- Yarın seninle gelemem.
- Ne? Neden?
- Süresiz ev hapsindeyim.
- Nasıl ev hapsine girdin?
- Annem kitapları buldu ve çıldırdı.
Beni onları geri vermeye zorladı.
Odamda ot bulmayı tercih ederdi
Ashland Falls kitabı yerine.
- Bu çok saçma.
Peki ne yaptın?
- Geri verdim.
Kütüphaneye götürdü ve izledi.
Ve çok kızgındı-- yani, çok.
- Bak dinle. Sanırım teorim doğruydu.
- Bu evle ilgili her gün yeni bir teorin var.
- Yanlış yerlere bakıyoruz.
Kasaba sınırları sadece değişmedi, küçüldü.
- Bunu nasıl biliyorsun?
- Hepsi elektrik şebekesine geri dönüyor --
Ah, bir dakika!
İçeri gel!
İçeri gel dedim.
- Ashley.
Ailenin kardeşini üniversiteye götürdüğünü
söylemiştin.
- Ash.
Ash.
- Tanrım, Ash.
- Beni korkutmayı bırak, tamam mı?
Muhtemelen Jesse benimle dalga geçiyor.
- Emin misin? Birini aramamı ister misin?
- Hayır. Hayır. Bu...
Sorun değil.
- Burada... kimse yok.
- Gelmek ister misin?
- Hayır.
Hayır. Sorun değil.
- Natalie?
- Güzel.
Kesinlikle Bonnie'nin bize gösterdiği son yerden daha iyi.
- Ah, o son yeri sadece göstermek istedim
çünkü sürekli soracaktınız.
- Bizi iyi tanıyorsun.
- Şimdi, burası aynı fiyatta ama iki kat daha geniş.
- Nasıl olabilir ki?
Kulağa tehlikeli geliyor, değil mi? - Mm. Tehlikeli olabilir.
Ama yaklaşık üç yıldır piyasada,
ve satıcılar çok motive olmuşlar.
- Isabel nerede?
- Sanırım hala arabada.
Kız kardeşini düşünmeyi bırak.
Her yer, birinci sınıf öğrenci yurdundan iyidir.
- Ve burası kesinlikle Isabel için yeterince alan sunuyor.
Uh-- Oh. Hala seninle mi yaşayacak?
Plan hala bu değil mi? - Evet.
En azından ilk dönemi için.
Sanırım sonunda piyanomu alabilirim.
Hey, Izzy. Ne düşünüyorsun?
- Oh, ve, uh, bursun için tebrikler.
- Teşekkürler, Bonnie.
- Eminim annen çok gurur duyardı.
- Duyardı.
Ve bu yer sanatın için çok fazla alan sunuyor.
Hala yapıyorsun, değil mi?
- Sanat?
- Bursu bunun için aldı.
- Ee, yani...
- Ana yatak odasında en az iki sızıntı var.
Hatta birinci kata bile ulaştı.
Şu anda oturma odasına bakıyorum.
- Oturma odası mı? Ne kadar kötü?
Bayağı dağılmış, Bonnie.
- Bu öğleden sonra birini gönderip bakabiliriz.
Emin misin bunun bir tesisat sorunu olmadığından?
Eski borular da sızdırır, bilirsin.
- Evet, evet. Gayet eminim.
Ama çatı yeni diye listelenmişti, değil mi?
- Evet, yeniydi. Maria'nın stüdyosuna baktın mı?
- Hayır, henüz Maria'nın stüdyosuna bakmadım.
Seni sonra ararım.
- Size bu iki ucu nasıl birleştireceğinizi göstereceğim
kolay bir hileyle.
Ama önce kocam her zamanki kesintisini yapsın.
- Üzgünüm, herkese selam. Sadece sızıntı arıyorum.
Kaydettiğini unutmuşum. - Sorun yok.
Dün geceki fırtınadan beri birçok fena sızıntıyla uğraşıyoruz
o yüzden endişeliyiz.
- Sanırım stüdyom fırtınadan hasarsız çıktı.
- Martha Manken'i emekli ettiğini sanıyordum?
- Ah, ben Martha'ya bayılıyorum.
New York'taki ilk stüdyomdan geriye kalan tek şey o.
Evet, daha iyi günler gördüğü kesin.
- O da bizim çatı kadar iyi bakılıyor işte.
- Anladım, anladım. Martha'dan hoşlanmıyorsun.
Şimdi defol buradan.
- Merhaba.
- Selam. Benim komşum musun?
- Evet, öyleyim.
Bu evin sonsuza kadar elde kalacağını sanmıştım.
Benim adım Larry. - Ben Chuck.
Ben burayı hayalet kasaba sanmıştım.
Daha kimseyle tanışmadım.
Taşınmamdan beri birkaç ev sorunuya uğraşıyorum.
- Öyle mi? Nasıl sorunlar?
- Dünkü yağmur neredeyse her odaya sızdı.
- Anladım.
Bu tarz eski evlerde olur böyle şeyler.
- Umarım önceki komşunuza karşı
bir yaptırım uygulayabilirim.
- Umarım bir hakkım vardır
senin eski komşuna karşı.
Çatının yeni olduğunu söylemişti.
Kesinlikle yeni değil.
- Hmm, üzüldüm bunu duymana.
Baş belası bir durum.
Ama sanmam ki yasal bir hakkın olsun.
- Neden öyle diyorsun?
- Çünkü önceki sahibi kendini öldürdü, Chuck.
Bunu söylemediler mi?
- Çatı konusunda haklıydın.
Satıcı üç yıl önce yenilendiğini belirtmiş.
Tüm resimleri gönderdin mi? - Evet.
Oraya çıktım.
O çatı yeni değil.
- Müfettişimin bunu nasıl kaçırdığını anlamıyorum.
Ama merak etme. Her şeyi halledeceğim.
- Teşekkürler. - Ve unutma.
Haftaya bana borçlusun bir referans
Bonnie Davis Realty'nin ne kadar harika olduğunu söyleyen.
Chuck? Orada mısın?
- Evet. Evet. Kulağa iyi geliyor. Yarın seni arayacağım.
- Tamam. Hoşça kal.
- Hey. Tatlım?
Maria.
- Saat kaç?
- Erken. Sadece... Sadece dışarı bak.
- Aman Tanrım.
Burada değil!
Nasıl dışarı çıktı? Sen mi koydun oraya?
