Kitaptaki gibi değil!
Çünkü bu bir uyarlama.
Hanımefendi, filmin sonunu anlatın!
Resmen kötülük!
Bu romanı okuduğunuza göre biliyorsunuz. Değil mi?
Hoşça kalın, hanımefendi.
Hepiniz huzurla dışarı çıkabilirsiniz, lütfen!
Ama hanımefendi, ben hiçbir şey anlamadım.
Otobüse kim biniyor?
Hoşça kalın, hanımefendi.
-Güle güle canım. -Hızlı ol!
İyidir. İşte, bunu sana veriyorum.
Anahtarlar.
Uzaktan kumanda 128'de ve video projektörü açık...
-Tamam anlaşıldı. -Nasılsın?
Senden isteyebilir miyim, lütfen?
-Evet, sorun değil! -Sağ ol.
-Ama lütfen! -Güle, güle.
-Güle güle. Bekle, beklet! -Efendim?
-Herhangi bir şey. -Canım.
-Hiç gitmiyor. -Neyin var senin?
Hiç...
-Sakin. -Evet, sakinim.
Evet, sende sıra.
Stajlarda, hep aynı sorunla karşılaşıyoruz.
Şirketler vergi muafiyetlerinden yararlanıyor,
ve gençlerimizi almak istemiyorlar,
bu yüzden bu konuda nerede durduğunu bilmek istedim.
Biz ne yapıyoruz?
Öğrenciler ön yazı yazmayı bilmiyorlar.
Bu onların hatası değil,
onlara hiçbir zaman öğretmedik ama bir şeyler yapılması gerekiyor.
Bu harika bir fikir, Fransızca düşünüyorum, Rachel?
Evet. Bunu ben de düşünmüştüm.
Otobiyografik müfredatta, otobiyografik anlatım,
affetme ve öz anlatım konusunda ön yazı,
hazırlıklarını yapabileceğimizi daha önce belirtmiştik.
Bu harika olurdu.
Çok iyi, mükemmel.
"Gel taf'ımı gör" derneğine gideceğiz, yani...
-Kahretsin, Paul... -İyi günler, Rachel.
Evet, iyi günler!
-Lanet olsun, unuttun mu? -Hayır!
-Hiç de bile, hayır! -Hayır mı? Unutmadın mı?
Üzgünüm.
Gerçekten berbatsın.
Gitarım var, Salı günü söyleyemedim.
Salı günü söylediğime emin misin?
Ben senin şoförün değilim, seni ilk metroya bırakacağım.
Dersin saat kaçta?
Bu saat nedir? Saat mi takıyorsun?
-Bu bir hediye. -Hediye mi?
Babamın hediyesi.
Başlama.
Eğer sana bunun bir kızdan geldiğini söylersem gülersin.
Çok fenasın. Kendimi suçlu hissetmeme gerek yok.
Bir şey demedim.
Seni biliyorum. Sekiz yıldır birlikte değiliz.
Sekiz yıl ve hala kendimi haklı çıkarıyorum.
Ben hastayım. Mesaj geldi.
"Ali Guitar" kim?
Dikkatli ol, kahretsin.
Görüşürüz!
-Görüşürüz, Ali. -Görüşürüz.
-Hoşça kal, patron. -Güle güle, Ali.
-Evet? -Hayır, hayır, yok bir şey.
Devam et, lütfen.
Çok dar.
-Affedersin. -Affedersin.
Nereye gidiyorsun?
Ben mi? Senin gittiğin yere gidiyorum...
Ya sen?
Bu çok acayip çünkü tam olarak oraya gidiyorum.
-Öyle mi? -Evet!
Bu harika!
Hadi birlikte gidelim.
Bir şeyler içmek ister misin?
Evet.
Kahveyle birlikte kırmızı kola.
Hayır, kırmızı değil, üzgünüm. Şekersiz kola. Evet affedersiniz.
Hayır...
Hayır, şekeriz değil.
-Her zaman böyle misindir? -Hayır.
Şu anda, birazcık gerginim.
-Pekala siparişiniz? -Affedersiniz efendim.
Şekersiz bir kola alacağım, büyük olandan ayrıca.
-Kola mı, kahve mi? -Yani.
-İkisini de. -Pekala.
Bu gece dişlerimin minesini kıracağım.
Buyurun.
İşte.
Sana kahve getirdim.
Gözlerini temizleyecek misin?
Hayır, bence yakışıklısın.
Hayır, seni görmüyorum, neredesin?
Hayır ama benimle dalga mı geçiyorsun?
Shofar'ı kaçıracağız. Saat 7:53. Boş ver!
Seni arıyordum!
Metroda buluşmamız gerekiyordu.
Yine de biraz kesindi.
Evet.
Tanrı sizi korusun.
Dört yaşında küçük bir kızı var.
Tamam, o nasıl?
Onunla henüz tanışmadım.
-Eski sevgilisi. O nasıl? -Eski sevgilisi?
-Onu sadece uzaktan tanıyorum. -Bekle, özet geçeyim.
Kız ikinci çocuğu istiyordu, ama o istemedi.
Birden onu aldattı, bunu biliyordu.
Gençlikteki ilk aşkı, sıradan izcilerden,
biri olan Christophe'un kollarına geri döndü.
Tamam.
Ne demek istediğimi anlıyor musun?
Yani, beş yaşında kızlar var ve o gitti mi?
Hayır, baba, gitmedi.
Az önce onu terk edenin kız olduğunu söyledim.
Madem o kadar iyi, kız onu neden terk etti?
-Canım... -Ama ne şaka!
-Bir soru sordum! -Çok fena yaşlanıyorsun!
Fena yaşlanmıyorum.
Akupunktur uzmanım Margaret'ı bırakıyorum.
Bana iyi olduğumu söyledi!
Beni eski formuma kavuşturdu. Her şeyi iyileştirir, o kadar.
Tabii ki.
Numarasını istiyorum, Simon'un şu anda kurdeşeni var.
İyi mi?
İltihaplı mı?
Hayır. Bunun hakkında konuşamam, bu...
