Her zamanki gibi bir gün olarak başladı.
Güneş, New York'un üzerine doğdu ve
hareket halindeki şehre ilk ışığını düşürdü.
Neredeyse dokuz milyon hayatın iç içe geçtiği bir şehir,
nefes almak kadar tanıdık bir rutin içinde.
Dünya rutinle doluydu.
Ebeveynler çocuklarını hazırlamak için acele ederken,
ofis çalışanları devasa binalara doğru yol alırken,
yolcular koltuklarına yerleşip, tüm ülkeyi geçecek uçuşlar için kemerlerini bağlarken.
uçuşlar için kemerlerini bağlarken.
Burada, insanlar hayallerini ve geleceklerini topluyordu,
hiç durmayan bir şehrin dokusuna iç içe geçmiş olarak.
Sabah ışığı binaları ve sokakları
sıcak tonlara boyarken, hayatlar
New York'un ikonik kulelerinin gölgesinde kesişti, insanların ulaşabileceği yüksekliklerin hatırlatıcısıydı.
Altlarında, şehrin damarları enerjiyle atıyordu,
dünyanın dört bir yanından dillerin, kültürlerin ve hikayelerin
bir araya geldiği, dünya çapında sevilen bir yerin dokusunda.
Ama bu sıradan bir gün değildi.
Tek bir anda, o ritim bozulacak ve her şey değişecekti.
Bu, o gün New York'un ve bu sarsıntıyla sonsuza dek değişen hayatların hikayesi.
değişen hayatların hikayesi.
Salisbury, Kuzey Karolina'da saat 8:00, Chicago'da saat 7:00, Calaveras County,
Kaliforniya'da saat 5:00, haberlerin
yapıldığı bu Salı günü, 11 Eylül.
ABD, iki hafta içinde ikinci kez Irak üzerinde insansız bir casus uçağını kaybetti.
Kesinlikle yeni bir görünüm.
Hangi tarzı deniyorsun?
Neyi deniyorum?
Kongo, üç yıl, iki buçuk milyon ölü.
Bunu bilmen gerektiğini düşündük.
Bildiğimiz kadarıyla size anlatmak istiyoruz, ama bir haber aldık.
Amerika'nın şimdiye kadar yarattığı en inanılmaz adamdı, kesinlikle.
Tamam, şimdi seni kesmem gerekiyor.
Richard Hack, çok teşekkürler.
Minnettarız. Kitabın adı Hughes.
Şu anda canlı yayına geçmek ve Dünya Ticaret Merkezi'nin resmini göstermek istiyoruz,
anladığım kadarıyla, elimizde mi?
Hayır, elimizde değil.
Ancak bir son dakika hikayemiz var.
Birazdan bununla geri döneceğiz.
Öncelikle, bu bugün NBC'de.
American 11, Boston.
American 11, frekanstaki Amerikan, beni duyuyor musun?
Bu Adam.
Bu Boston.
American 20'yi sola çevirdim ve tırmanacaktım.
Şu anda bana yanıt vermiyor.
Görünüşe göre sağa dönüyor.
Evet, onu 20 sağa çevirdim.
- Oh, tamam. - Ve sanırım sadece 29'a gidiyor.
Arkada numara 3, kokpit cevap vermiyor.
İş sınıfında birini bıçakladılar.
Ve sanırım nefes alamıyoruz, biber gazı var.
Bilmiyorum.
Sanırım kaçırılıyoruz.
Hangi uçaktasınız?
Uçuş 12.
Hangi koltuktasınız?
Hanımefendi, orada mısınız?
Evet.
Hangi koltuktasınız?
Hanımefendi, hangi koltuktasınız?
Boston'dan yeni ayrıldık.
Havadayız.
L.A.'ye gitmemiz gerekiyor ve kokpit telefonlarına cevap vermiyor.
Tamam, ama hangi koltuktasınız?
Koltuk numaranız nedir?
Tamam, şu an atlama koltuğumdayım.
- Tamam. - 3R'de.
Tamam, siz uçuş görevlisisiniz?
Üzgünüm, uçuş görevlisi olduğunuzu mu söylediniz?
Merhaba?
Evet, adınız nedir?
Daha yüksek sesle konuşmalısınız.
Sizi duyamıyorum.
Tabii, adınız nedir?
Tamam, adım Betty Ong.
Uçuş 11'de numara 3'üm.
Tamam.
Ve kokpit telefonlarına cevap vermiyor.
Ve iş sınıfında birini bıçakladılar.
Ve iş sınıfında nefes alamıyoruz.
Birisi biber gazı veya bir şey kullanmış.
Numara 1'imiz bıçaklandı ve numara 5'imiz bıçaklandı.
Kimse kokpite ulaşabilir mi?
Kokpite bile giremiyoruz.
Orada kim olduğunu bilmiyoruz.
Hala orada mısınız?
Evet, hala buradayız.
Tamam.
Ben de hatta kalacağım.
Tamam.
Başka birini aradınız mı?
Hayır.
Birisi tıbbi yardım çağırıyor ve biz ulaşamıyoruz...
American Airlines Acil Hattı, lütfen acil durumunuzu belirtin.
Merhaba, bu Knitted American Airlines arıyor.
Bir telefon görüşmesini izliyorum, uçuş
11, hostes temsilcilerimize bildiriyor ki
pilot ve herkes bıçaklanmış.
30-mana, 6-7-4-0.
American 11 aramaya mı çalışıyor?