- Bunu yapacağımı mı düşünüyorsun?
- Hayır, ama kendi başına yürüyüp gitmedi.
- Ne oluyor?
- Burada ne yapıyorsun, Martha?
- Hey. Burada neler oluyor?
- Hey, Larry.
Kendi başına hareket ettiğini düşünmeye başladım.
- Bunun buraya nasıl geldiğini bilmiyor musun?
- En iyi tahminim, küçük kız kardeşimin
karanlık bir espri anlayışı geliştirdiği.
- O nasıl?
Isabel.
Onun, uh, ruh sağlığı, demeliyim.
- Neden bunu soruyorsun?
- Annenin başına gelenleri biliyorum.
Trafik kazasıyla ilgili?
Maria bana hikayeni biraz anlattı.
Çok üzgünüm.
Bu-- Bu kasaba çok fazla... intihar vakası gördü.
Depresyonla mücadele eden insanlar...
en savunmasız olanlar.
Ona karşı.
- Üzgünüm. "O"?
- Isabel'e dikkat etmen gerektiğini söylüyorum.
İnsanlarla nasıl oynayacağını bilir.
Isabel.
- Dur. Bu kadar mı?
Sadece bunu mu söyleyeceksin?
- Harika bir kütüphanemiz var.
Kasabanın tarihini biraz okumalısın.
Bahçecilik Dostları hoş karşılanır.
- Bahçecilik mi?
Bunu... yapma.
- Üzgünüm?
- Bunu... yapma.
- İyi misin?
Adın ne?
- Ashley.
- Birini aramamı ister misin, Ashley?
- Hayır.
Bana güven.
Sadece kitapları geri koy ve git.
Bunu... yapma.
- Dinle.
- Gerçek.
Gerçek-- Hepsi gerçek.
Sadece peşine düşme.
Sadece... Bu kasabadan çık.
- Orman Yolu'nu mu arıyorsun?
- O da ne?
- Bu eski arşiv kitaplarını alanlar
hep Orman Yolu'nu bulacaklarını düşünürler.
Bulunamaz.
- Uh, ben-- Hiç duymadım.
Bu arada,
orada gerçekten üzgün görünen genç bir kız var.
Ayrıca, biri sanat bölümünün
ortasına bir yığın kitap bırakmış gibi görünüyor.
- Hallediyorum.
Buyur.
- Teşekkürler.
- Olivia.
- Merhaba Bay Wilson. - İçeri gel.
Yeni evdeki ilk öğrencim sensin.
Uh, paltonu alayım.
Otur bir.
- Ne yapmalıyım?
- Birkaç gamla başlayalım. Do majör nasıl olur?
Demek ki temel bilgilerle başlıyoruz.
Endişelenme. Her seviyeye ders veririm.
Su ister misin? - Su harika olur.
- Tamam.
Senin gibi birini öğretmek gerçekten ferahlatıcı
her şeyi bildiklerini düşünen öğrenciler yerine
müziği zaten bildiklerini zanneden öğrenciler yerine.
Bence bu iyi olacak.
Sonuçta biraz yeteneğin varmış.
Neden...
- Orada... Piyanoda bir kadın var.
- Bir kadın mı?
- Bence gitmeliyim.
- Bekle.
Bekle. Olivia, ne oldu?
- Oynamaya başladı.
Onun yüzünü görmedim.
Onun yüzünü görmek istemedim.
- ...internette.
Eğer bir kayıt varsa, eminim kasaba onu çoktan yok etmiştir.
- Doğru. Ama 1980'de ne oldu?
- Hey.
Chuck.
Bizi buldun.
- Maria şehir dışında,
ben de düşündüm ki Bahçıvanlık Dostları'na bakayım.
Bahçelerinizi Gestapo'dan mı saklıyorsunuz?
- Bu toplantıların konusu...
kasabanın birçok sakininin
hiç konuşulmasını istemeyeceği bir şey.
Onu gördün mü?
- Kimi gördüm mü?
- Hadi. Otur bir yere.
- Bu gece gelenlere teşekkürler.
Bu sefer daha fazla boş koltuk görüyorum.
Anlıyorum.
Konuşması kolay değil.
Bazen keşke bir tür bağımlılığımız olsaydı, diyorum.
Ama bizde o var.
- Diğerlerinin neden gelmediğini biliyorsun, değil mi?
Korkuyorlar.
Sana söylüyorum.
Bir genç intiharı. Herkes yine saklanıyor.
- Yine 1980 gibi hissetmeye başlıyor.
- 1980'de burada değildin.
O kadar kötü değil. Henüz.
- Bilmiyorum.
Kütüphane kitapları yine ortaya çıkmaya başladı.
Bir şeyler oluyor.
- Yıllardır bir intihar olmadı.
Ve şimdi o genç kız, Ashley.
Gerçekten kötü bir dalganın başladığını hissediyorum.
- Henüz panik butonuna basmayalım, tamam mı?
Neyse, Chuck burada yeni biri.
Üzgünüm.
- Herkese merhaba.
- Bu toplantılarda ne yaptığımızı merak ediyorsunuzdur.
Buradaki herkes bir şekilde onun tarafından etkilendi.
Bir sevdiğini intihar nedeniyle kaybetti veya...
bir şekilde onun tarafından terörize edildi.
Kaybedilmiş bir sevilen kişi aracılığıyla olabilir
ya da duygusal bir nesne aracılığıyla.
Bazen rüyaları aracılığıyla.
- Rüyalar en kötüsü. Durmuyorlar.
Evim satışta, ama açıkçası, ben...
ipotekten vazgeçmeyi düşünüyorum.
Boşver.
- Duyduğuma göre Ashley'nin ailesi
onun için başladığında evlerini satışa çıkardı.
- Sadece gitmeliydiler.
Umurumda değil
ne tür bir finansal durumda oldukları.
Eğer yüksek riskliyseniz gitmek zorundasınız.
Ve o açıkça yüksek riskliydi.
- Açıkçası bunun önemli olacağını sanmıyorum.
Bu bir enfeksiyon gibi.
Bir kez içeri girdiğinde sizinle kalıyor.
- Üzgünüm, herkes.
Bu konuda pek bilgim yok.
Kimden bahsediyorsunuz?
Sürekli "o" diyorsunuz.
Ben kim olduğunu bilmiyorum.
- Helen Foster.
- O da kim?
