♪ Taşlarımda bulut yok ♪
♪ Yağmur yağsın ♪
♪ Bankada su kaydırağı yaparım ♪
♪ Dow Jones gibi düşerim... ♪
♪ Hava koşullarından daha yükseğe uçarız ♪
♪ G5'lerde ya da daha iyisinde ♪
♪ Beni biliyorsun ♪
♪ Yağmur beklentisiyle ♪
♪ Yağmurlu gün için para biriktir ♪
♪ Jay, Yağmur Adam geri döndü ♪
♪ Küçük Bayan Güneş Işığı ile ♪
♪ Rihanna, neredesin? ♪
[şarkıya eşlik ederek]: ♪ Kalbim sende ♪
♪ Ve asla dünyalar kadar ayrı olmayacağız ♪
♪ Belki dergilerde ♪
♪ Ama sen benim yıldızım olacaksın ♪
♪ Bebeğim, çünkü karanlıkta ♪
♪ Parlak arabaları göremezsin ♪
♪ Ve işte o zaman yanımda olman gerek ♪
-Hayır! -Ahh.
Düzelttiğini sanmıştım!
-Zoe. -Mm?
-Hadi. -Üzgünüm. Al.
Hadi ama, Kaptan Amerika, savaş bölgesindeyiz.
Sadece... biraz yaşa. Zaten
-kimse gelmeyecek. -
-Ah, lanet olsun, lanet olsun! -Şşş!
-Lanet olsun! -Lanet olsun! [mırıldanır]
Ah, kahretsin.
Hey, Ramirez.
Bluzu oldukça güzel doldurduğunu görüyorum.
Iyy. Tanrım, tam bir ağzı açık gezen birisin.
Hey, Charles!
Her zamanki gibi güzel görünüyorsun.
Mm-mm.
Ne istiyorsun, Lewis?
Oh, um, Çavuş Shepherd yolda.
-Gerçekten mi? -Evet.
Harika, tamam. Defol git, Lewis.
Aman Tanrım! Sadece yardım etmeye çalışıyordum.
Defol!
-Seni arayabilir miyim? Beni ara? -Hayır!
-Uff! -Tamam.
Hayır, hayır, hayır, hayır, bekle, bekle, bekle,
şarkıyı bitirmeme izin ver, sadece-- düzeltebilirim.
-Zoe. -Düzeltebilirim,
düzeltebilirim, düzeltebilirim. Sadece bunu yapmama izin ver,
ve sanırım, sadece bunu böyle tutarsam...
Hallettim, hallettim, hallettim-- hazır mısın?
♪ Her zaman paylaşacağım ♪
İKİSİ BİRDE: ♪ Çünkü... ♪
♪ Güneş parladığında, birlikte parlayacağız. ♪
ZOE: Ventura'nın buradan küçücük bir çizik için
hava ambulansıyla çıkarıldığına inanıyor musun?
Neredeyse patlayacaktı.
Sadece her şeyin yolunda olmasını umuyorum
onunla...
Biliyorsun.
-İç organları mı? -Hayır, memeleri.
Harika memeleri var.
Yani, belki PTSD olur ve terapiye ihtiyaç duyar,
ama en azından memeleri sağlam.
Evet.
Önemliler.
Bana bir söz verebilir misin?
Bana söz verebilir misin böyle,
mahvolmayacağız?
Bu çok kolay.
Taliban buna dokunamaz.
Hadi ama.
Hayır, demek istediğim, kafadan.
Zaten kafadan mahvolmuşsun,
yani bu ne demek?
Merit, ciddiyim!
Ne diyorsun?
Diyorum ki, eğer beni bir gün
böyle, aptalca bir PTSD grup terapisi saçmalığında
veya herhangi bir terapide
yakalarsan,
beni öldürme iznin var.
DR. COLE: Yani, hepimiz buradayız?
Güzel.
Kim başlamak ister?
James.
Uh...
James.
Çavuş, Deniz Piyadeleri.
2004, Irak'ın Al Anbar Eyaleti.
Görevimiz, patlayıcıları aramaktı,
onları yerleştirenleri bulmaktı.
-Harika hikaye, dostum. -Şşş!
Merit?
-Her şey yolunda mı? -Mm...
Mm-hmm. Evet, efendim.
Devam et, James.
O günün olumsuz, yardımcı olmayan hisleri
üzerinde çalıştığım hisler...
şey... şey...
Aman Tanrım.
James, tamam, tamam.
Biz bundan daha iyi değil miyiz--
bu zavallı ben saçmalığından?
Tarihin en güçlü ordusuna katılmadık mı,
tarihin en aptal savaşlarından sağ çıkmadık mı,
burada kırık dökük oturup "Kumbaya" yapalım diye mi
ve, ah, "Ah, vay, hislerim"?
Hayır! Lanet olsun!
Kendine gel! Tanrım!
Ugh!
-Buradan çıkalım. -Sessiz ol.
-Dinliyorum. -Merit?
Üzgünüm.
Çok üzgünüm...
Üzgünüm, James.
Uh, üzgünüm, James. Devam et.
İyi iş.
Bunu imzalayamam.
Buradaydım.
Evet, fiziksel olarak buradaydın.
Ama paylaşmadın,
başkalarına dikkatini vermedin.
Hepimizin geçmişi var.
Tek sen mi zannediyorsun
hakkında konuşmak istemeyen, Merit?
♪ Herkese lanet olsun ♪
♪ Onlar bilmiyorlar ♪
♪ Neler yaşadığımızı ♪
♪ Herkese lanet olsun ♪
♪ Onlar bilmiyorlar ♪
♪ Dünya sana ne yaptı ♪
♪ Ne derlerse desinler boşver ♪
♪ Gerçekten iyi bir şey söylemiyorlar ♪
♪ Zaten, her zaman, her yerde ♪
♪ Her birine lanet olsun ♪
♪ Hiçbiri arkadaşımız değil ♪
♪ Tek ihtiyacımız olan bu ♪
♪ İkimiz ve dolu bir şarjör ♪
♪ Hayır, kavga istemiyorlar ♪
♪ Tırnak istemiyorlar, diş istemiyorlar ♪
♪ Yumruk istemiyorlar, hayır ♪
♪ Kanamak istemiyorlar ♪
♪ Ama ben kan için geldim ♪
♪ Çünkü seni çok seviyorum, evet ♪
♪ Evet, deliyim ♪
♪ Söyleyecek kadar deliyim ♪
♪ Senin için öleceğime yemin edecek kadar deliyim, evet ♪
♪ Hiçbir şey bilmiyorlar ♪
♪ Kiminle uğraştıklarını bilmiyorlar ♪
♪ Güçlü çift, ah. ♪
Tatlım, evdesin!
Saat sabah 8:00.
Koşuculardan neden nefret edildiğini biliyor musun?
Düz karınlar? Şekilli bacaklar?
Bencilce. Bencil bir spor.
Ben ne yapacağım sen yokken?
Sen yokken ne yapacağım?
Yapbozumuzla ilgilenebilirsin.
Adamım. O VA danışmanı ne kadar kaba biriydi.
Mm!
Harika bir fikrim var.
M*A*S*H’i yeniden izleyelim,
ama bu sefer içki oyunu olsun.
-[telefon çalıyor] -Kahretsin! Bu bir hayır değil.
Ugh. Neden hep FaceTime yapıyor?
Çok ürkütücü.
-Merhaba Anne. -KRIS: Annenle konuşmak
gerçekten bu kadar korkunç mu?
Hayır, anne, bu...
Çin nasıl?
Hong Kong'dayım tatlım.
-Fark var. -Öyle mi?
Yani, o zamanlar biraz özerklikleri vardı.
Depo işi nasıl gidiyor?
Hayatın nasıl, erkek arkadaş?
Arkadaşların var mı?
Anne, lütfen. Dur.
Eminim bir şey için aradın.
Ben senin annenim, hayatını sorma hakkım var.
Peki, ne için aradın?
Bir şeye ihtiyacım var.
-Biliyordum. -ZOE: Biliyordum!
Deden Dale ile ilgili.
Onu dolaşırken bulmuşlar.
Ne demek dolaşırken?
Kwan onu kendi yerinde uzakta bulmuş.
Onu hastaneye götürmüş.
-Tamam, o zaman iyiymiş. -Hayır, iyi değil--
Yeni hastanede olduğunu söyledim.
Ne var seninle?
Tamam anne, ben...
Üzgünüm.
Gitmem gerek.
Hayır, hayır-- hayır. Göle gitmen gerek,
göl kenarına gidip dedenle ilgilenmen gerek,
-emin ol iyidir. -[haykırır]
Pastel boya gibi kokuyor.
-KRIS: Merit? -Yapamam. Ben, um...
Yeni bir gruba başladım.
-Ah. -VA'de.
Terapi, danışmanlık gibi mi?
-Mm-hmm. -Bir şey mi oldu?
Hayır, ben...
Ben kendim seçtim.
İyi, bu, bu...