Dostum, elimizde bazı uçaklar var.
Sadece sessiz kal ve iyi olacaksın.
Havalimanına gidiyoruz.
15-7-4-0 Hampton'a gidiyor.
Beni aramaya çalışan kim?
American 11, aramaya mı çalışıyorsun?
Kimse kıpırdamasın.
Her şey yoluna girecek.
Eğer bir hamle yapmaya çalışırsa, kendine ve uçağa zarar verecek.
Sadece sessiz kalın.
Merhaba, Boston Merkezi, TMU.
Burada bir sorun var.
New York'a yönelen rehin alınmış bir
uçak var ve sizden ihtiyacımız olan... Bize birkaç F-16 gönderin
ya da benzeri bir şey.
Bize yardım edin.
Lanet olsun!
Kennedy Kulesi bildiriyor... Şaka mı bu?
Kennedy Kulesi bildiriyor ki bir yangın çıkmış
Dünya Ticaret Merkezi'nde.
Ve bu bizim uçağı kaybettiğimiz yer.
Lanet olsun!
Aman Tanrım!
Lanet olsun!
Aman Tanrım!
Lanet olsun!
Aman Tanrım!
- Lanet olsun! - Aman Tanrım!
Bu yeni geldi, gördüğünüz şey açıkça
çok rahatsız edici bir canlı yayındı.
Bu Dünya Ticaret Merkezi.
Görünüşe göre, bir uçak New York'ta Dünya Ticaret Merkezi'ne çarptı.
8.46'da beş hava korsanı kasten
American Airlines Uçuş 11'i Kuzey Kulesi'ne çarptı.
Olmak üzere olandan habersiz, 100
masum insan konferansa katılıyordu
Kuzey Kulesi'nin tepesindeki Windows on the World restoranında.
Onlar arasında 31 yaşındaki Christopher Hanley vardı
o gün 911 acil servislere yapılan ilk
kayıtlı aramalardan birini yaptı.
Evet, merhaba.
Dünya Ticaret Merkezi'nin 106. katındayım.
Az önce bir patlama oldu.
106. kat mı?
Evet.
106. kat, tamam.
Duman var ve oldukça kötü.
Merdivenlerden inemiyoruz.
Tamam.
Burada yaklaşık yüz kişi var.
Ayrılmayın, tamam mı?
Bina içinde yangın veya patlama gibi bir şey var.
Tamam, olduğunuz yerde kalmanızı istiyorum.
- Evet. - Tamam, geliyoruz.
Sizi almaya geliyoruz.
Pencerelerin dışından aşağıdan yukarıya duman geliyor...
Tamam, yoldayız.
Sadece bekleyin.
Tamam, sadece bekleyin.
Yoldayız.
Tamam, lütfen acele edin.
Önceden bir tehdit veya hükümet güvenlik istihbaratı
uyarısı olmadan, bir terör saldırısı beklenmiyordu, bu yüzden
hem içeride hem de sahadaki ortak kanaat
Kuzey Kulesi'ni açıklanamayan bir patlamanın sarstığı yönündeydi.
Acı gerçek şuydu ki, American Airlines'ın
11 sefer sayılı uçağı, saatte 460 mil hızla seyahat ederken
binanın kuzey yüzüne çarptı,
Dünya Ticaret Merkezi Kulesi'nde 93 ve 99. katlar arasında
felaket yaratan bir gedik açtı.
11 sefer sayılı uçuşun rotası, Kuzey Kulesi'nin
tam merkezine ulaştı ve üç
merdiven bloğunu keserek geçti.
93. kattaki çarpma noktasının üstündeki her
kişinin güvenliğe giden yolu yok olmuştu.
Gerçek şu ki, 1.344 hayat ölümcül tehlike altındaydı.
Uçağın tankları, Kuzey Kulesi'ne
çarptığında 90.000 litre jet yakıtı
patladı ve binanın içini tüketen vahşi bir yangını ateşledi.
Ofis malzemeleri alevleri besleyerek
kavurucu sıcaklık, boğucu duman ve yoğun
yangından oluşan bunaltıcı bir cehennem yarattı, çevreyi
insan yaşamı için yaşanmaz hale getirdi.
Dehşete ek olarak, hasar gören
asansör şaftları, yanan jet yakıtı için
binanın katlarında şiddetle dolaşması için ölümcül bir yol sağladı,
hatta giriş lobisine kadar ulaştı.
Tahliye edebilen tahmini 8.000 kişi,
93. katın altındaki çarpma noktasının altındaki katlardan
kaotik ve korkutucu bir senaryo ile karşı karşıya kaldı.
Dünya Ticaret Merkezi Kuleleri, geniş
çaplı bir tahliyeyi karşılayacak şekilde tasarlanmamıştı.
İkiz kulelerin her biri, zemin kata inen yalnızca üç dar merdivene sahipti.
Uçak çarptığında, çarpmanın gücü
yapıların yer değiştirmesine neden oldu, kapıları sıkıştırdı
ve kırılan duvarların enkazı merdiven boşluklarını kapattı.
Bu durum, onlarca insanı
giderek umutsuzlaşan bir durumda bıraktı, özellikle de çarpma
bölgelerine yakın katlardakileri.
Kaçış yolları yok olduğunda, yoğun alevler, boğucu
sıcaklık ve kalın siyah duman Kuzey Kulesi içinde dayanılmaz koşullar yarattı.
içeride dayanılmaz koşullar yarattı.
