Burası benim şehrim.
Anvers.
Elmaslar şehri.
SCOTT ANDREW SELBY VE GREG CAMPBELL İMZALI FLAWLESS KİTABINDAN UYARLANMIŞTIR
DOĞU MERDİVENİ
BİRİM 112
TARİHİN EN BÜYÜK ELMAS SOYGUNUNUN GERÇEK HİKÂYESİ
GERÇEK HİKÂYESİ…
…ÇOĞUNLUKLA GERÇEK… …UYDURMA HİKÂYESİ…
…DRAMATİK HİKÂYESİ… GERÇEK… YALAN HİKÂYESİ…
Belçika'da hırsızlar
milyonlarca pound değerinde elmasları çalıp kaçtı.
…tarihin en büyük elmas soygunu olabilir.
Elmas bölgesinin soyulabileceğini kimse tahmin etmezdi.
Bunu nasıl yaptılar hiçbir fikrimiz yoktu.
Zor kullanmadan, kimseye zarar vermeden
toplam 300 milyon ABD doları gitti.
Elimizdeki tek ipucu göze çarpmayacak şekilde giyinmiş
son derece normal bir adam.
Taşlar Anvers'teki dünyanın en büyük elmas dağıtım merkezinden çalındı.
Suçun ardındaki beyni…
…arıyorduk.
ELMAS HIRSIZI ANVERS ELMAS KASASI NASIL SOYULUR?
ASRIN ELMAS SOYGUNU
ANVERS BELÇİKA
17 Şubat 2003, Pazartesi.
Normal bir pazartesi sabahı.
Ofise geldim.
Çoğu zaman ilk iş bir bardak kahve içeriz
ama Patrick'in çıkmaya hazır oturduğunu gördüm.
"Kahve içecek vaktin yok mu?" dedim.
"Hayır, sanmıyorum. Elmas bölgesinden telefon geldi" dedi.
"Bir hırsızlık oldu.
Bir kasa açılmış."
Dünyadaki tüm elmasların yüzde 85'inin
öyle ya da böyle Anvers'ten geçtiğini belirtmeliyim.
Anvers'e elmas başkenti denir.
Elmas bölgesinde üç ana cadde vardır,
Rijfstraat, Hoveniersstraat ve Schupstraat.
Milyarlarca dolar bu sokaklarda yatar,
elmas bölgesindeki farklı kasa odalarına dağıtılmıştır.
Bu küçük meydan
soygunun yaşandığı Elmas Merkezi.
On üç katlı bu binada 225 elmas ticareti ofisi var.
Satıcıların çoğu elmaslarını kasa odasında saklıyordu.
Ama biz Elmas Bölgesi'ne arabayla girerken
ciddi bir olay yaşanıyordu.
Birçok elmas satıcısı bir anda yolumuzu kesti.
Elmas, altın veya paralarının gidip gitmediğini öğrenmek istiyorlardı.
Paniği görünce
karşımızda elmas şirketinde yaşanmış küçük bir hırsızlık olmadığını anladık.
Yok, bu bambaşka bir şeydi.
Asansörle aşağı indik.
Kendi adıma konuşabilirim.
Beynimden vurulmuşa döndüm.
Bir kapı gördüm, ömrümde gördüğüm en büyük kapı.
En az 30 santimetre kalınlığında çelik bir kapı.
- Ama kapı açıktı. - Açıktı.
Ağzına kadar.
Metal kapı kapanmasın diye önüne boya kovası koymuşlar.
Kasa odasına girdiğimizde…
Gördüğümüz duvarların üzerinde
ayrı ayrı kasalar vardı.
Bu ayrı kiralık kasaların büyük kısmının…
…açıldığını gördük.
Karşımda Ali Baba'nın mağarası vardı.
Milyonlar değerinde olmalıydı
çünkü her ay De Beers'ın Namibya'da veya Güney Afrika'dan çıkardığı,
uçakla Londra'ya gönderdiği,
sonra daha küçük bir uçağa yüklenip
Londra'dan Anvers Havaalanı'na gönderdiği elmaslar vardı.
Oradan sonra o elmas sevkiyatları zırhlı kamyonlarla
Elmas Bölgesi'ndeki satıcılara getirilir.
Bu satıcılar aylık belli miktarda elmas alır.
Elmas Merkezi binasında
o hafta De Beers'dan elmas teslimatı almış satıcılar vardı.
Aynı zamanda şu nokta da önemli, o hafta sonu Diamond Games adında
yıllık düzenlenen tenis turnuvası vardı.
Turnuvanın ödülü de Elmas Bölgesi sponsorluğunda üretilen
pırlanta kaplı altın bir raket.
Birçok elmas satıcısı gelir.
O yüzden o dönem Anvers ağzına kadar elmasla doluydu.
Aklımıza takılan asıl sorudan birisi hırsızların binaya nasıl girdiğiydi.
Anvers'in kalbinde yer alan
ve bizim Fort Knox'ımız olan Elmas Bölgesi girişi var.
Binanın içinde her gün çalışan 24 kamera var.
Ayın her günü için bir kaset vardı
ama 15 ve 16 Şubat'ın, soygunun olduğu hafta sonunun kasetleri
ortada yoktu.
"Peki, güvenlik şirketini arayıp alarmın kaçta çaldığını soracağım" dedim.
"Hayır efendim, alarm çalmadı.
Kasa hâlâ kapalı" dedi.
"Evet, çok garip
çünkü şu an kasa odasının içindeyim.
Arkamdaki kapı ağzına kadar açık,
sen bana alarmın hâlâ çalıştığını söylüyorsun" dedim.
İnanılmaz.
Bu kasa kapısı açıldığında
hareket, ısı, ışık dedektörlerini geçmeleri gerekiyordu.
Soruşturmaya parmak izi alarak başlamaya çalıştık.
Hareket sensörleriyle başladık.
Sanıklar bu sensöre müdahale etmişti.
Üzerine bir ürün sıkılmıştı.
Saç spreyi olduğunu düşündük.
Bu da yüzeyi pürüzlü hâle getirerek
parmak izi tozunu işlevsiz kılıyordu.
Yani soruşturmada kullanılabilecek bir sonuç elde edemedik.
İncelemek için aldığımız diğer sensör de bu ışık sensörüydü.
Bu sensör tavana bağlıydı, üzerine siyah koli bandı yapıştırılmıştı.
Bant üzerinde de parmak izi bulamadık.
Çok etkilendim. Meslektaşlarım da öyle.
Kusursuzca yapılmış.
Anvers'teki elmas ticareti büyük öneme sahip olduğu için
uluslararası basın üzerinde anında büyük bir baskı oluştu…
Onlarca değerli taş ticareti şirketinin yer aldığı
yüksek güvenlikli binaya girmeyi başardılar.
Siyasetçiler…
Siyasetçiler hâkimlere baskı yaptı.
Bu yüzden hem kendi üstlerim…
…hem de Elmas Bölgesi…
…büyük bir baskı kurdu.
Etkilenen şirketler için büyük bir darbe oldu.
İçeriden birinin yaptığını düşünüyordum.
Güvenlik görevlisi, iki kapıcı,
bir de bina yöneticisi vardı.
Bu grubu enine boyuna incelemeye başladık.
Onları sorgulamaya başladık. Evlerini aradık.
1. YÖNETİCİ
Ama sonunda hepsi suçsuz çıktı.
Bu soygunun sorumlusu kimdi hiç bilmiyorduk.
Sonra birden telefonum çaldı.
FLOORDAMBOS ORMANI ANVERS'İN 40 KM GÜNEYİ
Kocam August'la bir marketimiz vardı.
O pazartesi günü dükkânı temizliyordum.
ANNIE LAUWERS MARKET GÖREVLİSİ
Ve radyo açıktı.
Anvers'te bulunan
Elmas Merkezi'nde bir soygun olduğu haberini duydum.
Yaklaşık 100 milyon avro değerinde elmas çalındığını tahmin ediyoruz.
August tavşanları ve balıkları beslemek için
artan sebzelerle
ormanda bize ait olan bölgeye gitti.
