"Plymouth, İngiltere"
Bugün nereye gidiyorsun?
- Ne? - Bugün nereye gidiyorsun Tom?
Bugün olimpiyatlara gideceğim. Yeni kalktım. Kahvaltımı yapıyorum.
Saat sekizi çeyrek geçiyor. Dokuza çeyrek kala çıkacağım.
Kahvaltımı yapıp yukarı çıkacak, seyahate hazır bir şekilde
olimpiyat eşofmanımı giyeceğim ve kalan son birkaç şeyi toplayacağım.
- Sabırsızlanıyor musun? - Evet.
Bugün nereye gidiyorsun?
- Ne? Bugün nereye gidiyorsun Tom?
Bugün olimpiyatlara gideceğim. Yeni kalktım. Kahvaltımı yapıyorum.
Saat sekizi çeyrek geçiyor. Dokuza çeyrek kala çıkacağım.
Kahvaltımı yapıp yukarı çıkacak, seyahate hazır bir şekilde
olimpiyat eşofmanımı giyeceğim ve kalan son birkaç şeyi toplayacağım.
Sanırım bunu daha önce hiç görmedim.
Komik. Baştaki hâlime bakıyorum da.
Bana bir soru soruluyor, kayıt alındığını görüyorum ve
bir anda bambaşka biri oluyorum.
9-10 yaşlarımdan beri beni takip eden bir kamera olması dışında
hiçbir medya eğitimi almadım.
Babam her yere yanında bir kamera götürürdü.
Kamerayla çekmek istiyorsun.
Anlayacağınız üzere,
her şeyi kayda alması eskiden beni çok rahatsız ediyordu.
Ama şimdi bakıyorum da
ilk olimpiyat oyunlarım için yola çıkarken yakaladığı ne güzel bir anı.
O çocuğa bakıp şöyle düşünüyorum: Olacakları tahmin bile edemezsin.
Kendini beğenmiş, aşırı özgüvenli ve çok havalı.
Olimpiyat harikası Tom Daley ile tanışın.
Atlama tahtasının karmaşık fiziksel ve zihinsel taleplerinde ustalaşmış
13 yaşında bir dahi.
Tom Daley dalmak için doğmuş ve artık hayatının büyük bir bölümü
korkutucu, 10 metre yüksekliğinde bir tahtadan aşağı bakarak geçiyor.
Tom bebekken çok tatlıydı, kucaklaşmayı severdi.
Harika bir mizah anlayışı var, bunu bebekken de görebiliyordunuz.
Her şeye kıkırdardı.
Suyu severdi.
Yüzmeyi öğrenmekten keyif aldı.
Mutluysan ve bunu biliyorsan alkışla. Mutluysan ve bunu biliyorsan alkışla.
Tom yedi yaşındayken yerel bir yüzme havuzuna gittik ve
orada bir dalış dersi vardı.
Tom büyülenmişti ve şöyle dedi: Anne, bunu denemek istiyorum.
İlk dersi için onu kaydettirdim ve buna bayıldı.
Gerisi zaten malum.
Onunla çalışan koçlardan birinden telefon aldım,
"gelip bu çocuğu izlemelisin, özel bir yetenek" dedi.
Gidip 15 dakika izledim. Sonra oradaki herkese şöyle dedim:
Bu çocuğun asla dalgıç olamayacağından eminim.
Havuza girmedi bile.
Bir metre yükseklikteki tahtanın arkasında durdu,
çoğu zaman gözyaşları içindeydi ve
bırakın atlamayı, tahtaya çıkmayı bile reddediyordu.
Onu havuzda dalarken gördüğümde,
geliştirilebilecek bir yeteneği olduğu açıktı.
Mutlu Tom harika bir Tom'du. Mutsuz Tom harika bir Tom değildi.
İşler yolunda gitmiyorsa ağlar, üzülür, hayal kırıklığına uğrar ve
kendini bir türlü toplayamazdı.
Sekiz yaşındayken bazı yarışmalara katıldı ve kazandı.
Herkes "vay canına, bu harika" dedi.
Dokuz yaşındayken onu bir yarışmaya,
bir yetişkin etkinliğine göndermeye karar verdiler.
Her şeyi kazanamayacağını anlaması gerekiyordu.
Tabii bu biraz ters tepti çünkü o yarışmayı da kazandı.
Performans yönetmeni "20 yıldır
gördüğüm en iyi doğal yetenek" dedi.
2005 erkekler şampiyonu, Plymouth Dalış'ı temsil eden Thomas Daley.
2005'te British Diving'in yönetim ekibiyle bir araya geldiğimde
bu çocuğun 2008 olimpiyatlarına katılma potansiyeli olduğunu
söyledim.
O dönem kendimi yenilmez hissettim, babam sayesindeydi bence.
Yaklaşık beş, altı yıldır dalış yapıyor.
Yaklaşık dört yaşından beri yüzüyor.
Halka açık bir seansta atlama tahtalarındaki dalgıçları görüp
denemeye karar verdi.
Ona daha heyecanlı gelmişti.
Onu oraya götüren, alan, antrenman yaparken izleyen kişi Rob'du.
Bunu çok severdi. Onu izlemeyi çok severdi.
Yarışmalara hep onunla birlikte giderdi. Rob her zaman yanındaydı.
Evden ayrılmaktan çok korkardım. Her şeyden çok korkar ve endişelenirdim.
Eğitim kamplarına ve yarışmalara gittiğimde
çoğu gece ağlayarak uyurdum.
Bir keresinde bir yarışma için Avustralya'daydım,
dünyanın bir ucunda ve 10 yaşındaydım.
Jet lag olmuştum, uyuyamıyordum,
başka sporcularla aynı odayı paylaşıyordum.
Hep ağlardım.
Jekyll ve Hyde senaryosu gibiydi.
Gün içinde genellikle iyi olurdu, dalışına devam ederdi, mutluydu.
Gece olup da yatma vakti geldiğinde kontrolden çıkar ve
gözyaşlarına boğulurdu.
Burada saat öğlen iki gibiyken ağlayarak beni arar ve
"anne gel beni al, uyuyamıyorum" derdi.
Neredeyse takımlara seçilip götürülemeyecektim.
Antrenörlerim ve takım bu yükü taşımak istemediği için
gitmediğim yarışmalar oldu.
"Bu eğitim kampında olacağıma ölürüm,
beni bu odada yalnız bırakırsanız pencereden atlayacağım" demişti.
O zamanlar varoluşumun o kadar travmatik bir dönemiydi ki
aklımdan sildim çünkü geriye dönüp baktığımda
yarışmada geçirdiğim tüm harika zamanları, edindiğim arkadaşları,
gittiğim yerleri hatırlıyorum.
Şaperonların odasına gider,
gecenin bir yarısı takım menajerinin kapısını çalardım.
Kabus gibi bir çocuktum.
Sadece onunla ilgilenmesi için beş şaperon gerekse bile kabul ederdik.
Çünkü onun olgunlaşırken bu deneyimleri edinmesine değecektir.
Bugün bile nedenini bilmiyorum.
Sanırım evde kendimi o kadar güvende hissediyordum ki
başka hiçbir yerde o kadar güvende hissedemezdim.
Tom'un olaylarla başa çıkma şeklinde beni etkileyen şeylerden biri,
hayatını bölümlere ayırmasıydı.
Aile hayatı, okul hayatı, arkadaşlarının hayatı, dalış hayatı,
medya hayatı...
Hepsi ayrı tutuluyordu. Birbirlerine karışmalarından hoşlanmazdı.
Medya saati değilse medyayla ilgilenmezdi.
Bu alanların her birinde çok başarılıydı bence.
Elinden gelenin en iyisini yaptı.
Dalgıçlık camiasında epey tanınmaya başlamıştı.
Birkaç kez gazeteye, birkaç kez de haberlere çıkmıştı ve
insanlar onun kim olduğunu anlamaya başlıyordu.
8 yaşımda dalmaya başladım ve
10 yaşındayken 18 yaş altı kategorisinde şampiyon olduğumda
bunun ciddi bir iş olabileceğini, olimpiyatlara katılabileceğimi
fark ettim.
Küstah küçük pislik.
Tom Daley olmanın getirdiği şöhretle nasıl başa çıkıyorsun?
Şey, şimdiye kadar keyifliydi. Telefon hiç susmadı.
Her şey yolunda gidiyor.
O dönemde bunun hayatımı nasıl etkileyeceğini bilmiyordum.
Birisinin kendisinden imza istemesi için can atıyordu.
Bu kişi Tom Daley.
O kadar gençken ve birdenbire kendimi spot ışıklarının altında bulunca
hiçbir şeyin ters gidebileceğini düşünmedim.
Olimpiyatlara giden yolda,
13 yaşındayken Avrupa Şampiyonası'na katıldı.
Ve kazandı, ki bu çok şaşırtıcıydı.