Bunun bana gerçekten yardımcı olacağını düşünüyorum,
ama hiçbir seansı kaçırmamalıyım, yoksa...
Bu harika bir haber, gerçekten öyle.
Büyükbaba için bir şeyler düşünürüm.
Seninle gurur duyuyorum, Merit, gerçekten.
Babanın da öyle olacağını biliyorum.
Tamam anne, gitmem lazım, seni seviyorum.
KRIS: Seni seviyorum.
Geri dönüş aldın mı?
Hayır.
Muhtemelen kabul edilmeyeceğim bile.
Hadi ama. Merit, bak.
Bence üniversite aptalca ve çoğunlukla işe yaramaz,
ama sen, istediğin her şeyi yapabilirsin.
Yani istiyorsan, onu elde edersin.
Tanıdığım en zeki kişisin.
Dokuz-on altı.
Bak, ne üzerine uzmanlaşabilirsin?
Oh... '90'lar hip-hop'u, onda iyisin.
Kereste bilimleri, bu bir şey mi?
Evet.
Belki, evet.
Biliyorsun, çünkü ailen
bir Noel ağacı çiftliği işletiyor?
Sadece aile işini düşünüyorum.
Onu Noel Baba gibi yönetebilirsin.
Peki ya sen, bundan sonra?
Bilmiyorum.
Biliyorsun, epik bir şey yapabilirsin.
Mm-hmm.
Tamam. Tabii.
DR. COLE: Tamam. Bugün için düşündüm ki,
farklı bir şey deneyelim.
Zıplayan topu takip et.
Bu saçma, ama oynayacağım.
Merhaba. Benim adım Assia.
Orduda kaptandım.
Eee...
Hizmet ettiğim her birimde tek kadındım.
İlk görevimde,
takımımla kaldığım yerde kalmama izin verilmedi
ve, eee,
bu sadece kadın olduğum içindi.
Ve böylece, her gün, hedefleme görevimiz için,
tek başıma altı saat sürmek zorunda kaldım.
Bir yönde altı saat, geri dönüş.
Um...
Ve buradayım
çünkü yeniden kendime ait olmaya çalışıyorum.
Deneyin Merit.
Hazır mısın?
Adım Merit.
Ben... Ordudaydım.
ZOE: Harika gidiyorsun.
Tamam. Kolay bir soruyla başlayalım mı?
Neden katıldın?
Dedem yüzünden katıldım.
Hmm.
O, ordudan emekli 22 yıl önce,
yarbay.
Çocukken,
parkta müzik dinlemeye giderdik
4 Temmuz'da,
ve grup, her askeri birim için marş çalardı, bilirsiniz ya?
Ve eğer bir gaziydiniz,
şarkınız çaldığında ayağa kalkardınız.
Bunun geri kalanını bana e-posta ile gönderebilir misin?
Ordu marşı çalındığında,
dedem ayağa kalkardı ve...
Yemin ederim, bana yüz metre boyunda gibi gelirdi.
Ben de uzun olmak istedim, anlıyor musun?
Ve şimdi buradasın, neden burada olduğunu söyle bize.
Yani...
Şimdi neden burada olduğunu anlat.
Bahsetmek istediğim şey, şey...
bir olay değil, bu...
ZOE: Beni yalnız bırak!
Bu-- bu bir kişi.
DR. COLE: Merit?
Devam et.
Bugün-- bugün-- bugün böyle hissetmiyorum.
Alicia, Hava Kuvvetleri, 14 yıl.
Güvenlik gücü.
Askeri polis, siz diğerleri için.
-Sonra görüşürüz. -Evet.
Üzgünüm.
Neden?
Paylaştım.
Neden orduya katıldığını paylaştın.
Neden burada olduğunu paylaşmadın,
ki mesele bu.
Eğer gelip paylaşmazsan,
mahkemeye bildirmek zorunda kalacağım
grubu tamamlamadığını.
Üzgünüm.
Aslında neden yeniden katılmak istediğini anlıyorum.
Ama yanılıyorsun.
Herkesin geri dönecek mutlu bir evi yok, Merit.
DR. STOKES: Hanımefendi, beni duydunuz mu?
Üzgünüm, tekrar eder misiniz?
Büyükbabanız bulundu.
Dolaşırken bulundu.
Nerede olduğunu bilmiyor gibiydi.
Biri getirdiği için şanslıyız.
Evet, bu Kwan.
Bizim yanımızdaki göl evinin sahibi.
Bu daha önce de oldu, yani--
DR. STOKES: Hayır. Bu son seferdi.
Dale, Otoyol 8 kenarında bulundu.
Polisler getirdi.
Bakın. Bazı testler yaptık.
Ona erken evre Alzheimer teşhisi koyuyorum.
Üzgünüm.
Bir insanın kendi arazisinde yürüyemez olduğu günü
göreceğimi hiç düşünmemiştim.
Kendi arazinde değildin, Büyükbaba.
Otoyol 8'deydin.
Ve ondan önce Kwan’ın yerindeydin.
-Kim? -Aynen öyle.
Kwan’ın kim olduğunu biliyorum. Sadece yanlış telaffuz ettin.
-Nasıl telaffuz ediyorsun? -Kwan.
Kwan...
Benim için aynı gibi geliyor.
Bu şey de neyin nesi?
Bir iPod, müzik çalıyor.
Hah. Çöpte gördüğüm AN/PRC-25 saha radyoları
bunun müzik çaldığından daha iyi gibi görünüyor
daha iyi çalıyor gibi.
Dale’in esprileri var.
İçeri girmene yardım etmemi ister misin?
Nasıl yardım?
İyi olduğuna emin misin?
İyiden de iyiyim.
Onun içeri girmesine yardım etmen gerektiğini düşünmüyor musun?
Yok.
Duydun onu.
O iyiden de iyi.
Merhaba, Merit!
Pek konuşkan değilsin, değil mi?
İnsanlar zaten yeterince konuşuyor.
Ben grupta demek istemiştim.
Yani, mesele bu zaten.
Konuşmak. Dinlemek.
Yalnız olmamak.
Senin sandığın kadar basit değil.
Basit olduğunu kim söyledi?
Herkes için kolay olduğunu mu sanıyorsun?
Hayır, ben...
Açıkçası, burada olmam gerektiğinden bile emin değilim.
Şey, mesele sen değilsin, Merit.
Orada başka insanlar da var.
Senin ilgine ihtiyaç duyan insanlar.
Hayatın hakkında açıkça konuşamazsan,
onlar nasıl konuşsun?
Vietnam'dan tıbbi tahliye edildim
Kasım 1968'de.
Vuruldum, neredeyse lanet kolumu kaybediyordum.
On yıl boyunca yalnızdım,
kendi kendimi tedavi ediyordum.
Güçlü ve sessizdim, o zamanlar öyle sanıyordum.
1978'e kadar hiç başlamadım
bunu konuşmaya.
Saygıyla söylüyorum, efendim...
Yaralanmanın, birini kaybetmekle aynı olup olmadığını bilmiyorum.
Sana ne olduğunu bilmiyorum, Merit,
neyi ya da kimi kaybettiğini de
ama biliyorum ki böyle bir davranış
seni bana getirdi
ve bu, iyileşmiş birinin davranışı değil.
O davranış bir kazaydı, Dr. Cole.
Bir forklift dolusu televizyonu düşürdün,
neredeyse bir iş arkadaşını eziyordun.
Lütfen! Depodaki adam
seninle çok uğraştı.
Senin kaza dediğine,
mahkeme suçlu ihmal diyor.
-Kimse ölmedi. -Kimse ölmedi.
Ne?
Merit, biliyorum bu işlerin üstünde olduğunu düşünüyorsun.
Ama... cesaret ileriye gitmektir.
Sabit kalmak değil.
Konuşmaktan neden bu kadar korkuyorsun?
MERIT: Sana ne oldu?
İçeri geri dön!
Yapamam.
Eğer katılmazsan
ve ben imzalamazsam,
mahkemenin insafına kalırsın.
Sana ceza keserler.
Hatta seni hapse bile atabilirler.
Eğer senin yerinde olsaydım,
geçmişte yaşamanın
değerini çok ciddi düşünürdüm.
Sadece söylüyorum.
Tanrım, bu gerçek anlamda beni öldürüyor.
Biz hafif tekerlekli mekanikleriz. Bu değil. Of.
-Orduda hoş geldin. -[sinekler vızıldıyor]
Hey, önerdiğim
o süper havalı bölümleri düşündün mü?
-Ne? -
Aslında, um...
Oregon'a kabul edildim.
Bu harika.
Teşekkürler.
Evet, hayır, benim, um...
kuzenim sadece, uh,
çıkınca bana iş vereceğini söyledi, yani...
-Evet? -Bu iyi.
-Kuzenin mi? -Mm-hmm.
Hangisi?
Neden bana söylemedin?
Bilmiyorum, Zoe, ben...
Nasıl tepki vereceğini bilmiyordum.
Sanki
kolej hakkında çok pozitif bir şey söylediğin yok.
