Bu hikaye ne bir suçlama ne de bir itiraf.
Bir macera olmadığı da kesin, çünkü ölüm, onunla yüz yüze gelenler için
bir macera değildir.
Bombalardan kurtulmayı başarsalar da, savaşın yıkımına uğramış olan
bir nesil adamın hikayesini anlatmaya çalışacak.
- Otuz bin. - Ruslardan mı?
Hayır, Fransızlardan.
Her gün daha da fazla sayıda Rus ele geçiriyoruz.
Postacı Bey.
Savaş savaştır, içki de içkidir ama işimize bakmaya devam etmeliyiz.
Bu sabah henüz postayı getirmedin.
Özür dilerim Bay Meyer.
Merhaba Himmelstoss. Bugün bize bir şey getirdin mi?
- Hayır, hayır Küçük Bey Peter. - Hadi, mutlaka bir şey olmalı.
AI, al bakalım kerata.
İşte. Nasıl olsa, bu son mektup dağıtışım.
- Ne? - Yarın üniformam değişecek.
- Orduya mı katılıyorsun? - Evet, göreve çağrıldım.
Yedek askerler bölümünde çavuşum.
Birkaç ay içinde savaş bitmezse ben de çağrılacağım.
- Bitecek ama. - Eminim haklısınızdır Bay Meyer.
...ve ülkemizi, anavatanımızı
savunan güçlü orduya katılın.
Şimdi, sevgili sınıfım, yapmamız gereken bu.
Tüm gücümüzle saldırmak.
Yıl sonuna kadar
zafer kazanmak için gücümüzü sonuna kadar kullanmak.
Bu konuyu istemeden yeniden açıyorum.
Siz anavatanınızın hayatısınız çocuklar.
Siz Almanya'nın demir adamlarısınız.
Göreve çağrıldığınızda düşmanı geri püskürtecek
hayat dolu kahramanlarsınız.
İçinizden birilerinin ayağa kalkıp ülkesini savunmaya
gönüllü olması gerektiğini ima etmek bana düşmez.
Ama aklınızdan böyle bir şey geçiyor mu diye merak ediyorum.
Okullardan birinde
erkek öğrencilerin sınıfta ayağa kalkıp
toplu halde gönüllü askere yazıldığını duydum.
Ama elbette burada öyle bir şey olacak olsa,
beni gururlandığım için suçlayamazsınız.
Belki kimileri diyecektir ki,
henüz savaşa gitmenize izin veri/memeli,
yaşınız çok küçük, evinizden, anne babanızdan
koparılmamanız gerek.
Babalarınız, sizin yerinize anavatanlarının yok olmasına
izin verecek kadar vatanlarına karşı umursamaz mı?
Analarınız, onlara can veren toprağı savunması için
evladını gönderemeyecek kadar güçsüz mü?
Ne de olsa azıcık deneyim, bir erkek çocuğu için
hiç de fena olmaz, değil mi?
Üniforma giyme onurundan
kaçılır mı hiç?
Hem genç hanımefendilerimiz o Üniforma/arı giyen/eri onurlandırıyorsa,
bu utanılacak bir şey midir?
Hiçbir zaman kahramanlar gibi pohpohlanmayı arzulamadığınızı biliyorum.
Bu asla benim öğrettiklerimin bir parçası olmadı.
Kendimizi kanıtlamaya çalıştık
ve takdiri başkalarına bıraktık.
Ama savaşta ön cephede yer almak,
küçümsenecek bir erdem değil.
Savaşın çabuk sona ereceğine inanıyorum,
az kayıp olacak.
Ama kayıp vermemiz gerekecekse,
yabancı topraklarda savaş halindeyken
birçok Romalının dile getirmiş olduğu kesin olan
şu Latince deyişi unutmayalım:
"Du/ce et decorum est pro patria mori. "
"Vatan uğruna ölmek tatlı ve şerefli bir şeydir."
Bazılarınız başka işler başarmayı hedeflemiş olabilir.
Yazar olmaya hevesli, çok yetenekli genç bir adam tanıyorum,
üstatların eserlerinden aşağı kalır yanı olmayan
bir trajedinin ilk perdesini yazdı.
Sanıyorum, Goethe ve Schiller'in
izinden gitmeyi hayal ediyor
ve umarım bunu başarır.
Ama şu anda vatan çağırıyor.
Anavatanın öncülere ihtiyacı var.
Ülkemiz için yapacağımız bir defaya mahsus bu büyük fedakarlıkta,
kişisel hırslar bir kenara konulmalı.
Hayatlarınız için ne şanlı bir başlangıç.
Şerefle dolu savaş alanı sizi çağırıyor.
Neden buradayız?
Sen, Kropp, seni alıkoyan ne?
Ya sen Mueller, sana ne kadar ihtiyaçları olduğunu biliyor musun?
Bakıyorum Iiderine bakıyorsun.
Ben de sana bakıyorum Paul Bâumer
ve ne yapacağını merak ediyorum.
- Gideceğim. - Gitmek istiyorum.
Bana güvenebilirsiniz.
- Bana da. - Hazırım.
Evde durmayacağım.
Beni takip edin! Askere yazılın!
- Artık okul yok! - Artık okul yok!
- Korkak olma. - HadiBehn!
Birlikte hareket etmeliyiz. Yapmamız gereken bu.
- Beraberliğimizi bozmayalım. - Hadi Behn.
Tamam. Tamam.
- Gideceğim. - İşte böyle!
Gidelim!
Şarkı söyleyelim! Hadi!
Sırayı bozmayın askerler.
Emredersiniz komutanım.
Asker, dur!
Sola dön!
Üniformanı giy, göreve hazır ol. Dağılın.
Bahse girerim böyle bir yerde iyi forma girersin.
Uzun yürüyüşler için formda olman gerek.
Ben süvari sınıfına katılıp ata bineceğim.
Ben süvari sınıfına katılmam.
Çatışmayı piyade sınıfında görürsün.
Silahlar nerede oluyor? Ben onu merak ediyorum.
Uzun bir müddet silahın olmayacak.
Düşmanı gebertmek için pratik yapmam gerek.
Ben süngü istiyorum.
Al sana madalya Mueller.
Bekle de gör. Bir ay sonra, her yerim madalyayla kaplı olacak.
Çek 0 çizmelerini üzerimden.
O çizmelerin üzerinde olması senin için şereftir.
Ordudaki en iyi çizmeler. Onları bana amcam verdi.
Şu özel olarak ithal edilmiş deriye bak.
Yüzümün dibine koyma da nereye koyarsan koy.
Bu halimle bir mutfak hizmetçisi bile yüzüme bakmaz.
Dikkat!
Şu işe bak... Himmelstoss bu!
- Evet, o. - Üniformasını da giymiş.
Merhaba Himmie. Beni bu kadar çabuk göreceğini tahmin etmemiştin, değil mi?
- Rütbemi görüyor musun? - Tabii.
Geri çekil o halde!
Himmelstoss, seni gördüğümüze sevindik.
Ne dedin?
- Diyecektim ki... - Boş ver!
Neyin var Himmelstoss?
Senden üst rütbedeki biriyle konuşurken "efendim" diyeceksin.
- Bu güzel üniformayı nereden bulmuş? - Bize mektup var mı Himmie?
- Sessizlik! - Sevgili dostum, bağırıyorsun.
Hadi Himmelstoss. Seni tanıyoruz. Bırak şu yapmacık tavırları.
- Sanırım sen ciddisin. - Ciddi miyim, değil miyim görürsünüz.
Ama daha üç gün önce bizim postacımızdın.
Sessizlik!
Gel buraya!
Sıraya girin!
Sıraya girin! Bir tür sıra oluşturun! Düşünmeyin bile.
Hepiniz! Sıraya girin dedim!
Ne hoş bir manzara.
Sıraya girmek nedir, hiç duymadınız mı?
Yüzünüze gözünüze bulaştırdınız.
Belli ki size öğretmem gerekecek.
Demek bütün günü buna harcayacağız.
Aptal olabilirsiniz ama buna alışığım.
Başka şeyler de olacak.
Sizi ihmal etmeyeceğim.
Henüz pek işe yaramazsınız ama elimden geleni yapacağım.
Görüyorum ki buraya gelirken ufak bir yanlış anlama olmuş,
bunu da düzelteceğiz, değil mi?