Ormana girdiğinde
"Kahretsin, yine yapmışlar. Çöplerini buraya atmışlar" demiş.
Çoğu insan çöpünü oraya döker.
Ormanımıza giden patikaya girerler.
ANVERS ELMAS BÖLGESİ
Orada gözden uzak olurlar.
Sonra çöplerini oraya dökerler.
BRÜKSEL BRÜKSEL HAVAALANI VE TREN İSTASYONU
Kocam torbaları açmış.
İçlerinde bir sürü yırtık kâğıt varmış.
Parçaları birleştirmeye başlamış.
Anvers…
Elmas…
Bu ciddi bir mesele diye düşünmüş.
Bu iş beni aşar, demiş.
Sonra sinirli hâlde eve döndü.
Eve gelir gelmez bir terslik olduğunu anladım.
Yüzünden belliydi.
Ama sorma fırsatım olmadı.
Elinde telefon vardı, doğruca polisi aradı.
O telefon…
…her şeyi değiştirdi.
Hepsi elmas paketiydi.
Elmaslar özel bir kâğıda sarılır.
Flamanca'da briefke deriz.
Geride çok küçük, minicik, yeşil zümrüt taşları bırakmışlar.
Ayrıca yırtılmış banknotlar da gördük.
Aletler, anahtarlar, el fenerleri. Bir eldiven teki geride bırakılmış.
Spor çantası.
Hatta Elmas Bölgesi'ne yazılmış senet parçaları bile vardı.
Başka şeyler de vardı.
ANVERS FEDERAL KARAKOLU
Bulunan eşyalar ofisimize geldiği için
konferans odamızdaki büyük masanın üzerine serdik.
Şarap, peynir, makarna, hatta yarısı yenmiş salamlı sandviç vardı.
POLİS
Çok garipti çünkü kasa odasında piknik yaptıklarını düşünmüyorum.
Yani çöplerin bir kısmı elbette kasa odasındandı
ama mutfak çöpleri muhtemelen saklandıkları yerden gelmişti.
SAKLANDIKLARI YER (NEREDE?)
Her şeyi alıp Floordambos'a atmışlar.
Ormanda bulduğumuz bir başka önemli delil.
Elmas Merkezi görüntülerinin bulunduğu kasetlerin kolilerini
burada görebilirsiniz.
Kasetlerin içindeki bantlar çıkarılmış.
Ne yaptık? Soygun Anvers'te gerçekleşti. Çöpler Vilvoorde'ye atıldı.
Anvers ve Brüksel arasında aslında sadece o otoyol var.
Yani tüm otoyolu arayıp kaset bantlarını
arabada giderken çıkarıp çıkarmadıklarına bakalım, dedik.
Polis akademisinden bir sınıf öğrenci göndermesini istedik.
Otoyol 40, 50 kilometre. Yürümeleri gerekti.
İki, üç torba bant topladılar.
Bantları Brüksel'deki Sony'nin lojistik merkezine gönderdik.
Kasetlerde ne olduğunu…
…görebilmemiz için bantları tekrar siyah kasetlere
yerleştirmelerini istedik.
Daha sonra bir meslektaşım Sony'nin merkezinden
elinde bir kasetle dönünce…
Tüm dedektifler bir araya geldi.
Benim üstlerim de.
Sonra meslektaşım kaseti taktı.
Film başladı.
Porno çıktı.
Bir porno bana hiç o kadar hayal kırıklığı yaşatmamıştı.
Üzerimizde büyük baskı vardı.
Sabahları bu soruşturma üzerinde sadece altı kişilik Elmas Timi çalışırdı.
Akşama doğru timde bu dava üzerinde tam zamanlı çalışan
yirmi dedektif olurdu.
Komiser olduğumda 28, 29 yaşındaydım, yani gençtim.
Soygun gerçekleştiğinde daha 33 yaşındaydım.
Yani birdenbire emrime 20 dedektifin girmesi beni zorladı.
Çoğu benden daha deneyimliydi ve yaşça benden çok daha büyüktü.
Sonuç almam gerekiyordu.
Karşımda adeta büyük bir bulmaca vardı
ama parçalar yanlış sıralanmıştı.
Ben basit bir polisim, yani benim için
bu soygun filmlerden çıkmış bir olay gibiydi.
Her şeyi katımızın ortasındaki toplantı masasına koyduk.
Anında bir sürü kâğıt,
yırtık kâğıt olduğunu gördük.
Parçaları birleştirmeye başladık.
Bir noktada bazı parçaların birbiriyle eşleştiğini gördük.
Parçalardan birinde "Schupstraat" yazısını gördü.
Schupstraat, Elmas Merkezi binasının bulunduğu sokağın adı.
Tüm belgeyi tekrar birleştirmeye başladı.
Gerry'nin tekrar birleştirdiği belge bu.
Gördüğünüz gibi paramparça edilmiş.
Öncelikle belgenin İtalyanca olduğunu fark ettik.
Başlığı görüyor musunuz?
"Commessa di lavoro." Yani "çalışma emri" demek.
Bir ofise güvenlik sistemi…
…yerleştirme talimatı olduğunu gördük.
O ofis de…
…Schupstraat 911'de,
yani Elmas Merkezi binasının adresiyle birebir aynı adreste.
Bu belgeyi hazırlayan kurum da…
…İtalyan bir elmas şirketi.
İsmi de Damoros Preziosi.
Bu belgeyle Elmas Merkezi'nin bina yöneticisine gidip
Damoros Preziosi'nin binada yer alan şirketlerden biri olup olmadığını sorduk.
O şirketin binada yer aldığını
ama 149. kasanın Damoros Preziosi'ye ait olduğunu söyledi.
O an hiçbir terslik yoktu
ama o kasa soyulmamıştı.
Yani o şirketin kasası hiç açılmadıysa
o belge Floordambos'taki çöplerin arasına nasıl girdi?
Daha sonra o ofisi aramak istedik.
Bina yöneticisini de yanımızda götürdük.
Ofis boştu.
Masalar boştu. Dolaplar boştu.
İki yıldan fazla süre boyunca kiralanmış bir ofis
hiç kullanılmamıştı.
Bina yöneticisi adamı pek tanımıyordu
ama İtalyan iş insanı olduğunu söyledi.
Adamın adresini bilmiyordu, ona dair başka bir bilgisi yoktu.
Bina yöneticisiyle birlikte binadan çıkan insanları izlemek için…
…kalan kasetleri izlemeye karar verdik.
Daha sonra bir adam gösterip "Aradığınız adam bu" dedi.
Gayet normal bir adama benziyordu. Orta yaşlarında.
Uyum sağlayıp göze çarpmayacak şekilde giyinmiş.
Bu binalara sürekli girip çıkan insanlara benziyordu.
Binada bulunan güvenlik görevlilerine, kapıcılara,
hatta diğer kiracılara sormaya başladık.
Hepsi aynı şeyi söyledi.
"Onu tanıyoruz ama hiç konuşmaz.
Son derece silik bir insandır.
Oradadır, onu görürsünüz, 10 dakika sonra unutursunuz."
Bina yöneticisi bize kayıtları verdi.
İsmi Leonardo Notarbartolo.
Hemen kendimize şu soruyu sorduk…
…soygunun arkasındaki beyin bu adam olabilir mi?
TORİNO İTALYA
Leonardo…
…elmas sever misin?
Evet, çok severim.
Zamanla ortaya çıkan bir tutkudur.
Elmas çaldıkça
elmasları daha da çok sevdim.
Anvers soygunun arkasındaki beyin sen misin yani?
Hayır.
Palermo'da, dağların yakınında doğdum.
Daha altı yaşında küçük bir çocukken
bir çobanın evine girdim.
Beş bin liret gördüm.
Parayı aldım, katladım ve alt kata indim.
Babam her zaman "Unutma, yaptıklarının sonuçları olur
ve o sonuçları
kabul etmek zorundasın" derdi.
Yani ben ekibin bir üyesiyim.
Ama Anvers soygununun ardındaki beyin ben değilim.
Leonardo röportajı, çekim bir.
LEONARDO ELMAS
Seksenlerde ilk kuyumcu dükkânımı açtım.