Bunun yapılmaması gereken bir şaka olduğunu biliyordum.
-Sivilceleri var mı? -Ama her yerde mi?
Peki sen, Rachel?
-Ne? -Staj için.
-Staj için? -Tabloyu doldurdun mu?
Hayır, tabloyu doldurmadım, ama biri var.
Öyle mi?
-Referansın adı? -Benattia, Ali.
Tamam. Numara ya da eposta?
06 45 15 68 22.
Bir tanım?
-Esmer, 1,95, sportif... -Hayır ama iş, hangi branş?
Otomobil tasarımcısı.
-Bu harika. -Evet, biliyorum.
Dylan?
İki saniye kalabilir misin?
Sadece iki saniye.
Evet?
Staj yerini buldun mu?
İlgini çekecek bir şeyim var.
Öyle mi?
Bana amcaların karnavalından bahsetmiştin.
Evet.
Makinelerin nasıl çalıştığıyla ilgilendiğinden bahsetmiştin.
Evet.
Otomobile tasarımcısı.
Bence hoşuna gidebilir.
Peki nerede?
Croix de Chavaux'da.
Unutun gitsin, ilgilenmiyorum.
O hafta tüm ulaşım masraflarını okul karşılıyor.
Ve şirket tüm öğle yemeklerini ödüyor.
Tamam mı?
Düşün ve bana bildir.
Teşekkürler.
Kül tablaları yine nerede?
Televizyonun üstündeki dolapta.
Orada!
-Merhaba Bayan Diabara. -Affedersiniz.
Hayır, beni rahatsız etmiyorsunuz.
Gelin, gelin!
-Sonunda tanıştık! -İyi akşamlar.
Memnun oldum, Ali.
Mia, memnun oldum.
Ali.
Onunla tanışmak istiyorum.
Leila'yla tanışmak istiyorum.
Öyle mi?
Tabii ki, şüphen mi var?
Hayır.
Belli olmuyor, bilirsin, bazen başkalarının çocukları...
Çocuk sahibi olan insanlar bu durumdan sürekli şikayetçidir.
Ona sahip olmak çok güzel bir şeydir.
Katılıyorum, çok tatlı kız.
Ama aynı zamanda çok yaramaz da olabiliyor.
Biraz uzaksın, hadi.
Bana gel. Çıkar şunu, çok sıcak.
-Sende hiç var mı? -Hayır.
Tek ben miyim?
Sen teksin.
Ya ben, tek miyim?
Ali!
Bekle, sayıyorum.
Hap almıyorum.
Tam tersini yapacağız.
İyi günler.
Pekala. Rachel, Leila.
Merhaba!
Merhaba mı diyorsun?
Ne görüyorum?
Küçük bir kız bekliyordum, o büyük bir kız. Kaç yaşındasın?
Nezaket, cevap veriyor musun vermiyor musun?
Dört buçuk.
-Buçuk -Buçuk, önemli!
-Hayır, hayır, hayır! -Evet...
-Hayır, hayır, Leila! -Evet!
-Öyle mi? -Hadi.
İyi madem.
-Hangisini istiyorsun? -Bunları! Üsttekiler!
-En sevdiğin bu mu? -Evet!
-Gökkuşağı? -Evet.
Benim de.
Şeker paketlerinden alabilir miyiz? Teşekkürler.
Teşekkürler.
-Teşekkür mü ediyorsun? -Teşekkürler.
-Teşekkür mü ettin? -Evet, öyle dedi.
Yemeği sorgula, bu keyif değil.
Grand Duke'ün ordusunun terk ettiği sahada,
harika ayılar pek çok numara keşfeder.
Ne cömertlik, bu adamlar! Baksana.
Bize bir sürü şey bıraktılar.
Güherçile, zarif ve hırslı bir ayı.
Erkeklere hayrandır. Belki biraz fazla.
Büyükannem odama geliyor, Bana hikayeler anlatıyor.
-Gerçekten mi... -Evet.
Baba, biliyor mu yoksa bu senin sırrın mı?
Bu bir sır.
Büyükanne, gel!
Evet gel.
-Kımıldama. -Güzel köpek.
Kımıldama.
Burada ne yapıyorsun? Dikkat et.
Evet evet.
Tatlım. Zamanı geldi, hadi yatalım.
Hadi, hadi. İyi geceler diyecek misin, gecem?
-İyi geceler. -Neden sana gecem diyor?
Çünkü Leila,
Arapça'da gece anlamına gelir.
Vay canına. Bu çok güzel. O zaman iyi geceler, gecem.
-Öpecek misin? -Ufak bir öpücük alabilir miyim?
İşte...
Üstümüze ne giyeceğiz? Pi...
...jama!
-Sonra ne yapacağız... -Dişler!
-Ve biz ne okuyacağız... -Hikaye!
Bernard'ın annesinin arkasındaki canavar!
"Şimdi olmaz, Bernard" der anne.
Yine oğlu olduğunu düşünüyor.
Canavar, Bernard'ın babasının bacağını ısırır...
"Şimdi olmaz, Bernard" der baba.
Yine de biraz daha kalacak mısın?
Evet.
Yine de.
Ne oldu?
İyi misin?
Uyandığında seni bulması beni rahatsız ediyorsa,
bu her şeyin ters gideceğinden değil.
Sadece...
Bu konuyu önce Alice'le konuşmam lazım.
Evet, bu sizin aranızda, sizin meseleniz.
Kendini savunmana gerek yok, Ali.
Biliyorsun...
Ben, sakinim, iyiyim.
Aslında bunu takdire şayan buluyorum.
Çok hoş bir adamsın.
-Bekle... -Ne?
Cümleni bitirmedin.
Ben hoş bir adamım, ama?
Ne? Buna rağmen mi?
Her şeye rağmen.
Kes sesini.
Baba!
Bir ses duyuyor musun? Bir şey duydum ben.
Baba!
-Hayır bekle! -Baba!
Tekrar uykuya dalacak. Bekle.
Katılıyor.
Baba!
-Git hadi. -Geri geleceğim!