Yangından kaçmak için yürek burkan bir girişimde,
100 ile 200 arasında insanın
alevlerin tükettiği binada ölmek yerine atlamayı tercih ettiği tahmin ediliyor.
Hiç kanıt gördün mü Elliot?
İnsanların binadan çıkarıldığına dair?
Acil durum araçlarının insan kaybı olarak bir endişe olduğunu söylüyorsun.
Aman Tanrım, başka bir uçak daha çarptı.
Kahretsin, Mark.
Bu diğer bina.
Bu terörist.
Bu terörist, dostum.
Bu kesinlikle terörist.
Artık bunun bir kaza olmadığı açıktı.
Başlangıçta, Kuzey Kulesi'ne yapılan saldırıdan sonra,
Güney Kulesi'ndeki çalışanlara, personel ve ziyaretçilere oldukları yerde kalmaları söylendi.
İkinci çarpmadan sonra, Güney Kulesi'nde, 77 ile 85.
katlar arasındaki çarpma bölgesinin altındaki kitlesel bir tahliye başladı.
Kargaşa hüküm sürdü.
Güney Kulesi'ndeki merdivenlerden biri
hasar görmemişti, çünkü uçak
bina merkez hattından saparak çarpmıştı
ve bu nedenle güvenli bir kaçış
yolu olabilirdi, ancak boğucu siyah dumanla doluydu,
bu da birçok insanı yanlışlıkla
asla gerçekleşmeyecek bir kurtarma için yukarıya doğru yönlendirdi.
Ne yazık ki, 9-1-1 operatörleri tarafından verilen
talimatlara ve daha önceki bina çapında
duyurulara uyan bireyler de vardı.
Sean, ben.
Sadece seni sevdiğimi ve bu binada sıkıştığımı bilmeni istedim.
New York'ta.
Bir uçak binaya çarptı ya da bir bomba patladı.
Bilmiyorum, ama çok fazla duman var ve sadece seni her zaman sevdiğimi bilmeni istedik.
seni her zaman sevdiğimi bilmeni istedik.
İkiz Kulelerin çarpma bölgelerinin altında
olacak kadar şanslı olanlar için kaçış korkunç bir deneyimdi.
Çökmüş tavanlar, kırık bölmeler ve kırılmış borulardan akan su
arasında yol aldılar.
Yangınlar ve yoğun, boğucu duman yollarını daha da
kapattı, görünürlüğü azalttı ve tehlikeyi artırdı.
Etki alanlarının üzerinde mahsur kalanlar için, koşullar
çok kötüydü ve hızla kötüleşiyordu.
Dünya Ticaret Merkezi'nin açılmayan pencereleri,
tasarım gereği açılmadığı için birçok kişi temiz havadan mahrum kaldı.
Bazı pencereler, uçak çarpışmalarının
şiddetiyle kırıldı, diğerleri ise
yoğun duman ve aşırı sıcaklıktan kaçmak isteyen sakinler tarafından
çaresizlikle kırıldı.
11 Eylül'ün en ürkütücü görüntülerinden biri,
Richard Drew tarafından çekilen düşen adam fotoğrafıdır.
Fotoğraf, Kuzey Kulesi'nden
düştüğüne inanılan isimsiz bir adamı
gösteriyor, ok gibi bir pozisyonda, inişi neredeyse huzurlu.
Kaderini seçmemiş olsa da, görüntü
sessiz bir kabullenişi simgeliyor, insanın
onuru ve dayanıklılığı üzerine düşünmeye davet ediyor.
Onu tanımlama çabaları sonuçsuz kalsa da, fotoğraf
bireysel trajedinin bir sembolü haline
geldi, kaos içinde zarafetin yakalandığı bir anı ölümsüzleştiriyor.
Başlangıçta tartışmalı olan bu fotoğraf,
o günün insan maliyetinin güçlü bir hatırlatıcısı olarak kalıyor.
1973'te tamamlandıklarında İkiz Kuleler,
kısa bir süreliğine dünyanın en yüksek binaları
unvanını elinde tuttu ve 2001'deki
terör saldırıları sırasında hala ilk beş arasında yer alıyordu.
Çöküşleri mühendislik topluluğunu şaşırttı, çünkü yangın
hiçbir zaman bir gökdeleni çökertecek kadar güçlü olmamıştı,
ve kuleler bir uçağın çarpmasına dayanacak şekilde tasarlanmıştı.
Dünya Ticaret Merkezi'nin baş mühendislerinden John Skilling,
1993 bombalamasından sonra böyle bir senaryo üzerine
düşüncelerini dile getirmişti.
Olası bir uçak kazasının sonuçlarını değerlendirirken,
analizlerimizin en büyük sorunun, uçağın tüm
yakıtının binaya dökülmesi olacağını gösterdiğini
belirtmişti. Korkunç bir yangın olurdu,
çok sayıda insan ölürdü ama bina yapısı hala ayakta kalırdı.
Ne yazık ki, sekiz yıl sonra bu varsayımlarının yanlış olduğu kanıtlandı.
Hesaplamaları, yüksek hızda uçan bir jetlinerin veya
binlerce galon havacılık yakıtı ile beslenen yoğun
büyük çaplı yangınların yıkıcı etkilerini hesaba katmamıştı.
Böylesine olağanüstü durumlar için bir tasarım hazırlanmamıştı.
Böyle olağanüstü durumlar için hiçbir tasarım yapılmamıştı.