Sonra bir dükkân daha açtım.
Sonra 90'larda üçüncü dükkânımı açtım.
Değerli taş almak için
Anvers'e gidip gelmeye başladım, mantıklı olan buydu.
Anvers'e sık sık gelmeye başladım.
Burada bir daire tuttum.
Sonuçta burası elmas başkenti.
Dünyanın en stratejik noktalardan biridir.
Tel Aviv'in,
New York'un, Londra'nın üzerinde.
Amacım Anvers'te, Elmas Merkezi'nde bir ofis açıp
büyük elmas tedarikçilerinin güvenini kazanmaktı.
Ben de geldim.
İş yerim, ofisimin bulunduğu yerle ilgili
İtalyanca belgelerimi vermem gerekti.
Sonra dediler ki "Tamam,
kontrollerimizi yapacağız,
araştıracağız ve size bildireceğiz."
Sonraki hafta beni kabul ettiler.
Orada ofis açmama izin verdiler.
Leonardo, Belçika polisi
Elmas Merkezi'ndeki ofisi bu soygunu gerçekleştirmek için
tuttuğunu düşünüyor, bu doğru mu?
Hayır, kesinlikle hayır.
Bu doğru değil. Oraya çalışmaya gittim.
Elmas Merkezi'nin içinde kasa odası olduğunu biliyor muydun?
Evet, tabii. Biliyordum.
Binada kiralık kasaların bulunduğu kasa odası olduğunu biliyordum.
Başvurursunuz, boş kasa açılırsa istediğiniz takdirde kasayı alabilirsiniz.
Bana da öyle oldu.
Hemen değil.
Birkaç ay içinde boş kasa açıldı.
Ben de kiraladım.
Peki soygunun ardındaki beyin kimdi?
Adı Alessandro'ydu.
Yani Alessandro ismini kullanırdı.
Muhtemelen gerçek adı değildi.
Bana "İtalya'da tanıştık" dedi.
"Kahve içebilir miyiz" diye sordu.
"Senin kim olduğunu çok iyi biliyorum.
Benim için bir şey yapabilirsin.
Ekibim için.
Biz de sana yığınla para veririz.
Sana bir kalem, Biro vereceğim.
Bu kalemin burasında minik bir kamera var.
Bin fotoğraf depolayabilir.
Kasa odasının fotoğraflarını çek.
Her şey olması gerektiği gibi olursa
yüz bin dolar veririm." dedi.
Elbette biraz ihtiyatlı davrandım.
Korktun mu?
Elbette o an korktum ama bu normaldir.
Korkusuz olanlar normal değildir.
Korku olmalı.
Ben de "Tamam.
Varım" dedim.
17 ŞUBAT 2003, PAZARTESİ
ŞUBAT 2001 SOYGUNDAN İKİ YIL ÖNCE
Elmas Merkezi'ne girdiğimde…
…kalemi ceketimin cebine koydum.
Bina son derece takıntılı biçimde izleniyordu.
Üzerimde küçük bir kamerayla yakalansaydım
beni hemen polise ihbar ederler ve binadan atarlardı.
Oradan sonra Elmas Merkezi'nin tüm koridorunu çektim.
Merdivenlerden inip kasa odasına girdim.
Kapıyı çaldım. Kapının önündeydim.
Elbette kapıcı beni görüp içeri aldı.
Kasaların dizilimlerini görmek istediler sanırım.
Açık kasa var mıydı?
Stratejik noktalarda
kameralar, iki sensör vardı.
Elbette son derece endişeliydim.
Fotoğrafların olabildiğince net çıkacağı şekilde
yürümeye çalıştım.
Herkesin yapacağı gibi
kasamı açtım.
Sonra çok yavaşça arkamı döndüm,
kapıya doğru ilerledim.
Asansöre binip ofisime döndüm.
Böylece tekrar buluştuk.
Ona kalemi verdim.
Şöyle dedi…
"Leonardo…
Senin adına konuşmak istemem ama kazanılacak daha fazla para varken
neden bu kadarıyla yetineceksin?"
"Orada yaklaşık 100 milyon dolar değerinde mal var. Kişi başı 10, 15 milyon eder.
Minimum kazanacağın rakam bu.
Katılmaya ne dersin?"
"Olur" dedim.
Hemen "Olur" mu dedin?
Olur dedim
çünkü daima böyle bir şeyin
parçası olmak istemişimdir.
Yani her şey beni çok cezbetti.
On beş milyonla pek çok sorunu çözebileceğimi düşündüm.
O ana dek işin içinde kimlerin olduğunu bilmiyor muydun?
Hayır, o ana dek bilmiyordum.
18 ŞUBAT 2003, SALI
SOYGUNDAN ÜÇ GÜN SONRA
Bay Notarbartolo'nun adını öğrenir öğrenmez…
…İtalyan meslektaşlarımızla iletişime geçip
o beyefendinin daha önce bir suça karışıp karışmadığını sorduk.
Birkaç saat sonra Bay Notarbartolo'nun İtalya'da nam salmış bir suçlu olduğu
ve hırsızlıktan, soygundan, elmas hırsızlığından
veya en azından mücevher hırsızlığından hüküm yediği bilgisini aldık.
Torino'da bir yerde yaşadığını düşünüyorlarmış.
NOTARBARTOLO TORİNO?
Daha sonra aynı departmandaki bir polisten çok ilginç bir telefon aldık.
Benzer bir soygunun altı yıl önce de yaşandığını söyledi.
Önce hırsızın özel kasa kiraladığı
kasa odasına girmeye çalışmışlar.
İkinci olarak o da Elmas Merkezi'nde bulunan
elmas satıcısı taklidi yapmış.
Meslektaşımız "Dosyası hâlâ duruyor.
O davada tutuklanan adam da Torinoluydu.
Adı Ferdinando Finotto'ydu" dedi.
Ferdinando Finotto için tutuklama emri vardı
ama onu Belçika'da bulamamışlar.
Nerede olduklarını bilmiyorduk
ama o an İtalya'yla bir bağlantısı olduğunu,
bu suçu işlemek için özellikle Belçika'ya gelen
bir İtalyan çetesi olabileceğini tahmin ettik.
Anında Torino'daki
Squadra Mobile amiriyle iletişime geçtik.
KOMİSER YARDIMCISI MARCO MARTINO
Bize şöyle dedi…
Torino'da banka ve banka kasası soyma üzerine
uzmanlaşmış kişilerin bulunması
gazetecilerin tabiriyle hırsızlar okulunu,
"Torino Okulu"nu hayata geçirdi.
"TORİNO OKULU"
Verdiğimiz ilk tepki
"Torino Okulu da ne lan?
Torino'da suçluların gittiği bir okul mu var?" oldu.
Bay Martino bir grup insanın bulunduğunu
ve her birinin özel bir suçta uzmanlaştığını söyledi.
Yani ihtiyaçlarına göre uzman kişileri seçiyorlardı.
Torino'da Fiat metal işçilik sektörü gelişmiş olduğu için
metal işçiliği diğer şehirlere kıyasla daha ileriydi.
Bu insanlar metal işçiliğinden çok iyi anlar.
Kasaların, güçlendirilmiş duvarların yapısını anlar.
Torino gibi küçük bir yerde
alanında bu kadar çok uzman olunca
"Torino Okulu" terimi hayat buldu.
Bize çok mantıklı geldi.
Hırsızların onca güvenlik sistemini aşma şekillerine baktığımızda
Torino Okulu'nun böyle bir suçun nasıl işleneceğini bildiğini düşündük.
MART 2002
SOYGUNDAN BİR YIL ÖNCE
Alessandro bana "Diğerleriyle buluşacağız" dedi.
Depoların bulunduğu
bir sanayi bölgesine gittik.
İçeri girdim.
İçeride üç kişi vardı.
Alessandro bizi tanıttı.
Elbette sahte isimlerle.
İlk kişi kilitler
ve alarmlar konusunda ustaydı.
Yakışıklı bir çocuktu. Film yıldızı gibiydi.
1,93 boyundaydı.
İri yapılı.
Bu yüzden ona Canavar derim.