- Onlarca yıldır bu kasabaya acı çektiren kişi
o.
Bu toplantıları gizli tutmamızın nedeni bu.
Kasaba, Helen hakkında aktif diyaloğu engelliyor.
Efsaneleri sürdürmek istemediklerini söylüyorlar, ama--
- Bu sadece saçmalık.
Bu saçmalık. Onun var olduğunu biliyorlar.
Sadece korkuyorlar. Nasıl durduracaklarını bilmiyorlar.
- Çünkü durdurulamaz.
- Eğer Forest Road'u bulursak durdurulabilir.
- Forest Road.
- 825 Forest Road.
Helen'in 40'larda yaşadığı söylenen yer,
kendini öldürdüğü zaman.
- Kimse nerede olduğunu bilmiyor gibi.
- Var olmuyor. Hayır. Bekleyin.
- Dinleyin.
Bir zamanlar var olduğuna eminim, değil mi?
Ama şimdi yok.
Olmalı. Kimse bulamıyor bu yüzden.
Ve hepsiniz denediniz, biliyorum.
Unutmayın ki... Hangi kitapları kontrol ettiğinizi görüyorum.
- Hayır. Kimse bulamıyor
çünkü doğru yerde aramıyorlar.
- Doğru bir yer olduğunu nereden biliyorsunuz ki?
Yani, kanıtlayacak tek bir delil yok ki
evin hala bulunabileceğini.
- Hey. Kasabadaki her terk edilmiş yapı kontrol edildi.
Nereye bakacağımı bilmiyorum.
- O zaman aramayı bırak. Hiç bunu düşündün mü?
- O evi bulmak, ondan kurtulmanın tek yolu.
Bunu anlamıyor musun? Hmm?
Evi yok et, Helen'i yok et.
Eğer orada öldüyse,
bu kasaba üzerindeki gücünün oradan geldiği kesin.
- Çok açık ki şu anki kasaba sınırlarının dışında
olduğu belli.
Bir yerlerde olmalı.
- Üzgünüm, herkes, ama sanırım, şey,
bu toplantıyı kısa kesip gitme zamanı.
- O mu?
- Sadece dikkatliyiz.
- Kahretsin. Ben buradan gidiyorum.
- Biliyor musun, bazen toplantılarımızı aniden bitirir.
Bir ya da iki kez oldu.
İşaretlere dikkat etmen gerekiyor.
- Sanat?
- Bursu bunun için aldı.
- Yani... ne düşünüyorsun?
- Fiyatına şaşırdım.
Bodrumda cesetler bulacağız gibi hissediyorum.
- Hı. Açıklamada ölü bedenlerden bahsedilmemiş.
Dinle.
Bu kasabada gerçekten eski evler var ama çok sağlam,
ki bu istediğiniz şey.
- Şehirdeki kiramız gelecek ay bitiyor.
Bekleyemeyiz galiba.
- Evet. Gerçekten sağlam.
- Yani... bugün teklif yapmalı mıyız?
- Isabel, ne düşünüyorsun?
- Chuck ve Maria ile bu küçük kasabaya taşınmak
iyi bir fikir miydi emin değilim.
Chuck kendi dünyasında, öğretim veriyor, piyano dersleri.
Maria dükkan açılışı ve canlı yayınıyla
aşırı meşgul.
En garip şey ise buraya taşındığımdan beri
annemle ilgili rüyalar görüyorum.
Ve her seferinde, o kadar gerçekçi geliyor ki.
Dr. Lewis ne derdi biliyorum.
Onu çok özlüyorum,
ve bu hisleri yaşamama neden oluyor.
- Hey. Rahatsız ettiğim için üzgünüm.
Kiminle konuşuyordun?
- Oh, bu sadece Dr. Lewis'in önerdiği bir şey,
yerel birini bulana kadar--
günlük bir günlük tutmam hakkında... biliyorsun, düşünceler ve hisler.
Saçma şeyler.
- Um...
...terapinin yardımcı olduğunu düşünüyor musun?
- Evet, Chuck.
Neden umurunda? Sana bir maliyeti yok ki.
- Ben senin kardeşinim.
Gerçekten sana yardımcı olduğundan emin olmak istiyorum.
Vay. Izzy, bunlar güzel.
Bunu ne zaman çizdin?
Biraz bizim yeni evimize benziyor.
- Gerçekten hatırlamıyorum.
Belki iki, üç yıl önce.
- Bu ne?
Bu sen misin?
O el kimin eli?
Annemin mi?
- Neden çizdiğimi hatırlayamıyorum.
Sadece hatırlıyorum ki sen bizi terk ettikten hemen sonra çizdim.
- Seni terk etmedim. Ben...
Belki yarın mutfak eşyalarını yerleştirmeye yardım edersin.
Aklını dağıtmış olursun.
Her şeyi annem gibi üst üste mi koyacağız?
Hatırlıyor musun?
- Tüm kaseleri ve tabakları piramit gibi yerleştirip
ve bir not bırakırdı ki...
- Kendilerini yerleştirmeyecekler.
Evet.
Biraz uyu.
- Anne?
- Maria.
- Saat kaç?
- Erken. Sadece... Sadece dışarıya bak.
- Burada değil!
Nasıl oldu da dışarı çıktı? Onu sen mi koydun?
- Bunu yapacağımı mı düşünüyorsun?
- Hayır, ama kendi kendine dışarı çıkmadı.
- Ne oluyor?
- Giyinme mankenim. - Ne olmuş ona?
- Bahçede dışarıda.
- Bahçede mi? Oraya nasıl gitti?
- Kahretsin, Isabel. Biri onu oraya koymuş.
- Beni suçladığını düşünmüyorsun, değil mi?
- Bilmiyorum.
Mankenimle ilgilenmiyorum.
Ama yağmur yağsaydı elbisem mahvolabilirdi.
- Üzgünüm. "O" mu?
- Isabel'e dikkat et, sadece bunu söylüyorum.
İnsanlarla nasıl oynanacağını bilir.
Isabel.
- Bekle. Hepsi bu mu?
Söyleyeceğin tek şey bu mu?
- Kasabanın tarihini biraz okumalısın.
Harika bir kütüphanemiz var.
Bahçecilik Dostları hoş geldiniz.
Ne düşünüyordun?
- Maria'ya bunu yapacağımı düşünüyorsun gerçekten?
Chuck.
Ben değildim.
