Sizi uygun bulduk.
Haftada yedi gün, 08.00'den, 19.00'a kadar.
Aylık 800 avro. Üniforma ve öğle yemeği sizden.
Yemek kuponu var ama ertesi gün geri alırız.
Tamam, uygun.
Yemek kuponunu ne yapayım? Marketlerde boşuna sıra oluştururum.
Beş dakika demiştin!
Hâlâ ağlıyor.
Al, al bebeğini.
- Bir şey yok. - Al.
- Bu biberonu, bu da kangurusu. - Teşekkürler.
Pardon, iş görüşmesi için acelem vardı. Kime bırakacağımı bilemedim.
Bebeği bırakabileceğiniz bir partneriniz var ama, değil mi?
Hayır, annesi yok.
Çünkü annesi kaçtı.
Bakın, bu işe çok ihtiyacım var.
Lütfen, sosyal hizmetler ensemde boza pişiriyor.
Benden başka kimsesi yok ama sessizdir. Bazen işe götürürüm. Sessiz sessiz oturur.
Bakın, tuttum. Şuna bakın.
Sıradaki.
Umarım amcan bir şey bulmuştur. Onun da görüşmesi var.
Aç şunu Vito!
Arıyor. Umarım haberler iyidir.
- Kardeşin arıyor, yakışıklı olan. - Şans lazım.
Vito, durum acil!
Beni tünel çıkışında Piazza Municipio'dan al!
- Gel buraya şerefsiz, seni yakalarsam… - Çok iriler.
- Yakalarsam gebertirim! - Pardon!
Vito, buradayım!
Vito, buradayım! Bas!
Güle güle!
Selam Napolyon!
Selam Napolyon'muş.
Bana öyle bakma Vito. Aptal olmaları benim suçum değil.
Tabii, telefon almak isteyip kutuda sabun bulmaları onların suçu.
Bu telefon dolandırıcılığını bırak.
- Aman. - Ben "aman" demeliyim.
Geldik oğlum.
Hadi bakalım.
Napolyon'u biraz alsana.
- Biraz amcana git, birazcık. - Gel bakalım, tamam.
- Dedim ya… - Bir saniyeliğine.
Patates çuvalı mı tutuyorsun? O nasıl tutmak öyle?
- Alsana. - Hayır.
- Tutmasını bilmiyorum. - Gel oğlum.
Benden nefret ediyor, ondan ağlıyor.
Bağ kurmanız gerek. Yoksa sana nasıl güveneceğim?
Sorumlulukları paylaşmalıyız.
- Her şeyi ben yapamam. - Yardım edeyim Anna.
- Biraz biraz. - Tabii.
Çantaları tavana koyarım.
Anna, Peppe. Ne yapıyorsunuz? Siz de mi taşınıyorsunuz?
Vito, iyi bir teklif yaptılar.
Ödediğimiz rakamın neredeyse yarısı.
Pek iyi değilmiş.
- Bize de yaptılar ama biz satmayız. - Nasıl kalacaksınız?
Önce hamam böcekleri, sonra sızıntılar.
Şimdi belediye binanın yıkılabileceğini söylüyor.
Ne diyelim? Size bol şans.
- Bol şans Anna. Bol şans Peppe. - Güle güle Anna ve Peppe.
Sizin şansa bizden daha çok ihtiyacınız var.
Teşekkürler.
Bu kadına sinir oluyorum.
Uğursuzluk getiriyor. Değil mi oğlum?
Sızıntı daha kötü olmuş.
Şemsiyeyi al.
Belediyedeki adam yine gelmiş.
Yine.
Günaydın efendim.
Günaydın.
Merak etmeyin.
O çatlak büyükbabam burayı yaptığından beri var.
Büyükbabandan sonra kimse bakım yapmamış gibi görünüyor.
Hoşça kalın, iyi günler.
Hadi gidelim oğlum.
En azından ikinci katta hâlâ Luigino var.
Hiçbir sorun yok.
Sorun yok mu?
- Hadi. - Eve geldik, gördün mü oğlum?
- Arkadaşlar. - Hey Luigino.
Gennarino'yu sana bırakabilir miyim? Onu yeni eve götüremem.
Nereye koyacağız?
Dur, sen de mi gidiyorsun?
Siz neden gitmiyorsunuz? Buranın dertleri bitmek bilmez.
Luigino, biz burada büyüdük. Gitmeyiz.
Tamam.
Amcana güvenme. O zamana kadar bıkar.
Kapı.
Sen aç, ben uzanıyorum.
En azından kapıyı açsan. Bir şey yap, tek bir şey.
- Acele etme. - Neyse.
Kim o?
Günaydın.
- Günaydın. - Kimmiş?
- Antonello Esposito'ya mektup var. - Kimmiş?
- Postacı sadece. - O zaman postacı de.
Yine mi?
Hayret bir şey.
Ne o?
Sadece ceza. Sonra öderim.
- Ehliyetini kaybedeli altı ay oldu. - Gelmeye devam ediyor.
Bir bakayım.
Bir saniye oğlum. Şunu tak.
- Ne yazdığını anlıyor musun? - Ne yazıyor?
Bir aya burası açık artırmayla satılacak, ne halt yedin?
Neden her şeyin suçlusu ben oluyorum?
Yani…
Nedenini söyle.
Gidip biraz uzanacağım, tamam mı?
Beni dinle yarım akıllı.
Mahkemeler yok yere kimsenin evini almaz.
- Söyleyeceğin bir şey var mı? - Ne söyleyebilirim ki?
Bununla bir ilgisi var mı bak.
Açmadın bile, öyle mi?
Çok korktum.
Çok mu korktun?
Evet.
Tamam, bakalım kimden korktun.
"De Leonardi Şirketi."
Bunlar kim?
Hey!
- Onlara 50 bin avro borcun varmış! - Yok artık.
Evin neden satıldığını anlıyor musun?
HACİZ
"De Leonardi şirketiyle borç sözleşmesi mi?"
Ben ne yaptım lan?
Ben ne bileyim lan? Sen söyle! Ne yaptın?
Ne diyebilirim Vito?
Kim olduklarını bilmiyorum. Birileri paravan bulmamı istedi.
Mülk sahibi olarak görünen insanları,
böylece şaibeli görünmeyecekti.
Bize aylık 500 avro verdiler, kardeşinle bölüştük.
Sizin evi alacaklarını bilmiyordum. Düşük riskli sanmıştım.
Paravan dolandırıcılığı mı düşük riskli?
- Şey… - Paravan olmak düşük riskli değil mi?
Düşük riskli değil Salvatore!
- Peki. - Bunu bilmiyordum.
- Antoné, De Leonardi'yle konuşmalıyız. - Nasıl?
Neler çevirdiğinizi anlatırız.
Elimden geleni yaptım.
Geldiğinizi söyledim
ama satış müdürü ve Bay De Leonardi çıktı.
- Sadece kızı burada. - O da olur.
En erken altı hafta sonraya randevu verebilir.
- Altı hafta mı? - Hemen konuşmalıyız.
Bugün konuşmayın. Saçını toplamış. Yani sinirli.
Altı aydır buradayım, saçını açtığını hiç görmedim.
Demek ki kadın son altı aydır sinirli.
Abartma, sadece biraz gergindir.
Hepsi çalışan, işçi.
Otuz sekiz derece ateşim olsa bile ben daima ofisteyim
ama sen bir e-posta gönderemiyor musun?
Beş kişisiniz yani.
Sekiz saatiniz vardı.
Lanet bir e-postayı bile gönderemediniz!
- Biraz stresli. - Birazcık.
O dosyaları yarın sabah masamda istiyorum!
Bu o.
- Sağ ol, anladık, fotoğrafı… - Duvarda…
- Hadi. - Nereye?
Saçını toplamış, gergin.
Toplamış mı? Başımız belada! Konuşmalıyız.
- Yoksa evimizi kaybedeceğiz! - Saçını toplamış.
Evet.
Bir şeyi unuttunuz.
Teşekkürler, affedersin.
- Bana ne yaptırdığına bak! - Çok naziksin.
Şu an sırası değil. Hadi, pardon. İzninizle.
Arabası o! Koş!
Motorumuz çalınmış!
Motor şurada!
Durduğunda anlatırız, umarım anlayış gösterir.
Evet, bebeği görüp açık artırmayı durdururlar.
Merak etme Napolyon, her şeyi çözeceğiz.
Şu tarafa gidiyorlar. Kaybetme.
Hadi.
İşte oradalar.
Bu taraftan.
DE LEONARDI DERNEĞİ YARDIM GECESİ
Bir fotoğraf lütfen.
- Şu mekâna bak. - İyi akşamlar.
- Fotoğrafımızı çekiyorlar.
- Çekiyorlar. - Şurada.
Pardon, bebeğimiz var. Bir saniye. Pardon.
İyi akşamlar.
- İyi akşamlar. - İsimler?
- Sorrentino. - …tino!
- Listede yok. - Ne?
- İyi bak, olmalı. - Listede isminiz yok.
- Özür dilerim, yalan söyledik. - Cidden.