CANAVAR
Diğeri de Dâhi.
Ufak tefek bir adamdı.
Çok zeki. Gerçekten akıllıydı.
Yarı hacker, yarı bilgisayar kurduydu.
Alarm konusunda uzmandı.
DÂHİ
Sonra biraz haydut tipli,
biraz sert görünümlü biri vardı.
Çok sakin, çok sessiz bir insandı.
Dünyadaki her kapıyı açabilir.
Her kilidi açabilir.
Onun lakabı neydi?
Çilingir.
ÇİLİNGİR
Tüm ekip bu kadar mıydı?
Başkası yok muydu?
Hayır, orada başkası yoktu.
- Öyle mi? - Evet.
Patron kimdi?
Patron her zaman Alessandro'ydu.
Büyük muşambalar indirdiler.
Kasa odasına benzeyen bir yer gördüm.
"Vay canına, birebir aynısı" dedim.
"Bu iki kameranın yeri doğru mu?" dediler.
"Evet."
"Ortadakinin yeri doğru mu?"
"Evet."
"Küçük sensörün yeri doğru mu?" "Evet."
"Ortadaki nasıl görünüyor?"
"Birebir aynısı.
Tıpatıp aynısını yapmışsınız" dedim.
Karın bu kadar büyük bir işe
bulaşabileceğini hayal eder miydi?
Asla hayal etmezdi. Böyle büyük bir işe…
Böyle bir hırsızlığa bulaşacağımı hayatta tahmin etmezdi.
Hayır, kesinlikle etmezdi.
Karımla tanıştığımızda ben 17,
o da 14, 15 yaşlarındaydı.
On dokuz yaşındayken polis teşkilatına katıldım.
Ortaokulda pek başarılı olamadım.
Annem bir gün
"Yaşın daha 19, önünde birçok fırsat var.
Hayatta hâlâ fırsatlar var.
Yakınlarda bir iş merkezi var.
Polis teşkilatından temsilciler gelecek.
İlgini çekecek mi bakalım. Birlikte gidelim" dedi.
"Yok, polis teşkilatına katılmam. Bu iş hiç bana göre değil" diye düşündüm.
Hayatımda ne yapacağıma karar verdiğimde
ona doğruyu söyledim,
"Bak, ben biraz deliyimdir. Belaya bulaşabilirim, dikkat et" dedim.
Elbette onu yaptığım işlere, planlarıma karıştırmadım.
Hem de hiç karıştırmadım.
Ondan gizledim. Ona bu acıyı yaşatmamaya çalıştım.
Bundan çok şey öğrendim.
İnsan kendini bir kenara çekip
en zeki kişi olduğunu düşünmemeli.
İnsan kendini Sherlock Holmes veya James Bond sanınca
işler ters gider.
19 ŞUBAT 2003, ÇARŞAMBA
SOYGUNDAN DÖRT GÜN SONRA
Suçun ardındaki beyin gerçekten Notarbartolo'ysa
iki yıldan fazla ofis kiraladığı için
elbette kalacak bir yere ihtiyaç duyardı.
Orası kesindi.
Otellere baktık
ve Bay Notarbartolo isminde kimseyi bulamadık.
Anvers'teki tüm otellere baktık.
O dönem bir dairede veya evde kalıp kalmadığını bilmiyorduk.
Soygun gecesi
ekibini görebildiğimiz kadarıyla hiçbir iz bırakmadan
binaya nasıl soktuğunu da anlayamamıştık.
Güvenlik görevlisinin ofisi
sabah 07.00'yle 19.00 arası daima açık.
Ondan sonra eve gidiyorlar.
Yani zayıf nokta Lange Herentalsestraat'ta yer alan
garaj girişiydi.
Garajı zemin kattan
doğruca binaya bağlayan bir ara kapı vardır.
Floordambos'ta, çöplerin içinde,
üzerinde oynanmış bir alyan anahtarı bulduk.
O anahtarı garajdaki kapı üzerinde denedik.
Kapı o oynanmış anahtarla kolayca açıldı.
Garajdan içeri girdiğimizi,
Elmas Merkezi'nin altına girip
oradan kasa odasına çıktığımızı düşünüyorlar.
Hayır.
Gerçekten bilmiyorlar.
Oraya ellerini kollarını sallayarak girip çıkıyorlardı.
Anahtarların kopyalarını çıkarmak, bir şeyleri kontrol etmek için falan.
Yani tahminine göre kaç kez içeri girdiler?
Otuz.
- Otuz mu? - En az 30 kez.
Asla iz bırakmadılar.
Bildiğiniz gibi Bay Notarbartolo'yla röportaj yaptık.
Çetenin soygundan aylar önce binaya defalarca,
hatta 30 kez girip çıktığını söylüyor.
Soygun öncesi keşif yapmış olmaları
bana mantıklı geliyor.
Birkaç ayda bir gidip bir şeyleri inceler, sonraki gün raporunu çıkarırdık.
Pelikanstraat'tan girdik.
Orada otopark var.
Elmas Merkezi arkasında arabanızı park edebilirsiniz.
Elmas Merkezi'nin duvarlarından ilerleyip
tam da binanın içine girdik.
Yanımızda getirdiğimiz katlanır merdivenlerle yukarı çıktık.
Garajdan girmediklerini,
Elmas Merkezi arkasında bir şantiye bulduklarını
ve Elmas Merkezi'ne doğrudan girdiklerini söyledi.
Hangi kattan peki?
Birinci kata tırmandık.
Dâhi bu balkondaki alarmı kapatmıştı.
Kapıyı açan, oynanmış alyan anahtarıyla mı?
O alyan anahtarı alt kattaki garaj kapısına cuk oturuyor.
Evet, anahtarı vardı.
O anahtarı Çilingir hazırlamıştı.
Oradan içeri girdik.
Karşımızdaki en büyük sorun
üç engelli kapıydı.
Kilit, yani anahtar.
Şifre ve alarm.
Çözülmesi en zor sorun elbette şifreydi.
Kasa kapısının üzerindeki şifre kadranı
her hafta değişiyordu.
O kadranla birlikte yüz milyonlarca farklı olasılık vardı.
Filmlerde adamların şifreyi bulmak için
stetoskop kullandığını görürsünüz.
Uzmanlar bana bunun imkânsız olduğunu söyledi.
Şifreyi bulmanız günler, haftalar alır.
Dâhi kapının üzerinde bir ampul olduğunu görünce
"Bunun üzerine mikro kamera yerleştirelim" dedi.
Mantıklı. Çok mantıklı.
Görüntüleri aktarmanın bir yolunu bulmamız gerekiyordu.
Oraya alıcı koyamadık.
Tek yolu saklayacak bir yer bulmaktı.
Bulduğumuz yer de
yangın söndürücülerin bulunduğu kazan dairesi.
Yangın söndürücüler. Peki.
Peki.
Kamerayı yerleştirmek imkânsız değil.
Doğru, orada yangın söndürücü vardı ama oradaki yangın söndürücünün içine
kayıt cihazı koymak
bambaşka bir olay.
Bunu nasıl yapacaklar ki?
Filmlerden bahsetmiyoruz.
Dâhi bir yangın söndürücüyü aldı,
fotoğraflarını çekti, nasıl yapıldığına baktı.
İtalya'da bir tüp üzerinde oynamalar yaptık.
Alt kısmını kesip içine bir alıcı yerleştirdik.
Her akşam kapıcı binayı kapatmak için aşağı indiğinde şifreyi girerdi.
Kayıtlar elimizdeydi.
Anahtarı ölçmek için de kameraya ihtiyaç vardı.
Kapıcının anahtarı soktuğu her kareyi gördük.
Fotoğraf çekip anahtarın boyutunu, yapısını görebilirdik.
Çok küçük bir kamera yerleştirip
mesela bankadan para alan birini görmenin mümkün olduğunu
tecrübelerimize dayanarak söyleyebiliriz.
Çekersiniz, şifreyi çekebilirsiniz
ama burada 2003 yılından bahsediyoruz.
Cep telefonu bataryaları bir gün dayanıyordu.