"Pekin'e gitmek için fazla genç olduğunu düşünüyoruz" dediler.
Daha 14 yaşına giriyordu.
Bir sürü toplantı yapmamız gerekti.
Pekin Olimpiyatları'na gidebileceğine karar verdiler.
"13 Yaşındaki Dalgıç Tom Daley, Olimpiyat Tarihine Geçecek"
Her şeyi başarabileceğimi hissediyordum.
Aklıma koyduğum her şeyi başarıyordum;
ister ulusal şampiyonluklar, ister Avrupa şampiyonlukları kazanmak,
ister Olimpiyat Oyunları'na katılmak, ister yeni dalışlar öğrenmek.
O döneme bakıyorum da,
hayatımda olan her şeyden memnun olduğum tek dönemdi muhtemelen.
Olimpiyatlar için elemelerden sonra herkes bir anda etrafıma toplandı.
Güzel bir deneyimdi ama çok kaotikti.
Şehirde dolaşırken kızlar beni parmakla gösterirdi.
Fazladan yüksek sesle konuşurlardı, "Tanrım, bu Tom Daley".
Beni güldürürdü.
Geçen gün Starbucks'a girdim ve
kız beni tanıdığı için bedava kahve aldım.
Tanınmanın faydaları var, iyi yani.
Bunca ilgi karşında
Pekin Olimpiyatları'ndaki rolünün baskısını ve önemini
hissetmeye başladın mı?
İlgi harika. Bu medya işleri hoşuma gitti.
Londra'da günübirlik gezilere çıkmayı seviyorum.
Her saniyesinin tadını çıkarıyorum.
Babamla BAFTA ödüllerine gitmiştik.
Günübirlik gezilere çıkar ve harika vakit geçirirdik.
Şimdi bakıyorum da,
o dönem sadece hayatımın geri kalanının başlangıcı değildi.
Babamla yaşadığım deneyimleri de düşününce
"benimle gurur duyuyordu" diye düşünüyorum.
Benimle gerçekten gurur duyuyordu. Ve bu çok özel.
Çocukluk arkadaşların başarın hakkında ne düşünüyor?
Bana çok destek oluyorlar.
Gitmeden önce bana hep şans diliyor ve
sonrasında bir sürü soru soruyorlar.
Şimdiye kadar çok destek oldular.
Okula döndüğümde bana normal bir insan gibi davranmaya çalışıyorlar.
Anahtar kelime "şimdiye kadar".
Bütün eşyalarını çantalarına koy ve...
Evet, tamam.
O zamanlar
annem, babam ve kardeşlerim William ve Ben'le yaşıyordum.
- 71. - 16 kilo.
Sorun yok.
Ben olimpiyatlara katılıp yetişkinlerle yarışacakken
çantamı annemin hazırlıyor olması da komik.
14 yaşında olimpiyatlara katılmamın özeti gibi.
Acele et. Tamam, öğle yemeğin sırt çantanda, tamam mı?
"Pekin"
Çıkıp şöyle düşünmüştüm: Vay canına, başıma ne işler açtım.
Ne yaz tatili ama.
Onun için bazı hedefler koyduk.
Birincisi, performansından mutlu ve gururlu olmaktı.
İkincisi, mümkün olduğunca çok şey öğrenmekti. Üçüncüsüyse eğlenmekti.
Blakey.
Gece hiç uyuyamadım. Çok yorgunum.
Pekin'de yaşı yaşımın iki katı olan Blake'le aynı odayı paylaştım.
Aslında pek ortak noktamız yoktu. Aynı insanlar değildik.
Hiçbir ilgi alanımız aynı değildi.
"Dalışa gidelim de bakarız,
elimizden gelenin en iyisini yaparız" tarzıydı.
Başarılı yarışmalarımız oldu ve
pek de başarılı olmayan yarışmalarımız da oldu.
Hadi bakalım Tom, neredeyiz?
Shaanxi'de, eğitim kampındayız. Buradaki ikinci eğitim seansımız.
Biraz kuru alanda ısınacak ve saat dörde kadar havuzda olacağız.
Güzel.
Leon Taylor, neredeyse 10 yaşımdan beri bana akıl hocalığı yapıyordu.
2004 olimpiyatlarında gümüş madalya kazanmasını izlemek
benim için büyük bir ilham kaynağıydı.
Telefonda konuşurduk, yarışmalarda birbirimizi görürdük falan.
Konuşacak birini bulup üzerimdeki baskıyı biraz olsun azaltmam için
Olimpiyat Köyü'ne geldi.
Olimpiyat Oyunları'na gitmenin ne anlama geldiğini,
ne kadar baskı hissedeceğini,
seyircilerin önünde dalmanın nasıl bir şey olduğunu biliyordu.
Pekin dördüncü Olimpiyat Oyunlarım olacaktı.
O zamanlar hâlâ yarışıyordum ama sakatlıklarım çok fazlaydı.
Pekin'den önce emekli oldum çünkü
tıbbi ekip artık yarışmayacağımı söylemişti.
Yorumculuk rolünü üstlendim ama
Pekin'de her zaman onun için müsaittim.
- Nazik ol. Sert vurma. - Partnerini dinle. Nazik ol.
Sert vurmaya çalışıyor.
Memleket özleminden ve gerilmeye başlamasından konuştuk.
Ağırlık nasıl? Çünkü büyük bir boşluk var, değil mi?
Evet, çok büyük bir boşluk vardı ama iyi oldu çünkü rahatlayabildim ve
normalde yaptığım gibi hazırlanabildim, iyi oldu yani.
Seni atlama tahtalarında gülümserken mi göreceğiz?
- Evet, kesinlikle. - Harika. Görüşürüz, Tom. Aferin.
Dönüp bakınca çok komik geliyor çünkü
daha çocuktum, kendi işime bakıyordum,
hiçbir şeyi fazla ciddiye almıyordum.
Geriye dönüp bakınca
hayatımın en güzel günlerini geçirdiğimi görüyorum.
Evet, en güzel günlerini.
Çin'de dalış çok yaygın bir spor,
sokakta yürürken bazen insanlar sizi tanıyor,
hatta köydeki bazı Çinli çalışanlar bile tanıyor.
Ebeveynlerden oluşan 15 kişilik bir seyircinin önünde dalmaktan
ulusal şampiyonalarda 18 bin kişinin önünde dalmaya geçmek
büyük bir değişimdi.
Sanırım buna hazır değildim ya da
işin içine girene kadar nasıl hissettireceğini bilmiyordum.
"Pekin Bu Çocuğa Deli Oluyor:
Tom Daley Çılgınlığı Olimpiyatları Kasıp Kavuruyor"
İçine girince hazır olmadığımı gördüm.
Sinirsel bir seğirmem vardı ve durduramıyordum.
Ve bundan çok utanıyordum.
10 üzerinden puan veren 7 jüri var.
En yüksek ve en düşük iki puanı alıyorsunuz ve
geriye kalanlar zorluk derecesine göre zamanlara ekleniyor.
Kulağa karmaşık geliyor ve öyle.
Tom Daley yedinci sıraya dalıyor.
O yarışmada podyuma çıkma fırsatım vardı ama
en azından şimdi geri dönüp küçük Tom'a şunu söyleyebiliyorum:
Katılacağın birkaç olimpiyat daha var, endişelenme.
Risk almadan daldı bence ama bu da gayet normal çünkü
olimpiyat finalinde 14 yaşındaydı.
Olimpiyat oyunlarına bunun ilk seferim olacağını bilerek girdim.
Muhtemelen Pekin'de olmamalıydım ama kader işte.
Yapmam gereken tüm dalışları öğrendim,
gereken performansı sergiledim ve Olimpiyat Oyunlarına katıldım.
Bu bir öğrenme deneyimi gibiydi.
Şöyle düşündüm: Tamam, bunu kullanabilirim.
Bundan ders alabilirim ve sonuç hakkında fazla endişelenmem çünkü
tüm bu deneyimi Londra 2012'de kullanabileceğimi biliyorum.
Blake'se şöyle düşünüyordu: Bu son şansım. Sona geldim.
Bu, olimpiyat madalyası kazanmak için tek şansım.
Yani, o yarışmaya girerken ikimiz çok farklı yerdeydik.
İlk üçe girmek için en ufak bir umutları olacaksa
performansları kesinlikle mükemmel olmalı.
İngiliz takımının bugün madalya alması pek mümkün görünmüyor.
Tom'un sadece biraz daha ince ayara,
büyük yarışmalarda biraz daha fazla deneyime ihtiyacı var.
Britanya'daki çocukların hayal gücünü ateşlediler.
Herkes Tom'u tanıyor, herkes dalışı biliyor ve
bence 2012'de gerçekten bir şansları var.
Güçten güce gidiyorlar.
Hatırlıyorum.
Ertesi gün, basın toplantısında veya mix zone'da
Blake bir şey söyleyip suçu bana atmıştı.