İlk yapacağınız şey bildiğiniz her şeyi unutmak.
Öğrendiğiniz her şeyi unutun! Anlıyor musunuz?
Ne olduğunuzu unutun, ne olacağınızı sanıyorsanız onu da unutun.
Asker olacaksınız, hepsi bu!
Bu ana kuzusu halinizden eser bırakmayacağım. Sizi kurda çevireceğim.
Sizi ya asker yapacağım ya da öldüreceğim!
Şimdi, selam dur!
Hamrou
Kıta, yere yat!
Yere yat!
Başını eğ!
Başını eğ Bâumer!
Kıta, kalk!
İlerle!
Şimdi, şarkı söyle!
Siz buna şarkı söylemek mi diyorsunuz?
Kıta, dur!
Hiç ruhumuz yok, öyle mi?
Eğlence havasında değiliz.
Çalışmak istiyoruz. Güzel!
O zaman işimize geri döneriz.
Kıta, yere yat!
Başını eğ-
Şimdi, şarkı söyle!
Dur asker!
Tüfekle hazır ol!
3.00'te teftiş var. Paydos!
Domuz herif! Hiç boş zamanımız olmayacak demektir.
Teftişe hazır olmak dört saat alır.
- Acaba beyninden ne geçiyor? - Beyni yok onun!
Kafasını kesip var mı, yok mu öğreneceğim.
Fazla kalın kafalı. Kesemezsin.
Onun yüzünden dördüncü kez zavallı kızı hayal kırıklığına uğratıyorum.
Tüfek!
Tüfekle hazır ol!
Tüfek omuza!
Bölük, sağa. Sağa, uygun adım marş!
Sol, sol, sol, sol.
Sıra ol, sola, uygun adım marş!
Sola, dikkat...
Bölük, sola uygun adım marş!
İleri, marş! Sol.
Kıta dur!
Selam dur!
Himmelstoss.
Mükemmel çalışma. Yarın cepheye gidiyorlar.
- Gece yarısına kadar izin öneririm. - Pekala efendim.
Tüfekler sol omuza!
İleri, marş! Sol, sol, dümdüz ileri!
Şimdi, sol.
Serbestiz.
Sol, sol, sol.
Kıta, yere yat!
Emekleyerek ileri!
İznimizi mahvetti. Onu hiç affetmeyeceğim.
- Sıçan! - Gece yarısına kadar izinmiş.
Kıyafetlerimizi gece yarısına kadar ancak kuruturuz.
İşte pis maymun gidiyor.
Biz bu çamurla uğraşırken, 0 içki içmeye gidiyor.
Bir gün ona tokadı geçireceğim, tek bir tokat.
Ben de. Bundan sonra hayatımın amacı bu.
Neden sadece bir tane? Ben birkaç tokat atacağım.
Yere düşünce tekmeleyebilirim bile. Hiç acımam yok.
Ne yapıyorsun?
- Firar etmeyi düşünmüyorsun, değil mi? - Ne?
Dinleyin, bir fikrim var.
Emekleyerek ilerle. Yere yat.
Yere yat. Emekleyerek ilerle.
Ne?
Bir subay geliyor.
Götürelim onu buradan.
Ateşten korunun!
- Paul, iyi misin? - Iyi misin?
Behn!Behn!
Behn!HadH
Behn, hadi. Seni aptal.
Kalk hadi!
Yeni yedekler geliyor gibi.
Evet. Tjaden'in odun getirmesi amma uzun sürdü.
İşte birkaç tane daha, temel eğitimden yeni çıkmış acemiler.
Sanırım burada yatacağız.
Bu benim, "I. Westhus,"
bu da kaldığım yer.
- Bilmiyordum. - Artık biliyorsun.
Evet. Evet, tabii.
- Önemli değil. - Burada bir yatak var Paul.
- En son ne zaman yemek yedik? - Aklıma getirme.
- Sen konuşana kadar iyiydim. - Neredeyiz biz?
Bilmiyorum. Tren istasyonunun ismine ateş edilmişti.
Bir yerlerde yiyecek bir şeyler olmalı.
Ne yapacağım, biliyor musunuz?
O adamlara soracağım.
Rahatsız ettiğim için affedersiniz Bay Westhus.
Bu Detering. Daha iyi bir çiftçi yeryüzüne gelmemiştir.
- Bu da Bay Tjaden. - Otur.
Kahvaltıdan beri bir şey yemedik.
Düşündük de, belki siz ne yapabileceğimizi biliyorsunuzdur.
Hiç oyalanmadan bir şeyler yiyin.
Bunun nesi komik?
Burası iştahlı olmak için kötü bir kasaba asker.
Biz dün sabahtan beri buradayız,
kuru ot ve jiletle idare ediyoruz.
Biz kendi yemeğimizi satın almaya razıyız. Kantin nerede?
Bu bölgedeki tek kantin erzak aramaya gitti.
- Katczinsky ismini hiç duydun mu? - Kim?
Katczinsky. Olağanüstüdür.
40 kilometre içinde yiyecek varsa, bulup getirecek olan odur.
Hey!
Dur, dur, dur.
Hamrou
- Bu ne böyle? - Geleceğin kurmay sınıfı gönüllüleri.
Bir gün siz gönüllülerden birini paramparça edip
okulu bırakıp da orduya katılmanıza neden olan ne, öğreneceğim.
Rahat. Burası geçit alanı değil.
- Aç mısınız? - Evet
Durun! Durun bir dakika. Davet etmedim.
- Bedelini ödeyebilir misiniz? - Evet, tabii. Bende biraz para var.
Hayır, parayla değil. Para dediğin kağıt parçası.
Sigaranız, puronuz,
-sabununuz, konyağınız falan var mı? - Evet, evet. Evet.
- Çiğnemek için tütün var mı? - Evet, evet.
- Hey, Kat! - Efendim?
Deli misin? Hepimize yetecek kadar yok.
Keşke üçünüz geberip gitseniz.
Sizi bedavadan doyurmaktan bıktım usandım.
Neyiniz varsa getirin.
- Öyle açım ki... - Memnuniyetle veririm...
- Hadi! - Bu yeterli mi efendim?
Kat!
- Bu akşam tel örgü çekme hizmetin var. - Nerede?
- Mezarlığı geçince. - Bu adamlarla mı?
Bu akşam ıssız. Onlara bir iki şey öğretebilirsin.
Sağ ol, kalsın. Yalnız yapmayı tercih ederim.
- Bu bebeler hemencecik ölüyorlar. - Kamyon bekliyor.
Dün akşam açlıktan uyuyamadım,
bu akşam tam boğazıma bir lokma girdi, başıma tel çekme işi çıkarıyorlar.
İşte size fırsat, kahramanlar.
Anavatan için!
Hadi, eşyalarınızı alın, gidelim.
- Ne biçim sürüyor bu böyle? - Bırak istediği gibi sürsün.
Diyelim ki kolunu kırdı. Seni eve göndermezler mi?
Boğazına delik açmalarından çok daha iyidir.
Hayatta kalanınız olursa, sabah gelip alırım.
Senin kullandığın kamyonda ölmediysek bizi hiçbir şey öldüremez.
Geç kalma. Kahvaltımı kaçırmak istemem.
Ne var?
Ordunu beklesen iyi olur babalık.
Gelin, gelin. O kadar çekingen olmayın.
Dinleyin çocuklar. Tek yapmamız gereken azıcık tel çekmek.
Çöplükten alacağız ve gereken yere taşıyacağız.
Biraz top ateşi göreceksiniz ve korkacaksınız, tamam mı?
Geçti evlat. Kalk.
Gel. Boş ver.
Herkesin başına gelir, bana da olmuştu.
Geri dönünce sana temiz, güzel iç çamaşırı veririm.
O tip şarapnele aldırmayın.
Büyükler çok ses çıkarıp hattın sekiz kilometre gerisine düşerler.
Hafif olanlara karşı dikkatli olmamız gerek.
Apansız düşerler.
"Vaa zing" diye ses çıkarırlar.
Bu sesi duyar duymaz yere yatın.
Toprak anaya sığının.
Vücudunuzu ona iyice yaslayın.
Kendinizi iyice içine gömün.
Beni izleyin.
Benim kendimi yere attığımı görünce, siz de atın.
Ama benden hızlı davranmaya çalışın.
Şimdi, dinleyin.