Koleji seviyorum. Bence kolej harika.
Zengin çocuklar ve hassaslar.
İşte orada.
Bu arada, ben de öyle değilim.
Tamam.
Gerçekten ne düşündüğümü biliyor musun?
- İşte geliyor. - Bence sen rahatsız oluyorsun
birileri ordudan sonraki hayatı konuştuğunda.
- Aa, sen öyle mi düşünüyorsun? - Evet, öyle düşünüyorum.
Peki... Beni yanlış anladığın için üzgünüm.
Aslında seninle gerçekten gurur duyuyorum.
Senin için gerçekten heyecanlıyım. Tebrikler.
Hey.
Annen aradı... yine.
Eğer senin yerinde olsaydım, onu geri aramazdım.
MERIT: Off.
KRIS : Onu bıraktın mı?
Senin neyin var?
- Anne. - Merit,
oraya geri döneceksin,
bana o kulübeyi satmamda yardım edeceksin.
Zaten bir emlakçıyla iletişime geçtim.
Ne? Büyükbaba hâlâ orada yaşıyor.
Ve bu, o iyi olduğu sürece sorun değildi,
-ama artık iyi değil. - Nerede yaşayacak?
Bir huzurevine gidecek,
ve ben zaten birkaç yerle görüşmeye başladım.
Bu yapılmalı, Merit.
O yardıma muhtaç.
Anne, yapamam.
Sadece anlamıyorum, Merit.
Kulübede terapi yok.
Bir zamanlar dedenle çok vakit geçirirdin.
[şarkıya eşlik ediyor]: ♪ Zaman geçiyor, durmadan geçiyor ♪
♪ Zaman geçiyor, durmadan ♪
♪ Zaman geçiyor, durmadan geçiyor. ♪
♪ Ben ve kırmızı gitarım, tahta zeminde oturuyorum ♪
♪ Artık seni sevmediğimi anlatan bu şarkıyı söylüyorum. ♪
♪ Bası aç, beni yükselt ♪
♪ Yarışıyoruz, hızlanıyoruz ♪
♪ Whoo, uh ♪
♪ Yeri salla, yıkıyoruz ♪
♪ Salla, whoop ♪
♪ Biz çılgınız, duymuşsundur bizi! ♪
♪ Yeri salla, yıkıyoruz ♪
♪ Salla, whoo ♪
♪ Evet, biz büyükleriz, duymuşsundur bizi ♪
♪ Hakkımızda duymuşsundur, uh ♪
♪ Uh, istediğimi biliyormuş gibi sürüyorum ♪
♪ Uh, evet ♪
♪ Kutla eğer yanlarına varırsan ♪
♪ Zone, ne haber ♪
♪ Simon'un güzel kadını var ♪
♪ Uh, evet... ♪
ZOE: Vay. Bana dedeninin korku filmi setinde yaşadığını
söylememiştin.
Sence hangimiz ilk öldürülecek?
Yani, bir yandan sen siyahsın.
Korku filmlerinde uzun süre yaşamazsınız.
Ama diğer yandan, ben zaten ölmüşüm.
Cidden artık durmalısın.
Ne? Oregon seri katilleriyle ünlü değil mi?
Randall Woodfield, I-5 Haydutu.
Dayton Leroy Rogers, Molalla Ormanı Katili.
Beyninde bir sorun var.
Yoksa seninkinde mi?
Biliyor musun, bu filmler tam da böyle başlar.
Orada bir sürü arı var.
-[gıcırtı] -Vay, çok sağlam.
Kendimi çok güvende hissediyorum.
Dede?
Büyükannen çok güzelmiş.
Evet, öyleydi.
Neden babandan hiç bahsetmiyorsun?
Öldü.
Kanser.
Yedi yaşındaydım.
Ölen sevdikleriniz hakkında
daha sık konuşmayı öğrenmelisin.
Süt için ilginç bir yer.
Hey, işte büyükbaban.
MERIT: Hey.
Merhaba.
Uh, merhaba.
Vay, harika gidiyorsun.
Büyükannenin cenazesi için
geldiysen, on ay geç kaldın.
Seni görmeye geldim.
Hayır, beni kontrol etmeye geldin.
Annen sana yaptırdı bunu.
Seni görmeye geldim, Dede.
DALE: Bahse girerim seni o kadar suçladı ki
hemen buraya koştun,
paketlemeyi bile unuttun.
Diş macununu unutmuşuz.
Yanılıyor muyum?
Ben, um...
Annemle konuştum,
ama buradayım çünkü burada olmak istiyorum.
Geçen gün gittiğim için üzgünüm.
Yukarıda, sağdaki ikinci kapı.
Eğer hatırlamıyorsan diye.
ZOE: Bu ev gerçekten ürkütücü.
Az önce bir yarasa gördüm, şaka yapmıyorum.
- -Büyükbaban Dale
şaka yapmıyor, değil mi?
Evet, hayır, bu pek onun tarzı değil.
- -Hayır, hayır, hayır, hayır.
Telefonun en son ne zaman çaldı da
iyi haber getirdi? Açma onu.
Alo?
DR. COLE: Bu geceki seansı kaçırdın, Merit.
Evet.
Evet, ben-- ben-- ben ne söyleyeceğimi bilemiyorum.
Büyükbabamlayım.
O, erken evre Alzheimer.
Onunla kalmam gerekiyor, yalnız yaşıyor--
Sadece iki seansımız kaldı.
Hepimizin şeytanları var, Merit.
Ama onlarla tek başına yüzleşmek zorunda değilsin.
-O adam neden sana bu kadar takık? -Iğğ.
Demek ki hâlâ işin var.
Ah, lütfen.
Hâlâ işin var.
ZOE: Verl.
Vay, ne isim ama. Hmm.
1927'den 1944'e.
-Ne bu? -17.
Muhtemelen D-Day'de öldü.
Vay be, iyi iş Verl.
Bunu söyleme.
Ne? Ölüler hakkında şaka yapabilirim.
Bunlar benim insanım.
-Bu ne? -Her neyse, bırak gitsin.
Bırak gitsin dedim.
-Hey! -
Hey! Hey!
Aman Tanrım.
Üzgünüm.
Of.
- -Ne yapıyorsun burada?
Adamım, beni korkuttun. Merhaba.
Burası bir mezarlık.
Evet, gözlemin için teşekkürler.
Gürültü yapıyorsun
ve ziyaretçileri rahatsız ediyorsun.
Adil olmak gerekirse, bir ziyaretçi var,
tekil, ve, uh,
beni rahatsız etmediğini nereden biliyorsun?
Bak, dostum...
Adım Alex.
Daha saat 8 bile olmadı.
Üzgünüm, seni uyandırdım mı?
Orada bir mezarın arkasında uyuyor muydun?
Ne oluyor?
Şu anda sabah,
iş öncesi erken saatlerde,
benim özgür olduğum zaman, tamam mı?
Burada çalışmıyor musun?
Burada çalışmadan çim biçiyorsun?
Hayır, büyükannem ve büyükbabam orada gömülü.
Ne düşündüğünü biliyorum.
Portland'daki ilk Hintli ailelerden
birinden gelmem çok havalı.
Bunu havalı bulmuyorsan
Thatha ve Patti'min burada gömülü olmasını,
o zaman ırkçısın demektir.
Şaka yapıyorum, bu karahindibalar.
Lanete dönüşüyorlar.
Evet, aslında yabani ot.
Evet, iyi de ben, uh,
büyükannem ve büyükbabamın mezar taşlarını temizledim,
ve çok güzel görünüyorlar,
ama diğerlerinin hepsi berbat görünüyor.
Ve temizlikle ilgili bir takıntım var, yani...
Ve sonra sen geldin ve bana bağırmaya başladın.
-Garip bir şekilde... -Fedakarlık mı?
-Düşünceli. -Çok fedakar.
Ama bu tuhaf bir şekilde düşünceli.
Daha sessiz bir tane almalısın.
Çevre için daha iyi.
Haklısın, ipucu için teşekkürler, yabancı.
-Merit. -Merit.
Hadi toparla, hızlıca.
Tamam, iyi koşular.
Daha sessiz bir tane al!
TESSA : Ama önce, bugünkü konuğumuzu tanıtayım.
Bill Stokes, Kuş Gözlemcisi'nin
Koruma El Kitabı'nın yazarıdır.
Ayrıca Oregon
Şarkı Kuşları İnisiyatifi'nde ornitologdur.
Bugün Portland'dan bize katılıyor.
Bugün bizimle konuştuğun için teşekkürler, Bill.
BILL: Teşekkürler, Tessa.
TESSA: Kitabında yer verdiğin
bazı kuşlardan bahsedelim.
Yardım ister misin?
Hayır.
Sanırım bana değiştirilmesi gerektiğini söylersin.
Sizin nesliniz böyle yapmıyor mu?
Bir şey tamir gerektiriyorsa, yenisini alıyorsunuz.
Ben neslim adına konuşamam,
ama ben 63 Bravo'yum,
yani neredeyse her şeyi tamir edebilirim.