Benim kötü daldığımı söylemişti.
Tom'dan çok daha fazla deneyimim var. Bu işte tecrübeliyim. Ben iyiydim.
Yeteneklerimi tamamen sergileyememiş olabilirim ama
performansımdan memnunum.
Ne yazık ki Tom yeteneklerini sergileyemedi.
Ve onu idare etmeye çalışmak benim için biraz zordu.
Hatırladığım tek şey, annesiyle telefonda konuşup özür dilediğiydi.
"Telefonu kapat" dedim. "Henüz bitmedi."
Sanırım bu yanlış anlaşıldı.
13 yaşındaki birinin 26 yaşındaki birine
bir şey yapmaması gerektiğini söylemesi pek hoş karşılanmadı.
Ertesi gün gazetelerde okuyana kadar
bunun bu kadar büyük bir sorun olduğunu fark etmemiştim.
"Daley'in Partneri Blake Aldridge,
Dalış Başarısızlığından Genç Sporcuyu Sorumlu Tutuyor"
Medya bunu duydu ve manşet olarak yayınladı.
Bugün her dalışa yüzde 100 efor sarf ettik.
Üçüncü dalıştan sonrası pek iyi gitmedi.
Sanırım çok fazla çabalamış olmalıyım ve her şeyi olabildiğince zorladım.
Bugün benim günüm değilmiş belli ki.
Geri dönmek harika ama Pekin'de olmayı gerçekten özlüyorum.
Ama eve dönmek,
Londra'da en iyi sonuçları elde etmek için elimden geleni yapmak
güzel olacak.
Sporcuyken, göz önündeyken bir de okula gitmek çok zor olmalı.
Pekin Olimpiyatları'ndan okula döndüğümde her şey bir anda değişti.
Olimpiyatlardan döndükten sonra bana garip isimler taktılar ve
bu giderek daha da arttı.
İyi coştuktan sonra unutulur gider sanmıştım ama unutulmadı.
Ve sekiz ay boyunca insanlar size isimler taktıktan sonra...
Okulun korkunç olduğunu hatırlıyorum.
Arkadaşlarımla bana
öğle teneffüsünde kendimizi bir sınıfa kilitleyebilmemiz için
anahtar verildi, böylece insanlardan uzak olacaktık.
Sevdiğiniz bir şeyi yapıyorsunuz ama
sonra okula gittiğinizde sizinle dalga geçiliyor.
Ne oldu anlamadım açıkçası.
Evdeki hayatımı, okul hayatımı ve dalış hayatımı etkiledi.
Çok heyecanlandığım bir yazdan sonra dünyam yıkılmış gibi hissettim.
Olimpiyatlara katılma hayalimi gerçekleştirmiştim ama
okula döndüğümde uzaylı muamelesi gördüm.
Parkta yürürken çok fazla sözlü yorum duyuyorsunuz,
insanlar bir şeyler söylüyor.
İnsanların bunun beni ne kadar etkilediğini fark etmedi bence çünkü
bu konuda pek konuşmadım.
Okulda insanların bana kötü davranması beni utandırıyordu resmen.
Durum kötüleşene ve ailem odamda ağladığımı,
kimseyle hiçbir şey yapmak istemediğimi duyana kadar
onlara bu olanları anlatmadım.
Bunu neden yaptılar bilmiyorum.
Böyle başarılı biriyle aynı okula gitmekten gurur duymaları gerekirdi.
Bir keresinde öğle teneffüsünde bahçede yere serildim.
Annemle babama şöyle dedim: Artık bunu yapamam. Okula gidemem.
Bir daha asla okula gitmek istemiyorum,
evde eğitim görmek istiyorum.
Okul yönetimi hiç destekleyici değildi.
Çocuklara bir şey denmedi, öğretmenler müdahale etmedi.
Sonunda babam Plymouth Koleji'nden tanıdıkları olan birinden
bir e-posta veya mektup aldı,
bana burs teklif etmişlerdi.
Plymouth Koleji'ndeki ilk günüm gerçekten çok güzeldi.
Yeni insanlarla tanışmak güzeldi. Herkes gerçekten destekleyiciydi.
Tamamen farklı bir atmosferdi.
Olan biteni açıklamak zorunda kalan o çocuk için çok üzgünüm.
Zorbalıkla başa çıkmak benim için çok zordu.
Haberlerde bunu insanlara açıklamak,
başıma gelenleri paylaşmak zordu.
Burada bir sürü farklı elit sporcu var ve neler yaşadığınızı,
ne kadar antrenman yapmanız gerektiğini anlayan ve
okuldan geri kalmamak için uğraşan diğer sporcularla aynı okula gitmek
harika.
Aynı şeyleri yaşayan insanlarla olmak harika.
O zamanki yönetimin kararları pek doğru değildi.
Okuldan ayrıldığımda bu tür şeylerin olması şaşırtıcı değildi.
Okulun dışında beni bekleyen kameralar olurdu.
Dalış yeteneğim gerilemişti ve o okula yazıldıktan birkaç ay sonra
tamamen farklı bir ruh hâli içindeydim.
O dönem ilk dünya şampiyonalarıma katıldım.
Hanımlar ve beyler, finalistlere hoş geldiniz diyelim.
Olimpiyat Oyunları'ndan bu yana
dünya sahnesine çıkıp dalış yapma şansını elde ettiğim ilk etkinlikti.
Büyük Britanya'yı Darts Ed temsil ediyor.
Tom Daley.
Roma'daydı.
Babamın beni izlemeye geldiğini hatırlıyorum.
Her zaman tam olarak nerede olduğunu bilirdim çünkü
etrafındaki tüm seyircileri çileden çıkaracak kadar büyük bir
Birleşik Krallık bayrağı sallıyordu,
milletin yüzüne çarpardı ama babam umursamazdı.
Tam olarak nerede olduğunu ve orada olduğunu bilmemi isterdi.
İyi olup olmamamı umursamazdı. Sonuncu olmamı umursamazdı.
Elenmemi umursamazdı. Sonuçla ilgili hiçbir endişesi yoktu.
Sadece orada olmak istiyordu. Bunu seviyordu.
Dalmamı izlemeyi seviyordu.
Dördüncü sıradan başladığımı hatırlıyorum.
Sonra arkamdaki dalgıç bir hata yaptı.
"Tamam, ilk dünya şampiyonası madalyamı, bronzu garantiledim" diye
düşündüm.
Sonra bir sonraki dalgıç,
bir önceki yılın olimpiyat şampiyonu olan Matthew Mitchum hata yaptı.
Tekrar yükseldim. "Tamam, en azından gümüş madalyayı garantiledim" dedim.
Chubot'un hata yapması mümkün değildi.
Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen bir an oldu.
Herkesin çılgına döndüğünü hatırlıyorum. Neler oluyordu?
Neler oluyordu? Puanların geldiğini gördüm.
Birinci oldum, 15 yaşında dünya şampiyonu oldum.
Aman Tanrım, Tom Daley dünya şampiyonu.
Tom Daley, tebrikler.
Muhteşem.
Bu bana tekrar başarılı olabileceğime dair umut ve gaz verdi.
Babam beni bunu yaparken gördü.
Babam beni dünya şampiyonası podyumunun tepesinde dururken gördü.
Bazen gençlik yıllarıma
dönüp bakıyorum.
2008 Pekin Olimpiyatları'nı gördüm mü?
13 yaşında Avrupa şampiyonluğu,
15 yaşında dünya şampiyonluğu kazandım mı?
Çünkü
babam diğer zaferlerimi ve bugün olduğum kişiyi göremeyecekti.
Her antrenmana, her yarışmaya beni babam götürdü.
İyi günlerimde, kötü günlerimde yanımdaydı. Her şeyde yanımdaydı.
Her şey hakkında konuşabileceğim ve
her zaman yanımdaymış gibi hissedebileceğim tek kişi oydu.
Güzel dalamadığımda gerçekten hayal kırıklığına uğruyorum ve
kendime çok kızıyorum.
Minibüste babamla konuşunca geçiyor, bana kendimi daha iyi hissettiriyor.
Beni sonuna kadar destekliyor ve
onun desteği olmasaydı şu an burada olmazdım.
Onun desteği olmadan devam etmek istemezdim.
2006'da Almanya'da bir yarışmadaydım.
Dalış konusunda zorlanıyordum.
Büyüyordum. Psikolojik engellerim vardı.
10 metrelik dalışlardan o kadar korkuyordum ki
yarışmanın ortasında sinir krizi geçirdim.
Ve aşağı inmek zorunda kaldım. Yarışmadan çekilmem gerekti.
Hakeme "çok üzgünüm, yarışmaya devam edemem, çekilmem gerek" dedim.
Çok üzgün ve perişandım. Gidip babamın yanına oturdum.