Size nasıl yapıldığını göstereceğim.
Bana biraz şunlardan verin. Sesi bastırmak için.
Tjaden.
Şunu görüyor musun?
- Ne anlama geliyor? - Bombardıman.
Gözlerim!
Kör oldum!
Göremiyorum! Tanrım!
Gözlerim! Göremiyorum!
Tanrım!
- Bu Behn! Behn! - Göremiyoruml
- Gidip onu getireyim... - Öldürüleceksinl
- Bırak onu. - Ne?
- Bırak... - Yere yat ve öyle kal!
Kafanı uçuracaklar.
Ölmüş.
- ÖImüş. - Niye onun için hayatını tehlikeye attın?
Ama o Behn.
- Benim arkadaşım. - Kim olursa olsun, o bir ceset.
Bir daha hiçbiriniz böyle bir şeye kalkışmayın.
Onu şuraya koyun.
- Tele dikkat edin. - Tele dikkat edin.
Pekala, gel.
Pekala, hadi. Paketinizi alın ve sıraya girin. Çabuk olun.
Hadi. Acele edin. Çabuk olun.
Çantanızı alın ve safta toplanın.
Kat, ne yapıyoruz? Ne oluyor?
Onu duydun. Yürüme emri.
- Ama nereye Tanrı aşkına... - Bir saldırı daha.
Ve bu seferki uzun sürecek.
Hadi.
Gidelim.
Hamr0L
Tüfekler omuza!
UYgun adım sağa, marş!
Çek elini onun üzerinden!
Kız kazanır!
Onu kız sandıysan, iyi bak.
Vale.
- Evet - Harbiden, bu kağıtların hepsi aynı gibi.
Çok gürültülü! Oynayamıyorum.
- Sanırım hassas sinirlerin... - Kalk.
...buna katlanamıyor.
Bu Oscar. Kahretsin...
Şuna bak!
O kadar kibirli olma. Yakında bunu bulabildiğine şükredersin.
İki gün daha böyle geçirirsek
sıçanın ısırdığı bu ekmek parçası bir dilim meyveli pasta gibi gelmeye başlar.
Ama o kadar sürmez... İki gün daha sürmez, değil mi?
Sana bu seferki kötü olacak demedim mi?
Gündüzleri önemsediğim yok.
Bütün gece uyumamak beni...
İki gün sonra bir hafta olacak evlat.
O zaman düşman saldırısına uğradım diyebilirsin.
Korkmuyorsun, değil mi?
Hayır, sadece sordum, o kadar.
- Biraz daha oynamak ister misin? - Sen?
- OIur. - Tamam. Ben dağıtıyorum.
Oscar yemeden önce çizmeni geri alsan iyi edersin.
İyi bir çocuk o.
Behn.
- Bırak uyusun. Rüya görüyor. - Behn.
Tanrım. Görmüyor musun? Behn 0.
Savaşa gelmek istememişti.
Hayır, hayır.
Behn değil.
Behn değil!
Bu Kemmerick! Benim!
Kes sesini, tamam mı? Buranın zaten çekilir yanı yok.
Her...
- Her şey yolunda Franz. - Rüya görüyorsun.
- Bir şey görüyorum. - Sadece rüya olmalı.
- Hazır ol! - Rahat.
Yaylım ateşi gittikçe kötüleşiyor.
İki sığınakta daha askerler ölü bulundu.
Yine de akşama kadar buraya yemek getirmek için elimizden geleni yapacağız.
Yeter!
Bırakın dışarı çıkayım.
- Bunu niye yaptın? - Kes sesini! Tut onu.
- Hayır. - Tut onu.
Şimdi iyi misin?
Sanırım.
Daha fazla dayanamadım.
Bırakın gideyim!
Beni öldürecek!
ÇOK iyi.
Aman Tanrım, Franz bu! Korkunç!
Hayır, yapma. Karnından vurulmuş. Bir şey içemez.
Sedye getir.
Seni nerenden vurdular Kemmerick?
- Buramdan efendim. - Kafasını tut.
Pekala. Onu dışarı çıkar.
- Ciddi durumda mı efendim? - Emin değilim.
- Diğerlerine onun iyi olduğunu söyle. - Emredersiniz efendim.
Madem savaşacağız, neden savaşmıyoruz?
Neden gitmiyoruz?
Burada dura dura delirir insan.
Gidip bir şeyler yapalım!
- Onlara hücum edelim! - Otur yerine!
Aşçımız olacak adamda biraz cesaret olsa bize bir şeyler getirmeye çalışırdı.
Hattın 0 kadar gerisinde ki, ateşi duyamıyor bile.
- Kat geldi. Bir şey getirdin mi? - Bir şey bulabildin mi?
- Bunu bölüşmemiz gerekecek. - Yiyecek!
Yağ da gerekli.
Evet. Hatta tatlı da lazım. Bir de kaz tüyü yatak.
- Sıçanlarl - Sıçanlarl
- Sıçanlar. Sıçanlar. - Sıçanlar. Sıçanlar.
Gidin buradan!
- Yeter. - Kesin artık çocuklar.
Bu da ne?
- Hadi! - Hadi! Tüfeklerinizi alın!
Hadi.
Gelin.
Hadi millet.
- İşte geliyorlar. - EI bombalarınızı alın.
Buraya.
Çabuk olun. Bu bir saldırı. Hadi, çabuk olun.
Hadi!
Nişan al. Ateş.
Alın askerler.
Gidelim! Gidelim! Yürüyün!
Bu mevzide duramayız askerler. Kendi hattınıza dönün!
Süvari sınıfı, bizi geri çekilirken ateşten korur.
Şimdi, 0 halde.
- Koy hadi. - Çabuk ol. Başka işlerim var.
Üç haftadır bu anı bekliyorum.
Herkes gelince.
Ne istiyorsun?
Fasulye, çirkin herif.
Sence ne istiyor olabilirim?
Açız.
Kes sesini! Hepiniz gelince doyuracağım.
- Artık hepimiz buradayız. - Bölüğün yarısı burada. Diğerlerini getirin.
- Uyandırın onları. - Evet
Keşke uyandırabilseydim. 80 kişi kaldık.
Diğerleri ya yaralı tedavi istasyonunda ya da öbür dünyayı boyladılar bile.
Seksen mi? 150 kişi için yemek yaptım!
İyi işte. Nihayet hepimize yetecek kadar var demektir. Dağıt hadi!
Yani 150 kişilik fasulye yaptın, 150 kişilik ekmeğin var,
150 kişilik sosis ve tütün var, öyle mi?
Her şey yanlış oldu! Bana haber vermeleri gerekirdi.
Ziyafete bak! Herkese iki porsiyon düşüyor.
Hey, sırayı bozmayın! Sırayı bozmayın!
Hayır! Olmaz.
150 kişilik şeyi 80 adama veremem.
Dinle.
2. Bölük için yemek tanzim etmedin mi sen?
Evet
Tamam işte. Biz 2. Bölüğüz.
Emirlere uymam gerek.
- Kat haklı. - Biz 2. Bölüğüz.
Sadece yarımız geri döndüysek, bu bizim şansımız.
- Hadi. Dağıt. - Hadi!
'Hayırl - Heyl
Sen şimdiye kadar gördüğüm en korkak aşçısın,
korktuğun besbelli.
Senden tek bir viyaklama bile duyarsak,
seni kesip çiğ çiğ yeriz.
Mutfağını savaş hattının o kadar gerisinde tutuyorsun ki,
üşüyüp uyuyakalıncaya kadar hiçbir şey yiyemiyoruz!
Şimdi, seni aşağılık sıçan, ya çek git de burayı alt üst edelim ya da bize yardım et.
Hadi! Yemeğimizi ver.
Hamrou
Rahat.
Burada neler oluyor?
150 kişilik yemek yapmış, bize sadece yarısını vermek istiyor.
- Güzel görünüyor. - Evet efendim.
- Hepsini servis et. Adamların ihtiyacı var. - Emredersiniz efendim.
- Bana da bir tabak getir. - Emredersiniz efendim.
Pekala. Hepsini alın. Herşeyi alın.
Onlara bal ver. Ne istiyorlarsa ver.
Doldur! Doldur! Doldur!
Başka isteyen var mı?
Tek istediğim gitmek.
- Bana aldırma. - Sorun değil. Lafı olmaz.
