Karşınızda babam Nate Bargatze.
Seni seviyorum.
Teşekkürler.
Phoenix, çok teşekkürler.
Çok güzeldi.
Teşekkürler.
Sağ olun.
Teşekkürler.
Sağ olun.
Çok güzel.
İşte bu. Yapıyoruz.
Evet…
Benim…
Stand-up gösterisi yapmayı seviyorum.
Yaptığım son ciddi işim,
bu iş patladığında geri döneceğim işim…
Su sayacı okuyucusuydum.
Teşekkürler.
Bu iş…
İş unvanı aslında ne yaptığımı açıklıyor.
"Su sayacı okuyucusuyum" dediğimde insanlar "O ne?" diyordu.
Ne olduğunu anlatayım.
Su sayaçlarını okuyacağız. Bu…
İşin yüzde 100'ü bu.
Bu işte çalışırken Wilson County, Mount Juliet, Tennessee'deydim.
Bu işte çalışırken kamyoneti park ederdim,
mahalleden çıkardım.
Mahalle mahalle gezip
her evde ne kadar su kullanıldığını yazardım.
2001 yılında hepimizin bildiği gibi 9 Eylül olayları yaşandı.
Hatırlarsanız 9 Eylül olaylarında
bütün ülke daha fazla saldırı olacağından korkmuştu.
Wilson County'de
biz de korktuk.
Şöyle düşündük…
New York'tan sonraki durakları tabii ki de Mount Juliet, Tennessee olacaktı.
Şehrimizin sularını zehirleyecekler, dedik.
Bütün su sayacı okuyucularını toplayıp
su depolarının başına diktiler.
Bunu cidden yaptım, tek başıma
kapkaranlık bir arazide öylece durdum.
Taliban'ın gelmesini bekledim.
Ne silahım ne eğitimim vardı.
Bize bir fener verdiler. Fener.
Havaya kaldırdığında
vücudunu göstermekten başka bir işe yaramıyor.
Altmış santim ilerisini bile göremiyordum.
Birinin silahı olsa
"Şu arazideki parlayan tek şeyi vur" derdi.
Bense görmek için kalbimin üstüne koyup "Ne oluyor?" derdim.
Bugüne kadar hep bunu düşündüm.
Ne yapmamızı istiyorlardı?
Mount Juliet polisini mi arayacaktık?
"Usame burada.
Fenerlerimizi geçti.
Su deposunda. Nasıl açacağını biliyordu. Biz…
Biz de çok şaşırdık ama ne yaptığını biliyordu."
O işte çalışırken karımla birlikteydik.
Birlikteliğimiz çok öncesine dayanıyor.
Su şirketinin sunduğu yan haklar için benimle birlikteydi.
Biz…
On yedi yıldır evliyiz.
Teşekkürler.
Şunu biliyorum ki…
Zaman geçtikçe niye hayatımda olduğunu anlıyorum.
Hayatıma girmese burada olamazdım.
Bunu biliyorum.
Ama aynı zamanda bu sebeple ona çok bağımlı hâle geldim.
Kendimle ilgili
hiçbir şey bilmiyorum.
Hangi yemekleri sevip sevmediğimi bilmiyorum.
Biri "Şunu tatmak ister misin?" dediğinde karıma sormam gerekiyor.
"Sanmıyorum" diyorum.
Mikrodalga kaç dakika çalışmalı bilmiyorum.
Mikrodalgayı onun ailesi icat etmiş gibi her seferinde ona sormam gerekiyor.
"Bu, mikrodalgada ne kadar kalmalı?"
"Isınana kadar kalsın" diyor.
"Ama aklında bir sayı olduğunu biliyorum" diyorum.
"O sayıyı söyle yeter. Ben…
Ya annemi arayacağım ya da sen o sayıyı söyleyeceksin."
Söylemezse 90 dakikaya ayarlayıp uzaklaşıyorum.
Çamaşırlarımı kendim yıkıyorum.
Teşekkürler. Sağ olun.
Bence alkışı hak ediyor.
Küçükken annem, babamın çamaşırlarını yıkardı.
Ben de bütün eşlerin bunu yaptığını sanıyordum.
Ben hep kendi çamaşırlarımı kendim yıkadım.
Açıkçası 17 yıldır bunun unutulduğunu düşünüyordum.
Diğer kocaların yapmak zorunda olmadığı bir fedakârlık yapıyordum.
Bir gün eve giderken aklımda bu düşünce belirdi.
"Bunu ona söyleyeceğim" dedim.
Yani hemen o gün gidip söylemedim.
Uygun bir zaman gelir dedim.
Kavga ederken
kaybedeceğimi anladığımda…
"Kendi çamaşırlarımı kendim yıkıyorum!" derim dedim.
O da "Kavga bitti.
Sen kazandın. Ne kadar şanslı olduğumu unutmuşum" derdi.
Altı ay falan uygun anın gelmesini bekledim.
Sonunda bir kavga çıktı. Ne hakkında olduğunu hiç hatırlamıyorum.
Çamaşırlarla ilgili değildi, orası kesin.
Kavgayı kaybediyordum.
"İşte o an geldi" dedim.
Açıkçası bunu söyleyeceğim için üzüldüm.
Kendimden o kadar emindim.
Ona üzüldüm.