De Leonardi'yle konuşacağız. Hemen çıkarız.
- Gitmenizi isteyeceğim. - Hemen çıkarız.
- Lütfen, kenara çekilin. - Cidden…
- Bugün şanslı gününüz değil. - Lütfen.
Ayıp değil mi bu?
- Asil bir girişim. - Teşekkürler.
Aslında hepsini kızım Marina'ya borçluyum.
Hem şirketin en iyisi olurken hem derneği nasıl yürütüyor bilmiyorum.
Şu an bir otel üzerinde çalışıyor. Bir binadan fazlası. Bir deneyim.
Bütün bir bölgeyi dönüştürme planının sadece bir ilk adımı, değil mi?
Hedefimiz bu, evet.
Ama Bay Spagnoli olmadan
bilgisayarımdaki bir proje olarak kalırdı.
Hayır, ben sadece idari ve mali tarafı yönetiyorum.
Bu ikisi koltuğumu benden alıp bana bir torun verecek.
Nihayet emekli olacağım.
- Görmeden inanmam. - Görürsün.
- Sizi tutmayalım. - Tabii, görüşürüz.
- Buyurun. - İyi akşamlar.
- İyi akşamlar.
Biz hariç herkesi alıyorlar.
Bizi almamalarına şaşmamalı. O gözlükle hırsıza dönmüşsün.
Hırsızmış.
Şimdi ne yapacağız?
Bir fikrim var. Benimle gel! Takip et!
Konuşmak istiyor musun? Beni dinle.
Peki, yine olay çıkarma ama.
- Merhaba. - Merhaba.
- Abim benimle. - Sorun değil.
- Birlikteyiz - Geç. Görüşürüz.
İşte bu!
Hadi.
Tanrım, şu mekâna bak.
Tanrım, düğün mü bu?
Hiç böyle bir masa görmemiştim.
Şuna bak.
Napolyon'u biraz alsana.
- Hayır, bilmiyorum. - Hadi.
- Hallederim. - Ben alınca ağlıyor.
Ağlamıyor, sakinleşir. Düzgün tut. O ne öyle?
- Hadi… - Bak amcan ne buldu.
Atlıkarınca.
- Hey. - Dikkatli ol.
Atlıkarınca. Bak.
Kadını buldum Antoné.
Antoné.
Antoné!
- Hey. - Gel buraya.
- Ne zarif bir kadın. - Çok güzel.
- Fakirleri de seviyor. - Etkinlik düzenlemişler.
Baksana Hintli çocuk ve şey…
- Konuşacağım. - Ne diyeceksin?
"Bayan De Leonardi, biz dolandırıldık."
- Evet. - "Sizin suçunuz değil."
- Değil. - Değil.
- Umarım bize acır. - Güzel, o konuda iyiyiz.
Hadi, git. Ne oldu?
Napolyon…
Siktir, Napolyon!
Napolyon!
Pardon, Napolyon. Sorun yok, sağ olun.
Tanrım, babam otelden başka bir konu konuşmuyor.
Pardon, affedersiniz.
Daha yatırımcılarla imzayı bile atmadık.
Bizi test etmek için otel projesini verdi.
Ona huzur içinde emekli olabileceğini göstereceğiz.
Sorun yok.
Evet ama bu bir yardım gecesi.
Babam beş dakika işi unutamıyor mu?
Müsaadenizle.
Yok mu?
Marina, şu an sadece hedefimize odaklanmamız gerek.
Hadi, odaklan.
- Odaklanayım. - Napolyon.
Antoné.
Müsaadenizle.
Pardon, bir saniye.
Gel oğlum. Ne yapıyorsun? Baban seni buldu.
- Tanrım. - Baban seni buldu.
- Seni bırakmam. - Bebek nereden çıktı?
- Sağ olun. - Neredeymiş, bak.
İyi akşamlar…
Tam bir aptalım.
Affedersiniz hanımefendi. Hep sorun çıkarıyorum.
Çok utandım, bir şey oldu mu?
Hayır.
Ne yaptın sen? Buraya gel.
Özür dilerim. Her şey yolunda.
Kirlendi mi hanımefendi?
- Sence? - Evet.
Sorun yok.
- Ne yaptın? - Ne? Bir şey yapmadım.
Tüm aile şerefsiz.
Onlar gibiler bizi görmez. Onlarla konuşmak imkânsız.
İmkânsızsa ne yapacağız? Evimiz, eşyalarımız gidecek mi?
Ben işe gidiyorum.
Elimdeki üç beş şeyi de hakkımla elde ettim.
Bu sorunu çözmeye çalış.
Sen çıkardın, sen çözmelisin, anladın mı?
İçeri girip kadınla konuş.
Hadi.
Bir süre burada oturacağız, tamam mı? Böylece baban işini yapacak.
Yatağını sevdin mi? Hadi.
İşte böyle, aferin. Baban sana ne verecek?
Sana ne vereceğim? Traviata mı, Rigoletto mu?
Rigoletto. Çok tatlısın oğlum benim.
Açabileceğimi biliyordum!
Şu zenginliğe bak.
Mide bulandırıcı. Tanrı aşkına.
EN AZINDAN PARA GÖNDEREYİM
Yardım.
Yardım…
Çözümü buldum! Ben bir dâhiyim!
Hey Vito.
- Yalnız mısın, rahatsız mı ettim? - Neden geldin?
Evet…
O telefon kimin?
Kızma.
De Leonardi hatununun.
- Aptal! Niye aldın? - Beni tanırsın, içgüdüsel davrandım.
Saçma bir içgüdü. Tam bir aptalsın.
Hemen kadına telefonunu geri ver lütfen.
Derneğimle yardım projelerine fon sağlamak istiyorum desem?
Kör kütük sarhoşsun, derim.
26 Şubat, 17.45'te böyle yazmış.
Tüm akşam kadının telefonunu kurcaladım.
- Bir çözüm bul, dedin. - Evet.
Buldum işte.
Bu kadın bir köpek barınağına yılda 10 bin avro veriyor.
Para verip vicdanını rahatlatıyor.
Çünkü fazla şanslı bir kadın.
Biz de ondan güzel, dolgun bir bağış almalıyız, anladın mı?
Ama büyük paralar vermesi için elbette güvenini kazanmak zorundayız.
Zorundayız. Evet.
Başka hata yapamayız. Farkındasın, değil mi?
Bu telefonun konumu izleniyor. Geri götür!
GPS'i kapattım, telefonu yedekledim, her şey tamam.
Beni dinle. Londra'da okumuş, tamam mı?
Napoli'ye dönüyor ama hep çalışıyor, hiç arkadaşı yok.
Burada sen devreye giriyorsun.
Hiç arkadaşı yok ama iyi bir sevgilisi var.
İyi bir sevgili.
Federico Spagnoli. 1991, Napoli doğumlu. Kızın babasının sağ kolu.
Mesajlarını bir oku. Sadece iş konuşuyorlar. Acayip sıkıcı.
- Vito. - Efendim?
Her şeyi biliyoruz. Babasıyla yaşıyor. Federico'yla ev arıyor.
06.00'da kalkar, haftada iki kez yoga yapar, Mengoni hayranı.
Bu bilgilerle kadına yakınlaşacağız.
Bize güvenip babasına borçlu olduğumuz parayı verecek.
- Antonello… - Bana öyle deme.
Adın bu. Ne diyeyim?
Mahkemede bana öyle derler.
"Antoné" de
ya da "Anto" de.
"Lello" bile olur.
Lello olmaz.
Lello denilen birini kimse ciddiye almaz.
Lello,
hepsi saçmalık.
Vito.
- Vito! - Kim o?
Günaydın. Kahve ister misin?
- Kahve mi? - Evet.
Al hadi, sıcak.
- Salı günü zengin… - Hâlâ mı?
Bir ev bakacak. Onunla tanışman için harika bir fırsat.
Olmaz dedim.
O kaltak, Napolyon'la beni bıraktıktan sonra kadınlara bulaşmam.
- Kapı mı çaldı? - Saat kaç?
- Kim çaldı? - Sosyal Hizmetler! Napolyon'u getir!
- Napolyon'u mu getireyim? - Güzelce giydir!
Evet, uyandı. Geliyorum.
Pardon, biraz dağınık. Temizlikçi kadın yakında gelecek.
- Bir! - İçeri buyurun.
Buyurun, buradan.
İki.
Bebekle psikomotor egzersizler yapıyoruz. Onun için faydalı.
Napolyon, oğlum.
Merhaba, günaydın.
Günaydın.
Bunu bu yüzden yapıyor. Küçük bir psikomotor egzersizi…
Tiyatral oyun. Yaratıcılığı geliştiriyor.
Aynen, ufkunu genişletmek…
- İçin. Evet. - Hayatta.
Kişilik kazandırıyor.
- Hayır demeyi öğretiyor. - Evet, dünyada kendisini tanıyor.
Aynen.
- İşte. - Peki iş?
Evet, daha iyi bir iş buldun mu?
Efendim, arıyorum, gerçekten uğraşıyorum.