[Satie'nin Gymnopédie No. 1] çalarken
Nereye gittin?
Maria kasaba dışında,
ve bütün gece telefonuna cevap vermedin.
Nereye gittin, Chuck?
- Sadece dışarı.
Larry ve ben bir içki içmeye gittik
bahçecilik toplantılarından sonra.
Neden? Bir sorun mu var?
Bilmiyorum.
Burada... her şey tuhaflaştı.
Açıklayamıyorum.
Okulumda bir kız var.
Adı Ashley.
Dün gece intihar etti.
- İyi misin?
- Uh...
...Sanırım değilim.
Birtakım şeyler oluyor ki...
Gerçekten kafamda mı yoksa gerçek mi bilemiyorum.
ya da gerçekler mi.
Okuldan bir arkadaşım var.
Adı Luke.
Bu kasabanın insanlar üzerinde bir etkisi olduğundan bahsetti.
Bunu duydun mu?
- Hayır.
Hiç...
hiç kendin intihar düşüncelerin oldu mu?
- Kalbim...
Kalbim her gün acıyor.
Sanki... fiziksel bir acı gibi.
Bu duygudan nefret ediyorum.
- Terapistin sana bir şey yazdı mı?
Eminim sana yardımcı olabilecek bir hap vardır.
- Neden ilaç almak isteyeceğimi düşündüğünü anlamıyorum.
- Tamam.
İlaç yok mu?
O zaman terapiye devam et.
Ama annenin başına gelenler için kendini suçlamayı bırak.
Bu düşmek istemeyeceğin bir çukur.
Annem seni asla suçlamazdı.
Hatta polis bile kimsenin suçu olmadığını söyledi.
Bu bir trafik kazasıydı.
Rastgele bir trajedi. Her zaman olur.
Ve kötü tarafı, bu sefer bizim başımıza gelmiş olması.
- Bizim başımıza gelmedi. Benim başıma geldi.
- Ben de onu kaybettim.
- Onu uzun zaman önce kaybettin.
- Fark ettim ki bağlantıda kalmakta iyi değildim
giderken-- - "İyi bir iş."
Eşin senin bir kız kardeşin olduğunu bile bilmiyordu.
- Merhaba.
- Isabel evde mi acaba?
- Buradayım.
- Sizi tanımak güzel, Bay Wilson.
- Bu benim kardeşim, Chuck.
Chuck, bu okuldan Luke.
- Oh. Tamam. Tanıştığımıza memnun oldum.
Uh, önümüzdeki dönem oraya başlayacağım.
- Doğru. Müzik tarihi.
- Kayıt olacak mısın?
- Belki.
- Hadi gidelim. Üst katta olacağız.
- Oh. Uh, tamam.
Sadece... Sadece kapıyı...
- Üzgünüm. Biraz şeyleri toparlayayım.
- Bunları sen mi yaptın?
- Evet.
- Geçen gün sorduğum soruya cevap vermedin.
- Hangi soru?
- Bir şey gördün mü?
- Görülecek bir şey mi var?
Bu kasabada?
Evet.
Ve insanlar soru sormaya başladığında
genelde bir şey görmüşlerdir.
- Chuck bir toplantıya gitmiş.
Bahçıvanlık insanları?
Bahçıvanlık Dostları. Evet.
Uh, radarın altında kalmaya çalışıyorlar
böylece açıkça konuşabilirler.
Ama herkes biliyor bahçıvanlıktan bahsetmediklerini.
- Neyden bahsediyorlar?
- Bu kasabanın hep lanetli olduğu söylenir.
Sana kütüphane olayını anlattım mı?
Tamam.
Yıllar önce bir adam kütüphanede kendini asmış.
Bir kitap yığını kullanarak ipin üzerine çıkmış.
Garip olan, aynı kitap yığınının
o koridorda yürüyen insanlar tarafından görülmesi.
O kitaplardan kurtuldular,
ama hala o koridorda yığılı halde bulunuyorlar.
- Hey. Uh, rahatsız ettiğim için üzgünüm.
Uh, az önce stüdyoma mı girdin?
- Hayır. Neden?
- Um, bir şey değil. Bu-- Bu önemli değil.
Um, rahatsız ettiğim için üzgünüm. Tanıştığımıza memnun oldum.
- Kız kardeşin mi?
- Görümcem.
Peki, tüm bunların arkasında ne var? - Evet.
Hepsi burada yarım yüzyıl önce yaşamış bir kadınla bağlantılı--
Helen Foster.
Kızı okulda zorbalığa uğramış-- hem de fena halde.
Gerçekten çok kötü. Ve kimse bir şey yapmamış.
Helen okula yazmış.
Hatta zorbanın ailesine de düzinece mektup yazmış,
ve yine de durmamış.
Kızı intihar etmiş.
Helen bir çöküş yaşamış.
İşini kaybetmiş, evini kaybetmek üzereyken
zorbanın ailesini ve zorbayı öldürmüş.
Ve sonra kendini öldürmüş.
Ağzına bir av tüfeği dayamış. Pat.
- Evi hangisiydi?
- Kimse bilmiyor.
Sadece bir adres-- 825 Forest Road,
ki bu adres hiçbir güncel haritada yok.
- Hiç kimse evi bulmaya çalıştı mı?
Oh, evet.
Ama o zamandan kalma tek haritalar
1950'lerden beri mahkeme kararıyla mühür altında.
Bir süre önce, şehir meclisi belgelerin açılması için
oylama yapacaktı--
Biliyorsun, Helen'ın evinin
konumunu herkese açacaklardı--
ama fırsatları olmadı.
- 1980 şehir meclisi toplantısı.
- Evet.
O gün gerçekten ne olduğunu kimse bilmiyor.
Uh, toplantı başlaması gerektiğinde,
oda kilitliymiş.
İnsanlar şehir meclisi üyelerini
ve sadece seyircideki tek kadını görebiliyormuş.
- Helen Foster.
Bu işin umduğum gibi yürümediğini düşünüyorum.
Rüyalar.
Hayatımda böyle bir şeyi hiç deneyimlememiştim
buraya taşınana kadar.
Çok gerçekçiler.
Genellikle annemi içeriyorlar.
Bir rüya gördüm, aşağı indim
ve mutfaktaydı, sadece orada duruyordu.
Ona seslendim.
Bana cevap vermedi.
Sadece... bakıyordu.
Sonra birden... çığlık atmaya başladı.