-İşte bu. -
Vay be, Merit, şefkat konusunda harikasın.
Eh, madem buradasın.
Kağıt altıya gidiyor, hatırla?
Şehirde yaşamıyoruz.
Burada çöpümüzü kendimiz ayırıyoruz.
Kağıt...
...altıya gidiyor.
Metal bire, kompost ikiye,
plastik üçe, yakılacaklar dörde,
çöp beşe, kağıt altıya.
Anladın mı?
Metal, kompost, plastik, yakılacaklar, çöp, kağıt.
Anladın mı?
Anladım.
Gerçekten anladın mı?
Anlamadım.
Küçük olan ne için?
Sadece bir gizem mi?
MERIT: Tamam anne, yoldayım.
Evet, evet.
Merhaba, üzgünüm geciktim.
Annem, Dale Tillman için bir oda ayırttı.
Aile imzasına ihtiyacınız olduğunu söyledi.
Şekersiz şeker nerede? Biz...
Aa, merhaba.
Uh, "yabancı"ydı, değil mi?
-Merit. -Merit, merhaba.
-Alex. -Evet.
Vay, hatırladın.
-Burada mı çalışıyorsun? -Evet.
Aslında, ailem burayı işletiyor.
Biliyor musun, otel işine girmemeye karar verdiler
çünkü babam şöyleydi,
: "Mm, destekli yaşam.
Krize dayanıklı."
: Babam Yoda gibi sanırım.
Neden öyle yaptım bilmiyorum.
Um...
Şey-- uh, odayı görmek ister misiniz?
Genelde böyle mi-- böyle mi olur?
İnsanlar genelde görmek ister mi?
Uh, evet, eğer ebeveynlerinden nefret etmiyorlarsa,
genellikle onları dışarıda kaldırıma bırakıyorlar.
-Tamam. -Tamam.
Teşekkürler.
Bu taraftan.
Dr. Castro, nasılsınız?
Yani...
Bu şey mi, um...
Evet, tam burada.
İşte geldik.
Dolap, banyo, ve yatak odası arkada.
İnsanlar hemen mi imzalar?
Evet, yüksek talep görüyor.
Evet, annem bu odaların girmesi daha zor diyor--
-Yale. -Yale.
Evet, tahmin edeyim, annen Yale'e mi gitti?
Bir soru sorabilir miyim?
Tabii.
Burası iyi bir yer mi?
Birçok insan burada olmayı dileyecek durumda.
Büyükbabam titiz biridir.
Büyükannem...
öldüğünde,
o başka bir versiyonu oldu, biliyor musun?
Daha kötü değil, ama... daha iyi de değil.
Birini kaybettiğinde,
onlarsız kim olduğunu bilemezsin.
Burada bir yuva bulup bulamayacağını bilmek istiyorsun.
-Evet. -Zor bir karar.
Um...
Düşünmek için birkaç gün ayır.
Ve, şey, bunu yapmamam gerekiyor,
ama senin için odayı tutacağım.
-Gerçekten mi? -Evet.
Yani, hatta yardımcı yaşam Yale'inin bile
bir A-listesi var.
-Annemden korkuyorsun. -Dehşete düşüyorum.
-Teşekkürler. -Mm-hmm.
Hey, biliyorum-- biliyorum-- gürültüyü sevmediğini biliyorum,
ve muhtemelen insanları da sevmediğini tahmin ediyorum,
ama bazen WildHorse adlı bir bara gidiyorum.
Bazen, um,
bu gece gibi, saat 8 civarı.
-Tamam. -Tamam.
ZOE: Yani, onu gerçekten bu yerden
uzaklaştırmayı mı düşünüyorsun?
Ah, ne halt?
MERIT: Büyükbaba?
İyi misin?
Pek değil, hayır.
Çünkü kağıt kahrolası altıya gider.
Metal, kompost, plastik, yakma, çöp, kağıt.
Bu zor mu?
Bu imkansız mı?
Biliyorsun, buraya geliyorsun,
yemeğimi yiyorsun, suyumu kullanıyorsun.
Tamam, istediğini yap.
Ama seninle benim aynı orduda olduğumuza inanmak
hayal gücünü zorlar.
Eğer orduda bir şey öğrenseydin,
saygı öğrenirdin.
Sence deli miyim?
Annen benim deli olduğumu düşünüyor.
Peki! Ama benim çatımın altındayken,
kağıt lanet olası altıya gider!
Temizle şunu!
Plastik nereye gidiyordu tekrar?
ZOE: Biz gazilerin PTSD olabileceğini okudum,
ama büyükbaban iyi durumda.
Çok fazla gazi PTSD vermeye çalışmıyor.
Bundan emin misin?
O sadece kızgın.
Ama beni
-korkutamaz. -[kapı kapanır]
Büyükbaba--
Orada işler nasıl gidiyor?
MERIT: Hmm.
Çöp sistemi biraz karmaşık olabilir.
Kuş yemliği tamiri nasıl gidiyor?
Oh, ilerliyor.
Gerçekten bu adamla mı buluşacaksın,
çim biçme makinesiyle?
Sadece...
iyi olacağını düşündüm...
Bilmiyorum, manzara değişikliği yapmak.
Yani beni görmek istemiyorsun.
-Sadece bu gece için. -Mm.
Ya o bir katilse?
Seninle yalnızken beni öldürmez miydi?
Mezarlıkta olduğu gibi?
Sadece bu gece için, söz veriyorum.
Sadece bu gece için.
HABERCİ: Bugün Mount Hood'daki hava durumu tahmininde,
-güneşli kalacağız... -
ZOE: Çocuk olmaları gerekiyordu, ama bence
aslında yetişkin kadınlar.
-Gerçekten mi? -Şaka yapmıyorum bile.
El yazısından belli oluyor.
Dinamik İkili.
Hey, Ramirez.
Defol git, Lewis.
MERIT: Ne haber?
Yeşilden yeşile.
Tehdit seviyesi amber'e yükseltildi.
İlk müfrezedeki biri dışarıda bir keskin nişancı var demiş.
Bak, biz hiçbir şey görmedik.
Kulağa öcü gibi geliyor.
Çavuş Charles,
orada iyi misiniz kızlar?
-Dinle, Çavuş-- -Hey, ona bir daha
öyle konuşursan seni pişman ederim
o keskin nişancı seni vursaydı diye.
Bana ne dedin?
Duydun beni.
Vardiyan bitince görüşelim, Uzman.
Ooh.
Güle güle, Ramirez.
Bunu yapmana gerek yoktu.
O adam tam bir salak.
Neyse, her neyse...
Yani...
Kuzenin.
Evet, sanırım Florida'ya taşınıyor.
Peki, sen de gidecek misin?
Ne yani, tüm bunları bırakıp mı?
Doğru.
Tekrar askere yazılacaksın diye değil ya.
Bilmiyorum, belki.
Neden tekrar yazılasın ki?
Bilmiyorum, Merit, belki de bu gerçekten
benim için mevcut bir seçenek olduğu içindir.
Büyükanne ve büyükbabanı anlatırken seni dinliyorum
ve kendi kendime diyorum ki, "Kadının bir evi var,
"bir ailesi var, geri dönecek bir...
anlam dolu bir hayatı var," anlıyor musun?
Bahse girerim kariyer testlerini yaparken,
sonuçların ne kadar pahalı olduğunu
bile düşünmüyorsundur, bir sanatçı
ya da psikolog olmanın ne kadara mal olacağını.
Bir sanatçı ya da psikolog olmak ister misin?
-Çünkü olabilirsin. -Hayır.
Hayır, olamam, Merit, benim demek istediğim bu.
Dünya benim cennetim değil.
Dünyanın benim cennetim olduğunu mu sanıyorsun?
Ben Amerika'da siyahi bir kadınım.
Bir göl eviyle.
Büyükannemlerin göl evi.
Benim değil.
Yine de bir göl evi.
Endişelenme, henüz hiçbir şey kesin değil.
Ama hedefin kesinlikle kesin değil.
Ah, sus artık.
♪ Güzel zamanlar ♪
♪ Bu sahneyi seviyorum... ♪
Hey.
Merhaba. Sen...
Düşünmemiştim, um...
Oturmak ister misin?
Uh, evet.
Üzgünüm, ben zaten sipariş verdim.
Um, ben...
Doğal bir kötümserim.
-Ben de. -Evet.
Dürüst olmak gerekirse,
gerçek olamayacak kadar iyi olup olmadığını
merak ettim çünkü
benim işimde genellikle
konuştuğum kadınlar...
Normandiya'ya çıktığımız
günü hatırlıyorlar.
Hiç Buck Hunter oynadın mı?
Hayır.
VIDEO GAME SESİ: Bu bir, bu iki.
Bu da üç.
Başardın! Bu yeni bir rekor!
Vay be.
Bir keskin nişancı ile oynadığımı bilseydim,
daha şık giyinirdim.
Aslında hafif tekerlekli mekanikçiyim.