Sanırım kimse bu binanın
üst kısımdaki yapısal hasara rağmen çökeceğini beklemiyordu.
Bu binalar, ayağınızı saran bir çorap gibi
çelikle kaplıydı.
Çelik yan yapılar bu katları taşımıyordu.
Bu katlar, her kat arasında bir pim ile tutuluyordu.
Ve böylece, ilk iki kat çöktüğünde
ağırlıkları, tüm pimleri ve
tüm katları, bilirsiniz,
tabana kadar çökertmeye yetti.
Jack Tagliarcio, bir haber kameramanı, o anı yakaladı
ilk kule yıkıldığında.
Devasa bir küresel izleyici kitlesi şok içinde izledi
ikiz kuleler yıkılırken, çöküşleri canlı yayınlandı
televizyonda ve radyoda.
Yıkılan kulelerin kulakları sağır eden gürültüsü
dindiğinde, yoğun bir gri-beyaz toz beton ve
alçı bulutları Manhattan sokaklarını sardı.
Başlangıçta birçok kişi yeni bir patlama veya çarpmanın
Güney Kule'yi gizleyen duman ve enkazı yarattığını düşündü.
Ama rüzgar sisleri dağıttıkça acı gerçek ortaya çıktı.
Yüksek yapı artık yoktu.
Bu video, Naudet kardeşler tarafından
Güney Kule yıkılırken Kuzey Kule'nin içinden kaydedildi.
Kuzey Kule'nin alçı kaplı merdivenleri
çarpma anında yok oldu, 93 ila 99 katlar arasında kimse kaçamadı.
Duman ve alevler hikayenin bir kısmını dışarıdan
anlatırken, içeriden gelen dehşet verici çağrılar
görünmeyen gerçeği ortaya çıkardı, içeride mahsur kalanların
acı ve cesaretine dair önemli bir pencere açtı.
Anne, ben Stephen.
Uçak, binama çarptı ve şu anda
sanırım iyiyim, güvendeyim ama duman var.
Seni ne kadar sevdiğimi söylemek istiyorum ve...
Güvende olduğumda seni arayacağım.
Tamam mı Anne?
Hoşça kal.
Shimmy, dayan orada.
Yavaşça bir havludan nefes al.
Havludan nefes alıyor musun?
Her şey yolunda.
Herkes iyi. Herkes çok sakin. Her şey yoluna girecek.
Sadece sakin olman lazım.
Buradaki herkes sakin.
Sana söz veriyorum.
Kızların bile bilmiyor çünkü okulda.
Ebeveynler burada, çok sakinler.
Sadece başını dik tut.
Pencere kenarında duman görüyor musun?
İtfaiye ekibi... Göremiyor musun?
Pencere kenarında duman görüyor muyuz?
İtfaiye ekibi bilmek istiyor.
Pencere kenarında duman yok.
Dikkatle dinle. Son çare olarak, pencereyi
olabilecek en küçük şekilde kır sadece biraz hava almak için.
Tamam, anladın mı?
Evet.
Tamam, nasıl yani?
Son çare olarak, pencereyi biraz
açmamız gerektiğini söylediler, biraz hava almak için.
Pencereyi açabilir misin yoksa kırmak mı gerekiyor?
Ha?
Kırmak zorundayız.
- Evet mi? - Pencereyi kır.
Tamam, Shimmy, Shimmy, pencereyi al.
Mümkün olduğunca az, sadece biraz, uh...
Eğer hava tükeniyorsa, bunu yapmalıyız.
Tamam mı?
Duman, yeni bina, 105, 2-5.
Tamam, sıkı durun.
Size elimizden geldiğince çabuk ulaşacağız.
O duman olmayan binada kalabilirsiniz.
Yapabileceğimiz tek şey bu.
Oraya vardınız.
Geliyoruz.
Öyle hissettirmiyor, adamım.
Küçük çocuklarım var.
Anlıyorum, efendim.
Burada çok insan var.
Anlıyorum.
Ve sonra binaya çıkıyorsunuz, ve üstte gerçekten büyük bir duman var.
Duman yükseliyor.
Gerçekten görebiliyorsunuz.
Biz yerdeyiz.
Bir penceredeyiz.
Ve sonra burada yeşil olmalısınız.
Göremiyorsunuz.
Tamam.
Sadece dayanmayı deneyin.
Kurtarmak istiyorum.
Söylemesi kolay.
Klimalı bir binadasınız.
Gerçekten kötü.
Siyah. Kurak.
Genç adamlarız.
Ölmeye hazır değiliz.
Anlıyorum.
Alo?
Alo!
Finans merkezine bakıyoruz.
Üçümüz, iki kırık pencere.
Saat 11'de, Belediye Başkanı Rudolph Giuliani
Canal Caddesi'nin güneyindeki Aşağı Manhattan'ın tahliyesini emretti,
bir milyondan fazla sakin, çalışan ve turisti etkiledi.
Bu sırada, Dünya Ticaret Merkezi'ndeki
kurtarma çalışmaları öğleden sonra boyunca devam etti,
hayatta kalanları umutsuzca ararken.
Kaybettiğimiz insanlar için çok üzgünüm, bazılarıyla kaybetmeden sadece
15 dakika önce konuştum.
Ve şehir hayatta kalacak.
Bunun üstesinden geleceğiz.
Bu çok, çok zor bir dönem olacak.
Kaybettiğimiz kişileri öğrendiğimizde hissedeceğimiz acıyı henüz
bilmiyoruz diye düşünüyorum.
