Bu sektör çok zor. Bunun sebebi endüstrideki insanların
kötü olması ya da… Tim'i hedef alması değil. Hayır.
Sadece süperstarların CEO'su olmak gerçekten çok ağır bir iş.
Tim, iyi misin?
Konsere tam bir dakika kaldı.
Avicii! Avicii! Avicii! Avicii!
Ekibinin büyüklüğünü, içinde bulunduğu ruh hâlini,
üzerindeki stresi, hayal kırıklığını ve giderek daha fazla
hayal kırıklığına uğradığını fark etmemek inanılmayacak kadar zordu.
Kendi mutluluğum olmayan ideal bir mutluluğun peşinden koşuyordum.
Bir kişilik olmaktan hoşlanmadım. Bir karaktere bürünmekten hoşlanmadım.
Önce Avicii, sonra Tim olmak zorunda
olmaktan hoşlanmadım. Sahneye çıkıp bundan hoşlanan kişi olmak
istedim ama bu benim için hâlâ çok kafa karıştırıcı, hâlâ tam olarak anlamıyorum.
O zamanlar müzik yapmaktan bile keyif almıyordum çünkü ağır geliyordu.
Bunu nasıl düzeltirim bilmiyorum.
Bu durumun boyutunu anlamamız biraz uzun sürdü.
Aptalmışız gibi gelebilir ama durum böyleydi.
Bir kişi sürekli bu kadar üretken olduğunda,
dışarıdan ne kadar kötü hissettiğini gerçekten anlamak zor oluyor.
Bir keresinde ona şunu söylediğimi hatırlıyorum, İsveç,
Stockholm'de akşam yemeğindeydik. "Tim,
tek bir gösteride beş yılda kazanılacak parayı kazanıyorsun,
nasıl böyle hissedebiliyorsun? Yaşadığın hayat seni mutlu
etmeli" demiştim. Sonuçta daha derin sorunların bazılarını
bilmiyordum ama büyük resme bakarak "Neden bu kadar mutsuzsun?"
diye sormuştum. Mutlu olmasını istiyordum.
Neden bu tür sorunlar yaşadığını bilmiyordum.
Çünkü "Bak, müthiş bir hayatın var. Baban çok destekleyici.
Annen çok destekleyici.
Ailen seni seviyor" diyordum.
Sorunun ne olduğunu dışarıdan görmek çok zordu.
Ve o zaman ağrı kesici aldığını fark ettim.
Bence onu geri çekip daha derin bir çukura atan şey de buydu.
Uyuşturucu kullanan bir aileyle büyüdüm.
Opiyat kullanan insanların gözlerinin nasıl değiştiğini görmüştüm.
Gözlerin siyah kısımları küçülür,
iğne ucu gibi olur ve gözlerini apaçık görebiliyordum. Adeta bir zombiydi.
Ve sanki kendinde değildi.
Akşam yemeğine gidiyorduk ve tavrı bir anda değişiyordu ve göz
bebekleri genişliyordu. O yüzden "Tamam,
kesin uyuşturucu kullanıyor ve bu her şeyi değiştiriyor" dedim.
O haplar insanın davranış şeklini ve düşüncelerini değiştiriyor ve
uyandığında kendini kötü hissediyorsun ve tekrar iyi hissetmek için bir tane
daha hap atıyorsun. Bitmeyen kısır bir döngü gibi. Tim,
kaygısını bastırdığını iddia ediyordu.
Ama aslında sadece daha fazla kaygı yaratıyordu.
Sanırım o akşam yemeğinde daha büyük bir sorun olduğunu fark etmiştim.
Bağımlı bir yakını olan herkes bunu bilir.
Bu tür insanlar sorunlarını çok iyi gizler.
Uyuşturucunun insanın zihnini bu şekilde ele geçirmesi inanılmaz bir şey.
O yüzden buna bir dur dedik.
Bana defalarca "Acaba bir şeyleri farklı yapsan sonu böyle olur muydu?"
diye sordular. Ama, biz çok şey yaptık. Müdahaleler. İptal edilen konserler.
Son üç yılda ortalama 40'tan az konsere çıkmıştı.
Sürekli bir kaygı hissediyordum ve bu kaygının
neden kaynaklandığını bilmiyordum. Fiziksel olarak karnımda
hissedebiliyordum. Karnımda bir taş gibiydi.
Böyle bir histi.
Sürekli böyle hissediyordum.
Hiç bitmeyen bir histi.
- Seni seviyorum! - Seni seviyorum Tim!
Hadi, hadi, hadi. Yolu açın.
Çekilin yoldan!
Ash'le birlikte Tim'i karşımıza alıp konuşmak için bir gün ayarladık.