"Kazandığını sanıyor
ama neyle karşılaşacağından haberi bile yok" dedim.
Birdenbire "Kendi çamaşırımı kendim yıkıyorum" dedim.
"Benim gibisini bulamazsın" der gibi söyledim.
Yeni bir kavgaya sebep oldu, bunu hiç beklemiyordum.
Çamaşırları çok farklı yıkıyoruz.
O etiketleri okuyor,
ben halıyla takım elbiseyi birlikte yıkıyorum.
Ben…
Bilmiyorum.
"Ayakkabılarını da koymak ister misin? Koy tabii."
Ben kullandığımda çamaşır makinesi duvardan 30 santim uzaklaşıyor.
Makine "İçini amma doldurmuşsun.
Bak, neredeyse hepsi ıslanmış" diyor.
Çok fazla seyahat ediyorum.
Eşim kızımızla evde kalıyor.
Siz de gördünüz, harika bir kızımız var.
Ne kadar zor olduğunu biliyorum. Eşim evde kalıyor.
Hem anne hem baba, hem iyi hem kötü ebeveyn oluyor.
Bense eğlenceli baba olarak geliyorum.
Ya da tüm rutinlerini bozuyorum.
Karım böyle söylüyor.
Eve gittiğimde kızımla yatağa uzanıyorum.
Konuştuğumuz için başımız belaya giriyor. Konuşan da ben değilim.
Ama sanki ben konuşuyormuşum gibi azar işitiyorum.
Anlıyorum çünkü çoğu şeyin sonucunu düşünmüyorum.
Bir köpeğimiz var. Ben bir köpek daha istiyorum.
Karımsa çok fazla deyip başka köpek istemiyor.
İki köpeğin olması çok zahmetli.
Çünkü arka kapıyı açıp iki köpeği dışarı salman lazım.
Sonra kapıyı kapatıyorsun, köpekler dışarıda kalıyor.
Sen içeridesin,
onlarla uğraşmıyorsun ama…
Tekrar içeri dönmek istediklerinde
"Tüm köpekleri içeri almam lazım" diyorsun.
"Birinci köpek, ikinci… Her yer köpek dolu, şu hâle bak."
Dürüst olmak gerekirse köpeğimizle hiç ben ilgilenmedim ama…
Ama iki tane olsa eğlenceli olurdu.
Köpeğimiz bizim yatağımızda yatıyor.
Biri "Bunu yapmamalısın.
Sonra köpeğe laf dinletemezsin" demişti.
Ona "Sence hangi yıldayız?" diye sordum.
Bunlar doodle.
Köpek bile denemez.
İnsandan bir farkları yok.
Adam köpeklerin asla eve sokulmadığı 1980'lerde olduğumuzu sanıyor.
Onlara söz geçirmek zorundaydın.
Arka bahçede kurt besliyordun.
Arkadaşlar gelince "Dışarı mı çıkacaksın? Yapma" diyorduk.
Karım benden daha tutumlu.
Kötü anlamda değil. Işıkların kapatılmasını istiyor.
Işıkları kapatıp tasarruf yapmayı seviyor.
Tüm ışıkları kapatıyoruz. Çok eğlenceli bir ortam.
Işığı aç, yerini bul.
Bir sopa alıp ışığı kapat.
Karanlıkta oturup o kasvetli ortamda tüm gün üzülüyoruz.
Ama kim bilir kaç kuruş tasarruf ediyoruz.
Yatağa girdiğimde "Işığı kapattın mı?
Açık mı, kapalı mı anlayamıyorum. Git de kapat" diyor.
Seksen yıl sonra kızıma
tasarruf ederek biriktirdiğimiz 37 doları vereceğiz.
Ben biraz savurgan olabiliyorum.
Dibinde az bir şey kalan ürünleri çöpe atıyorum.
Mesela ketçap.
Ketçabın dibinde bu kadar kalmışsa hemen…
Karım kalan ketçabı yenisinin üstüne koyuyor.
Böylece hep iğrenç bir ketçabımız oluyor.
Diş macunu.
Ben ortalama bir insan ne kadar kullanırsa o kadar kullanıyorum.
İçindekini çıkarmak için güç gösterisinde bulunmamalıyım.
Üstünden ütüyle geçemem.
Ama karım her şeyi yapıyor.
İşim bittiğinde evsiz gibi takılan karıma veriyorum.
Kesip içinde kalanları çıkarıyor.
Büyük Buhran'da yaşamış yaşlı bir adamla evlendim sanki.
O dönemde harikalar yaratırdı.
Buhran olduğunu bile anlamazdı.
Pizza partileri tam kâbus oluyor.
Arkadaşlarım pizza yemeye geldiğinde "Pizza söylemeliyiz" diyorum.
"Ne kadar?" diyor.
"Çok söyle, pizza bitecek diye dert etmeyelim" diyorum.
"Arayıp sorsana" diyor.
Kırk yaşındaki adamları arayıp
"Bu akşam kaç pizza yiyeceksin?" diyemem ki.
Düzgün bir işleri, aileleri olan insanlar.
Bir binada çalışıyorlar.
Arayıp "Öğlen çok mu yedin?" mi diyeyim?
"Tasarruf etmeye çalışıyoruz.