Fotoğraf makinesi, kamera bataryaları birkaç saat.
Evet, iyi, peki.
Bana sorarsanız bu kısım yine saçmalığın daniskası.
20 ŞUBAT 2003, PERŞEMBE
SOYGUNDAN BEŞ GÜN SONRA
Soygundan beş gün sonra
Floordambos'ta bulunan delillerin
ve dikkatimizi çeken iki ismin detayları
o kişilerin kayıplara karışmaması için basına sızmamalıydı.
Anvers Adliyesi geçen hafta gerçekleşen
büyük elmas soygunu hakkında bilgiler verdi.
Mesela soygun gecesine ait video kasetler ortada yoktu.
Uluslararası basın bu olayın haberini yapıyordu.
15 ve 16 Şubat'a ait video kasetler ortadan kayboldu.
10 Şubat'a, yani soygundan önceki pazartesiye ait video kasetin de
ortadan kaybolmuş olması enteresandı.
Merak uyandırdı.
10 Şubat Pazar gününün kasetiyle ilgilenmişlerse eğer
belki ayın 10'unda hazırlık yapmışlardır ve kameraya yakalanmışlardır.
Floordambos'taki çöpte bulunan başka bir delil vardı.
Bir zarftı.
Üzerinde "Elio D'Onorio" ismi yazıyordu. Adresi Roma'ya yakın.
Elio D'Onorio'nun bir uzman, bir alarm uzmanı olduğunu
ve İtalyan suçluları arasında
tanındığını öğrendik.
Floordambos'ta bulduğumuz belgenin
alarm sistemleri, kameralar için çalışma emri olduğu aklıma geldi.
Muhtemelen bu belge hırsızların Elmas Merkezi'ne girip
kasa kapısı üzerinde çalışabilmesi için
bir paravan olarak kullanılmıştı.
Kiracılardan biri bir soru sorduğunda
mesela "Sorun yok, çalışma emrimiz var.
Bu alarmı tamir etmeliyiz" diyebilirlerdi.
Damoros Preziosi'nin bu belgeyi çıkarma sebebi bu.
Elimizde Leonardo Notarbartolo,
Ferdinando Finotto,
ve üçüncü İtalyan isim Elio D'Onorio vardı.
Marco Martino'ya göre hepsinin Torino Okulu'yla bir bağlantısı vardı.
İtalyan meslektaşlarımızla birlikte
saklanma ihtimali olan her yer arandı.
Aslında İtalya'da mı, hâlâ Belçika'da mı
yoksa dünyanın başka bir yerinde mi bilmiyorduk
çünkü Anvers'ten ayrılmanın pek çok yolu var.
- Tren… - Elmasları taşıması çok kolay.
O da var.
Dünyanın her yerinde uluslararası pazarlara çıkarıp
hemen satabilirler.
Elmasları kaybettiğimizden korktuk.
Aslında esas korkularımızdan biriydi.
Zaman daralıyordu. Biliyorduk.
Ama nereden başlayacaktık? Çok zorlu bir andı.
OCAK 2003
SOYGUNDAN BİR AY ÖNCE
O günü nasıl seçtiğinizi anlat.
Bir gün seçmedik.
İki yıldır devam eden bir sürecin sonuna gelmiştik.
SAHTE - ELMAS DEĞERLİ TAŞ TEST CİHAZI
Er ya da geç birileri soru sormaya başlayacaktı.
Kalan tek korkumuz kasa odası içindeki bir sensördü.
Diğerlerinden daha karmaşıktı.
HAREKET SENSÖRÜ
Alessandro bana şöyle dedi, "Bak,
birkaç tane daha gerekiyor.
Birkaç farklı açıdan istiyoruz.
Sana küçük bir kamera vereceğim.
Küçük bir çanta vereceğim, nasıl çekeceğini anlatacağım."
Kasalara doğru ilerledim.
Şöyle esniyor gibi yaptım.
Kamerayı yukarı çevirdim.
Devamlı merkeze doğrultmaya çalıştım.
Güvenlik görevlisi geldi. "Kötü mü hissediyorsunuz?
Bir sorun mu var?" dedi.
Yan tarafımın ağrıdığını söyledim.
Terslik hissedip bir şeye yaslandım.
"Tamam, peki."
Aramızda konuşurken
birisi bir sensörü
saç spreyi kullanarak karartmaya çalıştığını
ve başardığını söyledi.
Soygundan üç gün önce o sensöre sprey sıkmamı söylediler.
Bunu yaparken seni görmelerinden korkmadın mı?
Birinin aşağıya inmesinden korktum tabii
ama kameralar beni göremiyordu.
Yandaki kamera sensörün ardını çekiyordu.
Diğer yöne bakıyordu.
Elimi duvarın kenarında tutarak ilerledim.
Mükemmel oldu.
Yani saç spreyinin kararmadığını görmek için üç gecem vardı
çünkü her sabah kasayı temizlemeye geliyorlardı.
Floordambos'taki çöpleri daha yakından inceleyince
14 Şubat, saat 17.30'da, yani soygundan önceki cuma günü kesilmiş
bir fiş bulduk.
Birisi…
…Brico'dan,
yani Anvers ve Brüksel arasındaki Mechelen'deki hırdavatçıdan…
…bu soygunda kullanılan farklı eşyalar almış.
Örneğin burada "ragebol" görüyoruz.
Kasa odasında bulunan uzayabilen paspas.
Federal polisten bir personel geldi ve o hırdavatçıdan
bu ürünleri alan kişilerden birinin robot resmini çıkardı.
Bazen davalarda içinize bir his doğar.
Yaklaşıyorduk.
Yakalamamıza ramak kalmıştı.
15 ŞUBAT 2003, CUMARTESİ
SOYGUN GÜNÜ
Ertesi cumartesi,
soygunu o akşam yapmaya karar verdik.
Yoksa hiç yapamayacaktık.
Neden cumartesi?
Cumartesi Yahudilerin Şabat günüdür. Ofise gitmezler.
Soygun günü
beni dışarıda bekletmeye karar verdiler.
Şöyle dediler,
"Senden iyisi mi olacak?
Çevreyi uzun zamandır tanıyorsun,
üç yıldır aktif olarak inceliyorsun.
Polisleri tanıyorsun.
Belki sivil olarak görürsün, belli olmaz."
Bir yandan üzücü bir durumdu, içeride olmak isterdim.
Diğer yandan söyledikleri mantıklı geldi.
Benden kurtulmak için yapmadılar. Benden neden kurtulmak istesinler?
Çete soygun gününde Bay Notarbartolo'ya kasa odasına girmemesini söylemiş,
Bay Notarbartolo kasa odasına hiç girmeyecekmiş.
Mümkün.
Öte yandan binanın içini aslında sadece onun bildiğini de
göz önünde bulundurmalıyız.
- Yalan söylüyor olabilir mi? - Huyu bu değil mi?
Dairemden teker teker çıktık.
Son perdede, yani son düzlükte kaç kişiydiniz?
Dördümüz asıl üyeydik.
Canavar, Dâhi, Çilingir ve ben.
Beşinci üye "Arkadaşım"dı.
ARKADAŞIM
Bizim alanda harika yetenekleri vardı.
Arabayla gelmemi beklemeleri gerekti.
Arabayı park ettim, kapıma geldiler.
Gerekli ekipmanları bavulların içinde verdim.
Her zamanki gibi binaya girdiler ve duvar boyunca koştular.
Oraya varınca merdiveni dayayıp binaya girdiler.
O andan sonra dönüp parka gittim.
O noktadan polis kulübesini
ve binamızın ana kapısını görebiliyordum.
Bu, kasanın bulunduğu katın modeli.
Birebir böyle görünüyordu.
Merkezin tüm koridorlarından geçip…
…merdivenlerden inip
bu kapıdan çıkmaları gerekiyordu.
Dışarı çıktıklarında
yandaki iki kamerayı devre dışı bırakmaları gerekiyordu.
Bunları devre dışı bırakınca ana kapı üzerinde çalışmaları gerekiyordu.
Mıknatıs, şifre ve kilit.
O gece girilen son şifreyi görmek için
küçük kamerayı alıp görüntüyü izlediler.