Bütün arkadaşları, kardeşleri, turne yönetimi…
Hepimiz karşısında duruyorduk ve… gözlerindeki o ifadeyi
görmek inanılmaz acı vericiydi. Off, gerçekten de çok zordu.
Sonra herkes ne kadar endişelendiğini anlattı ve Tim de o sırada… öfkeden
delirmek üzereydi, çok sinirlendi.
Konuşmamız saatlerce devam etti. Tim de direnmeyi sürdürdü.
Ama sonunda, bir şey ona "Tamam, yapacağım" dedirtti.
Hepimiz sevindik.
Onun adına çok mutlu olduk.
Sanırım sonunda bunu çözmesi
gerektiğini fark etmişti.
Psikiyatristlere gittim, doktorlara gittim.
Bir sürü farklı diyet denedim. Spor yapmaya başladım.
Turne şeklimi değiştirdim. Belki de asıl sorun,
bir günde bir sürü karar almaktı. Aslında asıl sorun hiçbir zaman
sorun olmayan şeylerdi.
Evet, çok zor, gerçekten zor, bilemiyorum.
Sadece işlerin artık keyif almadığım bir noktaya geldiğini biliyorum.
Bu, ben değilim. Kendim olmayan bir şey olmaya çalışıyorum.
Ama benim hayalim, tamamen huzurlu ve sahip
olduklarımla mutlu olmak. Ve ayrıca milyarlarca farklı
şey yapmak istememek. Sadece hayata dair bütün fikirlerden
kurtulmak istiyorum. Beni yaşamaktan alıkoyan
şey tam da buydu işte. Hayatın nasıl olması gerektiğine ve beni
neyin mutlu etmesi gerektiğine dair bir fikir sahibi olmak.
Daha büyük bir hit yapmak beni daha mutlu eder vesaire. Hiçbiri
doğru çıkmadı. Ben memnun olmayı öğrenmek istiyorum.
O zaman hayat güzel olur. Memnun olursam.
Çekiyor musun?
Bana bakın. Oturmuş çok güzel bir film izliyorsunuz.
Bu çadır uzun süre burada duracak. Değil mi baba?
Haklısın.
Çok güzel.
Kendimi keşfetmek için… kendime zaman tanımaya başladım.
Hayatımın hiçbir döneminde ilgi odağı olmak gibi… bir derdim yoktu.
Bu hayatın pek de benlik bir hayat olmadığını anlamaya başlamıştım.
Şimdi bir değişiklik yapma… zamanıydı.
Tim'in yaşadığı bazı zorluklar vardı ve durum bir anda değişmişti.
Bu yüzden yollarımız ayrıldı ve… yaklaşık bir yıl boyunca hiç konuşmadık.
Ve yaklaşık iki yıl boyunca tekrar bir araya gelmedik bile.
2016 Mayıs ayının ortasında,
Tim beni aradı ve her şeyi iptal etmek istediğini söyledi.
Planlanmış bütün konserleri de son performansları da.
Bir denge oturtmaya çalışıyorum. Hayatımla, arkadaşlarımla ve ailemle.
İşte böyle olur!
Kim bu adam?
Beni fena yordun.
Geleceğinin kontrolü artık tamamen Tim'in elindeydi.
Bu sırada biz de bu konularda konuşmaya başladık.
Ona böyle bir diyagram hazırladım. Planları oldukça iyimserdi ve mantıklıydı.
Hayatını daha iyi hâle getirmek için çok büyük çaba gösterirdi.
Dünyanın farklı yerlerine gitti,
çılgın yolculuklar yaptı ve yeni şeyler deneyimledi.
Arkadaşları da her zaman onun yanındaydı.
"Avicii 50 milyon dolar kazandıktan sonra 26 yaşında emekli olmaya karar verdi."
Tam Amerikan bakış açısı, değil mi? Kesin herkes "İyi olmuş, yaşasın!"
- diyordur. - Kafalarında para sayma
makineleri dönüyordur.
Gelsin paracıklar.
Kimsin sen?
Ben Tim.
Kendimi 18 yaşımdaki hâlim gibi görüyorum. Şu anda da… o zamanki ruh hâlindeyim.
Özgür olmak beni gerçekten mutlu ediyor. Bir yere bağlı hissetmediğimde,
farklı yönlere çekilmediğimi hissettiğimde mutluyum. Bunu başardığımda,
gerçekten mutluyum. Beklentiler olmadan…
yapmak istediğim şeye dair önceden belirlenmiş
fikirler olmadan müzik yaptığımda ya da yapmak istediğim
bir gizli amacı olmadan, sadece özgür müzik yaptığımda…
çok mutlu oluyorum.
Böyle davrandığında sana bayılıyorum!
Tim'in çok hayali vardı, sadece müzikle ilgili hayaller değil,
aşka dair de hayalleri vardı. Bir aile kurma hayali vardı.