-Ne oldu? -Sadece bir kâbus gördüm.
-Kâbus gördüm. Korktum. -Hikâye yüzünden mi?
Evet.. Senin yanında uyumak istiyorum.
Hayır. Bu yasak.
-Senin yatağına gidiyorum. -Hayır dedim. Nereye gidiyorsun?
Senin yatağına gidiyorum.
Hayır, Leyla, ne demiştik? Kahretsin...
Evet, ne istiyorsun?
İster misin? Ateş? Biraz su?
Üzgünüm.
-Üşüyor musun? -Hayır, üşümüyorum.
Her şey yolunda mı?
Evet...
Bu, folikül düzeyde bir sorun değil.
Biraz görüyorum, ama çok değil.
Bu ne anlama geliyor?
Eğer çocuk istiyorsanız, şimdi doğru zaman demek oluyor.
İstiyor musunuz?
Evet.
Neden bu kadar beklediniz?
Baba var mı?
Biriyle yeni tanıştım.
Beni dinleyin. Bunu istiyorsanız eğer, şimdi doğru zaman.
Acele edin! Sanki geri sayım başlamış gibi.
Bunu biliyorsunuz.
Peki ne kadar zamanım kaldı?
Aynı soruyu kendime her sabah ben de soruyorum.
Yani?
-Bilimsel bir kesinliği yok. -Yaklaşık ne kadar?
Ayların yıllar gibi olduğunu düşün.
Şimdi göğüslerinize bakacağım.
-Affedersiniz? -Göğüsleriniz.
Affedersiniz.
Bunu deneyebilir miyim?
Evet, bu senin için.
Sana tuhaf gelebilir ama söylesene,
annemin menopoza girip girmediğini hatırlıyor musun?
Hiçbir fikrim yok.
Wiseman'a sor.
Neden?
Hiç öylesine.
Öylesine mi?
Vaktin var, Rachel.
Değil mi?
Hadi, başka bir şeyden konuşalım.
Tamam. Babamın prostatından bahsedelim, olur mu?
Çok fenasın!
Dikkatimi dağıtıyorsun!
Dur, çünkü bir şey yapmak istedim...
Bunu biliyor musun?
Mutlu yıllar sana
İyi ki doğdun.
Mutlu yıllar sana!
-Dokuz yıl! -Devam et!
Evet, bebeğim.
Sana aşığım.
Teşekkür ederim...
Affedersin, affedersin, devam et.
Üzgünüm, affedersin, tekrar başla.
Ben de ben de.
Sana dokunmak istiyorum, olur mu?
Evet!
Aşkım.
Evet. Mow, güçlü, çok güzel.
Fena değil... bırakmamaya çalış, tamam mı?
Merhaba. Ben Jeanne, Elsa'nın annesi.
Merhaba.
Ben Ali'nin arkadaşıyım, Leila için buradayım.
-Memnun oldum. -Memnun oldum.
Alice bana senden bahsetti.
-Kötü değildir, umarım. -Canım.
Bilseydin!
Üzgünüm, Leila'yı geri getirecek gücüm yoktu.
Sorun değil Jane.
İşte. Toplandık!
Teşekkürler!
Leila!
Aynı elma suyundan var...
-Konuşma, konuşma! -Hayır hayır.
Hayır, istemiyorum!
Hadi!
Bundan emindim.
Almanca değil!
Küçük bir kâğıt parçası hazırladım.
Hayır ama...
Tahmin edebileceğiniz gibi, gelip giden bir sürü öğrenci gördüm.
Bir düzine, sürekli.
Duvarların bir parçasıyım.
Bu üniversite benim ikinci evim gibi, hatta belki de ilk...
Nasılsın?
Evet, iyiyim.
Hayır, sıcak bastı.
Evet, burası iyi.
Tatile mi gidiyorsun?
Bir süreliğine mi çıkıyorsun?
Evet. Camargue'a gidiyoruz!
"Biz", kocan ve sen mi?
Söylemedin, evli misin?
Hayır, hayır, erkek arkadaşım ve kızı.
-Harika, Camargue. -Evet.
Sivrisineklere dikkat edin.
Bu dönemde mi?
Hayır, iyi.
Eğer bir zırh giyerseniz, sorun olmaz.
-Daha iyi misin? -Evet, iyiyim!
-İçki ister misin? -Hayır teşekkürler.
-Bir damla? -Hayır, böyle iyi.
Mesleğimizde gençlere yer açın!
-Bravo! -Bravo!
Sana masaj yapıyorum!
İyi geliyor mu?
Evet. Çok teşekkür ederim, bu çok hoş.
Çok iyi bu.
Evet.
Yerinde kal, meleğim.
-Miden hala bulanıyor mu? -Hayır.
-Emin misin? -Evet!
İyi misin?
Tamamı 18.80 yapar, lütfen.
Bunu da alacağım.
Peki, bu da...
-27,80. -Teşekkürler.
Evet! Gel sevgilim!
Sağdan, sağdan, tatlım.
-Bak! -Bu harika!
Vay canına!
Restorandan uzakta olmamız çok kötü.
Sorun değil, o kadar da uzak değil.
Eğer yemek yemeğe gidip onu yalnız bırakmak istersek...
Bunu düşünmedim. Bakalım başka bir tane var mı?
Hayır, merak etme, her şey yolunda.
Hayır, o burada değil.
Telefonun çekiyor mu?
Hayır, çekmiyor...
Banyoda çekti.
Manzara çok güzel!
Atlar orada, yanımızda.
Bak, bak, bu...
Çok yakışıklı!
Bir sivrisinek vardı.
Dünyanın bir tür nevroza girdiği izlenimi edindim.
O ne demek?
Yani mutlu bir dünya hayal etmeye hakkımız olduğu,
söyleniyor ve dünyanın bundan ibaret olduğunu anlıyoruz.
Herkesi çılgına çeviren de bu.
Sen memnun musun? Kendimi kör edip kendi,
toprak parçama yerleşmek yerine,
dünyanın büyük olduğunu hayal etmeyi tercih ederim...