İşte bu, askeri hizmet.
Etkilendim çünkü, bilirsin,
bugün bir kadınla konuştum
ki Truman Doktrini'ni tasarladı.
Bununla nasıl yarışabilirim?
Askeriyeye nasıl girdin?
Aslında dedem yüzünden.
Ah, bizim muhtemel sakinimiz.
Doğru.
22 yıl orduda emekli oldu.
Yarbay.
Vietnam'da iki görev yaptı.
Madalyaları ve rozetleriyle oynamama izin verirdi.
Ve rozetleriyle.
Beni oturtur, her birinin hikayesini anlatırdı.
Her biri hakkında bir hikaye.
Bunu yeni konuşuyordum.
Ama her 4 Temmuz'da,
tüm ailem büyükannemlerin göl evinde kalırdı
ve parktaki müzik için kasabaya giderdik.
-Evet, her yıl tabii ki. -Havai fişekler.
Ve yerel oda orkestrası,
bilirsin, "Battle Hymn" çalardı.
-Eğer hizmet ettiysen-- evet. -Evet.
Ayağa kalkarsın.
Her yıl dedemin
eski katlanır sandalyesinden kalkışını hatırlıyorum
ve herkese şapkasını selamladığını.
-Bu çok havalı. -Evet.
VİDEO OYUNU SESİ: Kasabanın yeni şerifi geldi.
♪ Hak için ilk savaşan ♪
♪ Ve ulusun gücünü inşa eden ♪
-Ne? -♪ Ve ordu ♪
İKİSİ: ♪ Yola devam ediyor. ♪
Bunu sana kim öğretti?
Miss Truman Doktrini bunu mu öğretti, ha?
Hayır, o şarkı söyleyemez.
Gerçekten, onu karaoke gecesinde görmelisin,
can yakıyor.
Ancak, anne babam
şey, biz sadece göçmen deneyimini yaşadık
Amerikalı olmanın üzerine çifte vurguyla.
Bu yüzden her tatili kutluyoruz,
ve babam havai fişekleri ve sosisli sandviçleri seviyor.
Yani, ekmeğin içine havai fişek koysan
-ve onun aklını uçururdu. -
Tamam, bakalım ne yapabilirim.
-Hazır mısın? -Hazırım, bir bakayım.
Tamam, uuh, uuh, uuh.
VİDEO OYUNU SESİ: Ah, hayır, kaçtı.
-ALEX: Mm-hmm. -Bir yer seç.
Gözlüğe ihtiyacın var.
Tamam, yani, yani, yani, biliyorsun, sıfır...
-Şey... -...geyik.
-Um... -Onların etrafına ateş ediyorum.
-Ben pasifistim... -Tamam.
...onları dağıtıp özgür olmalarına yardım ediyorsun.
Bu konuda benden çok daha iyisin.
Şey, sen-sen bir pasifistsin.
Evet, öyleyim.
Yani, şey, yani...
-İçecekler? -Evet.
-Muhtemelen? -Evet, eminim hazırdırlar.
-Yemek, muhtemelen değil. -Tamam.
Evet, bunun için belki yarına kadar beklememiz gerekebilir.
Hey, sen.
Zeke...
Merit'i gördün mü?
Üzgünüm, Dr. Cole.
Hep Molalla'da mı yaşadın?
Molalla mı?
Evet.
Burada doğdum ve büyüdüm.
Babam tabii ki
beni aile işini devralmamı istedi
Shady Acres'te,
ama evlendikten sonra
bir süreliğine taşındım.
Evlendiğinde-- ne?
Evet, eskiden evliydim.
Eskiden evliydim.
Oh.
Altı yıl.
Altı yıl evli kaldın,
yoksa altı yıldır mı boşandın?
Aslında, ikisi de.
Bu uzun bir süre.
Üzgünüm, d--
Bu-- bu geçmişi konuşmak
seni gergin mi yapıyor? -Ne? Hayır.
Hayır, geçmiş hakkında gergin değilim.
Ben-ben...
Ben, şey, ben senin hakkında gerginim, yani...
Hintli insanlar boşanmamalı.
Kesinlikle iş tanımında yok,
yani, şey, sadece-- çok utanmıştım.
Evlilikte başarısız olduğumu hissetmiştim,
ve bu, şey...
Bunun üzerimde bir gücü vardı ve, şey...
Ama sonra, biliyorsun, sadece--
Boşver, konuşmaya başladım.
Yardımcı oldu.
Evet, yani mükemmel değil.
Evliliğimden hâlâ PTSD yaşıyorum.
Yani, aman Tanrım, Onu hâlâ duyabiliyorum...
Özür dilerim, bu çok duyarsızcaydı.
-Ah, hayır. Sorun yok. -Hayır.
Bunu söylemem için bir neden yoktu.
Rahat olabilirsin, PTSD sadece askerlere ait değil.
Ama bu konuda en iyisi olduğumuz doğru.
: Tamam.
Ya sen?
Senin hiç-- savaş hikayelerin var mı?
Evet.
Evet, var.
Şey...
Bu gece biraz üçüncü tekerlek gibiyim.
Evet, aslında.
Oradayken,
Afganistan'da, şey...
-[vızıltı] -Aslında,
döndüğümde...
Şey, ben...
ALEX: Merit, iyi misin...
Hey, sorun yok. İyi misin?
-Şey... -Üzgünüm.
Üzgünüm, eğer, uh...
Tamam, sorun yok.
-Gitmem lazım. -Sorun yok.
-Ne oldu? -Ne oldu ki?
Neden bunu mahvettin? Neden?
Zoe!
Bu benim ilk randevumdu...
Neyden beri?
Sana travmatik bir şey mi oldu?
Çekil git yüzümden, Zoe.
Çekil git yüzümden!
Vay be, Merit, hiç şaka kaldıramazdı.
Aman Tanrım.
Dede?
- -Aman Tanrım.
Dede, hey, hey.
Ne?
Ne oldu?
Ee...
Aman Tanrım, kanıyorsun.
İyiyim.
Bekle, emin misin?
-Buraya gelir misin? -Kalkabilirim.
Sadece kalkmak istemedim.
-Neredeydin? -Dışarıdaydım.
Burada sana ihtiyacım vardı.
-İşte. -Ben-iyiyim.
İyiyim.
Neyse ki biri vardı
seni eve getiren.
-Merhaba, Anne. -Merhaba, tatlım.
Ne yapıyorsun?
Hiçbir şey, hiçbir şey.
Sadece, ee...
Dedeyle göl kenarında takılıyoruz.
Sadece, ee, kazları izliyoruz.
Bu harika, vaktin olduğuna sevindim.
Yani, emlakçı bu öğleden sonra 2'de
-gelecekti diye düşündüm. -
OTOMATİK SES: Mesajınızı bırakın...
Biliyor musun, tanıştığımızda, emin olmuştum ki
Merit, işi sen yapacaktın.
Sanırım sürpriz yaşamak için asla geç değil, değil mi?
KRIS: Merit?
-Merhaba? Orada mısın? -Evet, evet, buradayım.
Tamam, harika, o zaman 2'de, tamam mı?
2'de orada olacaklar.
Çok teşekkürler, tatlım.
2'de seni görecekler, hoşça kal.
Harika bir gün.
Bu öğleden sonra pontoon teknesini çıkaralım,
biraz güneşlenelim.
Kuş yemliği hala tamir edilmeyi bekliyor.
Tamam, şey, kasabaya gidip
yeni kuş yemlikleri alabiliriz.
İhtiyacım olan şey zaten var.
Belki yeni değil ama...
Hayır, bu çılgınlık olurdu.
...parçalar.
Bu nedir?
Eyvah.
Bu bir iPod, Büyükbaba, hatırlıyor musun?
Müzik çalar.
Bana ver bakayım.
Senin için içine yeni müzikler koydum.
Fena değil.
Yine de, çöpte AN/PRC-25 alan radyolar gördüm
müzik çalabilen.
♪ O garip his Ateş diye adlandırdığım ♪
♪ 18 yıldır bende gibi duruyor ♪
♪ Kendimi iyi hissediyordum ama sonra oldu... ♪
Pontoon botundan emin misin?
Evet, eminim.
Vay canına. Büyükbaban her yere bir şeyler koyuyor,
değil mi?
Hmm.
Aaa.
Bunlar 2012'de miadını doldurmuş.
Ama yine de yerim.
Biliyor musun, benim dedem de çok inatçıydı.
-Yapmana gerek yok... -Hayır, hayır, gerçekten de öyleydi.
Yani, bizi çok severdi,
ama yapmak istediğimiz her şey "hayır"dı.
"Sinemaya gitmek ister misin?" "Hayır."
"Dondurma?" "Hayır."
Kendi yapmak istediği şeyleri bile yapmazdı.
Bir keresinde, kütüphaneden Reader’s Digest çaldım
ve kapağında şöyle bir şey vardı,
"Torunlarınızla yapabileceğiniz yüz eğlenceli şey,"
ve onu posta kutumuza koydum ve yanlış adrese
teslim edildiğini numara yaptım,
ve bu taktik işe yaradı.