"Bir grup kurmalıyız, bir grup kurmalıyız!" Derdi.
Gerçekten birlikte oturup kimden hangi şarkıyı alacağımıza dair çalma listeleri
bile yaptık. Gruba ne ad vereceğimiz
hakkında konuşmuştuk.
2017 sonbaharında Tim'in evinde tanışmıştık.
Stüdyoya geri döndüğü ve tekrar müzik yapmaya başladığı için heyecanlıydı.
Göremiyordum ama senin içini görebiliyordum
Her ne zaman…
Akşam yedi buçuk civarında bir telefon geldi. Tim "Gel buraya kanka" dedi.
Yeni albümü, "Tim"i yapmak istiyordu. Ve tekrar şarkı yapmaya başladık.
SANATÇI
Albümün bir yolculuk olduğunu ve bu yolculuğun
nirvana'da biteceğini konuştuk. Yeni projesi son derece spiritüeldi.
O dönemde bir terapiste gidiyordu.
Holistik bir doktordu ve Tim ona "Büyücü doktor" diyordu.
Doktorla seanslara katılıyor ve çeşitli tedaviler alıyordu.
Transandantal meditasyon yapmayı öğrenmişti
ve bu konuda çok heyecanlıydı. Zihninizin aslında bedeninizle bağlantılı
olmadığından söz ediyordu, ona göre bedenimiz bir araçtı;
spiritüel bir bakış açısıydı. O dönem için "Tim iyi görünüyor"
dediğimde ciddiydim. Tam bir yetişkin gibi davranıyordu,
uzun zamandır gördüğümden daha fazla yetişkin gibiydi. Bana…
bana tavsiye veriyordu ve abilik yapıyordu. "Tamam,
Tim'de olumlu bir gelişme var" dedim kendime.
Tim albümünü yapmaya başladığımızda,
sözlerinde farklı bir derinlik olduğu dikkatimizden kaçmadı.
Ve gerçekten sözleri ön plana çıkartmaya karar verdi. Planı buydu.
Şöyle--
Yaptığımız ilk şarkı "Fades Away"di. Ve sanırım nakaratı,
sözleri ve melodiyi çalışmaya başladıktan yaklaşık 20 dakika sonra ben de
şarkıyı söylemeye başlamıştım.
Stüdyo dışındaki hiçbir şeyin önemi yoktu.
Hiçbir şey hesaplanmamıştı. Tam olarak şöyle oluyordu:
Tim bir şeyler çalıyordu ve "Çok güzel. Bence gerçekten harika.
Bunu sevdim" derdi. Başkalarını değil, sadece kendini memnun etmek için yapardı.
İnişli çıkışlı mı?
Evet.
O gece bana bir mesaj attı:
"Beş yıldır ilk kez müzik yapmaktan keyif aldım" yazmıştı. Ama…
mesajının karanlık bir yönü de vardı.
"Bugün çalışamam, meditasyon yapmam lazım" dedi.
Ve sonra kim bilir ne kadar meditasyon yaptı. Sonra birkaç provayı iptal etti.
"Bugün müzik yapacak hâlde değilim" demişti.
Müzik yapma tutkusunu bastıran bir şey vardı. Hassas bir şey vardı.
Bir gün, öğleden sonra Angelique Kidjo'yla bir seans ayarlamak için telefon ettim.
"Evet, evet, harika.
Ortadoğu'dan döndüğümde yaparım" dedi. Ne? Ortadoğu mu? Ne demek istiyorsun?
Nereye gidiyorsun? Dedim.
O da bana dedi ki "Umman'a gidiyorum." Ben de "Niye? Umman'da ne var?" Dedim.
"Harika bir yer olduğunu duydum" dedi. Klasik Tim konuşuyordu karşımda.
Ben de "Tamam, harika.
Gelecek hafta dönecek misin peki?" Dedim.
"Evet, evet,
hafta sonunda dönerim, sen ayarla, harika olur" dedi.
Ayakkabımı giymeliyim.
Ertesi gün yola çıktı. Birlikte oturduk. Barbekü yapıp yedik.
Tim bavulunu topladı ve yola çıkmak üzere ayrıldı.
"Seni çıldırtacağım çünkü seni bu hafta her gün arayacağım.
Umarım sorun olmaz" dedi. Evet, bence… bütün bu olanların…
en acayip taraflarından biri de bu sürecin hepimize gerçekten güzel bir
şeyin başlangıcı gibi gelmesiydi.
Telefonu kapattık ve Tim Umman'a uçtu. Aklımdan kötü bir şey geçmedi.
Benim için sıradan bir Salı gibiydi. Fakat bu,
aslında onunla son konuşmam oldu.
Bazen "SOS"in sözlerini yazarken… ne düşündüğünü merak ediyorum.