Ve eve dönene kadar, benim yarışmamı izlemek için
ameliyatını iki hafta
ertelediğini bilmiyordum.
Orada olmasının benim için ne kadar önemli olduğunu biliyordu çünkü.
Bir gün, okuldan döndüğümde evde değildi.
Annem "her şey yolunda ama hastaneye gideceğiz" dedi.
"Hastanede ne işi var, neler oluyor" dedim.
Hastaneye girdiğimi ve onu hastane yatağında,
kafasına bandajlar sarılı hâlde gördüğümü hatırlıyorum.
Greyfurt büyüklüğünde bir beyin tümörünün çıkarıldığını öğrendim.
İki hafta kadar hastanedeydim ve tümör çıkarıldı. Yüzde 80'i.
Kan damarları ve sinirlerle iç içe geçtiği için
yüzde 20'sini bırakmak zorunda kaldılar.
Daha fazlasını çıkarmak çok riskliydi.
O zamanlar bana bunun ölümcül olduğu söylenmemişti.
Her zaman
iyileşeceğini varsaydım, umutlu bir iyimserliğe sahiptim.
Çünkü ebeveynlerinizi yenilmez olarak düşünürsünüz,
hayat boyu yanınızda olacaklarını varsayarsınız.
Ya da en azından yetişkin olana kadar.
Tümörüm yeniden büyümeye başladı, şu anda çok küçük olsa da.
Ama bir sonraki tarama için kendimi hazırlamam gerek.
Bu sefer çıkaramadılar.
Dediklerine göre
bir balonu patlatmadan delmeye çalışmak gibi olurmuş.
2011'de Meksika'da bir eğitim kampındaydım. Bir odaya çağrıldım.
Annem telefondaydı. "Neler oluyor" dedim.
Annem de "sadece seninle konuşmak ve
bu öğleden sonra eve geleceğini söylemek istedim" dedi.
"Baban pek iyi değil.
Şu an oturma odasında ve yaşam sonu bakımına alındı.
Ben ayrıldığımda pek iyi durumda değildi ama idare ediyordu.
Babam iyileşecekti. İyileşmek zorundaydı.
Nasıl devam edebilirdim? Bir sonraki olimpiyatlara nasıl gidebilirdim?
Her gün yaptığım şeyleri o olmadan nasıl yapabilirdim?
Rob, Tom'u gördüğü anda içinde yeniden bir kıvılcım çaktı ve
hayata döndü.
Antrenmanda ya da okulda değilsem onun yanında oturuyor,
ehliyet almak için teorik sınava çalışıyordum.
Birlikte yapabileceğimiz tek şey buydu.
21 Mayıs'ta, 17'nci doğum günümde
pencereye gelmek istedi ama yürüyemiyordu.
Yine de pencereye ulaşmaya çalıştı.
İlk sürüş dersimi aldım, geri döndüm
ve o yıl 27 Mayıs'ta vefat etti.
Elini sıktığımda o da benim elimi sıkardı ama
son kez elini sıkışımı hatırlıyorum.
Artık tepki vermiyordu.
Bekliyor olsanız bile gerçekleşince şoke oluyorsunuz.
Sadece babamı kaybetmedim çünkü o bundan çok daha fazlasıydı.
O en büyük destekçim,
en iyi arkadaşım,
akıl hocamdı.
Tüm hayatımız durma noktasına geldi.
"Dalış Şampiyonu Tom Daley'nin Babası Kanserle Mücadelesini Kaybetti"
O dönemde yaşanan bazı şeyleri hiç hatırlamıyorum.
O an doğru olduğunu düşündüğüm şeyi ve
diğer insanların istediklerini yapma otopilotuna girmiştim sanki.
Ya da beklediklerini.
Ya da olmamı bekledikleri kişi olmayı.
Nasıl hissettiğimi gerçekten bilmiyorum.
Garip. Bazı insanlar sadece bir köşede oturup ağlar ve
ben de hayatıma devam ettiğim için kendimi kötü hissediyorum ama
babam da bunu isterdi bence.
O ay boyunca yatakta yatarken bile hep şöyle derdi:
Neden antrenmanda değilsin?
Kendimi kapattım resmen.
Ne düşünüyordum bilmiyorum ama ertesi gün antrenmana gittim.
10 gün sonra ulusal şampiyonaya gittim.
Hayatıma devam ettim çünkü başka hiçbir şey bilmiyordum.
Başka hiçbir şeyim veya hiç kimsem yoktu. Yalnızdım.
Her zaman yapmam gerektiği gibi
cesur bir tavır takınmam gerektiğini hissettim çünkü
her şeyin yoluna gireceği imajını korumak zorundaydım.
Ama öyle olmadı ve bununla nasıl başa çıkacağımı bilmiyordum.
Antrenmana gelip her şey normalmiş gibi davranırsa
başka bir şeye odaklanabileceğini düşündü.
Bölümlendirme tekrar devreye girdi.
Bir şeye yüzde 100 odaklanınca başka bir şey düşünecek durumda olmuyordu.
"Tom Daley, Plymouth'daki Cenaze Töreninde
Babası Rob'un Yasını Tutuyor"
İnsanlar merdivenlerde durmuş
babamın tabutu taşınırken fotoğrafımı çekmeye çalışıyordu.
Onlara gelmemeleri söylenmişti.
Şimdi geriye dönüp baktığımda
bunun gerçek bir istismar olduğunu düşünüyorum.
Kesinlikle çok yalnız bir deneyim.
Şu anki aklım olsa o basın işlerine hiç girmezdim.
Yas tutmak ve olanları sindirebilmek için zamana ihtiyacınız oluyor.
Bu durumu yaşayan başka biri için
cesur bir tavır takınmam gerektiğini hissettim ama
yapmam gereken "zorlanıyorum" demekti.
Annemle yaşadığım zorluklar hakkında konuşabileceğimi hissetmedim.
Kardeşlerimle de konuşamazdım çünkü onları üzmek istemedim.
Bu yüzden her zaman kendime sakladım.
İçimi boşaltmamın bir yolu yoktu.
Bu konuda konuşabileceğim tek kişiler evde izleyen sizlersiniz.
2011'in sonunda, British Diving'deki performans direktörümüz
kilo vermem gerektiğini, fazla kilolu olduğumu ve
2008'deki gibi daha ince ve zayıf görünmem gerektiğini söyledi.
İlk defa, dalış havuzunda nasıl performans gösterdiğime göre değil,
nasıl göründüğüme göre yargılandığımı hissettim.
Sonrasında yiyeceklerin midemde kalmaması için ciddi önlemler aldım,
öyle söyleyeyim.
Aklı başında her insan şişman olmadığımı bilirdi ama
Olimpiyat Oyunları'na hazırlık sürecinde düşündüğüm tek şey buydu.
Bir günlüğüm vardı ve en üste tarihi ve kilomu yazıyordum.
Kendi başıma bırakıldım, bu mücadeleyle baş başa bırakıldım.
Spor psikoloğumla görüştüğümde bile
bunu nasıl gündeme getireceğimi bilmiyordum çünkü
her yüksek sesle söylediğimde aptalca geliyordu.
Ama her gün düşündüğüm en büyük şey buydu.
Ne yiyeceğime, bir şeyi yiyip yemeyeceğime dair
her karar verdiğimde kendimi o kadar aç hissediyordum ki
sonunda çok daha fazla yiyordum.
Kendimi o kadar suçlu hissediyordum ki
bu konuda bir şeyler yapmam gerekiyordu.
Bu sadece bir yeme bozukluğundan daha fazlasıydı.
2012'de Londra'ya geldiğinde
ne kadar stres ve kaygı yaşadığının bir yansımasıydı.
Hâlâ bundan bahsetmekten utanıyorum çünkü
dışarıdan bakıldığında yardım istemek çok kolay görünüyor.
Ama içindeyken kimsenin size yardım edemeyeceğini hissediyorsunuz.
Londra 2012 oydu. Londra'nın yüzüydü.
Yüzünü devasa reklam panolarında görünce "bu çılgınlık" diye düşündüm.
"Erkeklerin yeme bozuklukları olmaz" diye düşünüyordum.
"Erkeklerin psikolojik sorunları olmaz."
Erkekler her şeyle başa çıkıp yoluna devam eden maço tipler olmalıydı.
Ben öyle değildim. Kiminle konuşabileceğimi bilmiyordum.
Buradaki ana tema, her şeyde kendimi çok yalnız hissetmemdi.
"Londra"
Bu deneyim boyunca kendime neredeyse işkence ettim çünkü
iyi olmayı çok istiyordum.
Dünya şampiyonu, Avrupa şampiyonu,
Milletler Topluluğu şampiyonu olmak...
Olimpiyat madalyası kazanma beklentisi...
Ama buralara geldik. Başardık.
O anı düşünüyorum da çok gerçeküstüydü.
Oradaki insan sayısı ve İngiliz bayraklarıyla
tribünlerin tepesini bile göremiyordunuz.