Sekiz saat sonra kaç pizza yiyeceğini bilmem lazım."
Karımın haberi olmadan bir şeyler almak istiyorum
ama bu çok zor bir şey.
Bankamın adını bilseydim yapabilirdim.
Ama bu bilgiye ulaşmak için ona sormam gerekiyor.
Arada "Bir bankam olsaydı hangi bankaya giderdim?"diye soruyorum.
Ayrıca haftada bir bir bankaya gidip "Param bu bankada mı?" diyorum.
Beni hep zor durumdan kurtarıyor.
Aldığım bir kıyafet üstüme olmazsa iade edemiyorum.
Utanıyorum.
Aynı çalışanlarla karşılaşacağıma ve beni hatırlayacaklarına eminim.
İçeri girdiğimde "O tişört sana fazlaydı" diyecekler.
Markete gidip yiyecekleri bile iade ediyor.
Evet, yiyecekleri.
Bence böyle bir şeye izin verilmiyor. Öyle düşünüyorum.
Bence 15 yaşındaki çocuklara zorbalık ediyor.
Ne yapacaklarını bilmiyorlar. Anneleri "Muzlar çabuk bozuldu" diyor.
"Ne?" diyorlar.
"Onları sen seçtin. Ben değil. Neden bahsediyorsun?"
"Bunları değiştireceğim."
"Evet, o kadın muzları çalıyor."
Geçenlerde arabama doğru yürürken üniversiteli bir çocuk geldi.
Para topluyordu.
Doğa ya da Dünya için para topluyordu.
Doğa ve Dünya için.
Bilmiyorum.
Bunu daha düzgün söyledi tabii. Ama temelde…
Bana baktı. "Bağışlar Dünya'ya gidecek" dedi.
"Evet, Dünya zor zamanlardan geçiyor" dedim.
Yani…
Dünya'nın yaşadığı zorlukları anlatıyordu.
Kirlilikten bahsetti.
"Suyumuz zehirleniyor" dedi.
"Ben varken yapamadılar ama anlıyorum" dedim.
Sanırım bir ağaç aldım, bilmiyorum.
Ama ona nakit vermeye çalıştım.
"Kredi kartı lazım" dedi. "Tamam" dedim.
Yani rastgele birinin iPad'ine tüm aile bilgilerimi yazdım.
Yetmiş beş dolardı.
Kartı okuttuktan sonra
"Bu arada aylık ödeme olacak" dedi.
Evet.
Sonra söyledi. "Web sitesinden iptal edebilirsiniz" dedi.
"Şu anda ne olduğunu bile bilmiyorum" dedim.
"Fatura için e-posta adresinizi yazın" dedi.
"Tamam" dedim ve karımın e-posta adresini yazdım.
Bilin bakalım kim bu ödemeyi hemen durduracak.
Yarın o ağacı kestirir.
Karımı aradım çünkü bir şeylere abone olduktan sonra onu aramam gerekiyor.
Telefonu açtı. "Ben hallederim" deyip kapattı.
Her şeyi o hallediyor. Öyle şeyler yapıyor ki…
Çatımızın yenilendiğini sonradan öğrendim.
Çatının yenilendiğini komşularımızdan öğrendim.
"Yeni çatı nasıl?" dediler.
"Neden bahsettiğinizi bilmiyorum" dedim.
"Haberin yok muydu?" dediler.
"Yoktu" dedim.
Karıma gidip "Yeni çatıyla ilgili konuşmak istiyorlar.
Bana söylemedin bile.
Aptal durumuna düştüm" dedim.
Mahallemizde bir çıkmaz sokakta yaşıyoruz.
Küçükken normal bir sokakta yaşadığımız için bu çok heyecan vericiydi.
Hep çıkmaz sokakta yaşamayı hayal etmiştim.
Çıkmaz sokak görünce "Burada yaşadığını düşünsene" diyorsun.
Biz de klasik şeyleri yapıyoruz.
Biri sokağımıza girdiğinde "Burada ne işin var?" diyoruz.
Tüm arabalara
"Çıkmaz sokağımızdan çıksan iyi olur" diyoruz.
Çöpümüzü çıkarıyoruz.
Günü tam bilmiyorum ama bir gün çıkarıyoruz.
Belli bir günde çıkarıyoruz.
Birkaç hafta önce çıkarmayı unuttuk.
O stres bir aileyi dağıtabilir.
Tüm hafta "Herkes elinde yesin" dedik.
Arkadaşlarımız gelince "Çöpünü cebine koyup evine götür" dedik.
Komşudan yana şanslıyız. Harika komşularımız var.
Onlarla çok yakınız.
Hepsinin gerçek işleri var.
Üniversiteye falan gitmişler.
İçlerinden biri yönetim danışmanı.
Yani bütün danışmanları yönetiyor.
Evet, zor bir iş. Tamam mı?
Bir sürü danışman var. Hepsine "İşine dön. Böyle olmaz" diyor.
"Burada danışmanlık veremezsin."
Yani
işleri çok yoğun.
Diğer komşumuz aktüer.
Kuşlarla ilgili bir iş sanıyordum.
"Şuradaki kuş ne?" dedim.
"Bilmiyorum" dedi. Ben de…
"Bir aktüer olarak bu kuşun türünü bilmiyor musun?"
Kızımın okulundaki kariyer gününe gittim.
Çok eğlenceli bir iş yapıyorum, evet ama gerildim.
Çünkü yanımda zeki insanlar vardı.
Masada yalnız otururum diye umuyordum.
Beni bir cerrahla aynı masaya oturttular.
Bence bilerek yaptılar.
Çocuklara "İşte okumanın önemi" demek için.
Çocuklar çıkıp
"Komedide ne gibi konulardan bahsediyorsun?" dediler.
Hangi konuları işlediklerini bilmiyordum.
"Sahnede çoğunlukla İngilizce konuşuyorum" dedim.
Cerraha "Cerrah olmak için kaç sene okumak lazım?" dediler.
O da "54 yıl" falan dedi.
Bana da aynı soruyu yönelttiler.
"Şimdi olabilirsiniz" dedim.
"İlkokulu bitirip ailenizi mutlu edin.
Sonra işe başlayabilirsiniz" dedim.
Okulda çok zorlandım. Öyle ki…
Zar zor mezun olup meslek yüksekokuluna girdim.
Önüne geleni aldıkları meslek yüksekokuluna bile zor girdim.
Bir yıl meslek yüksekokuluna gittim, not ortalamam sıfırdı.
Çoğu insan bilmez
ama meslek yüksekokulları
"Muhtemelen mahallenden ayrılmayacaksın" diyen bir okuldur.
"Sana buradaki işleri gösterelim.
İşlerin nasıl yürüdüğünü anla."
O bir yıl boyunca not ortalamam sıfırdı
çünkü telafi dersi almam gerekti.
Telafi dersleri aslında…
Okula dönmeye çalışan benim yaşımdaki insanlara veriliyor.
Çünkü hiçbir şey hatırlamıyorlar.
Ben bu dersleri aldığımda okuldan yeni mezun olmuştum.
"Hiçbir şey hatırlamıyor musun?" dediler. "Yeni mezun oldum" dedim.
"Hiç duymamış gibi duruyorsun" dediler.
Sınıftaki herkes 50 yaşındaydı.
"Öğretmen kim?" dedim.
"Sorduğumda söylemek zorundasınız. Öğretmen kim?"
Çok temel dersler aldım. Konuşma dersi aldım.
Üniversitedeyken.
İşle ilgili bir ders alan arkadaşlarımla
okula giderdim.
Ne ders alıyorlarsa işte.
Ben "Konuşma dersinden sonra görüşürüz" derdim.
Hâlâ bir sürü kelimeyi yanlış söylüyorum. Bunu anlayamıyorum.
Mesela "şiyir" diyorum. Kimse anlamıyor.
Şiir demek istiyorum.
Ş-İ-İ-R. Ben "şiyir" diyorum.
Bunu da düzeltsene Konuşma dersi.
Ya "şiyir" yazarı olmak istersem?
Ya bir sürü harika "şiyir" fikrim varsa?
"'Şiyirlerimi' dinleyin" dediğim için kimse beni ciddiye almaz.
"Ya" diyorum.
Aşırı güneyli aksanıyla.
Yağ. Nasıl diyeceğimi bile bilmiyorum.
Yağ. Y-A-Ğ.
Evet.
"Motor ya" diyorum.
"Tereya" gibi.
Güney meslek yüksekokullarında bunu düzeltmek zorunlu olmalı.
Tahtaya Y-A-Ğ yazmalılar.
Ben "Ya" deyince
"Bunu düzelteceğiz" demeliler.
"Büyük ihtimalle o alanda çalışacaksın."
"Hiç Savaş."
Öyle diyorum.
"İç" yerine.
"Hiç Savaş" diyorum.
Çünkü…
Bu benim hatam olabilir. Tamam mı? Ben…
"Hiç Savaş" hakkında hiçbir şey bilmiyorum.
Tarihle hiç alakam yok.
İzlediğim her tarih filmini
büyük bir merak ve heyecanla izliyorum.
"Ne olacak?"
Pearl Harbor'ı izledim.
Ben de onlar kadar şaşırdım.
Okumuyorum.
Evet, bence bu önemli.
Zeki olmak için okumak gerekiyor.
Ve ben bunu yapmıyorum.
Etkilerini yaşamaya başladım.
Yapmak istiyorum. Okuma fikrini seviyorum. Kitap da aldım.
Ama kitaplar çok fazla yazıyla dolu.
Ve…
Her kitap böyle.
Kitabı açıyorsun ve "Neden bahsediyorsun?" diyorsun.
Yani…
Dur durak da bilmiyor. Her sayfada daha fazla yazı var.
Araya birkaç boş sayfa koysanız ne olur?
İki saniye nefes almama izin verin.
Gözlerimde bir sorun yok.
Sorun beynimde.
Gözlerim çok iyi okuyor.
Çok kötü hissediyorum çünkü bu aptal beyne bağlılar.
Yazıya bakıp şöyle diyorlar, "Hiçbirini anlamıyor musun dostum?
Bu cümleyi beşinci okuyuşumuz. Başka cümleye geç."
Kurgu, kurgusal olmayan. Hangisi doğru bilmiyorum.
Her kitabı gerçekmiş gibi okuyorum.
Anladığım kadarıyla şu anda ülkede büyük bir büyücü problemimiz var.
Geçen sene Avrupa'ya gittik.
Oraya giderken… Nashville'den Londra'ya uçtuk.
Nashville saatine göre saat 16.42'ydi.
Ailece oynamak için
"Londra'da saatin kaç olduğunu tahmin edelim" dedim.
Ben 00.42 dedim.
Kızımız sabah 01.42 dedi.
Karım 11 dedi.
O kadar.
Evet, 42 demedi.
Ve…
"42'yi de söyle" dedim. "Ne demek istediğimi anladın" dedi.
"Evet ama kızımıza
normal bir insanın ne diyeceğini göster" dedim.
Bu büyük bir kavga başlattı.
Avrupa'ya giderseniz haberiniz olsun, çok eski bir yer.
Tarihimiz eskiye dayanıyor sanıyorsanız bir de orayı görün.
"Burada ne yapıyordunuz?"
Etrafta dolanırken "Şu bina 8 yılında yapıldı" diyorlar.
"Yok artık" diyorsun.
Avustralya'ya da gittim.
Avustralya çok uzakta.
Dünya sandığımdan daha büyük bir yermiş.
Saatte 800 kilometre hızla 16 saat uçtuk.
Zar zor vardık.
Bence yanlış yönden gittik.
Orada jet-lag yaşadım.
Çok erken kalktığım için önemsemedim.
Saat 05.45'te uyanıyordum, normalde o saatte kalkmam.
Sabah açık büfeye ilk ben gidiyordum.
Şunu diyeyim, saat 05.45'te kalkınca
öğlen bir asır sonra geliyor.
"Kesin öğlen olmuştur" dediğinde bir bakıyorsun, saat daha 08.30.
Saat 18.00'de "İnsanlar niye dışarıda?" diyorsun.
"Güneş neden batmıyor?"
Hayatımın bir sonraki aşaması bu. Erken kalkmak.
Başlıyoruz. 09.15'te kalkmaya başladım.
Evet, kızımın okula gittiğini hiç görmedim ama yaklaşıyorum.
Yaşlandıkça üşümeye de başladım.
Kırk beş yaşındayım, üşüyorum. Hep yanıma ceket alıyorum.
Dışarısı 57 derece olsa da
elime bir ceket alıyorum.
Gençleri görünce aklımdan şu geçiyor,
"Ceketleriniz nerede?"
Vücudum dağılıyor. Omzum ağrıyor.
Sahnede böyle durduğum için.
İnanılmaz. Bu büyük bir hataydı.
Bunun büyük bir sorun olacağını bilseydim
muhtemelen alışkanlık hâline getirmezdim.
Vücudum bunu kaldıramıyor.
Düzeltmek için doktora gittim.
Bana eski araba muamelesi yaptılar.
"Ben olsam buna daha fazla para harcamam" dediler.
Geçenlerde bir kasımı zorladım. Kas sanırım ruhumdaydı.
Vücudumun tam ortasındaydı.
Ön tarafta bir yer sanıyordum.
Ama sonra "Sırtım da ağrıyor" dedim. O yüzden…
Ortada ne var ki?
Ortadaki kas hangisi?
Yürüyüşe çıktım. Bir kayadan atladım. Otuz santim yüksekliğindeydi.
Yere indiğimde yıldırım çarpmış gibiydim.
Tırnaklarımda hissettim.
Yüzde 50 ihtimalle fermuarımı çekmiş oluyorum artık.
Tam bir yazı tura durumu.
Ne olduğunu bilmiyorum. Hayatım boyunca fermuarımı çektim.
Şimdi "Görüşürüz çocuklar" deyip dışarı çıkıyorum.
Dönünce pantolonum çok kolay çıkıyor.
"Dört saattir böyle mi dolaşıyordum?"
Sanırım artık işemem daha uzun sürdüğü için.
Bu yeni ritme alışkın değilim.
Çünkü kırklarında işemen bitti mi anlayamıyorsun.
Çok çabuk öğreniyorsun.
"Biraz bekleyelim. Trafik biraz dağılsın" diyorsun.
Gençler girip çıkıyor.
"Aileme iyi olduğumu söyleyin" diyorum.
Yemekle ilgili sorunlarım sürüyor.
İşlenmiş yiyeceklere bayılıyorum.
Ben fabrikadan masaya insanıyım.
Ne kadar işlenmişse o kadar güzel.
Bir devir kapanmak üzere. Hissediyorum.
Artık yiyemiyorum. Çok kötü geliyor.
Kendime de söylüyorum. Olabilecek her şeyi yaptım.
Fast food dünyasında jübilemi yapabilirim artık.
Her şeyi yaptım.
Taco Bell yediğimde karım öğrenmesin diye paketi komşumun çöpüne attım.
Bir keresinde bir restoranda o kadar çok ketçap kullandım ki
tanımadığım biri gelip "Çok fazla ketçap koydun" dedi.
Bunun için çok ketçap kullanmak lazım.
O adam da olaya dâhil olmak istemezdi.
Ama görüyor sonuçta.
Karısı "Bırak, boş ver" dese de "Bir şey söylemem lazım" demiş.
"Kimsenin bu kadar ketçap kullanmadığını bilmiyor bence."
Bir kere McDonald's'ın arabaya servisinde camım açılmadı.