Anahtar sorunsuzca çalıştı.
ama kapının üçüncü sorunu mıknatıstı.
Dâhi buna elbette çalışmıştı.
Pazartesi sabahı kasa odasına girdiğimizde bulduğumuz mıknatıslı alarm sistemi bu.
Burada iki metal levha var.
Bir metal levha dört vidayla kasa kapısına monte edilmişti.
Diğer metal levha kapı pervazına bağlıydı.
Alarm hâlâ etkinken
birisi kasa kapısını açmaya çalışırsa
manyetik alan kırılır ve alarm öter.
Soygundan birkaç gün önce hazırlandıklarını düşünüyoruz.
Bu dört vidayı çıkararak
manyetik levhayı kasa kapısından sökebilirsiniz.
Bu metal plakayı kapı pervazından da sökebilirsiniz.
Sonra vidaları kısalttılar.
Yani dışarıdan bakınca
her şey yolunda görünüyor
ama içeride vidalar artık kapıya temas etmiyordu.
Şimdi çift taraflı bantla
bu iki metal plakayı kasa kapısı
ve pervazdaki asıl yerlerine yapıştırdılar.
Soygunun olduğu gece
levhaları kasa kapısından çekip çıkardılar.
Manyetik alan hâlâ etkin.
Alarm hâlâ açık
ama kasa kapısını açmayı başardılar.
Kapıyı açtıklarında
karşılarına çıkan ilk şey hırsızlığa karşı iki alarmdı.
Ortadaki alarm ışığı algılayabiliyor.
Diğeri de ısıyı ve hareketi algılayabiliyor.
Polistiren malzemeden bir çeşit kutu yapıldı.
Işığı hem yansıtmaz hem de içeri geçirmez.
Isıyı da dışarı çıkarmaz.
Bu kısım beni geriyordu.
Ayrıca karım aradığı için de gerildim.
Bir kadınla birlikte olduğumdan, onu aldattığımdan şüphelenmişti.
"Sevgililer Günü'nde neden eve gelmedin?
Bugün ayrı geçirilmez ve sen eve gelmedin."
16 ŞUBAT 2003
Gerçekten beni çok strese soktu.
Sinirlenince korkunç birine döner.
Kasa kapısını açtılar, alarm sistemlerini etkisiz hâle getirdiler
ama şimdi karşılarında 189 farklı kiralık kasa vardı
ve her kasanın ayrı bir anahtarı vardı
ve üç haneli şifresi vardı.
Yüz seksen dokuz kasa için
yüz seksen dokuz şifre ve 189 farklı anahtar gereklidir.
Başta bu kasaların nasıl açıldığını hiç anlamadık.
Saat 02.00'yi geçiyordu
ve beni arayıp "Kiralık kasaları açmaya hazırız.
Bundan sonra işimizi yapacağız ve birkaç saate çıkacağız" dedi.
Floordambos'ta
çöpler arasında bu metal parçalar bulundu.
Bu metal parçalardan bazılarının kasa odasında bırakıldığını fark ettik.
İçimizden biri parçaları birleştirip
el yapımı alete dönüştürmeyi başardı.
İşlerindeki ustalığa bakınca…
…gördüklerime inanamadım.
Alet tirbuşonu andırıyordu.
Kasaların iki kenarına geçirilen
İki metal çubuğu vardı.
Aletin kollarıyla kilide güç uygulayıp
kilidi döndürerek
kasaları zorla açtılar.
Sabah insanlar işe gitmek için yola koyulurdu.
Sabah 05.00, 05.30 gibi çıkmalıydık, bu saati geçemezdik.
Bu da sorun oluşturdu
çünkü sadece tek bir aletle tüm o kilitleri açması gerekti.
Taşlar için pek fazla alan gerekmez.
Başka eşyalar için alan gerekir.
Yere yüz binlerce dolar attılar.
Arabayı çalıştıramazdım, soğukta beklemek zorundaydım.
Gergindim, çok gergindim.
Sonunda, üç saat sonra beni arayıp şöyle dedi,
"Leo, tamamlıyoruz. Birazdan bitecek.
Pelikanstraat'ın karşı tarafına geç.
Bizi aynı yerde bekle."
Tüm eşyaları ve ekipmanları yükleyip eve gittim.
Daireme girdiğimde
motoru açık bırakıp yukarı bir çanta çıkardım.
Sonra başkası bir çanta daha alıp yukarı çıktı.
Yukarıda Canavar'la birlikte
apartmanımın çatısına çıktık.
İkimiz şehirde bir siren sesi,
bir hareketlilik olup olmadığını görmek için
yükseğe çıktık.
Soğukta 10 dakika bekledik.
Şehri dinledik, bir sorun var mı diye kulak kesildik.
Ama hiçbir şey duymadık.
İmkânsız görülen bir şey başarmıştık.
Bu kadar etkili, bu kadar vurucu bir şey yaptığımız için büyük gurur duyduk.
İşlerini kaybeden insanlar için suçlu hissetmiyor musun?
Tek bir sebepten suçlu hissetmiyorum.
Soyduğum herkes bu soygundan kârlı çıktı.
Nasıl yani?
On kilo altın çaldıysam onlar 30 kilo aldın çalındı dedi.
On üç kilo çaldıysam 25 kilo dediler.
Sigorta aracılığıyla daha fazlasını mı aldılar yani?
Tabii ki.
Yani ben dürüst biri değilim ama sonunda gerçekler farklı.
Götünden atmış.
Kusura bakmayın ama bu büyük bir yalan.
Buna inanmak resmen aptallık.
Sigorta maliyeti elmas şirketlerinin
katlanmak zorunda kaldığı büyük bir maliyet.
Elmas Merkezi olabilecek en güvenli bölge olarak görülüyordu.
O yüzden çoğumuz sigorta yaptırmadık.
Mal varlığımın yüzde yüzü ortadan kayboldu.
Soygundan birkaç gün sonra
kasaya girmemize izin verdiler.
Yerde çocuk gibi ağlayan çok yaşlı bir adam vardı.
Birisi hayatının tüm emeklerini çalmıştı.
Bir hırsızın "Bir şey olmaz" diyerek
yaptıklarının sonuçlarını küçümsemesi
resmen mide bulandırıcı.
Küçük bir parti verdik.
Her şeyi içip yedik.
Dairede kaldırdığımız mallara baktık.
Aşağı yukarı 100 milyona yakın olabileceğini
tahmin ettik.
Başarılı olmalarının tek sebebi
Bay Notarbartolo'nun iyi bir şekilde gözcülük yapmasıydı.
O kadar ilerleyenler
daha rahat hissedebilir.
Ama aynı zamanda hata da yapabilirler.
Her şey yolunda giderse
ertesi gün İtalya, Brescia'da buluşacağız diye sözleşmiştik.
Ganimeti paylaşmak
ve satışla kimin ilgileneceğini belirlemek için.
Dokunduğumuz her şey,
eldivenle dokunmuş olsak da veya tükürük saçılmasına karşı
maske takmış olsak da…
Çöpleri ben alacağım diye anlaştık
ve yakacak bir yer bulmuştum.
Duş almaya girdim.
O yüzden odada olanları görmedim.
Gruptan biri, kim olduğunu bilmiyorum,
dairemdeki yemekten kalma
çöp torbasını almış
ve onu da diğer çöp torbasına atmış.
Duştan çıktım
ama poşette ne olduğunu bilmiyordum.
Arkadaşım'ı gördüm, hazırdı. "Sen benimle gel. Çöpleri atacağız.
Nerede yakacağımızı biliyorum" dedim.
Anvers'ten çıkıp otoyola girdik.
Birden "Hayır, trene binip Paris'e gitmek istiyorum.
Paris'ten Torino'ya gideceğim" dedi.
Buna gerçekten çok bozuldum.
Son saniyede benim kararlaştırdığım yerden farklı bir yer bulduk.
Koruya çıkan bir patikaya girdik.
Hep otoyol boyu gittik.
Geçerken solda ahşap bir ev fark ettim.
"Bir saniye dur. Evde ne olduğuna bakayım.