Tam velayet almak çok büyük bir iş.
Çocuğa bakmaya karar vermesi iyi bir adım değil mi?
Hele adı lazım değil Norveç'e döndüğü için.
Vito, bebeğin bakılmaya, istikrara ihtiyacı var.
Yarı zamanlı, kayıtsız bir işle ona bunları veremezsin.
- Biliyorum. - Bağlısınız, evet.
Ev sahibi olmak velayeti almakta büyük öneme sahip.
Evi kimse alamaz, değil mi?
Yok canım, kim alacak?
Değil mi Antoné?
- Bizim! - Bizim.
Son duruşma bir ay sonra.
Hâkime kötü bir haber vermemeye çalış.
- Tabii. - İyi günler.
Teşekkürler.
Kapıyı biliyorum, sağ ol.
Zengin kadın eve ne zaman bakacaktı?
Salı günü.
SALI - PAZARTESİ
İlkini ver.
Abartı, hem de çok. Sevdim ama çok abartı.
- Kolları çok kısa. - Kısa kollu.
Fazla gösterişli.
- Nasıl olmuş? Çok mu göze çarpıyor? - Dövmelerini gösterme.
- Güzel ama… - Dövmelerini kapat, yasak.
- Tamam, ne bağırıyorsunuz? - Sokak tarzı.
- Peppino di Capri takımı. - Daha kötü.
NASIL YARDIM EDEBİLİRSİNİZ?
"Kar amacı gitmeyen…"
- Onu nasıl yazdın? - Doğru yazdım.
Zengin gibi görünmelisin. Şey dokunuşu için…
Bunu giyer miydin?
- Ben giyerdim. - Hayır.
- Yanlarına koy. - Buraya mı?
Yanına, üçümüz birlikte olalım.
SALI, 14.00 EV GEZMESİ, PIAZZA DEI MARTIRI
Büyük dernekler?
Emergency, UNICEF, Sınır Tanımayan Doktorlar.
- Legambiente, WWF, Greenpeace. - Aferin.
Harika.
Bezi ne sıklıkla değiştiriyorsun?
Kötü koktuğunda.
- Bok kokusu aldığımda. - Güzel.
"Karşılaştığınız herkes bilmediğiniz bir savaş verir.
- Nazik olun." - Kahvaltı kupasında yazıyor.
- Evet. - Plüton sözü.
Evet Miki Fare! Platon.
Neyse. Plüton, Platon. Aynı şey.
Mandela'dan bir söz söyle.
"İnsan olma cesaretine sahip insanlara inanırım."
- Mengoni sözü bu. - Mengoni, Mandela, Plüton… Kafam karıştı.
Hayır, çalışman gerek.
Hayır! İşte böyle.
Carlo.
- Carlo sensin! Seslendiğimde bak! - Ne bağırıyorsun?
Çünkü bana bakmıyorsun!
- Vito olsam? - Olmaz.
Küçükken araba altında kalan köpeğinin adı Vito'ydu.
- Seni trajik ölümle bağdaştırır. - İstavroz mu çıkarsın?
Hayır.
Kızı bozuk bir asansöre hapsetmek berbat bir fikir.
- Sen yedir. - Napolyon doktora gitmeli.
Ben götürürüm, bana güvenmelisin.
Asansör büyülü bir yerdir.
Bir duyguyu paylaşır, bir deneyimle birbirinize bağlanırsınız.
Kesinlikle gülmeye başlar.
- "Asansörde kaldık!" - "Çok terleyeceğiz!"
Dalga geçmeyi keser misiniz? "Çok…"
Cidden, aranızdaki buzları eritir.
Kâr amacı gütmeyen derneğimizi anlatırsın.
Ama biraz gevşemen lazım.
Ben Carlo'yum.
- Ben Carlo'yum. - İşte bu.
Tam bir felaket olacak.
- Hey, geldiler. - Sorun yok.
Merak etme, ben bebeğe bakarım, evet.
Pardon, acil durum var. Bebeği biraz tutar mısınız?
Hemen döneceğim, sadece…
Tabii, yabancının kucağında sakinleşir.
- Alo. - Evet, kim?
- Federico Spagnoli? - Evet, kimsiniz?
Michelangelo Caputo,
Napoli İtfaiye Şefi.
Ne oluyor?
Bina tahliye ediliyor. Dışarı.
Hemen geliyorum. İtfaiye şefi aradı.
Binamda gaz kaçağı varmış.
Sen git, haber veririm. Sonra gelirim. Marí.
Bekleyen ücretler, müsaitlik durumu, enerji sertifikası,
2011 öncesi veya sonrası montaj ve aydınlatma.
- Marí, aydınlatma. - Tamam. Görüşürüz.
Tamam, adam gitti, hadi.
Pardon, asansörü tutar mısınız?
Teşekkürler.
Evet.
Hayır, köyün kuyusu
bir aya tamamlanmak zorunda, diyordum.
Elbette öyle. Yoksa insanlar susuzluktan ölür. Evet.
Aynen öyle.
Tüm masrafları vakfımız karşılıyor. Bir sorun yok.
Asansör…
Sanırım asansör… Bu!
İnanamıyorum.
Merak etme, her şey kontrol altında.
Ne oldu?
Neler oluyor?
Bilmiyorum ama birazdan tekrar çalışır.
Bir şey yok.
- Telefonun çekiyor mu? - Ne?
- Çekiyor mu? - Telefonum mu? Bakayım.
Hayır, çekmiyor.
Ne demek çekmiyor? Az önce konuşuyordun.
Evet ama bilmiyorum. Konuştum, şimdi çekmiyor.
Kimse var mı?
Yardım edin!
- Bari tanışalım, ben Carlo. - Konuşma, oksijen harcamayalım.
Neyse, eminim…
- Dokunma, kıpırdama. - Tanrım.
Benim kapalı yer korkum var. O yüzden sus ve nefes alma.
- Biri gelene kadar sakinleşmeye çalışayım. - Tamam.
Pardon da nefes almamak mümkün mü? Saçmalık bu.
Seni bilmem ama ben hep meşgulümdür.
Hiç durmam.
Bazen kendimizi öyle kaptırıyoruz ki önümüzdekini görmüyoruz.
Daha sık mahsur kalmalıyız. Bir şey durdurunca içimize dönüyoruz.
- Sanırım panik atak geçiriyorum. - Ne?
- Panik atak geçiriyorum! - Sakin ol.
Ben neden sakinim?
Burada ölürsek yaptığım onca yardımla cennete giderim.
Gönüllülük, hayır işleri… Hepsiyle.
Aslında bir projem…
Kes sesini, amına koyayım!
Hayır, anlamıyorum.
Kapalı mekân korkusu olması hariç her şeyi biliyor muydun?
Onu nereden bileyim?
Biri telefonunu çalsa çiçekli elbise giyen yaşlı kadınlardan korktuğunu öğrenir mi?
Bir de bana aptal diyorsun. Isırmaz.
Biliyorum ama birden ortaya çıktı.
Ne olduğunu hâlâ anlamıyorum.
Anlamama yardım et, sadece…
Kadın siteyi bile gösteremedin mi?
Anlamıyorsun, ne sitesi? Kadın beni boğmaya çalıştı!
Tasarımına çok uğraştım. Biraz kıymetimi bilsen fena olmaz.
Tüm bu olay bir felaket ve aptal gibi görünüyoruz.
Yapma Vito, moralini bozma. İllaki bir yolu vardır!
Antoné.
Efendim?
Bu gözlük numaralı değil, değil mi?
Batma hissi var da.
- Bilmem, küçük numaralı olabilir. - Salak mısın? Zarar verebilir.
Burada saçını açmış.
Burada da.
Bak, sevdin.
- Anne, bu sos… - Vito.
- Efendim? - Gelsene.
Bak, saçı açık.
Öyle bir evde mutlu olur tabii.
Mesele ev değil.
Kadın genelde her zaman sinirli.
- Burada ne yapıyor? - Yemek yapıyor.
Yemek yapıyor, evet. Burada da.
- Ben de süt hazırlıyorum, ne var? - Yemek yapmayı çok seviyor olmalı.
Uyuyamadığında Master Chef izliyor.
Federico restorana gitmeyi teklif ettiğinde
gülücükler saçıp ifadeler koyuyor.
Anladım. Yemeyi seviyor. Ne yapayım?
Kadını martı gibi sandviçle mi çekeyim?
Hayır.
- Başkalarında olmayıp sende olan ne? - Korku ve dehşet duygusu.
Evet, o da var
ama benim aklımda restoran vardı.
Oradaki en alt tabakayım Antoné.
- Ama o bunu bilmiyor. - Evet.
Yani?
Bir paketi yeni bitirdin. Neden mama yiyorsun?
Bedenin ne?
Derin nefes alın. Verirken dilinizi çıkarıp yukarı bakın.
Oldu.
Hadi bakalım. İşte.
Bu kadar uğraşıyoruz ama çalmıyoruz.
İşte oldu, evet.
- Polis. Nasıl yardımcı olabilirim? - Alo? İyi akşamlar.