Şarkının o ilk satırlarını yazarken ruh hâli nasıldı,
ne düşünüyordu hep merak etmişimdir.
Bu aslında, bir yardım çağrısı gibiydi. Ve… Tim'den bu mektubu…
çok geç almışım gibi hissediyorum.
Müzik dünyasından üzücü haberler geliyor. EDM yıldızı Avicii hayatını kaybetti.
Umman'ın Maskat şehrinde ölü bulundu. İsveç'te doğan Tim Bergling,
elektronik dans müziğinde öncü olarak kabul ediliyordu.
O sırada ofisteydim. Ve biri bana ulaşmaya çalışıyordu.
Beni bulmaya çalıştıklarını duydum. Ve ben de hemen Tim'in
babası Klas'ı aradım.
Klas bana haberin doğru olduğunu söyleyince yıkılmıştım.
Galiba kimse neden ve ne olduğunu bilmiyor. Ve…
kimse o sırada aklından neler geçtiğini bilmiyor. Herkes bir şey söylüyor tabii.
Çok iyi görünüyordu. Etrafındaki herkesle konuştum, keyfi yerindeymiş
- gibiydi. - Tamam. Evet.
Bunu kabul etmek zor.
Tam anlamıyla bir şoktu. Bir anlam veremiyorduk.
Tim'in yaşamak istemeyecek kadar kötü hissedebileceğini
kabul etmekte çok zorlandım. Bunu kabul etmek hâlâ
bana çok zor geliyor. Sonuçta… Tim çok iyi biriydi, bence bu haksızlık.
Onu özlemediğim bir gün bile yok.
Belki de yanında olsam-- Biliyorum, bu tür şeyler kaçınılmazdır.
Ama ben orada olsaydım düzeltebilirdim diye düşünüyorum.
Neler yaşarsa yaşasın "Kapa çeneni…
ayakkabılarını giy ve dışarı çıkıp yürüyüş yap" derdim.
Eminim herkes aynı düşünüyordur. "Orada olsam,
bir şeyleri değiştirebilirim". Özellikle de ailesi.
Hiçbirimiz böyle bir felaketin yaşanabileceğini öngöremedik.
Göremedik.
Şimdi "Ain't A Thing" şarkısını dinlediğinizde
Tim'in gerçekten bu sözleri yazdığı anlaşılıyor. Affedersiniz.
"Plak son şarkıya geldiğinde ve partiler çoktan bittiğinde sahtekârlar
ve bedavacılar kendilerine başka birini bulabilir."
Sözleri gerçekten çok ağır.
Tim'in dünyayla paylaştığı şey kalbiydi ve insanlar da… bu yüzen onu çok sevdi.
Bu gece, şunun için toplandık. Tim'in anısına.
Bence yaratıcılıkla gelen o sert çelişki söz konusu.
Gerçekten dürüst olmak için savunmasız olmalısınız.
Çünkü bu şekilde gerçekten fark yaratırsınız.
Bu tür duyguları yönlendirdiğinizde, dünyayı mutlu etme ya da üzme
gücüne sahip olursunuz. Ama kendin için işin ucunda
çok daha fazlası vardır.
Tim'le çalışırken öğrendiğim en önemli şey, başkalarının yaptığı,
bilmediğim ve farklı olan şeyleri küçümsememekti.
Bu anma gecesini mümkün kılan sizlersiniz,
oğlumun bir hayali vardı ve sizler buraya gelerek Tim'in müziğinin büyük
bir orkestra tarafından canlı çalınma hayalini gerçekleştirdiniz.
Tim tam bir dâhiydi, müzikten duyguyu nasıl çekeceğini
çok iyi biliyordu. Müziği,
parçalarının toplamından
çok daha fazlasıydı.
Zamansız müzik, yapmak istediğim şey bu, yapmaya çalıştığım şey bu.
Tim… müziğinin yaşayacağına ve insanları mutlu etmeye devam edeceğine inanıyoruz.
Çal.
Her zaman birlikte olacağımızı söylemiştin
Sensiz denizde kaybolmuş gibi hissediyorum
Karanlıkta benimle saklanırdın
Rüzgâr gibi vahşi ve özgür olurduk
Sen
Nereye gidersem beni takip edeceğini söylemiştin
Ama gözlerin
Orada olmadığını söylüyor
Evet!
Sensizliği kabullenmeliyim
Bu bilmeceye takıldım ve neredeyse
Sensiz çözmek üzereyim
Sensiz evde oturmaktan bıktım
Sensiz dışarı çıkıyorum
Bu şehri sensiz dağıtacağım
Sensiz Bonnie ve Clyde olacağım
Eğer siz veya tanıdığınız biri ruh sağlığı sıkıntıları yaşıyorsa,
intihar düşünceleri varsa,
wannatalkboutit.com'da bilgi ve kaynaklar vardır.