Ama şimdi odaklanmamız gereken şey, şehri bu durumdan çıkarmak ve
hayatta kalmak ve bununla daha güçlü olmaktır.
Bugün New York'taki duyguları anlatmak zor
New York şokta.
En ünlü simgelerinden biri yok edildi, binlerce
ölü ve Amerika kuşatma altında.
Dehşete kapıldım, çünkü ne geleceğini bilmiyorsun.
Sürekli başka bir uçak geliyor diyorlardı ve
tek duyduğunuz bu gürültüydü, insanlar
ağlıyordu, pencereden atlıyorlardı.
El sallıyorlardı, sanki yardım edin demeye çalışıyorlardı.
Kollarını görüyordunuz.
Sonra bir adamın atladığını gördünüz, ve sadece... Herkes atlıyordu.
Çılgındı.
Daha önce 6. Cadde'deydim,
ve Ticaret Merkezi'nden çıkan alevleri izledim,
ve çöktüğünü gördüm,
ve bu hayatımda gördüğüm en korkunç şeydi.
İnanılmaz. Böyle bir şeyin olabileceğini düşünmezdim,
özellikle New York'ta.
İstihbarat topluluğumuzun ne yaptığını merak ediyorsunuz,
böyle bir şeyin olmasına nasıl izin verebilirler?
Bu nasıl olabilir?
Bu dünya çapında bir olay.
Sadece şehir değil.
Dünya çapında.
Bence hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
11 Eylül 2001'den önce, Amerika Birleşik Devletleri
resmi olarak herhangi bir savaşta değildi.
İslami aşırılık, El Kaide, ve Usame bin Ladin
genel halk için büyük ölçüde bilinmiyordu ve IŞİD henüz ortaya çıkmamıştı.
O günün olayları tarihi bir dönüm
noktasıydı, saldırılardan önceki
dünya ile sonrası arasındaki belirgin bir ayrım oldu.
ve sonrasında derinden değişmiş bir gerçeklik ortaya çıktı.
11 Eylül 2001'in şoku ve yıkımı
sadece anlık sonuçlarla sınırlı kalmadı, derin
ve kalıcı bir etki bırakarak Amerikan yaşamı ve küresel bilinç üzerinde yankılandı.
Bir zamanlar düşünülemez olan, ABD topraklarına büyük çaplı bir saldırı,
karanlık bir yeni gerçeklik haline geldi.
Gelecekteki saldırıların düşünülemez ihtimali, potansiyel olarak
biyolojik veya nükleer silahlar içerebilecek bir ortak ve kalıcı korkuya dönüştü.
Bu kırılganlık ve belirsizlik hissi sadece
New York'ta yankılanmakla kalmadı, aynı zamanda
tüm ulus ve dünyada yankılandı.
Akşam yemeği masasına oturduğumuzda, boş bir sandalye var.
Tatillerde bir araya geldiğimizde, boş bir sandalye var.
İlerleyemiyoruz.
Kapanış yok.
Düşündüğüm şey şu ki, aşağı bakıp artık burada olmadığını görmek zorundayım
ve o artık burada değil, ve herkes
bunun normal olduğunu düşünüyor, iyi olduğunu ve devam edebileceğimizi, ve
biz edemiyoruz.
New York City İtfaiyesi'nden itfaiyeciler
World Trade Center'a ilk uçağın
Kuzey Kulesi'ne çarpmasından dakikalar sonra
alev aldı. Şef Joseph Pfeiffer ve
Birinci Tabur ekibi olay yerine ilk ulaşanlar arasındaydı.
Ofiste işe yeni başlamıştım ve nedense erkendi ve
biri, haberleri izleyen bir televizyon açmıştı,
ve bu olay canlı yayında başladı.
Bu yüzden başladık, bir toplantı yaptık ve
saat 8.30 civarında, FEMA aracılığıyla müdahale için aktif hale getirildim.
Başlangıçta, ekip kurtarmaya ve
binanın sakinlerini tahliye etmeye odaklandı, bu da
asansörde mahsur kalan insanlara yardım göndermeyi içeriyordu
ve diğer yerlerde, ayrıca
tüm katların tamamen tahliye edildiğinden emin olmayı içeriyordu.
Tahliye edilenlerin birçoğu sonrasında bu itfaiyecilerin
cesaretinin ölçülemez olduğunu söyledi.
Yüzlerindeki ifade, kararlı bir azim ifadesiydi.
Karşılaşacakları tehlikelerin farkındaydılar,
ama yine de devam ettiler, kendi güvenliklerini ve sağlıklarını
hiçe sayarak saatlerce çalıştılar.
Radyo iletişimindeki sorunlar da komutanların
binalardaki birçok itfaiyeciyle iletişimi kaybetmesine neden oldu.
Buna ek olarak, saldırıların haberi
yayılınca, birçok görev dışı itfaiyeci
yardım etmeye istekli olarak olay yerine geldi, ama radyo cihazları yoktu.
Sonuç olarak, itfaiyeciler ilerlemelerini ve konumlarını bildirmekte
zorluk çekti ve tahliye emirlerini
duyamadılar, bazen trajik sonuçlarla.
Oreo Palmer, başkalarını kurtarma amacıyla hayatını kaybeden
cesur bir itfaiyeciydi.
Kendi güvenliğini düşünmeden, saat 9.03'te
Kuzey Kulesi'nden Güney Kulesi'ne koştu. Merdivenlerde, bazı itfaiyecilerin
birbirleriyle iletişim kuramadığını fark etti, bu yüzden
radyo alıcılarındaki sorunu hızla çözmeye çalıştı.
Sorunu çözmeye çalıştı.
Sonra, çoğu asansör çalışmaz hale gelmişken, Palmer tek başına birini tamir etti
ve 41. kata çıktı, bu kat
77. ile 85. katlar arasında
etki alanının yarısına denk geliyordu.
Bu, İkinci Kule'nin 40. katındaki Yedinci Tabur.
40. kata kadar çıkan bir asansörümüz çalışıyor.
15. merdiven ekibinden bir görevli tarafından işletiliyor.
Yürüyerek tırmanıyordu, çok fit bir adamdı, bu yüzden
başkalarının yapamayacağı şeyi yapabildi.
10 dakikada 12 kat çıktı, giydiği tüm koruyucu ekipman
tam 22-27 kilogram ağırlığındaydı.
78. kattaki çarpışmanın ilk etkisinden
sağ kurtulacak kadar şanslı olanlar,
41. kattaki nispeten güvenliğe asansörle gitmeyi umdular,
ama asansör çalışmadı.
Palmer akıl almaz bir şey yaptı ve onları kurtarmak için 78. kata ulaştı.
43. kattayız, B merdiveni.
Orio, hangi kata çıkmaya çalışalım?
Ben 55'teyim, yürümek zorundayız.
Şimdi 69'uncu kattayım, ama daha yüksek bir asansör bankına ihtiyacımız var.
B merdiveninin duvarları 73 ve 74. katlarda hasar görmüş.
Duvarlar delindi, dikkatli olun.
Açıkça zamanla yarış halinde, oksijenini ve enerjisini koruyor.
Güney merdiveninin çarpma bölgesine ve ötesine kadar güvenli olduğunu keşfetti.
Orada mahsur kalan yüzlerce kişi için, bu merdiven bir kaçış yoluydu.
Şu an hangi merdivendesin?
Güney merdivenindeyim, güney kulesi.
İki izole yangın cebi var,
iki hatla bunu söndürebiliriz. Neredesin?
Bunu telsizle bildir. 78. kat.
Çok sayıda 10-45 kod 1 var.
78. kat mı?
10-4.
Çok sayıda sivil var, buraya iki itfaiye aracı lazım.
Tamam, 10-4, yoldayız.
Böylesine Herkülvari çabalarından sonra, trajik bir şekilde,
çarpışmanın etkisi o kadar güçlüydü ki
güney kule çöktü, onu ve birçok başkasını öldürdü.
Size söyleyebileceğim tek şey, sadece kendinizi
o durumda, bir aile üyenizin yerine koymanız.
Buradaki her bir itfaiyeci bizim kardeşimizdir.
Buradaki her bir polis memuru bizim kardeşimizdir.
Ve buradaki siviller
korumaya yemin ettiğimiz insanlardır.
Bu bizim işimiz, yaptığımız şey bu.
Ve bana göre, ben her birini
oradaki herkesi kendi ailem gibi görüyorum,
ve her itfaiyeci de aynı şeyi yapar.
Görevimiz, içeri girip gerekeni yapmaktır.
Onlara dinlenmelerini söylüyoruz.
Onlar da dinleniyorlar.
Onlara oturmalarını söylüyoruz.
Orada sıralanmış adamlarımız var, binlerce itfaiyeci
ve itfaiye görevlisi, polis memurlarıyla birlikte,
orada, içeri girme fırsatını bekliyorlar.
Onları geri tutmalıyız çünkü
yapısal kusurlar nedeniyle
durumu daha da tehlikeli hale getirmek istemiyoruz
ve belki de kurtarma sürecinde
başka birini tehlikeye atabiliriz.
Şu anda en büyük korkumuz bu.
Gönüllüler hızla Yardım ve kurtarma
çalışmaları için Ground Zero'ya indi.
Jacob Javits Kongre Merkezi'nde
binlerce kişi kayıt yaptırdı.
Şehirdeki inşaat projeleri durdu
çünkü işçiler Ground Zero'da yardım
etmek için işlerini bıraktı.
Enkaz miktarı aslında
sokakta gömülü olan bir itfaiye aracını kazmaya çalışıyorduk.
Dün gerçekten öleceğimi düşündüm.
Nefes almayı bırakacağımı düşündüm.
Ayrılmayı düşünüyordum.
Sonra bu adamları gördüm,
bir buçuk saatlik vardiya
almaları gerekirken geri gelmiyorlardı çünkü
pes etmeyi reddettiler.
Ve sonra düşündüm ki bu adamlar
kalıyor ve tıbbi yardıma ihtiyaçları var.
Bu itfaiyeciler ve polis memurları
kalabiliyorsa, ben de kalabilirim.
Yani, sadece sürü sürü itfaiyeci
ve EMS personeli ve şehir çalışanları,
MTA işçileri ve Verizon çalışanları,
köpek gibi yorgun görünen ve
insanları temizlemek ve hayatta kalabilecek birini
bulmak için uzun saatler çalışan birçok insan.
Hala cep telefonuyla iletişimde oldukları
bir beyefendi vardı, bir arabanın içinde gömülüydü
ve ona ulaşmaya çalışıyorlardı.
Kazmaya devam ettik ve
kazarken büyük bir patlama oldu.
On dakika içinde kazmaya devam ettik ve
herkesi çıkarmaya başladılar.