Evet aramızdaki fark bu.
Sen idealistsin, ben pragmatistim.
Hayır, hayır, hayır.
Sen sakin birisin.
Ve ben memnun değilim.
Evet.
Evet ve birazcık da sarhoşuz.
Birazcık mı?
-Üzgünüm. -Ne?
Hayalini kurduğun tatil bu değil.
Saçma sapan konuşacağına sırtımın sağ üstünü kaşı.
Gelip İsveç denen boğayı alt edecek olan,
Gullom ile Kamarg'in gösterisini izleyin...
Beğendin mi, tatlım? Hoşuna gitti mi?
Guillaume'a bir alkış.
Kahretsin.
Leila?
Leila!
Leila?
Canım!
Başka bir yerde oynayacağın zaman bize,
haber vermen gerektiğini söyledik!
Diğerleriyle tüneyen kedide oynadım.
Tamam. Çok korktum, sana gözleme,
almaya gitmiştim, sonra sen yoktun...
Neredeydin?
Hadi! Devam et!
Ver ona Neymar!
Affedersin, evet, istersen, dururum...
Evet, dur.
Hayır!
Futbolu sevmesek bile harika bir oyun!
Tamam.
Hadi! Evet! Hadi!
Hayır! Hayır hayır! Affedersin, dur!
Geri al, daha fazla çekiyordu.
Kahretsin!
Devam et, geri al, geri al.
Sayı yaptık!
-Sayı yaptık! -Kapa çeneni!
Sayı yaptık! Sayı yaptık!
Kendimizi kaptırmıyoruz, berabereyiz.
-Almamı istemediğinden emin misin? -Hayır, hayır, hayır, devam et!
Kazandık! Kazandık! Kazandık!
Finaldeyiz!
Sandviç yapıyoruz.
Sandviç!
Siz ekmeksin, ben de peynir.
-Tamam... -Ne olduğunu biliyor musun?
Hiçbir fikrim yok!
Bak şimdi.
Biz böyle yapıyoruz. Bana sarılıyorsun.
Sana sarılıyorum, tamam.
Ve baba, sen de arkamdan sarıl.
-Pekala. -Tamam, böyle.
-Daha sıkı. -Peyniri ezin.
Gerçekten çok güzel.
-Çok sevimli. -Evet.
-Senin adın ne? -Leila.
-Leila, kaç yaşındasın? -Beş.
Kocaman bir kızsın.
Sana nasıl görünüyor.
-İnanılmaz. -Teşekkürler.
Çok güzelsin!
Yaptığımız şey...
Bayanlar ve baylar, beş dakika içinde...
Hayır, annen istasyonda olmayacak.
Onu hemen görmek istiyorum.
Paris'e varır varmaz, seni eve götüreceğim,
ve anneni göreceksin, tamam mı?
Harika bir hafta sonu geçirdik, değil mi?
Annemi görmek istiyorum.
Hemen.
Annem nerede?
Annemi hemen görmek istiyorum.
Anne!
Hayır tatlım, kaçmıyorsun. Leila! Leila!
Yapma!
Baba, acele et! Annemi görmek istiyorum!
Burada değil! Dur!
Hayır, orada kal.
Leila, dur!
Hayır, burada değil! Çok sinir bozucusun!
Leila, beni dinle. Leila...
Dur!
Baba, acele et! Annemi görmek istiyorum!
İşte, çok fenasın! Dur, seni uyarıyorum, beni bekle.
Evet merhaba?
Ne oluyor?
Hiçbir şey anlamıyorum, neredesin?
Geliyorum. Geliyorum, kımıldama.
Ne?
Söyle lütfen.
Ne oldu?
Hamileyim.
Benim küçük kardeşim.
Bebek sahibi olan sevgili küçük kardeşim.
Biliyorum...
Ama çocuk sahibi olmak istiyor muydun?
Hayır! Maalesef...
Bu bir kaza, bu büyük bir kaza, ama...
-Ben ne yapacağım? -Nasıl yani?
Tezim, Simon, daire, hepsi...
Az da olsa mutlu musun değil misin?
Evet, evet.
-Tamam. -Çok mutluyum.
Yani her şey yoluna girecek.
Şüphe kalmadı, hadi.
İyi olacak...
Ne güzel haber.
Babasının kim olduğunu biliyor musun?
Beraberiz!
Merhaba, nasılsın?
Merhaba, Alice. Ben Rachel.
Evet biliyorum. Güzel, merhaba, Rachel.
Kafam karıştı.
Haftayı yanlış anladım. Normalde daha zekiyimdir.
Seni bırakırım.
Hayır, Ali'yle durumu böyle çözdük.
Onu bekliyorum, öpüyorum ve sonra onu sana bırakıyorum!
Evet, tamam.
Seninkini şehit eden benim kızımın olduğu izlenimine kapıldım.
Evet, çok güzel. Hadi.
Göreyim seni!
Anne!
Canım.
Atıştırmalık ister misin? Şurada bir kompostom var.
Hayır, teşekkürler.
-Merhaba! -O zaman, evet öpücükler,
-Rachel'e merhaba. -Nasılsın?
Ben de, tabii ki ama yine de!
-Araban var mı? -Evet, Ali'ninki.
-Ebe! -Hayır, vuramadın...
Ebe!
O zaman, yakında görüşürüz.
Haftaya görüşürüz.
Güle güle küçük meleğim.
Hoşça kal anne.
Güle güle aşkım.
İyi misin, Alice?
Epey solgunsun.
Evet, ama Jeanne'i böyle görmek beni...
Ağlıyorsun.
İyi bir arkadaşın mı?
Anladım, çok üzücü.
İyi olacak, eminim.
Beni görmesini istemiyorum...
Hayır, seni orada görmüyor.
Teşekkürler, Rachel. İyi misin...
Evet, iyiyim.
Evet.
-Yakında görüşürüz. -Görüşürüz.
Bunu neden yapıyorsun?
Burada staj yaptığın için ne kadar şanslı olduğunu biliyor musun?