Ev sahibi evde mi bakayım" dedim.
Eve doğru ilerliyordum,
eve ulaşmama neredeyse 20 metre kalmışken
metal çarpışma sesi duydum.
Metal düşme sesi duyunca içeride biri var sandım.
Orada bir şey yakamazdım.
Döndüğümde
neden bilmiyorum ama
belki çöp torbaları otlara ve ağaçlara takılıp yırtıldığı için,
o ana kadar pek çok şey düşmüştü
Arkadaşım'da oraya yığmıştı.
Her şeyi toplamak imkânsızdı.
"Bak, evin sahibi orada.
Plakayı görürse ihbar edebilir.
Sadece çöp attık. Buradan gidelim" dedim.
Dikkatsizlik mi?
Yorgunluk mu?
İstediğinizi söyleyin.
Arabaya binip oradan ayrıldık.
Onu gara bırakıp
tek başıma devam ettim.
Hepimiz ertesi gün Brescia'da buluşacaktık.
Sınıra doğru gittim.
Sabah 07.00'de İtalya'ya vardım.
BRESCIA İTALYA
Brescia'da bir dairede buluştuk.
Birbirimize hâl hatır sorarak başladık.
Sarıldık, öpüştük.
"Sinir bozucu ama size buraya gelirken
yaşanan bir şeyi anlatmalıyım."
Çok rahat karşıladılar.
"Ne olabilir ki? Çöplerden bize ulaşamazlar" dediler.
"Anvers'e geri dön,
arabayı teslim et, ofisin kirasını ver,
dairenin kirasını öde" dediler.
Saklayacak bir şeyim yokmuş gibi görünmem gerekiyordu.
Leonardo, daha yeni tonla para çalmıştın.
Bu biraz risk almak değil miydi?
Televizyon haberlerinde ismimi aradım ama hiçbir yerde bulamadım.
O yüzden büyük bir güvenle
"Anvers'e rahat rahat gidebilirim" dedim.
Öyle oldu. Torino'da durdum.
Karım "Gidiş dönüş yolculuğu yapacaksın.
Ben de arabayla geleyim, sonra birlikte döneriz.
Daireni görmek istiyorum" dedi.
Karım daireleri temizlemekle kafayı bozmuştur.
Misafirliğe gittiği daireleri bile temizler.
Doğasında var bu.
O ilk hafta eve tek tük gittik.
Evdeyken bile
kafamız, beynimiz sadece bu davadaydı.
Motosikletimle eve dönerken
üç arama kaçırdığımı gördüm.
Meslektaşım Gerry Vanderkelen…
…Elmas Merkezi'nden bir haber aldığını,
Bay Notarbartolo'nun Anvers'e döndüğünü söyledi.
O an Elmas Merkezi'ndeydi.
Bir daha söyler misin lütfen, dedim.
Baş şüphelimiz Leonardo Notarbartolo
Anvers'e döndü
ve bir hafta önce soyduğu binada durup
bizi mi bekliyor?
İnanılmaz.
"Orada, Elmas Merkezi'nde.
Derhâl ofise gel.
Otobandan gittim.
Fazla trafik yoktu. Oraya varmam sadece 15 dakika sürdü.
Cidden heyecanlıydım.
Motosikletime atlayıp ofise döndüm.
Ofisime yaklaştığımda
müdürü kapıda gördüm.
Bina yöneticisi o haftaki sorgulamalardan Bay Notarbartolo'nun
baş şüphelilerimizden olduğunu anlamıştı
çünkü sürekli onun hakkında sorular soruyorduk.
Beni gördü, "Bay Notarbartolo! Olanları duydunuz mu?
Kasa odamıza girdiler" dedi.
Meslektaşım Gerry'ye
"Onu tutuklaması için derhâl birilerini gönder" dedim.
Daha dün gibi hatırlıyorum.
Arabayı ben kullanıyordum ve gerçekten deli gibi sürdüm.
Elmas Merkezi'nin hemen önüne geldik.
Derhâl binanın içine koştuk.
Lafı uzattığını fark edince polisin yolda olduğunu anladım.
Koridorda
bina yöneticisini Bay Notarbartolo'yla birlikte gördük.
O noktada artık kaçma şansım yoktu.
Sonra teslim oldum. Durumla yüzleşelim.
Ona şöyle dedim, "Bay Notarbartolo.
İyi akşamlar efendim.
Benim adım Gerry Vanderkelen, sizi tutukluyorum."
Onu kelepçeledik. Sanırım hiç soru sormadı.
Hem de hiç.
Soygundan bir hafta sonra
baş şüphelilerden biri tutuklanmıştı ve arabamızda oturuyordu.
Muhteşem bir histi bu.
"Peki Gerry. Nerede kaldığını bilmiyoruz.
Nerede kaldığını öğrenmeye çalış" dedim.
Ellerinden geleni yaptılar.
"Tamam, evine gitmek için ne tarafa gitmemiz gerektiğini göster."
Lafı dolandırmaya çalıştım. Onlara söylememeye çalıştım. Tamam mı?
Tutuklandıktan sonra
elmas bölgesi etrafında daire çiziyorlardı
ama evi bulunmadı.
"Çok karanlık. Hep yayan giderim" dedi.
"Tam adresi hatırlamıyorum. Daire numarasını bilmiyorum."
Meslektaşlarım sorular sormayı bırakmadı.
"Bu sokak mı?"
"Acele etme ve o adamın evini bul."
Sonra nerede oturduğunu hatırlamaya karar verdi.
Charlottalei, numara 33'te bir daire.
Arabamızı binanın önüne park ettik.
"Yedinci katta kalıyorum" dedi.
İki polis de yedinci kata baktı.
İkisi de bakarken
yedinci katın ışığının kapandığını gördü.
Kapı açıldı
ve daireden üç kişi çıktı.
Bay Notarbartolo'nun karısı ve iki diğer arkadaşı.
Bir adamın omzunda halı vardı.
Evet, halı. Evet.
Filmlerdeki gibi. Bir halı.
- Omzunda mı? - Omzunda halı vardı.
Öncelikle şunu sordular,
"Efendim, bu halıyla ne yapacaksınız?"
Adamın verdiği ilk tepki "Hangi halı?" olmuş.
O an Bay Notarbartolo'nun yüzünde bir değişiklik
gördüm.
Sanırım bir noktada
"Siktir, ne bok yedim ben" dedi.
Karım mı?
Şey, bu durum
beni üzüyor.
Beni asla ama asla terk etmedi. Beni asla bir başıma bırakmadı.
Bir saniye.
Bir şey yok.
Hayır, bu konuları konuşurken ne yazık ki zorlanıyorum.
Polisler onları gözaltına aldı
ve laboratuvar ekipleri dairenin bulunduğu Charlottalei'e,
kapsamlı bir inceleme yapmaya gönderildi.
Buzdolabında yemek vardı.
Masanın etrafında sandalyeler vardı, bir şişe grappa vardı, ayrıca…
…diş fırçaları, tıraş bıçakları, mendiller.
Küçük bir deri çanta, bir tür banyo çantası vardı.
Kenarına delik açmışlar.
Bu delik içine kamera koymak için son derece uygun bir delikti.
Anvers'teki Delhaize adlı bir markete ait
bir fiş bulduk.
O fişte farklı yiyecek ve içecekler vardı.
Şarap, makarna, peynir, salam gibi
ve Floordambos'ta o yiyeceklerin parçalarını bulduk.
Yani Bay Notarbartolo'yu gözaltına alır almaz
DNA'sını kolayca aldık.
Sonra DNA'sının Floordambos'da bulunan
yarısı yenmiş salamlı sandviçteki DNA'yla eşleştiğini gördük.
İkinci olarak, fişte yazan tarih 13 Şubat.
Soygundan iki gün önce, öğleden sonra 13.00 civarı.
Görüntü kaydı bulmak için
süpermarkete gittik.
Görüntüde aldığı ürünlerin ücretini ödemek için
süpermarket kasasına yaklaşan bir adam vardı.
Çok uzun boylu, sportif, kısa saçlı bir adam.