Biliyor musunuz,
biraz daha fasulye yiyebilirim.
Git al. Orada daha var.
Çok uzakta.
Acaba ne zaman tekrar cepheye gideceğiz?
Yarın.
İnsanın iştahını kaçırmaya yeter.
Bizi yarın yine cepheye yollayacaklarsa,
gidip Kemmerick nasıl öğrenmeliyiz.
- İyi fikir. - Gidelim.
- Yaralı tedavi istasyonu nerede? - Üç kilometre ötede.
- Ona eşyalarını götürebiliriz. - Güzel.
Kemmerick gibi iyi birinin başına böyle bir şeyin geleceği
hiç akla hayale sığmazdı.
Fransızlar bu savaşı başlattıkları için kesinlikle cezalandırılmalılar.
Kimin başlattığı konusunda herkes başka şey diyor.
Savaş nasıl başlatılır ki?
Bir ülke diğerini kızdırır.
Bir ülke diğerini nasıl kızdırabilir?
Almanya'daki bir dağ, Fransa'daki bir tarlaya mı kızıyor yani?
Hayır, aptal, bir millet diğerini kızdırıyor.
Öyleyse benim hiç burada olmamam gerek.
Ben kimseye kızıp gücenmedim.
Senin gibi serseriler buna dahil değil.
İyi. O zaman hemen eve dönebilirim.
- Dene istersen. - Evet. Vurulmak mı istiyorsun?
Alman İmparatoru ve ben...
Alman İmparatoru ve ben bu savaşla ilgili hemfikirdik.
İkimiz de savaş falan istemiyorduk, 0 yüzde eve gidiyorum.
O zaten orada.
Biri istemiş olmalı. Belki de İngilizler başlattı.
Hayır, hiçbir İngiliz'i vurmak istemiyorum.
Buraya gelene kadar hiç İngiliz görmemiştim.
Sanırım onların da çoğu buraya gelene kadar Alman görmemiştir.
- Hayır, eminim fikirlerini soran da olmamıştır. - Hayır.
Birinin işine geliyor olmalı.
- İmparatorun ve benim işimize gelmiyor. - Belki Alman İmparatoru savaşı istemiştir.
Bizi bu işe katma.
Niye istesin? Alman İmparatoru'nun her şeyi var zaten.
Daha önce hiç savaşı olmamıştı.
Her yetişkin imparator, kendisini ünlü edecek bir savaşa ihtiyaç duyar.
- Tarihin gereği bu. - Evet, generallere de savaş gerekir.
İmalatçılara da. Böylece zengin olurlar.
Bence bu bir nevi humma.
Kimse istemez ama bir bakmışsın başlamış.
Biz istemedik. İngilizler de istemedi. Ama buradayız ve savaşıyoruz.
Size nasıl olması gerektiğini söyleyeyim.
Ne zaman büyük bir savaş olacak olsa, büyük bir sahanın etrafını çevirip...
- Bilet satmalısın. - Evet. Ve...
Büyük gün gelince,
bütün kralları ve bakanlar kurulunu ve generallerini
anadan doğma sahanın ortasına koyup
sopalarla dövüştürmelisin.
En iyi ülke kazansın.
Kat her şeyi çözdüğüne göre, gidip Kemmerick'i görelim.
Belki neşesi yerine gelir.
Yolda ilginç bir şey olabilir.
Çocuklar, Alman İmparatoru ve ben, yarın cepheye gitmek için geri gelmenizi istiyoruz.
Unutmayın.
- Döneceğiz. - Çocuğa selam söyleyin.
Durun.
İşte orada.
- Merhaba Kemmerick. - Nasılsın?
Nasıl gidiyor?
- Her şey yolunda mı? - Sana iyi bakıyorlar mı?
Sana nasıl davranıyorlar? Franz?
Ben iyiyim.
Buradakiler hırsız.
Hırsız.
Saatimi çaldılar.
Sana o kadar güzel bir saat takmamalısın demiştim.
- Ben anestezinin etkisindeyken çaldılar. - Franz. Franz. Geri alırsın.
Kendini iyi hissediyor musun?
- Şu elimin haline bakın. - Çok kan kaybettiğin için.
- Yemeğini düzenli yersen iyileşirsin. - Ah, hayır.
Franz, yemelisin. En önemli şey bu. Güzel de görünüyor.
Ayağım çok ağrıyor.
Ayağımın her parmağı ağrıyor.
Ayağın nasıl ağrıyabilir ki, bacağın...
Ne demek istediğini anladım!
Anladım! Şimdi anladım!
Bacağımı kestiler.
Neden bana söylemediler?
- Franz! Franz! -...söylemediler.
Artık yürüyemeyeceğim!
Franz, bu kadarıyla kurtulduğuna şükretmelisin.
Ormancı olmak istiyordum.
Hala olabilirsin. Harika protezler yapıyorlar.
Hem senin burada işin bitti. Eve gidebilirsin. Düşünsene.
Sana eşyalarını getirdik. Bak.
Yatağın altına koy.
Bu çizmeler harika.
Şu deriye bakın.
Ne rahat.
Düşünüyordum da...
Franz, madem kullanmayacaksın, bize bıraksana.
Senin ne işine yararlar ki? Benim işime yarayabilirler.
Çizmelerim yüzünden ayaklarım sürekli yara oluyor.
Biz artık gidelim Franz.
Gitmeyin. Biraz daha kalın.
- Ben hemen dönerim. - Yakında yine geliriz Franz.
- Eminim iyileşeceksin Franz. - Güle güle.
Güle güle.
Hoşça kal Franz.
Sizce sofra vaktinden sonraya kadar dayanır mı?
- Sence o... - İşi bitik.
Çocuklar, siz gidin. Sonra görüşürüz.
- Hoşça kal. Tamam, Paul. - Hoşça kal Paul.
Üzgünüm Paul.
İşine yarasaydı, hiçbir şeyine elimi bile sürmezdim.
Ona bir faydası olacağını bilsem, çıplak ayakla dikenli telde yürürdüm.
Ama neden topal biri o çizmelere sahip olsun ki?
Anlıyorum Mueller. Burada hepimiz aynı durumdayız.
İyi çizme kolay bulunmuyor.
Doktoru çağır lütfen.
Doktor, yan yataktaki adam sizi görmek istiyor.
Onun için elimden geleni yaptım. Ona kimsenin yardımı dokunmaz artık.
Zavallı adam.
Daha sonra diyor Franz.
- Sence hiç iyileşecek miyim? - Elbette, ne biçim soru o.
- Gerçekten öyle mi düşünüyorsun? - Tabii, ameliyat olur olmaz.
Bana öyle gelmiyor.
Franz. Saçmalama. Tamamen iyileşeceksin.
Daha kötü durumdakileri iyileştiriyorlar.
Belki Kl0sterberg'deki
dinlenme evine, köylülerin arasına gidersin.
O zaman camdan tarlanın ötesine,
ufuktaki iki ağaca bakabilirsin.
Şu anda yılın en güzel zamanı, mısırlar olgunlaşmıştır.
Kimseden izin almadan dışarı çıkabilirsin.
İstersen piyano bile çalabilirsin.
Ama Franz, artık uyumaya çalışmalısın.
Tanrım,
Franz Kemmerick daha 19 yaşında.
Ölmek istemiyor.
Lütfen ölmesine izin verme.
Paul.
- PauL - Efendim Franz?
Çizmelerimi Mueller'a götür.
Hayır Franz, olmaz.
Ve eğer...
Paul, saatimi bulabilirsen,
-eve gönder. - Franz!
Doktor. Doktor!
Doktor!
Doktor! Doktor nerede?
Neden burada doktor yok?
Doktor, çabuk yetiş. Franz Kemmerick ölüyor!
- Hangisi o? - Bacaklarını kaybeden.
- Bugün on iki bacak kestim. -26 numaralı yatak efendim.
Sen ilgilen. Beni ameliyat odasına bekliyorlar.
Sabah 5'ten beri bir ameliyat bitiyor, öbürü başlıyor.
Bugün on altı kişi öldü, seninki on yedincisi.
Yarın ölü sayısı muhtemelen 20 kişiyi bulur.
Bugün çok iyi görünüyorsun.
- Acelen ne? - Hey! Bahse girerim 0 çizmeleri çalmıştır!
Neden onu durdurmadın?
Çözdüm Kat.