Evren resmen "Bir dur artık" dedi.
Ama ben pes etmedim.
Utanç verici çünkü onlar da anladı.
Kapımı açabilmek için daha ileride durmam gerekti.
Yani hoparlöre çarpıyordu.
Onun için daha ileri gittim.
Arkamdaki araba "Gidiyor musun?" dedi. "Camım açılmıyor" dedim.
Kapıyı açmam gerekti. Hoparlör benzin deposunun orada kaldı.
Bağırarak sipariş vermek zorunda kaldım. Arkamdaki de duydu.
McDonald's'ın ekranına baktım, hepsini yazmışlar.
Bari tüm mahalleye haber verseydiniz.
Sonra yemeği alacağım bölmeye geldim.
Ama kapıyı açmak için yine ilerlemem gerekti.
Ben ilerleyince "Nereye gidiyorsun?" dediler.
"Hiçbir yere" dedim ve ilerledim.
Koltukta oturan tüm vücudumu gördüler.
İnanılmazdı.
Bundan daha savunmasız hissettiğim bir an olmamıştı.
Orada otururken "Merhaba" dedim.
Ayaklarımı gördüler.
Ayıya yemek atar gibi siparişimi attılar.
Ailecek çok fazla fast food yiyoruz.
Aile mesaj grubumuza babam şöyle yazmış,
"Big Mac'i ucuza almanın bir yolunu buldum.
Double cheeseburger söyleyip Big Mac sosu isteyeceksin.
Hem daha ucuz oluyor
hem üçüncü ekmeği atınca Atkins diyetine de uyuyor."
Böyle yapmanız lazım. "Üçüncü ekmeğe gerek yok" demelisiniz.
Annemle babam yaşlanıyor, çok yaşlı değiller
ama tökezlediklerinde
yere düştükleri yaştalar.
Belli bir yaşta böyle olmaya başlıyor.
Ben tökezlersem… Vücudum 40 yıldır yere değmedi.
Ama onlar için… Bilmiyorum.
Vücudun üst kısmı "Düşüyoruz" diyor.
Ve…
Alt kısmı "Ne?" diyor ve sonrasında…
"Aman" falan da demiyorlar.
Ne olduğunu bile anlamıyorlar.
Sana bakarken düşüyorlar.
"Hiçbirini hissetmedin mi?" diyorsun.
Yere o kadar sert düşüyorlar ki biri çatıdan aşağı attı sanırsınız.
Herkes duyuyor. "Ne oldu?" diyorlar.
"Annemle babam düştü!" diyorum.
"Onları kaldırmalıyım.
Annemde iki sene geçmeyecek bir morluk oluştu."
Artık önlerinden yürüyorum.
Sherpa gibiyim.
Arazinin durumunu bildiriyorum.
"Küçük bir halı geliyor.
Küçük bir halı var. Dışarısı içerisinden daha aydınlık.
Evet ve parke taşı var. Onu geçemezsiniz muhtemelen.
Halının üstüne uzanın.
Arabayla binanın içine gireceğim."
Annem kızımı bir arkadaşının evinden alacaktı.
Ona adresi mesaj attım.
Ama yanlış eve gitmiş.
Kapıyı çalmış. Başka birinin büyükannesi açmış.
Bu hiç iyi değil.
Birbirini çitin arkasından gören iki köpekten farksızlar.
İkisini de içeri sokmak çok zor olacak.
Annem "Kız torunum burada mı?" demiş.
Diğer kadın da "Üç erkek torunum var" demiş.
Hiçbir çözüm yok.
Sadece iki büyükanne var.
"Sende o mu var? Bende de bu var."
Yanlış adreste yarım saat muhabbet etmiş.
Gidip kızımı alıp annemi aramak zorunda kaldım.
Uzun süreli birlikteliklerde ilişkiyi kadın ayakta tutuyor.
Seksen yaşlarında evli bir çift gördüğünüzde…
Kadın 80 yaşında olsa da enerjik oluyor.
Adamsa "Şu anda neredeyiz?" diyor. Hiçbir fikri yok.
Beynimiz yok oluyor resmen.
Kadın sayesinde dışarı çıkıyor.
"Dışarı çık da insanlar seni görsün" diyor.
Yaşlı bir gorili gezdiren hayvanat bahçesi çalışanı gibi.
"Çocuklar sana dokunsun."
Herkes ona yemek vermeye çalışıyor. "Onu vermeyin" diyor.
"Bence istiyor."
"Tabii ki de istiyor ama yiyemeyeceğini bilmiyor."
Babam hep hastaneye gidiyor.
Yılda sekiz kez falan ameliyat oluyor.
Çok seviyor.
Doktor "Esneme hareketleri yap" diyor.
Babam "Ameliyat olayım" diyor.
Burun spreyi Afrin'e bağımlı olduğu için ameliyat oldu.
Evet.
Bakın, ben de Afrin'e bağımlıydım.
Şunu söyleyeyim, ne olduğunu bilmiyorsanız
sakın bulaşmayın.
Kullandığım en iyi şeylerden biriydi.
Kullandığım dönemde karım çok kızdı. Ondan saklamak zorunda kaldım.
Üç blok öteden sesini duyuyordu.
Küçük bir fısta hemen "O ne?" diyordu.