Rahatsız ediyorum ama vatandaşlık görevimi yapmalıyım.
Engelli yerine park eden bir aracı ihbar etmek istiyorum.
İnsanları takip etmek suçtur.
Belki de sen beni takip ediyorsun.
Ne yapıyorsunuz?
Dersi böyle bölmek hoş mu? Hey.
Seni ömrümde hiç görmemişken şimdi bir haftada iki kez karşılaşıyorum.
Hiç yoga yapmadığın belli, şans eseri geldiğini söyleme.
Belki kaderdir. Ne diyebilirim ki?
İnsanları birbirinin karşısına çıkaran gizemli bir güç vardır.
Kimi buna "Tanrı", kimi "kader", kimiyse…
Taciz. Buna taciz denir.
Yapma, sözlerine dikkat et.
Beni asansörde az daha öldürüyordun, seni tekrar görmek ister miyim sence?
Hatırlar mısın bilmem…
On yıl yurt dışındaydım, Napoli'ye döndüm.
Kâr amacı gütmeyen projelerim uykularımı kaçırıyor.
Müsaade edersen biraz yoga yaparak rahatlamak istiyorum.
Sorunsa farklı stüdyoya giderim.
- Evet, güzel. - Evet, güzel.
Tam bir baş belası.
"Nazik ol. Savaş…
Gerçi…
- Sus… - Hayır!
Karşılaştığın herkes
hiçbir şey bilmediğin bir savaş verir.
Nazik ol.
Ömrümde engelli yerine park etmedim, o yüzden derhâl arabamı geri getirin!
Ama…
Bu adamlar kafayı yemiş!
- Yok artık. - Sorun mu var?
Hayır, yok yere arabamı çekmişler. Anca yarın alabiliyorum.
Üç kuruş almak için her şeyi yapıyorlar.
Seninleyken niye başıma bir şey geliyor?
- Uğursuz musun? - Bana yaptığın kötülüklerin cezasıdır.
Polisi mi arıyorsun?
Hayır, taksi çağırıyorum.
Bol şans.
Bu saatte Napoli'de bir taksi…
Bekleyin, aktarıyorum…
Seni bırakabilirim.
Yabancıların aracına binmem.
Yabancı dediğin nedir?
Tanışmadığın arkadaştır.
Dur, doğru mu anladım? Hep özlü sözlerle mi konuşursun?
Seni bırakmamı istiyor musun?
Yani bir şey canını sıkarsa beni yine boğarsın.
Birazdan operatöre bağlanacaksınız.
Senegal'de gönüllü olduktan sonra
önce Gana'ya, sonra Gambiya'ya gittim.
Napoli'ye sadece siyaset bilimi sınavlarımı vermeye döndüm.
Sen nerede okudun?
Ne?
"Nerede okudun?" dedim.
Londra ve Berkeley'de.
- Berkeley, çok hoş. - Evet ama Napoli'yi özledim.
Neden gittin?
Babam ısrar etti, ben de gittim.
Onun yanında çalışıyorum, De Leonardi şirketini bilir misin bilmem.
Hayır, bilmiyorum. Büyük bir şirket mi?
Yani, evet.
Hiç duymadım.
Pardon, yolu uzatmadın mı?
Evet, sakıncası yoksa. Restoranıma uğramam gerek.
Caritas yemek almaya gelecek.
Ama benim eve gitmem lazım.
Caritas'ı bekletelim mi yani?
Şu patlıcanları uzatır mısın?
Güzel görünüyorlar.
Elbette güzeller.
Onlara bozuk yemek verir miyim?
Yoksulluk suç değil ya.
Doğru, değil tabii.
Ben de hayır işi yaparım.
Gerçekten mi?
Taşıyabiliyor musun?
Teşekkürler Carlo. Sen bir meleksin! Sensiz ne yapardık?
İnsan şanslıysa paylaşmak görevidir.
Teşekkürler.
Ben çıkıyorum.
Hanımefendi.
Bir saniye.
Salvatore.
Aptala yatma. Bunları üç saate geri getir.
- Hepsini saydım. - Biraz güvensen fena olmaz.
Güven…
Burada ne var böyle?
Güven işte bu, değil mi?
Bak Vito, elimde değil.
Bununla ne bok yiyeceğim? Al şunu.
- Teşekkürler Carlo! - Rica ederim.
Tamamdır.
Evet, sana bir şey göstermek istiyorum.
Bunlar Amidi ve Katou.
Birlikte fotoğrafımız.
Çok tatlılar. Kalbimin bir parçasını orada bıraktım.
İşin doğrusu ne kadar şanslı olduğumuzu fark etmiyoruz.
Elimizdekilerin birazını bile paylaşsak
bizim için ne değişir ki?
Ama onlar için pek çok soruna çözüm olabilir.
- Değil mi? - Evet, çok hoş. Gerçekten.
Şimdi beni bırakabilir misin?
- Hadi. - Tabii, elbette.
Marina, pardon!
Seni bilmiyorum ama ben çok acıktım. Bir şeyler yiyelim mi?
- Olmaz Carlo, eve gitmeliyim. - Hadi, hemen yeriz.
Soru sorup cevabı umursamıyorsun.
- Cevapların tahmin edilebilir. - Ne?
Benimle gelmeden önce öyle karşı geldiğine göre
spontane bir şey yapmıyorsun.
Kesin sabah alarmın bile kurulu.
Tatile nereye gideceğini biliyorsun.
Sevgilinle nerede yemek yiyeceğinizi takvime yazıyorsun, yanılıyor muyum?
Sevgilim olduğunu nereden biliyorsun?
Nereden mi?
Biliyorum çünkü…
Senin gibi insanlar için aşk ve iş önce gelir.
Kesin birlikte ev arıyorsunuz.
Benim gibi insanlar derken?
O kadar öngörülebilir değilim.
- Gerçekten mi? - Evet.
O zaman makarna yapmanı rica etsem çok çılgın bir rica olmaz mı?
Olur ama makarnayı ben seçerim.
İşte budur.
PLAN İŞE YARIYOR AMA PATLICAN YAPIYOR
"Patlıcan yapıyor…"
SEVMEDİĞİMİ NASIL SÖYLERİM?
Ye işte babası.
Ye, ölmezsin.
Her şeyi yapacak mıyız?
50.000 AVROYU İSTİYOR MUSUN? O ZAMAN YE!
Sence
biraz beyaz şarap güzel olur mu?
Şey…
Hadi, deneyelim.
Küçükken annemle yeni yemekler yapmayı çok severdik.
Şu kalınlıkta bir yemek kitabı çıkardık.
Öyle mi?
O zaman bu makarnayı denemeli.
İki sene önce öldü.
Üzgünüm, bilmiyordum.
Gel.
Şunu bir dene.
Harika görünüyor.
Vay canına, bunu menüye koymalıyız.
- O kadar güzel mi sence? - Yemin ederim enfes.
Ne diyeceğim, burada bekle.
Bir bakayım, işte oldu.
Şimdi harika oldun.
YELKENLİ RESTORAN
Annesinin öldüğünü neden söylemedin?
Denyo gibi göründüm.
Kalbin yumuşardı.
Acımasız ninjalar gibi olmalıyız. Vicdan yapmak yok.
Ne acımasız ninjası Antoné? Kadınla konuşamıyorsun bile.
Ona tam dernekten bahsedecekken o ne yaptı? Kalkıp gitti.
- Senin polis görünce kaçman gibi. - Ne zaman? Asla kaçmam.
Dalga geçmeyi bırak, buraya gel.
Ne yapıyorsun?
Aptal mısın?
Ama haklıymışsın.
- Yemek konusunda. - Biliyorum.
Yemek yaparken neredeyse nazik biriydi diyeceğim.
Bilmiyorum. Yaptığı spagetti bile…
Sadece malzemeleri birleştirdi ama enfesti.
- Şey… - Açıklayamıyorum.
Açıklamana gerek yok. Tadım yapmıyoruz.
Bağış istemek için doğru anı bulmalıyım.
İnsanlar mutlu olduğunda fevri davranır.
- Çarşamba öğle yemeği için boş mu? - Neden?
Restoran çarşambaları kapalı.
Carlo diye biri sizinle konuşmak istiyor. Üç kez aradı, bağlayayım mı?
Evet, bağla.
Francesco.
- Bu bölmeleri kaldırır mısın? - Tabii.
Bunlar…
- Alo. - Selam Marina, ben Carlo.
İşte rahatsız ediyorum, kusura bakma.
Ne yapıyorsun? Özür dilemek için mi aradın?
Hayır, kibarlık olsun diye.
Çarşamba günü restoranda yardım gecesi düzenliyorum.
Dünkü spagetti çok güzel olduğundan yemek yapmak ister misin diyecektim.
Hayır Carlo, ben…
Hiç o kadar insan için yemek yapmadım.
Ve gerçekten vaktim yok.
Marina, başım belada.
Hem de çok. Şefimin kolu kırıldı.
İki kolu da. Bitkisel hayatta diyebiliriz.