Dinle, "Aritmetik serinin toplamı,
"S = A + L X N üzeri 2." İlginç, değil mi?
Bu tür şeyleri ne diye öğrenmek istiyorsun?
Bir gün bir kurşun yiyeceksin ve her şey boşa gidecek.
Çok hoşuma gidiyor.
Çizmelerim!
Mueller.
Gözlerimin önünde öldü.
Şimdiye kadar ölmek nasıl bir şey bilmezdim.
Sonra... Sonra dışarı çıktım ve...
Hayatta olmak o kadar güzel geldi ki hızla yürümeye başladım.
Aklıma bin bir şey geldi,
tarlalarda olmak gibi. Bu tür şeyler.
Kızlar falan.
Adeta topraktan içime doğru
bir elektrik yayıldığını hissettim.
Ve hızla koşmaya başladım.
Askerleri geçtim, bana seslendiklerini duydum ama...
Koştum da koştum.
Sanki yeterince derin nefes alamıyordum.
Şimdi de açım.
Artık savaş umurumda değil.
Böyle çizmelerle cepheye gitmek zevktir.
Yine de iyi bir buluş.
Her biti tek tek çıtlatacak olsanız, ne çok enerji harcardınız düşünsenize. Bakın.
Yanarak öldü.
Devriye nasıldı? Çok mu fenaydı?
Meyve toplamaya vakit bulduklarına göre çok kötü olmalı.
Bir kiraz ağacının önünden geçtik, görünce çıldırdı.
Onu oradan zor uzaklaştırdım.
Çok güzeldi.
Evimde kiraz ağaçlarının olduğu büyük bir meyve bahçesi var.
Çiçekleri tamamen açınca,
samanlıktan tek bir çarşaf gibi görünür.
Öyle bembeyaz olur ki.
- Belki yakında sana izin verirler. - Hatta belki seni çiftçi olarak geri gönderirler.
Bir kadın tek başına çiftliği idare edemez. Bu iyi değil.
Ne kadar çalışırsa çalışsın.
Hasat vakti geliyor yine.
Onun neyi var?
Dün karısından mektup aldı. Çiftliğine geri dönmek istiyor.
Hepimiz evimize dönmek istiyoruz.
Birden bire ateşkes olsa acaba ne yapardık?
Sarhoş olup kadın arardık!
Jartiyer yerine bunu giyebilecek bir Kül Kedisi arardım.
Onu bulduğumda, iki hafta boyunca kimse beni göremezdi.
Ben yer kömürü tarlalarına
ve bahçeli birahanelerdeki güzel saatlere geri döneceğim.
Ayakkabı tamir etmekten daha kötü şeyler de var.
Bakın. Ailem.
Tüm bunları başlattığın için kıçına bir tekme atmalıyım.
Sizin için hava hoş. Geri dönünce gidecek bir yeriniz var.
Karılarınız, çocuklarınız, işiniz...
Peki ya biz? Neye geri dönebiliriz? Okula mı?
Neden olmasın? Şimdiden her şeyi biliyor musun?
İnsan üç yıl şarapnelle ve bombalarla iç içe olduktan sonra,
orada öğrettikleri saçmalıkları ciddiye alamıyor.
Bütün yaşadıklarımızı bir anda silip atamayız.
Bize yararlı hiçbir şey öğretmediler,
mesela rüzgarda sigara yakmayı veya ıslak odundan ateş yakmayı
veya sıkışıp kalmaması için, süngüyü adamın kaburgalarına değil de karnına geçirmeyi.
Savaştan sonra bize ne olabilir?
Sana söyleyeyim. Bizim sınıfımızı ele alalım.
20 kişiden üç kişi subay,
dokuz kişi öldü,
Mueller ve diğer üç kişi yaralı ve bir kişi tımarhanede.
Hepimiz bir gün öleceğiz, o yüzden boş ver.
Acele et! Gir içeri! Çabuk ol!
Himmelstoss!
Ne var?
- Deli misin sen? - Himmelstoss geldi!
Himmelstoss mu? Orduda adalet var!
Vay vay vay. Demek hepimiz buradayız.
Senden biraz daha uzun süredir, Himmie.
Ne zamandan beri böyle içlidışlıyız?
Ayağa kalkın ve topuk selamı verin! Hepiniz!
- Rahat bırak bizi! - Arkadaşın kim?
Birisi General Ludend0rff'a rahat bir sandalye getirsin.
Kıdemli bir subay olarak size emrediyorum!
- Askeri mahkemeye mi gitmek istiyorsunuz? - Evet!
Bu akşam büyük bir saldırı olacak, gitmekten kurtulursam çok sevinirim.
- Emirlerime uyacak mısınız? - Ayağımı öp.
Burada selam emri vermek adetten değildir. Ama dinle bak, ne yapacağız.
Daha önce ele geçirmeye çalıştığımız bir kasabaya saldırı düzenleyeceğiz.
Bir sürü insan yaralanıyor ve ölüyor. Çok eğlenceli.
Bu kez sen de bizimle geleceksin.
İçimizden biri kurşun yiyecek olursa, ölmeden önce
sana geleceğiz, topuk selamı vereceğiz ve
"Çavuş Himmelstoss, gidebilir miyiz lütfen?" diye soracağız.
Bunu... Bunu size ödeteceğim...
İşte.
Tam zamanında. Hazırlansak iyi olur çocuklar.
Yaralandım. Yaralandım!
Sadece bir sıyrık seni korkak sıçan! Kalk! Diğerlerine yetiş! Kalk!
Hayır! Hayır!
Seni korkak sıçan!
Seni iğrenç korkak sıçan! Bırak başkaları yapsın, öyle mi?
Kalk! Kalk!
İleri! İleri!
Çık oradan!
İleri emri geldi.
İleri emri geldi!
İleri!
Karşı hücum.
Sana yardım etmek istiyorum.
Kes sesini! Kes sesini!
Gerisine katlanabilirim. Bunu dinleyemem!
Neden ölmen bu kadar uzun sürüyor? Nasıl olsa öleceksin!
Ah, hayır. Ölmeyeceksin.
Hayır, hayır. Ölmeyeceksin. Sadece azıcık yaralanmışsın.
Eve gideceksin. Bir şeyin kalmayacak.
Benden çok daha önce eve gideceksin.
Kaçamayacağımı biliyorsun. Bu yüzden beni suçluyorsun.
Sana söylüyorum, seni öldürmek istemedim. Seni hayatta tutmaya çalıştım.
Buraya yeniden atlayacak olsaydın, bunu yapmazdım.
İçeri atladığında benim düşmanımdın, senden korkuyordum.
Ama sen de benim gibi bir adamsın ve ben seni öldürdüm.
Affet beni, yoldaş.
Beni affettiğini söyle lütfen.
Ah, doğru ya, sen ölüsün.
Ama benden iyi durumdasın. Kurtuldun.
Artık sana daha fazla eziyet edemezler.
Tanrım, bunu bize niye yaptılar?
Sen ve ben, sadece yaşamak istiyorduk.
Neden birbirimizle savaşmamız için bizi buraya gönderdiler?
Bu tüfekleri ve üniformaları kaldırıp atsaydık,
benim kardeşim olabilirdin, tıpkı Kat ve Albert gibi.
Beni affet yoldaş. Elimden geleni yapacağım.
Ailene yazacağım. Karına...
Karına yazacağım. Ona yazacağım.
Sana söz veriyorum, hiçbir eksiği olmayacak.
Ona da, ailene de yardım edeceğim.
Yeter ki beni affet. Affet beni!
Affet beni. Affet beni.
Affet beni.
Dün korkunç bir şey oldu.
Adam öldürdüm. Onu kendi ellerimle süngüledim.
Nasıl olduğunu bilirim. İlk sefer zordur.
Boş ver. Sedye taşıyıcıları onu bulur.
- Hayır. O öldü Kat. Gözümün önünde öldü. - Yapabileceğin bir şey yoktu.
Öldürmek zorundayız. Başka seçeneğimiz yok.
Buraya bunun için geldik. Mesela şuraya bak.
Tam isabet. Nasıl havaya uçtuğunu görmeliydin.
O adam bugün üç isabetli vuruşla en iyi nişancıydı.
Böyle devam ederse, bu akşam düğme deliğinde bir madalya olacak.
Bu yüzden vicdan azabı çekmeyi bırak.