Hayır, ama orası zaten çalışıyor.
Yerel malzemeleri çıkardığı zaman hariç.
Ne?
Yok bir şey, Rachel, kimin umurunda.
Ama hayır! Pekala, Dylan, yeter bu kadar.
Kendini ifade et, kahretsin. Seninle konuşuyorum.
Ben bu işten anlamıyorum, basit bir şey istiyorum.
Basit. Nasıl basit?
Bilmiyorum, telefon, restorasyon...
Aynı şey değil. Neyi tercih ettiğini söyle:
telefon mu, restorasyon mu, ne?
Restorasyon.
Bu harika.
Tamam, kabul.
Yemek sektöründe çok sayıda staj teklif ettik, görmedin mi?
Evet, gördüm...
Peki ama neden...
-Bunu sen halledersin. -Çabuk bitireceğiz.
-Hoşça kal, Dylan. -Ali...
Üzgünüm.
Üzgün olman umurunda değil.
Bunu istemiyorum, devam etmeni istiyorum.
İnsanlar seni umursuyor.
O yüzden acele et.
Tamam mı?
Kendini bu kadar az mı seviyorsun?
Ceketini unuttun.
Paltom yok.
Sen ciddi misin?
Ben üşümüyorum.
Ona ne kadar ödedin?
Konu o değil...
Konu bu değil... Evet, konu bu.
Kötü niyetli olsaydım,
bunun narsisizm olduğunu söylerdim.
Seni sevdiğim için fazla iyi olduğunu söyleyeceğim.
Sinirleneceğini sana söylememiş miydim?
Böyle çocukları bilirim.
Ama senin burada ne işin var?
Burada ne yapıyorsun?
Neden Rachel, her zaman burada?
Çünkü o benim sevgilim.
-Senin sevgilin, annem. -Hayır ama.
Anneni seviyorum, ama benim sevgilim Rachel.
Hayır.
Yorgunsun, hadi yatalım.
Ama neden o sürekli burada?
Her zaman değil, çoğu zaman burada.
Onun gitmesini istiyorum.
Sosun altını kıstın mı?
Bunun hiçbir anlamı olmadığını biliyorsun, daha 5 yaşında!
Bu yaşta, hiçbir anlamı yok bunun.
Elbette biliyorum, ama bu üzülmeme engel olmuyor.
Bilmiyorum.
Bilmiyor musun?
Bilmiyorum, kendini kaptırmışsın.
Aynısını annesine de yapıyor! Bana da!
Kendimi kaptırmışım, sen ciddi misin?
Başından beri, kendimi senin programına göre ayarladım.
Sen istediğinde onunla tanıştım.
Sen uygun olduğunda yemek yiyip uyuyorum.
Tatiller ve günlük bakım için de geçerli.
Bunun taviz olduğunu düşünmedim.
Dur lütfen. Dur.
Ona bağımlı olduğumu anlamıyormuş gibi mi yapıyorsun?
Ben de, her şeye dahilim. Onun somurtkanlıkları,
ve ruh halleriyle uğraşmak zorundayım.
Ama ben aslında...
Figüran gibiyim.
-Abartıyorsun. -Hayır, abartmıyorum.
Sana bunu verdiğinde, sana verdiği şeye sahip,
olmanın nasıl bir şey olduğunu bilmiyorum.
Günün sonunda sonsuza kadar onun annesi ve babasısınız.
Utanıyorum, o kadar.
-Neyden? -Bu konuşmadan!
Ama neden?
O sıradan, kendimi sıradan buluyorum.
Sokakta sana "çocuk istiyorum" diyen kızım.
Bunu anlamamı sağladığın için seni suçluyorum.
Rachel, kaç yaşında olduğunu biliyorum.
Ve ben de 25 yaşında değilim.
Ama...
Zamanımız var, bir sürü zamanımız var.
Kesinlikle o kadar yok...
Korkarım yakın zamanda bu mümkün olmayacak.
Cennette ikamet eden merhametli Tanrı Levy'nin evindeki,
adı Joseph'in kızı annemiz Nora'nın,
ruhuna gök kubbenin ışığı,
gibi parlayan azizlerin ve safların bu yüce meskeninde,
ilahi mevcudiyetin kanatlarında mükemmel bir dinlenme bahşet.
Sonsuzluğa giden.
Rahman olan onu koruyucu kanatlarıyla ebedi olarak,
örtüleyecek ve ruhunu hayat bölümüne katacaktır.
Rabbim ve mirası ve onun mirası, Huzur içinde yatsın. Amin.
Amin.
Yakın arkadaşın mıydı?
Aslında bu soruyu kendime ben de sordum.
Bilmiyorum. Zaten bu hayatta kabul edilip edilmediğini bilmiyorum,
ya da tamamen yaşadığını, hayat bu değil.
-Anlıyor musun? -Evet.
Yahudilikte fetüs tam bir,
insan olarak kabul edilmez.
Tamam.
Kürtaj konusunda sorun yaşamayan bir tek biz miyiz? Fikri sevdim.
Durun, durun. Mishna'ya göre birkaç saatlik de olsa,
yeni doğmuş bir bebeğin canını almak suçtur.
Ama fetüs söz konusu olduğunda,
bu tartışmalıdır, hahamlara bağlıdır.
Bir mi iki mi peki?
-Arttır! Vitesi arttır. -İkiye mi takacağım?
Aynen, ikide git.
-Dur. -Tamam, evet, evet, evet.
-Yavaşça! -Nazik olun kızlar.
Kimseyi ezmeyeceğiz.
Onlar için değil arabam için korkuyorum.
Araban fi tarihinden kalma zaten.
Pekala Foufounette'i göreceğiz. Tamam mı?
-Tamam. -Hadi.
Foufounette. Foufounette.
Sence Foufounette'i değiştirmiş midir?
Foufounette'in tüylerini bırak, bu talihsizlik.
Evet ama biz istediğimizi yaparız!
Neyse, olduğu yerde hareket etmeyecek artık.
Çok komik.
Bence, Foufounette harika bir podcast konusu olurdu.