O adamın Ferdinando Finotto olduğunu teşhis ettik.
Bulduğumuz en önemli delil içinden SIM kartı çıkarılmış iki karttı.
Birinde "mio", diğerinde "non-mio" yazıyordu.
İtalyancam pek iyi değildir ama bu "benim" ve "benim değil" demek.
Kartta seri numarası var.
Bu seri numarasından
öncelikle SIM kartını,
kartın takıldığı telefonu teşhis edebilir
ve o SIM kartının hareketlerini takip edebilirsiniz.
Aldığımız ilk önemli sonuç şuydu,
soygunun gerçekleştiği hafta sonu
bu SIM kartlarının soyguna başladıkları sokak
Charlottalei 33 numara yakınındaki baz istasyonuna
sinyal verdiğini gördük.
Sonra cumartesiyi pazara bağlayan gece boyunca
Elmas Merkezi altındaki baz istasyonuna sinyal vermiş.
Sabah 06.00'dan sonra
bu kartların yine Charlottalei 33'te etkinleştirildiğini görüyoruz.
Sonrasında hedeflerimiz daireden çıkıp
doğruca İtalya'daki Brescia adlı yere gitti.
Orada aynı baz istasyonu altında toplandı.
Alarm sistemlerinde uzman olabilirler
ama bir telefonu takip etmenin yolları konusunda asla uzman değiller.
Alt katta ellerinden aldığımız halı
daireye tekrar konuldu.
Halıyı açtığımız an ışıltılar gördük.
İşin güzelliği, Floordambos'daki çöplerin arasında
küçük yeşil zümrütler bulmuştuk.
Halı üzerinde de küçük, yeşil zümrütler vardı.
Taşları bir uzmana inceletmeye karar verdik.
O da bu taşların hepsinin
aynı nakliyeden geldiği sonucuna vardı.
Yani taşlar birbirine aitti.
Bu yeşil zümrütler aracılığıyla
daireyi Floordambos'la bağdaştırabildik.
Sonrasında otomatik olarak kasa odasıyla bağdaştırdık.
Şimdi elimizde birbiriyle bağlantılı
üç suç mahalli üçgeni vardı.
Telefon kayıtlarına ve DNA profillerine dayanarak
dört kişinin bu suça karıştığını
yüzde yüz emin olarak tespit ettik.
Anvers'teki elmas soygunu için dört şüpheli tutuklandı.
Ferdinando Finotto.
CANAVAR
Elio D'Onorio.
DÂHİ
Telefon kayıtlarından
nihayet üçüncü kişiyi teşhis ettik, Bay Pietro Tavano.
Bay Notarbartolo'nun eski bir dostu.
O da Torino Okulu'nun bir üyesi.
ARKADAŞIM
Dördüncü kişi Bay Notarbartolo'ydu.
Elimizdeki tüm delillere dayanarak
Notarbartolo'nun soygun sırasında hem orada olduğu
hem de tüm soygunun ardındaki beyin olduğunu çıkardık.
Leonardo Notarbartolo, Torinolu bir kuyumcu,
Kasım 2000'de Anvers'e geldi.
Hemen Elmas Merkezi'nde bir ofis tuttu.
Soygun da bu binada gerçekleşti.
Leonardo, 2000 yılında Anvers'e gelmenin tek sebebi
bu soygunu planlamak mıydı?
Hayır.
Hiçbir şeyim yok.
Kimseden tek kuruş almadım.
Soygunun beyni Alessandro.
Açıkçası onu her zaman bir hayalet olarak gördüm.
Bir ortaya çıktı bir ortadan kayboldu. Bilmiyorum yani.
Alessandro meselesi… Yani evet, kusura bakmayın.
Elmas bölgesinde Alessandro diye biri olsaydı
onu bulurduk.
Adının Alessandro olduğunu söyledi. Muhtemelen gerçek adı değildi.
İki yüz binden fazla telefon kaydını inceledik.
DNA profillerimiz var.
Bir sürü insanı sorguladık.
Senin kim olduğunu iyi biliyorum, dedi.
Floordambos'ta ve elmas kasasında çöpler ve kâğıtlar bulduk.
Dairesini, ofisini aradık.
Alessandro ismini hiç duymadım, asla.
Uydurma.
Depoda buluşmak?
Casus kalemler?
Sahte kasalar?
Bu bir suç hikâyesi değil.
Daha çok bir film senaryosu.
Arka planda gizlenen süper suçlu falan yoktu.
Sadece o vardı.
Bay Notarbartolo zeki bir insan.
Elmas dünyasını biliyor.
Elmas Merkezi içinde bir kasa olduğunu biliyor muydun?
Evet, tabii. Biliyordum.
Soruşturmamızdan
Bay Notarbartolo'nun
bir suç örgütünün elebaşı olduğu sonucuna vardık.
Torino Okulu'ndan bir grup adam
belli bir işi yapmak için seçildi.
İtalyan Leonardo Notarbartolo bu sabah hiç mutlu değil.
Hâkim elmas soygunu suçundan ona 10 yıl ceza verdi.
Diğer üç üye beş yıl hapse çarptırıldı.
Hâkimlere göre Notarbartolo çetenin ele başlarından biriydi.
LEONARDO NOTARBARTOLO,
ANVERS SOYGUNUNUN BEYNİ OLARAK 6 YIL HAPİS YATTI.
AGIM DE BRUYCKER 12 YIL DAHA ELMAS TİMİ'NİN BAŞINDA KALDI,
ANVERS TARİHİNİN EN YÜKSEK PROFİLLİ DAVALARINI ÇÖZDÜ.
2015'TE BİR SORUŞTURMA SIRASINDA
AGIM'İN EVİNDE YASA DIŞI ELMASLAR BULUNDU.
BİR MUHBİRİN GÜVENİNİ KAZANMAK İÇİN BULUNDURDUĞUNU İDDİA ETTİ.
YETKİLİLER AYNI FİKİRDE DEĞİL.
SAHTECİLİK VE ÇALINTI MALI ALMA SUÇLARINDAN HÜKÜM YEDİ
VE GÖREVDEN İHRAÇ EDİLDİ.
On altıncı çekim.
2015 yılında
evinde yüz binlerce dolar değerinde elmaslar bulunduğu için
tutuklandın ve sonunda hüküm yedin.
Bu konuda ne…
2015'te evimde elmaslar sakladığım doğru.
Hiçbir şey aklamadım. Hiç elmas satmadım.
Hiç elmas satın almadım.
Bir hata yaptım.
Sebeplerim vardı… Bunu yapmak için nedenlerim vardı.
Ama kesin olan bir şey var.
2015 yılında yaşananların
2003'teki elmas soygunu soruşturmasıyla hiçbir ilgisi yok.
Arada 12 yıl var.
İşimi kaybetmiş olmam,
artık polislik yapamıyor olmam
beni neredeyse paramparça ediyordu.
Yani insan kariyerinde
elbette zorluklarla karşılaşır
ve güçlü, daha akıllı
hareket etmeniz gereken anlar vardır
ama tekrar ediyorum, ben sonuçlarına katlandım.
İşimi kaybettim, yazık oldu.
Herkes ikinci şansı hak eder.
Sürekli…
Sürekli bunu duyuyorum.
Ama o ikinci şansı elde etmek
çok kolay değil.
LEONARDO 2009'DA TAHLİYE EDİLDİ. KARISI HAKKINDA SUÇLAMA OLMADI.
YAŞADIKLARI KISA AYRILIKTAN SONRA KARISI ONA İKİNCİ BİR ŞANS VERDİ.
Hiç elmas ya da para bulunamadı.
En sonunda 100 milyon ABD doları bulduk.
Tekrar ediyorum, bugün bana sorsanız çaldıkları miktarın
yüz milyon ABD dolarından çok daha fazla olduğunu
adım gibi emin olarak söyleyebilirim.
Sence para onda mı? Sence payını aldı mı?
Muhtemelen aralarından en yüksek payı o aldı.
Torino'da Ferrari'yle gezmiyor, orası kesin.
Çok akıllıca hareket ediyor.
Ama akıllı biri olduğunu biliyoruz.
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer