Gerçek olaylardan esinlenilmiştir.
1940 kışında İngilizler ve Almanlar Norveç'te savaştı.
Amaçları Norveç'ten gelen demir madeni ikmalini kontrol altına almaktı.
Alman bombacıları ile İngiliz savaş uçakları arasında bir mücadele vardı.
- Zayiatımız var mı? Strunk? - Hayır.
- Schwartz? - Dirseğimden vuruldum.
Hauk?
- Hauk! - Hauk öldü.
Çavuş, yaraya biraz merhem sür. Yarayı temizle ve kolu bağla.
Biraz dolaşıp ne tarafa gideceğimize karar vereceğim.
Ölecek miyim? Kesinlikle ölmeyeceğim, değil mi?
Daha önce de dirseğinden yaralananlar oldu.
Hazır mısın?
Neden savaşa girdi? Geri dönmemiz gerekiyordu.
Böyle olması gerekmiyordu.
Teğmenim? Teğmenim!
Teğmenim!
- Schopis! - Aşağıdayım!
Karın altında!
Ne oldu?
Aşağıya düştüm. Olan bu işte.
Harika.
- Joseph, kitabın. - Elimizde ne var?
Alexanderplatz'da altı saat bekledim.
En sonunda Hitler geldi. Bu onun imzası.
Bisküvi, çikolata, sosis, lahana turşusu ve bira.
- Bira mı? - Neler olacağını asla bilemezsiniz, teğmenim.
Evet. Haklısın.
Şimdi ne yapacağız?
Kıyıya doğru yürüyüp ordumuzu bulacağız ve yeniden savaşa gideceğiz.
Hauk ülkesi için canını verdi.
Gerekli zamanlarda kahramanlar gibi ortaya çıkıp-
Azimle ve sakin bir kafayla ölümle dalga geçerek...
Ama...
Ama bir dâhinin yetişmesi için harici bir vukuatın gerçekleşmesi gerekir.
Kader açık artırma ile insanı diz çökmeye zorlar.
Ani kararlar vermeye zorlar.
Hitler bana hitap ediyor sanki.
Hepimize hitap ediyor.
Anlamıyor musunuz?
Üç düşman uçağına karşı tek başınaydık ve kurtulduk.
Ve bir tanesini de vurduk. Hava -20 derece ve donmuyoruz.
Işığı kapat. Batarya lazım olacak.
Rasgele bir yöne gidemeyiz.
Dikkat et!
Strunk!
- Kızak çok ağır! - Kemerini çöz!
- Ne? - Kemeri çöz!
Yulaf ezmesi.
Suyumuz var mı?
Strunk, fırını yak.
Norveçliler tedbirli insanlardır.
Kahretsin.
Sadece iki tane var.
Duyuyor musunuz?
Buradan nefret ediyorum.
Bu vesile ile burasını Alman bok çukuru ilan ediyorum.
- Durun! - Kim var orada?
Durun! Hareket etmeyin!
Ne?
İngilizler.
Kimsiniz?
- İngiliz subay ve er. - Ne yapıyorsunuz burada?
Uçağımız üç mil ötede vuruldu.
- Peki siz kimsiniz? - Biz Alman pilotlarız.
Biz de vurulduk.
Öyleyse...
- Gelin. - Teğmenim?
Teşekkürler.
Bir bardak çayınız yoktur sanırım?
Teğmen Horst Schopis.
Çavuş Wolfgang Strunk ve er Joseph Schwartz.
Ben Yüzbaşı Davenport ve bu da nişancım Smith.
- Gece nerede uyudunuz? - Uçakta.
- Siz? - Kar mağarasında.
Burası muhtemelen bir avcı barınağı.
Hepimize yetecek yer var.
- Smith ve ben şurada yatabiliriz. - Hayır.
- Orası bizim yataklarımız. - Sizin mi?
Hepimiz yeni geldik. Nasıl sizin yatağınız oluyor?
Burada yatsanız iyi olur. Sizi dostça içeri davet ettik.
Evet ama bu bir Norveç kulübesi.
Sahipleri gelince sizinle mi paylaşır bizimle mi?
Alman işgalinde olduğu için benimle.
Ve çok yakında burası Almanya olacak.
Onun için oraya git otur.
Ben bir İngiliz subayıyım. Sizin emirlerinize uymak zorunda değilim.
Saat beş ve siz şu andan itibaren resmen Nazi Almanya'sının esirlerisiniz.
Oraya gitmenizi emrediyorum.
- Nazi Almanya'sının canı cehenneme. - Kapa çeneni!
- Bunu bir daha söyleme. - Bu olağandışı bir durum.
- Beraber çalışmalıyız. - Beraber çalışacağız, Yüzbaşı.
Ama bizim esirimiz olacaksınız.
Teğmenim neden onları vurmuyoruz?
- Hayır. - İngilizce, lütfen.
- Neden? - Çünkü biz vahşi yerliler değiliz.
- İngilizce. - Kes sesini.
Ellerine geçen ilk şansta bizi öldüreceklerdir. Eminim.
O zaman, buyur.
- Vurayım mı onları? - Evet.
Evet. İzin verdim.
Hadi.
Beni vurmak istiyor musun?
Ama esir olarak da faydaları olabilir.
Buradan gittiğimizde karda sahte bir iz bırakabilirler.
- Yaşamalarına izin mi vereyim? - Evet.
En doğrusu da bu.
Eline çıngırak vermelilerdi silah değil.
Eller yatağa. Rica etmiyorum beyler. Eller yatağın üstüne.
Biz silahsızız. Silahsızız.
- Fırını yakalım bununla. - Onu bana ver.
Ateş yakacağız ve çakmak bizde kalacak.
Onu babam 15. yaşgünümde vermişti. Bana şans getiriyor.
Şans mı, Yüzbaşı? Etrafına bir bak.
Buradan gittiğimizde çakmağını alacaksın.
Söz veriyorum.
Hayır. Çakmak bende kalacak. İhtiyacın olduğunda benden isteyeceksin.
- Bir yere gitmiyorum. - Neden basit şeyleri sorun ediyorsun?
Bu basit bir şey değil ve gördüğüm kadarıyla sorunların sebebi sensin.
Kahrolası Almanlar.
Uzaklaş.
Kes sesini!
Şunu açığa kavuşturalım. Siz savaş esirisiniz.
Havalar iyileşene kadar da bizimle burada kalacaksınız.
Yarın kıyıya doğru gideceğiz ve sizi bir esir kampına götüreceğiz.
- Anlaşıldı mı? - Kesinlikle. Ya sen, Smith?
Kısa ve özdü.
Burası İngiliz tarafı. Burası da Alman tarafı.
Tarafınızdan her ayrılmak istediğinizde benden izin alacaksınız.
Aksi takdirde sizi vururuz.
Anlaşıldı mı?
Evet.
Durum böyleyken Cenevre Antlaşmasına göre...
...bize bir yatak ve günde üç öğün yemek...
...ve spor tesisleri sunmanız gerekiyor.
Merak etmeyin size iyi davranılacak.
Paylaşım politikanızı beğenmiyorum.
Bu koşullar altında bir çoğu kafanıza bir kurşun sıkmanın daha adil olduğunu düşünür.
Bizimle aynı yemeği yiyeceksiniz.
Yattığınız yer de bizimki ile aynı.
Spor konusuna gelirsek...
Sizi muhteşem Norveç kırsalı ile tanıştırayım.
Sorusu olan?
Tuvalet nerede?
Tuvalet dışarıda solda.
Al. Bu da tuvalet kağıdı.
Bu tuvalet kağıdı değil.
Daha küçük parçalar olsun.
Edebildiğin kadar rahatsız et. Tahrik et.
Sinirlendirip emniyetsiz hale getir.
Emredersiniz, efendim.
Strunk seninle gelecek.
Gelirken de odun getirin.
Adın neydi senin?
Benimki Smith.
Bir kez daha.
Ben, Smith. Sen...?
- Adın ne senin? - Strunk.
Peki, devekuşu.
Norveç hakkında ne düşünüyorsun?
Tahmin etmiştim. Ben de öyle.
Siz Almanların sosisten başka şey yemediği doğru mu?
Hey, devekuşu. Sen nasıl üşümüyorsun?
Belki de soğuğu hissedemeyecek kadar aptalsın.
Sen iyi misin?
Evet.
Ona yardım et.
Kımılda.
Sargıyı değiştirmem gerekiyor.
- Şu İngilizce bilmiyor. - Almanca da konuşmuyor, Smith.
Bana kim yardım edecek?
- Kötü mü? - Hayır, hayır.
- Ama yarayı temizlemek zorundayım. - Ne kötü bir yara.
Ben izin vermeden çizgiyi geçemezsin.
Nasıl isterseniz.
Önemli bir şey değil.
Yardım etmeye çalışıyordum sadece.
Ben bir İngiliz subayıyım ve Smith de Hava kuvvetlerinde bir asker.
Yerde oturup yemeyi reddediyoruz.
Neden sorun çıkartıyorsunuz?
Bakın. Sizin gibi masada yemek istiyoruz. Bu bir sorun mu?
Hayır. Değil.
Tut.
- Buyurun oturun. - Sağ ol, Smith.
Afiyet olsun.
- Tadı güzel. - Bu mu? Dalga mı geçiyorsun?
- Kuvvet verir. - Sen ye o zaman.
- Almanlar bununla günlerce yürüyebilir. - Gerçekten mi? Almanlara bu yetmez mi?
O zaman neden Polonya'yı işgal ettiniz. Almanya yetmedi mi?
Sen de yatağına git.
- Biraz daha ister misin? - Hayır.
Onu şu küçük Nazi'ye ver.
Askerine kibarlığı ve disiplini öğretmen gerekir.
Sizi ilgilendirmez.
Yüzbaşı Davenport...
Haklısın. Beni ilgilendirmez.
Ayrıca askerim benim emirlerimi uyguluyor da olabilir.
Neden oturup medeni insanlar gibi konuşamıyoruz?
Konuşmak sadece.
Muhabbet.
Ne hakkında?
Herhangi bir şey.
Tamam. Politikaya ne dersin?
İyi bir fikir değil.
Arabalar?
Evet. Almanya dünyanın en iyi arabalarını üretmekle bilinir.
En sıkıcı arabaları yani. İngiliz arabalarının bir zarafeti ve tarzı var.
- Evet ama hep bozuluyorlar. - Ne olmuş ki?
Sırf güvenli ve yemeği her gün yedide veriyor diye bir kadınla evlenir miydin?
- Bunu ona söylemezdim. - Peki ya şehvet ve macera?
Beklenmedik şeyler olmadıkça insanlar sıkılır.
Almanlar Jesse Owens hakkında ne düşünüyor?
Siyah domuz, en iyi adamınızı olimpiyatlarda yenen adam.
- Yetenekli bir atlet ve zaferi hak etti. - Hadi be.
Burada oturup önemsiz şeyler hakkında konuşuyoruz.
Tek istediğimiz şey ise eve dönüp sevgililerimize kavuşmak. Değil mi?
- Ne? - Kızlar.
Almanya'da sevgilileriniz var, değil mi?
Bu gece Sheila ile buluşmam gerekiyordu. Hava üssündeki yeni barmen.
Mavi gözlü, ateş gibi kızıl saçlı...
Ve dönüp bir daha baktığın vücudu var.
Herkes asılmaya çalıştı ama beceremediler.
- Ama sen başardın, değil mi? - Evet. Ben kazandım.
Aslında o beni elde etti.
Şehirdeki dart şampiyonu oldum. Üç kez üst üste.
Sonra da Sheila bana bir bira verdi ve dedi ki;
Sevdim seni Smith. Beni dartta yenersen seninim.
- Sen de onu yendin, değil mi? - Beni üç kez üst üste yendi.
Tamamen hilesiz ve adilce.
Ayrılmamızdan bir gün önce bana bir not verdi. Aynen böyle.
Ne yazıyordu?
Dartta kendini geliştirirsen memnun olacağım.
Geri döner dönmez bana gel. Sevgiler, Sheila.
Sonra da bizi vurdunuz.
Şuradaki kalasın nesi var? Hayatında bir kadın var mı?
Strunk'un bir ailesi var. Üç çocuğu ve güzel bir eşi var.
- Onlarla hiç konuşuyor mu? - Strunk ailesine gurur veriyor.
2.000 çalışanı olan bir aile işinde çalışıyor.
Sonra da gönüllü olarak Luftwaffe'e katıldı.
- Neden gönüllü oldu? - Ülkesine hizmet etmek için.
Peki sen Hitler Jr? Hayatının aşkı kim? Annen mi?
Annesi öldü.
Peki sen? Evde bekleyen bir kadının var mı?
- Kimin yok ki? - Benim var.
Kadınlardan konuşmak yeter. Şimdi bulaşık zamanı.
- Sen ve Smith. - Cevap vermedin.
Verdim. Şimdi bulaşıkları yıkayacaksınız.
- Ne yazık ki yapamayız. - Neden?
Mutfak Alman tarafında.
Pusulanda alkol var. Enfeksiyonu durdurabilir.
Luftwaffe'de bunu öğretmiyorlar mı?
Öğretiyorlar ama o zaman elimizde pusula olmaz, Davenport.
Pozisyonumuz 62 derece, 0 dakika ve 33 saniye.
- O zaman biz de... - Dört kilometre.
- Yarınki gezintiyi mi planlıyorsun? - Evet.
Bence batı bu taraf.
- Hayır, bu taraf. - İki kilometre...
Kırmadan önce pusulandan kontrol etmeliydin.
Batı bu taraf ve bunu kanıtlayabilirim.
- Fuların ipek mi? - Elbette.
Ödünç alabilir miyim?
Sınırı geçmek için izin istiyorum.
İpek iğneyi manyetik yapar.
Haklıymışsın, Teğmen. Ne kadar güzel bir pusula.
Luftwaffe'deki basit bir bilgi.
İşemem lazım.
Yapma, nereye kaçabilirim?
Bu savaşı kazanamayacaksın, ahbap.
Yediğiniz o sosislerin içinde ne var? Antifriz mi?
İşeme yarışını kazandın, Dunk. Tebrikler.
Strunk? Strunk?
Saat iki. Nöbet vaktin geldi.
Hayır!
Hayır! Hayır.
- Joseph... - Hayır!
Rüyamda İngilizler beni yiyordu. Yerken de gülüyorlardı.
- Uyuyorlar. - Onlara güvenmiyorum.
Buna gerek yok. Silahlıyız.
Biz İngiliz gemilerini bombalıyoruz ve İngiliz uçaklarını vuruyoruz.
- Neden onları vuramıyoruz? - Esir olarak daha yararlılar.
Teğmenim?
Silahın nerede?
Elimde.
Uyanma vakti. Yarım saate kadar ayrılıyoruz.
Mahsuru yoksa burada kalmak istiyoruz.
Ayna ister misin?
Neden olmasın?
Traştan sonra alacağım ama.
Buralarda bir yerdeyiz.
Bu taraftan gidip dağı geçeceğiz.
Dışarıdaki havadan haberin var mı? Dışarıda tamamen vahşi bir doğa var.
Yüzbaşı, yiyeceğimiz bitti ve odunumuz da pek kalmadı.
- Buradan ayrılıyoruz. - Teğmen. Bir önerim var.
- Neden ayrı yollardan gitmiyoruz? - Olmaz.
Neden?
- Askeri kurallar var. - Kurallara neden bu kadar takıntılısın?
Asla anlamayacaksın. İşte bu yüzden Almanlar daha güçlü ve İngiliz imparatorluğu çöküşte.
- Saçmalık. İmparatorluk gayet iyi. - İyi mi? Uyan, Yüzbaşı.
Bu taraftan.
Strunk, yapamayacağım.
Kalk.
Teğmenim!
Durun!
Strunk!
Teğmenim!
İzleri takip et.
Buradayız!
Geri dönmek zorundayız.
Barınağa geri dön.
Kabullenelim.
Hepimiz burada öleceğiz.
Teğmenim, neden yapmadık?
Anlamıyorum.
- Diğerleri... - Yeter.
Neden öldürmedik?
Verilen emirler var. Bir karar verdim.
- Ama... - Söylenecek başka şey yok.
Hayatta kalacağımızı düşünmen ne kadar da güzel.
Yataklarımız ve çatımız var.
Zeminden ve duvarlardan tahta alabiliriz.
Sen. Ona yardım et.
Ne yiyebileceğimizi biliyorum.
- Gerçekten de yosun mu yiyeceğiz? - Lezzetli ve vitamin doludur.
Kural bir: Vitamin doluysa tadı bok gibidir.
Tadı güzel.
Fena değil.
Etle daha güzel olabilir. Avlanmaya çıkabiliriz.
- Çorbasını sevmedin mi? - Çorba güzel, ahmak.
Ama biraz et güzel tat verir. İhtiyar Adolf vejetaryen mi yoksa?
Ben vejetaryen değilim.
- Neden o zaman bu kadar sıskasın? - Yeter!
Smith gerçekten de Dart şampiyonu muydun?
- Bu doğru. - Hayır, değil.
Bana üç kurşun ver de ispatlayayım, penguen.
Ayağa kalk.
Evet, hadi, Schwartz.
Joseph'in düğmelerinden birini seç.
- Ne? - Joseph'in düğmelerinden birini seç.
Bu.
Kıpırdama.
Şanslıydın.
Kıpırdama.
Üç kez üst üste yapamazsın.
- Haklıydın, teğmen. - Bilerek yaptı!
Yüzünün halini görmelisin.
Araya girmek gibi olmasın ama çorbanız bağırsaklarımı bozdu.
- Ne? - Sıçmaya gidebilir miyim?
Tuvalete gitmem gerek.
- Pekâlâ, Smith. - Teşekkür ederim.
Yüzbaşı Davenport.
Teşekkür ederim.
Geyik.
Gelin ve şunları vurun.
Geyik. Geyik! Gelin de şunları vurun!
Kahretsin.
Kahretsin be!
On-on beş kadar geyik vardı. Kulübenin hemen dışındaydı, lanet olsun!
Biliyorum. Şimdi gittiler.
Hey, Joseph...
Söylemeliyim ki 2. bölüm kıçıma biraz sert geldi.
Yeter artık bu yaptıkların.
Seni öldüreceğim.
- Çekil! - Joseph! Bana silahını ver.
- Çekil! - Silahını indir dedim.
- Sen ölü bir adamsın. - Özür dile hemen.
Kendinde değilsin. Bana silahını ver.
Sen şerefli bir Alman askerisin.
Luftwaffe düzen ve disipliniyle gurur duyar.
- Bunlardan vazgeçme şimdi. - Çekil!
- Öldün sen! - Komutanın sana bir emir verdi.
Emre itaat etmelisin.
Silahını indir.
Kendi birliğine karşı mı geleceksin gerçekten?
Çizgiyi geçmenize izin vermedim, Yüzbaşı.
Silahlarınızı yere atın!
Hemen!
Bu tarafa itin.
İyi iş, Smith.
Sen bu tarafa geç.
Bizi esir mi alıyorsunuz?
- Evet. - Bu durumda Cenevre Antlaşmasına göre...
Biliyorum, biliyorum.
Ayrıca bunun senin sorumluluğun altında olduğunu da kabul ediyor musun?
Şimdi yerleri değişeceğiz.
- Lütfen Joseph'in durumunu dikkate alın. - Orada durumu gayet iyi.
Kendi haline bırakın.
Strunk silahları bizim tarafımıza taşı.
Şimdi.
Yap.
Baltayı da.
Birkaç sorum olacak.
Avrupa'nın çoğunu işgal ettiniz. Ama İngiltere'yi edemediniz.
Nasıl bir duygu?
Bilmiyorum. Ben sadece bir pilotum.
Biraz daha düşün.
- Üzülüyorum. - O zaman neden yapıyorsun?
Emirler.
Hitler ne zaman tatmin olacak? Çin'i aldığı zaman mı?
- Belki. - Çin'i neden istesin ki?
- Orada Çince konuşuyorlar. - Sanırım haklısın.
Son bir soru; Neden her yeri işgal etmek zorunda olduğunuzu düşünüyorsunuz?
- Belki de sizin gibiyizdir. - Anlamadım.
- İngilizler de aynı şekilde dünyayı işgal etti. - Hayır, yapmadık.
Peki ya Hindistan? Diğer bütün koloniler?
Elinizde bir silah ve İncil ile dolaşıp istediğiniz her şeyi aldınız.
- Burada olmamızın da bir sebebi var. - Kafayı yemişsin, ahbap.
Öyle mi? Norveçlileri sizden korumak için buradayız.
Bu toprakları daha doğrusu toprağın içindekilerini istiyorsunuz.
- Burada ne bok varmış? - Bilmiyor musun? Ham maddeler.
Endüstriniz için ham maddeler. Gemileriniz, uçaklarınız ve bombalarınız için.
Hepimiz bunun için buradayız.
Bu doğru, Robert. Hepimiz ham maddelerin peşindeyiz.
Yiyecek bir şey yok.
Bu konuda ne yapacaksın?
Biraz daha yosun buluruz.
Çıkıp bir Norveç geyiği vururum. Memnun oldunuz mu?
- Strunk'ı da yanına al. - Neden?
Çünkü bu bir emirdir.
Kalk, devekuşu. Ayağa kalk.
Al. Av için ekstradan bir silaha ihtiyacın olacak.
Bunu da kes.
- Bence bu kötü bir fikir. - Fikrini sormadım. Yap sadece.
Geyikler buradaymış.
Söylemiştim.
Devam et.
Baltayı alayım, lütfen.
Güzel.
Yardım et!
Güzel ha?
- Söylemiştim. - Sözlerini sonraya sakla.
Ne yapıyorsun?
- Bu hiç sportmence değildi. - Bu bir savaş aptal ülkende oynadığın oyun değil.
Tamam sende kalsın ama bana yardım et.
Söylesene kontrolün devamlı sende olması neden bu kadar önemli?
Olması gereken bu. Haksız mıyım?
Neden?
Bana bak.
Bana bak!
İyi atıştı.
- Konuştun mu sen? - Evet.
Neden daha önce konuşmadın peki?
İlgi çekici bir şey söylememiştin.
Senin neyin var böyle?
- Ben bir fiyaskoyum. - Saçmalık. İtmeye devam et.
Evet, öyleyim.
- Sen neden bahsediyorsun? - Ben berbat bir pilotum.
- Ben de çok iyi bir pilotum ama sen beni vurdun. - İlk uçuşumda uçağı düşürdüm.
Üç kişi öldü.
Hapiste üç ay yattım.
Ama savaş çıktığında bana ikinci bir şans verdiler.
Sonraki uçuşumda hangara çarptım.
Bu uçuşta da bir adamım öldü.
Ve Joseph'e bak.
Yapma lütfen.
Özür dilerim.
Neden gönüllü oldun Strunk? Neredeyse 40 yaşındasın.
- Yapmak zorunda değildin. - Bu benim görevimdi.
Yapma be.
2.000 işçisi olan bir şirket yönetmek ister miydin?
Kağıt işleri, sorumluluk, uzun çalışma saatleri.
- Hayatta istemezdim. - Doğru. Ben de orduya yazıldım.
Sonra da benimle tanıştın.
Haydi.
Strunk! Direk.
Al şunu!
Tamam.
- Silahını indir. - Sen silahını indir.
- Nasıl aldı onu? - Biraz karışık.
Sen de aynısını yaparsan silahımı indirmek istiyorum.
Sonra da Alman esir kampını mı boylayayım? Hayır, kalsın.
- Dediğini yap, Smith. - Beraber çalışmalıyız.
Silahları bırakıp ateşkes yapacağız ve...
Sonra da bir aile gibi mutlu mesut mu yaşayacağız?
Güven bana, Smith.
Tamam. Üç deyince.
Bir. İki.
Üç.
- Tamam, bu kadar. - Evet. İkinci silahını da atınca.
Bırak, Smith.
Tamam. İşte bu.
Yüzmemiz gerekiyor, değil mi?
Önceden sen ava gidiyordun.
Evet ama bunu yapacak adamlarımız vardı.
Nasıl yapıyorlardı?
Bıçak getir bana.
Yapma. O kadar zor bir şey değil.
Ne?
İlk önce kafasını keseceğiz.
- Yemek yapmayı seviyor musun? - Daha önce hiç denemedim.
Hiç mi?
Evet.
Annene hiç yardım etmedin mi?
Aslında o da hiç yemek yapmazdı.
Ama güzel kokuyor.
Kokuyu duyuyor musun?
Korkarım kangren olmuş.
Emin misin?
Üzgünüm.
Tanrım.
Kolunu kesip hastaneye götürmeliyiz.
Nasıl yapacağız?
Baltayla.
Su ısıtmamız lazım. Yakabileceğimiz her şeyi bulun.
Yataklar, zemin her ne varsa. Smith, biraz kar getir.
Baltayı dezenfekte edeceğiz sonra da...
Kanını durdurmamız gerek.
- Ceketini çıkarmaya yardım eder misin? - Teğmenim, bir şey buldum.
Kurutulmuş et.
- Neden saklamışlar ki? - Almanlar bulamasın diye.
Bunu içecek miyiz şimdi?
İyi fikir.
Hazır mısınız?
- Joseph? - Uyan.
Şnaps bulduk ve hepsini içeceğiz.
Haydi.
Şerefe, Joseph.
- Liverpool. - Haydi iç şunu.
Onları yenmeliyiz. Biraz daha iç.
- Evet, kazanacağız. - Siz içmiyor musunuz?
- Haydi, Smith. Kazanıyorlar. - Sonuna kadar iç.
Almanya için iç.
Almanya, Almanya, büyük Almanya...
...dünyanın en büyüğü...
...her zorluğa karşı dayanırız...
...birbirimize destek oluruz.
- Benim yapmamı ister misin? - Sağ ol.
Hayır ama teşekkürler.
Kazandık mı?
Evet. Hadi uyumaya devam et.
- Her şey yolunda. - Ne yapıyorsunuz?
Bıraksanıza...
Kolunu ne yapacağız?
Bilmiyorum.
Atın gitsin.
Yapamayız. O Joseph'in kolu.
Onunla ne yapacak ki?
Küçük bir parçası.
Bir şey yapmak zorundayız.
Etrafına bir şeyler sarıp...
...dışarıya gömebiliriz.
Evet.
Kolu gömüp küçük bir tören yapacağız.
Belki Joseph de katılmak ister.
Evet.
Belki de en iyisi... beklemek.
Tanrı aşkına. Gel bakalım.
Şimdi bir şeyler içebilir miyiz artık?
NORVEÇ ASKERİ KAMPI - STRYN
Tamam. Yarın konuşuruz. Sağ olun.
Düşmüş bir Alman uçağına rastladım.
Şurada, Heilstuguvatn.
O tarafa gitmişlerdi.
Peki ya mürettebatı?
Bilmiyorum.
Yarın onları aramalıyız.
Sıra sende, Smith.
Şunu söyle...
Güzel Sheila'yı nasıl etkiledin?