Belki onunla çok uzun süre baş başa kaldığım içindir, değil mi?
Tabii, ondandır.
Ne de olsa, savaş savaştır.
- Marş! - İleri, marş!
Hızlı! İleri!
Bölük, dur!
Dağııı
Astsubaylar, gönüllü askerler dağılabilir!
Yaşasın! Hadi, gidelim buradan!
- Bana en iyi sosisini ver. - Iki tane.
Bir bira.
Bir, iki, üç, hurra!
Hey, hadi. Bir bira.
Çekil başımdan!
Hadi. Bana bir bira ver.
Bir bira. Bir...
Prosit!
Umarım bu gece sarhoş olup sızarız.
İşte başlıyoruz.
CEPHE TİYATROSU
- Böyle kızlar olduğunu unutmuştum. - Yok ki.
Şu ince, küçük ayakkabılara bak.
Onlarla kilometrelerce uygun adım yürüyemez.
Paul. Uygun adım yürümekten bahsetme. Hanımefendinin canını sıkıyorsun.
Binlerce kez özür dilerim.
- Sence kaç yaşındadır? -22 falan.
Hayır, 0 zaman bizden daha yaşlı olur. 17 yaşında.
Böyle bir kız. Güzel olurdu, değil mi Albert?
Şu herif varken pek şansımız yok.
- Banyo yapıp giysilerimizi yıkayabiliriz... - Pekala.
Onun için gerekirse bitlerimden bile arınabilirim.
Bir dakika! Bir dakika! Artık buradan çok uzaklarda.
Tarihe bak. Mayıs 1917.
- Dört ay öncesi. - Doğru.
Yine de onun şerefine.
Her yerdeki kadınların şerefine.
- Albert, yine de yıkansak iyi olur. - Tamam
Şahsen, ben daha büyük popoluları beğeniyorum.
Şimdiye kadar ahlakımızı bozmadan, efendi efendi konuşuyorduk.
Artık banyo yapmamız şart.
- Banyo mu? - Ne için?
Sen anlamazsın.
Bu su buz gibi. Bu romantik mesele biraz fazla ileri gitti.
Ama kızın güzel gözlerini bir düşün!
Saçlarını da.
_ -İşte geldik! - Hıçbir şeyi kaçırmayacağm
- Defolunl - Burada ne işiniz var?
Banyo yapıyoruz!
Diyorlar ki, bu dünyada her hafta banyo yapan bazı insanlar varmış!
Kadın!
Matmazel, yüzmek ister misiniz?
Matmazel, benim gibi yüzebilirsiniz!
Ah, bebeğim!
Öp beni!
Hayır, kızlar! Gitmeyin!
Ah, anneciğim!
- Lütfen gitmeyin! - Gitmeyin!
Matmazel, sizi istiyoruz.
Yemek! Yemek!
Dur!
Karşıya geçmeniz yasak, biliyorsunuz.
Bu tarafta kalın yoksa başınız fena halde belaya girer.
Ne diyor bunlar?
Bu akşam uğramamızı istiyorlar. Bizi bekliyorlar.
- Sorun yok! - Uğrarız!
O sarışın benim için deli oluyor.
Ama biz dört kişiyiz, onlarsa sadece üç kişi.
Onları durduran bendim!
O sarışın fıstık benim. Siz üçünüz diğerlerini paylaşın.
Dövüşeceğiz o halde. Aşkta ve savaşta her şey mubahtır.
Ne? Ne demek istiyorsun? Ne yapacaksın?
Görürsün.
Kapıyı kastetti.
- Hem namuslu, hem göz kamaştırıcı! - Mükemmel bir birleşim.
Benim için yaratılmış olabilir.
Bir subay ceketi. Biz geldik, saygıdeğer arkadaşlar.
Bir içki daha al yoldaş.
Bugün senin doğum günün mü, benimki mi?
Neden?
İki saattir bana sürekli içki ısmarlıyorsun.
Sebebini öğrenmeye çalışıyorum.
Neden? Neden?
Sadece çocuklar
bana seni bir süre eğlendirmemi söylediler.
- Ne iyi çocuklar. - Evet!
Anlayacağını söylediler.
Aldatıldım!
Evet, kesinlikle öyle.
AI bakalım!
Dahası da var!
Çok gürültülü.
Tatlım.
Adın ne?
Adın? Adın nedir?
Georgette? Camille?
- Suzanne. - Suzanne.
- PauL - PauL
Suzanne, keşke sana bir şey söyleyebilseydim.
Keşke beni anlasaydın.
Tatlım, seni bir daha asla görmeyeceğim. Bunu biliyorum.
Görsem bile tanımazdım.
Ama yine de, seni sonsuza dek hatırlayacağım.
Biz askerlerin rastladığı kadınlardan ne kadar farklı olduğunu bir bilsen.
Hayır, hayır. Savaştan bahsetmiyorum.
Sen. Konu sensin.
Adeta bütün savaş, dehşet, iğrençlik
üzerimden uçtu gitti, mucize gibi.
Var olduğuna hiç inanmadığım bir şey gibi.
Paul'e seslen.
Gidiyoruz, Paul.
- Bakın. Yeni, güzel tabutlar. - Bizim için.
Saldırı için ne neşeli bir hazırlık.
Çok düşünceliler.
Ama yoldaşımız Tjaden için yeterince uzun bir tabut göremedim.
Sizinle konuşmuyorum hainler.
- Ama hiçbir tabut beni bulamayacak. - Bundan eminim, çapkın.
Senin 0 Sally Teyze kıIıklı cesedinin etrafına su geçirmez
bir çarşaf geçirirlerse buna şükretmelisin.
Benim tarafım!
Böğrüm.
Katolik hastanesi, Albert.
Her zaman iyi yemek ve iyi hizmet oluyormuş.
- Şanslıyız. - O yağmurlu tedavi istasyonundan
ve trende geçen 24 saatten sonra biraz şansı hak ediyoruz.
Ben Hammacher.
Evet, adım bu.
Kafam yarıldı, sonra bana, Joseph Hammacher
zaman zaman davranışlarından mesul değildir diye bir belge verdiler.
O zamandan beri Hammacher harika vakit geçiriyor.
Umarım kötü yaralanmamışsınızdır.
Diğerleri o kadar çabuk ölüyorlar ki, yakından tanıma fırsatım olmuyor.
Bizi çok iyi tanıyacaksın.
Sağ ol. Sen de.
Üzgünüm dostum. Gitme vakti.
Tabii, hemşire.
İzleyin.
Giysilerini alırlarsa, bu onu son görüşünüz demektir.
- Gördün mü? Ölüm odasına götürüyorlar. - Olüm odası mı?
Öbür dünyayı boylamaya hazır olunca,
başka yere götürüyorlar ki, yatağı kullanabilsinler.
Binanın köşesinde, morgun hemen yanında küçük bir oda var!
Büyük rahatlık. Onları bir sürü dertten kurtarıyor.
Ya iyileşirse?
Ölüm odasına giren çok kişi gördüm ama oradan çıkanını hiç görmedim.
Hemşire. Hemşire. Hemşire.
Hemşire.
- Sen mi çağırdın Paul? - Evet
- Bir sorun mu var? - Galiba kanamam var.
Sargım ıpıslak oldu. Zili çalıp duruyorum, kimse ilgilenmiyor.
Sanırım kanıyorum.
Hemşire, bana steril pansuman ve buz torbası getir.
- Neden kimse beni çağırmadı? - Zili çalmış.
Kimse yürüyemiyor hemşire.
- Hemşire, çok mu kötü? - Hayır. Hayır, sorun yok.
Zamanında yakaladık.
Ne var? Ne yapıyorsun?
Sargılarını yenilemeliyiz.
- Beni nereye götürüyorsunuz? - Sargı koğuşuna.
- Hayır, hayır! Gitmiyorum! Burada kalacağım! - Paul! Paul!
- Sakin ol! - Ölüm odasına gitmeyeceğim.
- Ama sargı odasına gidiyoruz. - O halde giysilerimi neden alıyorsunuz?
Bana yalan söylüyorsun! Ama geri döneceğim! Ölmeyeceğim!
Geri döneceğim! Ölmeyeceğim!
Ölmeyeceğim! Geri döneceğim!
Hemşire Libertine, durumu nasıl?
Zavallı oğlan. Bacağını kesmek zorunda kaldılar.