Onun hikâyesini anlatmak isterim, muhtemelen uydurma,
bir hikaye olur, çünkü kimse Foufounette'i tanımıyor.
Sanırım Richard ile bir ilişkisi vardı.
Pekala. Bu mutlu bir durum,
Linda Lo, hepimiz aynı fikirdeyiz...
Linda Lo'ya ne yazacağız?
Bana göre, hemen tebrikler.
Bu mükemmel bir ortalama.
Çoğu zaman aynı fikirde olmuyoruz.
Bu yüzden mutlu olmalıyız. Pekala...
Dylan Leclou. Sanırım hepimiz aynı fikirdeyiz?
Radyo dersi, gelecek sene tekrar almıyorum.
Katılıyorum, Fadila. Bu mümkün değil.
Çok fazla devamsızlık. Daha da fazla devamsızlık.
İstediği zaman geliyor ve ben bunu söylediğimde,
çok nadiren, devamsızlığı gelmesinden daha çok.
Ailesinde zor bir ortam var ama bu,
her şeyi mazur görmemiz için bir neden değil.
Affedersiniz, bir şey söyleyebilir miyim?
Gözlemlerinize katılıyorum.
Ancak bütün kaynaklarımızı seferber etmedik.
Daha yapılacak, üstlenilecek şeyler var,
geçmişte daha fazlasını yaptık, vazgeçemeyiz.
Radyo dersi bana göre mümkün değil.
Rachel, vazgeçtiğimizi söyleyemezsin.
Notlarını gördün mü peki?
Notların ne anlama geldiğini ve gelmediğini biliyoruz.
Bildiğim onun ihtiyacı olan...
Konu onun neye ihtiyacı olduğu değil,
bizim neye ihtiyacımız olduğu.
Sonunda ondan, onlardan.
Onun neslinden. 16'da bitti,
artık umut yok diyemeyiz. Bu mümkün değil.
Ben kendimi evimde hissettim,
somut olarak bir açıklık, bir boşluk gördüm.
Bunu duymam lazım, elimi çekemem.
Aksi daha mantıklı olur aslında. Yoksa biz neredeyiz?
Akışta mı? Hayır.
Bu önemli.
Rachel'e katılıyorum.
Tabii ki sınıf ortalamasının çok altında. Bu doğru.
Ama konuşma ve inisiyatif alma konusunda,
ilerleme gördüm ve bunu fark etmek zorundayız.
O 16 yaşında. Hala bir şansı hak ediyor.
İrade göstermiyor.
-Biraz gösterdi. -Benim sınıfımda, gösteriyor.
10 dersten birinde...
Yine de söyledikleri dinlenmeye değer.
Haklılar. O daha 16 yaşında.
Gelecek yıla bırakalım mı? Anlaştık mı?
Bununla biz ilgileneceğiz.
Pekala, kalıyor.
Kalıyor.
Siz de sevinin, bu kadar.
Dylan'ı gelecek yıl buluruz.
Hangisi?
Ne oldu canım?
-Bu ne, küçüğüm? -Benim için mi?
Bunu Rachel'e gösterebilir miyim?
Evet.
Bu resim çok güzel.
Benim kadınlarım.
Pizza, pizza.
Pizza, pizza, pizza.
-Al bakalım. -Bu benim doğum günü hediyem mi?
Hayır, doğum günü hediyen değil.
Hediyen cumartesi günü ve bir sürpriz!
-Sürpriz mi? -Evet!
Evet!
Yaşasın!
Nasılsın, tatlım?
Evet!
Beni bekle, Leila.
Anne!
Kaptanım! Nasıl gidiyor?
Merhaba tatlım! Canım.
Nasılsın?
-Merhaba. -Merhaba.
Daha önce tanışmıştınız, sanırım?
-Evet. -Evet, judoda!
Kargonun parasını ödemeye gelmiştim,
ve seninle Jeanne hakkında konuşmak istedim.
Jeanne.
İzninizle. Üzgünüm, ben...
-Yukarıya çıkıp seni bekleyeceğim. -Geliyorum.
-Görüşürüz. -Evet, görüşürüz!
-Benim tuvaletim geldi. -Evet, bekle.
Rachel, Leila'yı da yanında götürebilir misin?
-Tabii ki. -Tuvalete girmek istiyor.
-Ben geliyorum. Hadi, canım. -Gel!
-Harika çocuk! -Evet, harika.
Tuvaletim geldi...
Evet. Rakamlara odaklan.
Annem yukarı gelecek mi?
Bilmiyorum, sanmıyorum, hayır.
-Tuvalet, tuvalet, tuvalet. -Çabuk çabuk çabuk.
Tuvalet, tuvalet, tuvalet.
Bak, Rachel!
İşte böyle, bakalım düğmeye basıyor muyum!
Beni dinliyor musun, Rachel?
Bir saniye, tatlım.
-Bak ne kadar iyiyim. -Göster bakalım.
Sen profesyonelsin.
Bana bir saniye verebilir misin?
-Hayır. -Evet, söylemiştin.
Bunu bitirmem lazım, düzeltmezsem öğrencilerim ne der?
Hayır.
-Baban ne yapıyor? -Bilmiyorum.
Ben de.
Elsa'nın annesiyle ilgili gelişmeler kötü.
Alice en kötüsünü düşün diyor.
Leila'ya bunu söylemek zorunda kalmak beni deli ediyor...
Bence ona söylenecek ilk şey,
kendi annesi konusunda ona güven vermek.
Onun başına böyle bir şey gelemez, annesi hasta değil.
Biliyorum, ama Alice bunun hakkında,
konuşmamızı istiyor. Çok kısa.
Ama neden?
Bu konuyu kesinlikle onunla konuşmalısın, orası kesin.
Onun hakkında konuşabilmesi için,
bir şeyleri adlandırabilmemiz gerek.
Ne demek istediğimi biliyorum.
Biliyorum ama Alice'i tanıyorsun.
Sonunda, hayır, onu tanımıyorsun,
ama aklında ne zaman bir şey varsa...