Büyük trajedi.
Yoksa rica etmezdim ama anlattığım projeyi hatırlıyor musun?
Gambiya'daki su sistemini.
Daha fazla para toplayamazsam her şeyi kapatacaklar.
Yani güzel olurdu aslında…
Ama…
Teşekkürler.
Yapamam.
Gerçekten. Üzgünüm.
Aradığın kişi ben değilim.
Seni tanımıyorum ama seni gördüğüm kısacık zamanda hep acelen vardı.
Büyükbabam şöyle derdi,
hayattaki en güzel olan şeyler beklenmeden çıkan şeylerdir.
Seni birkaç kez gördüm
ve sürekli kızgınsın.
Kızgın değil de gergin diyelim.
Ama dün yemek yaparken
sarımsak, soğan kokusuna rağmen çok rahat görünüyordun.
Hatta bir ara gülümsedin.
Şu günlerde gülümsemek hiç azımsanacak bir şey değil.
Bir an
kendini yoğun bakımda bulur
ve hayır dediğin her şeyden pişman olursun.
Pardon. Marina.
Bak Carlo.
Gitmem gerek, tamam mı?
Sana bol şans.
Görüşürüz.
Ne bok yiyorsun sen?
Hey, arayan kimdi?
Kimse.
Yok, birisi bir yardım gecesi için şef olmamı istedi.
Yardım etkinlikleri düzenleyen bir adam.
Ne dedin?
Hayır. Olmaz dedim.
Hayır, doğru.
- Ama… - Yapma Marina.
Şu an otele odaklanmalıyız.
Ben geceleri bile çalışıyorum.
Bunda sorun yok tabii
ama Master Chef Yardım Gecesi'nde oyun oynayarak vakit kaybedemezsin.
Hadi.
Odaklan.
Pardon.
Bu, kısa süre önce geldi.
BUNU UNUTTUN CARLO
Anne, bu sosu yarın kullanırız.
Evet, böylece baban üç kilo daha alır.
Anne, keselim hadi.
Güzel kokuyor.
Çok güzel.
- Uyuyamıyorum, sen uyudun mu? - Gözü açık uyuyan birini gördün mü?
Bildiğime göre gözü açık uyuyabilen hayvanlar var.
Atlardı galiba.
Ne saçmalıyorsun? Atlar ayakta uyur.
Hey.
- Ne? - Bak.
- Hayır. - Şuna bak.
MENÜYÜ BİRLİKTE HAZIRLARSAK OLUR
- Tanrım. - Kabul etti.
Dünya çapında bir dâhisin sen!
- Dünya çapında! - Kabul etti!
- Kabul etti!
- Hayır! - Hayır!
Bütçe…
Tuttum. Her şeyi taşıyamam.
BAŞLANGIÇ ANA YEMEK
- Şu şişeye bak. - Tamam.
- Bak. - Öncekiyle aynı, evet.
Neredeyse bitti. Bence sonra damlayı da içelim.
Hadi.
Delirmişsin sen.
Marina.
Lanet olsun, inanamıyorum.
Bir serenadımız eksikti.
Hayır.
İlk kez görüyorum.
Marina!
- Size bir kadeh. - Arabayı öyle bıraktım, anlıyor musun?
Sağ ol. Kabul etmedim ki.
- Ama şampanya. - Peki, sağ ol.
Neden bu kadar streslisin?
Ben mi stresliyim?
Herhâlde yani.
- Bir şey söyleyeyim mi? - Söyle.
Bazen biraz sıkıcı oluyorsun.
- Cidden mi? - Evet.
- İç. - Ben içeceğim, sen içme.
- Pardon, kafanı vurdun mu? - Evet.
Vay be, küçük bir stüdyo daire.
Orada bir basamak vardı.
- Yatak odan nerede Marina? - Sağdaki son oda.
- Ne diyeceğim… - Bağırma.
Babam seni görürse çok büyük bedel ödetir.
Gülüyorsun. O zaman görmesin.
Bir, iki, üç.
Tamam. Pekâlâ.
Hadi, çıkaralım şunu.
Ayakkabılarımı da.
Ayakkabılarını da. Tabii.
Bir,
iki.
Yarın konuşuruz, tamam mı?
Carlo.
Bana mı seslendin?
Ne oldu?
- Şey demek istiyorum… - Evet?
Bu gece çok eğlendim.
İyi geceler.
Yarın konuşuruz, tamam mı?
- Carlo… - Efendim?
Hay anasını…
Marina. Onu gördünüz mü?
- Günaydın. - Günaydın.
Bunu tamamlamamız gerek.
Sonra mola veririz, olur mu?
Tamam.
Kıyma katabiliriz.
Ayna.
Yani
tavanları.
Otelin tavanlarını.
- Tavanları aynalı… - Yapabiliriz.
Kahve yapayım. Dün gece hiç…
Hiç uyumadım.
Proje üzerinde çalıştım.
Marina, neler olduğunu bana anlatır mısın lütfen?
Bir şey yok. Biraz yorgunum sadece.
Yardım edebileceğim bir şey var mı?
Daima yanındayım, biliyorsun, değil mi?
Evet.
Evet, biliyorum.
Bak, düşündüm de
bu akşam baş başa yemeğe çıkmaya ne dersin?
İyice rahatlarız.
Belki birkaç ev gezer, başlamış oluruz.
Gece ofiste kalıp çalışacağım.
- Yoksa çok geride kalırız. - Ama…
Bir de bence ev arayışını da şimdilik erteleyelim.
- Olmaz. - Sadece şimdilik.
Enerjimizi harcamamış oluruz. Hep böyle dersin ya.
Odaklan!
- Balık tutamazsak yarın öğle yemeği yok. - Balığı satın alırız, tutmayız diyordum.
- Cidden? - Evet.
Bu daha iyi değil mi?
Şu halatı uzat.
Caritas'taki adam değil mi o?
O, Caritas'taki…
Hayır, bu Mirko. Kardeşi. İkiz kardeşi.
Ben Mirko.
- Fakirlere tahammülüm yok. - Güzel, halatı uzat.
- Ben Mirko, veriyorum. - Halat.
- Görüşürüz Mirko, sağ ol. - Burada tutuklanacağız.
Niye fakirlerden nefret ediyor?
Şaka yapıyor. Şakacı, şebeğin tekidir.
Sen kullanmak ister misin?
- Deli misin? - Çok kolay, açık denizdeyiz. Kimse yok.
Titanik'in kaptanı da aynı şeyi söyledi.
- Hadi Kaptan. - Olmaz.
Bıraktım, al.
Bez değişimi! Evet!
Hadi ama. Sakinleş.
Biraz sakinleş. İki saattir ağlıyorsun.
Biz de biraz dinlenelim.
Hadi!
Yanıyorsun.
Tanrım, küçük bir fırın gibisin.
Şimdi ne yapacağım?
Dur, hadi. Şunu al.
Şimdi şamandırayı uzat.
Yapabilir misin? Hadi.
Bravo.
Peki şimdi?
- Ne yapacağız? - Hiçbir şey, bekleyeceğiz.
Beklemeye alışık olmadığını unuttum.
Kardeşin arıyor, yakışıklı olan. Aç şunu Vito!
- Balık kokusundan nasıl kurtulacağım? - Balıkçılar hep deniz suyu kullanır.
Deniz suyu mu?
Marina!
Bu kızın bir tahtası eksik.
Marina!
Delirdin mi sen?
- Hava buz gibi. - Yıkan, sen de leş gibi kokuyorsun.
- Kokuyor muyum? - Evet.
Hayır.
Geri dönmeye hazır mısın?
Ofise gitme havamda değilim.
Öyle mi?
O zaman dönmeyiz.
Patron sensin. Ne istiyorsan onu yaparız.
O kadar basit değil.
- Bir şey söyleyeyim mi? - Tabii.
Bazen sanki hayat seni yönlendiriyor.
Sen hayatı değil.
Her zaman istediğimizi yapamayız.
Yapamaz mıyız?
Götür şu köpeği! Bebeğim var!
- Taşıyabiliyor musun? - Tabii taşıyabiliyorum.
- Nereye koyayım? - Üste.
Vit… Lanet olsun, adı neydi?
Carlo!
Antonello!
- Burada ne arıyorsun? - Seni 200 kez aradım!
Niye? Kadınla denizdeydim. Niye aradın? Bebeği mi getirdin?
- Acil durum var. - Ne acil durumu?
Napolyon'un ateşi 37,2.
- Ne? 37,2 mi? - Evet.
- Neden? - Ne bileyim?
Bak, yeni dişi çıkıyor. Ateşlenmesi normal.
Ben nereden bileyim? Doğru ya. O diş daha önce yoktu.
Evet, mendili ver.
Dişten dolayı olduğunu söyleseydin ya.
- "Amca, diş çıkarıyorum" mu deseydi? - Haber verebilirdi.
Beni aptal gibi gösterme.
Sürpriz, işte geldik.
Merhaba.
Antonello, gördün mü?
Dişleri ağrıdığında
bir parça buz al
ve dişin üzerine koy.