Oraya girdikten sonra inanın ki
hala ayaktayız.
Öyle görünmüyor.
Her şey çökük, her şey gitmiş gibi görünüyor.
Ama hala ayaktayız.
Bu insanları görmelisiniz.
Artık tek bir kahraman diye bir şey yok.
İkiz Kuleler'in bulunduğu alanı
11 Eylül sonrasında güvenli hale getirme
arama kurtarma çalışmaları demir işçileri, yapısal
mühendisler, asbest işçileri, kazan ustaları, marangozlar, çimento ustaları,
inşaat yöneticileri, elektrikçiler, yalıtımcılar, makinistler, tesisatçılar ve boru
400 çalışma köpeği de hayatta kalanları bulmak için görevlendirildi.
Varlıkları, büyük bir yas ve travma
döneminde rahatlık, umut ve iyileşme
getirerek insanlar ve hayvanlar arasındaki
derin bağı sergiledi.
Bu cesur köpekler ve eğitmenleri,
dayanıklılık ve merhametin sembolü olarak kaldı.
O sırada onunla konuşmuştunuz,
ilkini izlerken.
Bu nasıldı?
Gerçekten kaotik olduğunu söyledi.
Bir uçağın binayı delip geçtiğini söyledi.
Rachel, birinin atladığını
ya da itilip düştüğünü veya Bir Dünya Ticaret
Merkezi'nden dışarıya çıktığını izledim, dedi.
Burada kaos var, dedi.
Bloomberg News için çalışıyorum, bu yüzden
gördüklerin hakkında konuşmak için telefonu birine verebilir miyim dedim.
Ve o, anlamıyorsun dedi.
Hiçbiri bunun bir terör saldırısı
olduğunu bilmiyordu. Hepsi bunun bir kaza olduğunu düşündü.
Ve ikinci uçak çarpmadan hemen önce
hepsi hâlâ telefondaydı.
Düşününce, dışarı çıkmak için zamanları yoktu.
Kaçmak için zamanları yoktu.
Ama yine de umudumu koruyordum.
İkinci uçak çarptığında telefonda mıydı?
İkinci uçaktan iki dakika önce
benimle telefondaydı.
Ve o andan sonra ona hiç ulaşamadınız mı?
Geri aradım, ama telefonları kapalıydı.
Ne yapacağımı bilmiyorum.
Sadece yerden yere gidiyorum.
Bu benim nişanlımdı.
Tüm geleceğimi bu kişiyle planladım.
Eğer onu bulamazsam,
baştan başlamam gerek.
Saldırının ertesi günü, dönemin belediye başkanı Rudy
Giuliani, gazetecilere
enkazda mahsur kalan insanlardan cep telefonu
aramaları aldıklarını söyledi.
Ancak çoğu için umut azdı.
Kongre hızlı bir şekilde 9-11 saldırısının
kurbanlarını ve kurban ailelerini
tazmin etmek için kapsamlı bir tazminat programı kurdu,
aynı zamanda halk tarafından da büyük miktarlar toplandı.
Amerikalıların bu gece birçok sorusu var.
Amerikalılar, ülkemize kimin saldırdığını soruyor.
Topladığımız tüm deliller, gevşek bir şekilde
bağlı terörist organizasyonlar koleksiyonuna işaret ediyor
Onlara mesajımız nettir.
Ne kadar sürerse sürsün, Amerika
sizi bulacak ve adalete teslim edecektir.
"Hepimiz birlikteyiz" sloganı etrafında toplanarak,
Amerikalılar, vatanlarına yapılan bu
eşi benzeri görülmemiş ve yıkıcı saldırıya karşı dirençli olmaya kararlıydı.
Başkan Bush ve federal hükümet,
saldırılara verdikleri tepki için geniş çaplı
bir destek ve görünürde bir intikam ihtiyacı buldu.
New York, Virginia ve Pennsylvania'da
yaklaşık 3.000 kişi 11 Eylül'de hayatını kaybetti,
Osama bin Laden tarafından yönetilen teröristler uçakları
silah olarak kaçırdıktan sonra.
Yıllar geçtikçe, sevdiklerini kaybedenler ve
yaralanan ya da bu korkunç olaylarla sonsuza dek değişen
kurtulanlar arasında anma törenleriyle birlikte
acı devam ediyor, ülke ve dünya
değişirken bile.
Benim adım Stan Honda.
Eski bir AFP fotoğrafçısıyım ve
11 Eylül'de burada Dünya Ticaret Merkezi saldırısını fotoğraflıyordum.
O sabah, bir telefon aldım
diğer AFP fotoğraf muhabirlerinden birinden.
O erken sabah haberlerini izler ve
"Dünya Ticaret Merkezi'ne bir uçak çarpmış" dedi.
6 numaralı metro hattına yakın oturuyorum ve sanırım o çalışan
ve City Hall Brooklyn Bridge durağına giden son trene bindim.
Fulton'dayız, Broadway'e çok yakın ve
Ticaret Merkezi'nden kaçan insanları ve
ilk kule yıkılırken bu bölgede fotoğraf çekiyordum.
Binaların arasından sokaklara doğru gelen
toz, enkaz ve duman bulutunu
benim durduğum yere doğru görebiliyordunuz,
bu oldukça korkutucuydu.
Sanırım bu, ilk kule
yıkıldıktan sonra binadan çıktığım bölge ve tüm alan
bu beyaz ve gri tozla kaplanmıştı,
gerçekten de kar yağmış gibi görünüyordu.