Hayır, pek iyi değil. Pek iyi değil. Halkından çok büyük destek alıyor.
Görebileceğiniz gibi, hayal kırıklığına uğruyor.
Evet, ne diyor bilmiyorum.
Belki flaşlar onu caydırdı ama * her şeyini kaybetti, orada yer kalmadı.
Daley'den çok kötü bir başlangıç, daha çok ön başlangıç gibi.
Dalış yaparken son derece görsel olmanız gerekir.
Havada tam olarak nerede olduğunuzu,
ne zaman döndüğünüzü ve büküldüğünüzü görmeniz gerekir.
Ben atlarken çok fazla flaşlı fotoğraf çekimi vardı çünkü
olimpiyatlara ev sahipliği yapan insanlar fotoğraf çeker,
bunu yapmamaları gerektiğini bilmiyorlar.
İlk kez tekrar dalmak için elimi kaldırmıştım.
Hiçbir şey göremiyordum. Kör olmuştum.
Suya nasıl doğru şekilde girdi bilmiyorum.
İyi bir pozisyonda düşmeseydi onu gerçekten öldürebilirdi.
Bu duruma twisties denir.
Zaten zorlanıyordum, bir de yarışmada böyle olunca çok panik oldum.
Ayağa fırladım, ellerimi çırptım, bağırdım, çağırdım ve
yarışmayı durdurdular.
Atletin tekrar dalış istemesi gerekiyordu,
hakeme gidip neler olduğunu anlattım.
Gidip görüntüleri incelediler veya
sanırım zaten incelemişlerdi çünkü ne olacağını biliyorlardı.
Çıkıp tekrar denememi söylediler. Çok korkutucuydu.
"Aman Tanrım, olimpiyatlarda tekrar dalış yapıldığını sanmıyorum" dedim.
Normalde her şeyi başa alıp tekrar başlar ve
yavaşça kendinizi toparlayıp
atlama tahtasına çıkarken nasıl güvende hissedeceğinizi bulursunuz.
Ama atlama tahtasına tekrar çıktım ve bunu tekrar yapmak zorunda kaldım.
18 bin kişinin ve evinden izleyen milyonların gözü önünde.
Tekrar yapmaktan çok korkuyordum.
Atlama tahtasının ucunda durup
bunu tekrar yapmak için kendimi nasıl o noktaya geri getirebilirim diye
düşündüğümü hatırlıyorum.
Tekrar dalıp bir öncekinden daha kötü bir dalış yaparsanız onu sayarlar.
Daha iyi bir iş çıkarıyor. Bir önceki dalışından iyi. Yaptı.
İkinci Tur
Üçüncü Tur
Dördüncü Tur
Beşinci Tur
10 yıldır bunun için çalıştın.
Olimpiyatlarda Büyük Britanya'yı temsil edeceğini söylediğinde
böyle olacağını hayal ettin.
Bol şans Tom Daley. Tüm ülke arkanda.
Evet, güzel. Daha iyisi olamazdı.
Biraz sıçramanın dışında mükemmeldi.
2008'den 2012'ye kadar başa çıkmak zorunda kaldığım şeylerle
o 4 yıl ailem için çok zordu.
Büyümek ve değişmek zorunda kalmam nedeniyle
daha yeni 18'ime girmiş olmama rağmen çok büyüdüğümü hissetmiştim.
Babamın ölümünden beri ilk kez bir mutluluk, yakınlık ve
neşe hissetmiştim.
İkimiz de olimpiyat madalyasını her şeyden çok istiyorduk.
Ama oldu ve bitti. Londra 2012 bitmişti.
Sırada ne vardı? Bunu tekrar mı yapacaktım?
Başka bir olimpiyat oyunlarına gitmek için dört yıl daha mı bekleyecektim?
Gerçekten iyi bir durumda değildi;
ne yapacağını, nerede olmak istediğini bilmiyordu.
Olimpiyat madalyası kazanmanın coşkusu bitince tek başıma kalmıştım.
Dalış takımında başka olimpiyat madalyalı sporcu yoktu.
Hissettiklerimi onlarla paylaştığımda
"olimpiyat madalyası kazandın, üzülecek ne var ki" derlerdi.
Ama Tom Daley markası olarak
her zamankinden daha fazla talep görüyordum.
Babam öldükten sonra
ailemin, annemin, kardeşlerimin geçimini sağlayan kişi bendim ve
onlara elimden gelen en iyi şekilde bakmak istedim.
Ama aldığım her sponsorluk, yaptığım her anlaşma,
bu konuya verdiğim her emek
İngiliz yüzme ve dalış takımına verdiğim emekten götürüyordu.
Yeterince antrenman yapmadığımı, tek bir antrenmanı bile kaçırmama rağmen
spordan çok uzak kaldığımı söyleyen eleştiriler alıyordum.
Yapmak istediğim şeye ve hayalime o kadar bağlıydım ki.
Ve evet, sporun dışında birçok şey yapıyordum ama
yaşadığım tüm bu saçmalıklarla başa çıkma yöntemim
kendimi inanılmaz derecede meşgul tutmaktı ki
kendime acımaya vaktim olmasın.
Sürekli bir şeyler yapmak istiyordum.
British Diving bundan memnun değildi.
Çalışmalarına engel olduğunu söylüyorlardı.
Nasıl kazanabilirim?
Aileme bakmak zorundayım ve
siz finansal olarak beni desteklemek istemiyorsunuz.
İngiliz sporunda fonlamanın işleyiş biçiminin yapısı ve kurulumu öyleydi.
Çok kızdım ve
antrenmanlarına gerektiği gibi konsantre olmadığını söyleyen yazıya
cevap verdim.
Annem sonunda British Swimming'in CEO'suna açık bir mektup yazarak
"geri çekilin, oğlumun işini yapmasına izin verin" dedi.
"Havuzda elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyor ve
ayrıca 18 yaşında ailesini geçindirmek için
elinden geleni yapıyor."
2013 sezonumdan, dünya şampiyonasından sonra
Barselona'daydık ve
koçuma "sana söylemek istediğim bir şey var" dedim.
Ona dalışı bıraktığımı ve artık
yapamayacağımı söyleyeceğimi sanmıştı
çünkü o yılın benim için ne kadar zor geçtiğini biliyordu.
Sonunda ona Londra'ya taşınmak istediğimi söyledim.
Farklı, yeni bir şeye ve
bir atlet olmanın ne anlama geldiğine dair farklı bir bakış açısına
ihtiyacım vardı.
"İlk günden beri koçum olduğun için senin de gelmeni çok isterim" dedim.
O dönemde Plymouth'la bana sunulanlar,
Londra ve onunla birlikte gelen her şeyle karşılaştırılabilir değildi.
Plymouth'da kalmaya ve
Plymouth dalışı yönetmeye devam etmeye karar verdi ve
ben de Londra'ya taşındım.
Ama Londra'daki sorun orada bir kulüp olmamasıydı.
Olimpiyatlardan sonra değiştiriliyor, fazladan oturma yerleri kaldırılıyor
ve bir eğlence merkezine dönüştürülüyordu.
Performans direktörümüz Alexei'den bir telefon aldım,
"seninle konuşmak isteyen biri var" dedi.
Telefonu uzattı ve telefonda duyduğum ses Jane'di.
Hepimiz Tom'u tanıyorduk çünkü bir sonraki yükselen yıldızdı.
Elimde zaten yıldızlar vardı,
bu yüzden Tom Daley o zamanlar benim için pek bir şey ifade etmiyordu.
Alexei beni aradı.
"Tom, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve seninle antrenmana gelecek" dedi.
Birkaç hafta alacağını düşünerek
"tamam, ne zaman geleceğini haber ver" dedim.
"Yarın geliyor" dedi.
"Jane, Olimpiyat altın madalyası kazanmak istiyorum" dedi.
"Londra'ya taşınmayı düşünür müsün?" "Hayır" dedim.
Gerçekten iyi anlaştık.
"Tamam, bu yeni bir şeyin başlangıcı olabilir" diye düşündük.
O "geri dönmek istiyorum" diyene kadar
nereye gideceğimizi bilmiyordum.
İkinci ziyaret daha çok onun hayatı ve
o sırada hayatında neler olup bittiğiyle ilgiliydi.
Lance'la Olimpiyat Oyunları'ndan sonraki mart ayında tanıştım.
Los Angeles'ta bir şeyler çekiyordum.
Telefonumu alıp numarasını kaydetti.
Ve geri verdiğinde bir baktım
telefon numarasının sonuna göz kırpan emoji koymuş.
Hiçbir heteroseksüel erkek başka bir adama numarasını verirken
sonuna göz kırpan emoji koymaz.
Paylaşmaya başladığımız ilk şeyler,
kısa süre önce babasını kaybetmiş olmasıydı.