"Böyle yaşamayacağım.
Kendi evimde Afrin kullanılmasına izin vermem."
Babam, annemle birlikte doktora gitmiş.
Doktor "Afrin kullanıyor musun?" demiş.
Babam da "Hayır" demiş.
Doktor "Kullandığını anlıyorum.
Formalite gereği sordum" demiş.
"Kaç yıldır kullanıyorsun?" deyince babam "Beş yıldır" demiş.
Kuyruklu yalan.
Annem "Doğruyu söyle.
45 yıldır kullanıyor" demiş.
Babam 45 yıl Afrin kullandı.
Bilmiyorsanız anlamanız için söyleyeyim,
kutunun arkasında "Üç günden fazla kullanmayın" yazıyor.
"Bunu 45 yıl kullanabilirsiniz" diyen bir ilaç yok dünyada.
Annemle babamı çok düşünüyorum çünkü dünya fütüristik bir hâle geliyor.
Onlar gibi ben de 1900'lerde doğdum.
1900'lü insanlara göz kulak olmalısınız. Yaşlandık artık.
Büyük halam Helen 30'larda doğmuş.
İşitme engelli.
O zamanlar bunu bilmiyorlarmış. Doktorların hiçbir fikri yokmuş.
Şaşkına dönmüşler.
O zamanlar doktorlar böyleymiş.
Sigarayı yüzüne üflerken ona bakmışlar.
Bunlar gerçek doktor. "Bilmiyorum" demişler.
"Çok kaba bir kız. Orası kesin."
Çocukken gördüklerim…
Babam sihirbaz, onu izlemeye giderdik.
Wilson İlçe Panayırı'nda babamın sihirbazlık gösterisini izlerdik.
Gitmediyseniz ilçe panayırları harikadır. Hâlâ da var.
Bence hükûmetin onlardan haberi yok ama…
Bir saatte kurulan aletlere binerdik.
Babamı izlemeye giderdik. Sihirbazlık gösterisi yapardı.
Hemen yanında
yüksek bir yerden havuza atlayan bir eşek vardı.
Milletin dikkatini çekmesi çok zor oluyordu.
Babam "Bu kartı mı çektin?" dediğinde
herkes "Eşek atlamak üzere" derdi.
İnsan görene kadar bunu izlemek isteyeceğini bilmiyor.
"Atlıyordu" dediğime bakmayın.
Eşekler yukarıdan aşağıya düşüyordu.
Ama tabelaya öyle yazamazsın tabii.
Havuza düşen bir eşeği izlemek ister misiniz?
Hayır mı? Tamam.
Peki ya atlarsa? En azından o da istiyor.
Eşek yerden 12 metre yukarıdaki
rampadan yukarı çıkardı.
Ve orada öylece dururdu. Çünkü atlamak istemiyordu.
Buna istekli değildi yani.
Ama geriye doğru yürüyemediğinden orada kalırdı.
Bunun doğru olduğuna emin değilim ama…
Hiç geri geri yürüyen bir eşek görmedim. Araştırdım diyemem.
Ama doğru olsa 45 yıllık hayatımda geri geri yürüyen eşek görürdüm bence.
Eşek orada dururken arkasından bir köpek gönderirlerdi.
Köpek havlayınca eşek havuza atlardı.
Bunu görmüş biri olarak söylüyorum.
Eşek suya düştüğünde "Buradan gitsek iyi olur" diyorsun.
Düşündüğünüz kadar eğlenceli bir şey değil.
Bu çok aptalca gelecek
ama tabelada yazan şeyi görsen de yine de şaşırıyorsun.
PETA duruma el koydu.
Gösteriyi durdurdular. Bence herkes "Mantıklı, anlıyoruz" dedi.
PETA 1980'lerde başka bir gösteriyi daha durdurdu.
O zamanı gördüm.
Panayırda bir orangutanla dövüşebiliyordunuz.
Boks ringinde oturan bir orangutan olurdu. Erkekler de para verip onunla dövüşürdü.
"Erkekler" diyorum
çünkü bir kadının orangutanla dövüştüğünü hayal edemiyorum.
Bir orangutanı bin kadınla bir odaya koysanız
çıktıklarında "Onunla dövüşen oldu mu?" deseniz
"Aklımızdan bile geçmedi" derlerdi.
Aynı odaya üç erkek koyun.
Adamlardan ikisi o orangutanla dövüşür.
Üçüncüsü "Bence onunla dövüşün" diyerek olayı başlatırdı.
Ringe giren erkekler
"Bu orangutanla dövüşeceğiz" derlerdi.
Orangutan hepsini bayıltırdı.
Çünkü internet yoktu.
"Orangutanlar ne kadar güçlü?" diye soramıyorduk.
Her şey kulaktan kulağa yayılıyordu.
Bir orangutanla dövüşen biriyle konuşmanız gerekiyordu.
"Ama kolları zayıf" dediğinizde "Evet, ben de o yüzden dövüştüm" derdi.
PETA bu gösteriyi de durdurdu.
Evet.
PETA hakkında istediğinizi söyleyin ama 1900'lerde büyük işler başardılar.
İlk icraatlarından biri de şuydu.
Otomobil üreticileri
çarpışma testlerinde mankenlerden önce domuz kullanıyorlardı.