Bu... kan donduran bir çığlıktı.
O çığlığı sadece bir kez duydum.
Ölmeden hemen önceydi.
Bu akşam beni davet ettiğin için teşekkürler.
Bu yere tek başıma gitmek istemedim.
- Hayır. Eğlenceli olabilir. Bakmak ister misin?
Burada ilgini çeken bir şey var mı?
- Burada çok güzel şeyler var.
Bir tablonun içinde gizli bir şey olması hoşuma gidiyor,
saatlerce bakmadıkça fark etmeyebileceğin
bir şey.
- Ne?
- Bilmiyorum. Belki sadece...
Müziğin de aynı olduğunu söylediği şeydir.
İçinde kilitli bir şey var ve onu bulamazsınız
defalarca dinlemedikçe.
- Bir şey içmek ister misin?
- Tabii.
- Gazlı su varsa alırım.
- İki tane. - Anlaşıldı.
- Teşekkürler.
- Bu gece tamamen Chuck'ın fikri miydi?
- Hayır. Aslında o benimdi.
- Teşekkürler.
Biliyor musun, beni sevmediğini düşündüm.
- Neden böyle düşündün ki?
- Hadi ama.
Şehirdeki hayatınızdan memnundunuz,
apartmanınızdan.
Ve birdenbire çıkıp her şeyi karıştırdım
ve sizi banliyöye koşar adım yolladım.
- Yani...
Dinle. Yani...
Bir kız kardeşim var.
Ülkenin diğer ucunda yaşıyor,
ve onu sadece dikiş vlogumda görüyorum.
Beni görüyor.
Ama aramız uzak.
O sadece... Anlamadı
gençken yaşadıklarımı.
- Ne demek istiyorsun?
- Yani...
Bipolar bozukluğum var.
İlaç kullanıyorum.
Genelde kontrol altında tutuyor.
- Bunu bilmiyordum.
- Evet.
Chuck ve ben bunu hiç konuşmayız... hiç.
Birlikte olduğumuzdan beri iki kez atak geçirdim.
Bir keresinde beni gece yarısı buldu,
şişmiş gözler ve kanlı burunla.
Apartmanın koridorunda öylece duruyordum
nerede olduğumu bilmez halde.
- İyi miydin?
- Sonunda, evet.
Yanlış anlama. Chuck çok destekleyici.
Ama anlamıyor.
Kendi fiziksel olarak düzeltemediği
hiçbir şeyi anlamıyor.
Yani...
demek istediğim şu ki, sadece anlıyorum...
ne yaşadığını.
- Tanrım. Hadi. Gidelim.
- Dikkat, herkes. Galeri kapanıyor.
Lütfen düzenli bir şekilde ayrılın.
- Hey. Uh, gidelim.
Her gece daha da kötüleşiyor.
Sanırım gitmem gerekiyor.
- Tamam. Kampüse taşınmak harika olur, değil mi?
Ne?
- Chuck.
Küçükken taşındı, ve onu bu yüzden nefret ettim.
Şimdi aynı şeyi yapacakmışım gibi hissediyorum,
tam bir aile olma şansını yakaladığımızda.
- Tamam. Peki ne yapmak istiyorsun?
- Dürüst olmak gerekirse? Forest Road'u bulmak istiyorum.
İlk sen değilsin.
- Chuck kütüphaneden kitap yığını topladı,
herhangi bir ipucu arıyor. - Bu zaten denendi.
- Belki sen yardım edebilirsin. - Hayır.
- Hayır mı? - Hayır.
Buna dahil olmuyorum.
- Neden olmasın? - Bak.
Bazı insanlar Ashley ve arkadaşının
Forest Road'u aradığını düşünüyor.
- Peki?
- Ve belki de buldular.
Arkadaşlarından biri bana söyledi ki...
...garip şeyler olmaya başlamış ona
hayatına son vermeden önce.
Belki Forest Road'u bulduğu için.
- Bu doğru mu?
Bilmiyorum! Kimse bilmiyor. Mesele bu.
Bu riski almıyorum.
Merdiven altından geçmem, içeride şemsiye açmam,
ve Forest Road'u aramam.
Asla.
- Belki de Ashley'nin bunu nasıl yaptığını öğrenebilirsin.
Ne yapıyordu mesela. - Beni dinlemiyorsun.
- Chuck. Naber?
- Eve geri dönebilir misin?
- Evet, gelebilirim. Her şey yolunda mı?
- Endişelenecek bir şey yok.
Sadece Maria'nın yanında biri olsun istiyorum.
- Ve o iyi mi? - O iyi.
Sadece biraz korkmuş. Gelebilir misin?
- Evet. Sadece 10 dakika uzaktayım.
Hemen eve geliyorum.
- Ne oldu? - Gitmem gerek.
Seni sonra ararım.
Ne oluyor?
- İyi misin, Maria?
- Her şey yolunda.
Sen hazırlanmaya başla. Ben birazdan dönerim.
- Helen Foster'ın evini mi arıyorsun?
- Helen Foster kim?
- Hey.
- İçeri girebilir miyim?
- Evet.
- Gidiyor musun?
- Evet.
Yarın. Kampüse taşınıyorum.
Chuck, Maria'ya olanlardan sonra benim çıkmamı istiyor.
Öyle işte.
Yine hayatından çıkıyorum.
- O nasıl?
- İyi değil.
Muhtemelen birkaç güne o da gidecek.
- Nereye gidecekler?
- Bilmiyorum.
Chuck sadece oyalıyor.
Bulabileceğini düşünüyor.
- Yani, konuşmak istediğim şey bu.
- Evet mi?
- Evet.
- Ah. Annenle tanıştım.
Burada biraz farklı görünüyor.
Güzel kadın.
- Az önce ne dedin?
- Annen mi? Bu o mu?
Beni içeri aldı.
- Bu komik değil.
- Ne komik değil?
- Annem öldü, Luke.
Birkaç ay önce trafik kazasında öldü.
Maria'yı mı gördün?
- Ben, şey...
K-Kim bu?
- O benim annem.
Senin gördüğün o değil.
- Benimle dalga mı geçiyorsun?
- Luke...
...ne gördün?
- Şey, k-kapıyı çaldığımda b-bir kadın açtı.
Annen olduğunu söyledi.
B-Ben de "Tanıştığıma memnun oldum" dedim.
O da senin odanda olduğunu söyledi ve--
sonra seni kontrol etmek için geleceğini söyledi.
Hey. Üzgünüm. Ben...
Belki yanılmışım.
Belki... Yanılmışım. G-gitmem lazım.
Isabel.
Maria?
- Isabel... ben annenim.
- Bu tabaklar kendini yerleştirmeyecek.
Neredesin tatlım?
- Bana ne yaptığını görmek istemiyor musun?
Isabel!
- Nereye gidiyorsun?!
- Ve bu yer senin sanatın için çok fazla alan sunuyor.
Hâlâ bunu yapıyorsun, değil mi?
- Sanat mı?
- Bursu bunun için aldı.
- Ee, ne düşünüyorsun?
- Fiyata hayran kaldım.
Bodrumda cesetler bulacakmışız gibi hissediyorum.
- Hm. Açıklamalarda cesetlerden bahsedilmemiş.
Dinle.
Bu kasaba sadece çok eski evlere sahip ama yapıları sağlam,
ki bu da istediğin şey.
- Şehirdeki kira gelecek ay bitiyor.
Bekleyebileceğimizi sanmıyorum.
- Evet. Yapısı sağlam.
- Yani... Bugün teklif verelim mi?
- Evet. Yarın sabah şehirde olacağım.
O zaman konuşabiliriz. - Evet. Sorun yok.
Ama çiçek desen örnekleri yanında olacak mı?
- Evet. - Harika.
Şehre geldiğinde görüşürüz.
- Tamam. Gitmem lazım. - Güvenli sürüşler.
- Hoşça kal.
Birdenbire Ashland Falls'un tarihine bu kadar
ilgilenmenin özel bir sebebi var mı?
- Yüksek sesle söylersem aptalca gelecek.
- Ne zaman aptalca görünmekten korkup sustun ki?
- Ah. Pizza almak ister misin?
- Tabii ki. Isabel'e haber ver.
- Tamam.
- Merhaba. Pizza hakkında ne düşünüyorsun?
- Tamam.
- Ne?
- Sadece "Tamam" dedi ve kapattı.
- Terapinin ilk birkaç ayı zor geçecek.
Ben onun yaşındayken benim için öyleydi.
- Sana olanlar farklıydı.
- Nasıl yani?
- Seninki bir hastalıktı, ilaçla kolayca düzeltilebilirdi.
- Bunun kolay bir yanı yok. Bunu biliyorsun.
- Sadece terapinin--
- Bir dolandırıcılık olduğunu düşünüyorsun. Evet. Bunu nasıl hissettiğini biliyorum.
Bu senin görüşün, bu yüzden kendine sakla.
Aracı o kullanıyordu.
Onun üzerinde nasıl bir etki bırakacağını anlamalısın.
Burası kesinlikle şehirden farklı.
Ama iyiyim.
- O tonu tanırım, Maria. İyi değilsin.
Sen bir şehir kızısın.
Kırsalda yaşam tarzın değil--
özellikle bir ergenle.
Kız kardeşinle nasıl gidiyor?
- Bilmiyorum, Allie.
Yani, elbette ona yardım edebildiğimiz için mutluyum.
Sadece...
Burada ne kadar dayanabilirim bilmiyorum.
- Demek istediğim bu. Chuck senden çok şey istiyor.
- Evet.
Sadece Chuck'ın okulu nasıl sevdiğini göreceğiz.
Eğer severse, burada takılı kalabiliriz.
- Neyse, gitsem iyi olur. - Evet. Tamam.
Anneme selam söyle. - Söylerim.
- Seni seviyorum. - Ben de seni seviyorum.
- Allie selam söyledi.
- Ona da selam söyle.
- İlginç bir şey var mı?
- Aslında tuhaf. - Hm? Nasıl yani?
- Yani, hepsi sıradan kasaba tarihi şeyleri.
Kasaba kömür kasabası olarak başlamış, vesaire, vesaire.
Ama sonra, 1953'te,
kasaba aniden tüm sokak adlarını
değiştirip sınırlarını yeniden çizmiş.
- Neden bunu yapsınlar ki? - Bilmiyorum.
Oh. Ve, uh, şunu al.
Bu ev eskiden...
15 Rose Lane'di.
- Rose Lane. Buna bayıldım. Geri alabilir miyiz?
- Posta kutusuna bir gül ya da başka bir şey koyarız.
- Herhangi bir şey buldun mu--
- Ne bulup bulmadım?
- "Kendilerini yerine koymazlar."
- Ne yapıyorsun?
- Buradaki tabak sergisini temizliyorum.
Hey.
Uh, Isabel'e mutfaktaki şeyleri yerine koymasını
söyler misin? Burası üniversite yurdu değil.
- Uh, tamam.
- Ben çıkıyorum. Bana şans dile.
- Şimdi mi çıkman gerekiyor?
- Evet. Hala dönmem gereken bir işim var bazen.
- Sadece telefonunu açık tut ve güvende ol.
- Yarın görüşürüz. Seni seviyorum.
- Aile ve arkadaşlar ile tüm okul, bugün yas içinde
Ashley Stork'un trajik ölümü hakkında
Ashland Falls bölgesinden,
bugün intihar gibi görünen bir şekilde bulunan cesediyle.
- Evet. Bu sadece korkunç bir trajedi.
Ashland Falls için bir başka daha.
O kasaba bir türlü rahat edemiyor.
- Evet, ama Ashland'da kimsenin konuşmak istemediği bir sorun var--
- Alo? - Hey, Maria. Orada mısın?
- Hey, Ron. Evet. Neler var?
- Yola çıktın mı?
Çünkü yine bizim stand yerleşimimizi
zorlaştırıyorlar.
- Tabii ki öyleler.
Uh, iki saat içinde şehirde olacağım.
Bizi hareket ettirmelerine izin verme. Tamam.
Denerim.
- Bu Ashland'da onlarca yıldır devam ediyor.
Unutmayın, 1980'de tüm kasaba konseyi ölü bulundu
çünkü kasaba tarihinin defterlerini açmaya
cesaret etmişlerdi.
- Merhaba, herkes.
Uh, geç başlamamız konusunda
bu kadar anlayışlı olduğunuz için teşekkürler.
Şehirden dönerken yolculuk uzun sürdü,
ama kongre iyi geçti
başlangıçtaki bazı idari aksiliklere rağmen.
Ama iyi haber şu ki neredeyse her şeyi sattık,
geçen ay benimle birlikte yaptığınız gece elbisesi de dahil.
Ooh. Ve buna bir bakın.
Henüz hepsini arabadan çıkarmadım bile.
Um, Allie, gördüğün gibi, nedimelerin elbiseleri için
fazlasıyla malzeme var.
Um, bu yüzden kongreler gerçekten iyi
yerel bir zincirde bulamayacağınız malzemeleri bulmak için,
um, ister özel ithal kumaş olsun ya da sadece--
Um...
Uh, affedersiniz, um, bir dakika.
- Ah, merhaba. Rahatsız ettiğim için üzgünüm.
Stüdyomda mıydın?
- Uh, hayır. Neden?
- Um, hiçbir şey. Bu-- Bu hiçbir şey.
Um, rahatsız ettiğim için üzgünüm. Tanıştığımıza memnun oldum.
Bu yüzden... çok özür dilerim.
Um...
Tamam. Nerede kalmıştık?
- Hey. Evdeyiz. - Hey.
Galeri nasıldı?
- Oh. O ilginçti.
- Şehir şeyleriyle rekabet etmek zor.
- Hayır. Sanatçılar çok yetenekli.
Sanat snobu olmuyorum.
Sadece... en tuhaf şey oldu.
- Ne oldu?
- Gerçekten nasıl açıklayacağımı bilmiyorum.
Bir dakika, orada duruyorduk
bu tablo koleksiyonuna bakıyorduk.
Sonra, sanki bomba varmış gibi kapıdan dışarı çıkarıldık.
- Neden olduğunu biliyor musun?
- Bazı tabloları kapattılar ve herkese gitmesini söylediler.
Bu da şehirdeki gecemizin sonuydu.
Burada yapacak pek bir şey yok, bu yüzden eve geldik.
- Anladım.
Artık kültür merkezinde değilsin.
- Öyle demedim.
Sadece Isabel ile yapacak bir şey bulmak zor.
Burada bir sanat galerisi olduğuna şaşırmıştım,
ama o da kapandı.
Bu gibi...
Bilmiyorum.
- O nasıldı?
- Söyleyemem.
Ama, biliyorsun, ben sadece üç ay öncesine kadar
varlığından bile haberdar olmayan kayınbiraderim
bu yüzden... onun için normalin nasıl olduğunu
bilmeye başlamam.
Evet.
Sadece ona kardeşten çok yabancı gibi hissediyorum.
- Bu yüzden burada, değil mi?
Merhaba, herkese. Ben, um...
Um... Oh, özür dilerim.
Bu-- Bu birkaç gün yoğun geçti.
Um, bu evde soğuk,
um, Ashland Falls'ta sıcaklıklar hala sıcak olmasına rağmen.
Ama bu bana hatırlatıyor.
Sonbahar kesinlikle burada,
ve sıfırdan kazak yapacağız,
bununla çok eğleneceğinizi düşünüyorum.
Um, kazak örmek biraz daha zor
elbise yapmaktan daha.
Ama benim için,
yapabileceğiniz tüm farklı tasarımlar
yüzünden çok daha eğlenceli.
Um, tatilleri düşünün--
um, çirkin Noel kazakları, Cadılar Bayramı kazakları.
Gerçekten eğlenebilir ve komik ve çılgın olabilirsiniz.
Geçen yıl gibi,
Chuck'a bir "Zor Ölüm" Noel kazağı yaptım
çünkü "Zor Ölüm" onun favori Noel--
Hıh.
Kız kardeşim, Allison, beni arıyor.
Allison vlog'un düzenli izleyicisidir,
bu yüzden neden beni aradığını bilmiyorum
canlı olduğumu bildiği halde.
Allie, eğer bunu izliyorsan,
üç dakika bekleyemez mi?
Teşekkürler.
Her neyse, Chuck'a bırakın ki teröristler hakkında bir filmi
Noel filmi olarak görsün.
Ama söylemeye çalıştığım şey şu ki
gerçekten her şeyi yapabilirsiniz
kazağın temellerini öğrendikten sonra.
Üzgünüm.
Neden insanlar tam şimdi beni rahatsız etmek istiyor, bilmiyorum.
Allie, eğer nedime elbiseleriyle ilgili arıyorsan,
endişelenme.
Her şeyi hallettim. Görüyor musun?
Sen sadece yemekle ilgilen, tamam mı?
Şimdi ne var?
Hey. Claire.
Ne oluyor?
"Hemen evden çık."
Um...
Tamam. Claire, şey,
sanırım gösteriden sonra beni ara.
Kazağın temelleri şu ki--
Birisi şaka mı yapıyor?
- Sanırım kısa süreliğine kampüs konutlarına
girebilirim.
Bu yeri satmakta zorluk çekeceğiz.
İlaçlarını alıyor musun?
- Evet.
- Tamam.
Sadece, en son böyle bir şey olduğunda--
- Bin kişi gördü bunu, Chuck.
- Biliyorum. Ama belki onlar...
İstersen yarına kadar buradan çıkarım.
Hatta bu gece bile.
Sadece biraz zamana ihtiyacım var.
- Bu bir hataydı.
Yani, şehri asla terk etmememiz gerektiğini biliyordum.
Isabel yurtta kendi başına gayet iyi olurdu.
- Hayır, onun ihtiyacı vardı-- - Senin ihtiyacın vardı!
Senin arınmaya ihtiyacın vardı.
Bu her şeyi düzeltmeye çalışma yolundu,
ama hiçbirini yapmana gerek yoktu!
Bunu yapmamıza gerek yoktu!
Maria...
Bunu düzeltebilirim.
- Ne oluyor?
İyi misin, Maria?
- Her şey yolunda.
Eşyalarını toplamaya başla. Birazdan döneceğim.
- Helen Foster'ın evini mi arıyorsun?
- Helen Foster kim?
- Chuck, Maria'ya olanlardan sonra beni buradan çıkarmak istiyor.
Öylece.
Hayatta olmaz.
- Nasıl durumu?
- İyi değil.
Muhtemelen birkaç gün içinde gidecek.
Isabel.
- Hadi buraya gel ve annenle konuş.
Orada olduğunu biliyorum, Maria.
- Hey, üzgünüm. Ben--
Belki de yanılmışımdır.
Gitmem gerek.
Isabel.
- Maria?
- Bu tabaklar kendilerini yerine koyamazlar.