Paul.
Paul. Paul.
Ölmüş.
Merhaba. Aramıza yeniden hoş geldin Albert!
- Nasılsın evlat? - İyiyim.
Ama canım çok yanıyor.
AS/ağım...
Hammacher. Bacağımı mı kestiler?
Elbette hayır! Kaç ayağın vardı? İki mi?
Hala yerinde! Bir, iki!
Bana soytarılık yapma Hammacher. Doğruyu söyle.
Elbette hayır. İyi görünüyorsun.
Bak. Gördün mü?
- Topal olmayacağım. - Geçti, geçti.
- Bu şekilde yaşayamam! - Sakin ol.
- Bulduğum ilk fırsatta kendimi öldüreceğim! - Albert!
- Böyle yaşayamam! Yaşayamam! - Yaşayacaksın.
Albert! Albert!
Albert, geri döndüm!
Sana geri döneceğimi söylemiştim. Bakın millet! Geri döndüm!
Paul! Paul!
Oraya gitmiyorum. Şurada kalıyorum.
Paul, çok sevindim.
Hammacher, ölümden geri döndüm!
Görüldük şey değil. Daha önce hiç böyle bir şey olmamıştı.
Albert, çabucak iyileşmeliyiz ki eve dönebilelim.
Albert, artık her şey yoluna girecek.
Evet, Paul. Her şey yoluna girecek.
Paul! Paul! Paul!
Paul.
- Ne oldu Paul? - Hiçbir şey. Hiçbir şey.
Paul.
Bana mendilini ver.
- Anne? - Buradayım Paul. Buradayım.
Annem hasta.
- Yaralı mısın? - Hayır anne. Izin aldım.
Memnun olacağıma burada yatıp ağlıyorum.
Anna, böğürtlen kavanozunu getir.
Hala böğürtlen seviyorsun, değil mi?
Evet anne. Uzun zamandır yememiştim.
Sanki geleceğini biliyorduk.
- Patates yemeği yapıyorum. - Aman yanmasın.
Paul, yanıma otur.
Paul'üm.
Bebeğim.
Az kalsın unutuyordum anne. Sana birkaç ufak hediye getirdim.
Bak anne. Ekmek, sosis ve pirinç.
Paul, bir deri bir kemik kalmışsın.
Gidip babama Paul'ün eve geldiğini söylesem iyi olmaz mı?
- Paul, ocaktaki yemeğe bakar. - Hayır, hayır evladım, kalkıyorum.
Paul, sen artık bir askersin, değil mi?
Ama sanki seni tanıyamıyorum.
Üniformamı çıkarayım anne.
Takım elbiseni getireyim Paul. Bıraktığın gibi dolapta duruyor.
Gerçekten burada mısın Paul?
Sen...
Aniden kaybolmayacaksın, değil mi?
Hayır, gerçekten buradayım.
Giysilerin hazır Paul.
Şunu yakaladığın zamanı hatırlıyorum.
Evet. Elimden almıştın, değil mi?
Evet, almıştım.
Savaş hattından uzaktayız
ama kana ve ölüme rağmen yılmayan askeri şereflendirmeyi biliriz.
Beyler, oğlum.
- Prosit. - Prosit.
Seni tanıdığıma memnun oldum, genç adam. Memnun oldum.
Orada işler nasıl? Çok kötü, ha? Çok kötü.
Ama hayatımıza devam etmeliyiz.
Ne de olsa, orada en azından adam gibi yemek oluyor.
Doğal olarak, burada daha kötü. Doğal olarak.
Ama her şeyin en iyisi askerlerimiz için. Hep öyle söyleriz.
- En iyisi askerlerimiz için. - En iyisi askerlerimiz için.
Ama Fransızları fena yenilgiye uğratmalısınız!
Ve eve dönmek istiyorsanız,
dönmeden önce ne yapmalısınız, sana göstereyim.
Yardım edin beyler.
Savaş hattı şurası.
"V" şeklinde.
Burası St Quentin. Sen de bak.
Orayı geçmenize az kaldı. Tamam mı?
İleri hücum edin, o usandırıcı hendek savaşına takılıp kalmayın.
İngilizleri ezip geçin! Böylece barış sağlanır.
İçinde olduğun zaman, savaş buradan göründüğü gibi görünmüyor.
Sen bu işten hiç anlamıyorsun.
Elbette detayları biliyorsun ama ben bütününden bahsediyorum.
Sen o konuda hüküm veremezsin.
Elbette, sen görevini yapıp hayatını tehlikeye atıyorsun.
Ama karşılığında en büyük şerefi kazanıyorsun.
Savaşan her adama Demir Haç verilmesi gerek demiştim.
İlk önce, Flandra'da düşman hattını yarıp geçmelisiniz.
- Sonra Paris'e! Paris'e hücum! - Doğru.
Hayır, Flandra'da olmaz. Nereye ilerlemeleri gerektiğini söyleyeyim.
- Buraya. - Düşmanın orada çok fazla yedek askeri var.
Flandra konusunda ısrar ediyorum!
Biliyorum, ama sevgili dostum, zaten St Quentin'in
yarısını geçtikten sonra bunu niye yapsınlar?
- Niye diğer tarafa gitsinler? - Çünkü Flandra engebesiz bir ülke.
- Dağ yok, engel yok. - Ama orada bir sürü nehir var.
Çiftliklerini, okullarını,
fabrikalarını bırakıp gittiler.
Artık anavatanı korumaktan başka
görev olmadığını fark ederek, cesurca, mertçe ilerlediler.
Paul! Nasılsın Paul?
Sizi gördüğüme sevindim profesör.
Tam zamanında geldin Bâumer. Tam zamanında.
Adeta söylediklerimin hepsini kanıtlar gibi, işte karşınızda ilk gidenlerden biri.
Önümdeki bu sıralarda otururken,
savaşın ilk yılında hizmet etmek için her şeyi feda eden delikanlı.
Almanya'yı savaş alanında yenilmez hale getiren demir gençlerden biri.
Ona bir bakın, aslan gibi, bronzlaşmış ve zeki.
Hepinizin imrenmesi gereken bir asker.
Paul, delikanlı, onlarla konuşmalısın.
Onlara anavatanları için hizmet etmek ne demek, anlatmalısın.
- Hayır, onlara hiçbir şey anlatamam. - Anlatmalısın Paul. İki kelime et.
Orada onlara ne kadar ihtiyaç duyulduğunu söyle.
Neden gittiğini ve senin için ne ifade ettiğini söyle.
Hiçbir şey söyleyemem.
Bir kahramanlık hikayesi, soylu bir davranış hatırlamıyor musun?
Bunu anlat.
Bilmediğiniz bir şey anlatamam.
Orada hendeklerde yaşıyoruz. Savaşıyoruz.
Öldürülmemeye çalışıyoruz, bazen öldürülüyoruz.
Hepsi bu.
Hayır. Hayır, Paul.
Oraya giden benim! Nasıl olduğunu biliyorum.
Böyle şeylerin üzerinde durulmaz Paul.
Aynı zıNaları söylediğinizi duydum,
daha fazla demir adam, daha fazla genç kahraman yaratıyorsunuz.
Hala ülken için ölmenin güzel ve tatlı olduğunu düşünüyorsunuz, değil mi?
Neden bahsettiğinizi biliyorsunuz sanmıştık.
İlk bombardıman bize daha doğrusunu öğretti.
Ülken için ölmek, pis ve acı veren bir şey.
Ülken için ölmektense, hiç ölmemek daha iyi.
Orada ülkeleri için ölen milyonlarca insan var,
bunun ne faydası oluyor ki?
Paul.
Onlara orada ne kadar gerekli olduklarını söylememi istedin.
Size "Gidin ve ölün" diyor.
Affedersiniz ama, "Git, öl" demek, gidip ölmekten çok daha kolay.
Korkak!
Öyle söylemek de ölüme tanık olmaktan daha kolay.
- Korkak! - Çık dışarı!
Hayır! Çocuklar, çocuklar!
- Üzgünüm Bâumer ama bence... - Böyle konuşmanın faydası yok.
Ne dediğimi anlayamazsınız.
Sadece, bu sınıftan çıkıp gönüllü olalı çok uzun zaman oldu.
Öyle uzun zaman oldu ki, belki dünya artık dersini almıştır diye düşündüm.