Ben de kısa süre önce babam gibi olan ağabeyimi kaybetmiştim,
babam hiç hayatımda olmamıştı çünkü.
Yakın zamanda bir Akademi Ödülü kazanmıştım.
O da ilk olimpiyat madalyasını kazanmıştı.
Başarı sonrası hüznü ve yıkımı birbirimizle paylaşabildik.
Hayalini kurduğunuz bir şeyi kazandığınızda
içinizde parçalanan ve
yeniden bir araya getirilmesi gereken bir şey oluyor.
Ve bunu paylaşabileceğiniz hiç kimse yok neredeyse çünkü
insanlar "aman Tanrım, minnettar olmalısın" diye düşünüyor.
Dalgıçlıkta gerçekten çok kötü bir noktaya geldim ve
devam edemeyeceğimi düşündüm.
Devam etmenin bir anlamı olmadığını gördüm.
Lance'la tanıştığımda bana devam etmek için ilham verdi.
Yaptığım işte harika olmak için ilham verdi.
Olabileceğim en iyi insan olmam için ilham verdi.
Gerçekten özeldi çünkü
erkeklere ilgi duymanın sadece cinsel bir şey olmadığını
ilk kez o zaman fark ettim.
Bir erkeğe âşık olabilirdim.
Londra'ya gittim, bir film üzerinde çalıştığımı bahane etmiştim ve
bu bir bakıma doğruydu ama gerekli bir yolculuk değildi.
Yapmak istediğim şey Tom'u görmekti.
Bir parti organize ettiğimi ve
menajerime kimlerin geleceğini söylediğimi hatırlıyorum.
"Lance'la fotoğraf çektirmemeye dikkat et,
kendisi çok büyük bir LGBT aktivisti" dediler.
"İnsanların eşcinsel olduğunu düşünmesini istemezsin."
Şöyle düşündüm: "Bu çok mu kötü olurdu? Tamam."
Ve aniden utançla doldum.
Bu kişinin en önemli parçalarından birini yanlış yönetiyorsunuz.
Kalbini, sevgisini, gelecekteki ilişkilerini ve ailesini.
Bu, yanlış yönetimdir. Bu bir görev ihmalidir.
Bu görevden alınmalıydı.
Bununla nasıl başa çıkacağımız hakkında
her türlü kriz toplantısını yaptık.
"Tüm sponsorluklarını kaybedeceksin. Tüm hayranlarını kaybedeceksin.
Orta Doğu'da, Rusya'da... Tüm bu ülkelerde nasıl yarışacaksın?"
Ne yapmam ve ne yapmamam gerektiği konusunda beni korkuyla dolduruyordu.
Ona yönelimini açıklaması için baskı yapmak benim haddime değildi.
"Bir sürü eşcinsel hayranın var, neden sence" diye sorulan röportajı
hatırlıyorum.
"Eşcinsel olduğunu düşünen insanlar hakkında ne düşünüyorsun?"
"Öyleysem ne olmuş, bir önemi yok" dedim. Sonra bir manşet atıldı.
"Tom Daley: 'Eşcinsel değilim ama beni öyle sanmanız umurumda değil'"
Medyada yanlış anlaşıldığımı ve
yanlış tanıtıldığımı hissettiğim ilk andı.
İngiltere'deki kültürün ve medyanın kölesi gibi hissetmek
gerçekten korkutucu bir şeydi, gerçekten çok korkutucu olabilirdi.
Üç yaşımdan beri eşcinsel olduğumu bilirken
hayatımı hep başka biri olarak yaşamak ve
olmadığım bir kişiyi canlandırmak yorucuydu.
Sonra yönelimimi açıklamaya karar verdim.
Merhaba arkadaşlar,
çoğunuz muhtemelen bu videoyu neden yaptığımı merak ediyordur.
Odamda oturmuş neyi ne kadar
söylemek istediğimi çözmeye çalışıyordum.
İlişkilerimden konuşmak konusunda kendimi hiç rahat hissetmiyordum.
Bu bahar hayatım oldukça değişti.
Çünkü biriyle tanıştım bu kişi
bir erkekti.
Çok uzun zaman önce olmasa da
LGBTQ+ hakları, queer bireylerin spora katılımı ve
genel olarak kamuoyu önündeki queer bireyleri kabul etme konusunda
bulunduğumuz nokta açısından uzun zaman önceydi.
"Tom Daley Her Zaman Cesurdu Ve
Yönelimini Açıklaması Tüm Dünyaya Ne Kadar Cesur Olduğunu Gösterdi"
Videoyu paylaşmak korkutucuydu ama gelen tepkiler epey olumluydu.
Gözlerinin içine bakıp "ben buyum, her zaman bu oldum ve mutluyum" dedi.
Bunu görebiliyorlardı. Bunu hissedebiliyorlardı.
İçinde bir şeylerin açıldığını hissedebiliyorlardı.
Ben hala Tom'um. Hâlâ Rio 2016'da Büyük Britanya için
Olimpiyat altın madalyası kazanmak istiyorum.
Özgürleştiriciydi.
Artık o maskeyi takmadığımı ve sadece yaşayabildiğimi hissettim.
Herkesin istediği tek şey kendisi olarak yaşayabilmektir.
Lance gelip kaldı ve her şey mantıklı gelmeye başladı.
"Altın madalya kazanacaksam gelip yardım etmeni istiyorum" dedi.
Gerisi malum. Üç hafta içinde eşyalarımı toplayıp taşındım.
Ters dönmeyle ilgili sorunumu aşmamız gerekiyordu.
Bir şey bulamazsam Tom devam edemeyecekti çünkü
antrenmana bile gelmek istemiyordu.
Çok korkmuştu.
Cirque du Soleil'den birinin bir dönmeyle Rus salınımı yapıp
üç buçuk takla attığı bir video gösterdi.
"Bunu gördün mü" dedi. "Evet ama ne alaka" dedim.
"Bence bu sirk numarasını olimpiyat dalışında kullanabiliriz" dedi.
"Tamam" dedim.
Tüm olumlu yanıyla "ya bunu yapacağım ya da bir daha dalmayacağım" diyordu.
Adı Lance'ın deyimiyle "havai fişek" oldu.
Çünkü havadaki bir toptum.
Suya dalmadan hemen önce de bir dönüş yapıyorum,
böylece havai fişek gibi görünüyor.
Böylece adı "havai fişek" oldu.
"Tom Daley: Bu Olimpiyatlara Kazanmak İçin Gidiyorum"
"Tom Daley Altın Madalya Kazanacağından Emin"
Altın madalya kazanacağı sadece bir beklenti değildi,
muhtemelen gerçek olacaktı.
O ana kadar katıldığım tüm olimpiyatlara göre
kendimi en hazır hissettiğim Rio'ydu.
Senkronize yarışa katılmaya hak kazandığımız için şanslıydık çünkü
günün geç saatlerinde bir çift olarak bir araya getirildik.
O yıl katıldığımız her etkinlikte madalya kazandığımız için
oradan bir madalyayla ayrılabileceğimizi biliyorduk.
Mucizevi bir şekilde bronz madalya kazandık.
Fiziksel olarak en iyi dalışımı yapıyordum.
Zihinsel olarak en iyi hâlimdeydim.
Fiziksel olarak en iyi performansımda olduğumu hissediyordum.
Konsantre olmuştum.
Oradaki en iyi dalgıçtı. Rio'daki en iyi 10 metrelik platform dalgıcıydı.
O bireysel yarışmaya altın madalya kazanacağımı düşünerek girdim.
Ön elemede olimpiyat rekoru kırdım ve kazandım.
Ve şimdi yarı finaldeydim. O adamların hiçbirini izlemedim bile.
Ama ne yazık ki ondan sonra işler pek iyiye gitmedi.
Tom kulak enfeksiyonu geçirdiğinde Rio'da sorun çıkacağı belliydi.
Bunu asla söylemeyecekti çünkü
sporcuların bahane üretemeyeceğini söylüyordu.
Güvenli bir şekilde dalmak istiyorsanız formda olmalısınız çünkü
saatte 56 kilometre hızla suya dalmak şaka değil.
Kafasını vurup bayılan bir kız vardı.
Beş metreye kadar dalıp onu çıkarmak zorunda kaldık.
Birkaç kişi öldü.
Her dalış tahtasına çıktığımda hayatımdan endişe ediyordum.
Vücudunun belirli bölgelerini,
kalçalarını veya yüzünü belirli kez sıvazlamalıydık.
Benimsediği tikleri varmış gibi görünmemek için
nasıl gizlemeye çalıştığını görüyordum çünkü
gizlemezse sonunun iyi olmayacağını düşünüyordu.
Londra'da yürürken belirli giderlere basmama izin verilmiyordu çünkü
bu kötü şans getirirdi.
Dördüncü olursa bu benim hatam olurdu.
"İkinci Tur"
Suya girdiğin anda hata yaptığını anlarsın.