O öğleden sonra dondurma yedik.
Zoe, sen bir dahisin.
Teşekkürler.
Bekle, neden?
Dinle, dedem biraz aptaldı,
ve bu sadece dondurmaydı.
Bunun aynı şekilde çalışacağını sanmıyorum.
Hayır, işe yarayacak.
Biz sadece...
dondurmayı onun fikri yapmalıyız.
Peki ya sonrasında gerçekten dondurma alabilir miyiz?
Çünkü şimdi o kadar çok söyledik ki,
gerçekten canım çekti.
Tanrı aşkına bu da ne?
DALE: Tanrım.
Kahretsin, Emmy!
Ne...
-İsa aşkına. -Ah, şimdi yaptın bunu.
Bu plan.
-Şimdi boğacaksın. -
-[motor çalışır] -İşte çalıştı.
Böyle güzel bir günü harcamak yazık olurdu.
Koltuğuna otur.
Kayaları gözetleyeceksin.
Charlie Mike.
Yani...
Plan ne o zaman?
-Plan? -Evet, sen ve annen,
eminim bir plan var.
O sadece senin için endişeleniyor.
DALE: Peki ya sen?
Sadece mutlu olmanı istiyorum.
Aslında seninle kulübe hakkında konuşmak istiyorum
uzun zamandır.
Biliyor musun, büyükannen,
bu gölü çok severdi.
Özellikle kışın.
O zamanlar en güzel olduğunu düşünürdü.
Ben her zaman yazları tercih etmişimdir.
"Çok nemli," derdi.
"Vietnam'da yeterince nem almadın mı?"
Bu onun tek Vietnam şakasıydı.
Şimdi bunu düşünüyorum...
bugün gibi sıcak günlerde.
Bu yüzden senin burnu sümüklü sıpan
yazları benimle burada geçirirdi.
Pek konuşmazdın ve sen...
...kayaları gözetleyen bir keskin nişancıydın.
Mükemmel bir balıkçı arkadaşı.
Bayılırdım buna.
Burada olmaya bayılırdım.
Neden bu kadar uzun zamandır seni görmedik?
Kesinlikle gelirsin sanmıştım
büyükannenin son günlerinde.
Cenazesinde.
[fısıldar]: Ona söyleme.
Ben... Ben bazı şeylerle uğraşıyordum...
...orada.
Evet, tahmin edeyim...
PTSD mi?
Siz Irak ve Afgan gazileri,
biliyor musunuz, sizin bütün ayrıcalıklı nesliniz
her şeyi başka bir şeye ya da birine bağlıyor.
Biz döndüğümüzde, suçlayacak bir PTSD'miz yoktu.
Ne dersen de.
Savaş stresi, şok ne dersen de.
Lanet olsun, beni "ne dersen de" diye geçiştirme, genç bayan.
Bizim savaşlarımız aynı değildi.
Army Times'ta okudum ki insanlar
havaalanlarında sıraya girip
her birinizi karşılarmış
görevden döndüğünüzde.
Doğru mu bu?
Senin başına böyle bir şey geldi mi?
Benim başıma ne geldi biliyor musun?
SFO'da üniformamı
umumi bir tuvalette çıkarmak zorunda kaldım.
Ve yine de üstüme tükürdüler.
Kısa saçlarım ve yeşil çantam,
bu şekilde benim bir "bebek katili" olduğumu anladılar.
Bunu bilmiyordum.
Hiç bahsetmedin.
Neden bahsedeyim ki?
Neden sizi bununla yükleyeyim?
Bu- bu bir askerin görevi.
Biz, kimsenin yapmak istemediği şeyleri yaparız.
Ve sineye çekeriz.
Ben de sineye çekiyorum.
İnan bana.
Birbirimiz var, biliyor musun.
Biz gaziler.
Belki savaşımı sizlerle konuşmadım ama
kesinlikle VFW'da bahsettim.
Bingo gecesinde anneni de birkaç kez getirdim
o daha bir çekirgenin boyu kadarken.
Bahse girerim bingo çok ciddiye alırdı.
Aynı anda dört kart oynardı.
Çok konuştuğumuz için bize bağırırdı.
Burada olmalıydım.
Tamam, Em, hadi gel bizi eve götür.
Bizi yönlendir.
Evet, efendim.
Teşekkürler.
Sadece glutensiz şeyler yediğini sanıyordum.
Neden, çünkü şehirde mi yaşıyorum?
Ben hala senin torununum.
Evet, biraz daha yüksek sesle konuşmalısın, canım.
Herkes bu günlerde çok sessiz konuşuyor.
Aman Tanrım.
Yani, yarın 4 Temmuz kutlaması,
ve el sanatları fuarı var.
Yani "çöp" fuarı mı?
Burada ihtiyacın olan her şeye sahip olduğunu biliyorum, ama...
Belki Roy Purdy'nin standına gidebiliriz diye düşündüm?
Bahse girerim kuş yemliğini tamir etmek için yedek parçaları vardır
-senin için. -Belki.
Seni götürebilirim.
Sabah ilk iş.
Ben yatıyorum.
Gerçekten aç değilim.
Evet, merhaba, ben Richard, semper fi.
Vietnam'da Deniz Teğmeniydim.
Takım komutanı, muharebe türü.
Donanma komutanı, travma cerrahı.
St. John’s'da acilde çalışıyorum.
Ordu, kıdemli çavuş, OIF1.
İki kez Irak’a ve bir kez Afganistan’a gönderildim
ve şimdi öğretmenim.
Okula geri dönüyorum, MBA yapacağım.
Biliyor musun, tüm denizciler aptal değildir.
Şimdi finans sektöründe çalışıyorum, ama bundan nefret ediyorum.
Bu yüzden artık sevdiğim bir şey bulmaya çalıştım
ve stand-up komedi olduğunu öğrendim,
bu yüzden denemeye başladım.
"Orduda olmak Asyalı olmak gibidir.
"Hepimiz biraz birbirimize benziyoruz ve herkes
bizi denizci sanıyor."
Dünya, biz gazileriz dediğimizde kim olduğumuz
hakkında bir izlenime sahip.
Savunmasız olmayı deniyorum ve arkadaşlarımla konuşuyorum,
ama fark ettim ki, şey...
Onlara yaptığım şeyleri anlatamam ya da--
Eh, bu Irak ve Afganistan meseleleri
eski anılarımı gündeme getirdi.
Bu yüzden buraya gelip sizlerle paylaşmak istedim
elinden geldiğince ve--
Evde daha çok adam kaybettim,
Irak'ta kaybettiğimden daha fazla.
Teşekkürler, James.
-Merhaba. -ALEX: Merhaba.
Oda hakkında geri dönmediğim için üzgünüm.
Evet, sorun değil. Zaten iki günün daha var.
O yüzden aramamıştım.
Sadece... sadece seni kontrol ediyordum, asker,
çünkü dün gece, şey...
Evet, uh...
Evet, üzgünüm, ben bilmiyorum--
Bak, affedici ve asil bir adamım.
Yani, sorun yok.
Evet, ve düşünceli.
Ayrıca yakışıklıyım ve vergilerimi
zamanında öderim genelde, yani...
Um, seni ne zaman tekrar görebilirim?
Dördüncü Temmuz etkinliği nasıl olur?
Oraya gidiyor musun?
Evet, umarım gideceğim.
Tamam, uh, şey, aradığın için teşekkürler.
Ve, um, iyi geceler, Merit.
İyi geceler.
Lanet... beni korkuttun, Zoe.
Ben senin gölgende yaşıyorum.
Boo!
Başka nerede olabilirim ki?
Hey, um...
bir dahaki sefere deden hakkında konuşmak istersen,
neden ona onun için büyük planlarını anlatmıyorsun?
Onu evinden, teknesinden ve kuşlarından
uzaklaştırıp yaşlılar için bir hapishaneye
koyacağını ve orada kafası karışık
ve yalnız öleceğini söyle.
Korkak.
Bu cihazda başka müzik var mı?
Efendim, evet, efendim.
Güzel, bu iyi bir tane.
♪ Bir zamanlar beni üzen bir rüya gördüm ♪
♪ Beni üzen ♪
♪ Nasıl bu kadar çok insan kötü olabilir ♪
♪ Herkes ne kaparsa almak ister ♪
♪ Ne kaparsa ♪
♪ Kimse payına düşenden memnun değil ♪
♪ Hepimiz buradayız ne zamana kadar bilmiyoruz ♪
♪ Ne zaman bilmiyoruz ♪
♪ Aşk gitti ve bir daha gelmeyecek. ♪
İşte Roy.
Vay canına.
Bu Dale mi?
- Evet, kesinlikle o. -
Nasılsın Roy?
Ah, biliyorsun, şikayet yok.
Seni görmek güzel.
Ah, seni Angela vefat ettiğinden beri görmemiştik.
Nasıl dayandın?
Ah, iyi.