Ama şimdi bebek yaşta savaşa yolluyorlar, bir hafta bile dayanamazlar.
İzin alıp buraya gelmemeliydim.
Cephede, ya hayattasın, ya ölüsün, hepsibu.
Bu konuda kimseyi uzun süre kandıramazsın.
Ve orada ölsek de, hayatta da kalsak,
savaşı kaybettiğimizi, işimizin bittiğini biliyoruz.
Savaşı üç yıl çektik... Dört yıl.
Her gün bir yıl gibiydi, her yıl ise bir asır.
Vücutlarımız toprak, düşüncelerimiz çamur,
ölümle yatıp kalkıyoruz.
Bizim işimiz bitti çünkü bu şekilde yaşayıp her şeyi içine atamazsın!
İzinli olarak gelmemeliydim. Yarın geri döneceğim.
Dört günümüz daha var ama buraya dayanamıyorum.
Yarın geri döneceğim!
Üzgünüm.
Anne, burada üşüteceksin. Uyuman gerek.
Sen gidince uyuyacak çok vaktim olacak.
Yarın gitmek zorunda mısın Paul? Mecbur musun?
Evet, anne. Emirler değişti.
Çok korkuyor musun Paul?
Hayır, anne.
Sana söylemek istediğim bir şey var, Paul.
Oradaki kadınlara karşı dikkatli ol.
Onlardan hayır gelmez.
Bizim olduğumuz yerde hiç kadın yok anne.
Cephede çok dikkatli ol Paul.
Olurum anne.
Senin için her gün dua edeceğim.
O kadar tehlikeli olmayan bir iş bulabilsen...
Tamam anne. Mutfakta iş bulmaya çalışırım. Zor olmaz.
Öyle yap o zaman, başkaları laf ederse de...
Buna aldırmam anne.
Artık gidip yatmalısın ve ben geri dönene kadar çabucak iyileşmelisin.
Çantana iki takım yeni iç çamaşırı koydum.
Sıcak tutar. Yünlü.
Sağ ol, çok tatlısın.
İyi geceler oğlum.
İyi geceler anne.
Anne, anne. Hala çocuk olduğumu düşünüyorsun.
Neden başımı dizine koyup ağlayamıyorum?
- Bu, 2. Bölük mü? - Evet efendim.
- Bütün bölük bu kadar mı? - Evet efendim.
150 adamımız vardı ama dün sadece bu kadarı geri geldi.
Ama bize takviye gönderecekler, yine 150 kişi olacağız.
- Kaç yaşındasın? - On altı.
Olmadı. Hiçbir şey bulamadım.
Talaş yememiz gerekecek.
Aç kalırım daha iyi. Beni hasta ediyor.
Artık savaş yeniden harbi savaş olacak.
Paul! Nasılsın bakalım sevgili Paul?
Buradayım işte.
2. Bölüğü bulmak zorlaşmaya başladı.
Nerede olduğunuzu bilen yoktu.
Bulduğuna sevindim.
Görünüşe bakılırsa bunu yiyemeyeceğim.
Eskiden talaşın içinde biraz yemek olurdu. Artık sırf talaş.
Şakası yok. İçini kemiriyor.
Eski 2. Bölükten pek eser kalmamış.
Yeni gelenler hep böyle. Çantalarını taşıyabilecek yaşta bile değiller.
Ölmekten başka bir şey bilmiyorlar.
Sanırım eskilerden bazıları hala burada.
Paul, artık beni öldürmek için bir şey icat etmeye çalışıyorlar.
Westhus nerede?
Ulak köpek yaralanmış. Onu almaya gitti.
- Ateşkes istedikleri doğru mu Paul? - Pek öyle görünmüyor.
- Yani savaşa devam etmemizi mi istiyorlar? - Oyle söylüyorlar.
Delirmişler!
Yakında Almanya'da kimse kalmayacak.
Detering nerede?
Evini özledi. Kiraz ağacı çiçekleri hikayesini hatırladın mı?
Galiba bunu hiç atlatamadı.
Bir akşam, karısına çitlikte yardım etmek için eve gitmeye kalkıştı.
Hattın gerisinde onu yakaladılar, sonra bir daha ondan haber almadık.
Sadece evini özlüyordu ama herhalde onlar öyle yorumlamadı.
Kat nerede? Yoksa 0...
Kat ölmez.
O ölse, savaş biterdi.
Her zaman ne der bilirsin, onu sona saklıyorlar.
Nerede?
Yiyecek aramaya gitti, çorba yapacak malzeme bulmaya çalışıyor.
- Ne tarafa? - Yaklaşık üç kilometre aşağıya, şu yöne.
Sonra görüşürüz.
Kat!
Paul!
Merhaba Paul.
- Böğrün nasıl? - Artık bir şeyim kalmadı. İyiyim.
Bir şey bulabildin mi?
Hayır, kurmay sınıfı bu ülkeyi tamamen tırmıklamış.
Biraz oturalım.
Ev nasıldı, Paul?
İznin iyi geçti mi?
- Kısmen. - Ne oldu?
Artık oraya uygun değilim Kat.
Hiçbirimiz değiliz. Burada fazla zaman geçirdik.
Ölümün, ülkeye hizmetten daha güçlü olduğunu öğrendik
dedim diye çocuklar benim korkak olduğumu düşündüler.
Yaşlılar, "Saldırıya devam edin. Paris'e ilerleyin" dediler.
Babam bile üniformamı giyip etrafta öyle dolaşmamı istedi.
Artık orası benim için ev değil.
Tek düşünebildiğim şuydu, "Geri dönüp Kat'ı görmek istiyorum."
Artık varım yoğum sensin Kat.
Ben pek büyük bir varlık sayılmam.
Seni özledim Paul.
En azından burada her şeyin içini yüzünü biliyoruz.
Burada yalan yok.
Paris'e ilerlemek ha?
Diğer taraf ne durumda görmelisin.
Orada beyaz ekmek yiyorlar.
Bizim bir uçağımıza karşı onların düzinelerce uçağı
ve her şeyin üzerinden geçen tankları var.
Bizim neyimiz kaldı?
Silahlarımız 0 kadar eski ki, toplar kendi adamlarımızın üstüne düşüyor.
Yiyecek yok, mermi yok, subay yok.
Paris'e girmek!
Demek orada öyle konuşuyorlar.
Sanırım gitsek iyi olur.
Zavallı anneme nasıl da yalan söyledim.
Buranın o kadar kötü olmadığını, çünkü hep birlikte olduğumuzu söyledim.
Şimdi seninleyim ya, ona doğru söylediğimi düşünmeye başlıyorum.
Yere yat!
Bir tanesi daha bizi ıskaladı. Hadi. Gidelim.
Dur bir dakika.
Galiba bu ekmek teknesi arıza yaptı.
- Yürüyemeyeceğim sanırım. - Yaralandın mı Kat?
Galiba baldırıma geldi.
O kadar kötü değil. Dayan.
- Şansıma bak. - İyi şans. Savaş bitti demektir.
Hayır efendim.
Beni tamamen haklayana kadar savaş bitemez.
Sıra bunda.
Yavaş, şimdi.
- Hey! - Yavaş!
Hadi. Seni götüreyim. Elini ver.
Yavaş.
Pekala.
Evlat, artık ayrılmamız gerekecek.
Belki savaş bittikten sonra bir araya gelip bir şeyler yaparız.
Evet evlat.
Sen bana adresini ver, ben de sana vereyim.
Aynı gün içinde ikimizi de vuramazsınız!
Birbirimizi kesinlikle yeniden göreceğiz Kat.
Bütün domuzu fabrikaya getirdiğin günü hatırlıyor musun?
Ormanda bize şarapnelden nasıl kaçmamız gerektiğini öğrettiğin günü?
İlk bombardımanımda nasıl ağladığımı?
O zaman daha yeni askere alınmıştım, genceciktim.
Geldik. Geldik.
Tamam Kat.
Boşuna zahmet etmeseydin. Ölmüş.
Hayır. Sadece bayıldı. Baldırından vuruldu.
Ölmüş.
Maaş cüzdanını almak ister misin?
- Akrabası değilsin, değil mi? - Hayır, akraba değiliz.
Sen dağıtıyorsun. Adını ve numarasını aldın mı?
Evet, Onbaşı Stanislas Katczinsky, 306.
Anlamıyorum.
SON