Olimpiyat Oyunları'nda böyle dalamazsın.
"Üçüncü Tur"
Jane normalde havuz kenarında kalır ama
oturduğum, volta attığım ve skorlara baktığım kuru alana geldi.
Jane o zamandan beri beni tokatlamak istediğini söyledi.
Finale kalamayacağıma dair herhangi bir olasılığın varlığını
tamamen inkar ediyordum.
"Altıncı Tur"
Dalış kariyerinin en kötü gününü oradaki en büyük sahnede geçirdi.
O dalışta suya çarptığımı ve "bu iş bitti" diye düşündüğümü hatırlıyorum.
"Bitti."
Bunu nasıl hazmedeceğimi bile bilmiyordum.
Dalış kariyerimin en kötü dönemiydi.
Orada olimpiyat altın madalyası kazansaydım
muhtemelen emekli olurdum.
Öyle hayal etmiştim.
Dedikleri doğru.
En büyük başarılarınız en büyük başarısızlıklarınızdan gelir.
"Başarısızlık" kelimesini kullanmak kulağa sert geliyor çünkü
senkronize etkinlikte bronz madalya kazandık.
Ama Tom'la hedefimiz olimpiyat altın madalyasıydı.
Gördüğünüz şey ön elemede bir dünya rekoruydu.
Ama bunu korumak için iki dünya rekoru daha gerekiyordu ve
yakıtımız tükenmişti.
Duygusal, zihinsel ve fiziksel sürdürülebilirliğimiz tükenmişti.
Dışarıda Lance'ı görünce kendimi bıraktım.
"Hikayen burada bitmedi, bu iş daha bitmedi" dedi.
"Belki de Rio'da olimpiyat altın madalyası kazanmak kaderinde yoktu
çünkü gelecekteki çocuğun
olimpiyat altın madalyası kazandığını görecekti."
Bunu dört yıl daha yapacağız çünkü dünyanın en iyisi olduğunu biliyorum.
Böyle oldu çünkü
altın madalyayı kazanmış olsaydın bu işi bırakacaktın.
Bıraksaydın daha ilk buluşmamızda adını koyduğumuz çocuklarımız
babalarının dalışını asla göremeyecekti.
Babalarının ne kadar ilham verici biri olduğunu göremeyeceklerdi.
Yani bu iyi bir haber çünkü
meşgul olmamız, evlenmemiz, çocuk sahibi olmamız gerekiyor.
Ve çocukların için kazanacağın Tokyo olimpiyatlarına hazırlanmalısın.
Babalarının ne kadar ilham verici biri olduğunu görecekler.
Sonunda perspektif buldum,
öz değerimi ve öz saygımı dalışta ne kadar iyi olduğuma dayandırmadım.
Sadece bir dalgıçtan daha fazlası olduğumu fark etmeye başladım.
Bir koca, bir baba, bir arkadaş, bir oğul...
Hayatta dalış havuzundaki başarımdan fazlası olduğunu biliyordum.
Ve bu, Tokyo Olimpiyatları'na girerken
dalış hakkındaki düşünce tarzımı değiştirmeme yardımcı oldu.
Gelmiş geçmiş en iyi hikayelerde, en ilham verici Hollywood hikayelerinde
güneş doğmadan önce ne olur?
İnanılmaz derecede karanlık olur.
Kalbiniz kırılır. Çıkış yolu yoktur.
Bitmiştir. İşiniz bitmiştir. Üçüncü perdeden önce olan budur.
O zaman kahraman güçlenir, başarılı olur ve altını kazanır.
Bence bunu yapabileceğini biliyordu. Bu bizim görevimiz oldu.
Sadece beş yıl alacağını bilmiyorduk.
"Koronavirüs Nedeniyle Olimpiyat Ve Paralimpik Oyunları Ertelendi"
Karantina çılgın bir deneyimdi.
Örgü örmeyi öğrendim, evde egzersiz yaptım,
bir tür dalış becerisi pratiğine devam edebilmek için
kanepe minderlerinin üzerinde taklalar attım.
Gerçeküstü bir dönemdi ama
her şeyin her an değişebileceğine dair bir görüş kazandırdı.
Her şeyi kontrol edebileceğini düşünmeyi bırakıp
sadece anda olmaya çalışmalı, o anı yaşamalısınız.
Çünkü her şeyi kontrol etmeye çalışmaya başladığınız anda
çok bunaltıcı hâle geliyor ve onca enerji boşa gidiyor.
Artık Londra'daki tüm giderlerin etrafında dolaşmaya vaktin yok.
İyi şans için kafana ve şortuna vurmaya ya da
onun yaptırdığı diğer iyi şans şeylerini yapmaya vaktin yok.
Bunlar için vaktin yok.
Havuz, ev.
Havuz, yarışma, ev.
İnanılmaz odaklanıyorsunuz.
Zamanınızın ve onu nasıl kullandığınızın farkına varıyorsunuz
çünkü zamanla yapmak istediğiniz şey oğlunuzla olmak.
Bu Tom için yepyeni bir şeydi.
Altın, gümüş, bronz akınını başlatan faktörlerden
biri buydu bence.
Tanıştığım kişiden farklı bir insan olduğunu biliyordum.
Matt, Tom'un etrafında ve sosyal çevresinde çok zaman geçirdi.
İnanılmaz derecede sağlam bir ilişki içindeydik.
"Birinci Tur"
Bir, iki, üç, dal.
Aile gibi oluyorsunuz. Bunu birbirimiz için yapıyoruz.
Ben onlar için elimden gelenin en iyisini yapıyorum ve
onlar da birbirleri ve benim için ellerinden gelenin en iyisini
yapıyor.
Bir, iki, üç, dal.
"İkinci Tur"
Çinliler yenilmez resmen.
"Beşinci Tur"
Güzel, hatta harika bir gün geçiriyorlar.
"Altıncı Tur"
Bir, iki, üç.
"Gümüş aldık" diye düşünüyordum. Altın madalyayı düşünmüyordum.
Tom, dalış bitince geldi,
ben orada oturmuş "aferin çocuklar" diye düşünüyordum.
"Harika. Çok iyi iş çıkardık."
Bana şöyle fısıldadı: "Jane, bunu kazanacağız."
"Ne, sen neyden bahsediyorsun" dedim. "Yukarı bak, skora bak" dedi.
Çin'in bizi yenmesini mümkün olduğunca zorlaştırmak için
elimizden gelen her şeyi yaptığımızı biliyorduk ama
yine de bizi geçmeleri mümkündü.
"Onlara 100 küsur puan lazım" dedi.
"Ne 100 küsur puanı, adamlar bizden önde" dedim.
Takip etmiyordum.
"Bizi yenmeleri için 100 küsur puan lazım" dedi.
"Yenmek için mi" dedim, "evet" dedi.
Artık sadece durup beklemek vardı.
Ki bu hayal edebileceğiniz en uzun bekleyişti.
Ama en azından gümüş için yeterince şey yaptığımızı biliyorduk.
Gerçekçi olmak gerekirse,
dalış dünyasında gümüş madalya altın madalyadır çünkü
her şeyi Çin'in kazanacağı varsayılır.
Çin'e mümkün olan tüm baskıyı uyguladığımızı biliyorduk ve
yapabileceğiniz tek şey buydu.
"Altıncı Tur"
O dalışı izlerken
"kahretsin, bu mükemmel" diye düşündüğümü hatırlıyorum.
"Başaracaklar."
Ufak bir tutarsızlık olan tek şey platformdan uzaklıktı.
Orada durmuş Tom'a bakıyordum, ne olduğunu söylemesini bekliyordum.
Sonra çığlık atmaya başladı ve o an altını kazandığını anladım.
Böyle şeyler olmaz.
Ben bir yazarım, mutlu sonlar uydurabilirim ama
yazdığımda bile klişe geliyor çünkü hayat o kadar kolay değil.
Muhteşem üçüncü perdeyi yazmıştı.
Ve bunu hak etmişti.
Nihailerin nihaisi.
Olimpiyat altın madalyasının ötesi yoktur.
Londra'ya taşınmamı doğruladı. Rio'daki başarısızlığımızı doğruladı.
Ve hayallerin gerçek olabileceğini doğruladı.
Hayalini kurduğum an buydu.
Kürsünün tepesinde milli marşı okuyabildiğimi düşündüm.
Olimpiyat kürsüsünün tepesinde durmanın verdiği his
başka hiçbir şeye benzemez ve
bir daha asla öyle bir şey hissedeceğimi sanmıyorum.
Thomas Daley!
Birbirimize yakın olmamıza izin verilmiyordu,
bu yüzden birbirimize altın madalyamızı vermek zorundaydık,
ki bu aslında çok özel bir şey ve bence bunu yapmaya devam etmeliler.
Başarabileceğimi her zaman biliyordum.