- İyi gidiyor. - Hı-hı.
Bak Roy, eski bir ispinoz besleyicisi için
biraz malzemeye ihtiyacım var.
Yıllardır bende ve lanet şey
elimde dağılıyor.
Yeni bir tane hakkında ne düşünüyorsun, ha?
E, neyin var?
- İstemediğini sanmıştım-- - Ah, sus.
- ROY: Sen olmalısın-- - Merit.
Merit!
O benim torunum.
Şehirde yaşıyor.
İnanamıyorum.
Vay.
Seni en son gördüğümde, şu kadardın,
G.I. Joes ile oynuyordun.
Şimdi neler yapıyorsun?
Pek bir şey yok.
DALE: Afganistan'daydı.
Hafif araç tamircisi.
Sonra, onu Pakistan sınırına yakın
bir karakola yerleştirdiler
10. Dağ tümenindeki askerlerle nöbet görevi yapıyordu.
Ordu bu günlerde bir sürü cahil tarafından yönetiliyor.
Hizmetin için teşekkür ederiz.
Eve hoş geldin, genç bayan.
Çok teşekkür ederim.
Bu ne kadar?
40 dolar.
Senin için, Dale, 50.
Peki, tamam.
-Biz alıyoruz. -Güzel.
Paran var mı?
Evet, evet, evet, sanırım var.
-Seni görmek güzel, Roy. -Seni görmek güzel.
-40. -40 dolar.
Hesabı sana yıkıyor, değil mi?
Bozuk olduğunu bilmiyor mu?
Bu geceki programımıza devam edeceğiz
ülkemizin gazilerine selam durarak.
Gelenek olduğu üzere, eğer hizmet ettiyseniz
ya da şu anda hizmet ediyorsanız, şu anda
şubenizin şarkısını duyduğunuzda lütfen ayağa kalkın
ve tanının.
♪ İlerleyeceğiz ♪
♪ Şarkımızı söyleyeceğiz ♪
♪ Özgür ordusuyla birlikte ♪
♪ Cesurları say, doğruları say ♪
♪ Zafer için savaşanları ♪
♪ Biz orduyuz ve ismimizle gurur duyuyoruz ♪
♪ Biz orduyuz ve gururla ilan ediyoruz... ♪
♪ İlk olarak savaşacağız, doğru için ♪
♪ Ve ulusun gücünü inşa etmek için ♪
♪ Ve ordu ilerlemeye devam ediyor ♪
♪ Yaptıklarımızla gurur duyuyoruz ♪
♪ Savaş kazanana kadar savaşacağız ♪
♪ Ve ordu ilerlemeye devam ediyor ♪
♪ Sonra hepsi birlikte ♪
♪ Ordu yola çıkıyor ♪
♪ Kadans yüksek sesle ve güçlü bir şekilde ♪
♪ Nerede olursak olalım, her zaman bileceksiniz ki ♪
♪ Ordu ilerlemeye devam ediyor. ♪
MERIT: Burası iyi gibi görünüyor, değil mi?
Evet, tamam.
Hey, Merit?
Hey!
Naber, yabancı?
Hey.
Sen görünüyorsun, uh, şey...
Merhaba, uh...
Sen albay olmalısın.
Yarbay.
Emekli. Sen kimsin?
Uh, merhaba, ben Alex, Birinci Sınıf Müdür,
Shady Acres Destekli Yaşam Tesisi'nden.
Tekrar söyle? Ne?
Bu bir huzurevi, değil mi?
Ben...
Siz ikiniz nasıl tanışıyorsunuz?
Uh, uh, biz-biz, uh... biz tanıştık şeyde-şeyde...
Büyükbaba.
Hain!
-Lanet olsun. -Üzgünüm, bilmiyordum.
Tabii ki bilmiyordun!
Hey, ona biraz alan tanıman gerektiğini düşünmüyor musun?
Ne?
Ona alan tanımakta çok iyiydin.
Zoe, bırak beni.
Büyükbaba!
MERIT: İçeri geri dön!
Ne yapıyorsun? Dur!
-Hemen içeri dön! -Neden?
Hayır, hayır!
Anne?
Ben...
şey...
Büyükbaba, uh...
Evet, merak etme. Burada.
Burada mı?
Yatakta ve dinleniyor.
Oh, Tanrı'ya şükür!
Üzgünüm, tamam mı?
Bu-- Dinle, beni dinle Anne.
O sinirlendi--
Çok hızlıydı, uzaklaştı--
Merit, dur.
Yapamam.
Sabah konuşuruz.
Hey... hey!
Hey, onu alacak mısın?
Ben alırım.
S-O-G, burası ECP1.
Yeşil yeşile, tamam.
Aslında tekrar askere gitmek istemeni anlıyorum.
Mmm?
Ama yanılıyorsun.
Neden?
Bizi "İmparatorluk Fırtına Askerleri"
olarak adlandıran
ve modern sömürgeciliğe kandırıldığımızı söyleyen
sen değil misin?
Şey, bu tamamen yanlış değil.
Ya, mesela, ölebilirsin?
O zaman bir zafer ateşinde ölürüm, umarım.
Ah, siktir git.
Küçük sözler üniversiteli kızdan.
Pekala, o zaman sana bir sorum var.
Sence biz...
evde arkadaş olur muyduk?
Senin için ev neresi?
Hiç bahsetmiyorsun.
Sadece cevap ver.
Sence arkadaş olur muyduk?
Tabii ki olurduk.
Peki, o zaman nasıl olurdu, mesela,
dürüstçe, nasıl olurdu?
Mesela, yılda bir görüşüp
sonra, rastgele aramalar yapıp, ve bilmiyorum,
sonunda sadece birbirimizin
Facebook gönderilerini beğenmek?
Yani, evet, neden... neden olmasın?
Biz... biz istediğimizi yapabiliriz.
Arkadaşlıklar evrim geçirir.
Bu nereden geliyor açıklamak istemez misin?
Sadece gerçekçiyim.
Bence kendini açıklayamazsın,
istesen bile.
Kendimi açıklıyorum zaten.
Söyledim, bu--
Herkesin geri döneceği mutlu bir yuva
yok, Merit.
Bunlar bahaneler, Zoe.
Dürüst olmalısın.
Neyle ilgili dürüst olmalıyım?
Korktuğunla!
Sıradaki şeyden korkuyorsun.
Yemeklerinin nereden geleceğini bilmek istiyorsun,
her gün ne yapman gerektiğinin söylenmesini istiyorsun.
Peki... sen benim korktuğumu mu düşünüyorsun?
Bence dehşet içindesin.
Ne yapıyorsun?
-Nereye gidiyorsun? -Sana ne?
Zoe.
Ne? Dur, yapma!
Zoe!
Annem haklıydı, onları çok fazla besliyorsun.
Sen, annen, Merit,
hepiniz benim için en iyisini bildiğinizi düşünüyorsunuz.
Biraz irileşmişler.
: Devasa olmuşlar.
Senin ve annenin burada olması güzel, tatlım.
Baba, annem burada değil.
Annenle ben,
22 yıl boyunca,
ordu nereye gönderirse oraya gittik.
Sonra burayı aldık.
Birlikte.
Annen buranın ailede kalmasını istedi.
Sana söylemiştim...
Onu hayal kırıklığına uğratmayı planlamıyorum.
Nefes aldığım sürece, burada kalacağım.
-Anne... -Hastane beni aradığında
büyükbaban için yeni ilacı onaylamamı istediklerinde
onlara teşekkür ettim.
Onlara dedim ki çok mutluyum
vekaletle orada olduğun için.
Sonra da bana
büyükbabanın tekrar düştüğünü söylediklerinde
ve "Oh, biliyorum, hayır, Merit bana söyledi." dedim.
Anne...
Bana yalan söyledin.
Büyükbaban kendi başına yaşayamaz.
Seni seviyorum, Merit,
ama işleri karıştırdın.
Senin sorunun ne?
Dur!
Şimdi, içeri geri dön.
Beni de burada öldürtecek misin?
-Şimdi içeri gir. -Hayır!
Bunu durdur, neden böyle
davranıyorsun, hayatın hiçbir şey ifade etmiyor mu?
Etmiyor, hiçbiri bir anlam ifade etmiyor.
-Ediyor, dur. -Neden?
Çünkü seni seviyorum ve sana değer veriyorum.
Zoe, sen çok büyüksün
ve tüm hayatın önünde
ama sen bunu göremiyorsun.
Hangi hayat?
Bunu başaracağız.
Başaracağız.
Tamam mı?
Ordudan sonra.
Bir yolunu bulacağız.
Söz veriyorum.
Zoe!
Söz verdin.
Öyle dememiş miydin?
Ben ve sen? Yanımda mısın?
Senin yüzünden yeniden katılmadım.
Sana inandım.
Biliyorum.
Biliyorum, üzgünüm.
Seni yeniden katılmamaya ikna ettiğim için üzgünüm.
Senin ne kadar kötü durumda olduğunu görmediğim için üzgünüm.