Neredesin, tatlım?
Bana ne yaptığını görmek istemiyor musun?
Nereye gidiyorsun?!
- Isabel? Isabel!
Isabel. İyi misin?
O nerede?
- Bilmiyorum. - O nerede?
- Bilmiyorum. İyi misin? Yaralandın mı? İyi misin?
- Tamam.
Sorun değil.
İyisin.
Yüzüne ne oldu?
- Neden bahsediyorsun?
- Kanıyorsun.
- Ne?
- Burada.
- Ben yaptım.
- Sen mi yaptın?
- Neler oluyor?
- Konuşmamız lazım.
- Herkes cadde haritalarına takıntılı,
kitaplarda veya ilçenin mühürlediği kayıtlarda.
Kimse altyapıya bakmayı düşünmedi,
ama Ashley düşündü.
- Nasıl yani?
- Aslında oldukça dahice.
1900'lerin başlarında,
bu küçük kömür kasabasının çoğunlukla elektriğe sahip olduğunu fark etti.
Yani yolları takip etmek yerine,
gerçekten neyi aramamız gerektiğini buldu.
- Elektrik şebekesi.
- Aynen öyle.
Kasabanın saklamayı hiç düşünmediği tek şey bu.
Kütüphane, ilçe altyapısıyla ilgili kitaplarla dolu,
ama özellikle bir kitap
1923'ten kalma şebeke düzenini belirten bir harita içeriyor.
- Nereye bakıyorum?
- Herhangi bir mevcut haritayla yan yana koy,
sınırın küçüldüğünü açıkça görebilirsin.
Tam burada.
Bu tarafa giden güç hatları var,
ama bugün kasabanın bir parçası değil.
Nereye gidiyorlar?
Orman Yolu işte orada.
- Bunu yanıma alıyorum.
- Bekle. Şimdi mi gidiyorsun?
- Seninle geliyorum. - Mi--
- Hey, Chuck, yakın çekime hazır mısın?
Unuttuğunu söyleme sakın.
Bugün senin tanıklığını çekiyoruz.
Bir hafta önce söylemiştim.
- Şimdi gerçekten iyi bir zaman değil.
Maria kendini iyi hissetmiyor ve...
- Dinle...
Sorunlar yaşadığınızı anlıyorum.
Bu adam bana çok para kaybettirdi.
Onu yeniden ayarlamak bana pahalıya patlar.
Sadece 30 dakika ver.
- Ben yapabilirim.
- Hey, tatlım. Nasılsın?
- Hiç olmadığım kadar iyi.
Git yapman gerekeni yap.
Zaten kamera karşısında daha iyiyim.
- Emin misin kendini iyi hissettiğine?
- Evet.
Git Orman Yolu'nu bul.
Biz iyi olacağız.
- Hey. Son bir iyilik?
Sen dönene kadar Maria ile burada kalabilir misin?
Benim seninle gelmemi isteyeceksin sanmıştım.
- Her şey için teşekkür ederim.
- Eğer bulursan, o zaman bana teşekkür edebilirsin.
- Biraz daha yaklaştırabilir misin?
Daha yakın.
Daha yakınlaş.
Hayır, bundan hoşlanmadım. Hiç hoşlanmadım.
Geri çek. Devam et.
Tamam, bunun nasıl göründüğüne bir bakalım.
- Böyle bir şey nasıl?
- Eh. Evet, tamam.
Tamam. Yakınlaştır. Biraz daha.
Tamam. Bu harika görünüyor.
Tamam, Maria,
lütfen kendini kameraya tanıt.
- Benim adım Maria.
- Soyadınız?
- Benim adım Maria.
- Tamam, uh, güzel.
Uh, kameraya anlat
benim ve Bonnie Davis Realty'yi nasıl bulduğunu.
- Ya burası evse ne yaparız?
- Onu yakarız.
Ta ki tamamen kül olana kadar.
- Belki önce birini aramalıydık.
- Bak, Izzy...
Bu evi bulacağım.
Geride kalmak istersen, bu sorun değil.
Anlarım.
- Devam et, Maria.
Yanlış bir şeylerin olduğunu ilk fark ettiğimde
kızım okuldan ağlayarak eve gelmişti.
- Uh, üzgünüm.
Maria, bizimle nasıl tanıştığını mı anlatıyorsun?
- Nasıl bulduğumu mu bilmek istiyorsunuz...
- Bonnie Davis Realty'yi nasıl bulduğunu.
- Oh, anladım.
- Ve kızın-- kayınbiraderinin kızını mı kastediyorsun?
- Ne dedim?
- Kızın dedin.
Sanırım o, sen ve Chuck arasında öyle hissediyor.
- Tekrar başlayayım.
Ağlamadan sonra kan geldi.
Banyoda lavaboda kan damlaları fark etmeye başladım.
- Bu onun evi.
Öyle olmalı.
- Üzücü.
Ona ne oldu, demek istiyorum.
- İntikamını yüz kere aldı.
- Nereden başlamalıyız?
- Buranın o ev olduğunu doğrulayan bir şey ara.
Bir şey yapmam gerekiyordu.
Onlara neye izin verdiklerini anlatmam gerekiyordu,
bu bir iğrençlikti.
İlk başta Clarke ailesiyle uygarca görüştüm.
Çok, çok uygarca.
Kimseyi incitmek istemedim.
Kızımın yaşadığı her türlü istismarı detaylıca yazdım.
Bu işin sonu olmalıydı.
Öyle olmalıydı.
Olmalıydı.
Ama daha da kötüleşti.
Okul bir şey yapma sözü verdi...
...ama asla yapmadılar.
Kasaba meclisine gittim.
Beni bile görmek istemediler.
O kadar çok... mektup yazdım ki...
Cevapsız kaldılar.
Evlerine gittim.
Hiçbir şey.
Hiçbir şey!
- Bu ev eskiden 15 Rose Lane idi.
- Izzy!
Izzy. Izzy. Hemen gitmemiz gerekiyor.
Izzy. Izzy.
Izzy.
- Maria?
Fark ettim ki...
bir şeylerin yanlış olduğuna dair ilk işaret
kızım okuldan eve geldiğinde... ağlıyordu.
- Kızın kim?
- Mary.
- Peki Mary nerede?
- Ölü!
- Izzy?
Çok üzgünüm.
Bir şey gördüm.
Chuck.
- Izzy!