Domuzu dik oturtuyorlardı.
Bu küçük domuz… Domuzlar zekidir.
Domuz güzel bir gün geçiriyordu.
"Arabayı sürmeme izin mi veriyorsunuz?" Onun için çok eğlenceli bir gündü.
Kolunu camdan çıkarırdı.
"Ciddi misiniz? Kullanmama izin mi veriyorsunuz?"
Bu neyi gösterir, bilmiyorum. Domuzların boynu yok.
Çocukken böyle şeyleri gördüm.
Şimdi kızıma bakıyorum.
Pilgrim'lerle daha fazla ortak noktam var.
Onlar cadılara da inanıyordu.
Yeri gelmişken şunu da söyleyeyim,
bence cadı dönemi kadınlar açısından en zorlu dönemlerden biriydi.
Ciddileşmek istemem
ama birçok insan oy verme hakkı der.
Katılmıyorum. En zoru cadılık, sonra oy verme hakkı.
Cadılıkla oy verme hakkı arasında dev bir uçurum var.
Biraz dikkatsizce yürüsen tüm kasaba "Cadı var" derdi.
"Hadi bakalım, başlıyoruz."
Haklarını da vereyim, uçarak kaçabilirlerdi ama hiçbiri kaçmadı.
Tamam, üzgünüm. Bakın…
Cadı şakası yapmak kolay değil. Konuyu birden açamıyorsun.
Önce Pilgrim'lerden bahsetmen gerek.
Yedinci sınıfta daktilo dersi almıştım.
İşte böyle…
Zaman kaybı olduğunu düşünmüştüm.
Ben…
İçimden "Bu kimin işine yarar ki?" demiştim.
"İleride sadece el yazısı olacak."
O yüzden… Gelecek…
Teknolojiden hiç anlamıyorum. Yapay zekânın ne olduğunu bilmiyorum.
Eşeğin yüksekten havuza atladığını görünce yapay zekâyı anlayamıyorsun.
İkisini birden görünce olmuyor. Eşeği gördüğümden ben elendim.
E-posta gönderirken dosya çok büyük derse ne yapacağımı bilmiyorum.
Tek çözüm yolum tekrar göndermeye çalışmak.
Öyle yapıyorum. Ne kadar aptalca, değil mi?
Bilgisayar "Hayır" diyor. Ben de "Peki ya şimdi?" diyorum.
Oteller de fütüristik olmaya başladı.
Kaldığım otellerin çoğunda
duşta yarım cam var.
Yani açık duruyor.
Su yere sıçrıyor.
Çünkü gelecek böyle.
Yerde su olmasını istiyorlar.
Ben de yaşlı ve aptal biriyim.
Küçükken suyu küvetten taşırmamaya çalışırdık.
Çok önemli bir olaydı.
Ama şimdi yerlerin ıslanmasını istiyorlar.
Aslında hiç cam koymak istemiyorlar ama ben hâlâ hayatta olduğumdan
"Yarım cam olsun" demişler.
"O adam da gidince hiç cam koymayız.
Yerler ıslanır, balkona gider koyarız."
İlk turneye gittiğimde uyandırma servisini kullanıyordum.
Sabah öyle kalkıyordum.
Tanımadığım bir adamı arayıp
"Yarın beni uyandırır mısın?" diyordum.
Gece yatmadan en son o adamla konuşuyordum.
Önce karımı, sonra da tanımadığım bir adamı arıyordum.
"Yarın kaldıracağına söz veriyor musun?"
Birbirimize iyi geceler derdik.
Yirmi yıldır kimse uyandırma servisini kullanmamıştır.
Turnede bizimle birlikte olan 24 yaşında biri bunu hiç kullanmamış.
Otelde kalırken telefonda uyandırma servisi olduğunu gördü.
"Bunu kullanacağım" dedi.
"Yapma" dedim.
"Uçaktaki kül tablası gibi bir şey" dedim.
"Hayır, yapmak istiyorum" dedi. "İyi" dedim. Ayarladı.
Ertesi sabah telefonu çalınca telefona cevap vermemiş.
İşin en önemli kısmının bu olduğunu bilmiyor.
Telefona cevap vereceksin ki adam senin uyandığını anlasın.
Uyandıran kişi de gençti muhtemelen.
"Sanırım kapıyı çalmam gerekiyor" demiş.
"Bu servisin kullanıldığını hiç görmedim.
Çok önemli biri olmalı."
Yukarı çıkıp kapıyı çalmaya başlamış.
Arkadaşım kapıyı da açmamış.
Adam da odaya girmiş.
Yemin ederim, bu gerçekten oldu.
İkisi de genç, ne yaptıklarını bilmiyorlardı.
Adam odaya girip "Bir de dürtmem mi gerekecek?" demiş.
"Uyandırma servisi böyle bir şey mi?
Tanımadığım bir adamı karanlıkta dürtmem mi lazım?"
Önce çeşitli sesler çıkarmaya başlamış. "Hey! Hop! Hey!" demiş.
"Hop! Hop!"
Dürtmemek için çabalamış.
Ama mecbur kalmış. Yemin ederim, arkadaşım öyle dedi.
Adamın "Hey, dostum" demesine uyanmış.
"Uyanma vakti."
Çok teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Müge Öznalcı fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!