Eğer aklında bir şey varsa...
Cumartesi günü ne planlandı?
Cumartesi mi?
Leila'nın doğum günü.
Hallederiz, bir şey düşündüm ben...
Sana söyleyecektim...
Alice'in ailesinde kutlayacağız.
Essonne'dalar.
Büyük bir bahçeleri var.
Büyük annesine hayır demek çok zor.
Bir şey demedim.
Kendini dışlanmış hissetme, Rachel.
Sadece...
Bu yıl, bunu aile olarak yapmak daha kolaydı.
Hocam! Sınav süresince cep telefonlarınızı kullanmak yasak.
Sus.
Rachel, Essonne'da ailemle birlikteyiz.
Anlayışın için teşekkür etmek istedim.
Leila senin hakkında konuşuyor sürekli. Yakında görüşürüz, Alice.
Beni bekleyin!
İyi misin?
Ortalama işte.
Bu akşamüstü planın var mı?
Evet.
Kes şunu, planın falan yok.
-Evet, var. -Hayır ama.
Hiçbir planın yokmuş gibi hissediyorum.
Hadi, seni yemeğe çıkarayım.
Lise aşkım, Paul'le birlikteydim.
Büyük bir gazetede çalışıyor.
Sandım ki...
Bununla ilgili düşünmeyeceğiz, sonra bir gün,
gerçekleşecek ve biz de onu saklayacağız.
Böyle olacak, belli olacak.
Sonra o gün geldi.
Ve ben saklamadım.
Sanırım bana kızmıştı. Hoşuna giderdi.
Ama bunun hakkında bir daha asla konuşmadık.
Ve ben biliyorum...
Hayır.
Neyi?
Biliyorum ki annem hala yanımda olsaydı farklı bir karar verirdim.
Öldüğünde kaç yaşındaydın?
Dokuz.
Anneni kaybetmek için küçük bir yaş.
Neden öldü?
Araba kazası geçirdi.
Onunla birlikteydim.
Evet, vahşet.
Ama sanırım...
Bu yüzden bu kadar geciktim.
Hatta çok geç olana kadar bekliyorum.
Çünkü bana onu hatırlatıyor.
Sahip olmamak o kadar kötü mü?
Cidden, hayır.
Bir kadının sadece bir taneye sahip,
olmasıyla tamamlanacağını düşünmüyorum ama...
Hatta bir yerlerde hiçbir şeye sahip,
olmayan kadınlar topluluğuna,
ait olmaktan gurur duyduğuma,
inanıyorum ama yine de. Bu şey gibi...
Tüm dünyanın yaşadığı ve benim,
erişemediğim devasa bir kolektif deneyim.
Benim için bir çocuk sahibi olmaya zorlardım seni.
Sen de çocuk olduğun için böyle söylüyorsun.
Üzgünüm, Vincent.
Bak.
Hava sıcak.
Hazır mısınız?
Gidelim!
-Baba! -Nasılsın?
Judo öğretmenimi yere devirdim ve kendimi sakatladım.
-Canım, burası mı? -Ayağımda.
Kahretsin.
Kahretsin. Kahretsin.
Lanet olsun.
Hayır, Leila, yapma, lütfen.
-Araba kullanıyorum. -Midem bulanıyor.
Kusacağım galiba.
Geliyoruz, pencereleri açacağız.
Gerçekten kusmak istiyorum.
Nefes al.
İyisin, tamam tamam.
Kemerini tekrar tak, bu çok önemli.
Hemen kemerini tak!
Kemerini tekrar tak!
Tekrar tak. Bağla.
-Bağlanıyorsun. -Kusacağım.
Hayır, hayır, hayır!
Bu doğru değil...
Bekle...
Kahretsin!
Pekala, neredeyse geldik.
Biraz duracağız.
Bu lanet tuşlar nasıl çalışıyor?
Pekala. İyi misin meleğim?
Hadi, kemerini tekrar bağlayacağım. Nasılsın?
Korktun mu?
Tamam.
Her şey yolunda şimdi. Geçti.
Bağırdığım için özür dilerim.
Leila!
Bebeğim!
Gecem!
Aşkım!
Nasılsın?
-İyi. -Ağrın var mı?
Yok.
Çok korktum.
-Sen iyi misin? -Özür dilerim.
-Doktora göründün mü? -Evet, bir şey yok.
-Doktora göründün mü? -Evet.
Hayır mı evet mi?
-Yaralanmadın mı? Bobo? -Hayır.
Eve gideceğiz. Tamam mı?
Ne yapmak istersin?
Biliyor musun, Louana'nın doğurdu?
Öyle mi? Nasıl geçti?
Güzel.
Bana neden söylemedin?
Neyi?
Jeanne'ın öldüğünü.
Seni bununla rahatsız etmek istemedim.
Bu üzücü haberle.
Rahatsız etmek mi? Ama bu benim de hayatım.
Ali, bana bak.
Benim tek bir hayatım var, o da sizinle.
Size ne olursa, bana da olur ya da tam tersi, değil mi?
Yanılmışım, her şeyi yanlış anladım.
-Affedersin. -Hayır ama...
Biliyorum, Rachel. Biliyorum.
Çok yorgunum.
Bırak beni! Kahretsin!
Rachel, dur!
Onu artık sevmiyorum.
Hayır, bu doğru, Rachel.
Dur lütfen...
Ben de içten içe öyle düşünüyorum, o da öyle.
Bir cenaze ortamında karşılaşmamız tesadüf değil.
Bana bunu sormamalıydı.
Tekrar denemek, geri dönmemi istemek için.
Dahası...
Artık bana sorduğunda, ona hayır diyemem.
Anlıyorum...
Aslında, hayır, anlamıyorum.
Neden?
Leila için.
Artık o burada, hayatımda.
Seçimlerim sadece benim seçimlerim değil.
Sana hiçbir zaman anlayacağını söylemeyeceğim, ama...
Ama yaptığın bu.
Düşündüğüm bu.
Bunun senin de başına gelmesini tüm içtenliğimle diliyorum.