Bak, biraz ateşinin çıkması normal.
Bunu nereden bilebilirdim?
O zaman kusura bakmayın.
- Devam edin… - Görüşürüz.
Ne oldu bir tanem?
Buradayız.
Ateşmiş.
İşten arkadaşım.
Oğlumun bakıcısı.
- Biraz öksürüyor, ne oldu? - Hakkında başka ne bilmiyorum?
En önemlisi kesinlikle bu.
Değil mi Napolyon?
- Adını Napolyon mu koydun? - Elbette. Güçlü bir isme ihtiyacı vardı.
Demek çocuklara baskı kurmaya böyle başlanıyor.
Napolyon, seni anlıyorum.
Bak, bu ne oğlum?
Annesi nerede?
Annesi gençti.
Başta çok seviyordu.
Sonra işler karmaşıklaşınca korkup…
Sonrası bu.
İşler karmaşıklaşınca sen korkmadın mı?
Ödüm bokuma karıştı.
Ama…
Ama?
İşe yarım saat geç kalman sorun olur mu?
Evet demek mi bu? Öyle mi?
Ne dersin Napolyon?
- Evet dedi. - Öyle mi?
Evet.
Hamile kaldığını söylediği anı hatırlıyorum.
Altından kalkamayacağım kadar büyük bir olay olduğunu düşündüm.
Sonra buraya geldim.
Burası huzur veriyor.
Adı Yedi Merhamet Eseri.
Caravaggio'yu boş bir tuvalin önünde dikilirken bir düşünsene.
Ne kadar korktuğunu bir düşün.
"Şimdi ne olacak?
Ya çok kötü olursa?" demiştir.
Sonra her bir fırça darbesiyle…
…cesaret buldu
ve bu şaheseri yarattı.
Sonunda her şey bize bağlı.
Ne yazık ki her şey değil.
Ama birçok şey öyle.
FEDERICO ARIYOR
Yok, benim telefonumu da açmıyor.
Şu aralar nesi var anlamıyorum.
Otel yüzünden stresli.
Bu arada otel ne durumda?
Ne diyebilirim Vittorio?
Çok iyi gidiyor.
Haftaya o çirkinlik gidecek, işe koyulacağız.
Şehrin göbeğinde boş bir bina.
İyi iş çıkardın, hakkını vermeliyim.
Alt geçidi getirir misin?
Bak bu ne.
Oyuncakların küçüğüm.
Al bakalım. Oyna.
Bu saate kadar neredeydin?
Nerede miydim?
Yürüyüşe çıktık.
Uzun bir gece oldu.
Öyle mi?
Ondan hoşlanmıyorsun, değil mi?
Ne? Şaka mı yapıyorsun?
Uymamız gereken bir plan var.
Öğle yemeği bugün. Hiçbir hatayı kaldıramayız.
Hitler'i öldürmesi gereken adamın Hitler'e âşık olmasına benzer.
- Nasıl bir kıyaslama bu? - Yerinde bir kıyaslama.
Bir kahve alayım. Yoruldum.
Her şey kontrol altında, değil mi?
Evet, sorun yok.
Marina milyonerlerin işsiz olduğunu anlamayacak mı?
Hiçbir şey anlamayacak.
Bunu kullanırız, bu çalışıyor. Bunun bitmesi lazım.
Hayır! Eugenio! Dior tişörtünü çıkar!
D ters tarafa bakıyor! Sana elbise gibi olmuş, şunu giy!
Peppina, hayır! Kaç kez diyeceğim? Bukle yok.
Zengin kadınlar uçları dalgalı yapar.
İyi de hepsini aynı şekil yapamam.
Zengin kadınlar aynı şekildir. Kabile gibi.
Yok, o ceketi giyemezsin. Sasà, şık bir ceket giy.
Evet, hallediyorum.
Hayır hanımefendi, çiçekli elbise olmaz.
Abimin fobisi var.
Hadi, hayır, o şapka olmaz. Çıkar!
Pablo Escobar'a dönmüşsün. Lanet olsun, gözlüğü çıkar dedim.
Marina'nın tasarladığı otel şehrin ruhunu yansıtıyor.
Esnek, çok fonksiyonlu yapısıyla
mekâna doğal bir form kazandırıyor.
- Herkes dinlesin. - Bakın!
- Dinleyin! - Hadi, çabuk!
Hadi!
Hadi, planı tekrar edelim.
Tamam, 13.00'te birinci kattaki grup gelecek.
Beş dakika sonra ikinci kattaki grup.
- Tamam. - Sonra üçüncü kattakiler, böyle devam.
En önemlisi şu…
Ne?
- Şive yok. - O ne demek?
Napoli dilinde konuşmayın.
- Tamam! - Peki!
…ekolojik olarak sürdürülebilir biyo-yapıyla tasarlandı.
Burası çok önemli, sessiz konuşun.
- Nasıl sessiz konuşacağız? - Onu nasıl yapacağız?
Şöyle yapalım.
Hiç konuşmayın, bu daha garanti.
HAZIRLIKLARA BAŞLAMALIYIZ
Marina benden daha iyi anlatır.
Özür dilerim ama çıkmam gerek.
Ama Marina.
Bay Spagnoli bu projede benimle çalıştı. O her şeyi anlatabilir.
Tekrar özür diliyorum.
Evet Bay Spagnoli, devam edelim.
Hadi!
Hadi, yürü.
Ya batırırsam?
Balıkçılığa dönersin. Hadi, gidelim. Çabuk.
Geldik.
Merhaba.
Bakıcı ne arıyor?
- Evet, 10 parmağında 10 marifet vardır. - Evet.
Cömert biriyimdir, yardım etmeyi severim. Başkalarına yardım etmeyi severim.
Hakkınızda çok iyi şeyler duydum Şef.
Pardon Carlo ama oğlun öyle mi kalacak?
Evet, keyfi iyi.
Rahat, oturup havuçlarla oynar sadece.
- Evet. - Tamam, başlayalım.
Sen burayı hallet. Ben ekmek doğrayıp sebzeleri hazırlarım.
- Napolyon'a göz kulak ol. - Hadi.
- Bol şans Şef. - Serviste hata istemiyorum.
Eugenio.
Burası evin değil.
Al, dirseklerini masaya koyma. Böyle.
Mendiller dize. Ona dikkat edin.
Evde böyle mi oturuyorsun?
- İyi akşamlar! - Selam Luigino!
Sus, neredesin? Kimi selamlıyorsun? Sakin ol.
- Selam verdim. - Şuraya oturun. Carmen, buraya.
- Neden bu kadar sessizler? - Ne?
Beğenmediler mi ki?
Hayır, şey sandı… Öyle düşünme. Görgü kuralıdır.
Çekingenlikten.
Burada böyledir. Görürsün, sonra konuşurlar.
- Merak etme. - Öyle mi dersiniz?
- Evet. - Elbette.
Hepiniz ölü gibisiniz!
Konuşmalısınız, biraz sesiniz çıksın.
- Ne diyelim? - Hayır, fazla oldu.
Dengeleyin, burası az, burası çok.
- Antonello. - İsim yok. "Garson!"
Pardon, iki dekonser milföy daha istiyoruz.
Dekonser mi? Ona dekonstre denir. Ayrıca olmaz.
Hadi Antonello, lütfen.
- Kıpırdama. - Teşekkürler.
Gel, makarnayı karıştır.
Bunun için buradayım.
Şunu kokla.
Çok tuhaf, kimseyi tanımıyorum.
Nasıl yani?
Yardım etkinliklerinde genelde aynı kişiler görülür.
Çünkü kendilerini göstermek için giderler.
Ben o insanlarla ilgilenmiyorum.
Burası göze sokmadan iyilik yapmayı seven, iyi insanlarla dolu.
- Hazır. - Pardon.
Çok güzeldi, tekrar alabilir miyiz?
Bay Vitale, getiririz. Antonello, Bay Vitale'ye yerini göster.
Biz getiririz Bay Vitale, merak etmeyin.
Çok sevdi, bir cesaret geldi.
Ne yapıyorsun? Aklını mı kaçırdın? Self-servis mi var?
- Sana tatlı yok! - Lütfen.
Ne "lütfen"? Tatlı yok, otur!
- Antonello. - Efendim?
- Onunkini bana ver. - Hayır, yemesen daha iyi. Kendin için.
Çok güzeller.
- Öyle mi? - Evet.
Sence beğenirler mi?
Tabii, kesin. Hatta fazla beğenirler.
Bilmiyorum.
- Biraz garip görünüyor. - Ne?
Salonda bir gezip memnunlar mı bakayım.
Hayır, dur Marina.
Beni dinle, çıkmasan daha iyi. Özeline önem verirler, yapma.
Merak etme, çaktırmadan bakarım.
- Marina, olmaz dedim. - Ne oldu?
Hayır, sadece…
Biraz şey var…
Üzülmeni istemem.
Tamam mı? O insanlar pek hevesli görünmez.
- Carlo. - Efendim?
Her zaman gerçeği bilmeyi tercih ederim.