- Hayatta olmaz. - Haydi.
Sheila, Sheila, Sheila!
Pekâlâ. Ona aletimi gösterdim ve bayıldı.
Büyük numaralı gözlük kullandığında da oluyor bu.
Haydi, Smith.
Söyle. Nasıl yaptın?
Tamam. Ona şarkı söyledim.
Şarkı mı söyledin?
Bara çıkıp herkese şarkı söyledim. Numaram buydu işte.
- Hangi şarkıyı söyledin? - "Over the Rainbow".
"Wizard of Oz" filmini sevdiğini duymuştum.
Biz de dinleyebilir miyiz?
- Hayır. - Yapma.
Hayır.
- Şarkı söyleyemiyorsun. - Evet, söyleyebiliyorum.
- Söyle o zaman. - Söyle.
Söyle! Söyle! Söyle! Söyle!
İşemem lazım. Bu sefer yarışma yok.
- Yalancı! - Yalancı!
Sende.
Şey ben...
Gökkuşağının ötesinde bir yerde...
...çok uzaklarda...
...duyduğum bir ülke var...
...ninnilerde söylenen...
...gökkuşağının ötesinde bir yerde...
...gökyüzünün masmavi...
...bütün hayal ettiklerinin...
...gerçek olduğu bir yer...
...bir yıldız duyacak benim arzumu...
...sonra da bulutların çok uzakta olduğu bir yerde uyanacağım...
...sorunların limon damlası gibi eridiği...
...bacalarında en üstünde...
...işte orada bulacaksınız beni...
...gökkuşağının ötesinde bir yerde...
...mavi kuşların uçtuğu...
...gökkuşağının üstünde uçtuğu yerde...
...neden ben de olmayayım?
Bravo!
Bize göstereceğiniz bir şey yok mu, Yüzbaşı?
Evet, aslında var.
Söylemekte hiç tereddüt bile etmem...
...bütün gösterilerinizi ezip geçecek.
Nedir o?
Gözlerinizi kapatın.
Açın gözlerinizi.
Bunlar da nereden çıktı?
Denize açıldığımızdan beri saklıyordum.
Ama şu an daha uygunmuş gibi geldi.
Bu mutluluk çubuklarından denizi görebiliyorum.
Ne?
Bu mutluluk çubuklarından denizi görebiliyorum.
KAVGAM ADOLF HİTLER
Beyler, sizinle tanışmaktan şeref ve gurur duydum.
Bir şeyler yapmak isteseydin ne olurdu?
- Aptalca bir soru. - Neden?
Şirketinin yandığını düşün ve ailen dedi ki:
"Burada artık bir gelecek yok. Yapacak başka şey bulmalısın."
Bunu neden seninle konuşayım ki? Prensiplerin bile yok senin.
- Bir sürü var. Birini duymak ister misin? - Hayır.
Seni ne mutlu yapıyorsa onu yap.
Peki ya sorumluluk?
Peki ya mutlu olma sorumluluğu?
Sol elini kaldır.
Gördün mü? Hep söyleneni yapıyorsun.
Kimse bana orduya gönüllü ol demedi.
Bunu yapmanın tek sebebi aile işinden kaçmak içindi.
Bu seçim senin için kolaydı.
Şimdi sana soruyorum...
Seni mutlu eden bir şeyi en son ne zaman yaptın?
İyi geceler.
Ne oldu?
- Gitti mi? - Kangren olmuştu.
Seni öldürecekti.
Bana bak!
Kolunu Führer için feda ettin.
Seninle gurur duyardı.
Al. Biraz çikolata ye. Daha bir sürü var.
Eve gidecek miyiz şimdi?
Evet, gideceğiz.
Bence sen ve Smith ayrılmalısınız.
Emin misin?
Joseph daha iyi ama biz sizi yavaşlatırız.
- Bir önerim var. - Evet, Smith.
Tepeyi tırmanıp daha iyi bir yol bakacağım.
Siz burada kalıp Joseph için kızak yapın.
- Kayak yapmayı biliyor musun, Smith? - Küçükken amcamla denemiştim.
Ustasın yani. Harika.
- Seninle geleceğim. - Güzel.
Burası çok güzel bir yer.
Kesinlikle.
Savaş bitene kadar burada kalabilirim.
Belki de kalmalısın.
Ama muhtemelen evini özlersin.
Karım beni bir hafta önce terk etti.
Beni en iyi arkadaşımla...
Terk etti.
Üzgünüm.
Onu etkilemek istemiştim ama...
...çok ileriye gittim.
Ve...
İşte buradayız.
Sana geri dönecektir, ihtiyar.