Ama yaşlandıkça
bunu asla yapamayacağım gerçeğiyle yüzleşmek zorunda kaldım.
Ama başardık.
O COVID karanlığında dünyada hâlâ neşeye yer vardı.
Bu spora kendini adamış birinin
hak ettiği altını kazanmasının vakti gelmişti.
Olimpiyat altın madalyası için ne kadar emek verdiğinizi
anca sonunda geriye dönüp bakınca anlıyorsunuz.
Ve gerçekleşmediği anlara.
Hiçbir zaman yeterli olmadığı anlara.
Finale kalamayınca yaşanan üzüntüye.
Ve hepsi o gün bir araya geliyor. İnanılmaz derecede özel bir andı.
Herkesten uzak, çok çılgın bir olimpiyat oyunlarıydı.
Sporda istediğim her şeyi başardım ve
dalış kariyerimden çok memnun ve mutluydum.
Bittiğini düşünmüştüm.
O zamanlar tadını çıkarabildiğim çok şey vardı.
Geri dönüp ailemle vakit geçirebilir ve
hayattaki küçük şeylerin tadını çıkarabilirdim.
2023'te,
Phoenix'in doğduğu yer olan Colorado Springs'teydik.
Olimpiyat ve Paralimpik Müzesi'ne önceden gittik.
İnsanlar hemen Tom'u tanımaya başladı.
Bir anda
personel durduğumuz merkezi alanın etrafındaki balkonlarda toplanıp
onu alkışlamaya başladı.
Olimpiyatçı olmanın ne anlama geldiğini,
bunun için neler gerektiğini, sıkı çalışmanın, kanın, terin,
gözyaşlarının, özverinin ne anlama geldiğini anlatan bir video var.
Sağımda, Tom'un oturduğu yerde sadece sessizlik var.
İlişkimizde ya ikinci ya da üçüncü kez ağladığını görüyorum.
Robbie dönüp "sorun ne baba" dedi. "Dalmayı çok özledim" dedim.
"Keşke tekrar olimpiyatlarda yarışabilseydim çünkü
hayatımın en eğlenceli zamanıydı."
"Seni olimpiyatlarda dalış yaparken görmek istiyorum baba" dedi.
Bu, havuza son bir kez geri dönme olasılığını düşünmeye başlamam için
yeterliydi.
"Olimpiyatçılar"
Havuza geri dönmem saçma bir fikir mi yoksa benim için biraz eğlenme,
bunu hiçbir baskı olmadan, eğlence amaçlı yapma fırsatı mı olacak
bilmiyorum.
Paris 2024 kesinlikle bir hedef.
Yaklaşık bir yıl kala dalış tahtalarında olurum belki ama
belki de olmam.
"Farklı bir amacım; ailem, çocuklarım var" demek başka ama
sizi asıl yönlendiren şey o içinizdeki o rekabetçi hayvan.
O noktada LA'e taşınmaya karar vermiştik.
UCLA'da Tom Stevens'la antrenman yapabilmek için birkaç kişiyi aradım.
Ve bilmiyorum, kendimi tekrar evimdeymiş gibi hissettim.
Bu sabah planım şu; ısınma, biraz kondisyon, birkaç takla.
Sadece vücudumu harekete geçireceğim çünkü artık yaşlı bir adamım.
Bence benden bir zafer daha çıkar. Bunu başarabilirim.
Olimpiyat Oyunları'nda
ilk kez iki çocuğumun önünde yarışabileceğim bir noktaya
dönebilirim.
Hâlâ bizi yükseltme ve sporumuzun ne olduğunu,
özellikle de kendisi içindeyken ne olduğunu takdir etmemizi sağlama gücü
var.
Antrenmanlarım tamamen farklı hissettirdi.
Dört yıl antrenman yapmak yerine bir yıl antrenman yaptım.
Dalış rutini için günde iki kez antrenman yapmak yerine,
sadece bir kez yaptım.
Sadece senkronize etkinliğine katılacaktım,
yani tek dalışlar konusunda endişelenmeme gerek kalmadı.
Bu da twister'ı, el üstü duruşumu ortadan kaldırdı.
Sadece en iyi olduğum dört dalışa odaklanabildim.
UCLA'de antrenman yapabildim.
Bu da herkesin elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştığı ve
oldukça yoğun olabilen o baskıcı ortamda olmadığım anlamına geliyordu,
tüm bunları bırakıp özgürce antrenman yapabildim ve bundan keyif aldım.
Hiçbir saniyeyi hafife almadım çünkü şöyle düşündüm:
Bunun sonuncu olacağını biliyorum çünkü 28 yaşımda tekrar geri dönemem.
İlk dalışım için atlama tahtasının üzerinde dururken
çoktan kazanmışım gibi hissettim.
Çocuklarımı ve kocamı seyirciler arasında görebildiğimde
"işte bu, istediğim an buydu" dedim.
Bir, iki, üç, dal.
"Birinci Tur"
"Dördüncü Tur"
"Daley Takımı"
"İşte Benim Babam"
Heyecanlıyım. Sanırım nedenini biliyoruz.
Noah Williams ve Tom Daley altıncı turda.
Tahminimizce Tom'un son dalışı.
Bugün altın alamayacak ama podyumda bir yeri olacak.
Tom Daley olimpiyatlarda yarışma hayalini gerçekleştiriyor.
Pekin'den Londra'ya, Rio'dan Tokyo'ya ve şimdi Paris'e. Beş olimpiyat.
Tom Daley için set tamamlandı.
10 metrelik platformda
diğer dalgıçlardan daha fazla madalya kazandı.
Vücudunuz "olmaz" demeden önce 10 iyi yıl geçirebilirsiniz.
Tom 20 iyi yıl geçirdi.
Onları tek bir olimpiyat etkinliğinden sonra değil de
tüm kariyerimden sonra görüyordum sanki.
Dalış sporuna harcadığım tüm saatleri, günleri, haftaları,
ayları, yılları geride bırakmaktı bu.
Hem güzelliği hem de atletizmi olan bir spora âşık oldu.
Mükemmeliyetçiliğini uygulayabileceği bir spor.
1,6 saniyede gerçekleşen bir spor ve
bu sürede bir sürü şeyin doğru olması gerek.
Şöyle dedi: "Sadece seni çok sevdiğimi bilmeni istiyorum.
Seni ne kadar sevdiğimi ve sana ne kadar değer verdiğimi
hiçbir zaman dile getiremediğimi biliyorum."
Mesele Tom Daley'nin hayalini yaşaması için
çok şeyden vazgeçmekti.
Onun hayali, benim hayalim...
Onun için sadece bir koçtan fazlası olduğumun doğrulanması
benim için her şeyden daha değerliydi.
Tüm hayatım dalışla geçti.
Tüm hayatım o 1,6 saniyeyi mükemmelleştirmekle geçti.
Toplamda 10 saniyeden kısa sürede geçen bir şey için
dört yıl eğitim aldım ve hiçbir şeyi değiştirmezdim.
Hayal edebileceğim en iyi 23 yıldı ve en harika insanlarla tanışarak,
en inanılmaz yerlere seyahat ederek en iyi vakitleri geçirdim.
Evet, bazen inanılmaz derecede zor ve zorlayıcı oldu,
devam edemeyeceğimi hissettiğim anlar oldu ama sabrettim.
Beni heyecanlandıran bir şey varsa
o da bunu Robbie ve Phoenix'le paylaşabilmek,
onlara hayatımın geri kalanında gösterebileceğim,
onlarla paylaştığım o anıyı yaşayabilmekti.
Artık etrafımda
her şey hakkında konuşabileceğim kadar rahat hissettiğim
insanlar olduğu için kendimi çok şanslı hissediyorum.
Ama sanırım bu aynı zamanda gardımı indirmemden de kaynaklanıyor.
Çünkü uzun süredir gardımı almıştım.
Emekli olduğunuzu duyduk, bu son olimpiyatlarınızmış.
Anlatır mısınız, neden şimdi karar verdiniz ve nasıl hissediyorsunuz?
Evet, bundan bahsetmek zor.
Garip geliyor. Hayatımda her zaman sabit olan bir şeyin
artık orada olmadığını hissediyordum.
Bir sonraki yolculuğumun ne olacağını zaman gösterecek ama
eminim ki yine inişli çıkışlı olacak.
Şu an için önceliğim Lance, Robbie ve Phoenix'le
vakit geçirmek.
Babam öldükten sonra o boşluğu doldurmaya çalışıyordum.
Geriye dönüp baktığımda bunu sadece kendim için yapmadığımı;
arkadaşlarım, ailem, takım arkadaşlarım,
ülkem için yapabildiğimi fark ettim,
bu bana kariyerimde ilerlemek için ihtiyaç duyduğum kararlılığı verdi.
Geleceğin neler getireceğini; oğullarımın, Lance'ın ve
benim neler başarabileceğimizi görmek için heyecanlıyım.