Gerçekten. Yanımda olmasan bile.
Bunu anladım.
Kendimi tuzağa düşmüş hissediyorum.
Ben de düştüm.
Tuzağa mı? Sen neyin tuzağına düştün?
Sevmek istiyorsun, seviyorsun.
Çocuk istemiyorsun, çocuğun yok.
İstediğinde çocuğun oluyor.
Ne tuzağına düştün? Hiç.
Benim için, çok geç.
Seni sevdiğim için tuzağa düştüm.
Dur lütfen.
Dur.
Sen uyumuyor musun?
Uykum yok.
Neden ağlıyorsun?
Ağlamıyorum tatlım.
Kâbus mu gördün?
Gelip geçecek küçük bir kâbus.
-İşte, benim ayımı al. -Teşekkür ederim.
Ne güzel.
Ağlamanı istemiyorum.
Sandviç yapalım mı?
Evet, sandviç yapıyoruz.
Peyniri sen mi yapıyorsun?
-Marul. -Marul, tamam.
Evet.
Baba, ekmeği sen yap.
-Ben gidiyorum. -Hayır, burada kal.
Hadi.
-Gitmem gerek, geç oldu. -Hayır kal.
-Hadi ama tatlım. -Hayır.
Kal.
-Biz uyuyacağız. -Yatağa.
-Burada kal. -Tatlım.
Kalacağına dair bana söz verir misin?
Pekala. O zaman sabah görüşürüz.
Sana kahvaltı hazırlayacağım.
İyi geceler, Rachel.
İyi geceler, gecem.
Seni suçluyorum, Ali.
Biliyorum.
Bildiğini biliyorum.
Rachel!
-İyi misin tatlım? -Evet.
Nasıl? Nasıl gitti?
-Harika mıydı? -Güvercinime bak!
Güvercin mi yaptın sen?
Hadi, sana atıştırmalık getirdim. Gidelim mi?
Yürüyüşe çıktığımızı hatırlıyor musun?
Evet.
Dikkat!
-Peki, beni judoya kim götürecek? -Bir sürü insan.
Sevdiğin insanlar.
Birbirimizi görecek miyiz?
Leila, karar verecek olan daha çok benim.
Ama belki de evet.
Ama eskisinden çok daha az.
Bu, seni düşünmeyeceğim anlamına gelmez.
Bir, iki, üç, atla.
Öleceğin için mi?
Hayır.
Hayır hayır, hiç de değil.
Hayatta olacağım.
Yani, geziye mi gidiyorsun?
Hayır, ben...
Aynı şehirde ve hayatta olacağım ama,
birbirimizi eskisi gibi görmeyeceğiz.
Sen ve ben tatile mi gidecek miyiz?
Hayır, artık tatile çıkmayacağız.
Gördün mü, bitti.
O zaman üzgünüm.
Hayır. Hayır, istemiyorum.
Üzülmeni istemiyorum.
Asla.
Yani beni unutmuyorsun, ama beni pek fazla düşünmüyorsun.
Tamam mı?
-Merhaba. -Merhaba, Alice.
İşte.
Anne!
Üzgünüm, Rachel.
Hayır.
Bana acı veren sen değilsin, Ali.
Erkekler adına özür dilemeyi bırakacağız.
Hoşça kal.
-Güle güle, Rachel. -Güle güle, Alice.
Hoşça kal.
Postayı alıp geliyorum.
Cumartesi...
Pazar.
Merhaba, Rachel.
Hala yollar var, biliyor musun?
Ama şans zayıf.
Evet biliyorum.
Bunu babayla konuştun mu?
Baba artık yok.
Evet ama göreceğiz.
Hayat kısa ve uzun.
Evet.
Hayat uzun.
Teşekkürler.
-Beş dakika tutabilir misin? -Bebeğim!
Devam et, sorun yok.
-Sizi bırakabilir miyim? -Evet tabii.
Anneyi yalnız bırakacak mısın?
Seni teyzeye bırakıyorum. Anne de seni yalnız bırakacak.
Evet devam et! Git.
Seni bırakıyorum.
Sonra görüşürüz, tatlım.
Bak, kurabiyeni düşürdüm.
Bak, küçük meleğim.
Bak, bunu gördün mü?
Bunu gördün mü?
İşte.
Gel!
Büyükanne, uzan!
Kımıldama!
Leila!
Tamam, sorun yok!
Arnaud, kütüphaneyle başlıyoruz.
Üzgünüm, geç kaldım. Kahretsin! Lanet olsun, kusura bakmayın.
Hayır, kal!
Bayan Friedman?
Oturabilir miyim?
Dylan!
Evet elbette!
Ama sen...
Sen, siz... Burada mı çalışıyorsunuz?
Evet. Sizi burada görmek harika. Sık sık gelir misiniz?
Bazen evet.
-Servis elemanı mısınız? -Yönetici, dikkat edin.
-Bu harika. -Mimo!
Hanımefendiden para almayın, benim hesabıma yazın.
Dikkat, her gün gelirim.
Sizi gördüğüme sevindim, bu bir işaret.
-Neyin işareti? -Kaderin.
Hiç değişmemişsiniz.
Evet.
Ciddi değil.
-Burada iyi misiniz? -Evet, cidden.
Harika. İyi bir ekip var.
Sevdiğiniz bir yerde çalışmanıza çok mutlu oldum.
Teşekkür ederim.
Üzgünüm.
Ne için?
Her şey için. Biraz hergeleydim.
Canınızı çok sıktım. Sık sık sizi,
düşündüm ama asla görmeye gelmedim.
Önemli olan bensiz de yapabilmen.
-Hala Maurice Ravel'de misiniz? -Evet.
O zaman, artık birbirimizi görürüz.
Tamir edildi.
Son yıllarda sizi görmek istemem, sizi teşekkür etmek içindi.
Bende bir iz bıraktığınızı söylemek istedim.
İstedim ki...
Sizi unutmadığımı söyleyeyim.
Dylan, buraya gel, sana ihtiyacımız var.
Hemen dönerim, bir yere ayrılmayın.