Sessiz.
Merhaba.
Nasıl gidiyor efendim?
Hadi.
Harika.
Şimdi sıra sende.
Arkadaşlar,
bağışlara geçmeden önce sizlere Gambia su projesini
kısaca anlatmak istiyorum.
Ama önce şefimize bir alkış daha almaya ne dersiniz?
- Tebrikler. - Bravo.
Teşekkürler.
BUNU UNUTTUN CARLO
Pekâlâ, biz çıkıyoruz.
Geç oldu, Napolyon'un uyku vakti geldi, değil mi?
Görüşürüz Antoné. Evde görüşürüz.
- Görüşürüz. - Görüşürüz.
İnanılmazdı.
Evet, güzel geçti mi?
Evet, tabii.
Hey, sorun ne?
İşleri yürütmek, her şeyi doğru yapmak için
her şeyi yapıyorsun…
…ama sonunda bir şeyler hep ters gidiyor.
Bedelini her zaman yanlış insanlar ödüyor.
Bir saniye.
Gereken miktarı toplayamadınız mı?
Hayır.
Olsun, ne olacak?
Pes mi edeceksin?
Başka ne yapacağımı bilmiyorum Marina.
Tüm varımı verdim.
Ne kadara ihtiyacın var?
- Oradalar, Antonello! - Günaydın!
Belki de gitsek iyi olur Marina.
Evet.
Çok mutlusun!
Her şey karıştı.
Biliyordum, vermiyor mu?
Verecek.
Gerçekten mi? Başardık mı?
Biz dâhiyiz!
Büyük dehalarız Napolyon!
- Ne zaman veriyor? - Yarın sabah.
Peki moralin neden bozuk?
- Parayı alamayız. Bu iş kontrolden çıktı. - Kontrolden çıktı mı?
Ona bunu yapamam. Marina bana güveniyor.
- Evet, amaç bu. - "Amaç bu" mu?
Zamanımız kalmadı, biliyorsun, değil mi?
Hâkim haciz olayını duydu. Burayı alırlarsa Napolyon'u kaybederiz.
Napolyon'u ver. Gel oğlum.
Bebeği ver.
Temiz havaya alsın.
Yarım akıllı dedim ama sen geri zekâlısın.
Gerçeği mi istiyorsun Antoné?
Marina hakkında her şeyi biliyoruz sandık.
Aslında bir şey bilmiyormuşuz.
Merhaba.
Seninle…
Seninle konuşmam gerek.
Benim de seninle.
Vito!
Başka bir kadın daha sana kazık atmasın.
O para o kadının elinin kiri. Bizim için çok değerli!
Ne yapacaksın?
Buraya gel.
Gel hadi.
Sosyal hizmet çalışanları Napolyon'u almaya geldiğinde
çoktan gitmiş olacağız.
Buradan uzaklara.
Bugün tekrar Vito oluyorum.
Maskaralık bitiyor.
Sen kimsin lan?
Bebeği al.
Marina, başımız beladaydı.
Bir çözüm bulmaya çalıştık.
Gerçek bir şey…
…var mıydı Carlo?
En azından adın bu mu?
Sana nasıl güvendim lan ben?
Marina.
Bir daha ararsan polise ihbar ederim.
Seni dolandırmalarına nasıl izin verdin? Nasıl böyle saf olabilirsin?
Hem de o iki pislik tarafından.
Babanın bunları öğrenmesine gerek yok, tamam mı?
Artık doğru olanı yapmaya odaklanırız.
Yedi yıldır süren bir çalışma.
Özellikle bu şehirde mimari…
Hey, dikkat!
İzlanda mı?
Kızarmış yemek ve rum baba büfesi açarız.
İzlanda'da mı?
O soğukta mı?
Doğru dedin.
"Tallinn, 19,90 avrodan başlayan biletler."
Tallinn nerede lan?
Ne diyeceğim Vito.
Kimin umurunda? İndiğimizde öğreniriz.
Tallinn içime sindi. İsmi güzelmiş.
"Nerede yaşıyorsun?"
"Tallinn'e taşındım."
Tallinn. Sevmedin mi? Kulağa hoş gelmiyor mu?
Ben sevdim. Napolyon, bilet alalım mı?
- Merhaba. - Merhaba.
Şefi gördün mü?
Binamızı aldılar, beş yıldızlı lüks otele dönüştürecekler.
Bir bakayım.
Görünüşe göre De Leonardi'ler iki yıldır bu proje üzerinde çalışıyormuş.
Binayı yıkacaklar, çok sinirliyiz.
Tepkimizi koyalım.
Beni yalnız bırak, demiştim.
Bravo!
Seni tebrik etmek istedim.
Binayı istediniz ve bizi kovmak için elinizden geleni yaptınız.
Fare istilası.
Sızıntı sorunu.
Son olarak o ustaca dokunuş. Çökme riski.
Tebrikler.
İki yılda herkesi evinden ettiniz.
Ben ve kardeşim hariç.
O zaman ne buldunuz?
Antonello'yu dolandırdınız. İnsanları öyle dolandırmak yetenek ister.
Biz sizin kadar iyi değiliz.
Tebrikler mimar.
Geliyor musun?
Hayır, işim bitmedi.
Seni sonra ararım.
İzinler, belgeler,
bina…
"Temizlendi" ne demek?
"Yıkım talebi, güvenlik denetimi, Napoli Belediyesi."
"Müdür, Carmine Formisano."
CARMINA FORMISANO NAPOLİ BELEDİYESİ
Ne bok yedin Federico?
Kimseden bir şey çalmadım. Onlar sattı, ben aldım.
Şanslılar ederinin yarısına satmış.
Bizim için, şirket için, otel için yaptım herhâlde.
Üç milyonu cebe indirip babama iyi görünmek için yaptın.
- Kes şunu. - Ne oluyor?
Otel binasının çökme riski yokmuş.
Bu ne demek?
- Oraya "harabe" demek güzelleme olur. - Hiç de bile, o sorunları sen çıkardın.
Vittorio, lütfen. En azından anlarsın.
De Leonardi'nin yaptığı en büyük anlaşma bu.
Yarın güvendiğim biri yıkım iznini çıkaracak.
Yıkıp geleceğimizi inşa edeceğiz.
Yılların emeği boşa gitmesin. Hepimiz kazanacağız.
Hayır.
Buna şu an son veriyoruz. Her şeyi çözeceksin.
Merhaba Giorgio. Bir saniye hatta kal.
Bunlar duyulursa tek başıma batmam.
İmzalar bana ait değil.
Sevgili Giorgio.
Evet, elbette, hepimiz hazırız.
Şimdi ne istiyor?
Evet, biliyorum.
Birbirimizi sevmesek de birlikte çalışmalıyız.
Sen mi diyorsun?
Binanızı kurtarmak istiyor musunuz?
Evet.
- Selam. - Fakirlerden nefret eden adam değil mi bu?
Fakirlerden nefret etmiyorum…
Salvatore, sus. Bebek uyuyor.
Başlayalım.
Sızıntı ve hamam böceği sorunundan sonra
Federico, belediye çalışanına rüşvet verip çökme riski çıkarttı.
O pisliği hatırlıyorum.
Elindeki şeyle binada ölçüm yapıyor gibi yaptı…
Güzel, otur.
Ne oldu peki? Herkes gitmeye karar verdi.
Siz hariç. Federico sonra ne yaptı?
Şey halkanın peşine gitti…
- En aptal halkanın, anladım. - Yıkım yarın yapılacak.
Federico otel dikip olayı örtbas edecek.
Bu üst düzey bir plan ama.
Bir şeyi merak ettim.
Federico kurs veriyor mu acaba?
Yok, şaka bir yana, bu adam çok iyi.
Fark ettiniz mi bilmiyorum ama kızın ruhu duymamış.
Onun suçu yok.
Zavallı kızın gözü aşktan kör olmuş.
Beni başkasının da dolandırmasına mı üzüldün?
Pekâlâ.
Hatırlatayım, başımız büyük dertte.
El ele vermeliyiz.
- Ona de. - Ona de.
O zaman parlak fikrin ne?
Size özenip Federico'nun programına baktım.
Yarın 11.00'de belediye başkanıyla toplantısını erteledi.
Demek ki daha önemli bir işi var.
Onu takip edeceğiz.
Fazla yaklaşma, seni tanır.
Tanır mı? Üzerinde o elbise var.
Elbisemin nesi var?
Kırmızı, çok göze çarpıyor.
- Yani? - Tutun!
Bunları daha önce de anlatabilirdin.
Belki daha erken çözerdik. Ama sen başkası gibi davrandın.
Başka biri gibi davrandığımı biliyordum en azından.
Çekilin!
Hanımefendi, lütfen, çekilin.
Ne yapıyor bu?
Bilmem, bir şey görmüyorum.
Siktir, geliyor! Gel.
Düşündüm de
video çeksek çok güzel olur.
- Ama… - Video mu?
Yukarıdan çekelim, buradan bir bok görülmüyor.
Anladın mı?
İyi fikir.