Ve çok üzgünüm,
telefonu açmadığım için çok üzgünüm.
ADAM: Amerika Birleşik Devletleri Başkanı,
Amerika Birleşik Devletleri Ordusu ve minnettar bir ulus adına,
lütfen bu bayrağı kabul edin
sevgilinizin onurlu ve sadık hizmeti için
takdirimizin bir sembolü olarak.
[hıçkırarak]: Kendimden nefret ediyorum.
Bunun için kendimden nefret ediyorum.
Sen, eee--
Söyle.
Benim yüzümden hala yaşıyor olabilirdin.
Kimseye söyleyemezsin.
Biliyorum, ve bu beni mahvediyor, Zoe.
Zaten kırık olan beni daha da kırıyor,
Bunu yapmak zorundayım.
Eğer onlara söylersen,
beni sonsuza dek kaybedersin.
Ve seni asla, asla affetmem.
Hayır...
Ama Zoe öyle yapardı.
Hıh.
Anne!
Bekle, bunları imzalayamazsın.
Merit, ne yapıyorsun?
Üzgünüm, bir durdurmam lazım.
-Merhaba. -Merhaba.
Bir saniye konuşabilir miyiz?
-Um, evet. -Biraz... şurada.
-Sadece... -Söz veriyorum açıklayacağım.
Açıklayacağım, lütfen imzalama.
-Hey. Üzgünüm, bu... -Ne?
Bak, biliyorum, biliyorum, ben...
Um...
-Üzgünüm. -Ne?
Bar için her şey için üzgünüm
-Barda. -Barda mı?
Park için üzgünüm, bilmiyordum.
Oh, sorun değil, ben...
Ona söylemeliydim.
Ama teşekkür ederim ve...
Şu an pek çok şeyle uğraşıyorum.
Ve, um, bunun üstesinden geleceğim.
-Evet. -Yani...
İkinci bir şans?
Şakacısın.
Tamam mı?
-Annene bakıyor. -Evet, o bakıyor.
-MERIT: Evet, bakıyor. -ALEX: Evet.
Tamam, tamam, ben...
-Tamam. -Evet, tamam.
Tamam, tamam, anne, dinle. Um...
Evet. Bunları imzalama.
Loctite kullanmalıydın, daha iyi bir yapıştırıcı.
Yapardım, Büyükbaba, eğer onu normal bir yerde
saklarsan.
Ona haberleri söyle.
Shady Acres'a gitmiyorsun.
Ciddi misin?
Burada kalmak isterim.
Nerede?
Burada. Seninle.
Ev işlerinde yardımcı olabilirim,
Eşyaları tamir ederim, seni bir yerlere götürürüm.
Tutkalların için bir düzenleyici yaparım.
Su ısıtıcısıyla başlamalısın.
Uzun duşlar alacaksan,
onun iyi durumda olması lazım.
Tamam.
Bundan emin misin?
Eminim.
-Tamam, evet. -Ah!
Gitmem lazım, şey,
ikisine de anlatacak çok şeyim var,
ama şimdi gitmem gerek.
Elimden geldiğince çabuk döneceğim.
Nereye gidiyor bu?
-Bilmiyorum. -[araç kapısı açılır, kapanır]
♪ İşte o zaman seninle olmam gerek ♪
♪ Seninle hep paylaşırım ♪
♪ Çünkü güneş... ♪
- -Hayır! Kahretsin!
Bu alet bir daha bozulursa kendimi öldüreceğim.
Bunu yapma, sensiz ne yaparım?
Eh, sanırım kendi şemsiyeni alırsın.
-Hadi, acele et. -Anladım, anladım-- hazır mısın?
♪ Güneş parladığında, beraber parlayacağız ♪
♪ Sana hep burada olacağımı söylemiştim ♪
-♪ Hep derim-- ♪ -
Ver bakayım, sadece bana ver.
Hadi ama.
♪ Hep arkadaş kalacağız derdim ♪
♪ Bir yemin ettik, sonuna kadar beraberiz ♪
♪ Şimdi yağmur her zamankinden fazla yağıyor ♪
♪ Sana hala birbirimize sahip olacağımızı söylemiştim ♪
♪ Şemsiyemin altına girebilirsin ♪
♪ Ella, ella, eh, eh, eh ♪
♪ Şemsiyemin altında ♪
♪ Ella, ella, eh, eh, eh ♪
Şemsiyemin altında.
Yaklaşık dört yıl kadar önce eve dönmüştük.
-O, gerçekten en havalı adam gibiydi... -[kapı açılır]
...ve asla hakkında böyle düşünmeyeceğiniz son kişiydi...
Seni görmek şaşırttı.
Şaşırmak için asla geç değildir.
Göreceğiz.
Üzgünüm, James.
Sorun değil. Şey yapmayı ister misin...
Hazır mısın?
Benim adım Merit.
Orduda sekiz yıl görev yaptım.
63 Bravo, hafif tekerlekli mekanikçi.
2016'da Afganistan'a gönderildim.
Ve burada olmamın nedeni...
Bir olay değil.
Bir kişi.
Onun adı Zoe idi.
♪ Hayatımı yaşadım ♪
♪ Şafakla uyanarak ♪
♪ Bu evi yuvaya dönüştürmek için çalışarak ♪
Bazı türden vahşi bir koruma,
gerçi gerçekten işe yaramıyor,
ama içimi daha rahatlatıcı hissettiriyor.
-Ülkenize hizmet ettiniz mi? -Roger, gerçekten gurur duyuyorum.
Biliyor musun...
♪ Dışarıya bakarak ♪
♪ Ayaklarım güneşli zeminde ♪
♪ Oh, ben güzel bir harabeyim ♪
♪ Göğsümde kayıp anıları ♪
♪ Onların beni mahvedeceğini düşündüm ♪
♪ Ama unutacağımdan korkuyorum ♪
♪ Unutacağımdan korkuyorum ♪
♪ Kemiklerimde hissettim, fırtına kopmuştu ♪
♪ Kırık pencereli bir ev ♪
♪ Yine de ışığı içeri alır ♪
♪ Son zamanlarda bir bahçe başlatmayı düşünüyorum ♪
♪ Büyümesini izleyerek ♪
♪ Nefes alarak ♪
♪ Seni bırakıyorum ♪
♪ Oh, ben güzel bir harabeyim ♪
♪ Göğsümde kayıp anıları ♪
♪ Onların beni mahvedeceğini düşündüm ♪
♪ Ama unutacağımdan korkuyorum ♪
♪ Unutacağımdan korkuyorum ♪
♪ Unutmak. ♪
♪ Nefes nefeseyim ♪
♪ Her şeyimi verdim, hiçbir şey kalmadı ♪
♪ Düşmedim, sana söyledim ♪
♪ Söylemedim mi? ♪
♪ Sadece yap, iyi olacaksın ♪
♪ Koşuyorum ♪
♪ Acı çekiyorum ♪
♪ Zorluyorum ♪
♪ Ama hallediyorum ♪
♪ Nefes alıyorsun ♪
♪ Ciddisin ♪
♪ O tam da bildiğim gibi ♪
♪ Bir tepenin üstündeyim ♪
♪ Yukarıya, aşağıya bakıyorum ♪
♪ Nasıl hissettiğini hatırlamak istiyorum ♪
♪ Etrafına bakmayı unutma ♪
♪ Bu harika ♪
♪ Oh, harika ♪
♪ Oh, oh, oh, oh ♪
♪ Ama yarın ♪
♪ Yarın başka bir gün ♪
♪ Bu yüzden alçalalım ♪
♪ Eve gidelim, kaybolma ♪
♪ Bitmedim, boş değilim ♪
♪ İçimde daha fazla kan var ♪
♪ Tam ciğerler, derin nefes al ♪
♪ Tüm gevezeliği dışa ver ♪
♪ Savaşarak ♪
♪ Bir diğeri ♪
♪ Devam et ♪
♪ Bitene kadar ♪
♪ Zemin almak ♪
♪ Benden ♪
♪ Sesler çıkarmak ve ayaklarımı hareket ettirmek ♪
♪ Bir tepenin üstündeyim ♪
♪ Yukarıya, aşağıya bakıyorum ♪
♪ Nasıl hissettiğini hatırlamak istiyorum ♪
♪ Etrafına bakmayı unutma ♪
♪ Bu harika ♪
♪ Oh, harika ♪
♪ Oh, oh, oh, oh ♪
♪ Ama yarın ♪
♪ Yarın başka bir gün ♪
♪ Bu yüzden alçalalım ♪
♪ Eve gidelim, kaybolma ♪
♪ Ama yarın ♪
♪ Yarın başka bir gün ♪
♪ Bu yüzden alçalalım ♪
♪ Eve gidelim, kaybolma ♪
♪ Yarın ♪
♪ Yarın başka bir gün ♪
♪ O yüzden üzülmeyelim ♪
♪ Eve git, yok olma ♪
♪ Ama yarın ♪
♪ Yarın başka bir gün. ♪