Almanya'yı terk ettiler.
O zaman burada kalmayı cidden düşünmelisin.
Şunun altına bir çift kızak yapabiliriz. Çivilerle.
Sence?
- Evet! - Neden evet dedin?
- Ben kazandım. - Hayır, kazanmadın.
- Hep ressam olmak istedim. - Olursun tabii.
Yap o zaman.
- Peki ya para? - Paris'e git, turistlere resim yap.
Ucuz bir oda bul ve bohem ol. Kızlar bunu çok seviyor.
- Devam eden bir savaş var. - Evet mi yoksa hayır mı, Dunk?
- Babam büyük hayal kırıklığına uğrar. - Belki de uğramaz.
Babamı tanımıyorsun.
Görünüşe göre o da seni pek tanımıyormuş.
Muhteşem.
Şu taraftan gidersek daha kolay olur.
Planımız şu.
Geri dönüp diğerlerini alacağız ve sonra da şu dağın şu tarafından ineceğiz.
İşaretlere bakacağız. İngiliz bölgesindeysek siz güneye gidersiniz.
- Veya tam tersi. - Güzel fikir.
Gitsek iyi olacak. Senden hoşlanmaya başlıyorum.
Gidelim mi? Sana nasıl kayak yapılır öğreteceğim.
- Senin için çok mu hızlı gidiyorum? - Git bakalım Alman sosisi.
Britanya...
Strunk?
Kalk!
Aptal İngiliz.
Strunk.
Ellerini havaya kaldır!
Ateş etmeyin. İngiliz’im.
Ne? İngiliz mi?
Ara onu.
Tamam.
Güvendesin. Güvendesin artık.
Durun!
Eller havaya! Silahları atın!
Ben bir İngiliz subayıyım.
Hayır!
Kalk!
Neden?
Bir gün ailesini bulacağım. Ve onlara söyleyeceğim birkaç lafım olacak.
Dağdan indiğimizde bunu konuşacak çok zamanımız olacak.
Gidelim.
Hadi yürü.
Yani 27 Nisanda birbirinizi vurdunuz.
- Doğru mu? - Evet.
Sen ve nişancın Smith uçakta uyudunuz.
Evet.
Sonraki gün Almanların kaldığı kulübeye geldiniz.
- Evet. - Bu biraz garip değil mi?
Evet.
Ve sonra sizi esir aldılar çünkü onlarda silah vardı sizde ise yoktu.
Doğru.
Ama sizin bir Luger'iniz vardı kulübede bulduk.
- Evet. - Benim anlamadığım şey...
Neden onları vurmadınız?
Bu bilgi Norveç ordusuna sonra da sizin komutanınıza gidecek.
İşin uzmanı değilim ama gördüğüm kadarıyla bu vatana ihanete girer.
İkiniz için de. Evet.
Teğmen bir şey bırakmak istiyor.
- Bir şey mi istiyorsunuz, teğmen. - Evet.
- Bu Yüzbaşı Davenport'a ait. - Sadece bir çakmak.
- Ve onu geri vermek istiyorsunuz. - Evet.
Çakmağı neden sizde?
Ondan ben aldım.
Bu kadar mı, Teğmen?
- Evet. - Beni izleyin.
Teğmen Schopis de aynı hikayeyi anlatıyor.
Sizi esir aldıklarını falan filan.
Ama size inanmıyorum.
Eğer işbirliğinde bulunduğunuz hakkında en ufak bir ipucu bulursam...
Beni dinle seni küçük pislik.
Sen burada kıçının üstüne oturup güneş açmasını beklerken...
...Almanlarla bir kulübe içinde yaşam savaşı veriyorduk.
Ve hayatta kaldık. Bir çoğumuz.
Çakmağımı geri alıyorum.
Konu da burada kapanıyor.
Başka bir şey var mı?
Hayır.
Güzel.
Gidelim, Smith.
Yürü.
Bu taraftan.
Horst Schopis, Kanada'da yedi yıl savaş esiri olarak kaldı.
Drew Davenport ve Smith İngiltere'ye döndükten...
...birkaç gün sonra Trondheim görevine gönderildiler.
Bir kez daha vuruldular.
Davenport esir alındı ve savaş süresince Alman esir kampında kaldı.
Smith saldırıda öldü.
Strunk, Trondheim'da bir savaş mezarlığına gömüldü.
Joseph savaşın geri kalanını Kanada'da savaş esiri olarak geçirdi.
1977 yılında Horst'un Münih'teki evine bir telefon geldi.
Davenport idi.
Horst'u Londra'ya davet etti.
Düşman olarak tanışan bu iki kişi...
...dost olarak kaldılar.