Kaldırımlar, insanlar, araçlar, arabalar
ve her şey bu tozla kaplıydı.
Marcy Borders'ın fotoğrafını
ben çektim, aslında o
ilk kule yıkıldıktan sonra girdiğim
binanın lobisine gelmişti.
Merhaba, adım Marcy Borders.
New Jersey, Bayonne'denim.
Kuzey Kulesi'nin 81. katında
çalışarak ünlü oldum.
Görüntüm "Toz Kadın" olarak tüm dünyada biliniyor.
11 Eylül sabahı, amirim
belki küçük bir jet uçağının
bize çarpmış olabileceğini düşündü, ama o zaman neler olduğunu bilmiyorduk.
Sonra paniklemeye başladım, biliyorsunuz, bu yüzden beni oturttular, bana söylediler ki
rahatla, derin nefes al, ama binanın
sallanma şekliyle, orada oturamıyordum.
Biliyorsunuz, insanların bağırışlarını duyuyordunuz: "Camdan
uzak durun, camdan uzak durun."
Yaralıları gördünüz, insanların içinde objeler vardı, yanmış kafatasları.
Az önce ayrıldığım şeye kıyasla bu çılgındı.
Merdiven boşluğum normaldi.
O zaman itfaiyecilerin bağırdığını duyarsınız: "Koşun ve arkaya bakmayın."
Sonra kaçmaya başladım, biliyorsunuz, bu
toz bulutundan, peşimden gelen bu duman
beni yakaladığında, beni ellerimin ve dizlerimin üzerine attı.
Her nefes alışımda, ağzım onunla doldu.
Boğuluyordum.
Yüzümün önünde elimi göremiyordum.
Sadece kendi kendime söylüyordum ve yüksek sesle "Ölmek istemiyorum" diyordum,
"Ölmek istemiyorum."
Ve bir yabancı, onu net bir şekilde hatırlıyorum, üstünde tişörtü yoktu.
Ve beni yakaladı, biliyorsunuz, o kadar çok şey oluyordu ki
ondan biraz korkmuştum.
Ona soruyordum, "Ne yapacaksın?
Beni nereye götürüyorsun?
Ne yapacaksın?"
Ve o dedi ki, "Güvenliğe."
Sanırım bu fotoğrafın çekildiği yer orası,
ve ben her yerde "Toz Kadın" olarak biliniyorum.
Büyük bina yangınlarına ve felaketlere
uçak kazaları gibi, alışkınız ama bu sanki
hepimizin daha önce gördüğü her şeyin ötesindeydi.
Fotoğrafların müzede olmasının gerçekten bir onur olduğunu düşünüyorum.
İki fotoğraf, biri Morrissey'in ve
Ed'in olan, oldukça büyük medya ilgisi gördü.
Oldukça şaşırmıştım ve sanırım
bir süre sonra anladım ki onlar insanların fotoğrafları
ve bence pek çok
kişi bu iki bireyle özdeşleşebiliyor, onların
günü atlatmak için verdiği mücadeleyle.
Bunun muhtemelen
fotoğrafların bu kadar iyi bilinip yaygınlaşmasının
nedenlerinden biri olduğunu düşünüyorum.
New York şehrindeki saldırıların yeri
şimdi Batı Yarımküre'nin en yüksek binası olan
One World Trade Center'a ev sahipliği yapıyor.
Dünya Ticaret Merkezi'ni yeniden inşa etme
planları, Temmuz 2002'de
Lower Manhattan Kalkınma Kurumu'nun rehberliğinde başladı.
Süreç, halk, mimarlar ve
siyasi liderler arasındaki tartışmalarla işaretlendi;
Yeni Dünya Ticaret Merkezi'nin neyi temsil etmesi gerektiği hakkında.
Projeye bu kadar çok anlam yüklendiğinden, her şey tam olarak doğru olmalıydı.
2014 yılında tamamlanan bu ilham verici yapı, hayal edilemez
bir trajedi karşısında dayanıklılığın güçlü bir sembolü olarak duruyor.
İkiz Kuleler'in bir zamanlar bulunduğu yerde yer alan
iki geniş anıtsal havuzun çevresinde, saldırılarda hayatını kaybeden
her kişinin adıyla işlenmiş bronz paneller bulunmaktadır.
Yakında, Mucize Ağacı olarak bilinen bir
kalori armut ağacı, Ground Zero'daki yıkıma mucizevi bir şekilde dayandı,
güç ve toparlanmanın yaşayan bir kanıtı olarak yeşeriyor.
Her yıl, bu ağaçtan elde edilen fidanlar, 9-11 Anıtı tarafından
kendi trajedilerinden etkilenen topluluklara hediye edilir,
umut ve dayanıklılığı geniş bir alana yayar.
O günü yaşayanlar için, o Salı
sabahının anısı hala canlıdır.
Haberlerin yayıldığı anda
bir uçağın İkiz Kuleler'den birine çarptığını herkes
tam olarak nerede olduğunu hatırlıyor.
Bu, Amerikalıları birbirine yaklaştıran, komşuların
aile gibi olduğu, zaman, para ve kaynak bağışlayarak felaketten
etkilenenlere yardım ettikleri
tanımlayıcı bir andı.
Yıllar geçse de, 9-11 olayları
kalplerimize kazınmış olarak kalıyor, hayatın kırılganlığını ve insan ruhunun