- Bak. O kadar saçmalıyorsun. - Marí! Bekle!
- Bazen iyi bir fikir buluyorsun. - Yavaş, ne saçmalaması?
- Şuraya tırman. - Ben mi tırmanayım?
Hadi, çabuk. Bizi bekleyecek değiller.
Bir saniye.
Lanet olsun.
Az kaldı.
- Dikkat et, düşme. - "Dikkat et, düşme"ymiş.
- Buradan her şey görülüyor. - Çek.
- Ne? - Video çek.
Çekiyorum, telefonu çıkarıyorum.
Selam.
Selam, orada ne yapıyorsun? Video çekiyorum, merak etme.
Evet, tamam.
Az kaldı.
Lan…
Çocuk.
Su mı sıkıyorsun sen? Annen nerede? Kadını yedin mi?
Dur, hemen dönüyorum.
- Su dolduracağım. - Git, unutma.
Bir dakika.
İşte böyle.
- Marina, çektim. - Babama söylemeliyiz!
- Belge alıp para verdi. - Çek.
- Hey! Hırsız! - Çiçekli elbiseli yaşlı bir kadın!
- Hanımefendi! - Hırsız!
- Yaşlı kadın var. - Hanımefendi…
- İn, duydun mu beni? - Hırsız değilim!
- Hanımefendi. - İn aşağı! İn!
Dikkat, düşecek…
- Tanrım. - Tanrım, ne yaptım ben?
Ne oldu?
Bir şey olmadı.
Hırsız vardı.
Ama öldürdüm.
- Çok beklersiniz. - Telefon bozuldu mu?
Aman, yok, burada.
Tanrım, çok acıyor. Her yerim.
Dikkatli ol demiştim.
Bacaklarım, midem, böbreklerim. Eyvah.
Merak etme, tamam mı?
Bir saniye.
Neden bir yerim kırılmadı biliyor musun? Kask takıyordum çünkü. Bak.
Burada ne işin var?
- Sana sormalı. - Beni takip mi ediyorsun?
Nasıl çalıştığını görmek istedim.
Herkesi dolandırmakta üzerine yok da.
Bu proje için anlaştığımızı sanıyordum.
Tam olarak ne konuda anlaştık Federico?
Çünkü önemli konularda fikrimi hiç sormuyor gibisin.
Yanılıyor muyum?
Marina.
Kendin için iyi olanı seçmekte hep kötü oldun.
Başka konulara girmiyorum.
Doğru.
Ama başlayınca çok daha iyiyim.
Kendine iyi bak.
Mahkemede görüşürüz.
Dur!
Hey Vito.
- Harika bir baba oldun. - Sen öyle diyorsan.
Ama bana amcalık yeter.
Bunlar sizin.
Benimki mavi.
Tanrım.
- Sen al, daha hızlı olur. - Benimki emzikli olan.
Marí.
Başardık.
Aramızdaki sorunların biteceğini mi sandın?
Şirketi felaketten kurtardın.
Doğru olduğunu düşündüğüm şeyi yaptım.
Buna devam etmek istiyorum.
De Leonardi sana göre.
Bana göre değil.
Milföy için hâlâ övgüyü hak ediyorsunuz.
Rüyama girdi.
Şefin babası siz misiniz?
Evet.
Açıklamam gereken konular var ama evet, babam olur.
- Sizi de tebrik ederim. - Sağ olun.
- Vito. - Hey.
Napolyon'u al. Babasını istiyor.
Gel oğlum.
- Hadi bakalım. - Hadi.
Babana gel oğlum.
Amcana bir sarılalım, çok iyilik yaptı.
Gel buraya.
Annemin tarifini hatırlıyor musun?
Evet, neden?
Pardon, bölüyorum.
Size teşekkür etmek istedim.
Teşekkürler Bay De Leonardi.
Teşekkürler Marí.
Tamam, gidelim.
Hadi.
Evet, başardık işte.
Bu harabe yer için onca olay yaşamamıza ne diyorsun?
Ama özlemişim.
Özledim.
Beni dinlemiyor bile.
Telefonumu bulamıyorum. Beni arar mısın?
Tabii.
Vito, telefonu aç. Kardeşin arıyor. Yakışıklı olan.
ANTO: MARINA, ŞUNU DİNLE
Gerçeği mi istiyorsun Antoné?
Marina hakkında her şeyi biliyoruz sandık.
Aslında bir şey bilmiyormuşuz.
O parayı alamam.
Yine de iyi ki o kadar uğraştık.
Marina'dan hoşlanıyorum. Hoşlanıyorum Antoné.
Şık giyinen, beş dil bilse de
benim dilimi bilmeyen kadından hoşlanıyorum.
Belki bundan hoşlanıyorum.
Çünkü kusursuzca ütülenmiş gömleklere,
lüks restoranlara rağmen o da benim gibi berbat hâlde.
Berbat olsa da savaşıyor.
Yataktan kalkmamı sağlayan o güçle savaşıyor.
"Gücümü ortaya çıkarmak için neyi bekliyorum?" diye sorduran güçle.
Marina beni kabuğumdan çıkardı.
Bomba patlasa çıkmaz, diyordum.
Ama o bunu başardı.
- Sosun olmasına ne kadar var? - On dakika.
Telefonunu geri vermeye geldim.
Senin gibi hırsız değilim.
Teşekkürler, telefonumu vermeye gelmiş.
Gelmenin tek sebebi bu mu?
Hayır.
Bok gibi bir zevkin olduğunu söylemeye geldim.
Mengoni sevmiyorsun. 15 yaşındaymışsın gibi giyiniyorsun.
Kusura bakma
ama o torbacı küpesi ne alaka?
Dövmecilerin 90'lardan sonra yapmadığı o dandik dövmelerinden bahsetmiyorum bile.
Herkesin birbirine ateş ettiği,
her şeyin saçma olduğu filmleri seviyorsun.
Doğru mu anladım?
Benden iğrendiğini söylemeye mi geldin?
Evet.
Ben iğrenmiyorum.
Telefon için gelmedi.
Vito, biber dolması kaldı mı?
İki tane kaldı!
Ben alayım!
- Önce biz istedik! - Ne saçmalıyorsun? Önce ben istedim.
Sakin olun!
Vito, rapini gönder de insanlar sakinleşsin.
Şu ikisi kavga edecek! Tamam, acele et.
Makarna geldi. Buyurun.
Durum ne?
Her şey bitti sayılır.
Patlıcanlı parmigiana ve örgü mozzarella var.
Daha çok al, demiştim.
Sakin ol yoksa babamın şirketine dönerim.
Canım, bizim gibi fakirler çok yemek yer.
Ne kadar cimri bir adam.
Bahşiş bile bırakmadı ve faturanın kopyasını istedi.
Verdin mi?
Muhasebeci miyim ben? Faturalarla uğraşmam.
- Bence işleri düzene oturtmalıyız. - Fena fikir değil.
Hayır, yapma. Düzene oturtmak mı?
Buradaki tek düzen kaostur. Dekonstre restoran.
O kadar, nokta.
- Gerçekten kovacağım şunu. - Aynen.
Kimi kovuyorsun? Artık girişimciyim.
- Girişimci. - Kov beni. Kim o?
Antonello Esposito'ya mektup var.
Kimmiş?
Postacı sadece!
O zaman postacı de. Tanrım, ne gıcık bir adam.
Neymiş?
- Sadece ceza. Sonra öderim. - Ceza mı?
- Göster. - Ceza dedim. Sonra anlatırım.
- Göster, ne yazdığını göster. - Sonra anlatırım, bu benim işim.
Göster!
Bak!
Hâkim velayeti sana vermiş.
Tanrım.
Bak.
- Ne diyorsun? - Öyle yazıyor.
Aldığım en güzel haber bu.
Napolyon, başardık oğlum!
Mutlu musun? Her şey yoluna girdi!
Bu ne?
Bir şey değil.
Ne bu?
Bilmiyorum ama eminim…
Göründüğü gibi değil. Açıklayabilirim.
Açıklayabilir misin? Bakalım.
"Sayın Dr. Antonello Esposito…"
- Doktor mu oldun? - Bildiğim kadarıyla hayır.
"Sizi yönetim kurulu toplantısı için
25 Ekim'de Tokyo'da görmeyi sabırsızlıkla…"
- Gebertirim. - Dur.
Olumlu yönden bakalım.
- Olumlu yönden bakıyorum. - Olumlu bak.
- Canıma tak ettin! - Acıdı!
Bu nereden çıktı?
- Tokyo meselesi ne? - Elimde tabak var!
- Aklın varsa kaç! - Beni dinle Vito!
Napolyon'la konuştuk, Tokyo'ya gitmek istiyoruz.
Öyle mi? Babanın amcana ne yaptığına bak.
- Ben yapmadım! - Hemen açıkla!
Mektup gönderiyorlar. Benim suçum değil.
Antonello, ne demek oluyor bu?
Hayır!
AŞK DÜMENİ
Alt yazı çevirmeni: Ömür Gencer fullhdfilmizlede.net yorum yapmayı unutmayın!